„Kto działa z wnętrza wolności, buntuje się przeciw pospolitości, na którą nie może już patrzeć”\n(Sloterdijk 2018: 74)\n„Tak jak metafizykę religijną niepokoiło pytanie, skąd pochodzi zło, tak świeckie społeczeństwo niepokoi kwestia, skąd brać różnice”\n(Sloterdijk 2012: 136)\n„Mój przyjacielu, wszystko się znajdzie w potrzebie\nŻyć się nauczysz, kiedy zyskasz wiarę w siebie”\n(Goethe 2010: 65)\nZmierzch postmodernizmu i kłopot ambiwalencji\nGdy Maria Janion publikowała w połowie lat 90. „Zmierzch paradygmatu”, przestrzegając przed ekonomizacją myślenia i bezrefleksyjną afirmacją agresywnej popkultury podmywającej resztki symboliczno-romantycznego imaginarium społecznego, postmodernizm zdawał się święcić największe triumfy, reklamując się jako bezalternatywne łoże dla pozbawionych złudzeń adeptów końca „wieku skrajności”. Granica roku 1989 miała ugruntować symboliczną barierę oficjalnego pożegnania z boginią Clio, za którą to nowi strażnicy wysuszonego źródła logosu, wyposażeni w pakiet gestów ironii, cynizmu i sarkazmu, będą brać odwet na ostatnich pogłosach z wieku świateł i odradzającej się tu i tam lokalnej duchoty „karła romantyzmu”, który wyznaczał polityczności fantazmat homogenicznych musztr zbiorowości, gdzie licznym naiwnym wydawało się, że „wszystko jest możliwe”. Jak celnie wskazywał Bronisław Baczko, analizując utopie oświecenia, o ile czas po załamaniu się komunizmu oznaczał kres chimer obstawiających przyszłość za pomocą odkrytej logiki historii, to umocnił on także nieufność do wielkich politycznych ofert przyszłości. Odmalowany przez Janion zmierzch okazał się o wiele o „twardszym lądowaniem”, niż przypuszczała to zniesmaczona nadmierną karnawalizacją i banałem autorka „Niesamowitej Słowiańszczyzny”. Zalecana przez nią terapia humanistyki, mająca przybrać za modus vivendi neutralizację arystokratycznej wyższości na rzecz promieniującej z wyżyn ku dołom synergii kultury masowej, mogącej być stymulantem i trampoliną do twórczej wrażliwości, wraz z zacieśniającym się kręgiem nabrzmiewającego „imperatywu teraźniejszości” rynku zawężającego ideologiczny bagaż pasażerów płynności do krótkoterminowych trendów i prognoz gospodarczo-politycznych, musiała codziennie akceptować immunologię kryzysu idei Bildung pogłębianą przez samozwańczych terapeutów mesjanizmu niewykształcenia i utopijne korepetycje „nowych początków” spisywane na – jak powiedziałby Peter Sloterdijk – „pustych tablicach ignorancji” (Sloterdijk 2014: 20). Choć Polsce wciąż daleko w zbliżeniu się do zachodnich księstw siły nabywczej, gdzie wprowadzono program ochrony łagodnego odrętwienia w imię zabezpieczania komfortowego bytu pozbawionego wyzwań, ujmowanego przez Sloterdijka za pomocą metafory „kryształowego pałacu”, to nie można nie odnotować pierwszych oznak fazy, którą autor „Krytyki cynicznego rozumu”, opisując duszny szklany interior, określił mianem „krystalizacji”.\nW istocie, nowoczesne horror vacui jednostek, które wobec stresu wpisanego w odczuwaną ambiwalencję stanu rzeczy ratują się prywatnym poszukiwaniem znieczulających konstrukcji zastępczych, polega na intuicyjnym przeczuciu, że jakikolwiek szczery filtr z nową wizją przyszłości bądź hasłem powrotu jakiegoś „było” pozostanie na zawsze w sferze nieprawdopodobieństwa. Ten zwrot ku sobie stosujący figurę odcięcia wzmacniał także jeden z pobocznych produktów pracy lokalnych ideologów importowanego neoliberalizmu, którzy niewidzialną ręką rynku zastąpili budzących politowanie ostatnich scholastyków, utożsamiając hossę kapitału z boskim rozumem opatrznościowym. Na polach okrytych zmierzchem nie zrodził się jednak żaden potwór ani inny złowrogi kształt, który wyciągnięty z napchanej zbędnościami szafy historii uwiódłby masy ku złemu. Synergia rynku i zabezpieczanie karnawału miało skuteczniej, niż czyniły to dotąd wojskowe sztaby, wyręczać przymus panowania i zawierania sprzyjających sojuszy i stać się poręczną marchewką aneksji kruszącą ostatnie ideologie, uważane w istocie za maski niedostosowania, okraszanego mianem „populizmu”. Okrutną ironię zapatrzonej na szklany sufit Zachodu Polski wkraczającej w modernizację z XIX-wiecznymi pochwałami trudu stanowiło to, iż wychodziła od wyobrażeń Zachodu, którego w tej postaci już nie było. Choć praca i trud pozostały w oficjalnych liberalnych doktrynach zaradności niezbędnym wokabularzem sukcesu nowoczesnej way of life, to faktem pozostaje, iż mający być jej emanacją zsekularyzowany Zachód – czy mówiąc precyzyjniej: bogata Północ – już w latach 80. przeniósł lwią część produkcji na peryferie, usuwając tym samym dotkliwy obszar „trudu” poza pole napotykanej codzienności (zob. Chwedoruk 2018).\nPo wieku skrajności obciążonych utopijnymi projektami i przebyciu pierwszych turbulencji modernizacji pozycja politycznego przywódcy stała się tak samo podejrzana, jak wyczerpany miraż przyszłości i masowe zgromadzenia, przez co coraz bardziej rozdrabniająca się kolorowa rzesza „mikroanarchizmów” rozpuszczała swój twórczy, reformatorski potencjał. Zamiast potwora pojawił się ogromny napór nijakości. Warunki samorozumienia coraz mocniej wytyczała conditio temporalis i nieodłączny od niej rozziew między uświatowionym horyzontem pragnień jednostek z ich możliwością spełnienia a faktyczną skończonością życia, będącego organicznym gruntem niepoddającym się życzeniowej negocjacji. Szereg napięć między oczekiwaniem a realizacją, projektem a wykonaniem, spełnionym rozczarowaniem a infantylną nadzieją, wiarą-w-wiarę a wiarą-w-niewiarę, uspokajającą opowieścią a dotkliwymi fragmentami, prywatyzacją resztek publicznego życia a masowym akcesem do cyfrowego upubliczniania prywatności to porządki wytwarzające nową quasi-metafizykę energetycznego ruchu, stającą się dominującym psychopolitycznym składnikiem nowoczesności. Wraz z czasem splątania codzienności mas cyfrowym zapośredniczeniem stary problem samorealizacji podmiotu stał się jeszcze większym wyzwaniem, bowiem skolonizowana przez cyfrowe gadżety osobowość podejmująca „sprawę siebie” w akompaniamencie imperializmu coraz szerszej oferty pragnień zostawała przez ten sam przemysł kulturowy skrupulatnie oduczana sztuki eksploracji treści i nabywania życzeń właściwych.\nJednakże progowe warunki refleksyjności w późnej nowoczesności będące nieodłączną częścią dramatu odczarowania, w którym garść pozbawionych złudzeń humanistów zaprzestała głoszenia potrzeby rewizji romantyzmu i konieczności ponownego przemyślenia oświecenia, rejestrując już ciężar wyczerpania i znużenia, otworzyły szeroko wrota dla nowego, nieproszonego gościa postheroiczno-romantycznej cyfrowej masowości – cynizmu. „Rozproszenie sił pozostaje w godnym uwagi kontraście z wszechobecną wieścią o usieciowieniu świata za pośrednictwem nowych mediów” (Sloterdijk 2011: 206).\nJeżeli przyznamy rację enfant terrible niemieckiej filozofii i uznamy, że społeczeństwa „są nowoczesne, gdy wewnętrzną więź zapewniają sobie za pośrednictwem świeckich mediów oraz dzielących się funkcjami, zazębionych podsystemów i nie muszą w jakimś miejscu kształtować swej prawdziwej tożsamości ani centrum kultu – nawet w parlamentach czy na wydziałach socjologii” (Sloterdijk 2014: 77 ), to w pełni zrozumiemy, dlaczego w semi-peryferyjnej Polsce, pomimo wzrastających inwestycji w oficjalne wydarzenia kulturalne, ich społeczny rezon staje się dla widowni jeśli nie odpychający, to z pewnością coraz mniej znaczący. Instytucjonalne przekaźniki masowego społeczeństwa włożyły na przestrzeni trzech dekad modernizacji bardzo dużo wysiłku w to, aby nie ułatwiać podmiotom, zmęczonym nieodświętną codziennością pracy, adopcji do przedsionków arystokratycznej przestrzeni humanitas. Nie możemy w tym przypadku mówić nawet o stymulacji bądź punktowym wyrywaniu z odrętwienia. Nowoczesne zapośredniczenie w postaci telewizji publicznej sukcesywnie rozszarpywanej przez kolejne obozy parlamentarne pomimo partyjnych roszad i przetasowań zarządów utrzymało, ze znanych tylko sobie powodów, nieformalny ponadpartyjny pakt dywersyfikacji tzw. „wyższej kultury” na niemożliwie późne nocne pasmo transmisyjne. Ten tajny sojusz jawnego spychania z codziennej widzialności „więcej-głębiej”, toczony spontanicznie ponad politycznymi podziałami, okazał się długoterminową inwestycją w redystrybucję infantylizmu, co wypłaca obecnie należne odsetki, ogarniając szeroką widownię wyłącznie widowiskami sportowymi.\nKiedy Umberto Eco jeden z felietonów z 2013 roku rozpoczynał ironiczną deklaracją: „Nie korzystam ani z Twittera, ani z Facebooka. Pozwala mi na to konstytucja” (Eco 2016: 38), to nie pisał tego w celu taniej prowokacji i arystokratycznie brzmiącej koterii. Wielcy twórcy wiedzą jak mało kto, że praca myślenia, zawsze oparta na selekcji świadomości i filtrach wiedzy, potrzebuje dystansu od naporu „bodźców”. W wypowiedzi autora „Imienia róży” nie ma tu zatem technofobii czy naiwnej retoryki pięknoduchostwa – to rozsądna, stara kalkulacja wyniesiona z rzetelnej twórczości mającej ambicje spłodzić dzieło, które oddziała dłużej niż ranking miesiąca. Przygnieciony nadmiarem umysł staje się nietwórczy, zamyka się w niedającym się zorganizować sensownie przesycie. Zamiast niezbędnej twórczości przestrzeni autonomii zaabsorbowany kolażem bodźców interaktywny umysł staje się reaktywny, coraz częściej spalając swój twórczy potencjał w autoironicznych gestach, będących w istocie reakcjami drugiego rzędu. Eco, „pracowity Włoch” umiejący twórczo oswoić niejeden oksymoron i sprawnie korzystać z nudy (to częsta cecha u wielkich pisarzy, którą Balzac i Flaubert wynieśli do rangi wirtuozerii), żyjąc przez lata w medialno-społeczno-politycznym kokonie postprodukcji Berlusconiego, dobrze wiedział, o czym mówi. Jego ironicznym uwagom wymierzonym w aprobujące zmedializowany spektakl społeczeństwo włoskie wtóruje ton Slavoja Žižka uznającego proces zlewania się życia publicznego i prywatnego za obopólny regres, z widocznym wskazaniem na istotę pierwszego. Faktycznie, w społeczeństwie spektaklu, gdzie wszystko w życiu prywatnym może pozostać otwarte dla innych –widzów, a zatem dla mediów, nie ma już starego pola życia publicznego, w którym występować może aktor symboliczny – polityk. Zanikanie sfery publicznej z nieodłącznymi od niej rytuałami dystansu sprawia, że polityka staje się coraz bardziej sprywatyzowana, przenosząc się do intymnych zaciszy domowych, a cynicznie zniesmaczona publiczność, zamiast słyszeć argumenty i programy, porusza tematy związane z osobistymi cechami i temperamentem notabli.\nNiestety istnieje niebezpieczny rewers cynicznej postawy strukturyzującej spektakularną, rozdrobnioną masę – publiczna sfera zostaje coraz częściej odbierana za domenę chłodu i nieprzyjazne nie-miejsce, w którym rządzą wyłącznie niskie instynkty, podejrzane pobudki i prywatne interesy, co konsekwentnie odciąga wpatrzonych w spektakl widzów od publicznej aktywności i rozbicia status quo. Sprzyja to nasilającemu się zjawisku selekcji negatywnej, której przykładem jest polska polityka, odstręczająca od siebie najzdolniejszych ludzi, których talenty wysyła na wolny rynek, zagraniczny albo rodzimy. W tym sensie późna nowoczesność w rozumieniu posthistorycznej krainy After Theory to nieustanna machina podtrzymywania marazmu i fabryka własnych porażek. Masowe wykształcenie wyższe to realny program oświecenia i krytycznego stosunku do rzeczywistości? Wręcz przeciwnie, umasowione wykształcenie, w którym wykładowca nie ma nawet szans nawet na sprawdzenie uważnie każdej pracy zaliczeniowej, nie jest żadną egalitaryzacją, lecz upozorowaniem reżimu akademii, minimalizującym jej potencjał rozwojowy. Ktoś, kto chciałby w obliczu 400 studentów pozostać pedagogiem krytycznym i poświęcić czas na samo rzetelne sprawdzanie semestralnych egzaminów, musi wykazać się – jak mówi Piotr Zamojski – fuzją donkiszoterii i cynizmu. „Nie widzę smoków tam, gdzie są wiatraki, wiem że naczytałem się ksiąg rycerskich, które nie przystają do rzeczywistości, wiem, że moje wysiłki nikogo nie obchodzą, nie liczą się do dorobku naukowego i awansu zawodowego (mogą raczej w nim przeszkodzić), nie są istotne przy rozważaniu przedłużenia umowy o pracę; wiem, że pewna część studentów moje wysiłki odbiera za przejaw sadyzmu, obłąkania, donkiszoterii właśnie. Nie mam jednak niczego oprócz tych ksiąg, muszę być fantastą, jak dalece to możliwe, muszę nie przystawać do świata, w którym żyję” (Zamojski 2009: 178-179). Polityka to narzędzie i wynik realnej walki idei? Kto w niej zatem wygrywa wybory? Oś miękkiego środka, hybryda wszystkiego ze wszystkim, w której despotycznie szuka się kompromisów i postaci bez charakteru, unikających formułowania jasnych poglądów. „Dziś natomiast kpi się ze wszystkiego, co jednostronne i wyraziste, upatrując w tym niezdolność do uświadomienia sobie warunkowego i zapośredniczonego charakteru każdego stanowiska. Bycie-tu-oto (Da-sen) i bycie-w-środku (In-der-Mitte-Sein) znaczą dziś to samo. Jak by powiedział Heidegger: egzystować znaczy być wystawionym w przeciętność (Hineingehaltensein in die Mittel-Mäβigkeit)” (Sloterdijk 2011: 208). Premier, jeszcze jako były szef dużego zachodniego banku, przyznaje się na nieoficjalnie nagranych taśmach do liberalizmu, zaś po objęciu teki szefa rządu publicznie chwali się wprowadzaniem nowych programów socjalnych i podatków dla najbogatszych. A to tylko pierwszy przykład z brzegu, bowiem nie jest istotne, czy sięgamy do ław opozycji, czy spoglądamy na obecnie sprawujących władzę.\nTaka mieszanka to doskonały grunt dla cynizmu, który jest coraz częściej wybierany jako naturalna odpowiedź na rynkową ofertę kulturowego samorozumienia. Spektakl konserwuje tym sposobem swoją widowiskową stagnację, skrywając marazm za obliczem rozproszonych konsumpcją nieaktywnych, znużonych widzów. Lecz tu, gdzie rośnie niebezpieczeństwo, wzrasta także szansa na ratunek. Istnieje niemierzalny, lecz dopuszczalny społecznie stan zalewu cynizmu, po którego przekroczeniu oficjalny dyskurs władzy podkopuje własną demokratyczną legitymizację jako siły współorganizującej dobro wspólne, a rzucane z ust prominentów sformułowania, na skutek rosnącej inflacji treści, stają się osią rekrutującą oddziały oponentów i wrogów. Późnonowocześni wciąż są głęboko przekonani, że przyszłość nadejdzie, ale warunki kulturowego fetyszu przeżywania tego-co-w-bezpośredniości, po wygaśnięciu horyzontów wielkich projektów i wyśmianiu zerkania w przeszłość jako formy nostalgii, sprawiają, iż ich emancypacyjna signum temporis najczęściej sprowadza się do powielenia nihilistycznej maksymy: zła nowina ukazuje, że nie ma dobrych wieści, zaś dobra oznacza tyle, że nigdy ich nie było. Problem polega na tym, iż innego świata nie będzie, a żerujący na iluzorycznym demaskowaniu rzeczywistości społecznej popkulturowy cynizm, którego taktyką jest sankcjonowanie wszystkiego, co wykracza poza bezpośredniość „mojego”, to najkrótsza droga do zamykania się w poczuciu wyższości i unikania odpowiedzialności zaangażowania. Skoro założeniem cynika systemowego jest to, że idee to tylko zasłona dla brudnych interesów, a wszyscy w istocie działają jak wilki, to dlaczego ja mam działać inaczej – dystans to stały dom osobowości cynicznej; nawet jeżeli jest fałszywie postoświeceniowa, przekalkulowała nieopłacalność jawnego buntu i bez wiary wykonuje coś, do czego nie jest przekonana. Ale kto, chcąc być autentycznie i w pełni jest tak naprawdę u siebie, gdy nieustannie wyprawia się na dystans?\nReaktywna instalacja cieplarni – Sloterdijk, czyli filozoficzne zamieszki w Euroszklarni\nUżywając sformułowania „nasze czasy”, wyrażamy implicite rodzaj dojmującego doświadczenia gęstości, zaborczej płaszczyzny rezonansu znaczeń etycznych i estetycznych, stymulujących podziemny ruch otaczających nas rzeczy, wobec którego pozycjonujemy uniwersalną „sprawę siebie”. W tym sensie nadprodukcje przymiotników dodawanych do hasła „epoka” określa zawsze formuła ciążenia ześrodkowanej, symbolicznej grawitacji, pulsującego źródła troski absorbującego polisensoryczną gramatykę bycia-w-świecie. Nasze czasy to od niedawna – patrząc z punktu widzenia trajektorii gatunku – nowoczesność, co nie oznacza nic więcej jak nastanie zapośredniczonego cyfrowo reżimu immanencji. Ten bazowy akt mentalnej kartografii zdradza nie tylko to, kto mówi, ale przede wszystkim informuje nas o tym, skąd dobiega jego tłumiony ruchem przesyconej teraźniejszości głos. Skąd zatem mówimy „my”? Zdaniem Sloterdijka nasz głos dobiega ze wschodnich połaci Euroatlantyku, z rejonów rdzenia Starego Kontynentu, głównego gracza i zarazem największego beneficjenta nowożytnej ery globalizacji, który w drugiej połowie XX wieku opuścił kształtujące ludzki gatunek przez większość historii warunki niedoboru i niepewności. Piszmy dokładniej. Mówimy z wnętrza semi-peryferii, oficjalnie dospawanej w 2004 roku do kryształowego pałacu, pełnego dumy i ambicji narodu, a zarazem rozkrzyczanego i sfrustrowanego ekonomicznego korytarza prowadzącego wprost do interioru zachodniej cieplarni, pełnej ufortyfikowanych księstw siły nabywczej i obietnic komfortu spełniających się w haśle bycia-bez-wyzwań, gdzie heraldykę wyznacza kapitał, a ontologiczne burze historii – na skutek podejmowania ciągłej kampanii zwalczania nudy i nakręcania konsumpcji – mają się raz na zawsze „skończyć”. „Nowoczesna cywilizacja nie polega już tak bardzo na »wychodzeniu ludzkości z zawinionej bezproduktywności«, lecz na ciągłym dopływie niezasłużonej obfitości energii do przestrzeni przedsiębiorczości i przeżyć” (Sloterdijk 2011: 281).\nCo dla enfant terrible niemieckiej filozofii oznacza użyty w moim sformułowaniu „czas”? W pierwszej kolejności to konstytucja psychopolitycznego poczucia równoczesności globalnych wydarzeń, którą gwarantuje mieszkańcom szklanego pałacu ciągnącego się od betonowanych krawędzi Strefy Gazy po Amerykę Północną, zapośredniczona cyfrowo synchronizacja bycia, wytwarzająca globalny „telerealizm”. Mówiąc wprost – to absorpcja odczuwanej przestrzeni, która dokonuje się za pomocą instalacji medialnych, gdzie sen o powszechnym oświeceniu musi mierzyć się z ciągłym rozczarowaniem, następującym po dwustuletnim treningu z odczarowywania rzeczywistości. Stan panującej materialnej koniunktury komfortu zapewnił długi nowożytny proces podboju, który pchał śmiałków przez nieznane oceany i obce lądy, a obecnie osiąga pod postacią formuły nowoczesności swój płaski szczyt, stając się nową, trwałą jakością bazowego doświadczenia wszystkich mieszkańców zachodniej cywilizacji, bez względu na różnicę klasową, położenie lokalne i zasobność ekonomiczną. „Czuła strefa przeprogramowania nastrojów bycia w nowoczesności dotyczy więc przeżycia zaniku niedoboru, z którym mieszkańcy kryształowego pałacu stykają się dość wcześnie – i którego niemal nigdy nie potrafią należycie docenić” (Sloterdijk 2011: 280). Świat nowoczesności kryształowego pałacu to zatem mentalny stan tej frakcji ludzkości, której codzienności cechują wyniki długowiekowego procesu „odciążenia”. Sloterdijk głosi, że promieniującą na coraz większe rzesze społecznych aktorów formułę nowoczesności wytycza ontologiczny ruch wolnościowy mający przekształcić nazbyt dotkliwy absolutyzm bycia wypełnionego nieodłącznym wianuszkiem nienegocjowalnych okoliczności w kampanię na rzecz uwolnienia indywiduum od ciężaru realności.\nPóźnonowocześni, podobnie jak mityczny Narcyz, którego ojciec – bóg rzeki – zdążył przemierzyć wszystkie horyzonty, przychodzą na świat urządzony, po stoczonej walce tytanów kolonialnego podboju i herosów rewolucji, gdzie wszelkie „wielkie gesty” zostały już w większości przypadków wykonane przez innych, razem z ich licznymi wariantami (zob. Leder 2018). Dlaczego zastosowana luźna analogia z mitem o Narcyzie może mieć głębsze znaczenie dla psychopolitycznej podbudowy doświadczenia przebywania w kryształowym pałacu, w którym spoiwem usieciowionych społeczeństw złożonych z mikroanarchizmów jest język oferty o nieskończonym źródle dopływu komfortu ze strumieni akumulacji? Bowiem Narcyz nie ingeruje w urządzony świat instalacji, nie podejmuje realnych wyzwań mogących zmącić jego cieplarnianą oazę gratyfikacji, pozostaje w tym sensie bliżej ostatniego człowieka Nietzschego, letniskowej kreatury, która nie jest już zdolna żadnej gwiazdy porodzić. A gdy wokół znanego sobie zwierciadła, za plecami Narcyza zmienia się postać świata, bledną wizerunki starych bogów, kielichy liturgiczne zaczyna wypełniać kurz a świątynie pustoszeją, gdy migrują nowe ludy szykując w globalnej dysproporcji bogatego Południa i sytej Północy nowe porządki, ten pozostaje niewzruszony. Koniec końców, żyzna ziemia przesytu sprawia, że – zgodnie z zadaną pośmiertną karą – Narcyz pozostaje jedynie rośliną.\nW drugim znaczeniu zastosowana fraza „czas” oddaje nasyconą rynkową wymianą erupcję znaczeń, którym podlega kultura dydaktyki elastyczności, stwarzając tautologiczną przestrzeń symboliczną rozbijającą monizmy i twarde przekonania, współorganizując późną, postoświeceniową, postheroiczną i postromantyczną episteme, w której nieodświętna codzienność odnajduje się w świecie lepkim od transnarodowych mechanizmów kupna, sprzedaży i kredytów, fuzji informacji i plotek o upowszechnionej nudzie bogatej Północy, rażących niedoborach Południa i uniwersalnej groźbie ekologicznego zadłużenia. Ujmując rzecz wprost – mówiąc „nasze czasy”, myślimy o określonym rozwoju kapitalizmu cyfrowej geo-instalacji, pod wpływem której u jej klienteli wzrasta tendencja zrównywania etyki i estetyki, a na wydzielonym, wewnętrznym obszarze sfer dobrobytu i wysokiej wartości siły nabywczej oświeceniowa wiara w przyszłość ustąpiła miejsca masowemu, fałszywie oświeceniowemu cynizmowi, uwięzionemu w klatce teraźniejszości-bez-powrotu, gdzie dawno zabezpieczona sfera realnych potrzeb zostaje trwoniona na rzecz modusu kaprysu. „Wrzucenie do świata nadmiaru jest opłacone poczuciem wymykania się horyzontu” (Sloterdijk 2011: 280). To, że kaprys staje się modusem konsumpcjonizmu, oznacza, iż dokonała się przemiana dawnego wczesnonowożytnego królestwa konieczności, wiążącego człowieczeństwo z walką z mocami przyrody, na późnonowoczesny, cieplarniany reżim urynkowionych możliwości. To obopólny proces konwergencji reżimu immanencji zwanej inaczej nowoczesnością, w którym z przynależności etnicznej i lokalnych przekonań machina rynkowej cyrkulacji konstytuuje trwałe rozproszenie, stymulujące „poczucie jaźni bez miejsca i miejsca bez jaźni” (Sloterdijk 2011: 190), co sprzyja wchodzeniu w rolę użytkowania kultury i kosmopolitycznego konsumenta, traktującego przynależność jako rdzenny garb, który przesłania kolorowe oferty pejzaży możliwości. Kim jest doskonały konsument? To ktoś, kto – jak pisze Sloterdijk – na większość ofert nauczył się odpowiadać „czemu nie?”; to byt wyćwiczony na długich treningach opcji (zob. Sloterdijk 2011). Jaka jest struktura cichego panowania hedone w pałacu immanencji i ile osób obejmuje szklany interior?\nZdaniem Sloterdijka pod kopułą kryształowego pałacu twardej konsumpcji, który powstać mógł tylko dzięki synergii globalizacji i wydobyciu paliw kopalnianych – czyli nowożytnemu podbojowi świata wybijanego w rytm techniki, ryzyka, potu, grabieży i mordów – znajduje się niecała czwarta część ludzkości. Na czym polega nęcąca obietnica pałacu emanująca na „brudne zewnątrz” gapiów kryształowego monstrum i jawne szyderstwo jego rzekomo przejrzystych komnat luksusu, które rozpuszczane jest wśród jego mieszkańców? Spróbujmy odpowiedzieć na to bez złudzeń: kłamstwo polega na przekonaniu, iż cała ludzkość będzie mogła dostać się pod jego szklany sufit i korzystać z cieplarnianego przebywania w strefie rozpieszczenia. To złudzenie obleka także wyobraźnie na wpół anonimowej widowni tworzonej przez rdzennych mieszkańców molocha posthistorii, którzy obserwując galerie osób ponadprzeciętnie wynagradzanych jedynie za posiadanie atrakcyjnej powierzchowności, pragną coraz częściej dołączyć do coraz mocniej kuszącego, acz niepewnego, rynku procedur-zdobywania-prestiżu-poprzez-omijanie-osiągnięć. W myśl Sloterdijkowskiej diagnozy stara protestancka etyka pracy i ekonomia trudu zostaje codziennie wystawiona na publiczne pośmiewisko w pałacu immanencji, bowiem tam, gdzie kapitałem stała się widoczność – a po długich, ponad stuletnich korepetycjach ze „śmierci Boga” i pozbycia się obecności widzącego ludzkie cierpienie wiecznego Obserwatora, bycie zauważonym to ostatni „posmak transcendencji” – tam znój i wiedza nie są już kapitałem gwarantującym ponadprzeciętne wynagrodzenie.\nWręcz przeciwnie. Akumulacja popytu i podaży w trybach przesyconego obrazami net age na dobre uniezależniła się od wymagającej twórczości i rzetelnej produkcji, grzęznąc w rejestrach surrealizmów „bogactw bez zasług”, w których pokaźne stadka odcinają kupony od biologicznego kapitału za wyreżyserowanie „bycia-w-widoczności”. To szansa dla tych, którzy w spełnionym, utopijnym społeczeństwie estetycznym wymagającej publiczności kunsztu byliby wykluczeniu z adoracji i wrzucani w kolumnę nieistotnych ciekawostek, gdyby nie mogli ze swojej regresywnej bezradności uczynić elementu spektaklu. Dawne zdroworozsądkowe powiedzenie „nie ma nic za darmo” brzmi w szklanym pałacu coraz częściej jak cyniczna igraszka ostatnich naiwnych, co możemy dosłyszeć nawet w wypowiedziach padających na niektórych uniwersyteckich salach, gdzie zapraszane przez ambitnych studentów dziennikarstwa celebrytki, płynne akcjonariuszki jednego z pięter kryształowego pałacu, warzą nowy estetyczny wywar z ontologii obrazowego nadmiaru, zawierając go w haśle: „du… rządzi światem” (Szpunar 2016:. 81). Za zestetyzowanym czynieniem się widocznym stoi jeszcze wybór o niebagatelnej racji etycznej – czy uczynić się znanym z tego, że stało się rozpoznawalnym, czy jednak zaryzykować grę o niepewną autonomię i wykonywać coś, co staromodnie nazywa się wciąż twórczością? Narastająca niemożliwość istnienia w nieskończoność takiego stanu rzeczy nie jest jeszcze dla spragnionych spektaklu w pełni widoczna, lecz na horyzoncie zabawy, w kontraście do surrealistycznych powabów, majaczy już nowy problem współczesnej ekonomii, o który w upomną się m.in. lekarze, nauczyciele i naukowcy – coraz wyraźniejsze rozchodzenie się wartości pracy z wysokością płacy.\nWewnętrzna iluzja pałacu polega zatem na tym, iż wszyscy, którzy tylko pragną odcinać kupony od zsekularyzowanej mocy widoczności gwarantowanej przez panowanie spektakularnego reżimu, mogą wjechać windą na wymarzone piętro opłacalnego nieróbstwa. Lud to – jak pisze Sloterdijk – ten element społeczności szklanego molochu, który będzie musiał pogodzić się z tym, iż za posiadanie przeciętnej aparycji nie będzie mógł żądać od nikogo specjalnego wynagrodzenia (Sloterdijk 2011). Na czym polega zatem, poza nęcącym złudzeniem, główne kłamstwo pałacu? Na psychopolitycznej obietnicy utrzymania stałego wzrostu komfortu i konsumpcji bez ponoszenia ukrytych kosztów, na tym, iż bycie pozbawione wyzwań budujące wewnętrzny stan odrętwienia i nudy rozpraszanej atrakcjami rynkowymi będzie mogło płynąć stałym, nieprzerwanym strumieniem. Na obietnicy outsourcingu ludzkiej agresji i bezkosztowym utrzymywaniu instalacji cieplarnianej w świecie, w którym degenerujące stosunki ekonomiczne, masowe ogniska głodu i rejony wyzyskanych surowców i nadprodukcji niedoborów ludzkich szans nie wystawią potężnego rachunku.\nPrzede wszystkim jednak bazowe kłamstwo milcząco powielane w korytarzach kryształowego pałacu polega na utrzymywaniu powabu fenomenu nieszczęśliwego postoświeceniowego cynizmu, wampirycznej formy bycia podmiotowości rozczarowania, która bazuje na złudnym przekonaniu o korupcji wszelkich wartości i negatywnych koniecznościach zachodzących zdarzeń w świecie. Cynik, bytując w zawieszeniu, żyjąc z chłodu demaskacji, jest martwy niczym mityczny Narcyz. To ktoś, kto nie będzie w stanie publicznie stwierdzić, iż jest samotny, co najwyżej będzie twierdził, iż wybrał bycie singlem. Będzie sugerował, iż prawdopodobnie nikt nie był jeszcze na tyle dobry, aby mógł stać się jego stałym towarzyszem. Pozbawił się twórczego działania i wyrażania dumy z własnych dokonań, bojąc się, iż zostanie oskarżony o przejaw hybris – pychy. Akceptując elastyczność jako formą maksymalizacji zysku, zrezygnował z uczestnictwa w zmianie stanu rzeczy na którą – zwolniony z wymagającej szkoły Antystenesa antyczny pies – tak nieustannie psioczy. Jest podobny do szwadronu XVIII-wiecznych ateistów, którzy pisząc nabożnie o świeckiej moralności, nie mogli się obejść bez przywoływanych co chwilę widma złego demiurga. Widzi to, że kłamcy nieustannie mówią o okłamywaniu mas, a populiści nieskorzy do rozwijania konkretnych programów ustawowych ostrzegają przed populizmem przeciwników, ale tłumaczy ten stan rzeczy tym, iż tak już musi być. Obnażył wszystkie wady kapitalizmu przy najdroższym alkoholu z sieciówki, zaraz po zorganizowanej wycieczce do zamkniętych dla autochtonów stref wysokiego komfortu w kraju Trzeciego Świata. Rechotał z powszechnego zepsucia, przeglądając statystyki dotyczące popularności serwisów porno, choć wciągnięty po paru kieliszkach w rozmowę, potrafił poruszać się w gąszczu tematycznym jak mało kto, wymieniając z imienia i nazwiska poszczególne „aktorki”. Wyśmiał daremny trud aktywistów i organizację jednoczące ludzi idei, uznając je za przejaw niedopasowania i frustracji, przy czym skwapliwie skorzystał z warsztatu psychoanalizy społecznej, choć sam ciągle unika realnej konfrontacji, bojąc się demaskacji ujawniającej jego odtwórczą bezsilność. Jego zasadą bycia jest akceptacja stanu postheroicznej ambiwalencji i wysysanie z żywych instytucji i twórczych form bycia innych krwi – płynnej podstawy witalizmu. Każdy wampir oczywiście musi liczyć się z tym, że spotka wampira wyższego rzędu, jednakże pozbawiając się prób ingerencji w poprawę jakości bycia, niższy krwiopijca musi ostatecznie uznać, iż najważniejszym przejawem oświecenia będzie dla niego tautologiczna forma autodestrukcji – bycie wyssanym przez kogoś innego.\nKolektywy stresu i wolność\nPieszczoch pałacu immanencji jest jednocześnie tylko jego zawiedzionym, efemerycznym produktem. I temu ostatniemu fenomenowi otwartą, bezpardonową wojnę wydał prawdopodobnie jeden z najważniejszych współczesnych filozofów europejskich upominający się o powszechną restaurację dumy – Peter Sloterdijk. Autor fenomenalnej „Krytyki cynicznego rozumu”, książki pisanej przed rozpadem zimnowojennego układu świata, która po trzech dekadach, w czasach zmierzchu postmodernizmu i zdobywających rzesze wyznawców seriali typu „House of Cards” zyskuje tylko na aktualności. Co nie mniej istotne, Sloterdijk to nowy typ filozofa, który zamiast pieścić kunszt myślenia oddalonego od problemów ekonomii, wywraca zielone stoliki samozadowolenia akademii i dziurawi skostniałe słowniki psychoanalizy, czyniące z nowoczesnego podmiotu wieczny obiekt podejrzenia seksualnej frustracji. Co stanowi główny motor napędzający sprzeciw wobec rządów kryształowego pałacu w przypadku Sloterdijka? Nie jest nim bynajmniej naiwna zachęta do podejmowania przegranej sprawy humanistyki i równie naiwna wiara w to, że oświecenie można powtarzać na masową skalę. Nic z tych rzeczy. Powodem uruchomienia machiny pisarskiej jest ponowne przemyślenie tymotyki i restytucja twórczej dumy, rewitalizacja arystokratycznych rejestrów ducha ludzkiego oraz ryzykownych gestów pełnych egzystencjalnego napięcia, które pod ciśnieniem wszechwyręczania zagłuszają współczesne zachodnie socjaldemokracje dobrobytu. Styl myślenia, pomimo iż wielu powierzchownych czytelników uznaje go za eklektyczny i pełen dygresji, jest od początku do końca każdego traktatu, wykładu czy eseju przemyślaną pracą oryginalnej myśli, twórczych odczytań i pokazem fenomenalnego stylu artykulacji, na głowie bijącego to, co do zaproponowania miał – niech mi wybaczą wszyscy mitomani – Nietzsche.\nJeżeli teologia jest zbyt istotna, by pozostawić ją współczesnym teologom, a ekonomia zbyt ważna, by pozwolić dyskutować o niej wyłącznie ekonomistom, to filozofia jest tą dziedziną, której zdaniem Sloterdijka nie można pozostawić zawodowym, akademickim filozofom. Tak, Sloterdijk to buntownik w najlepszym tego słowa znaczeniu, idący w ślady wielkich pobocznych akademii: Bergosna, Spenglera czy właśnie Nietzschego. Chciałoby się rzec: wreszcie! Autonomiczny twórca, filozof pisany przez duże „F”, autor gotowy podjąć prozę świata i wystawić się na publiczny ostrzał, mający do zaproponowania coś więcej niż odgrzewany zbiór zmyślnie poukładanych cytatów o niewrażliwości współistnienia z innymi. Sloterdijk wykuł swoją własną, rozbudowaną filozofię kultury i koncept globalizacji oraz opartą na pragmatycznej koncepcji antropologicznej wizję homo repetitvus, wobec których osobom wrażliwym na trzaski dobywające się z ogniska logosu nie sposób pozostać obojętnym. Zrywając z frankfurcką szkołą teorii krytycznej, która stała się jedną z pierwszych ofiar jego pióra, i zaciekle polemizując z komunikacyjno-konformistyczną utopią Habermasa, Sloterdijk wkracza na scenę współczesnej europejskiej filozofii, by dokonując jej anarchizującej rozbiórki, przywrócić wyrosłej z niej kulturze siły twórcze, mogące stawić czoła taniemu moralitetowi paraliżującej tymotejskie energie cieplarni i bezproduktywnym kontrowersjom postmodernizmu. „Kultura w normatywnym sensie, który jak nigdy wcześniej trzeba przypominać, obejmuje kwintesencję prób rzucenia wyzwania masie w nas samych, by opowiedziała się przeciw sobie. Jest różnicą skierowaną ku lepszemu, która, jak wszelkie relewantne rozróżnienia, istnieje tylko wtedy i tylko dopóty, dopóki się ją przeprowadza” (Sloterdijk 2012: 155).\nBrzmi to być może nazbyt buńczucznie, ale faktem pozostaje, iż poruszony przez Sloterdijka wieloaspektowo problem globalizacji, na który składają się słynne trzy tomy „Sfer” („Spheren”), to odważny projekt porzucenia żałoby za utratą naiwności i jawna próba usytuowania namysłu w nowych warunkach globalnej interakcji. Dodajmy: interakcji toczonej między wybrańcami ze sfer dobrobytu i skansenami biedy, rozgrywanej na nierównych warunkach gospodarek o wysokiej jakości eksportu i niskich cenach importu, przeplatanej z iluzjami rozdawnictwa, wielkimi spekulacjami finansowymi i obojętnością, zespoloną z marnotrawstwem zasobów planety, na której pełno jest haseł o miłości i wzajemnym poszanowaniu, a której podziemie co roku zwiększa hurtowe ilości produkcji i eksportu broni. Daje to humanistom tyle samo powodów do wątpienia w projekt cywilizacyjny, co intelektualnej kapitulacji i załamywania rąk, jednakże autor „Musisz życie swe odmienić”, nie stroniąc od tez kontrowersyjnych, z otwartą przyłbicą podejmuje problem globalnego niepokoju i kontynentalnych napięć, zbliżających się do coraz bardziej prawdopodobnego punktu krytycznego. Bez wątpienia, surowe konstatacje filozofa odnośnie diagnozy conditio humana mogą popsuć terapeutyczną kulturę samozadowolenia, ale taki jest właśnie ukryty cel filozofa – wyrwać czytelnika z drzemki, nie obiecując mu tandetnej recepty na światłość, i sprawić, aby odstawił garść chemicznych stymulantów i stawił czoło nadprodukcjom psychicznych schorzeń cywilizacyjnych.\nNie chcę przez to powiedzieć, iż nasz niemiecki epigon dumy i szczodrości, która płynie z siły dawania i dzielenia się mocą, banalizuje fakt rosnących wpływów z dystrybucji antydepresantów, dla których nadchodzące lata znajdą największe zastosowanie w dotychczasowej historii. Wręcz przeciwnie. Być może uczciwe, pozbawione złudzeń myślenie, trzeźwa analiza możliwości i oddanie się stymulującej pracy ascez, nawet jeżeli jest dla coraz większej liczby osób dostępna tylko w wersji zdespirytualizowanej, może okazać się szansą, by rzucić wyzwanie masowej kondycji tkwiącej w nas samych. Co zatem w istocie zdumiewa we współczesności, skoro naiwne, klasyczne zdziwienie bytem nie porusza już tak postmetafizycznych wychowanków wielkiego szklanego interioru? Wiemy z pewnością, co wywołuje zdziwienie u Sloterdijka i z czego warto przeprowadzać jego zdaniem dziś regularne „ćwiczenia ze zdziwienia”. „Nic nie powinno bardziej zdumiewać niż zdolność do współżycia tych milionowych i miliardowych zespołów ludzi w otoczkach ich narodowych kultur i przy rozmaitych podziałach wewnętrznych. Powinniśmy patrzeć oszołomieni na te stojące armie politycznych grup, którym ciągle, nie wiedzieć jak, udaje się podtrzymywać wśród członków przekonanie, że z racji wspólnego położenia i wspólnej historii są związanymi przez los współtowarzyszami z mocy prawa i uczestnikami lokalnych programów przetrwania.” (s. 10). Tak Sloterdijk rozpoczyna swój odczyt „Stres a wolność”, który wpisuje się w gamę pobudzających myślenie, krytycznych wariacji na temat implikacji globalizacji i nowoczesności dla reorientacji psychopolitycznej episteme zachodnich społeczeństw. Przejdźmy zatem do zalecanych przez filozofa ćwiczeń.\nDlaczego tematyka wielomilionowych bajecznych zwierząt zwanych społeczeństwami powinna napawać nas zdziwieniem? W pierwszym odruchu dlatego, iż stała się tematem z galerii oczywistości, niebudzących wątpliwości założeń socjologicznych niewzruszonych na fenomen niezbieralności składających się nań indywiduów. W drugim, głębszym wejrzeniu powinna stanąć na wokandzie dlatego, iż w tych masywnych ciałach, rezonuje nieustanna akceptacja dla wysokiego stopnia indywidualizmu, największej idei wyniesionej z czasów nowożytności. Tworzy to – zdaniem filozofa – stałe pole napięć, pod wpływem których organizują się nowoczesne, wielkie kolektywy. Można powiedzieć, iż stres staje się polem uruchamianym przez anonimowe siły mediów, podtrzymujących codzienną krzątaninę wspólnoty, złożonej z jednostek przekonanych o własnej niepowtarzalnej ważności. Paradoks psychopolitycznego bycia w takiej wspólnocie oscyluje właśnie wokół napromieniowanych subiektywizmem jednostek, które uznają swoje własne istnienie za o jeden stopień realniejsze niż to, co dotyka je od strony kolektywu. Mówiąc inaczej, będziemy za Sloterdijkiem pytali, co sprawia, że w rozproszonym kolektywie apatii małych egoizmów możliwa jest wciąż więź społeczna i w jaki sposób wspólnotowość wypełniona partykularyzmami zapewnia sobie ciągłe istnienie.\nW tym celu potrzebne jest przygotowanie pewnej umownej teorii dużych ciał, które w reżimie nowoczesności muszą wysuwać na pierwszy plan nie tyle wspólnotę języka i lokalnych, narodowych mitów, co być fuzją „teorii stresu, mediów, kredytu, organizacji i usieciowienia” (s. 13). Dlaczego? Powód nie jest bynajmniej prozaiczny, a Sloterdijk ujawnia go w pełnej krasie dopiero w ostatniej części odczytu. Otóż, jak zdawkowo sygnalizuje we wprowadzeniu, coraz większa liczba członków coraz silniej odczuwa niestabilność form życia w tak ustrukturyzowanym kolektywie stresu, co przekłada się na coraz wyraźniej dewaluowany status społecznych elit. Kryzys zdaje się być immanentną cechą kultury kolektywów stresu, napędzanych wiralem zapośredniczenia medialnego. Co więcej, doświadczenie nowożytnych koncepcji silnej autonomii jednostki i prądu romantyzmu, który bazuje na elegijnej formie doświadczenia oderwania podmiotu od reżimu społeczności, pomimo swoich anarchizujących rysów zdaje się coraz wyraźniej przeświecać wśród licznych grup społecznych, nie tylko artystów. Obopólny dyskomfort góry i dołu, wyrażający się niepewnością elit i rozczarowaniem ludu, wspomagany technicznym przyspieszeniem, sprawia, iż z ust prominentów władzy coraz częściej padają apele odwołujące się do poczucia jedności i odpowiedzialności, potwierdzające implicite problematyczny statusie trwania w obecnym stanie rzeczy. O jaki konkretnie „stan rzeczy” idzie filozofowi? Otóż w kwestii praktycznej chodzi o porzucenie poszerzania socjaldemokratycznych ofert i form liberalnej kultury oraz oddawania kwestii społecznej równowagi w ręce danej formacji politycznej.\nOczywiście one będą niezbędne dla wprowadzania odpowiednich reform, ale próba nadwyrężenia deprymującego stresu musi płynąć poprzez przywrócenie właściwego statusu liberalizmu. Aby tego jednak dokonać, trzeba na nowo przemyśleć niezbędny obywatelom nowoczesnych kolektywów stresu potencjał wolności i nieodłączny od niej smak subiektywnego odrywania się od wszędobylskiego programu mobilizacji, rozniecany przez medialne ośrodki, w których pobudzane są wspólnotowe tematy troski. Tu oczywiście lokuje się nasz wspólny problem, artykułowany tak dobitnie we wcześniejszych publikacjach przez Sloterdijka, a mianowicie psychopolityczna przebudowa jaźni nowoczesności. Na czym w istocie ma polegać ów zwrot? Na rewindykacji dwóch fundamentalnych doświadczeń psychopolitycznych, wokół których konstytuują się przestrzeń i ochrona zagrożonej wolności. Pierwszym jest występowanie tyranii i nieodłączny od niej fenomen buntu i społecznego przewrotu. Drugie, o wiele szerzej opisywane przez Sloterdijka, doświadczenie to forma „ucisku przez rzeczywistość”, rola subiektywnej afirmacji „Ja” i oderwania od zgiełku rzeczy, której egzemplarycznym wyrazicielem był w uznaniu autora „Pogardy mas” Jeana-Jacques’a Rousseau. O ile pierwsze poczucie zagrożenia jawi się jako czytelne samo przez się, o tyle doświadczenie opisane przez francuskiego filozofa w słynnej piątej przechadzce w „Marzeniach samotnego wędrowca” zdaje się korespondować pośrednio z doświadczeniem stresu kolektywu. Na czym ono polega?\nOtóż Sloterdijk przypomina historię uciekającego od swej sławy XVIII-wiecznego filozofa, który w gorączkowym poszukiwania schronienia ukazuje się podobny współczesnym medialnym gwiazdom śledzonym przez namolnych fotografów, a docierając do opuszczonej wyspy św. Piotra, postanawia wpłynąć łodzią z na jezioro Bienne. Z pozoru prozaiczna czynność swobodnego dryfowania, pełnego wytchnienia od namolnego zgiełku rzeczy, przemienia się jednak na swobodnie unoszonej łodzi w „wielki wybuch” doświadczenia medytacji subiektywizmu, rejestrujące odkrycie siebie gdzieś na przestrzeni „między samozatratą a samoogarnięciem” (s. 29). To odświętne w swej intymności doświadczenie wystarczania sobie samemu wyraża nową, prenowoczesną formę anonsowania siebie, która staje się kluczem do poczucia suwerenności bytu podmiotu. Ta z pozoru błaha medytacja roztapiania się w swoim nic-potem jest w istocie rewolucyjnym paradygmatem wydobycia subiektywizmu, który pracuje na rzecz radykalnego odprężenia od wrogości otoczenia. Przypomnijmy, że budulcem oświeceniowych koncepcji à la Rousseau nie jest bowiem afirmacja bycia, lecz intymne poczucie substancjalnego braku, rana nadbudowująca kontraktowy system społeczny zwany umową społeczną, na obrzeżach którego rozgrywa się wieczny paradoks monologu indywiduum o tym, że pożądana harmonia zdaje się niemożliwa i jedynie w teoretycznym opóźnieniu pisarskiej heurezy myśliciel może rekompensować sobie abstrakcyjny postulat autentyzmu wspólnego miejsca.\nNiemalże cała teoretyczno-autobiograficzna spuścizna Rousseau może być odczytana jako jeden z wzorcowych przykładów sztuki melancholijnej, wielkiej produkcji „samotności dla innych”, którą w formie manifestu polityczności da się deszyfrować jako tęsknotę za nieobecnością wspólnoty jako takiej. Żyć w świecie społecznym, który byłby na miarę literatury autora „Nowej Heloizy”, nie można z definicji, gdyż oznaczałoby ono summa summarum replikowanie buntu wobec sceny –społeczeństwa, co sprowadzałoby indywiduum do roli demistyfikacyjnego agenta kulturowego decorum. Postawa buntu to tylko przyspieszony krok ku melancholii, dojrzałej formy świadomości nieszczęśliwej, która radykalizuje wzrastającą nostalgię metafizycznego niezadomowienia i niespełnienia. I choć XVIII-wieczne antyoświeceniowe zawołanie „powrotu do natury” zyskuje sens tylko w naiwnej, dialektycznej kombinacji z uczłowieczonym światem nowożytnym, to pozostając estetyczną konstrukcją wypalonej utopii, należy już do porządku nowoczesnej logiki języka podmiotowości. W myśl rejestru tego to, co Sloterdijk nazywa nowoczesnością, wyartykułowanie przez Rousseau roli oderwanej subiektywności zapadającej się w sobie mogłoby zostać uznane za pierwszy kompleks odczuć, wyobrażeń i narzędzi językowych dostarczających najskuteczniejszych środków w kwestii samoochrony zestresowanej jaźni i rewitalizacji wspólnoty. Tak, dobrze napisałem, wspólnoty, bowiem skandal wydobycia spoczywającego w sobie na ustroni spraw świata podmiotu nie musi ostatecznie oznaczać trwałej formy istnienia i pozbycia się zaangażowania – to nie jest nawet możliwe. Taki właśnie wyłania się paradoks z odczytania przez Sloterdijka autora „Emila” i zarazem tkwiący w nim problem, który w pełnym zarysie ujawnia się w nabrzmiałej od ciężaru zewnętrzności współczesnej usieciowionej kultury, obleczonej instalacjami aktywizującymi polisensoryczny aparat „Ja”.\nProblem artykulacji wolności i stresu w współczesnych masowo-zindywidualizowanych zachodnich społeczeństwach polega na tym, iż subiektywne doświadczenie oderwania, swoistej wyzwalającej bezużyteczności zarejestrowanej przez Rousseau stało się w istocie doświadczeniem większości. Co było dalej? Wszak odkrycie uczucia bezpańskości nie mogło niedostrzeżone surowym okiem rzeczników angażujących substancji przejść od tak, niczym niewinna dziecięca igraszka. Idąc za Sloterdijkiem, można powiedzieć, iż „trzeba było podmiot, który oddryfował, sprowadzić z powrotem do sfery obiektywnych trosk i zbiorowych tematów” (s. 58). Prąd wyłaniający się na przełomie XVIII wieku stał się wznoszącą falą promieniowania subiektywności, która zmusza oponentów – licznych agentów twardej rzeczywistości do nieustannych ratunkowych zabiegów podgrzewania wspólnotowych syntez. „Gdy w jednej egzemplarycznej jednostce dochodzi do zupełnego zniesienia stresu, jej zaraźliwe powiadomienie o tym za pośrednictwem literatury sprawia, że wielu innych stawia sobie pytanie, jak rzecz się ma u nich z takim zniesieniem. Nowoczesność stale dąży do definitywnych rozluźnień. To powód, dla którego czytanie współczesnej literatury nie może być nieszkodliwe. (…) Skoro podstawowym podmiotem nowej wolności ma być uwolniony od społecznego stresu, dryfujący w sobie bez punktu środkowego, uwolniony od wszelkich opinii, do głębi swej jaźni beztroski podmiot rêverie, widać jak na dłoni, że masowe uwolnienie subiektywności tego rodzaju mogłoby doprowadzić do katastrofy sfery społecznej. Zagroziłoby społecznej syntezie indywidualistyczną reakcją łańcuchową kończącą się masową ucieczką beztroskich jednostek z pełnej obciążeń zbiorowości” (s. 47).\nStres powodowany rozniecaniem za pośrednictwem przekaźników medialnych tematów troski wszystkich jest tym samym naturalną reakcją na dezercję napromieniowanego subiektywizmem podmiotu. Co więcej, Sloterdijk odczytuje nowożytną filozofię idealistyczną w kluczu ponownego zatrudnienia tego zerwanego ze smyczy obowiązku bycia-z-innymi, jaki odczuwa stan marzyciela. Tym sposobem odkrycie subiektywności przywraca do życia nowożytną inkwizycję wymierzoną przeciw odciążeniu. I tak, Kant jest tym, który zatrudnił dryfujące, odśrodkowe „Ja” w służbie publicznego rozumu i republikańskiego porządku, Fichte uczynił zeń wytwórczą rzecz bytu, zaś Hegel, w celu oddelegowania marzycieli z anarchizującego dystansu, zaprzągł podmiot z powrotem do pracy w winnicy ducha dziejów. Oczywiście cała gra toczy się w rytmie faktu, iż z jednej strony, nie można absolutnie zanurzyć się w doświadczeniu samozatraty, zaś z drugiej, nie sposób unieważnić doświadczenia subiektywnej bezużyteczności zawartej w opisie Rousseau.\nReakcją na nadmierne wyciąganie podmiotu na środek sceny świata w imię uroszczeń konstruowanej teoretycznie realności jest m.in. twórczość Samuela Becketta. Postać odizolowanego w samotni Victora z „Eleutherii” przywoływana przez Sloterdijka to pewna forma współczesnego powtórzenia doświadczenia znad jeziora Bienne, tyle że dokonuje się ono w wyostrzonej perspektywie. Odwracający się na swoim łóżku plecami do widowni Victor, hołdujący niemożliwej wolności, w której imię rezygnuje z dążeń egzystencjalnych, za ostateczną realizację uznaje „pocieraniem kajdanami” pragnień o siebie. Beckettowska negatywna literacka zagrywka uosabia zatem niemożliwość wzięcia całkowitego urlopu od obiektywności. Jakie w takim wypadku są koszty hołdowania wyłącznie zasadzie subiektywnej? W dłuższej perspektywie to paradoksalnie o wiele cięższe odczucie jarzma rzeczywistości, która ujawnia się podmiotom jako despotyzm realności 2.0. Stąd łatwo wytłumaczyć fakt, dlaczego jednostkom kulturowo zarażonym napromieniowaniem subiektywnego odrywania i zanurzonym w popkulturowych ofertach ćwiczeń z dystansu ku samozatarciu konstrukcje nowoczesnych społeczeństw coraz częściej jawią się jako niemożliwie przerażające ciężary. To rozedrganie między samozatratą, która nigdy nie może ustanowić się jako absolut, a kolektywem stresu tłumaczy w znaczniej mierze rekordową sprzedaż środków antydepresyjnych i globalną epidemię lęku, którą odnotowuje WHO. „Można twierdzić, że despotyzm konstruktów zbiorowego uciemiężenia odciska się dziś mocniej niż dotąd, ponieważ bunt nowoczesności wzniecony przeciw uciskowi ze strony obiektywności pociągnął za sobą paradoksalnie ciężary, które w niejednym aspekcie odczuwa się boleśniej niż pierwotne obciążenia” (s. 71).\nOczywiście recepty znane z traktatów Rousseau, polegające na wchłonięciu „Ja” przez wolę powszechną, są w istocie antyprogramem, niebezpiecznym widmem, który prowadzić może tylko do totalnej katastrofy wszystkiego ze wszystkimi. Nie da się zdławić subiektywności. Skoro jednak uwolniony podmiot, czerpiący wytchnienie w odśrodkowującym wejrzeniu w siebie, nigdy nie utrzymuje się na trwałe w odrętwiającym odosobnieniu, warto zwrot ku sobie potraktować jako znalezienie powrotnej energii dla sfery obiektywnej. Ktoś z łodzi prędzej czy później musi wyjść. Czy ten ktoś rzuci się do pracy w winnicy ducha humanitas? Niekoniecznie musi być to ta strefa działalności, może to być po prostu zwykła czynności pracy-dla-siebie i innych, której odciążany podmiot wychodzi naprzeciw. Jak znaleźć potrzebne źródło ponownego samoobciążenia, które pozwoli dokonać wzlotu ponad zwyczajność? Powracamy znów do arystokratycznej rewitalizacji dumy, proponowanej przez Sloterdijka. „Thymos jako liberalna postawa altruistycznego życia zapewnia jedyne ogłoszenie wolności, które nie musi się niczego obawiać ze strony naturalistycznej redukcji do przyczyn zewnętrznych i neurologicznych uwarunkowań. Na ogól poszukiwano wolności w miejscach, gdzie nie sposób jej znaleźć, w woli, w akcie wyboru lub w mózgu, a pomijano jej źródło w szlachetnej postawie, w motywacji, we wspaniałomyślności. Tymczasem wolność jest tylko innym słowem na wytworność, to znaczy na postawę, która się w każdych okolicznościach orientuje na to, co lepsze, trudniejsze, właśnie dlatego, że jest wystarczająco wolna do rzeczy mniej prawdopodobnych, mniej pospolitych, mniej arcyludzkich” (s. 73).\nNa pierwszy rzut oka arystokratyczna zachęta brzmi bardzo nęcąco, bowiem jej oferta jest o wiele bardziej wymagająca niż pseudoelitaryzm konsumpcjonizmu, który musi zasłaniać brak realnych osiągnięć i twórczych osobowości gadżetami. Niestety, bazowym warunkiem ku jej szerszej popularyzacji musiałoby być złamanie i przekroczenie milczącego reżimu cyfrowej figury cynicznej. Czy da się to zrobić poprzez artykulację potencjału dumy? Autentyczność wbrew pozorom nie jest dzisiaj w cenie, choć niczym fetysz znajduje się na ustach większości masowo tworzonych prac akademickich. Być może pierwszym krokiem byłoby wprzęgnięcie dyskursu arystokratycznego w rejestr kultury popularnej, pozbywając się wiary w to, iż plon musi wyrosnąć już w następnym sezonie. Zdaniem Sloterdijka istnieje taka szansa, a jedną z jej ścieżek dla filozofii jest złamanie dyktatu kulturowej psychoanalizy spod znaku płaskiego erosa. „Gdyby miało dojść do jakiejś intelektualnej odnowy politycznego liberalizmu, musiałaby ona wyjść od przyjęcia, że ludzie nie są tylko istotami żądnymi posiadania, kierującymi się chciwością, nałogami i potrzebami, istotami, które wymagają wolnej drogi dla swoich ułomnych uczuć i głodu wiedzy. Ludzie noszą w sobie również potencjał dawania, hojności i suwerenności. To rozpoznanie nigdy nie było tak ważne jak obecnie” (s. 74). Nie chodzi oczywiście o jej całkowite zwinięcie i zamknięcie oczu na realny, uwolniony egotyzm i instrumentalizm seksualności, który codziennie dożywia ludzkie gromady, masowo przekonane o własnej, ponadprzeciętnej wyjątkowości. Chodzi o wyłonienie się z zalewu przygniatającego, krótkowzrocznego banału, który kwituje zło wzruszeniem ramionami i powiedzeniem i-tak-nic-z-tym-nie-zrobisz, uruchomienie perspektywy otwarcia się na odwieczny, arystokratyczny truizm i czynne wyjście poza ekonomizację moralności. To wymaga jednak wykroczenia poza kondycję cynizmu – wymaga surrealizmu à rebours, który zaakceptuje fundamentalny dla pragmatycznej koncepcji antropologii filozofa poziom człowieka jako istoty doskonalącej się w ćwiczeniach. Wszak, jak pisze Sloterdijk: „Gdziekolwiek spotkamy przedstawicieli naszego gatunku, zawsze zdradzają oni rysy istoty skazanej na surrealistyczne wysiłki. Kto szuka ludzi, znajdzie akrobatów” (Sloterdijk 2014: 21).\nBaczko B.: „Światła utopii”. Przeł. W. Dłuski. Warszawa 2016.\nBaklarz M.: „Homo immunologicus – etyczne implikacje antropotechniki”. „ Edukacja Etyczna” 2016, nr 12.\nChwedoruk P.: „Polityka historyczna”. Warszawa 2018.\nEco U.: „Pape Satan aleppe. Kroniki płynnego społeczeństwa”. Przeł. A. Bruś. Poznań 2016.\nGołębiowski J.W.: „Konflikt Północ-Południe: społeczno-polityczne implikacje”. „International Journal of Management and Economics” 2003, nr 14.\nGoethe J.W.: „Faust”. Przeł. W. Kościelski. Kraków 2010.\nGoldfarb J.C.: „Cynizm jako forma kultury”. Przeł E. Kubikowska. „Etyka” 1997, nr 30.\nJanion M.: „Zmierzch paradygmatu”. W: Tejże „Czy będziesz wiedział, co przeżyłeś”. Warszawa 2018.\nKuźma E.: „Świat w oczach nowego filozofa”. „Autobiografia. Literatura. Kultura. Media” 2013, nr 1.\nJura G.L.: „Filozofia zamachu stanu w XXI wieku”. Kęty 2013.\nNietzsche F.: „Poza dobrem i złem”. Przeł. P. Pieniążek. Kraków 2005.\nNowak A.M.: „Tajemnicze zniknięcie Drugiego Świata. O trudnym losie półperyferii”. W: „Polska jako peryferie”. Red. T Zarycki. Warszawa 2016.\nNowak M.: „»Śnić może?« O pustym wnętrzu ego, czyli prolegomena do krytyki cynicznej podmiotowości współczesnej”. „ER(R)GO. Teoria – Literatura-Kultura” 2012, nr 1-2, s. 83-102.\nRatajczak M.: „Ekonomia polityczna wspaniałomyślności – wokól Sloterdijka idei nowej regulacji podatków”. „Hybris” 2012, nr 16.\nSloterdijk P.: „Gniew i czas. Esej polityczno-psychologiczny”. Przeł. A. Żychliński. Warszawa 2011.\nSloterdijk P.: „Kryształowy pałac. O filozoficzną teorię globalizacji”. Przeł. B. Cymbrowski. Warszawa 2011.\nSloterdijk P.: „Musisz życie swe odmienić”. Przeł. J. Janiszewski. Warszawa 2014.\nSloterdijk P.: „W cieniu góry Synaj”. Przeł. B. Baran. Warszawa 2014.\nSzpunar M,: „Kultura cyfrowego narcyzmu”. Kraków 2016,\nZamojski P.: „Cynizm i donkiszoteria. Etyczne konteksty masowego kształcenia w szkole wyższej”. „Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja: kwartalnik myśli społeczno pedagogicznej” 2009, nr 4.\nŽižek S.: „Żądanie niemożliwego”. Przeł. B. Baran. Warszawa 2014.\nPeter Sloterdijk: „Stres a wolność”. Przeł. Bogdan Baran. Wydawnictwo Aletheia. Warszawa 2018.


Marcin Kaczmarczyk 14.06.2020 14:39\nBrytyjska energetyka doskonale radzi sobie teraz bez spalania węgla. Szkodliwe dla środowiska elektrownie nie działają już od ponad dwóch miesięcy.\nW minioną środę na Wyspach padł rekord – minęły równe dwa miesiące od czasu, gdy zatrzymano wszystkie elektrownie węglowe. Brytyjska energetyka od tego czasu korzysta wyłącznie z nisko lub zeroemisyjnych źródeł energii. W tym bardzo duży jest udział najczystszej zielonej energii pochodzącej z wiatru i słońca.\nW ostatnich tygodniach elektrownie słoneczne w Wielkiej Brytanii wytwarzały do 10 proc. zużywanej energii a farmy wiatrowe niemal połowę – dokładniej około 48 proc. Poza wymieniowymi odnawialnymi źródłami energii (OZE), Brytyjczycy produkowali ostatnio mniej więcej jedną trzecią energii w elektrowniach gazowych i brakującą część w elektrowniach atomowych.\nCzytaj więcej: Organizacje chcą zielonego impulsu gospodarczego. Chodzi o 580 mld zł i o 240 tys. miejsc pracy\nRekord dwóch miesięcy bez węgla udało się osiągnąć głównie dzięki temu, że pandemia koronawirusa spowodowała spadek zużycia energii elektrycznej o 15 do 20 proc. Źródłom OZE sprzyjała też korzystna dla nich pogoda – było wietrznie i słonecznie. Jednak i tak proces odchodzenia od energetyki węglowej w Wielkiej Brytanii wyraźnie dobiega końca i, co zaskakujące, został przeprowadzony w bardzo krótkim czasie.\nJeszcze niedawno w Wielkiej Brytanii było jak w Polsce\nJeszcze 10 lat temu energetyka węglowa wytwarzała około 40 proc. energii elektrycznej w Zjednoczonym Królestwie, a w 2016 roku mniej więcej jedną czwartą. W ubiegłym roku natomiast już tylko 2,1 proc. Pierwszy dzień bez spalania węgla w elektrowniach, Wielka Brytania zanotowała w 2017 roku, w 2019 padł poprzedni rekord – bez czarnego surowca produkowano prąd przed dwa tygodnie.\nWkrótce brytyjskie elektrownie węglowe przejdą w całości do przeszłości. Zostały już tylko trzy. Jedna odejdzie od węgla w marcu przyszłego roku, dwie inne zostaną zamknięte przed rządowym przymusowym wygaszeniem węglówek, czyli przed 2024 rokiem.\nEnergetykę w Wielkiej Brytanii czekają jednak dalsze zmiany. Zaczyna się coraz głośniej mówić o konieczności zmniejszania liczby i mocy elektrowni gazowych – choć są ok. trzykrotnie mniej szkodliwe od węglowych, to jednak nadal emitują gazy cieplarniane. Brytyjczycy chcą też dalej rozwijać energetykę odnawialną, stawiając też na magazyny energii.\nCzytaj więcej: PGNiG pracuje nad "paliwem przyszłości". Na program wodorowy spółka przeznaczy 31 mln zł


Fotozajezdnia.pl / Kolej / Elektryczne zespoły trakcyjne / EN62, EN76, EN96, 22WE, 27WE / EN76-006\nStrona główna / Kolej / Elektryczne zespoły trakcyjne / EN62, EN76, EN96, 22WE, 27WE / EN76-006\n«Poprzednie zdjęcie: EN76-004\nNastępne zdjęcie: EN76-009»\nData zrobienia zdjęcia: 11 sierpnia 2012 roku (sobota)\nOpis: Pociąg specjalny "Amber" Kolei Śląskich relacji Katowice - Kołobrzeg na stacji Gliwice\nSłowa kluczowe: EN76 EN76-006 PESA Elf koleje_śląskie Gliwice specjalny Amber D29-137\nData dodania zdjęcia: 12.08.2012 08:03, Wyświetleń: 1536, Pobrań: 34, Wielkość pliku: 177.9 KB\nModel aparatu: DMC-FZ18\nCzas ekspozycji: 6 sec(s)\nData utworzenia: 11.08.2012 21:53:08\nDługość ogniskowej: 7.2mm\nCzeka na skomunikowanie z pociągiem 'Gold' z Krakowa Płaszowa .\nJak można coś takiego puścić na tak długiej trasie.\nNie ma co liczyć że ktoś pojedzie takim pociągiem więcej niż raz...\nAle o co ci chodzi? Przecież to nie jest skład do ruchu aglomeracyjnego, jest wyposażony w WC, ma całkiem sporo miejsc siedzących... I na pewno jest wygodniejszy od EN57/71 którymi swoich pasażerów katują PR na podobnej długości trasach.\nPewnie wygodniejszy też niż autobusy. Problemu upatrywałbym w schowaniu bagażu.\nKiedyś miałem "przyjemność" jechać ED74 jako IC-TLK z Krakowa do Warszawy. Zimą, wcześnie rano na polu było ciemno, jednak wnętrze jasno oświetlone, później wschozące słońce, przez okna bez żadnych zasłonek, prosto w tważ. Do tego krzesła na któcyh da się jechać tylko na baczność.\nEfekt to dość niewygodne cztery godziny, przez któe nie dało się ani zdrzemnąć, ani nawet zająć wygodnej pozycji.\nRozumiem taki tabor na godzinę czy dwie. Ale ciężko w nim spędzić cały dzień.\nAutobus turystyczny miałby wygodniejsze fotele i zasłonki w oknach. Do tego bagazniki. A toaleta to nie jest żaden wielki rarytas. SA101 też miał toaletę.\nOstatnio byłem na wakacjach w Bułgarii. W jedną strone jechaliśmy 3 dni pociągami, w drugą autobusem turystycznym, 24h z Sofii do Krakowa. Moim zdaniem autobus turystyczny nie jest wygodniejszy od kibla w skaju. W pociągu można się przespacerować, powisieć w oknie, co uwielbiam robić (tak, wiem, ED74...), jak się zrobi mniej ludzi to położyć się na siedzeniach da (autobusy turystyczne mają boczne trzymanie w fotelach - wbija się w boki jak się leży ), pociągiem tak nie rzuca jak autobusem (nawet na autostradzie, herbatka w autobusie grozi wylaniem). Szkoda tylko, że pociągami nie ma fajnego połączenia w fajnej cenie\nAleż ja nie odmawiam komfortu kolejowym podróżom.\nChodzi mi tylko o to że takie EZT są raczej przystosowane do podróży krótkich. Na tych twardych stołkach albo na stojąco można przejechać godzinę czy dwie. Ale całodniowa podróż nad morze to musi być porażka.\nPo samym zewnętrznym wyglądzie jednostki widać do czego jest przewidziana. Duże drzwi i niska podłoga ułatwiają szybką wymianę pasażerów na przystankach ale ograniczają ilość miejsc siedzących. Przez okno też się nie wychylisz, bo się nie otwierają (może za to klima jest).\nA co jak sprzedadzą więcej biletów niż miejsc siedzących (nie ma numeracji miejsc) i część pasażerów będzie jechać na stojąco?\nJa tym jechałem do Wrocławia i z powrotem (z/do Krakowa) i myślałem, że szlag mnie trafi. 5 i pół godziny w tym shicie. Wieczorem nie dało się patrzyć w okna, bo tak jarzeniówki raziły, że się wszystko w szybie obijało. To jest idealny zestaw na W-wa - Łódź.


Zielone bluzki i tuniki damskie Freequent - Kolekcja lato 2020 - Sklep Super Express\nZakupy / Kobieta / Odzież damska / Bluzki i tuniki damskie / Zielone bluzki i tuniki damskie Freequent\nEleganckie bluzki i tuniki pięknie wyglądają w zestawieniu z klasycznymi spodniami lub spódnicami, dzięki czemu w takim zestawie zawsze będziesz wyglądać szykownie. Taki strój będzie idealny do pracy, na spotkania, ale także w mniej formalnych okolicznościach, szczególnie jeśli wybierzesz bluzki i koszule w nietypowych kolorach albo ciekawych wzorach. Zielone bluzki i tuniki damskie Freequent za 189.00 zł? U nas aż 0 w kategorii Bluzki i tuniki damskie już od 189.00 zł!\nDuża różnorodność kolekcji, bogata gama wzorów i kolorów, nadruki, naszywki i inne ozdobniki sprawiają, że oprócz klasycznych koszul i bluzek można znaleźć w tej kategorii całkiem oryginalne i nietypowe propozycje. Z ich pomocą bez trudu wyrazisz swoją osobowość i podkreślisz swoją urodę. Sprawdź jakie bluzki i tuniki damskie możesz znaleźć w aktualnej kolekcji. Zobacz Zielone bluzki i tuniki damskie Freequent i odkryj najlepsze Bluzki i tuniki damskie już od 189.00 zł do Twoich stylizacji!\nZielone bluzki i tuniki damskie Freequent - Kolekcja lato 2020


Niektóre aplikacje do wykrywania raka skóry mogą dawać fałszywe wyniki - Aktualności - Dermatologia - Medycyna Praktyczna dla lekarzy\nW trakcie 30. Kongresu European Academy of Dermatology and Venereology (EADV) naukowcy z Queen Mary University of London przedstawili badanie, które podaje w wątpliwość stosowanie medycznych aplikacji, które mają wykrywać raka skóry.\nBadacze skoncentrowali się na raku neuroendokrynnym skóry i czerniaku bezbarwnym - dwóch rzadkich, ale za to silnie agresywnych typach nowotworów. Przeanalizowali kolekcję 116 zdjęć przypadków takich raków oraz łagodnych zmian, z wykorzystaniem dwóch opartych na sztucznej inteligencji programów.\nPierwszy z nich to aplikacja sprzedawana jako certyfikowane urządzenie medyczne, które rzekomo ma wykrywać 95 proc. nowotworów skóry. Drugi dostępny jest jedynie do badań naukowych.\nWyniki nie napawają optymizmem.\nDostępna dla każdego aplikacja błędnie zakwalifikowała 17,9 proc. przypadków neuroendokrynnego raka skóry i 22 proc. przypadków bezbarwnego czerniaka jako zmiany o niskim ryzyku. Czułość takiego testu badacze określili na 79,4 proc. 100 proc. oznaczałoby, że zostałyby rozpoznane wszystkie przypadki choroby. Co więcej, 62 proc. łagodnych zmian zostało sklasyfikowanych jako groźne. Natomiast swoistość wyniosła 37,7 proc. 100 proc. znaczyłoby, że wszystkie osoby wolne od choroby zostałyby oznaczone jako zdrowe.\nJeśli chodzi o program dla naukowców, to praktycznie nie wykrywał on raka neuroendokrynnego, co sugeruje, że nie został w ogóle do tego przygotowany.\nOpisanie groźnej choroby jako łagodna zmiana może mieć fatalne skutki. Naukowcy zwracają uwagę jednak, że także fałszywie pozytywne wyniki są szkodliwe. Twierdzą więc, że uzyskane przez nich rezultaty każą zadać pytanie o bezpieczeństwo i etyczną stronę stosowania dostępnej na rynku sztucznej inteligencji w wykrywaniu raka skóry.\n„Aby ulepszyć modele uczenia maszynowego, powinno się uwzględnić całe spektrum chorób spotykanych w lekarskiej praktyce. Obecnie programy takie są szkolone z pomocą dostępnych zdjęć, których jednak jest niewiele, jeśli chodzi o rzadkie nowotwory skóry” - podkreśla Lloyd Steele, główny autor badania.\n„Liczba dostępnych dla konsumentów aplikacji do wykrywania raka skóry rośnie, ale jak pokazaliśmy w naszej pracy, potrzebna jest transparentność odnośnie bezpieczeństwa i skuteczności tych programów. Co więcej takie systemy analizują tylko to, co im się wskaże i nie przeprowadzają systematycznej analizy całej powierzchni skóry. Brak transparentności może narażać ludzkie życia” - podkreśla badacz.\nWięcej informacji na stronie: https://www.eurekalert.org/news-releases/929922


Nieruchomości - Pomorskie Słupsk\nMieszkanie 2 pokojowe 13629400 13629400 Oferujemy do wynajmu bardzo ładne przestronne mieszkanie w centrum Słupska przy ulicy Ogrodowej, na zamkniętym osiedlu. Budynek wielorodzinny, zadbane klatki schodowe zamykane domofonem. Mieszkanie usytuowane na III piętrze, składa się z dw&oacu...\nGrażyna Polańska-Wojczak 25 lut 2020 25.02.2020\nDominika Harajda 25 lut 2020 25.02.2020\n296 000 PLN 5 585 zł/m²\nMieszkanie 2 pokojowe 13610708 13610708 KOMFORTOWE MIESZKANIE Z MIEJSCEM GARAŻOWYM - APARTAMENTOWIEC Z WINDĄ. Oferujemy do sprzedaży 2-pokojowe mieszkanie usytuowane na IV piętrze w VI kondygnacyjnym apartamentowcu na Osiedlu Bursztynowym w Słupsku. Do mieszkania przynależy miejsce w gara...\nGrażyna Polańska-Wojczak 16 lut 2020 16.02.2020\n2 500 000 PLN 125 zł/m²\nDziałka inwestycyjna 13610567 13610567 Oferujemy do sprzedaży nieruchomość gruntową o powierzchni ca 20 000 metrów zlokalizowaną w Słupsku przy ulicy Portowej, w bezpośrednim sąsiedztwie drogi Słupsk - Ustka. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego &qu...\nDziałka Inwestycyjna na sprzedaż - Słupsk, Osiedle Bałtyckie\nLokal biurowy 13610563 13610563 Oferujemy do wynajmu lokal zlokalizowany w samym sercu Słupska przy ulicy Wojska Polskiego na wysokim parterze o powierzchni 77,70 m2. W skład lokalu, do kt&oacute;rego wchodzimy niezależnymi schodami wchodzą: dwa pomieszczenia o pow. ca 30 m2, d...\nLokal biurowy na wynajem - Słupsk, Śródmieście\n290 000 PLN 4 028 zł/m²\nLokal usługowy 13610540 13610540 Oferujemy do sprzedaży lokal użytkowy zlokalizowany w samym centrum Słupska, przy ruchliwej ulicy, z dużym natężeniem ruchu. Usytuowany na niskim parterze. Powierzchnia lokalu 72,80 w skład kt&oacute;rego wchodzi: duża sala sprzedażowa, z dużą wi...\nLokal usługowy na sprzedaż - Słupsk\n320 000 PLN 2 936 zł/m²\nDom wolnostojący 13610553 13610553 NOWA INWESTYCJA &quot;TĘCZOWE TARASY W BOLESŁAWICACH k Słupska Piękne domki - skrojone na miarę i potrzeby naszych klient&oacute;w, w ciepłej kolorystyce, w dogodnym i dobrze dostępnym do miasta miejscu przy ul. Tęczowej w Bolesławicach. Pr...\nDom Wolnostojący na sprzedaż - Słupsk, Osiedle Niepodległości\n2 000 PLN 28 zł/m²\nLokal biurowy 13610543 13610543 Oferujemy do wynajmu lokal o łącznej powierzchni 72,80 m2 w ścisłym centrum Słupska, przy ulicy Grodzkiej 11. W skład lokalu wchodzą: sala sprzedaży, magazyn, biuro, WC. Cena w przypadku najmu długoterminowego do uzgodnienia. Wejście bezpośrednio ...\n209 900 PLN 3 558 zł/m²\nMieszkanie 3 pokojowe 13610560 13610560 NOWA EDYCJA MIESZKAŃ!!! OSIEDLE MIESZKANIOWE PORTOFINO 2 - SŁUPSKKOBYLNICA, za Galerią JANTAR. Oferujemy do sprzedaży parterowy lokal mieszkalny z ogr&oacute;dkiem, składający się z 3 pokoi (salon z aneksem kuchennym, dwie sypialnie) łazienka, p...\n209 900 PLN 2 999 zł/m²\nMieszkanie 3 pokojowe 13610562 13610562 PROMOCJA NA ZAKUP MIESZKAŃ!!! KOLEJNA EDYCJA OSIEDLA MIESZKANIOWEGO PORTOFINO 2, NAJTAŃSZA inwestycja w okolicy SŁUPSKA. Przyjmujemy zapisy na zakup nowych mieszkań z rynku pierwotnego, zlokalizowanych w Kobylnicy przy ulicy Transportowej. P...\n3 525 000 PLN 3 525 zł/m²\nDwór, zamek, pałac 13425993 13425993 Atrakcyjny budynek mieszkalno-usługowy w centrum Słupska.Powierzchnia działki 3697 m2, powierzchnia budynku około 1000 m2 plus 57 m2 garaż,Budynek świeżo ocieplony, nowe okna, rynny i opierzenie dachu- dach po remoncie.Przyłącza; gaz, prąd, woda, kan...\nDwór, zamek, pałac na sprzedaż - Słupsk\nAdam Sawicki 15 lut 2020 15.02.2020\n152 000 PLN 4 000 zł/m²\nMieszkanie 2 pokojowe 13553165 13553165 Przedstawiamy ofertę mieszkania o powierzchni 38,72 m2 położonego przy al. 3 Maja w Słupsku. Powierzchnia nieruchomości składa się z :- 2 pokoi- kuchni- przedpokoju- łazienki- WCDodatkowym atutem jest balkon i komórka lokatorska na półpiętrze. Czyns...\nMieszkanie na sprzedaż - Słupsk, al. 3 Maja


WGP 2017: młodość cenniejsza od doświadczenia. Oceny polskich siatkarek za mecz z Czechami wg WP SportoweFakty - Dyskusja - SportoweFakty.pl\nPrzede wszystkim brawa za wygraną. Jakość gry, niestety, nie może cieszyć, mając w perspektywie grę z drużynami czołówki światowej.\nKąkolewska najlepiej punktująca w meczu. Nie pierwszy raz zresztą. Jednak jest problem z tempem ataku, sporo piłek "uratowanych" przez zasięg.\nBrakuje skutecznej, silnie atakującej. Bociek pretenduje do tej roli, jednak mało ogrania reprezentacyjnego. Dzisiaj na pewno lepsza od Tomsi. Grajber ma dobre statystyki w przyjęciu, defensywie, jednak źle prezentuje się w w ataku. Nierówno gra Smarzek, choć dzisiaj zasłużyła może nawet i na lepszą ocenę od tej przyznanej przez SF (zagrała dobrze w decydujących momentach).\nDobrą robotę zrobiły dzisiaj: rozgrywająca (Wołosz) i libero (Witkowska).\nAle kogo wybrać najlepszym zawodnikiem meczu...?\nNie wiedziałem drugiego meczu (Koreanek z Niemkami), więc nie wiem, jak się zaaklimatyzowały te pierwsze. Jednak jeżeli Polki jutro z nimi wygrają, będę baaardzo mile zaskoczony. No i zaszczekam zgodnie ze zobowiązaniem :-)\nsie nie znam wiec tylko... Grajber miala lepsza skutecznosc ataku od Smarzek, Bociek i Tomsi a w dodatku wystawy tez nie za bardzo od nierowno wystawiajacej Wolosz ... Efimienko dostawala malo pilek i ciezko miec do niej pretensje ...\nto tak mimochodem...\n14:18 Adam Mandziara komentuje zaskakujące odejście z Lechii. "To realizacja planu sprzed kilku lat"\n14:15 Reprezentacja Polski U-21 walczy o medale Euro 2019! Gdzie oglądać mecz Włochy - Polska na żywo?\n14:15 Żużel. Dziwny przypadek Wilków Krosno. Wypłaty są na czas, ale wyniku nie ma\n14:12 Żużel. Start - Orzeł: zmiany w obu drużynach (składy)\n14:02 Paul Scholes przyłapany na obstawianiu meczów. Kara wyższa niż zysk z zakładów


W każdej firmie należy mieć takie miejsce, gdzie można spotkać się z klientami i bez przeszkód porozmawiać | Tani druk\nW każdej firmie należy mieć takie miejsce, gdzie można spotkać się z klientami i bez przeszkód porozmawiać\nSale spotkań to w polskich zakładach ciągle nie jest norma. A szkoda. Niekiedy kojarzą się one z nieprzydatnym pomieszczeniem, które można byłoby wykorzystać w alternatywny, korzystniejszy sposób.\nWypada mimo wszystko pamiętać, że sale konferencyjne to pomieszczenia, gdzie możemy podejmować petentów i kontrahentów, ale również przeprowadzać wewnętrzne spotkania.\nPoszczególne pionymają prawo się tam zbierać, żeby prowadzić rozmowy oraz tak zwane burze mózgów. Opłaca się zatem zainwestować w odpowiednie stoły konferencyjne, które będą służyć takim spotkaniom. Zazwyczaj mają one gniazdka elektryczne, by bez przeszkód móc podłączyć tablet lub rzutnik. Również bywają także okrągłe, by wszyscy czuli się równi. W komplecie możemy także nabyć stół z krzesłami – profesjonalne stoły konferencyjne. Wypada także pamiętać, że stoły konferencyjne powinny być prawidłowo oświetlone.\nNowoczesne meble biurowe są w ostatnich latach niezwykle modne. Świadczą one o firmie. Są jej wizytówką, gdy odwiedzają nas ważni kontrahenci. Możemy wybrać neutralne kolory, jeśli odpowiada to ogólnemu zarysowi naszego przedsiębiorstwa lub puścić wodze fantazji z kolorami, jeżeli dla przykładu jesteśmy spółką zajmującą się wystrojem wnętrz i wyraziste kształty i odcienie dają nadzieję, że będziemy dobrze zapamiętani – .\nJeśli zainteresował Cię przedstawiany tekst, to odwiedź odnośnik a tam czekają na Ciebie informacje warte zainteresowania. Sprawdź je – będziesz bardzo zadowolony.\nNowoczesne meble biurowe są nie tylko niezwykle eleganckie, ale muszą być bardzo wygodne.\nZatem wszystkie biurka i krzesła powinny posiadać certyfikat jakości, a półki powinny być należycie przygotowane do magazynowania sporej ilości segregatorów.


Materace sprężynowe - w sam raz dla par!\nJesteśmy przekonani, że materace sprężynowe to rozwiązanie, które bez wątpienia świetnie sprawdzi się dla par! Dzisiaj przygotowaliśmy zestawienie modeli, które przeznaczone są do spania we dwoje!\nTwardy materac – w sam raz dla par\nDla par o wyższej wadze dobrym wyborem bez wątpienia będzie Hilding Pasodoble! Jest to bardzo twardy model, który może doskonale sprawdzić się w sytuacji, kiedy chociaż jeden z partnerów posiada większą masę ciała. Obowiązkowo musimy napisać kilka słów na temat technologii sprężyn kieszeniowych, którą tutaj zastosowano. Dzięki temu, że każda sprężyna została umieszczona w osobnej kieszeni nie musimy się martwić chociażby o powstawanie odkształceń na powierzchni produktu. Całość reaguje w sposób bardzo indywidualny na wywierany nacisk, nie odczuwalne są drgania, a także powierzchnia dostosowuje się do kształtu ciała jego użytkownika. Warto dodać, że materac został utwardzony matą kokosową z jednej strony, a z drugiej warstwą Sizalu. Za wysoki komfort użytkowania odpowiada pianka FlexiFoam, która jest bardzo sprężysta i elastyczna.\nMaterac multipocket – idealna opcja dla każdej pary!\nPotrzeby par, bez wątpienia świetnie spełni również model typu multipocket, a mianowcie na myśli mamy tutaj Hilding Makarena. Materace multipocket od standardowych odróżnia fakt, że posiadają one jeszcze więcej malutkich sprężyn, które umieszczono w osobnych kieszeniach, dzięki czemu indywidualnie reagują na nacisk, lepiej podtrzymują ciało i dostosowują się do jego krzywizn. Model ten posiada dwie twardości, które z łatwością zmienimy odwracając produkt na drugą stronę. Z jednej strony korzystać możemy z połączenia pianki Flexifoam, która ma stabilizować całą konstrukcję z pianką termoelastyczną, jaka dopasowuje się do naszych krzywizn anatomicznych reagując na temperaturę naszego ciała. Z drugiej umieszczono blat lateksu, który uważany jest za bardzo wytrzymały surowiec, który ma doskonałe właściwości antyalergiczne.\nOstatnim, jednak nie mniej ważnym modelem, który sprawdzi się dla par jest Hilding Cha-Cha. Jego podstawę stanowi siedmio strefowa sprężyna kieszeniowa, która w bardzo indywidualny sposób reaguje na wywierany nacisk, dzięki czemu niezależnie od naszej wagi będziemy mieli zapewniony zdrowy i komfortowy sen. Sprężyny od wysokiej jakości pianki Velvet Touch izoluje zastosowana obustronnie warstwa filcu, która dodatkowo utwardza całą konstrukcję. Warto dodać, że oddziałuje to na żywotność całego produktu, w związku z czym przy odpowiednim użytkowaniu będzie nam na pewno długo służyć.\nZakup idealnego materaca dla pary bez wątpienia może okazać się niełatwym zadaniem, jednak jesteśmy przekonani, że wśród wskazanych przez nas przykładów znajdziesz ten właściwy produkt. Pamiętajmy, że dobry model powinien być dostosowany do potrzeb dwóch osób.\nPoprzedni wpisKtóre materace dla alergika zasługują na uwagę?\nNastępny wpisDlaczego warto wybrać materace lateksowe?


Elefantes de Cienfuegos Industriales de La Habana wyniki na żywo - SofaScore\nElefantes de Cienfuegos - Industriales de La Habana Wyniki na żywo\nElefantes de Cienfuegos Industriales de La Habana wyniki na żywo (oraz wideo transmisja na żywo online*) zaczyna się 4.12.2019. o 18:00 czasu UTC w Cuba Serie Nacional, Winners Stage - Cuba. Na SofaScore wyniki na żywo możesz znaleźć wszystkie poprzednie mecze Elefantes de Cienfuegos przeciwko Industriales de La Habana. Odnośniki do Elefantes de Cienfuegos w Industriales de La Habana skrótów wideo możesz znaleźć w zakładce Media jak tylko zostaną udostępnione na serwisach typu Youtube lub Dailymotion. Nie ponosimy odpowiedzialności za udostępniane materiały, wszelkie kwestie związane z prawami autorskimi prosimy kierować do właścicieli filmów.\nMożesz obejrzeć Elefantes de Cienfuegos - Industriales de La Habana transmisje na żywo, jeśli jesteś zarejestrowanym użytkownikiem bet365, wiodącego bukmachera online udostępniającego transmisje ponad 140 000 wydarzeń sportowych na żywo przez cały rok. Jeśli mecz jest transmitowany w bet365, możesz obejrzeć baseball mecz Elefantes de Cienfuegos - Industriales de La Habana na swoim urządzeniu iPhone, iPad, Android oraz Windows Phone. Łatwo znajdziesz także powtórki oraz wiadomości z najpopularniejszych lig na świecie. Aktualne kursy bet365 możesz podejrzeć na SofaScore w sekcji baseball wyniki na żywo. Nie podajemy tutaj transmisji TV. Jeśli chcesz obejrzeć ten mecz w TV, prawdopodobnie znajdziesz tranmisję w najlpopularniejszych kanałach sportowych jak Canal+, nSport, Polsat Sport, Eleven, TVP Sport.\nIndustriales de La Habana wyniki na żywo, terminarz i rezultaty\nWyniki na żywo SofaScore dostępne są w App Store, Google Play i Windows Store. Możesz nas znaleźć w sklepach z aplikacjami w każdej wersji językowej pod nazwą "SofaScore". Zainstaluj aplikację SofaScore i śledź Elefantes de Cienfuegos Industriales de La Habana na żywo na swoim telefonie!\n*WAŻNA WIADOMOŚĆ - Sofascore.com we współpracy z bet365 oferuje ponad 140.000 transmisji na żywo rocznie. Prosimy jednak zwrócić uwagę na to,że prawa do transmitowania wydarzeń sportowych są własnością innych podmiotów w różnych krajach, dlatego w zależności od miejsca, w którym przebywasz niektóre transmisje mogą być nie dostępne. Zachęcamy do wcześniejszego dołączenia do bet365 aby móc obejrzeć Elefantes de CienfuegosIndustriales de La Habana ub każde inne wydarzenie przez kanał serwisu bet365. Zalecamy również sprawdzenie poprzez bet365 czy w miejscu, w którym przebywasz możliwe będzie oglądanie na żywo transmisji z wybranego wydarzenia. Dowiedz się więcej kontaktując się z bet365 tutaj telefonicznie, listownie, email'owo lub poprzez chat.


Sandały NATURINO - Falcotto By Naturino 1710 0011500701.01.9101 Bianco - Sandały dziewczęce marki Naturino. W wyprzedaży za 219.00 zł. - Sandały dziewczęce - Buty dla dziewczynek - Buty dla dzieci - Dla dzieci - Chillizet.pl\nSandały NATURINO – Falcotto By Naturino 1710 0011500701.01.9101 Bianco\nWdzięczne sandały marki Naturino. Solidnie wykończona cholewka – skóra naturalna – licowa – daje całodniowy komfort noszenia. Wewnętrzną część cholewki tworzy skóra. Nie zabrakło wkładki (skóra) która ogranicza ślizganie się stopy. Głównym składnikiem podeszwy jest wysokogatunkowe tworzywo. Ciekaw wygląd nadaje sandałom ozdoba, na która składa się kamienie. Wygodne, przewiewne i łatwe w utrzymaniu czystości, cieszą […]


Gawryluk dla Stefczyk.info o nowym sondażu\nMamy pierwszy sondaż, w którym tzw. ziobryści otrzymali 3 proc., a Prawo i Sprawiedliwość - 24 proc. W przypadku nowej partii byłego ministra sprawiedliwości to jednak mało, biorąc pod uwagę rozmach tej inicjatywy, jej ambicje. O komentarz w tej sprawie poprosiliśmy dziennikarkę Polsatu i publicystkę "Uważam Rze" Dorotę Gawryluk:\nDorota Gawryluk: Trzeba pamiętać, że ich de facto nie ma jako partii. Nie mają nazwy, nie mają logo. I paradoksalnie, teraz, po tym sondażu, ziobryści mogą powiedzieć, że ci, którzy dobrze zaczynali w sondażach, źle kończyli. Mogą to obrócić na swoją korzyść.\nNigdy nie dawałam im wielkich szans, ale jeżeli chodzi o długo marsz, to nie mam takiej pewności jak w przypadku PJN-u. Wówczas wiedziałam, że nic z tego nie będzie, choćby z tego z tego względu, że nie mieli jednego wyrazistego lidera.\nChcę jednak zaznaczyć, że w Ziobrze jest pewien potencjał wybieralności. Ja go porównywałam swego czasu z Bronisławem Komorowskim, który też nie wiadomo dlaczego wygrywa wybory. Ziobro ma to samo, ludzie lubią na niego głosować.\nWidać, że wyborcy Prawa i Sprawiedliwości zareagowali na rozłam raczej apatią niż emocjami. Dla Jarosława Kaczyńskiego to niekoniecznie dobrze. Bo gdy są emocje, to można na nich grać, można się do nich odwołać. Gdy brak emocji, polityk jest w dużo mniej bezpiecznej sytuacji.\nDziś najważniejsze pytanie dotyczy tego, co zrobi Prawo i Sprawiedliwość, w jaki sposób się pozbiera, czy pokaże swojemu elektoratowi, że to oni są ofiarą. Dziś elektorat Prawa i Sprawiedliwości ma poczucie chaosu, nie bardzo wie, co o tym wszystkim myśleć. O sukcesie bądź klęsce Ziobry zdecyduje więc wynik "wojny propagandowej". Jeżeli elektorat PiS-u uzna, że to, co się zdarzyło, to zdrada, to Jarosław Kaczyński utrzyma wyborców. Elektorat PiS-u bardzo źle reaguje bowiem na wszelkie podejrzenia o nielojalność. Gra więc idzie o to, kto przekona wyborców, że jest ofiarą, a nie sprawcą całej sytuacji.\n[Fot. Maz, youtube.pl]


WIG20 w grze o tegoroczny szczyt, gorąco na KGHM i CD Projekt\nStockWatch.pl > WIG20 w grze o tegoroczny szczyt, gorąco na KGHM i CD Projekt\n2017-02-07 12:42:50 Paweł Strzyżewski\nOmawiane walory: CDPROJEKT, ergis, kghm, Stalprod, wittchen\nWe wtorek WIG20 traci blisko 0,15 proc. i wspólnie z tureckim BIST 100 jest najsłabszym indeksem w koszyku emerging markets. Polskim blue chipów brakuje zaledwie 14 pkt. do tegorocznego szczytu na 2.100 pkt. Na Zachodzie najlepiej radzą sobie główne indeksy w Londynie i we Frankfurcie – oba umacniają się o 0,4 proc. Co ciekawe, wzrostom nie zaszkodziły zaskakująco słabe dane z niemieckiej gospodarki. Produkcja przemysłowa w grudniu 2016 roku skurczyła się o 3 proc., wobec plus 0,4-proc. prognozy. Jest to najgorszy wynik od przeszło ośmiu lat.\nW południe mWIG40 jest na symbolicznym plusie i balansuje na wsparciu 4.600 pkt. Z kolei sWIG80 spada o niespełna 0,3 proc. Co ważne, kurs indeksu parkietowych maluchów utrzymuje się powyżej szczytów z października 2013 roku.\nBalastem dla indeksu WIG20 są walory KGHM (-1,2 proc.). Lubińskiemu koncernowi szkodzi taniejąca o blisko 0,8 proc. miedź na giełdzie w Londynie. Z presją podażową zmagają się także inne metale przemysłowe, w związku z niepokojem o prognozy gospodarcze USA i planami Donalda Trumpa dotyczących rozbudowy infrastruktury Stanów Zjednoczonych. Dodatkowo presję przeceny na akcjach KGHM-u wzmaga perspektywa odpisu związanego z projektem Sierra Gorda. Ewentualny zabieg finansowy spowodowałby spadek skonsolidowanego wyniku netto za 2016 rok do zera. Sumitomo – japoński koncern realizujący projekt w Chile z KGHM – zrealizował odpis w okresie październik-grudzień 2016 roku na sumę 79,9 mld jenów (ok. 300 mln dolarów).\nMocnym punktem w segmencie średniaków jest CD Projekt (+2,5 proc.). Impulsem do wzrostów jest aktualizacja do gry Gwint, wprowadzająca piątą frakcję (Nilfgaardu) i 60 nowych kart.\nO blisko 3 proc. drożeją walory Stalproduktu. DM BZ WBK w najnowszej rekomendacji podtrzymał zalecenie kupuj i podwyższył cenę docelową do 718 zł za walor. Względem poniedziałkowego zamknięcia potencjał wzrostowy wynosi ponad 15 proc. Z kolei po przeciwnej stronie są akcje Forte (-1,22 proc.). Analitycy z DM BZW WBK obniżyli rekomendację dla producenta mebli z trzymaj do sprzedaj z ceną 79,20 zł. Wycena względem kursu rynkowego jest niższa o 3 proc.\nDobre wyniki sprzedażowe za styczeń wsparły notowania Wittchen (+1,5 proc.). Spółka zwiększyła obroty w styczniu o ponad 22 proc. r/r. Przychody w segmencie detalicznym podskoczyły o 23 proc. r/r i wyniosły 9,6 mln zł. Z kolei Vistula, co prawda zmaga się z 0,3-proc. przeceną, jednak zaprezentowała dobre wyniki. Spółka wypracowała w styczniu 2017 roku przychody o wartości 43,60 mln zł, co stanowi wzrost o 8 proc. r/r. Marża zwiększyła się o 0,2 p.proc. r/r do blisko 50 proc., a powierzchnia detaliczna urosła o 11,2 proc. r/r do 30.500 m kw.\n– Wynik Vistuli odbieramy pozytywnie. W segmencie odzieżowym obroty zwiększyły się do 27,20 mln PLN, co implikuje wzrost o 15 proc. r/r. Odczyt odbieramy tym bardziej pozytywnie, biorąc pod uwagę słaby rezultat Bytomia, który jest naszym zdaniem najlepszym odpowiednikiem dla grupy w tym obszarze. Zwracamy tu uwagę, że miesiąc nie jest kluczowy dla wyników całorocznych segmentu. – komentują maklerzy z DM BDM.\nNa szerokim rynku umacniają się walory Marvipolu (+1,2 proc.) i Ergisu (+1 proc.). Warszawski deweloper sprzedał w styczniu 70 mieszkań, co oznacza wzrost o 84 proc. r/r. Wartość sprzedanych nieruchomości wyniosła 24,60 mln zł (+76 proc. r/r). W przypadku Ergisu inwestorzy pozytywnie zareagowali na zwiększenie udziału w kapitale zakładowym spółki z 4,94 proc. do 5,26 proc. przez fundusz inwestycyjny zarządzany przez Noble Funds TFI.\nPonad 6-proc. spadek zalicza dziś Briju. Inwestorzy nerwowo zareagowali na komunikat o planowanym przeglądzie opcji strategicznych przez głównego akcjonariusza – Letamor Holdings. Jedną z opcji jest sprzedaż całego pakietu akcji – 25,09 proc. – właściciela sieci jubilerskiej.\nTE ARTYKUŁY NA TEMAT CDPROJEKT, ergis, kghm, Stalprod, wittchen, RÓWNIEŻ MOGĄ CIĘ ZAINTERESOWAĆ


Nowelizacja prawa budowlanego w 2015 roku - przydatne zasady budowlane - Budowa i remont domu\nNowiuteńkie normy budowlane zapewnią także rozpoczynanie budowy na podstawie decyzji w zastępstwie na podstawie decyzji ostatecznej. Ponadto zostają również uproszczone rozliczne formalności, jakie dotyczą projektów budowlanych, między innymi został zniesiony czas na zawiadomienie odpowiedniego organu o terminie rozpoczęcia budowy, dla jakich do tego czasu żądane było zezwolenie na budowę, zgłoszenie przebudowy obiektu czy też budowy.\nInteresująca wiadomość? Jeżeli tak myślisz, ponadto sprawdź ten odnośnik – zobaczysz o wiele więcej w ofercie (http://bth.pl/produkty/sruby-nierdzewne-wkrety-nakretki-podkladki/), która dotyczy omawianej tu kwestii.\nNajnowsze zmiany: zmiany prawa budowlanego.\nPrócz tego wprowadzona również została atrakcyjna zmiana odnośnie obiektów budowlanych, jakie pozostały wzniesione niezgodnie z prawem. Dzięki nowelizacji prawa budowlanego możliwe będzie wystąpienie z wnioskiem o rozstawienie sankcji karnej na raty lub nawet o zmniejszenie kary za samowolne wzniesienie budowli.\nTagi: formalności, odmiana, transformacja, warunki, Wymogi, zmiana


Szanowni Państwo, każdy z produktów można kupić na dwa sposoby\n1. Sklep internetowy Galerisultan.pl\nWszystkie przedmioty z naszje strony mogą Państwo zakupić przez nasz sklep internetowy\nWysyłają Państwo wiadomość na adres : biuro@galerisultan.pl lub gbazaar@interia.pl w tresci wiadomości opisujecie Państwo przedmiot którym jesteście Państwo zainteresowani. Dodatkowo moża również podać nmer zdjęcia z galerii. My w wiadmości zwrotnej udzielamy informacji dotyczacych ceny przednoitu oraz kosztów wysyłki.\nWszytkie paczki wysyłane są za posrednictwem Poczty tureckiej PTT - poczta lotnicza . Przesyłki są ubezpieczone oraz zawierają numer przesyłki który umożliwia tzw śledzenie przesyłki zarówno na stronie Poczty Polskiej jak i Tureckiej .\nInteresujący Państwa przedmiot można zakupić poprzez aukcje internetowe allegro.pl .W tym celu należy wysłać wiadomość pod adres podany wyżej a w jej treści opisać przedmiot z naszej galerii - moża również podać numer zdjęcia. Przedmiot zostanie wystawiony na naszej aukcji.\nWszystkie informacje dotyczące wysyłki przedmoitu podane są zawsze na aukcji , a dodatkowe informacje możecie Państwo znaleść na stronie 'o mnie'


Afera mailowa. Kolejny wyciek rzekomych maili Dworczyka. Tematem szczepionki – Polityka Wprost\nSzczepienie na COVID-19WiadomościPolitykaKraj\nDodano: 7 lipca 2021, 18:30 0\nMichał Dworczyk i Michał Kuczmierowski / Źródło: Newspix.pl / Tedi\nNa Telegramie pojawiła się kolejna rzekoma korespondencja, która miała wyciec z prywatnej skrzynki mailowej szefa KPRM Michała Dworczyka. Tym razem rozmowa ma dotyczyć niewykorzystanych szczepionek, które od „chomikujących” je punktów miałoby przejmować m.in. wojsko.\nPrzypomnijmy, że od kilku tygodni w przestrzeni publicznej słychać echa tzw. afery mailowej. Chodzi o rzekome maile z prywatnej skrzynki szefa KPRM Michała Dworczyka, które zaczęto publikować w rosyjskim komunikatorze Telegram (pierwszy mail trafił tam 8 czerwca tego roku). Polskie służby wskazały, że do włamania faktycznie doszło, obwiniając za to grupę UNC1151, która miała zaatakować z terenu Rosji. Nie poinformowano jednak, czy wyciekające wiadomości są autentyczne, czy też są to materiały częściowo lub całkowicie zmanipulowane.\nNa Telegramie pojawiły się kolejne maile\nOnet opublikował właśnie kolejne rzekome maile, które pojawiły się na Telegramie. Wiadomość datowana jest na 20 marca, autorem miał być szef Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych Michał Kuczmierowski. Wiadomość dotyczy tego, że w punktach szczepień „chomikowane” są niewykorzystywane dawki szczepionki firmy AstraZeneca.\nW wiadomości miała się znaleźć informacja, ile szczepionek jest w taki sposób przetrzymywanych, a także kilka propozycji, jak zaradzić temu problemowi. Kuczmierowski miał rzekomo zalecać, by „postraszyć zabraniem szczepionek, jeśli punkty nie wykorzystają ich w ciągu tygodnia”, a nawet wysłać służby i wojsko, które odbiorą preparaty. Szef Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych miał także zaproponować, by problem rozwiązać poprzez zaproponowanie szczepionek nie tylko seniorom, którzy wówczas szczepili się w pierwszej kolejności, ale i młodszym chętnym.


blask - Kursy językowe na mp3\nOpis proponowanych w tej książce zagadnień nie wyczerpie problemów władzy i kierowania oraz ich licznych niedostatków; przede wszystkim w funkcjach realizacyjnych, ale teoretycznych też. Przekraczałoby to objętość jednej książki. Samo tylko rozważanie teoretyczne o istocie władzy zajmuje w literaturze naukowej setki tomów i rozdziałów książek. Naszym celem jest zgrupowanie w jednym opracowaniu, oczywiście...\nChwila szaleństwa w blasku księżyca zmienia się w niebezpieczną namiętność... Posępny i bezlitosny komisarz Royden Napier ściga niebezpieczną piękność. W przeddzień ucieczki z kraju śmiała i piękna Lisette Colburne przyjmuje propozycję Napiera: ma udawać jego narzeczoną i pomóc mu rozwiązać zagadkę. Wkrótce znajdzie się w prawdziwym niebezpieczeństwie - może stracić głowę dla człowieka, który jest...


Minimalistyczna modlitwa - Sztuka architektury\nStrona główna Realizacje Kubatura Minimalistyczna modlitwa\nKaplica Św. Jana Chrzciciela, która stanęła w ubiegłym roku na Teneryfie – to surowa, zimna, minimalistyczna bryła. Ta wyrazista forma nie jest wynikiem fantazji architekta, Alejandro Beautella, tylko wyższej potrzeby.\nProjektowanie dodatkowo utrudniał nietypowy kształt działki, jaka została wyznaczona pod zabudowę, nieregularny, położony dłuższym bokiem wzdłuż ulicy. Architekt dopasował nowy budynek do terenu, wypełniając dostępną przestrzeń prostą bryłą o kształcie przypominającym trapez. Jednospadowy dach i różniące się wysokością ściany – to cechy charakterystyczne tej bryły.