Ławeczka - Page 5\nTemat: Re: Ławeczka Czw Lip 04 2013, 10:38\nNa prawdę, nigdy nie zrozumie toku rozumowania dziewczyn. W jednej chwili jest pewna siebie, żeby mu powiedzieć co czuje, a za chwilę mówi, że nie było tematu. Lekko absurdalne zachowanie. Zresztą. Nie chciał, żeby odchodziła teraz. To nie jej wina, że jest niezdecydowany. Powinna wiedzieć, co ją czeka.\nZwłaszcza, że Matt był jaki był. Wiedziała na co się porywa. Popatrzył na nią i próbował dalej zrozumieć. Co Ty masz w tej głowie, Deidree? Tak bardzo chciałby się nauczyć legilimencji. To tak ułatwiłoby mu życie.. - Nie mów tak. Po prostu nie wiem co mam powiedzieć. To trochę trudne dla mnie. - powiedział do niej z lekkim uśmiechem na twarzy.\nBył raczej wymuszony. W końcu trzeba dodawać otuchy innym. Gdyby była bardziej cierpliwa.. Nie umiał teraz jej odpowiedzieć. Chyba powinna się uzbroić w cierpliwość? Brakowałoby mu jej.\nTemat: Re: Ławeczka Czw Lip 04 2013, 11:25\nMatt był dla niej wymarzonym facetem, ale co mogła zrobić, aby ten się jednak skusił na nią? Nie miała zielonego pojęcia. I chyba chiała się juz poddać i dać mu spokój. Każdy jej powtarzał, że ma za długi język i teraz przekonała się, że właśnie taka jest prawda. Gdy byal z Borisem nie musiala sie nawet starać. Chłopak sam jej powiedział to co czuje, a teraz już go nie ma. Teraz odszedł i miala nadzieję, że na zawsze. Szkoła sie kończy i pewnie jedzie gdzieś dalej na studia, ale kto tam wie.\n- Matt dajmy już spokój... - ponagliła go.\nCzemu to akurat przyszło jej na koniec roku szkolnego? Gdy czeka ich rozłąka? Niby później są wspólne wakacje na które oczywiście Deidree się pisała gdy rozmawiała z nauczycielami o niej. Może Matt tam nie jedzie? Teraz tego nie wiedziała i nawet o tym nie myślała w tym momencie. Chciała tę szopkę jak najszybciej zakończyć.\nTemat: Re: Ławeczka Sro Sie 21 2013, 20:45\nNajświeższe wspomnienia zdawały się krążyć wokół jej świadomości, odbijać od niej echem i sprawiały wrażenie, jakby wcale nie należały do niej. Czuła się, jakby zaledwie czytała o wakacjach w Japonii, a później w Grecji, napadzie na pociąg, śmierci, porwaniu, niespokojnej nocy spędzonej w wielkiej sali, a później kilku niespokojnych nocach w mieszkaniu jej i Clary, jakby wcale nie nie była czynnym uczestnikiem tych wydarzeń. Poza tym wszystkie dni zlewały się w jeden sen, niezależnie od tego, czy były to dobre dni, czy dni brodzące we krwi. Czuła się, jakby to wszystko było snem, ale jednak istniało przeświadczenie, że to by było zbyt piękne - gdyby to wszystko okazało się jedynie nocną marą, to by było za proste, a życie lubi ukrócać próby korzystania z prostych rozwiązań.\nŁaweczka były dla niej skrawkiem planety oderwanym od tego wszystkiego. Tu potrafiła na nowo myśleć. Tu potrafiła się cieszyć z prostych rzeczy, jak obecność Clary, jej ciepłe ramię do złożenia nań głowy. Tu potrafiła doceniać wszystkie złe wspomnienia jako duchy, które nauczą ją czegoś przydatnego. Na chwilę.\nByła potwornie zmęczona, a większość ostatków jej, już tylko legendarnej, siły, wyssały wydarzenia z samego początku września, prześwidczenie o winie w zaginięciu Aarona, obca krew na rękach, wspomnienie drażniącego dźwięku pociągu sunącego po szynach, a przede wszystkim udawanie, że jej siły wystarczy jeszcze do podzielenia się z innymi. Nie miała jej tyle, naprawdę. Zresztą, nikt nigdy nie mówił, że jest silna. Nigdy taka nie była. Wystarczyło spojrzeć na nią teraz, gdy jeden zawód miłosny i niemożność uporania sobie z własną głową doprowadził ją na skraj rozpaczy i popchnął do regularnego sięgania po butelkę z drażniącym przełyk płynem. Przynajmniej to właśnie przypominało jej bębniące nieprzerwanie poczucie bycia nażałośniejszą istotą świata.\nW takim stanie tylko ławeczka i Clara były w stanie ukoić jej nerwy przynajmniej na kilka pięknych kwadransy. Wysłała więc do Hepburn krótką notatkę, schodząc ze swojego patrolu w lochach zamku i szybko dosięgnęła Ich miejsca. Kiedy kładła się styrana na ławeczce, by zaczekać na przyjaciółkę, w jej głowie wykwitła szalona myśl, by wydrzeć ławkę z tego kawałka ziemi i umieścić w mieszkaniu. To byłoby znacznym ułatwieniem ławeczkowych schadzek, skoro miały w tym roku swoje własne cztery ściany w Hogsmeade.\nTemat: Re: Ławeczka Sro Sie 21 2013, 22:05\nWakacje w Japonii zdawały się kilkoma tygodniami nienależącymi do życia Clary. Jak gdyby raz w życiu, ze swoich wyobrażeń, udało się jej stworzyć coś, co wciągnęło ją na tyle, że skutecznie przysłoniło rzeczywistość. Ten czas spędzony u boku Griga, na festynach, z Mią i... naprawdę udawało się jej zapomnieć o tym wszystkim, co oczywiście kiedy zaledwie przekroczyła granicę Szkocji, znowu się odezwało - i utwierdziło Clarę w przekonaniu, że raczej powinna się trzymać od tego przeklętego kraju oraz szkoły z daleka.\nPo tym jak rozpłakała się w wielkiej sali przed Danielem (ugh, brzmi to taaaaaaaaaak bardzo żałośnie, snif, ale w sumie nie wiem jak to się tam zakończy hehe), dni również zaczęły się zlewać, nieprzespane noce (teraz już w nowym, pięknym mieszkanku!) czyniły z Clary istotkę nerwową, naznaczoną cieniami pod oczyma. Ani nie wyglądała zdrowo, ani się tak nie czuła. Poza tym, tęskniła za Grigiem, który WCIĄŻ BYŁ W TEJ PRZEKLĘTEJ ROSJI.\nByć może ławeczka była dla przyjaciółek czymś tak względnie bezpiecznym, jak Japonia z której wróciły? Miało się wrażenie, że ten skrawek mostu, na którym stała ich ukochana ostoja, leżał daleko, daleko, poza Szkocją. Był znacznie oddalony od tego cholernego zamku i jego mieszkańców. Były tylko one; Mia, Clara i ławeczka. Żadnych wilkołaków, niewiernych krukonów czy sukowatych ślizgonek, które ostatnio doskwierały Clarze w liczbie x. Ona już nawet nie starała się sprawiać pozorów silnej, czy tej, która obejmie rolę pocieszycielki. Ostatnie wydarzenia okazały się zbyt dużym obciążeniem i robiła wszystko, aby zagłuszyć poharatane uczucia i myśli, które jakby z lubością i wystudiowaną brutalnością, zmieniały się w obrazy ukazujące scenę z przedziału nauczycielskiego.\nKiedy zakończyła już wszystkie wykłady i patrole, przydzielone jej na dzisiejszy dzień, zbiegła szybko w stronę wyjścia z zamku, kierując się do ławeczki. Ach, Mia była pierwsza! Hepburn puściła się biegiem przez most i niemalże potykając się o własne nogi, klapnęła obok przyjaciółki, którą zaraz przytuliła i w tym uścisku trwała kilka minut, nie mówiąc ani słowa. Ostatnio potrzebowała tego o wiele bardziej, niż jakiegokolwiek innego pocieszenia. I miała wrażenie, że tylko Mia ją rozumie. Ale w sumie nic dziwnego, to w gruncie rzeczy właśnie Mia zawsze wszystko rozumiała.\n- Chciałabym uciec. Ale chyba nie mogę.\nTemat: Re: Ławeczka Czw Sie 22 2013, 04:12\nW jej przypadku nawet wspomnienia z Japonii nie były wyjątkowo barwne. Kilka tych wieczorów, kiedy Clarze udało się ją gdzieś wyciągnąć było jedynymi, które tak naprawdę chciała pamiętać. Zazdrościła przyjaciółce, że chociaż na tych cholernych kilka tygodni udało jej się wyrwać z tego angielskiego marazmu i wszystkich wspomnień, które się z nim wiązały. Być może powrót do rzeczywistości po jakimś czasie spędzonym w taki sposób był jeszcze gorszy, ale pomimo takich podejrzeń Mia i tak oddałaby praktycznie wszystko, co posiadała, by taki stan osiągnąć chociaż na kilka dni, nawet nie miesiąc. Za kilka takich godzin też byłaby skłonna słono zapłacić. Za jakikolwiek czas, jakiekolwiek zapomnienie. Cokolwiek.\nDla niej Japonii nie dało się w jakikolwiek sposób porównać z ławeczką. Taka ławeczka była jedyna na świecie i niezastąpiona, chociaż na przekór wszystkiemu i na złość samej Ursulis, jednocześnie była miejscem, w którym wspomnienia uderzały ze zwielokrotnioną mocą. Gdzie indziej w końcu obie z Clarą napawały się swoim szczęściem w miłości? Dyskutowały o podwójnych randkach z tymi całymi niewiernymi krukonami? Tutaj też Hepburn musiała wysłuchiwać niekończących się opowieści Mii o tym, jak cały świat uwiesił się na jej związku z Ioannisem, starając się go - skutecznie, zresztą - zdusić i rozbić. No i w końcu to właśnie ławeczka była miejscem, gdzie przy pomocy Clary Mia w końcu doszła do jako takiego porządku ze swoimi uczuciami i stwierdziła, że najwyraźniej kocha Gavrilidisa. Wszystko to zdawało się wsiąknąć głęboko w drewnianą konstrukcję ławki i przenikać teraz do Ursulis, nadawać kształty i barwy wytartym wspomnieniom. Przez te kilka minut, kiedy skulona czekała na Clarcię, oczy zaszły jej łzami, z czym toczyła zażartą bitwę, skupiając na tym całą swoją uwagę.\nUsłyszała Hepburn, zanim ją zobaczyła i podniosła się niezdarnie do siadu. Chociaż miała wielką ochotę wstać i samej podbiec do przyjaciółki, jej zdrętwiałe ciało odmówiło posłuszeństwa, zamarło w oczekiwaniu, które na szczęście nie trwało długo, bo już zaraz Mia mogła zakleszczyć ją w silnym uścisku, wyrażającym więcej niż cokolwiek, co mogłaby powiedzieć. W międzyczasie łzy wykorzystały jej nieuwagę i znów napłynęły do oczu, niemo staczając się po jej policzkach i wsiąkając w ubranie Clary. Był to od samego początku złej passy drugi raz, kiedy udało im się ujrzeć światło dzienne.\n- Nie waż się nigdy uciekać, chyba że ze mną.\nMarzyła jej się taka ucieczka. Niekiedy była blisko postanowienia, by na stałe wrócić do Oia, zrobić przerwę w nauce, a później rozpocząć naukę w zupełnie innym miejscu, gdzie wszystko będzie kojąco czystą kartą, bez żadnych niechcianych wspomnień. Ale nawet gdyby miała odwagę podjąć taką decyzję, nie potrafiłaby tego zrobić ze względu na Hepburn właśnie. Nie mogłaby jej zostawić, zwłaszcza, kiedy potrzebowała Mii, ich spotkań na ławeczce, jej uścisku, obecności, pocieszenia. Nie mogłaby jej tego za nic odebrać.\n- Rzuć na mnie obliviate.\nTemat: Re: Ławeczka Czw Sie 22 2013, 17:34\nW zasadzie Clara nie potrafiła uciec w dużej mierze właśnie z powodu Mii. Oprócz tego, że Ursulis niezaprzeczalnie potrzebowała pocieszenia, które aktualnie mogło być przez Clarę udzielone w sposób dość kulawy (ale yolo cnie, nawet w obliczu takiego upośledzenia swojej osoby, Hepburn zostanie z przyjaciółką, którą tak kocha!), obie tutaj coś zaczęły i obie musiały dokończyć, ucieczka byłaby tylko pokazem tchórzostwa, tak obcego (!!!) Clarze. To tutaj było życie Hepburn, nie w żadnym Bristolu, nie na końcu świata, tutaj miała Griga i przyjaciół. Chociaż to było bardzo kuszące, zmniejszyć Mię, zmienić ją w mały kamień, spakować do walizki i wyjechać na drugi koniec świata, aby tam we dwójkę rozpocząć naukę i zająć się zastępowaniem wspomnień, zapełnianiu całkiem nowych kart.\nPomimo tego, iż Hogwart nieustannie ściągał na nasze przyjaciółki różne fatum, to ściągał też wydarzenia szczęśliwe, zapadające w pamięć i w drewnianą ławeczkę, która zdawała się wcale nie żadną tam zwykłą ławką, a symbolem tych marzeń i opowieści, które wypowiedziane na głos, zdawały się zostawać tutaj już na zawsze.\nLekko się odsunęła, ale zobaczywszy łzy Mii, znowu się w nią wtuliła, zamykając oczy i powoli odliczając do dziesięciu. Ostatnio tak często stosowany przez Hepburn zabieg, (w celu oczywiście uspokojenia się; raz, aby nie wybuchnąć płaczem, dwa, aby nie strzelić jakąś avadą w irytujące ślizgonki) teraz kompletnie zawiódł, bo i gryfonka się rozkleiła (po raz drugi od czasy masakry w pociągu, GRATULUJEMY), ale jej płacz wcale nie przypominał cichych łez Mii, raz po raz, drobnym ciałkiem Clary wstrząsał prawdziwy szloch.\n- Nie, nie rzucę żadnego cholernego oblivate, bo wszystko powtórzy się jeszcze raz, a żadna z nas nie będzie wiedziała, jak się ratować. A teraz wiemy? - próbowała się uśmiechnąć, ale wyszedł jakiś dziwny grymas, zniekształcony przez płacz.\nTemat: Re: Ławeczka Wto Sie 27 2013, 02:58\nOdwaga odwagę, ale jednak Mii, nienależącej wszakże do domu lwa, nie była wystarczającą motywacją, by nie myśleć co wieczór oraz każdego poranka o tym, że razem mogłyby się stąd wynieść w cholerę, do jakiegoś ładnego, ciepłego miasta, gdzie ludzie są mniej skomplikowani. Żałowała troszkę, że duma Clary by jej na to nie pozwoliła, ale z drugiej strony myślała o tym z pewnym rozczuleniem, bo to właśnie była Hepbern, jaką bardzo kochała - taka, która się nie poddaje. I która nie pozwala poddać się też jej.\nI ta odwaga chyba też przeniknęła ławeczkę, która zdawała się mówić "dobra, pomazgaj się trochę, ale potem do dzieła". Gdyby czarami nadać jej ludzkie cechy, pewnie stałaby się trzecią nierozłączną przyjaciółką!\nKiedy Clara zaczęła szlochać, Mia uścisnęła ją mocniej, a jej tamy zawiodły i poczuła się absolutnie bezbronna wobec swoich łez, wobec swoich tęsknot, wobec całej tej beznadziei, wobec wspomnień i wobec miłości, która usilnie wypędzana, trzymała się jej kurczowo i zaciskała jak imadło na wnętrznościach. I sama też nie potrafiła już trzymać się w ryzach i po prostu, po ludzku się rozryczała, przytulona do piersi Clarci. Już za chwilę cała była spuchnięta, a mokre włosy lepiły się do jej twarzy i wpadały do ust, ale zdawała się tego nie zauważać.\n- J-ja nic kurwa nie wiem, n-nie potrafię - wydusiła z siebie pomiędzy spazmami, łapiąc kurczowe oddechy. - J-już się nie poznaję i na nic nie potrafię się zdobyć i j-jestem tak cholernie słaba. A jeśli to się kiedyś powtórzy? Jak nie będą pamiętać tego pierwszego razu, to przynajmniej to może jakoś wytrzymam. - Sama nie słyszała siebie, potoczyście wylewających się na Clarcię wraz z łzami. Dramatyzowała jak cholera, ale cóż, taka jest już ta Mijka, że za każdym razem, kiedy coś zjebie się na amen, nikt nie potrafi jej przekonać, że kiedyś jeszcze będzie dobrze.\nTemat: Re: Ławeczka Nie Lis 03 2013, 13:24\nNiedziela.. nienawidził niedziel. Poza tym, ten weekend był dla niego bardzo kiepski. Najpierw sytuacja z Angven na balu, później o mało co nie pobił się z jakimś Ślizgonem, ponieważ tamten miał do niego pretensje o nie zamknięcie drzwi od łazienki.. takie życie ucznia Hogwartu, nieprawdaż?\nWłasnie dlatego odwiedził to miejsce. Był tutaj pierwszy raz, jednak coś mówiło mu, że mało kto tutaj zagląda i znajdzie odrobinę spokoju dla tego całego zamieszania. Oczywiście przyniósł ze sobą papierosy, bo jak to tak, on bez fajek? Niemożliwe. Wyciągnął jednego, wsadził do buzi i odpalił końcówką różdżki. Usiadł na ławce, zaciągnął się mocno i podniósł głowę do góry, spoglądając w niebo i puszczając tak zwane kółeczka. Uśmiechnął się, widząc ich idealne kształty. Od czasu do czasu powiewał lekki wiatr, powodując, że rozmywały się w powietrzu.\nCóż, ten dzień nie był zdecydowanie jego dniem. Jednak tak naprawdę czy stało się coś złego? Nie, to po prostu kolejny z dziwnych procesów myślowych chłopaka, którego nie mógł opanować w żaden znany mu sposób. Wszystko wydawało się takie dziwne i odległe. Czuł się, jakby to, że siedzi teraz tutaj, na tej ławce, z papierosem w ręku, nie działo się naprawdę. Myślami był gdzieś daleko, daleko. Jeśli teraz ktoś by do niego podszedł, z pewnością podskoczyłby ze strachu, a może nawet i krzyknął? Lepiej, żeby nie odważył się taki śmiałek, kto wie, co przestraszonemu człowiekowi może strzelić do głowy? Może wyjmie różdżkę i zacznie miotać zaklęciami w każdą stronę, nie zastanawiając się czy zrobi komuś krzywdę? Jednak jeśli ktoś jest na tyle odważny - proszę bardzo, zapraszam serdecznie.\nTemat: Re: Ławeczka Nie Lis 03 2013, 14:25\nIdź do diabła, Wentworth.\nZnowu. Po raz setny tego dnia. Po raz tysięczny w ciągu jej bytności w Hogwarcie. Idź do diabła, Wentworth. Jak miała iść do diabła, jeśli ona, zło wcielone tego świata, było diabłem, a nawet czymś gorszym od niego? Posłanie do diabła byłoby więc dość łagodnym wyjściem, bo jakby posłać kogokolwiek do Cheyenne Wentworth...tak, to byłoby wystarczająco okrutną obelgą.\nLudzie nie potrzebowali dużego powodu, by doprowadzała ich do szewskiej pasji, często wystarczy obecność, jedna, złośliwa uwaga, jedna malutka rzecz, by wszyscy naokoło mieli dość blondynki. Taki jej los, że większość świata jej nienawidziła, ale nigdy się tym nie przejmowała wyznając zasadę, że "popularność mierzy się ilością wrogów". Trudno zaprzeczyć, że w takim razie była na samym szczycie drabiny społecznej, niczym jakaś cholerna królowa, która panoszyła się po zamku, jakby to było jej królestwo, a każdy uczeń nic nie wartym plebsem, robakiem.\nDzisiaj zaś była niczym bogini zemsty, bo tak - miała swoje humorki. Mówcie co chcecie, ale taka byłą jej cecha - impulsywność. Owszem, ciężko ją zdenerwować, wszak taka z niej zawsze zimna Królowa Śniegu, ale już nie jest to takie trudne, gdy ma swoje dni. Wtedy może nawrzeszczeć na pierwszą lepszą osobę, bo "jej się nie podobała" lub "bo nie przyniosła jej kawy, tylko kazała jej się odwalić". Pewna piątoroczna Ślizgonka została bezceremonialnie zwalona ze schodów prowadzących do dormitorium, bo "stanęła jej na drodze". Jeszcze nikogo nie ukarała za zbyt głośne oddychanie. Jeszcze. Tak, to dobre słowo.\nW każdym razie nasza jakże urocza pół wila szła mostem wiszącym w cichej nadziei, że znajdzie sposób na pewne odstresowanie się i zabicia nudy, która znikąd ją ogarnęła. Wszystkie jej ofiary pochowały się w mysich dziurach, gdyż przez siedem lat uczniaki nauczyły się, że Cheyenne Wentworth należy jak najszybciej zejść z drogi. Cierpiała więc na brak rozrywek i kogoś, przy kim mogłaby wykorzystać rozpierającą ją manię sadyzmu. Musiała się przyczepić. Skrytykować. Pobić. Kopać (ładnie kopie!). Zrzucić z mostu wiszącego!\nTak! Zrzucenie kogoś w otchłań było tak kuszącym pomysłem, że jasnowłosa nawet nie myślała długo, tylko pofatygowała się na "malutki spacerek" w celu "znalezienia osoby towarzyszącej", z którą "podyskutowałaby o niewątpliwie pięknych widokach na jezioro". Nie musiała nawet długo szukać, gdy jej wzrok niebieskich tęczówek padł na pewnego chłopaka siedzącego na kamiennej ławeczce.\nI od razu się skrzywiła za jego plecami.\n- Świetnie, Chapman, jesteś pierwszym kandydatem do tragicznej śmierci. Rozumiem, że jesteś zachwycony. - mruknęła jadowitym tonem - Roztrzaskanie się o skały jest szybszym sposobem od umierania przez to świństwo. - bezceremonialnie wyrwała mu papierosa i przydeptała go swoim butem. O, nikt nie będzie palił tego cholerstwa w jej obecności! Dym papierosowy tak cholernie ją drażnił, a drażnił tym bardziej, że to było mugolskie. Niemal czuła ich smród (przemilczmy, że nie śmierdzą, to tylko wyimaginowane wyobrażenia Cheyenne).\nTemat: Re: Ławeczka Nie Lis 03 2013, 18:02\nNie, nie, nie, nie tylko Wentworth uważała, że mugole śmierdzą. Tanner też odnosił takie wrażenie, jednak akurat ich cudowny wynalazek - papierosy - pokochał. Jedyna rzecz, którą był w stanie tolerować. Przerażało go, że inni nie odczuwają obrzydzenia do tych ich dziwnych wynalazków. Był tak wychowany, nic na to nie umiał poradzić. Nienawiść do mugoli, która rosła w ich domu od pokoleń osiągnęła chyba szczyt z momentem urodzenia się chłopaka. Gorzej już być nie mogło. Dziwiło go, że ludzie zachwycają się ich głupimi urządzeniami. A tu proszę, znalazła się taka osóbka, która podziela jego poglądy, jak miło. Może zostaną przyjaciółmi?\n- Witaj moja ulubiona koleżanko - powiedział z lekką ironią w głosie, uśmiechając się jednak normalnie. Nie dlatego, że nie lubił Cheyenne. Wręcz przeciwnie. Była chyba jedyną osobą jaką znał, która odczuwała podobne obrzydzenie do mugoli i traktowała ich tak samo. Może byli rodzeństwem, a on o tym nie wiedział? Dzisiaj jednak nie miał ochoty z kimkolwiek rozmawiać. Znacie takie dni, że wolicie siedzieć w domu i nie wychodzić ze swojego pokoju nawet na krok, prawda? Dziś Tanner miał właśnie taki dzień. Dziewczyna po prostu trafiła na cholernie zły moment.\n- Hej - warknął, obracając się za dziewczyną i patrząc, jak gasi butem połowę jego papierosa. Miała tupet, cholera jasna. - Mogę sobie palić gdzie mi się tylko podoba, nie zapraszałem Cię tutaj - skrzywił się, unosząc lekko wargę ze zdenerwowania. Nie podniósł głosu, jednak to co powiedział zabrzmiało groźnie. Zdarza się. Mogła nie dotykać jego ulubionej formy odstresowania się. Przez chwilę zastanawiał się czy wyciągnąć kolejnego papierosa, ale i jego nie chciał stracić.\nPoza tym, jak już wcześniej było wspomniane, chłopak siedział w takim zamyśleniu, że nie zdążył zorientować się co knuje dziewczyna. Ba, nie zauważył nawet jej przyjścia. Gdy podeszła do niego i zaczęła mówić, lekko podskoczył na ławce, zastanawiając się czy nie jest to żaden wróg i nie należy wyciągnąć różdżki. Jednak gdy usłyszał głos Wentworth, uspokoił się i rozsiadł z powrotem wygodnie na ławce, prawie nie zostawiając miejsca dla dziewczyny.\n- Naprawdę musiałaś wybrać akurat to miejsce? - spytał bez żadnej złośliwości już odrobinę weselej. Uśmiechnął się nawet lekko, starając się załagodzić jego wcześniejszy wybuch chamstwa. Nie chciał wyjść na jakiegoś dupka, który nie potrafił rozmawiać z ludźmi. Ostatnio, dzięki Angven, szło mu już tak dobrze! A tu jedna taka mała Ślizgonka i wszystko powraca do punktu wyjścia. No pięknie. Chyba będzie musiał jej kiedyś serdecznie podziękować za wyrządzenie mu tej krzywdy. Może zaprosi ją na piwo?\nUdawanie dobrego trochę go męczyło. Naprawdę chciał się zmienić, ale jak wiadomo, nie przychodzi to z dnia na dzień. Ostatnimi czasy ciężko pracował, ale jeśli tylko trafił się ktoś, kto był tak samo wredny jak on, wracał do swojej dawnej natury bez mrugnięcia okiem. Wtedy, przez dłuższą chwile, czuł się wolny, czuł się sobą. Jakie to głębokie.\nTemat: Re: Ławeczka Nie Lis 03 2013, 20:57\nTak, przyjaciółmi. Zdefiniuj przyjaciół, bo to słowo w jej słowniku może mieć odrobinkę inne znaczenie, co nie zmienia faktu, że "przyjaźń" z takim Tannerem nie jest rzeczą całkowicie niemożliwą. Niewiele już w tym zamku ludzi z podobnymi poglądami, to już niemal jak gatunek na wymarciu. Nawet w Slytherinie, w niegdyś kolebce tępicieli wszelkich brudów potworzyły się mieszanki poglądowe i już nie jest tak różowo, jak było, ku jej ubolewaniu. Gdyby Salazar Slytherin zobaczył, ile uczniów nie do końca czystokrwistych i z poglądami nie w pełni ślizgońskimi jest w jego domu, to już przewróciłby się w grobie tysiąc razy.\n- Wiedziałam, że się ucieszysz na mój widok - odparła tonem nie mniej ironicznym od niego, żeby nie powiedzieć - jeszcze bardziej ironicznym. To ekspertka w tej dziedzinie, u której stwierdzono tylko kilka kwestii bez wymienionej barwy głosu. Czy chciał tego czy nie chciał - trzeba przyznać, że mimo wszystko ją lubił i doskonale zdawała sobie z tego sprawę. Mogła więc robić wiele rzeczy, ale przyznajmy również to, że nawet wtedy, gdyby było inaczej, to Cheyenne i tak robiłaby to, co uważała za słuszne. W tym wypadku pozbycie się z ust blondyna tego koszmarnego, mugolskiego wynalazku, co cholera wie jak znalazło się w Hogwarcie. Te szlamy! Tak, te paskudne szlamy rozprowadziły to świństwo i od tej pory nawet czystokrwiści czarodzieje brudzili tym ręce! Kolejny powód dla tego, by bachory mugoli nie miały tu wstępu. Niszczą tradycje, ot co!\n- Poprawka, słońce: nie możesz palić, jeśli JA jestem w pobliżu, czyli mam prawo zabrać ci to coś i zgasić, nim umrzesz na Merlin-wie-co. Powiedzmy, że dbam o twoje zdrowie. - wyszczerzyła się ze sztuczna troską. No tak, bo mimo wszystko Wentworth martwiła się o kogokolwiek innego, oprócz siebie. Nie wyglądała na taką, która przejęłaby się jego rzekomo groźnym głosem, wszak czy ona przejmuje się czymkolwiek? No właśnie.\nTymczasem wreszcie stanęła naprzeciw niego, pokazując mu się w rozpiętym, czarnym płaszczu, który kontrastował z jasną skórą i włosami. Krytycznym wzrokiem powiodła po jego pozie, która wykluczała opcję położenia swoich zacnych, czterech liter na kamiennej ławce. Hej, damie nie wypada tak stać i patrzeć, jak mężczyzna siedzi, ale gdzie są jeszcze gentlemeni na tym świecie, ach! Dlatego bezceremonialnie wpakowała mu się na kolana i nie narzekaj, Chapman, bo posiadanie pół wili na swoich nogach to coś, co nawet cię nie spotka po Felix Felicis.\n- Widzisz, musiałam. Chciałam kogoś zrzucić z mostu. Wiesz, tak miło popatrzeć, jak kilka szlam się roztrzaskuje o skały. Nie mów, że sam byś nie popatrzył... - no aż się rozmarzyła! I była pewna, że Tanner dołączyłby do niej jako partner w zbrodni. Zbrodni doskonałej, a jakże! Przecież to tylko nieszczęśliwy wypadek, ten most jest taki...zdradliwy. A dzieciak zbyt głupi. - Zabijmy kilka szlam, Tanner. - wymruczała mu do ucha - Taaaka zabawa!\nTemat: Re: Ławeczka Pon Lis 04 2013, 17:00\nChłopak wiedział o tym doskonale, że gdyby tylko chcieli, mogliby zostać "przyjaciółmi" - albo kimś pokroju tego. Sam czuł podobnie - prawie nikt w zamku nie rozumiał jego nienawiści do mugoli i szlam, jednak znalazła się taka oto denerwująca dziewczyna, która podzielała jego zdanie przynajmniej w stu procentach. To było miłe, spotkać kogoś takiego. Należało utrzymywać z nim przyjazne stosunki, ponieważ nigdy nie wiadomo, kiedy trafi się na kogoś podobnego, prawda?\n- Jak mógłbym się nie ucieszyć - wyburczał z przesadną uprzejmością. Po raz kolejny chciał być miły, a wyszło sztucznie i cukierkowo. Widocznie nie leżało to w jego naturze, był przecież Ślizgonem, tiara przydziału wykrzyknęła nazwę tego domu nie dotykając nawet czubka jego głowy. Wszyscy wiedzieli, że trafił do właściwego domu, a on w szczególności - czuł się z tym jak zwykle wyśmienicie.\n- Nie wierzę, że dbasz o moje zdrowie. W Twojej naturze nie leży troska, chcesz mnie po prostu wkurzyć - uśmiechnął się do niej z lekkim wyrzutem. On tu taki miły, a Wentworth nie może się opanować nawet na pięć minut, co się dzieje z tymi dzisiejszymi kobietami - czy jest na sali ktoś, kto zna odpowiedź na to pytanie? Bo Tanner z pewnością nie wiedział. - Właściwie, to ja umrę, a nie Ty, więc.. nie Twoja sprawa, kochanie - wymruczał, zastanawiając się nad jedną rzeczą: jaki byłby związek z Cheyenne? Z pewnością pokręcony, pełen kłótni, krzyków, wyzwisk.. ale z nią nigdy by się nie nudził, co to, to nie. Byli takimi typami osobowości, przy których nie da się nudzić. Pełni energii, chcący być wszędzie, skłonni do żartów i kąśliwych uwag w każdym momencie swojego życia. Hm.. byłoby ciekawie.\nZ zamyślenia wyrwała go dziewczyna, sadowiąc się na jego kolanach. W pierwszym odruchu chciał ją zrzucić, jednak po chwili przemyślał to i objął ją delikatnie w pasie, jedną rękę kładąc na jej biodrze, a drugą na jej kolanie. Gdyby zobaczyła ich teraz Angven, z pewnością nie dałoby rady jej wytłumaczyć, że dziewczyna usiadła na jego kolanach dla żartów, a nie w celu wepchnięcia mu języka do gardła. Ubaw po pachy.\n- Sam mam ochotę zepchnąć stąd parę osób - przyznał, kierując słowa w stronę jej ucha, ponieważ mniej więcej na takiej wysokości znajdowały się jego usta. Oh tak, kilka osób mogłoby przez "przypadek" spać z jakiegoś klifu.. jakie to by było piękne. Zbyt piękne, żeby było prawdziwe, Tanner - cichy głosik w jego głowie nie dał mu na zbyt długo odpłynąć w marzeniach, a to wielka szkoda.. - Pewnie, że zabiję z Tobą kilka szlam - wyszeptał jej do ucha z nieskrywaną radością. Najgorsze w tym wszystkim było to, że chyba naprawdę sprawiłoby mu to przyjemność. - Ale wiesz, że wtedy mielibyśmy spore kłopoty? - uśmiechnął się lekko, unosząc w górę brew. Chyba, że udałoby im się zaplanować jakąś zbrodnię doskonałą, o której nikt nigdy by się nie dowiedział.. chociaż Tanner chyba nie był za dobry w te klocki. O jego planach dowiedziałby się każdy, a gdyby ktoś zapytał go wprost.. był dobrym kłamcą, jednak nie umiał wymyślać głupot na poczekaniu. Musieliby z góry wymyślić jakiś plan działania, które uparcie by się trzymali.\nTemat: Re: Ławeczka Wto Lis 05 2013, 18:15\nO, jak dobrze Tanner znał Cheyenne! Chociaż żeby zgadnąć taką rzecz to akurat nie trzeba było jej znać doskonale. Przecież to takie oczywiste, że panienka martwi się tylko i wyłącznie o siebie i taki Ślizgon byłby zdany tylko i wyłącznie na siebie, ale - musiała mu wleźć z butami w życie. Nie byłaby już sobą, gdyby mu nie zwróciła uwagi, że to mugolskie świństwo doszczętnie zniszczy mu płuca i umrze na jakąś okropną, mugolską chorobę, a to bardzo, bardzo złe. Przecież chłopak tak bardzo nienawidził niemagicznych, a dobrowolnie dotykał ten chłam, który wcześnie zapewne taki osobnik dotykał! Paradoks nie do ogarnięcia dla blondynki.\n- Owszem, moja. - pokręciła głową z niemożliwą pewnością w głosie. Twoja prywatność to zarówno moja prywatność, durniu. Teraz jej, a za kilka minut z powrotem może mieć go w nosie. Idź i się truj, nic mi do tego. Jednak teraz zaszczyciła go uwagą na tyle, że to ona dyktowała warunki i nie mogła wręcz znieść tego zapachu tytoniu. Od razu ją mdliło i nie miało to jedynie związku z tym, że to mugolski wynalazek. Papierosy ś m i e r d z i a ł y. Tanner też zdążył tym nieco przesiąknąć, co skwitowała lekkim zmarszczeniem noska.\nIch związek? Związek? Serio? Nawet, gdyby zakładać to tak czysto hipotetycznie to nie wytrzymaliby zbyt długo, a właściwie to on nie wytrzymałby z wiecznie narzekającą, próbującą go podporządkować dziewczyną, która w nosie miałaby to, co on powie, jeśli to ona była tu głównym priorytetem. Żaden normalnie myślący nie dałby rady utrzymać jej złośliwej i często wybuchowej natury w ryzach. Często sama pół wila nie umiała zapanować nad samą sobą, więc co dopiero Chapman. To jak samobójstwo.\nTak czy inaczej niezwykle miło jej było na Tannerowych kolanach, żeby nie było. W końcu to o wiele lepsze rozwiązanie niż zimna i twarda ławka, prawda? Oczywiście, taka była wymówka. Tylko i wyłącznie kwestia jej wygody, podczas gdy z boku musiało to wyglądać aż nadto wymownie, ale jeśli miało się chociaż minimalne pojęcia na temat relacji damsko-męskich u panny Wentworth, to taki widok mógłby być codzienną rutyną. Dzisiaj jeden, jutro inny. Trzeciego może ten pierwszy, czwartego jeszcze inny...była bardzo niezdecydowaną kobietą. I bardzo wybredną. Żaden facet nie zagrzeje zbyt długo.\n- Tylko ty w tym zamku masz zdrowe podejście co do traktowania szlam - odparła z wyraźnym zadowoleniem i objęła go ramieniem, sadowiąc się wygodniej, kładąc mu głowę w zagłębieniu między szyją a barkiem. - Kłopoty... - prychnęła - Kłopoty będzie miał ten, co będzie miał niebywałą przyjemność potknąć się na moście. Nie znam takiego słowa. Nie jestem taką idiotką, by dać się na czymkolwiek złapać. - wywróciła oczami. Plotki o jej rzekomo licznych zabójstwach stała się legendą i koniec końców nikt nie wiedział, czy to prawda. Szczerze to chyba nikt nie zginął, a przynajmniej nie bezpośrednio przez nią, ale to nie znaczyło, że to się nie zmieni.\nTemat: Re: Ławeczka Pią Lis 08 2013, 10:55\nChyba wolałaby, żeby dziewczyna nie przywiązywała do niego aż tak wielkiej uwagi, jeśli ma mu ględzić nad uchem o tym, dlaczego nie powinien palić. Wiedział to doskonale. Pierwszym i głównym powodem było to, że draństwo uzależniało. To jednak nie był jakiś ogromny problem - chłopak miał silną wolę i wiedział, że mógłby powiedzieć nie i zaprzestać sięgania po ten wynalazek. Drugim powodem, faktycznie, był fakt, że może umrzeć na coś, co dziwnie się nazywa, jak zwierzę morskie, chodzące do tyłu. Chyba rak? Nie był do końca przekonany, nigdy nie zagłębiał się w to ze szczegółami. Trzecią sprawą, najmniej istotną, było to, że dotykał tego wcześniej jakiś mugol. Przecież on powinien mu służyć i poniekąd to robił, produkując dla niego te oto papierosy, które smakowały miętą. Tak jest, trafiony zatopiony, Tanner wymienił wszystkie powody i na tym kończy swój wywód na temat palenia.\n- Serio? - uniósł lekko brwi do góry, uśmiechając się złośliwie. - Bo jakoś nie przypominam sobie, żebyś była moją dziewczyną - uśmiechnął się szerzej, tym razem już w miarę szczerze i bez żadnego podtekstu. Zaśmiał się po raz kolejny na samą myśl o tym, co by się wydarzyło, gdyby jednak była jego dziewczyną. Ciekawe, które pierwsze z nich zleciałoby z tego klifu, nieprawdaż?\nZrobił jednak błąd, wyobrażając sobie tą scenę, bo jakimś dziwnym trafem, zamiast Wentworth zobaczył w niej pannę Shay, która zrzucała go z klifu za to, że siedział tu na ławce z jakąś inną Ślizgonką, a nie z nią. Po raz kolejny na dłuższą chwilę pogrążył się w rozmyślaniach o tym, co stało się na balu i jak powinien temu zapobiec. Nie był chyba jednak w stanie, jego "dobra część", o ile w ogóle taką ma, a nie tylko próbuje sobie wmówić, że istnieje, zniknęła bezpowrotnie. Jaka szkoda. Chociaż może, gdyby spotkał się z Angven, byłaby jeszcze szansa na uratowanie tej jego lepszej połówki? Odrzucił od siebie tę myśl, zastanawiając się tylko przez ułamek sekundy, jak bardzo będzie tego później żałował.\n- Uwierz, zdaję sobie z tego doskonale sprawę - mruknął smutnym tonem, na wzmiankę o zdrowym podejściu do szlam. - Żaden Ślizgon nawet tak nie uważa.. ba, większość wiąże się ze szlamami - prychnął, zerkając na nią z lekkim uśmiechem. Dziwnie było wrócić do starych nawyków, nowa dziewczyna każdego dnia? Chyba za bardzo się na to postarzał. Jednak przyjemnie było tak siedzieć tutaj z kimś, kto rozumie jego poglądy, ma takie samo poczucie humoru, a do tego jest.. cóż, śliczny. Moim zdaniem Tanner wpakuje się w spore kłopoty przez swój dzisiejszy wypad na spacer, jednak na razie ani trochę o tym nie myśli.\nNajlepiej zostawić wszystko tak jak jest, bez zbędnego analizowania i myślenia.\nPo krótkiej wymianie zdań, każde z nich poszło w swoją stronę.\nTemat: Re: Ławeczka Sob Lis 30 2013, 15:09\nWłaściwie to zabawne kiedy nasze życie się nieco komplikuje. Kiedy rezygnujemy z marzeń, planów, pasji. Kiedy ktoś brutalnie odbiera nam to na czym przez długi okres się skupialiśmy, i że niby dla naszego dobra… Bo niby tak trzeba. I nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego gdyby nie fakt, że Penelopa przez długi okres czasu oponowała przed studiami, przed dalszą nauką… Chociaż, skoro pojawiła się możliwość wyjazdu do Anglii, dodatkowo zespół potrzebował nieco przerwy, bo ludzie zaczynali ze sobą bzikować – wejście do Riverside było wybawieniem. Czystym przypadkiem można by nawet rzec, ale kto będzie kontrolował czy rezerwowy zawodnik radzi sobie z kijkiem między nogami? No nikt! Dlatego też mogła grzecznie i bez żadnych szczególnych komplikacji grzać ławkę rezerwowych, a do tego mogła się gapić na te wszystkie świetne dupy, które grały w quidditcha. Chociaż tu pojawiał się inny problem, ona chyba nigdy nie zrozumie dlaczego Australijczycy nie mogli dojść do jakiegoś konsensusu z cudownymi Kanadyjczykami. No przecież to są złoci ludzie, niczego im nie brakuje – zupełnie! To tak jak z mugolami. Tylko, że ci to nawet przewyższali czasem czarodziei. To było akurat żałosne.\nTo właściwie jest żałosne.\nPo ciężkiej, cholernie nieprzespanej nocy, którą spędziła w swoich czterech nowych ścianach, a taki bonus od staruszków, byleby faktycznie wyjechała do Hogwartu. Żałosne, czym to rodzice potrafią przekupić swoje ukochane dzieciaczki, byleby te tańczyły jak oni im zagrają. W każdym razie, na brak wygody nie mogła narzekać. Miała jej w nadmiarze. Po za tym brakiem snu, który pożytkowała na nieco bardziej twórcze zajęcia, tak jak chociażby kolejny kawałek, który mogła potem zrzucić na to śmieszne, inteligentne urządzenie potocznie zwane laptopem. Jedyne komu współczuła to sąsiedzi, których katowała swoją dość głośną muzyką.\nW każdym razie i tym razem nie mogło się obejść bez tworzenia. Z torby bez dna – kapitalna sprawa, wyciągnęła brudnopis, który wyglądał raczej jak pamiętnik mugolskiej gimnazjalistki, która bez przerwy w nim coś pisze. Pozaginane rogi, poskręcane kartki, pomazane słowa i jakieś małe obrazki, które nie miały większego znaczenia. Słowa co prawda układały się same, gorzej było z sensem…\nI see you fascinated,\nI've got ya hypnotized.\nWhite gloves put you dream up,\nA fantasy before your eses.\n-Ależ to głębokie… - Mruknęła pod nosem, katując swój notatnik kolejnymi skreśleniami, tylko tym razem długopis wbijał się w papier nieco mocniej, co sprawiło, że dalsze cztery kartki zostały roztargane. Żałosne. Może to kwestia braku bodźca? Czegokolwiek co dałoby jej inspiracje, zafascynowanie, a przecież właśnie tak odreagowywała swoje napięcie emocjonalne. A teraz?! Nic. Zero. Jedno, wielkie DNO! Nawet nie wiele myśląc na tym co czyni, no ale przecież... Jej dość mocno pokręcona natura podpowiedziała, że jedyną opcją wyżycia się będzie rzucenie zeszytem do tyłu, tak by trafił w jakieś drzewo. W końcu… Skoro nawet papier nie chce z nią współpracować to było już naprawdę źle.\nTemat: Re: Ławeczka Sob Lis 30 2013, 17:33\nOch, szalenie głęboka myśl. Szkoda, że Joshua tego nie przeżywał. Był więc jakiś gorszy? Nie, nie, nie. On po prostu nic nie nazywał marzeniami. Nie oczekiwał od swojego życia zbyt wiele i robił zawsze to, na co miał ochotę. Kto mu w końcu przeszkodzi? Jakiś durny szlaban? Odbębni dwie godziny i nadal będzie mógł się zachowywać jak na Williamsa przystało. Jego marzeniem stało się po prostu życie. Chciał pamiętać każdy dzień jak zupełnie odrębny, wyjątkowy skrawek. Mógł do niego wracać o każdej porze dnia i nocy, mówiąc do siebie, że nie żałuje niczego. Nigdy specjalnie nie myślał nad decyzjami. Skoro coś go nakłoniło do zmiany bądź zainspirowało, po prostu to robił. Nie zapłacił jeszcze dużej ceny. Może dlatego, że w zasadzie w Joshue Williamsie nie mieściło się ani grama uczuć lub chociażby współczucia? Nie cierpiał osób, które sentymentalnie, wręcz za wrażliwie spoglądały na rzeczywistość.\nJaką miał pasję? Czy ogólnie rzecz ujmując „przyjemności” można było tak nazwać? Niewątpliwie Joshua uciekał we wszystko co jest zakazane. Teoretycznie jako zawodnik dobrej drużyny powinien namawiać wszystkich do jedzenia sałatek, nie palić i uśmiechać się do zebranych. On był psychiczny, ale nie aż tak. Nie kochał świata, nie chciał ratować biednych zwierzątek i nie przywiązywał się do drzewa. Nie potrafił grać również na żadnym instrumencie. Och, miał jedną pasję. Szalenie lubił kogoś dotykać. Przez te kilka sekund bliskości poznawał cały świat. Wiedział, czy jest zły i czy warto dłużej się nad nim pochylać. Zwykle dotykał osoby, które go zaintrygowały.\nWyszedł na Błonia, od razu sięgając po swojego papierosa. Nie miał siły do tego angielskiego jedzenia, a musiał czymś zabić głód. Nie podobała mu się ani ta pogoda ani cała atmosfera w Hogwarcie. Co on tu do diabła robił? Joshua był inny. Owszem miał słabość do drzew, zielska, koloru czerwonego i dobrych imprez, ale nie traktował aż tak przedmiotowo ludzi z Australii. Inni to zupełnie odrębna historia. Zanim zdążył wypuścić dym, zobaczył lewitujący zeszyt pragnący jego śmierci. Złapał go zanim wbił się boleśnie w brzuch. Ach, w końcu jest szukającym ten refleks. Otworzył go niemal natychmiast, czytając głośno czyjeś dzieło na pierwszej stronie. Zaczął gwałtownie iść w stronę, z której rzucono zeszyt. Wtedy poznał ją. Przygryzł wargę, wypowiadając siarczyście przekleństwa.\n- Widzę, że piszesz podobnie tak jak i grasz, czyli do kajetu i tak, aby Cię nikt nie zauważył. Nie uważasz, że za długo wygrzewasz ławkę rezerwowych? – spytał, wolno wypuszczając dym. Głód wciąż jeszcze ściskał mu żołądek, ale obiecał mu, że dostanie jeszcze dwa papieroski i zamknie się na co najmniej trzy godziny. Schował drugą dłoń do kieszeni, spoglądając na towarzyszkę. Ciekawe, czy pamiętała jego imię.\n- Och, a może boją się, że dzięki tobie przegrają? Niesamowite, ile kobieta może działać w jednym zespole. W zasadzie to intrygujące, dlaczego nie widziałem cię na żadnym treningu? – zasypywał brunetkę pytaniami. Nie wykazywał szczególnego zainteresowania. Strzepnął popiół z papierosa własnej roboty, a następnie leniwie wręcz przeniósł wzrok na Penelope.\n- Nie sądzę, abyś miała być tylko ozdobą ławki rezerwowej, chociaż nie powiem, dobra strategia, jest na co popatrzeć.\nTemat: Re: Ławeczka Wto Gru 03 2013, 19:51\nA Penelopa przeżywała wszystko co się w jej życiu działo.\nPrzeżywała smutki, rozterki, ból, cierpienie, radość, szczęście… Wszystko. Wszystko przeżywała, bo wiedziała, że każda chwila jest tą jedyną, której nie da się powtórzyć. Owszem, gdyby się cofnąć w czasie to dlaczego by nie, ale jednak… Najgorszą rzeczą jakiej mogła się obawiać na ten moment to utrata świadomości. Utrata pamięci. Utrata wspomnień, które wracały do niej każdej nocy, gdy tylko brakowało jej przyjaciół. Tylko tych prawdziwych, tych których nie da się podrobić.\nJoshua tego nie czuł? Nie potrzebował? A może po prostu bał się, że zaangażuje się w coś, co go będzie przerażać? W sumie gdyby Gaskartch wiedziała dlaczego chłopak był taki, a nie inny do wszystkiego miałaby nieco odmienne podejście. W końcu nie zgrywałaby wielkiej panienki, z zadartym nosem. Była zwyczajnie normalna, z tym wyjątkiem, że… Nie cierpiała gdy ktokolwiek wymawiał jej, że nie umie grać w Quidditcha. Właściwie to o tym wiedziały tylko dwie istotki, ale to nie ma znaczenia. Williams, na pewno do tych osób się nie zaliczył. Wredny Australijczyk…\n-Piszę tak by nikt mnie nie zauważył? – Zmarszczyła brwi totalnie zaskoczona tą uwagę, w końcu było w niej tyle prawdy co, w lunarnych dobroci. Jednak przecież nie będzie teraz w tak otwarty sposób szydzić z tego co powiedział. Ona wiedziała swoje i ciekawe co by było gdyby wiedział, że rozmawia z kimś bardziej wartościowym niż zwykła laska, która ma gorszy okres i pisze „do kajetu” jak to już powiedział. Smutne jest tylko to, że oceniał ją przez pryzmat raptem kilku zlepek bezsensownych słów. Może gdyby posłuchał „Wherever I…” – byłoby inaczej? Ach! Te marzenia, do których tak ciężko jej wrócić. A raczej ciężko od nowa realizować.\n-Widocznie za słabo się rozglądasz. Wiesz, ja w czasie treningów z reguły sobie ‘grywam’, może stąd nie zwracasz na mnie uwagi, bo jedyne co dostrzegasz to czubek kolejnego papierosa, co? – Oj tam, oj tam… Tak jej się wyrwało. Wcale nie miała zamiaru tego mówić, no ale bądź co bądź… Przyjechała do Hogwartu z Kanady, nie mogła schować swoich pazurków, i wyzbyć się ciętego języka… W końcu gdyby nie on, to pewnie zginęłaby już w pierwszym dniu w tym cholernym tłumie ludzi, którzy jak masa pędzili ku jednemu. Ku sławie, miłości… Do seksu, do związków, jednak nie Penelopa. Jej to w ogóle w głowie nie siedziało, a przynajmniej jeszcze nie teraz.\n-Oj, udowodniłeś to ostatnio, że jest na co popatrzeć. Pas bon. Australijczycy nie dość, że w związkach dają dupy to jeszcze na boisku. Strasznie mi przykro, że znów przegraliście. Owiani hańbą wrócicie do Waszego kraju kangurów, w którym będzie wieść spokojnie życie, z dala od gry, do której po prostu nie dorośliście. – Wyszczerzyła wrednie ząbki, po czym spojrzała gdzieś przed siebie, nie skupiała konkretnie wzroku na jakimkolwiek punkcie. Myślami była gdzieś daleko, od dawna nie była w takim stanie, ale ten był nawet dobry. Odprężający. Nawet Joshua nie zepsuje tej chwili, a może będzie przyczyną powstania nowej piosenki? Kto wie, kto wie… Od dawna szanowna Ollie Cyrus nie miała inspiracji do stworzenia czegoś… Czegoś dobrego.\nTemat: Re: Ławeczka Nie Gru 08 2013, 10:24\nWedług Williamsa wrażliwość była toksyczna dla organizmu. Rozmyślało się nad wszystkim, nie mogąc odpuścić sobie przeszłości. Co się wydarzyło, nie da się już zmienić. Wiele ludzi posiadało niesamowitą umiejętność rozpamiętywania wszystkiego i rozmyślania, czy jakby się powiedziało tak a nie inaczej, to czy cokolwiek by się zmieniło. Dla Josha wszystko było jasne. Raz przeżywał coś i rzadko kiedy rozpamiętywał. Po pierwsze, w jego życiu wydarzyło się wiele przykrych chwil. Nakręcał teraźniejszość, chciał naprawić wszystko, co zepsuło mu psychikę. Jego „skaza” przecież zaczęła się w dzieciństwie, jakby nie potrafił sobie odpuścić przeszłości, pewnie teraz byłby zamknięty w Azkabanie za wielokrotne morderstwa.\nJoshua zdecydowanie uciekał od wszelakiego zaangażowania się. Po co było składać niepisane obietnice, które tak łatwo można było złamać? Nie rzucał słów na wiatr, może i był skończonym dupkiem, ale pamiętał jak sam był małym dzieckiem i przerażał go wielki świat. Wtedy „bliskie” osoby powiedziały zbyt dużo, powodując tym samym, że gdy Joshua podrósł, odciął się od nich i wciąż powtarza, że nie ma rodziny. Niesamowity cud, urodził go świat.\n- A rzeczy do publikacji drzesz na strzępy i wypierdalasz do tyłu? Notabene atakując niewinnych ludzi? To coś było dobre, nie powinnaś aż tak brutalnie traktować kajetu – odpowiedział grzecznie, bo dopiero później nasza Penelope pokazuje ząbki i wkurzy naszego Joshuę! W każdym razie, Williams zawsze wierzył, że każdy ma jakiś talent. Czy on ograniczał się do uśmiechania się, seksu czy może pisania – to wcale nie było ważne. Najistotniejsze było to, aby zaczął coś z tym robić. Nie można czekać całe życie, żeby spełniły się marzenia. Czasem trzeba mocno je kopnąć, a najczęściej nieźle się napocić, aby w końcu być zadowolonym z efektu końcowego.\n- Ach, tak to pewnie dlatego, że jak każdy facet gapie się więcej na Twoje cycki niż na miotłę, naprawdę Gaskartch nie udawaj aż tak prymitywnej. – prychnął. Joshua nie palił dlatego, aby wyglądał groźniej. Joshua mało rzeczy mógł jeść, a angielska kuchnia niezbyt polubiła się z jego żołądkiem. Palił więc bo był to idealny sposób na uduszenie dymem głodu. Nie chciał uciekać do eliksirów, z których nie był najlepszy a też nie uśmiechało mu się chodzić od Mistrza Eliksirów i przymilać się o coś. Wszak nie potrafił prosić.\n- Dają dupy w związkach? Och, złamał Ci ktoś serduszko, maleńka? – spytał sarkastycznie, gasząc papierosa i siadając koło Penelope. Zaśmiał się na jej późniejszą uwagę. To było niesamowite, wszyscy myśleli, że w Australii czas zwalniał i nic więcej się nie liczyło. Kanada doskonale wiedziała, że Australia stanowiła dla nich zagrożeniem. Problem pojawiał się zupełnie inny: ataki Lunarnych zdecydowanie nie wpływały pozytywnie na jakoś gry.\n- Nie pamiętam, kiedy byłem w Australii i tym bardziej nie pamiętam sielankowego życia. Zwycięstwo w tym wypadku nie jest ważne, liczy się przygoda, wspomnienia, których nam nikt nie ukradnie, nawet mała brunetka z ciętym językiem. – zaśmiał się, ignorując wspaniałą uwagę Penolope o braku dojrzałości. Widać było, że Joshua doprawdy zaczyna rozważać inną propozycję niż grania dla Australii.\nTemat: Re: Ławeczka Wto Gru 17 2013, 20:40\nPadam na kolana i się kajam. Kajam tak bardzo! Wybacz mi, ale naprawdę… Penelopa jest po prostu taka nie życiowa, wylatuje z transu i wraca do niego nie jak bumerang. Wraca w trans bycia wredną w trybie „ślimakowatym”. Nie, to nie jest moja wina. Wiesz, że miałam ciężki tydzień, a myślenie o ambitnych postach jest absurdalne w stanie krytycznym. Tak, tak bardzo było to żałosne, że nawet nie chciałam próbować. Wiem, wybaczasz mi to!\nW każdym razie… Tak, Penelopa była aż nazbyt sentymentalna, emocjonalna i co gorsza była straszną płaczką, ale przecież się nie rozpłacze w tym momencie bo wspomnienia są do dupy i więcej łez przywołują niż uśmiechu. Nie sądzisz, że to by było żałosne? Rozpłakać się przy Jezusie… Nie, to by było poniżej pasa, i wyśmiałby ją równie szybko, co pierwsza łza nie spłynęłaby po jej policzku. Zresztą to nie miało znaczenia. Nie teraz. Zdecydowanie nie teraz, zwłaszcza że Williams brnął w bardzo grząski grunt. Uważaj by się czasem nie utopił w tej swojej żmijowatości.\n-Było puste, wiesz? Takie głupie i żałosne… Posklejanych bezsensownie kilka słów… - Skrzywiła się na samą myśl, że ten tekst mógł być dobry. Nie mógł być! Był wręcz żałosny. Może mówiła to też przez pryzmat muzyki jaką tworzyła do tej pory. Tak, zdecydowanie to była kwestia tego, przecież jakiś czas temu potrafiła pisać dobre kawałki. Potrafiła grać dobrą muzykę, a teraz? Jakieś wielkie gówno, żeby nie powiedzieć smocze łajno, bez żadnego przekazu. Ale w sumie czego się spodziewać po zlepionych słowach układających się w kolejny Disneyowski „hit”? A no właśnie.\n-Joshua, jakbyś nie zauważył ja nie mam cycków… - Burknęła, ale zaraz potem zaczęła się śmiać. No bo właściwie to on jej pocisnął w inteligentny sposób, nie używając tego co użyła ona, i było to w sumie trochę głupie. Jak można się samemu shejtować? Ach, tak! Można. Zwłaszcza kiedy nie liczy się na to, że jakikolwiek facet będzie patrzył na nią inaczej niż na „nie-kumpele”. Zresztą nie ważne. Ostatnio nic jej nie szło. Ani muzyka ani miłość jej nie wychodziła, ale to nic, kiedyś wszystko się zmieni. Być może Penelopa potrzebowała tylko i wyłącznie jakiegoś bodźca? No bo ja wiem… Inspiracji? I tak, gdyby nie pewien krukon i jego bezczelnego zachowanie to pewnie byłoby inaczej, no ale przecież… Wolał Penelopę jako smutasa, niż pozytywną istotkę, która mogłaby być jego słoneczkiem, ot co!\n-Nie! Nikt mi nie złamał serca, fuujka, daj spokój. Ja i związek? Nisko bym musiała upaść… Pleciesz trzy po trzy i tyle, o – właśnie, na koniec to mu nawet język pokazała. Nie, nie powinien wchodzić na tematy miłostek dziewczyny, zwłaszcza, że nie były one zbyt absorbującym tematem do jakichkolwiek rozmów. No, taka dziewica z Penelopy. Nawet usta nie rozdziewiczone, oczywiście po za śpiewaniem do mikrofonu, które na pewno kojarzy się w dwojaki sposób.\n-Ej! Nie jestem mała, jeśli chodziło oczywiście o mnie, ale na pewno chodziło o mnie! Faceci to tacy ignoranci! Zamiast odpuścić, to nie! Oni zawsze dowalą. Co masz do mnie? To że jestem niska?! No właśnie jestem niska… A mała to może być Twoja pała, a nie ja! Weeeź-weeeź! Fuuujka! – Do jakich on myśli ją w ogóle zmuszał? Tak, Penelopa tak miała. Jak się zdenerwowała zaczynała zbyt szybko gadać, dość energicznie wymachując przy tym rękami. Nie. To nie miało żadnego sensu, zwłaszcza, że w tej chwili chłopak po prostu nie powinien obserwować jej w tym stanie, ale sam ja do niego doprowadził, o!\nTemat: Re: Ławeczka Pon Gru 23 2013, 12:26\nNa szczęście to nie są ambitne posty, więc pełen relaks i luz! Sama tez się kajam, bo trochę mnie tu nie było, ale nie mam też weny. Przepraszam więc i ruszam do pisania!\nSzkoda, że nie rozpłacze się przy Williamsie. Może obudziłaby w nim jakiekolwiek uczucia, w każdym razie Joshua na pewno nie zapomniałby tego spotkania! Niekoniecznie spędziliby je na wspominkach oraz przytuleniu, pocieszaniu. Chłopak pewnie by ją wyśmiał. Gardził sentymentalizmem. Wszak była to ogromna wada. Jeśli miałby rozbeczeć się po usłyszeniu imienia każdego byłego partnera, to nie starczyłoby ani łez ani czasu na to. Przywiązywanie się do rzeczy było dla Josha głupotą. Co jeśli spłoną albo po prostu się zgubią? Czy człowiek musiał być aż tak zniewolony? Kiedy zrozumie, że najważniejsze wartości to te międzyludzkie?\n- Jak wiele uważasz takich słów za puste? Przecież one pochodzą z wnętrza Ciebie. Chyba, że uważasz się za pusta laskę, to nie będę długo cię przekonywał... – zaśmiał się. Niekoniecznie chciał zdradzić Penelope, że tak naprawdę nic do niej nie ma. Nieszczególnie ją po pierwsze znał. Co mu niby dawało jej pochodzenie i drużyna? Filip również był z Kanady, tak samo Madison, a mimo wszystko ich przyjaźń kwitnie. W szczególności po zielsku. Wtedy to w ogóle wszystko wydawało się przyjazne i milutkie. Nawet psychopata, który za swoimi plecami trzymał siekierę. Życie na krawędzi lubi coraz więcej osób, dlaczego by więc nie spróbować? Joshua oczywiście niespecjalnie znał się na tych artystycznych sprawach. On wolał roślinki, alkohol i zabawę niż malunki, grywanie na instrumentach. Jednak mogłoby kilka wersów do niego przemówić. Oczywiście niezbyt długo by o tym myślał, ale mimo wszystko liczą się intencje! Czekał, aż Penelope zrozumie jego żart. Miał wrażenie jakby jego obecność, w jakiś dziwny sposób ją stresowała. Jednak trwało to dłużej niż myślał, więc po prostu sięgnął ręką do dekoltu Penelope, odchylając nieznacznie bluzkę.\n- Już zauważyłem – puścił materiał, kręcąc głową. Podobał mu się śmiech dziewczyny. Wydawała się być taka nieświadoma wszystkiego. Aż odliczał, kiedy spłonie rumieńcem. Chyba nawet przez przypadek mówił to głośno, aż przestał i uśmiechnął się w stronę Penelope.\n- Podsumowując, jesteś romantyczką, która pisze piosenki i nie wierzy w związki. Niech zgadnę, piszesz jeszcze pamiętnik i czekasz na księcia z bajki? – parsknął śmiechem. Joshua należał do takiego typu ludzi, którzy nie czekali na miłość. Dla niego po pierwsze nie istniały uczucia. Wywalał je do jakieś brudnego śmietnika, aby nigdy w życiu nie chcieć do niego wrócić. Nie kochał, może był kochany. Traktował życie zupełnie inaczej niż reszta ludzi. Wierzył, że to dni są niepowtarzalne, osoby, a nie chciał tracić czasu na zmartwienia i ograniczenia. Misją Jezusa było spełnianie swoich marzeń. Nie uciekał do jakiś humanitarnych pobudek. Nie liczyło się dla niego to, że pewnego dnia to on może potrzebować pomocy. Miał swoje magiczne roślinki i dużo alkoholu. Ani jedno ani drugie nie skończy się prędko.\n- Och, och, Kanadyjskie oburzenie, och, och, jaka ty zła i niedobra, opanuj się, bo wyglądasz jak szczekający mały piesek. – fuknął, opierając się o ławkę. Zaczął się zastanawiać, czego ich uczą w tej Kanadzie. Czy sformułowanie „mała” było obraźliwe? Zaraz jednak wybuchł śmiechem i nie mógł się opanować. Naprawdę, czego ich uczą na tym zadupiu?\n- Wiem, że chciałabyś zobaczyć, ale na to trzeba się postarać, poza tym pogoda niekoniecznie sprzyja to lataniu nago, ale wiesz, za ławką jest krzaczek, zmieścimy się obydwoje! – był ciekaw jak to odbierze Penelope. Uzna to za poważną propozycje czy jednak za żart?\nTemat: Re: Ławeczka Czw Gru 26 2013, 19:37\nProblem z Penelopą polega na tym, że ciężko jest się przerzuć na nią w momencie gdy na jednej postaci niemal się tnę, a na drugiej… Musze udawać istne niewiniątko. Nie sadzisz, że ją właśnie w tym momencie gorszysz? Ach biedne dziewczę! Ona przecież jest uosobieniem niewinności i cnót wszelakich. Nadrabia za Jezusa i za samą siebie, oraz jeszcze parę uczniaków z Hogu.\nNie, skąd! Pocieszanie… To jest nieco żałosne, zwłaszcza, że Gaskartch doświadczyła w swoim życiu czegoś brutalnego i nie chciała w żaden sposób do tego wracać. Nie chciała ani o tym rozmawiać, ani do tego być pocieszana. To mogło by być jeszcze bardziej żałosne niż cokolwiek innego, a on naprawdę by ją wyśmiał i co by wtedy było? Obciach na całą szkołę. Ale z każdą chwilą rozumiała dlaczego Kanada i Australią mają kosę. Jakby nie patrzeć… Naprawdę nie do końca nadawali na tych samych falach… Chociaż. Jezus był nawet całkiem uroczy, w tej swojej gburowatości – i tak, tak go odbierała Penelopa.\n-Nie zrozumiałeś. – Burknęła oburzona. W tekstach, które pisała… I to co napisała zanim rzuciła w niego zeszytem, cóż. To po prostu było nijakie. Zwyczajne. Puste i bez znaczenia. Nie, owszem. Zdarzało jej się napisać niezły kawałek ,zwłaszcza jeśli nie chodziło o coś pokroju, bo ja wiem? „Push me, push, fuck me, fuck me.” – owszem, może ten kawałek z zeszytu nie brzmiał aż tak dobitnie jak to co napisałam teraz, ale bynajmniej nie należał do najlepszych układanek ze słów, które tliły się w jej głowie. Powinna się nieco bardziej skupić na tym co jej grało w duszy, a w duszy grało jej nazwisko pewnego krukona. To też jest nieco żałosne. Nie powinna tak szybko się przywiązywać.\n-Chodzi o to, że… Piosenka musi mieć to coś. Autor musi ją czuć. Musi wiedzieć, że to jest to. Musi to po prostu czuć. Ta piosenka ma się palić wewnątrz twórcy. Nie może być tak, że autor stworzy ją pod publiczkę, jak jakieś nędzne kawałki pokroju „i wanna fuck you baby” – to żałosne. Muzyka musi mieć to coś. Tekst musi mieć to coś. Wszystko musi być spójne… - Dobra, Penelopa nie była dobrym rozmówcom pod kątem wszelkiego tłumaczenia czym dla niej jest muzyka, ale to może kwestia tego, że po prostu… Brnęła w chore teksty, z jej życia, z obserwacji. Tak, było takie prawdopodobieństwo. W końcu jakby nie patrzeć – na ten moment, nie napisała żadnego kawałka od przeszło, bo ja wiem? Sześciu miesięcy.\nNo i stało się! Jak on mógł! Jak śmiał! Biedna Penelopka, taka nieśmiała, niewinna i w ogóle… Takie uosobienie niewinności, a on tak bezczelnie odchylił jej bluzkę, i w porządku – nie gapił się na jej cycki jak oszalały, ale mógł być bardziej dyskretny i nie oznajmiać tak otwarcie, że ma ją za płaską. To zabolało!\n-I nie! Nie czekam na księcia z bajki, nie pójdę z Tobą w żadne krzaczki! O, weeeź! Bezczelny Australijczyk! – Jej słodki głosik, stał się teraz nieprzyjemny, bo im była bardziej zdenerwowana to wchodziła na wyższe tony i brzmiała jak piszczałka, której nie da się zatrzymać, ale na szczęście tylko i wyłącznie wtedy gdy krzyczała. Zazwyczaj była rozkoszna i urocza. No, ale to wszystko wina Jezusa. On taki niedobry.\n-A teraz, przepraszam, ale… Idę! Nie będę siedzieć z kolesiem, który ma w głowie… Tylko… Tylko i wyłącznie seks i zepsucie! O! – Och, tak… Penelopa to uosobienie cnót wszelakich, wspominałam o tym? No właśnie. Biedactwo się poczuło zgorszone, i wstało z ławeczki tak samo szybko jak na niej siadło kilka minut temu. Spojrzała na Williamsa zirytowana i nawet nie czekając ani chwili dłużej, po prostu się obróciła na pięcie i ruszyła w stronę Hogwartu, nie zabrakło oczywiście potknięcia się o własne nogi. Taka żałosna, że aż słodka…\nTemat: Re: Ławeczka Pią Mar 07 2014, 16:25\nZadanie od Farida było nieznośne. Wszystko była w stanie poświęcić, ale nie coś takiego. Zabawa w nagabywanie miała to do siebie, że Szafir nie wiedziała kiedy przestać. Z rozkoszą mogła wejść w czyjś umysł i nie myśleć o konsekwencjach, wszak te były zbędne. Sparks to lubiła. Wracać do przykrych momentów, gdzie dana jednostka przejawiała się strachem i wołaniem o pomoc. I ta mogła nadejść, o ile ktoś zasłuży. Kajanie i płacz nie pomoże… Ale dobrze. Z Lesley postąpi inaczej. Nie będzie się pastwić nad uroczą ślizgoneczką, bo ta jest przecież metamorfomagiem, a Farid chce mieć ją żywą. Ukryte cele, ukryte pragnienia. Jak dobrze, jak dobrze, że powoli zbliżamy się finału, bez względu na cenę. Łatwym celem zatem była Williard, ale nie dlatego, że należała do domu węża, a dlatego, że zapewne miała potencjał. Metamorfomagia była dość specyficzną sztuką, podobnie jak legilimencja, którą władała Sapphire i czy spotkanie dwóch tak magnetycznych osób nie będzie psychodelą, która doprowadzi ich do… Właściwie to dokąd mogła ich doprowadzić ta cała gra słów, spojrzeń, uwag… Gdzie mogły obie zajść? Zapewne daleko, o ile Willard poda Sparks dłoń, o ile Sparks zechce poprowadzić Williard, o ile Williard będzie uległą dziewczynką względem Sparks. Dwa nazwiska, które wyryją się na kartach historii tej szkoły. Będę owiane tajemnicą w murach zamku, a może i nawet sam Farid gdy kiedyś zdechnie będzie je jęczał, w najgorszych sennych majakach.\nCzekała, bo musiała. Czekała, bo wiedziała, że przyjdzie. Czekała, bo to było jej celem. Kręciła głową, przeskakując z nogi na nogę. Najchętniej znalazłaby się teraz jak najdalej od Londynu. Na kilka chwil. Minut. Najchętniej znalazłaby się w jego ramionach, ale co się właściwie z nim działo? Nie miała pojęcia. Tyle czasu minęło od ostatnich pocałunków, i czy kiedykolwiek dojdzie do następnych? Owszem, przecież obcowali ze sobą przeszło dwa lata i pomimo licznych ucieczek, zawsze do siebie wracali. Tak będzie i teraz, gdy na szale przedłożą ostatni promyk nadziei, że znów będą razem, spragnieni swych oddechów, spojrzeń i obecności.\nJednak teraz najważniejsza była Lesley. To na nią czekała. To ją chciała zobaczyć. To z nią chciała rozmawiać. Nikt inny nie miał prawa się tu zjawić. To popołudnie. Ten wieczór. Cokolwiek to było. Na raz. Na dwa. Na trzy.\nZjaw się tu, bo przysięgam, że sama po Ciebie pójdę, a jeśli to się stanie to nie będę miła. Nienawidzę czekać.\nSkąd : Whalley, Lancashire (GB)\nTemat: Re: Ławeczka Sob Mar 08 2014, 14:51\nLesley zdziwiła się niezmiernie, otrzymawszy pierwszy list od Sapphire, a z każdym kolejnym czuła się jak napastowana przez jakiegoś dziwaka. Sam fakt, że ten cały "Szafir" znał ją z pamiętnej imprezy, o której ona wolałaby już chyba zapomnieć, nie był jeszcze niczym niespodziewanym. Tak naprawdę pół szkoły kojarzyło ją właśnie z tamtego wybryku, więc wiadomym było, że prędzej czy później ktoś go przywoła w taki albo inny sposób. I o ile inne pół-anonimowe listy rzeczywiście się pojawiały, o tyle ten tutaj zawierał w sobie mocno wyczuwalne złe zamiary, nawet jeśli w kolejnych Leska widywała szczere zapewnienia, że ich autorka jest bardzo cnotliwa i wcale nie chce jej zrobić czegoś złego. Fakt, że proponowała wspólne picie, dokładnie i bezsprzecznie wskazywał na kłamstwo. Niemniej Willard zgodziła się przyjść w wyznaczone miejsce, nawet nie dlatego że chciała doprowadzić się do stanu bezużyteczności z nieznajomą, a dlatego, że była ciekawa o co naprawdę chodzi. I o wiele lepiej było to załatwić teraz, zaraz, niż czekać nie wiadomo na co, aby potem przekonać się, że rzeczywiście - zabranie się za sprawę od razu byłoby o wiele przyjemniejszym rozwiązaniem. W ten sposób wyszła z ciepłego, przytulnego Hogwartu, ubrana tylko trochę cieplej niż zazwyczaj. Przecież nie będzie się słuchała jakiegoś stalkera w kwestiach zdrowotnych, nie? Tak czy siak, dała się zaciągnąć na spotkanie, więc pewnie dała już wystarczającą oznakę własnej słabości, przez co utwierdziła Sparks w przekonaniu, że ta cała Lesley Willard jest doprawdy łatwym celem. Och, gdyby jej to ktoś powiedział, posypałyby się iskry! Jak w ogóle można twierdzić, że jedna z najbardziej apodyktycznych dziewczyn w okolicy jest łatwym celem?\nBurzę czarnych włosów dostrzegła już z daleka. Zakładając, że nikt inny nie był na tyle bezmyślny aby teraz w samotności i chłodzie czekać na jakiegoś znajomego, Em stwierdziła, że to właśnie musi być ten Szafir. Westchnęła cicho, chowając ręce w kieszeniach i podchodząc szybko do Krukonki. Przyjrzała się jej dokładnie, zanim postanowiła cokolwiek powiedzieć.\n- No to? - mruknęła, akcentując fakt, że nie do końca widzi jej się to spotkanie. Powodów było wiele, ale komu by się teraz chciało o nich wszystkich pisać?\nTemat: Re: Ławeczka Sob Mar 08 2014, 16:46\nOch, zaufajcie mi, że gdyby nie fakt, że musiała to nie tkwiłaby tutaj, bo – miała ochotę. Bynajmniej, nie miała, marnowała tylko czas, kiedy mogła przeanalizować jeszcze raz całą sytuację i zadać sobie jedno, być może najważniejsze pytanie… Czy warto?\nNie umiała znaleźć na to odpowiedzi, mimo, że to nie było aż tak skomplikowane. Szafir po prostu słynęła z tworzenia sztucznych problemów, i nieumiejętności rozwiązywania ich. Tak, była w tym mistrzynią, dlatego fakt, że pewnie została odebrana jako nawiedzona wariatka był dla niej niemal jak komplement. Wszak – wszystko dla uroczego Faridka, który ma życzenia dość… Specyficzne, a realizacja ich mogła nieco zaburzyć cały plan działania krukonki, bo wszak nie miała zamiaru skupiać się tylko albo i aż na Lesley. Jej celem była Mathilde i Romeo, a co za tym szło – Willard była jedynie dodatkiem oraz w jakimś stopniu nagrodą dla Sherazi’ego. Dla samej Sparks? No cóż, jedynie respekt budziła metamorfomagia, bo nawet z tej zasłyszanej imprezy niewiele wyniosła. Uciekła wtedy z Jackiem, czy z kimś innym – nie miało to znaczenia, ale śledztwo nie trwało zbyt długo. Odnalezienie Williard było niczym magiczne pstryknięcie palcami i pojawiła się jak Dżin ze złotej lampy, tyle że ze Sparks zamienią się rolami, i to właśnie Szafir spełni dzisiaj trzy życzenia uroczej ślizgoneczki.\n-Przepraszam za te dziwne listy, ale dopadła mnie cholerna nuda w zamku, a ostatnio chyba wszystkim dostarczyłaś niezłej rozrywki. – Uśmiechnęła się najbardziej uroczo, jak tylko była w stanie z siebie to wykrzesać, wszak rzadko kiedy zdobywała się na jakikolwiek uśmiech. Naprawdę trzeba było docenić tę iście drobną personę, która nie potrafiła sama z siebie wydobyć zbyt wiele uprzejmości, ale w porządku. Dziś przecież może poudawać. Może być miła. Może być super miła. Nagroda jest tego warta.\n-W każdym razie, Sapphire jestem, a Ty jak widzę skusiłaś się na nieco procentów. Rozczaruję Cię. Musimy być iście grzeczne, ponoć kontrole w zamku są wzmocnione, a dlaczego? No cóż… Nie mam pojęcia… - Wzruszyła teatralnie ramionami, a po chwili rozsiadła się wygodniej na ławeczce ignorując kompletnie patrzenie w oczy Lesley. Wiedziała co wtedy mogło się wydarzyć, a kwestie penetracji umysłu dziewczyny była tak nęcąca, że z trudem Sparks się powstrzymywała, ale trzeba było, prawda? Chociaż… Farid nie mówił, że Szafir nie może używać pięknej sztuki jaką jest legilimencja… Och, snujcie domysły narody jeszcze przez kilka chwil, zaraz zagadka z pewnością sama się rozwiąże…\nTemat: Re: Ławeczka Nie Mar 09 2014, 10:45\nWyimaginowane problemy to coś, z czym Lesley nigdy by sobie nie poradziła.\nNie żeby je samodzielnie tworzyła, bo to przecież idiotyczne, ale gdyby jednak doszło do tego typu konfrontacji, to padłaby przy pierwszej wymianie ciosów. Lubiła widzieć konkrety, wiedzieć co się dzieje, kierować obrotem wydarzeń według własnego widzimisię i jakoś nigdy nie przyjmowała do siebie wizji typu "nie, Lesley, ty tu wcale nie rządzisz". Tak naprawdę to teraz można powiedzieć, że właśnie wpakowała się w taką sytuację, gdzie to nie ona pociąga za sznurki, ale - łatwo się domyślić - że myślała zupełnie inaczej. Spodobała się Szafirowi, ta ma coś nie do końca okej z głową, chciała się pewnie napatrzeć, dobrze, niech będzie. Tylko niech szybko się zaspokoi, bo Willardównie wcale nie widziało się długo tkwić w obecnej sytuacji. Gdyby wiedziała, że chodzi tu o przeciąganie na ciemną stronę mocy, o podprogowe namawianie do objęcia strony Lunarnych w konflikcie mającym właśnie miejsce w Hogwarcie... Cóż, przyszłaby tu z o wiele większym entuzjazmem, bo nawet jeśli złą do szpiku kości nie była, to nie była też tą dobrą. Kto wie, jakie reakcje podrzuci jej umysł, kiedy zostanie poddany tej swoistej indoktrynacji? Póki co, nie możemy tego stwierdzić, bowiem - moim skromnym zdaniem - Sparks bawiła się w zbyt skomplikowane podchody.\nAle niech jej będzie. Niech bawi się ze swoją niczego nie świadomą ofiarą. Która wcale nie była żadną ofiarą.\n- To się dzieje kiedy mnie dopada cholerna nuda - odparła dosyć pospolitym, niezabarwionym tonem. Widać było, że nie doceniła tego megauroczego uśmiechu, bo jej wzrok zrobił się jeszcze bardziej neutralny niż dotychczas.\n- Taa, Lesley, ale przecież dobrze to wiesz - powiedziała - Czekaj, co? Kontrole w Hogu, wzmocnione? - tu roześmiała się głośno, całkiem szczerze zresztą. Taka specjalistka w dziedzinie łamania zasad związanych z alkoholem nie mogła w żaden sposób uwierzyć, że ktokolwiek mógł wzmocnić kontrole. Przecież uczniowie już dawno podnieśliby bunt podobny do tego, jaki widać było w Polsce kiedy rząd chciał wprowadzać ACTA. O, ale czarodzieje przecież o tym praktycznie nie wiedzą... ups?\n- I co, będziemy tak siedzieć? Ech, myślałam że masz na to spotkanie jakiś konkretny pomysł - grymas na twarzy, rozglądanie się dookoła, tyle znaków pokazujących, że Lesley chce już sobie iść!


dubeltówka, Encyklopedia PWN: źródło wiarygodnej i rzetelnej wiedzy\nnajpospolitsza łamana myśliwska broń śrutowa o 2 gładkich lufach ustawionych poziomo obok siebie;\numożliwia szybkie oddanie 2 strzałów; składa się z 3 zasadniczych części: luf, osady wraz z baskilą i czółenka; lufy, najczęściej dł. 70–72 cm, są połączone szyną; osada (łoże, kolba) jest wykonana z drewna; w przedniej jej części znajdują się mechanizmy: zamkowy i kurkowy (w nowszych dubeltówkach umieszczony w baskili); czółenko, zw. także podkładką, łączy lufę z osadą i podtrzymuje je po złamaniu (otwarciu) broni.


Co robimy – WELL WELL\nOd „A” do „WOW” – daleka droga,\nale przebyliśmy ją wiele razy.\nWydarzenia tworzymy kompleksowo. Dbamy o każdy, najmniejszy nawet szczegół i nadzorujemy całość projektu od początku do końca. Do każdego eventu podchodzimy indywidualnie. Pracę zaczynamy od poznania Twojego biznesu. Jesteśmy proaktywni, jako pierwsi wychodzimy z inicjatywą, wykraczamy poza brief.\nSpecjalizujemy się w organizacji wszelkiego rodzaju eventów – od standardowych po niekonwencjonalne, zarówno B2B, jak i B2C. Tworzymy wydarzenia masowe, okazjonalne, sportowe, marketingowe czy imprezy integracyjne.\nMoc wydarzeń i wrażeń\nMożemy Ci pomóc osiągnąć cele. Potrafimy sprawić, aby Twoja firma jednym eventem zainspirowała setki gości – pracowników, klientów czy partnerów biznesowych. Kreujemy wydarzenia, które trwale wpływają na postrzeganie marek. Dążymy do perfekcji, bo zależy nam na tym, aby każdy event był niezapomniany – żył w świadomości odbiorców jeszcze na długo po jego premierze.\nZobacz, jak szeroki jest wachlarz


Dodane: 22-07-2020 12:22\nDobre rady jak uczyć się hiszpańskiegoKilka faktów jak uczyć się hiszpańskiegoTylko w tym wpisie dowiesz się jak profesjonalnie uczyć się hiszpańskiegoWykańcza Cię Już Szukanie Rozwiązań Aby uczyć się hiszpańskiego?4 Pomysłów Aby uczyć się hiszpańskiego4 Sprawdzonych Sposobów Aby uczyć się hiszpańskiegoJak fajnie uczyć się hiszpańskiego?Uczyć się hiszpańskiego? Dobrze albo wcale!Kilka faktów jak uczyć się hiszpańskiego4 Sprawdzonych Sposobów Aby uczyć się hiszpańskiegoNowe podejście w 2020 jak uczyć się hiszpańskiegoKilka faktów jak uczyć się hiszpańskiegoUczyć się hiszpańskiego? Jak ekspert!\nWykańcza Cię Już Szukanie Rozwiązań Aby uczyć się hiszpańskiego?Nowe podejście w 2020 jak uczyć się hiszpańskiegoUczyć się hiszpańskiego? Jak ekspert!Tylko w tym wpisie dowiesz się jak profesjonalnie uczyć się hiszpańskiego4 Sprawdzonych Sposobów Aby uczyć się hiszpańskiegoDobre rady jak uczyć się hiszpańskiegoKilka faktów jak uczyć się hiszpańskiegoUczyć się hiszpańskiego? Dobrze albo wcale!Kilka faktów jak uczyć się hiszpańskiegoKilka faktów jak uczyć się hiszpańskiegoJak fajnie uczyć się hiszpańskiego?4 Sprawdzonych Sposobów Aby uczyć się hiszpańskiego4 Pomysłów Aby uczyć się hiszpańskiego


Motel 6 - Niall Horan Fanfiction: Rozdział 6 - Kłamca, kłamca\nRozdział 6 - Kłamca, kłamca\n☚☚☚ ZACHĘCAM DO OBSERWOWANIA BLOGA\nChciałabym móc powiedzieć, że wracamy do domu, ponieważ nadszedł czas na drzemkę Aimee, ale to wcale nie jest prawdziwy powód. Po pięknym popołudniu, w czasie którego pływaliśmy i bardzo dobrze nam się rozmawiało, naprawdę, Niall zabrał nas na mały obiad, a później do *Dairy Queen, gdzie Aimee zaczęła wszystkim opowiadać, że ma na sobie niebieskie majtki. Nie omieszkała też powiedzieć, że jej łódka była takiego samego koloru i to bardzo do siebie pasowało.\nDziewczynka zanosiła się płaczem przez ponad dziesięć minut po tym, jak upuściła loda na swoją koszulkę. Tę ulubioną, z myszką Minnie. Niall nie zastanawiał się długo, od razu kupił jej innego.\nTo było zabawne patrzeć na tę dwójkę. Wciąż nie mogłam zrozumieć, dlaczego mała nie bała się tego chłopaka. Całe życie spędziła w przekonaniu, że mężczyźni to coś złego, lecz z Niallem było inaczej. To było trudne do wytłumaczenia.\n- Wiesz co Aim? Jesteś wielką szczęściarą, że masz taką fajną siostrę, która chce się tobą opiekować – powiedział Niall w drodze do domu. Zamarłam na miejscu dla pasażera, szybko się otrząsnęłam i rzuciłam córce porozumiewawcze spojrzenie. Popatrzyła na mnie, a potem na blondyna.\n- Nie mam siostry – dziewczynka zaczęła się kłócić. Poczułam, jak przyspiesza mi puls. Czułam się, jakbym dostała gorączki. Myślałam, że trochę dłużej będę mogła poudawać i mój mały sekret nie wyjdzie tak szybko na jaw. Minął tydzień odkąd skłamałam przed Niallem na temat prawie wszystkiego: ile mam lat, kim jestem i kim jest dla mnie Aimee.\n- Oczywiście, że masz głuptasie – zachichotał chłopak, próbując skupić się na drodze. Nie miał pojęcia, co się działo, wyglądało na to, że naprawdę niczego się nie domyślał i właśnie za to dziękowałam Bogu. Rozczochrał palcami swoje blond włosy i zerknął na mnie, jakby czekając na moje wyjaśnienia.\n- Ma tylko trzy lata. Myślę, że czasem po prostu się w tym gubi – zaśmiałam się głupio. Sięgnęłam do tyłu, tam gdzie siedziała Aimee i lekko ścisnęłam jej stopę. Dziewczynka spojrzała na mnie i potrząsnęła głową, tak, że włosy zasłoniły jej całe czoło.\n- Nie! Ja wcale nie mam żadnej starszej siostry! - upierała się, kopiąc fotel Nialla. Śmiała się, naprawdę się z tego śmiała. Utkwiłam w niej wzrok, ale zaraz postanowiłam po prostu ją lekceważyć.\n- Tak jak mówiłam, trochę się gubi – szepnęłam. Popatrzył na mnie z dziwnym wyrazem twarzy, ale nic nie powiedział. Widziałam, jak Aimee mi się przygląda z niezadowoloną miną, ale zignorowałam ją. Nie wiedziałam, co bym zrobiła, gdyby Niall dowiedział się, jaka jest prawda. Obiecałam sobie, że tak się nie stanie, nie pozwolę na to.\n- Dobrze się dzisiaj bawiłyście dziewczyny? – zagadnął wreszcie chłopak, po tym jak przez dziesięć minut siedzieliśmy w ciszy.\n- Taak! Podobało mi się to.. mm.. to z tą łódką! – zawołała Aimee. Uciszyłam ją i przewróciłam oczami, nie mogąc powstrzymać się od śmiechu. Nie wiedziałam po kim to odziedziczyła, ani ja, ani Jake nie byliśmy tacy głośni i otwarci do ludzi.\n- Mnie też najbardziej podobał się spływ kajakowy – przyznałam cicho, kładąc głowę na oparciu fotela. Wciąż próbowałam się uspokoić po tym, jak o mały włos zostałam przyłapana. Z nudów wyciągnęłam swój telefon i zaczęłam przeglądać nieodebrane połączenia i wiadomości. Wszystkie były od Jake’a. To, że byłam zaniepokojona to mało powiedziane. Skasowałam wszystko, nawet tego nie czytając. Musiałam odciąć się od mojego dawnego życia. Na początek zdecydowałam zafundować sobie nową komórkę. Nie chciałam, żeby kiedykolwiek udało mu się nas wyśledzić, chociaż nie miałam pojęcia, jak miałby to zrobić za pomocą mojego taniego telefonu.\nZaparkowaliśmy przed Motelem 6. Westchnęłam, nareszcie mogłam wrócić do pokoju, przespać się i przestać myśleć o mojej beznadziejnej sytuacji. Bardzo cieszyło mnie to, że mam przy sobie kogoś takiego jak Niall, ale męczyło mnie to ciągłe oszukiwanie go. Swoje "nowe życie" zaczęłam właśnie od kłamstwa, które rozwijało się coraz bardziej i bardziej.\nNiall zdążył mnie już ubiec. Odpiął Aimee pasy i powoli, ostrożnie wyciągnął ją z fotelika. Była już bardzo śpiąca. Znów poczułam, że jestem beznadziejną matką, dziewczynka nie miała dzisiaj drzemki, do której była przyzwyczajona. To jednak oznaczało, że będzie spała do samego rana, a ja będę mogła kupić coś do jedzenia, za tę małą sumę, którą do tej pory dysponowałam.\n- Dzięki – uśmiechnęłam się blondyna. Rozpromieniony chłopak wzruszył ramionami, jakby to nie było nic wielkiego i położył mała główkę dziewczynki na swoim ramieniu.\n- Nic wielkiego. Zaniosę ją do twojego pokoju – szepnął, odgarniając Aimee włosy z oczu. Zaczęłam przeszukiwać swoją torbę. Wreszcie znalazłam mały kluczyk, wręczyłam go Niallowi i ruszyłam za nim w kierunku wejścia do motelu.\n- Wydawało mi się, że mówiłaś, że wasi rodzice dziś wracają – odezwał się chłopak. Widziałam, jak mnie obserwował. Kurwa, kompletnie o tym zapomniałam. Pogrążyłam się w tych swoich kłamstwach, a nie minęły nawet dwa tygodnie.\n- Eee, taa, mm.. moja mama dzwoniła i powiedziała, że tak jakby musi coś załatwić – skłamałam, mając nadzieję, że moja twarz nie zamieniła się już w buraka. Przecież nie był idiotą. Było widać jak na dłoni, że już w to nie uwierzył. Najprawdopodobniej już długo się czegoś domyślał.\n- Taa? Na przykład co? – w jego głosie słychać było sarkazm i nieco goryczy. Skojarzyło mi się to z tym, jak Jake miał zwyczaj do mnie mówić jeszcze wtedy, gdy w naszym związku wszystko się układało. Ręce zaczęły mi drżeć. Co jeśli on też zmieni się tak jak mój były chłopak? Byłam tu z nim sama, a moja córka była u niego na rękach.\n- Nie wiem – wymamrotałam. – Wróci rano.. tak myślę. Razem z naszym tatą.\nWestchnął i potrząsnął głową, próbując włożyć klucz do dziurki. Właśnie wtedy uświadomiłam sobie, co się za chwilę wydarzy. Wejdzie do mojego pokoju, gdzie jest tylko jedno łóżko, przy czym mówiłam mu, że mieszkam z rodzicami.\n- Co do cho.. – zaczął, rozglądając się po małej klitce. Miałam ochotę odwrócić się i uciec. Powstrzymał mnie tylko fakt, że Aimee wciąż była w jego objęciach. – Myślałem, że mieszkasz tu ze swoją mamą, tatą i siostrą. Tu jest tylko jedno, małe, wąskie łóżko.\n- Taa, no.. to dlatego, że moi rodzice mają osobny pokój.\n- To co mówisz to jedno, wielkie gówno, Avery i dobrze o tym wiesz – odezwał się spokojnie blondyn.\nJego niebieskie oczy wpatrzone były we mnie. Było tak, jakby prześwietlił mnie na wylot i wyczytał ze mnie wszystkie te kłamstwa niczym z otwartej księgi. Przełknęłam gulę, która powoli zaczęła formować się w moim gardle.\n- Położę Aimee, a potem ty i ja musimy porozmawiać. Okej? – zapytał. Był bardzo delikatny, nie chciał, żebym się go przestraszyła. Mogłam wręcz powiedzieć, że czuł, że z czymś sobie nie radzę i próbował się mną zaopiekować.\nPrzytaknęłam, chociaż czułam się jak sparaliżowana.\nCzekałam na Nialla na werandzie, siedząc na plastikowym, zielonym krześle i wpatrując się w niebo. W tej ciszy mogłam usłyszeć brzęczenie komarów i reszty owadów. Próbowałam skupić się na czymś konkretnym, ale moje myśli zaprzątnięte były tylko jednym:\nMusiałam porozmawiać z Niallem.\nKilka minut później dołączył do mnie. Zgarbiony usiadł na krześle obok. Nie odezwał się. Nie miałam pojęcia, kto wreszcie przerwie tę niezręczną ciszę, ale za cholerę nie mogłam to być ja. Co niby miałam mu powiedzieć? „Cześć ty nieziemsko atrakcyjny i sławny piosenkarzu. Wpadłam z moim okropnym chłopakiem, gdy miałam szesnaście lat."\nJak do cholery miałam mu się przyznać?\n- Avery, gdzie są twoi rodzice? – zapytał blondyn. – Ale tym razem naprawdę – znacząco na mnie spojrzał. Spuściłam wzrok.\n- Pewnie w Nevadzie. Tam mieszkają – przyznałam, bardzo cienkim głosem. Chłopak przez chwilę siedział w ciszy, tak jakby analizował każde wypowiedziane przeze mnie słowo. Wreszcie się odezwał:\n- Więc raczej tu nie przyjadą. Nigdy ich tu nie było.\nSkinęłam potakująco głową. Czułam się trochę tak, jakbym była na jakimś przesłuchaniu.\n- Przepraszam, że cię okłamywałam. Nigdy tego nie chciałam, ja po prostu musiałam. Gdybyś znał prawdę, na pewno byś się ze mną zgodził.\nNiall zbliżył się do mnie i wyciągnął do mnie rękę, ale szybko schowałam swoją do kieszeni. Zajęło mi sekundę, by uświadomić sobie, że próbował złapać mnie za dłoń. Zrobiło mi się głupio, że z tego zrezygnowałam.\n- A Aimee? Dlaczego jest tu z tobą? Nie powinna być w Nevadzie razem ze swoją mamą i tatą?\nTeraz nie próbował mnie już dotykać, rozumiał mój dystans. Przygryzłam wargę, w oczach zaczęły formować mi się łzy. Obiecałam sobie, że się nie rozpłaczę. Zamierzałam przyznać się do wszystkiego, ale gdy wcześniej układałam to sobie w głowie, wydawało się to o wiele łatwiejsze niż było w rzeczywistości.\n- Ona jest ze swoją mamą – powiedziałam, nie wiedząc gdzie podziać wzrok. – Bo Aimee jest moja. Ja jestem jej mamą.\nPowoli podniosłam głowę, by zobaczyć jego reakcję. Był w szoku. Niemal opadła mu szczęka, ale szybko poprawił się i zamknął buzię. Westchnęłam, byłam pewna, że więcej się do mnie nie odezwie i w ogóle już jestem u niego skreślona. Mimo wszystko czułam się o wiele lepiej, przyznając mu się do tego wszystkiego. Nie musiałam już nic przed nim ukrywać.\n- Aimee jest.. twoja?! – było tak jakby mi nie wierzył. Jakby próbował poskładać wszystkie elementy układanki do kupy. Przytaknęłam, ocierając łzy rękawem bluzy.\n- Aww, Avery – znów się do mnie przysunął, ale teraz objął mnie ramionami. Przez kilka minut siedziałam tam jak sparaliżowana. Nie rozumiałam, dlaczego mnie przytula, ale jeśli mam być szczera, nie miałam nic przeciwko temu. W odpowiedzi zrobiłam to samo, mocno wczepiając się w materiał jego koszulki.\n- Głupio mi, że tak długo cię okłamywałam, Niall. Przepraszam, naprawdę.\nChłopak tylko potrząsnął głową i przyciągnął mnie do siebie jeszcze bliżej. Wciąż nie mogłam zrozumieć jego zachowania, chociaż w jego objęciach było mi bardzo przyjemnie.\n- Nie, nie musisz mnie przepraszać – szepnął. – Jestem tylko.. Trochę mi smutno. Dlaczego mnie okłamałaś? Przecież nie byłbym na ciebie zły.\nTaa, gdybym wtedy to wiedziała, wcale bym tak nie zrobiła. Wierz mi.\n- Daj spokój, Niall. Nie jestem idiotką. Jesteś sławny, bogaty i.. sama nie wiem. Nie chciałam, żebyś sobie pomyślał, że jestem jakąś kretynką, która zaszła w ciążę jako nastolatka. No a tak właśnie jest, takie są fakty – powiedziałam i obróciłam się do niego. – Byłam naprawdę głupia.\n- Troszeczkę – przyznał z uśmiechem na twarzy. – Więc to oznacza, że jeśli masz Aimee, to jest też jakiś chłopak? Gdzie on jest? – wpatrzony we mnie, wyczekiwał odpowiedzi.\n- Nie ma go i już nigdy nie będzie – to wszystko, co byłam w stanie powiedzieć na tamtą chwilę. Widziałam, że mnie zrozumiał i nie miał zamiaru dalej męczyć mnie pytaniami. Nie mogłam powiedzieć ani jemu, ani nikomu innemu. Musiałam dać sobie trochę czasu.\n- Nie chcę żebyś się nade mną użalał. Jestem odpowiedzialna za to, co zrobiłam i będę się opiekować Aimee. Zrobiłam coś głupiego, ale nie potrzebuję twojej litości. Nawet nie myślę o tym, żebyś chciał się nade mną litować..\n- I mam nadzieję, że wciąż będziemy mogli się przyjaźnić. Wiem, że na to nie zasługuję, po tym jak cię okłamałam, ale chciałabym chociaż spróbować.\n- To ma sens. Jesteśmy sami w motelu. Chyba mogę cię wybaczyć, jeśli zrobisz mi przysługę – na jego słowa uniosłam zdziwiona brwi.\n- Najpierw mi powiedz co to, a później zobaczymy.\n- Jestem naprawdę gównianym kucharzem i potrzebuję trochę pomocy w kuchni – zaczął się rumienić. – Więc wybaczę ci, jeśli obiecasz, że pomożesz mi z obiadami – zaśmiał się. – I myślę, że jutro moglibyśmy zrobić pulpety.\nNie mogłam powstrzymać się od chichotu.\n- W porządku, Horan. Mogą być pulpety.\n*Dairy Queen - restauracja\nKOMENTUJCIE TEŻ W OKIENKU PO PRAWEJ Z HASHTAGIEM #Motel6PL :)\nAutor: deep desire o 18:37\nEtykiety: Blogspot, Broken, Fanfiction, Motel 6, Niall Horan, One Direction, Polskie Tłumaczenie, Rozdział 6\nSophie Fanfictions 5 maja 2014 19:08\nfsvdoincvundifuvnsuidbvidb dowiedział sie !!! ♥♥♥ Jezu chce juz kolejny ! Kolejny Kolejny ! Dawaj szybko ! KC ! Twoja @luv_1d_bromance\nAnonimowy 5 maja 2014 19:13\nJEEEEEEJ WRESZCIE POWIEDZIAŁA :D Świetny rozdział :)\nNiall się w końcu dowiedział!\nlovee girl 5 maja 2014 19:33\nAAaaa!!:) W końcu się wydało;) Bardzo mnie to cieszy;D\nUfff koniec z kłamstwem..Podziwiam Horana za to jaki jest wyrozumiały;)) Awww myślę, że będą najlepszymi przyjaciółmi albo kimś więcej..<3\nRozdział genialny pomimo kilku błędów, ale i tak jest świetnie :D\nMy sunshine loves nandos 5 maja 2014 19:38\nBłędy mogły się wkraść, bo szczerze to już nie sprawdzałam. Chciałąm już to po prostu dodać ;)\nPatrycja Chmielewska 5 maja 2014 19:35\nAjjdjavjzhabjxnshcjqic zajebiste *----* /@loubiebsx\nyeah Niall wie i zachował się tak słodko ;) Haha końcówka najlepsza pulpety;)\nLove Horan 5 maja 2014 20:21\nNareszcie się przyznała kocham czekam na nexta <3\nCondessa 5 maja 2014 20:29\nno w końcu się ogarnęłam i przeczytałam zaległe rozdziały. jestem taką leniwą krową, że zrobiłam to chyba dopiero po tygodniu jak obiecałam to zrobić. ugh.\nsię bardzo zastanawiałam w jaki sposób prawda wyjdzie na jaw. no ale Niall nie jest debilem, przecież ma oczy i potrafił przejrzeć, że Avery coś miesza. ale jak uroczo zareagował! spodziewałabym sie raczej jakiegoś wybuchu, albo chociaż focha, a tu z jego strony tyle wyrozumiałości, tyle przyjaźni! i jeszcze jak ją przytulił, awwww. taka świetna reakcja ^^ w końcu Aimee będzie se mogła mówić "mamo" ile dusza zapragnie xd czekam na pulpety XD\nI'm Emily 5 maja 2014 21:21\nOoo reakcja Nialla była przekochana *.* Haha i te pulpety xD Czekam na nexta <3\nOMG!! Świetny rozdział! Super prowadzisz bloga. Jeśli możesz to informuj na tt @zuziatrawiska :*\nRoksana Horan 5 maja 2014 21:48\nAwww... nie spodziewalam sie ze Niall tak zareaguje. Dobrze ze ja zrozumial i nie poklocil sie z nia z powodu klamstwa. Czekam na next i powodzenia w tlumaczeniu. Uwielbiam cie :*\nDominika Kazimierczak 5 maja 2014 22:06\nLolka10 6 maja 2014 14:01\njeej wreszcie! juz sie nie moge doczekac nastepnego!\nawww kochany Niallerek <3 taki cudny że aż oqiuenauicklsajfoiuyg Czekam na nastepnyyy! ♥\nAnonimowy 6 maja 2014 14:42\nJest W końcu mu powiedziała, !! @WeronikaKrzyano\nAnonimowy 6 maja 2014 18:27\nHahaha, też lubię pulpety!\nNareszcie mu powiedziała. Jest! Jest! Jest!\nWiedziałam, że Niall ją zrozumie, on jest taki kochany <3\nDziękuję Ci i koooocham <3\nJulia Malik 6 maja 2014 21:49\nPodoba mi się to ff jak na razie :) Jest całkiem inne od tych, które dotychczas czytałam x\nAnonimowy 6 maja 2014 21:56\nW koncu mu powiedziala ;) ale sie ciesze ^.^\nHahahaah rozwalilm mnie tymi PULPETAMI hahahaha nie moge xD rozdzil swietny jak kazdy ale to wiesz ;) nie bede przeciagac czekam na nastepny rozdzial ;)\nViva la vida!!! <3 hah wreszcie jest w porzadku!\nAnonimowy 7 maja 2014 15:47\nAwww Niall jest taki uroczy\nNajbardziej rozwalił mnie ten obiad na końcu xD\nDodasz mnie do informowanych?\nhahah...Niall i jego obiad...<3\nUhuhuhu super *.* @Artystka22\nCondessa 9 maja 2014 18:38\nJulaka Dobrzyckja 12 maja 2014 00:01\nAaaaa nareszcie się wszystko wydało no normalnie zeszło ze mnie jak nie wiem ja bym nie potrafiła kogoś tak okłamywać... Chyba no nic czekam ba next szybko dawaj bo nie mogę się doczekać kocham cię za to że to tłumaczysz :**\nmam pytanko wie ktoś ja się nazywa ta piosenka z Trailera Motel 6?\nta 2 co była w zakładce ,,MOTEL 6''\npotrzebuje jej koniecznie! :)\nP.S. rozdział wspaniały <3\nMy sunshine loves nandos 15 maja 2014 13:05\n"Skinny Love" - Birdy ;)\nAnonimowy 14 maja 2014 21:26\nJa chcem pulpety !!! ;) świetny rozdział :*\nNo nareszcie mu powiedziała. Zaczelam czytac 'Motel 6' dopiero wczoraj i.... Uzależniam się od tego jak od 'Broken' czekam z niecierpliwością na kolejny rozdział tego jak i drugą część tamtego. Normalnie nie wiem co mam pisać. Mam nadzieję,że niedługo przetłumaczysz nam kolejny rozdział. Już nie mogę się doczekać. Kocham.\npozdrawiam Iza. :-)\n* Nie mam konta Google. xd\nMarta Napierała 28 czerwca 2014 20:28\nNiall jest tali kochany i przewspanialy!!!!! Awww razem są przeslidziuccy


Domowa - pomerdalomisie.org\nTwójDar serca może pomóc wielu Dzieciom\nwbyciu aktywnym Szczęśliwym człowiekiem wESPRZYJ NAS Projekt Ranczo Dobra tworzymydzięki\nWaszejPomocy i zaangażowania ZAANGAŻUJ SIĘ\nTo niemożliwe – powiedział rozsądek.\nMimo wszystko spróbuj – powiedziało serce.”\nRanczo Dobra Zapoznaj się z naszym projektem i poznaj nasze plany. Mamy nadzieję, że uznasz, że warto dołożyć małą deseczkę od siebie. Dwa lata temu kupiliśmy gospodarstwo. Widok, który zastaliśmy napełniał nasze serca zwątpieniem – zdewastowane budynki, zarośnięty staw, zaniedbany teren z tonami śmieci oraz ukradzione na złom jakie tylko się dało elementy metalowe. I wykiełkował w nas pomysł, który kiedyś sami zasadziliśmy, ale dopiero teraz mogliśmy przesadzić na właściwy grunt. Założyliśmy Fundację – Pomerdało mi się. Podjęliśmy wielkie dzieło odbudowy. Sprzdaliśmy mieszkanie w mieście i zamieszkaliśmy na wsi. Od początku towarzyszyli nam nasi przyjaciele, którzy przyjeżdżali do nas z odległych miejscowości. Społeczność wiejska przywitała nas z otwartymi ramionami. Ta myśl, że kogoś mamy, kto nas wspiera podnosi nas na duchu w trudnych chwilach, których nie brakuje.\nWspieraj nas dokonując wpłaty jednorazowej lub poprzez cykliczne przelewy na konto fundacji. Przystosowanie stodoły do warunków mieszkalnych i terapeutycznych jest bardzo kosztownym przedsięwzięciem. Przedwojenny dom jest piękny, ale jego renowacja na pomieszczenia dla dzieci i młodzieży z niepełnosprawnościami pochłonie dużo pieniędzy. Z Twoim wsparciem damy radę.\nPOPRZEZ DARY RZECZOWE\nPodaruj nammaterialne wsparcie , które pozwoli nam na rozwój naszej farmy. Zarówno osoby prywatne jak i firmy. Napiszcie nam co moglibyście nam przekazać. Mogą to być materiały budowlane. Może to być karma dla zwierząt. Mogą to być również inne, pełnowartościowe rzeczy, które wystawimy na aukcję a fundusze zasilą nasz budżet. Zapraszamy na aukcje darów rzeczowych\nMożesz nam pomóc promując nasz projekt w mediach społecznościowych. Komentuj i udostępniej nasze artykuły. Poinformuj o naszym projekcie jak najwięcej osób. Opowiedz o nas znajomym, rodzinie i w pracy. Możesz również zaimplementować nasz banner na swojej stronie. Ważne jest aby informacja o naszych działaniach dotarła do jak największej ilości osób.\nADOPTUJ ZWIERZAKA !\nMożesz zostać wirtualnym opiekunem jednego z naszych zwierzaków-terapeutów. Wesprzesz nasze działania a tym samym przyczynisz się do rozwoju naszego projektu.\nZwierzęta są naturalne, szczere i akceptują nas takimi, jakimi jesteśmy. Kontakt czworonogów wpływa korzystnie na sferę fizyczno-motoryczną, psychiczno-motywacyjną oraz poznawczo-edukacyjną dziecka, czyli na wszystkie sfery rozwoju.\nKOKO i AL ZAPRASZAJĄ\nW Lekaszynie powstaje Centrum Zooterapii. To tutaj działania terapeutyczne będą wspomagane obecnością i udziałem .To tutaj powstaje przestrzeń wytchnieniowa dla opiekunów dzieci z niepełnosprawnościami.\nIDŹ TYM TROPEM !\npodążaj za naszymi zwierzętami. Koda wie jak sprawić, aby dzieci były szczęśliwe. Idź w jego ślady i zostań dobroczyńcą.\nSiewcy - Oni już nam pomogli !\nJesteście genialni. Tyle dobra. Mam nadzieję, że te pieniążki pomogą Wam w kontynuacji Waszego projektu.\nDonated: 1,500 Pln\nPrzekazuję tę kwotę, aby dzieci miały możliwość przebywania z Waszymi zwierzakami. Pozdrawiam serdecznie\nDonated: 300,00 Pln\nSprawi mi ogromną radość możliwość pomocy w tym przedsięwzięciu. Mam nadzieję, że moja skromna wpłata pomoże Wam kontynuować to dzieło. Pozodzenia\nMam nadzieję, że moja wpłata pomoże Wam w rozwijaniu projektu.\nDonated: 250 Pln\nW Polsce żyje\nosób z niepełnosprawnościami. W tym ponad 300 000 dzieci. Jeśli wesprzemy choć kilkanaście czy kilkadziesiąt z nich to już będzie sukces.\nWesprzyj nasze Centrum zooterapii\nDzieje się w fundacji\nNasza fundacja organizuje oraz bierze udział w wielu różnych imprezach. Tutaj możecie śledzić przyszłe wydarzenia, w których weźmiemy udział.\nZbiórka na sale do integracji sensorycznej!\nOrganized By: Tomasz\ncoraz to wyższe szczyty\nSesje zdjęciowe z Pomerdanymi\nJesteśmy głęboko przekonani, że razem z Tobą stworzymy to wyjątkowe miejsce dla zwierząt i osób niepełnosprawnych. Nasze Centrum Zooterapii. Wspólnymi siłami już bardzo dużo udało nam się osiągnąć. Zapraszamy Cię do zrobienia kolejnego kroku na rzecz wspólnego projektu. Będziemy wdzięczni jeśli kupisz jedną z naszych deseczek i wesprzesz tym samym naszą farmę.\nNa co aktualnie zbieramy\nFundacja Pomerdało Mi się – Centrum Zooterapii w Lekaszynie\nNumer konta: 63 1090 2705 0000 0001 4294 8102 (Santander Bank)\nTytuł wpłaty: Remont Stodoły\ndla przelewów zagranicznych: PL 63 1090 2705 0000 0001 4294 8102, SWIFT: WBKPPLPP\nZapewniamy pełną wiarygodność\nW celu wirtualnej adopcji zaznacz odpowiednią kwotę z części "POMAGAJ REGULARNIE" poniższego formularza lub wpisując Twoją kwotę chcąc wspomóc nas jednorazowo. Możesz to zrobić za pomocą karty bankowej lub korzystając z formularza szybkich przelewów na dole strony.


Wiertarka udarowa BlackDecker KR604CRES » Narzedzia.pl\nEAN: 5035048288054 Symbol: KR604CRES Nr katalogowy: KR604CRES\nWiertarka udarowa KR604CRES Black&Decker to kompaktowe, poręczne urządzenie, którego trzymanie nie powinno stanowić żadnego problemu. Warto także dodać, że cechuje zwarta budowa, która czyni ją idealną do różnego rodzaju prac zarówno w domu, jak i w mieszkaniu. Urządzenie wyposażono w drugą rękojeść, poprawiającą sterowalność narzędzia. Tej lepszej sterowalności sprzętu służy także fakt, że główna rękojeść jest ogumowana. Jednotulejowy uchwyt charakteryzuje się wysoką jakością, ma 13 mm. Funkcja blokowania jest możliwa w stanie załączenia obrotów. Prędkość obrotową można zmieniać, dzięki czemu operator uzyskuje większą elastyczność zastosowań przy wkręcaniu.\nMoc 600 W i poręczna, zwarta budowa sprawiają, że KR604CRES idealnie nadaje sie do wielu zastosowań wokół domu i mieszkania\nŁatwa wymiana wierteł i ich pewne mocowanie - dzięki blokadzie wrzeciona KR604CRES\nDo zalet tej wiertarki udarowej dołączyć można wysokiej jakości 13-milimetrowy uchwyt jednotulejowy\nW stanie załączenia obrotów możliwość aktywacji funkcji blokowania\nDruga rękojeść zapewnia większą pewność przy pracy i poprawia sterowalność urządzeniem\nRękojeść główna jest gumowana\nAby wiercić w murze i betonie użytkownik włączyć może opcję udaru\nWiercenie bez udaru: Tak\n155 PLN 279 PLN 319 PLN\nMoc: 500 W 600 W 600 W 680 W\nOpinie Klientów - Wiertarka udarowa BlackDecker KR604CRES\nbardzo słaba przy wywierceniu paru otworów było czuć swąd. Po wysłaniu do serwisu stwierdzono przeciążenie wiertarki i odmówiono naprawy.\nOcena łączna: 1,9\nWiertarka udarowa to niezbędne wyposażenie domowego warsztatu. Umożliwia bowiem wiercenie z udarem w betonie i wiercenie bez udaru w drewnie i stali. Jej wszechstronność sprawia, że sprawdzi się w wielu pracach remontowych i montażowych w domu. Jeśli...


Tuptuś - mały, schorowany dziadunio. Staruszek znaleziony w złym stanie czeka na Wasze serce! - RatujemyZwierzaki.pl\nTuptuś - mały, schorowany dziadunio. Staruszek znaleziony w złym stanie czeka na Wasze serce!\n3 459,56 zł (69,19%)\nDziękujemy kochani za wasze wsparcie ♥ ♥\nTuptuś odszedł za TM.\nTak jak większości znalezionych na ulicy piesków, nie znamy historii Tuptusia. Wiemy jedynie, że pewnego zimnego wieczora stanął na drodze Marleny z prośbą o pomoc, zziębnięty, wygłodzony, chory. A ona mu tej pomocy nie odmówiła.\nTen 3 kg staruszek był tak wdzięczny za kawałek ciepłego koca i poduszki, że nie ruszył się z miejsca przez kilka godzin. Marlena zabrała malca do siebie, nakarmiła, zaopiekowała się i napisała o nim w mediach społecznościowych. I takim oto sposobem Tuptuś trafił do naszego Staruszkowego Stadka. Z tego miejsca chcemy podziękować Marlenie za jej piękne serce. Jesteś wyjątkowa, i już na zawsze taka pozostań.\nCieszymy się ogromnie, że Tuptuś jest z nami, bo to wyjątkowo uroczy dziadunio. Mimo swojego wieku, chorób i najpewniej niełatwego życia, to radosny, kochający pies.\nMalec nie widzi na jedno oko, a w jego pyszczku zamiast ząbków zgnilizna. Choruje też na epilepsję, którą oczywiście będziemy leczyć. Jesteśmy już po wizycie u lekarza weterynarii, dostał leki na 10 dni. Gdy jego stan się polepszy, zrobimy porządek z ząbkami. Później pomyślimy o kastracji.\nMamy nadzieję, że odnajdzie się wśród gromady naszych babulek i dziaduniów, że pokocha nas tak, jak my pokochaliśmy jego. Obiecujemy dbać o niego, najlepiej jak potrafimy. Obiecujemy kochać, hołubić, pielęgnować… Kochamy te stare, przez nikogo niechciane „wyrzutki”, taka nasza misja i staramy się wypełniać ją w 100%.\nNie ukrywamy, że liczymy na Waszą pomoc. Nie nalegamy, nie błagamy, odwołujemy się do Waszej empatii i ogromnych kochających serc.\nZa każde wsparcie, finansowe lub rzeczowe, będziemy my i nasz Tuptuś ogromnie wdzięczne. Tuptuś również :)


Kronika Policyjna i Straży - Kurier Zawierciański\nDŁUGI WEEKEND NA DROGACH POWIATU Wczoraj, 20:00 (powiat zawierciański) W czasie tegorocznej majówki nie zabrakło kierowców przekraczających prędkość i osób, które zdecydowały się na jazdę „na podwójnym gazie”. Jak przekazuje Policja,…\nPIJANY ROWERZYSTA SŁONO ZAPŁACI 23.05.2022, 12:00 (Łazy) Jazda „wężykiem” 58-latka nie pozostała niezauważona przez dzielnicowych. Funkcjonariusze zatrzymali nietrzeźwego cyklistę, który miał ponad 1,7 promila alkoholu. Pijany rowerzysta…\nNIETRZEŹWA ZAGINIONA SZYBKO ODNALEZIONA 23.05.2022, 07:00 (Poraj) Na Policję zadzwonił mąż 52-latki, która wyjechała z domu popołudniu i przez wiele godzin nie wracała. Do poszukiwań mieszkanki gminy Poraj zaangażowano wszystkie lokalne patrole.…\nMŁODY PORAJANIN Z NARKOTYKAMI 21.05.2022, 13:00 (Poraj) Nie małych kłopotów narobił sobie chłopiec z gminy Poraj. Policjanci zauważyli, jak nastolatek znajdujący się w pobliżu zalewu, odrzuca coś w pośpiechu po dostrzeżeniu mundurowych.…\nSZAŁAS ZAMIENIŁ NA ZAKŁAD KARNY 20.05.2022, 08:30 (Poraj) Mieszkaniec poinformował Policję, że w lesie w Poraju mieszka mężczyzna. Z informacji, które uzyskał koziegłowski dzielnicowy wynikało, że mężczyzna może przebywać w bardzo…\nPOZNALI POLICYJNĄ SŁUŻBĘ „OD KUCHNI” 18.05.2022, 10:30 (Myszków, Jastrząb) Myszkowscy policjanci spotkali się z harcerzami z Tarnowskich Gór, którzy przebywali na wycieczce w ośrodku w Jastrzębiu. Mundurowi opowiedzieli młodzieży jak wygląda…\nSWÓJ SPOKÓJ WYCENIŁA NA 100 ZŁOTYCH 17.05.2022, 10:00 (Żarki) Pijana kierująca bez prawa jazdy próbowała przekupić policjantów. Zaoferowała im 100 złotych, chcąc spokoju. Zamiast tego odpowie za przestępstwo korupcyjne oraz jazdę bez…\nPIJANY PIRAT I ŁAPÓWKARZ 15.05.2022, 19:00 (Dzibice, gm. Kroczyce) Z poważnymi konsekwencjami swoich czynów musi liczyć się 51-latek, który nie dość, że pijany prowadził samochód, który nie był dopuszczony do ruchu, to w dodatku…\nBEZPIECZNY PIESZY PRZED MAJÓWKĄ 15.05.2022, 14:30 (Zawiercie) Zawierciańska drogówka rozpoczęła majówkę od akcji „Bezpieczny pieszy”. W ciągu jednodniowych działań mundurowi ujawnili blisko 50 wykroczeń, które popełniali zarówno piesi,…\nODPOWIE ZA JAZDĘ BEZ UPRAWNIEŃ 14.05.2022, 08:00 1 (Myszków) Kierowca hondy został zatrzymany do kontroli drogowej. Okazało się, że mężczyzna wsiadł za kierownicę, choć odebrano mu prawo jazdy. Grozi mu do 2 lat pozbawienia wolności.\nDZIECI PIJANYCH RODZICÓW TRAFIŁY POD OPIEKĘ CIOCI 12.05.2022, 17:00 1 (Myszków) Przekazaniem dwójki małych dzieci pod opiekę cioci zakończyła się policyjna interwencja w niedzielę, 1 maja. Maluchami w wieku 3 i 5 lat zajmowali się kompletnie pijani rodzice.…\n54-latek wciąż znęca się nad swoją 90-letnią matką: WIĘZIENIE NICZEGO GO NIE NAUCZYŁO 07.05.2022, 15:30 1 (Poraj) Kompletnym brakiem rozsądku, serca i empatii wykazał się 54-letni porajanin, który pobił swoją matkę. 90-latka nie chciała dać synowi pieniędzy na alkohol, więc ten wszczął…\nJAZDA PO PIJAKU ROWEREM TO ZŁY POMYSŁ 02.05.2022, 06:30 1 (Kroczyce) Mundurowi z posterunku w Kroczycach zatrzymali dwóch pijanych rowerzystów. Jeden miał aż 3,5 promila. Obaj mężczyźni zostali ukarani wysokimi mandatami.\nZłamał sądowy zakaz, a w samochodzie miał kilkaset działek narkotyku: NA WIDOK POLICJANTÓW RZUCIŁ SIĘ… 01.05.2022, 07:00 1 (Kroczyce) Mieszkaniec gminy Kroczyce został zatrzymany po nieudanej próbie ucieczki przed Policją. 27-latek jeździł samochodem pomimo sądowego zakazu. Ale jak się okazało, nie było…\nMANDAT I KILKA PUNKTÓW KARNYCH ZA BRAWUROWĄ JAZDĘ 30.04.2022, 07:00 1 (Siedlec Duży, gm. Koziegłowy) Myszkowska drogówka zatrzymała kierowcę, który na DK 91 pędził o 50 km/h za szybko. Mieszkaniec Lipia, który siedział za kierownicą audi otrzymał wysoki…


Korea Płn od lat prowadzi swój program nuklearny\tUri Tours / CC 2.0\n"Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna nie może nie ulepszać swej zdolności odstraszania nuklearnego, by stawić czoło wciąż narastającemu zagrożeniu nuklearnemu ze strony USA. Obecnie KRLD ma potencjał odstraszania USA, jak również dokonania w razie konieczności uderzenia prewencyjnego" - powiedział minister.\nPrzemawiając w języku koreańskim, nazwał Półwysep Koreański "wrażliwą nuklearną beczką prochu". Jak zaznacza Reuters, jego uwagi były zgodne ze stanowiskiem Pjongjangu wobec odbywających się corocznie wspólnych ćwiczeń wojskowych USA i Korei Południowej, które Północ potępia jako przygotowania do wojny.\nUderzając w tony pojednawcze, Ri przypomniał, że w swym noworocznym wystąpieniu przywódca Korei Północnej Kim Dzong Un wskazał na konieczność osiągnięcia przez Północ i Południe wielkiej narodowej jedności. "KRLD nie będzie szczędzić swych szczerych wysiłków na rzecz doprowadzenia w tym roku do wielkiej zmiany w stosunkach wewnątrzkoreańskich" - podkreślił minister.\npublikacja 03.03.2015 13:23