Marzec 11, 2015 Luty 3, 2016\nDom przy ul. Partyzanckiej jest sprzed pierwszej wojny, z początku XX wieku. Świadczy o tym sposób w jaki został zbudowany. Szerokie ściany nie są lite. Jest jeden mur z bardzo dużych cegieł, pustka i drugi mur. W środku jest piasek, jakby izolacja. Zaprawa jest bez cementu, czyli na samo wapno. Dookoła stały drewniane domy i prawie wszystkie nie istnieją. W okolicy ten dom oraz dom rodziny Wojnickich jako jedyne są tak stare. To dom pożydowski. Mieszkający w nim Żydzi zginęli. W tym miejscu było getto. Tuż obok jest synagoga. Żydów rozstrzelali na wzgórzu. Tam był rów – jakieś sto metrów od domu. Rodzina, która teraz mieszka w domu mieszka w nim od końca drugiej wojny światowej. Kupiła go od pełnomocnika, który miał dokumenty pozwalające mu dysponować domem. „Widocznie Żydzi wiedzieli, jakoś się zabezpieczali” mówi Grażyna, obecna właścicielka domu. Dom został kupiony przez jej dziadka – Bolesława i babcię – Helenę, z domu Stachańską, po pierwszym mężu Czubat, po drugim Sagan. Pod koniec drugiej wojny światowej przyjechali oni ze Wschodu, z Indury, z okolic Grodna do Rogóźna na pojezierzu. Zatrzymali się tam u brata Bolesława. To były tereny leśne. W tamtym czasie szaleli tam różni zbójnicy. Dziadkowie Grażyny byli tam u brata Bolesława w chałupie, pośrodku pustkowia, nad samym jeziorem. Miejscowa banda wiedziała, że do tego domu przyjechali bogaci ze Wschodu i napadali na nich. Pan Bolesław miał broń, parabelkę i za każdym razem, kiedy napadali uciekał, wiedząc, że samej kobiecie niczego nie zrobią. Mówiła, że mąż wyjechał i zabrał wszystkie pieniądze. Wcześniej Bolesław i Helena rozglądali się za domem do kupienia, ale nie spieszyli się. Kiedy napadli po raz jedenasty Helena była tym tak wykończona, że doznała czegoś w rodzaju szoku i uciekła w las w samej koszuli nocnej. Mieli dość tej sytuacji. Chcieli jak najszybciej zamieszkać między ludźmi. Stamtąd wyprowadzili się tutaj, do najbliższego miasteczka. Na początku wynajmowali cokolwiek i rozglądali się gdzie można kupić dom. Ten był pierwszy. U rejenta w Lublinie sporządzili akt sprzedaży. To był rok 1946. Odremontowali dom i zamieszkali. Kiedy się wprowadzili do domu ich dzieci były już dorosłe.\nHelena uciekła z obecnej Białorusi, ówczesnej Polski. Z pochodzenia była Polką, z Rogóźna. To była Polska pod zaborem rosyjskim. Urodziła się jako pierwsze dziecko w rodzinie. Tuż potem jej ojciec umarł, matka wyszła jeszcze raz za mąż. Z nowego związku miała dzieci, już pod innym nazwiskiem. Ona miała na nazwisko Stachańska, a tamte dzieci to były już Jarosze. Na niej, jako na najstarszej spoczywały wszystkie obowiązki. Tamte dzieci były już inaczej traktowane, a ona pomijana. Zaprzyjaźniła się z księdzem. To był ksiądz Kasprowicz z parafii Rogóźno. Ona do niego chodziła, pomagała mu, prała. On jej dawał zarabiać. Skarżyła się do księdza, że musi gdzieś być trochę lepsze życie niż tu. Miała wtedy piętnaście lat. To już był początek XX wieku, ale urodziła się pod koniec XIX wieku. Cały czas wiedziała, że gdzies musi być jakieś życie. Możliwe, że ten ksiądz miał jakieś radio, albo coś jej opowiadał o świecie. Postanowiła, że wyjedzie z domu w głąb Rosji. Wyruszyła w drogę. Ksiądz jej na drogę dał obraz, tkany. „Pan Jezus ucisza burzę”. Z tym obrazem przejechała przez Rosję, Krym, Moskwę i jak stamtąd wyjeżdżała przywiozła go tutaj. Ubrań nie przywiozła, a obraz tak. I tutaj, w tym domu ten obraz wisiał, później przejęła go Grażyna, jej wnuczka, i dała swojemu wnukowi.\nTam gdzie najpierw pojechała Helena, w Rosji, zaczynała się właśnie rewolucja. Panowała wielka zawierucha. W Moskwie chcieli ją złapać do burdelu. Gdzieś widziała jak za bochenek chleba kobieta oddawała karakułowe futro, bo taki był głód. Ludzie uciekali, przemieszczali się. Ona się tam rozejrzała. Zobaczyła, że nie ma co robić i postanowiła wrócić do Polski. Kiedy jechała w pociągu spotkała biologicznego dziadka pani Grażyny, swojego pierwszego męża. Zakochali się w sobie i osiedli właśnie w Indurze koło Grodna. Tam był majątek hrabiego Kozłowskiego, do którego poszli w poszukiwaniu pracy. U niego Helena służyła jakiś czas. Małżeństwo rozglądało się po świecie. W tej Indurze, to było takie miasteczko jak kiedyś to, była żydowska restauracja, a polskiej nie było. Natomiast niedaleko była granica. Helena wpadła na pomysł. Obok, blisko granicy stał garnizon polskiego wojska, który musiał jeść w żydowskiej restauracji. Otworzyła polską. Indura była wtedy już na terenie Polski, już nie było zaboru. To było po 1918 roku. Żeby móc otworzyć restaurację poszła do hrabiego zapytać, czy ten pożyczy jej 100 dolarów. Zapytał na co, pożyczył, ale pod warunkiem, że odda mu w dolarach. Wcześniej w czasie pracy u hrabiego przyglądała się jak gotują, jak podają. Kupiła to, co trzeba. Zaczęła gotować. Z pierwszych utargów odkładała tylko tyle, żeby mieć na towar, a za resztę jeździła kupowała dolary i oddawała hrabiemu. Potem kupiła dom, zatrudniła osoby, zrobiła masarnię. Mąż, jak mawiała Helena, tylko chodził i sejmikował. Ubierał się w szubę, ona pracowała, a on chodził i politykował. Później rozchorował się na tzw. galopkę, galopujące suchoty, czyli gruźlicę i w ciągu 6 tygodni zmarł. Miała 4 córki, 2 jej umarły, a dwie zostały – Tamara i Roma. Tamara wtedy już kończyła seminarium nauczycielskie, a Roma chodziła do handlówki. Wybuchła II Wojna Światowa. W tym czasie Helena paliła już papierosy, a wtedy palenie papierosów oznaczało, że ktoś jest światowy. Do tego była zawsze dobrze ubrana, wymalowana. Jej drugi mąż to był młody chłopak, dopiero po wojsku. Poznała go będąc w odwiedzinach w Rogóźnie. Miał 21 lat i prowadził mały sklepik wiejski. Zgodnie z opowieściami Heleny, kiedy jeździła z Indury do Grodna, żeby np. załatwić koncesję na alkohol, mijała po drodze 6 kiosków z piwem. Kiedyś w takich kioskach sprzedawali pompowane piwo. W każdym z tych kiosków wypijała po dwa piwa. Była bardzo gruba. Bolesław uwielbiał grube kobiety. Helena miała już wtedy ponad 40 lat. A on, jeszcze pryszczaty, zakochał się bez pamięci i tak wyjechali razem do Indury. On umiał robić wyroby. Był pracowity i oboje zaczęli zarabiać. Stali się bogaci. Przywieźli potem pieniądze do tego domu. To były złożone w ciasne ruloniki stare złotówki. Włożone do pudełka do butach. Było całe pudełko takich ruloników oraz trzy butelki litrowe bilonu. Za przedwojenne 2 złote można było pójść na zabawę, więc to był wielki majątek. Tę restaurację w Indurze sprzedała w 1939 roku, kiedy dowiedziała się, że się sowieci zbliżają. Ona była bogata, a już jakiś ludzi wywozili. Szybko udało jej się to sprzedać, wzięła ze sobą jedną córkę, po drugą pojechała do internatu, nawet z nią do domu nie wracała. To było już po 17 września po wejściu Rosjan, ale jeszcze był chaos i to wykorzystała. Byli tam tacy, którzy przeprowadzali przez granicę za zapłatą. Udało im się. Mama Grażyny, córka Heleny, Roma przyjechała z walizką z ubraniami jeszcze z internatu. W tym domu jeszcze stała ta walizka. W środku był ładny pasek do sukienki. Grażyna pytała się mamy, gdzie jest sukienka, a ta odpowiadała jej, że pasek wzięła, ale sukienki nie zdążyła. Ponadto była z nimi „ciotka”, która potem mieszkała z Heleną przez całe życie. Helenie była potrzebna dziewczyna do pomocy. Z Dratowa, spod Rogóźna, gdzie piszczała bieda wzięła do Indury dziewczynę, którą potem Grażyna nazywała ciotką. Ona również uciekała. Z obrazem, z drugim mężem, z ciotką i z córkami Helena znalazła się tutaj. Kiedy tu już zamieszkali przyszedł socjalizm i wymiana pieniędzy. I później tymi pieniędzmi bawiła się Grażyna, syn Grażyny. Przed remontem w domu, na dole była stara kuchnia fajerkowa. Helena siedziała w fotelu pod piecem, a w komórce były drewka narąbane do podpalania w kuchni. Konrad, syn Grażyny pamięta jeszcze, jak stały tam pieniądze. Najpierw Helena nie pozwalała ich wynosić Grażynie, bo powiedziała, że jak nowa władza zobaczy, że tyle tych pieniędzy jest to będzie źle. Potem już pozwalała. W butelkach były monety zwykłe i srebrne. Srebrne wzięła Tamara i zrobiła z nich biżuterię. Reszta służyła do zabawy w sklep.\nHelena nie rozumiała nowej władzy. Opowiadała, że za demokracji to było tak, a za sanacji inaczej. Rozgraniczała. Socjalizm był dla niej nie do określenia. Nie akceptowała go. Przyjechała tutaj ze Wschodu, ale ludzie wiedzieli, że miała pieniądze. Nic się nie ukryło. Nie chciała współpracować z nowymi władzami, poza tym była tu obca. Bolesław umiał robić dobre wędliny jeździł na wieś, kupował pół świniaka, zabijał tam, przywoził. Przychodzili klienci, bo była bardzo dobra, swojska wędlina. Helena to sprzedawała. Jako dziecko Grażyna często musiała stawać w oknie, np. w poniedziałek, kiedy dużo ludzi z zewnątrz, ze wsi przyjeżdżało na handel, żeby nie weszła milicja. Do tego domu przychodzili coś kupić, wypić. Helena wszystko liczyła w pamięci. Zawsze kiedy był targ w poniedziałek to tutaj stały baty w kącie do poganiania koni. Wszędzie były poprzywiązywane do płotów konie i u Heleny tu zawsze siedzieli bogatsi gospodarze w oficerkach, z batami, a ona handlowała. Sprzedawała wódkę, jedzenie. Wódka to był dobry spirytus rozrabiany, do tego dobre pieczone wędliny. To był cichy lokal lepszego wyszynku. Helena wiedziała jak dobrze upiec schab, boczek. Klienci, którzy tu siedzieli i pili mówili, że przyszli w gości, ale oczywiście płacili. Stół stał w tym miejscu, co teraz i tu siedzieli goście. Dalej stał jeszcze jeden mały stolik, bo czasami przyszły dwa „towarzystwa” i tych drugich Helena sadzała przy stoliku. To było nielegalnie i po cichu. Radzili Halinie, że tutaj strach jest robić takie rzeczy, że emerytury nie będzie miała, powinna pójść do pracy. Obok domu była restauracja GS-owska, była połączona z dużym pokojem na górze domu, a chłopi i tak woleli wypić tutaj niż tam. Helena miała do użytkowania tylko dół domu i część góry, a duży pokój na górze od razu specjalnie dała pod wynajem na początku, żeby było na czynsz. W tej restauracji się zatrudniła. Chciała zupę gotować po swojemu, tak jak przed wojną, a tu było wszystko inaczej, po komunistycznemu. Buntowała się, że czegoś takiego ludziom nie poda. W pewnym momencie rzuciła tę pracę i dalej handlowała po cichu. Raz zrobili im rewizję, wszystko im zabrali – kupony, materiały, które Helena sobie kupowała, a Bolesław poszedł na 8 miesięcy do więzienia skazany za spekulanctwo. Ciotka już wtedy nie była „dziewczyną”, jak to się wtedy mówiło, tylko częścią rodziny, dlatego mała Grażyna mówiła do niej ciociu. Helena i obie jej córki – Helciu. Bolesław umarł w wieku 53 lat. Helena przeżyła obydwu mężów. Potem ona chorowała, opiekowała się nią właśnie ciotka. Helena uczyła ją jak ma sobie zarobić na życie jak jej zabraknie. Potem została sama ciotka i już Grażyna się nią opiekowała. Ciotka była analfabetką. Nie była spokrewniona z Heleną.\nKiedy Helena kupiła ten dom w 1946 roku na górze zamieszkali rodzice Grażyny – Roma i Roman. Tam gdzie teraz jest łazienka i przedpokój była kuchnia. Bolesław, Helena i Helcia byli na dole. W 1948 roku urodziła się Grażyna. Siostra jej matki, Romy, druga córka Heleny wyjechała do Bydgoszczy, tam pracowała jako dyrektor przedszkola. Wyszła za mąż za mężczyznę, który miał dwie siostry i wychowywał się w Berlinie. Siostry lepiej mówiły po niemiecku niż po polsku. To byli Polacy, ale z zaboru pruskiego. Kiedy przyjechali do Polski, jak Polska pojawiła się już na mapach świata to one mówiły po polsku, ale np. mówiły tak: „Grażynko daj mi tego szmata”. Grażyna wspomina takie zwroty. Tamta rodzina jest w Bydgoszczy. Prawie wszyscy poumierali. Został tam tylko jeden brat cioteczny Grażyny – Jurek. Ich drogi się rozeszły z powodu domu. Helena umierając uznała, że musi coś zostawić Grażynie, którą wychowywała i jakoś ją zabezpieczyć. Pomijając innych spadkobierców napisała w testamencie, że wszystko dziedziczy Grażyna z zastrzeżeniem, że do końca życia w domu może mieszkać ciotka. Jurek, którego ojciec wymyślił, żeby dopominał się o prawo do dziedziczenia całości domu na rozprawie sądowej mówił, że dom należy się jemu, jako że Helena już Grażynę wychowała, nakarmiła, wykształciła. Sprawę przegrał.\nRoma i Roman\nPo urodzeniu Grażyna z rodzicami była na górze, a potem uciekała do babci, bo tamci się kłócili. Obydwoje „poszli w długą”. Teraz w domu nad telefonem na górze wisi ich zdjęcie. Grażyna modliła się, żeby się rozeszli i tak się stało. Roman, ojciec, mąż Romy często wyjeżdżał do sanatorium i w końcu nie przyjechał. Potem Roma „dawała czadu”. W końcu Roma wyjechała, Helena ją wyeksmitowała. Dała jej pieniądze, ubrała ją. „Oboje raboje, jedno i drugie, warci siebie” mówiła o Romie i Romanie Helena. Matka Romana, babka Grażyny z Lublina broniła syna. Roma była bardzo ładna, Roman bardzo przystojny, niby wzorcowa para, ale obydwoje byli dranni. Oboje pili, prowadzili życie hrabskie, wychodzili na balangi. Tutaj chodzili do restauracji, a kiedy trzeba było pojechać do Lublina to zajeżdżali do Europy, najlepszej restauracji. Dziecko miało niańki, a oni wpadali w alkoholizm. Roma nie umiała pracować, całe życie była damą. Helena załatwiła z bratem swojego męża, który wyjechał na ziemie zachodnie, żeby ją wziął gdzieś tam do pracy. Dała jej pieniądze, zabezpieczyła, żeby miała gdzie jechać. Pojechała, popracowała, dostała niewielkie mieszkanie, rentę i tam już została. Na stare lata przyjeżdżała czasami do Grażyny, ale nie było już między nimi więzi emocjonalnej. Kiedy matka wyjeżdżała na zachód Grażyna chodziła do czwartej klasy. Miała wtedy 9 lat, poszła do szkoły jako sześciolatek, o rok wcześniej. Helena zawołała wnuczkę, dała pieniądze dla matki, kazała pojechać z nią do Lublina, kupić bilet i razem z pieniędzmi dać jej wtedy, kiedy Roma już wsiądzie do pociągu i będzie miała odjeżdżać, żeby się nie rozmyśliła. Roma posłusznie pojechała z córką. Wyjechała do Raciborowic koło Bolesławca, daleko na ziemie zachodnie. Obecnie to województwo dolnośląskie. Grażyna postąpiła zgodnie z zaleceniami babci. Roma mówiła, że jak się tam urządzi to przyjedzie po córkę, ale to nigdy się nie stało. Odezwała się pierwszy raz, kiedy Grażyna była w pierwszej klasie liceum. Dostała list do internatu w Lublinie. Zjawiła się po latach, przyjechała do córki, kiedy ta już była samodzielna. Przyjeżdżała jeszcze jak Konrad, syn Grażyny, był małym dzieckiem. Odwiedzała ich i zawsze wyjeżdżała z awanturą. Roman zamieszkał u mamy w Lublinie, ale nie utrzymywał kontaktu z córką. Mówił, że nie jest jej ojcem. Przywoził go do niej jego ojciec, jak już była mężatką. To Helena wychowywała Grażynę jak matka. Mieszkańcy domu po wyjeżdzie Romy to: dwie Heleny – ciotka i babka Grażyny i Grażyna. Helena wyremontowała górę, gdzie wcześniej mieszkała matka. Na górze nie było już mebli – matka sprzedała prawie wszystko, co miała – został jej jedynie pierścionek z brylantem, który dała córce. Jeszcze przed wyjazdem Roma urodziła synka – Wojtusia, który po miesiącu zmarł. Urodził się w 8-ym miesiącu. Pierścionek z brylantem został sprzedany, bo były potrzebne pieniądze na pogrzeb. Grażyna nie wie, gdzie został pochowany. Roma została pochowana w Bolesławcu, a Roman w Lublinie.\nPanieńskie nazwisko Grażyny to Guja, po ojcu. To nazwisko węgierskie. Jej ojciec pochodził w Lublina. Dziadek Grażyny, ojciec ojca mówił, że jego przodkowie przyjechali z Węgier. Grażyna myślała, że mówi głupoty, ale kiedy w dorosłym życiu pojechała na Węgry usłyszała od przewodnika o nazwisku Milosz, który był Węgrem, ale ożenił się z Polką i mówił po polsku, że w okolicach, w których akurat przebywali, co drugi ma na nazwisko Guja. Powiedział Grażynie, że Guja to znaczy stado, bo byli na terenach pastwiskowych, na których byli gujorze (czikosz był od koni, a gujorz od owiec). Ojciec Grażyny Roman był brunetem, miał urodę południową, więc wtedy Grażyna uwierzyła, że to, co mówił dziadek mogło być prawdą. Ponadto to nazwisko bardzo rzadkie w Polsce, gdzieś na północy kraju jest jakaś miejscowość o tej nazwie.\nHelena po wyjeździe Romy najpierw wyremontowała te pomieszczenia na górze, które córka opuściła. Potem poprosiła o zwrot drugiego pomieszczenia, w którym była restauracja. Było ich w domu dużo, wszędzie stały same łóżka, Grażyna rosła. Władzy potrzebny był ten pokój na gospodę. Helena wpadła na pomysł. Kiedy restauracja robiła odszczurzanie i wystawiła z tego pokoju wszystkie meble, było pusto to Helena wykorzystała ten moment. Rozbili zamek, postawili łóżko, kazali Grażynie na nim siedzieć i się nie ruszać, a w tym czasie zamurowywali wejście. Przyszła w końcu władzia I spytała, co robią. Helena odpowiedziała, że dziecko jest chore, potrzebuje dobrych warunków i tamci odpuścili. Kuchnia dla restauracji była obok. To pomieszczenie to była tylko część restauracji, stoliki były. Pokój w połączeniu z pomieszczeniami, gdzie obecnie mieszka pani Włodkowa to była jedna restauracja i te drzwi były takie, żeby można było przechodzić. Helena złapała kogoś, kazała szybko murować i wywalczyła to. Zrobiła remont, wymieniła podłogi i okna.\nPierwszy remont robiony przez Grażynę i Adama polegał na połączeniu schodami wewnątrz góry z dołem mieszkania, dwóch mieszkań. Przed remontem, kiedy jednego dnia Grażyna zeszła na dół, zobaczyła, że ciotka leży na podłodze po wylewie. Na dole, na miejscu obecnego salonu był przedpokój, pokoik ciotki, łazienka. Ściana szła półkolem, żeby ciotka miała swój pokoik. Wcześniej, przed remontem był taki pokój jak obecnie. Kiedy Helena umarła zostawiła swoją połówkę domu Grażynie, a Bolesława nie. Bolesław zmarł pierwszy, szybko, na raka, miał 53 lata, a Helena była już sparaliżowana i nie załatwiła dokumentów. Grażyna nie mogła sprzedać domu, chociaż byli kupcy. Prawnik poradził jej, że najlepiej czekać 30 lat i zdobyć całość domu przez zasiedzenie. Już w latach 80-tych Grażyna z mężem znowu remontowali dom, bo wszystko niszczało, kiedy oni mieszkali chwilowo gdzie indziej. Remont szedł powolutku, tak jak ich było stać – trwał siedem lat. Rozwalili ścianę na dole, tak, że zamiast małego pokoiku ciotki i korytarzyka znów był duży pokój.\nHelena zmarła w wieku 77 lat, po drugim wylewie w 1972 roku. Miała dużą cukrzycę, o której nie wiedziała i dlatego piła dużo piwa. Później, jak już była tutaj zaczęły jej się rany na nogach robić i wtedy zbadali jej cukier, zaczęła się leczyć, ale choroba już zdążyła zrobić spustoszenia. Miała pierwszy wylet, potem żyła jeszcze siedem lat i drugi. Jeszcze po pierwszym wylewie bawiła dziecko Grażyny, Konrada.\nKiedy Helena dostała wylewu musiała być na dole, bo była sparaliżowana. Wtedy nie było bezpośredniego przejścia wewnątrz z dołu do góry. Chodziło się po schodach na zewnątrz. W internecie jest filmik z lat 70-tych, na którym wszystko widać.1 Na nim synowie Grażyny i Adama biegają po balkonie na starych zabudowaniach. Na strych też się wchodziło na zewnątrz. Strych był od początku w domu, ale wcześniej wejście było od balkonu, z zewnątrz. Na filmie widać, bo drabina stoi tak wysoko do samego strychu. Na strychu Helena zawsze trzymała wór soli, wór cukru, wór mąki, szare mydło. W domu nigdy nie było normalnego cukru, tylko się brało ze strychu.\nMieszkańcy na przestrzeni lat\nNajpierw mieszkała tu żydowska rodzina, potem Helena z mężem Bolesławem, ciotka, córka Heleny – Roma, bo druga wyjechała od razu, ale znała ten dom, była tu. Potem już Roma z mężem, córka Romy – Grażyna z mężem Adamem i ich dzieci Konrad i Krzysztof. Helena z Bolesławem byli tu we trójkę z ciotką od początku. Ciotka miała nadzieję, że starsza o 20 lat od niej Helena umrze, a ona wyjdzie za mąż za Bolesława, ale nic z tego nie wyszło, bo to Bolesław umarł pierwszy. Ciotka dostała wtedy histerii. Poza tym było jej dobrze w domu, bo wszystko tu miała. Szwędała się. Miała co jeść i pić i ubranie, a była głupia, „nawet na ulicę sama nie wyszła”. Bolesław zapisał na Grażynę całą książeczkę. Miał swoje kawalerskie pieniądze. Bardzo lubił wnuczkę. Grażyna go czesała, a on mówił, że to jego Jola i mówił, że nikt mu tak nie uprasuje koszuli, jak ona. Nawet ciotka. Grażyna nie umiała prasować, ale przez jego słowa się nauczyła. Nie chciała, ale prasowała, a on mówił „o, to jest uprasowana koszula”. Odkładał pieniądze i była to dość duża suma. W tym czasie Grażyna z Adamem jako świeżo pobrana para nie mieli zbyt dużo pieniędzy. Bolesław zmarł w styczniu i bank powiedział Grażynie, że ma u nich pieniądze. Powiedzieli jej w tajemnicy, że to Bolesław zostawił. Wtedy ciotka się zdenerwowała, że jej nic nie dał. Została starą panną i trzymała się tej rodziny, bo nie umiała nic zrobić, żeby pójść gdziekolwiek indziej. Robiła to, co jej się kazało, ale nie umiała czytać, pisać ani liczyć. Zmarła kiedy Konrad, syn Grażyny i Adama był w szóstej klasie.\nW wieku trzydziestu paru lat Adam rozchorował się na raka. Wtedy otworzyli Veritas, żeby mieć dodatkowy zarobek, bo z jednej nauczycielskiej pensji Grażyny trudno było się utrzymać. Napisali do Warszawy, że chcą wynająć duży pokój na górze na Veritas i otworzyli sklep – dewocjonalia. Grażyna była kierowniczką. To wszystko działo się w czasach komuny. Veritas właściwie otworzyło sklep, Grażyna była pracownikiem, ale poprosiła dyrektora szkoły, żeby być w szkole na pół etatu, bo tu była kierowniczką. Adam był pracownikiem na pół etatu jako rencista. Mało zarabiali, ale cokolwiek. Mieli, żeby żyć. W 1982 kupili kolorowy telewizor Neptun. Stał w pokoiku na zapleczu przy kasie pancernej – w pokoiku obok dużego pokoju – tam było biuro.\nJednego razu Grażyna przyszła z pracy i zobaczyła, że na zapleczu sklepu siedzi Adam, jego koledzy i piją wino mszalne. Wtedy postanowiła starać się o mieszkanie. Ponadto, cała góra była zajęta na sklep, mieli dwójkę dzieci, sami spali w kuchni. Dookoła biegały szczury, nie było warunków. Dom nadawał się do remontu, Adam był chory. Nie chciano jej przyznać mieszkania, bo pół domu na Partyzanckiej było jej własnością. Takie było wtedy prawo. W końcu jej się udało. Przepisała swoją własność na nieletniego wtedy Konrada. Znalazła adwokatów. Konrad był wtedy w Białowieży w szkole, miał 15 lat. Grażyna toczyła boje, żeby dostać mieszkanie. Mówiła, że ktoś przyjeżdża z Chełma, czy innych miejscowości i dostaje mieszkanie, a ona rodowita nie może. Chodziła do szpitala po zaświadczenia o chorobie męża. W końcu poszła do prezesa, obgadała to, a on powiedział, że dostanie. Grażyna musiała czekać w kolejce. Miała dostać mieszkanie w innym bloku, który jeszcze nie został zbudowany. Inny już zasiedlali, ale ktoś, kto miał mieć na VII piętrze zrezygnował i ona zaczęła starać się o to. To było własnościowe, bo tylko własnościowe dawali przed upływem 6-ciu lat. Adam wziął kredyt w banku. Jako że mieszkanie było własnościowe, a nie spółdzielcze, mogli sobie wybrać, które chcą piętro, jakie mieszkanie, ale Grażyna zdecydowała, że tu już mogą się wprowadzać na VII piętro, a tam muszą jeszcze może rok czekać i na wypadek, gdyby przez ten czas prezes się rozmyślił to weźmie to. Wszyscy się przeprowadzili, dom stał pusty. Sklep jeszcze był, ale już ktoś inny go prowadził. Potem tamci też zrezygnowali. Do domu wprowadzili się z powrotem w 96-tym roku.\nMilczący świadkowie przeszłości\nW domu zostało trochę rzeczy po dawnych mieszkańcach. Stoliczek, który obecnie stoi na dole jest po Helenie, stolik na górze po Romie. Za komuny Grażyna wyceniała stoliczek i miał ponad sto lat – mówili, że to XIX wiek. Szufladka już ledwo chodzi. Wiele cennego nie zostało. Reprodukcja, która wisi teraz w pokoju na dole to jeden obraz z sekwencji obrazów. Należał do Heleny. Wszystkich jest cztery albo pięć i przedstawiają historię tego, jak niedźwiedzica broni ludzkiego dziecka, bo je wychowała. Ten obraz przedstawia jak ludzie idą odebrać to dziecko, a niedźwiedzica broni wejścia do gawry. Grażyna wiele rzeczy pooddawała. Roma swoje meble posprzedawała, został tylko stolik. Był bardzo piękny kredens. Żelazne łóżka, które teraz stoją na górze nie są stare, ale stały wcześniej takie same. Adam wpadł na pomysł, żeby postawić takie same łóżka jak były u Heleny i takie znalazł. Ponadto leżanka, której się teraz nie używa, niby szezlong. Kanapa, która nie miała skrzyni, na nóżkach i pufka nie wiadomo gdzie są. To mogło być kiedyś na strychu, ale w domu robiło się porządki, bo i dach był robiony, więc się wyrzucało co jakiś czas coś.\nCzęstymi goścmi w domu, jak już mieszkali w nim po remoncie Grażyna z Adamem to był lekarz weterynarii Duda z żoną oraz Michalikowie. Z Dudami grali w brydża. Była też Brusowa, nauczycielka. Szwagier przychodził. Kiedy mieszkała tu Helena to nie było gości, bo ona była wyobcowana. Nie była stąd, a to miasteczko należało do tych, gdzie ludzie byli z dziada pradziada. Ona była “ptokiem”. Tu były “ptoki” i “krzoki”. Nie znała ludzi, nie chciała się rzucać w oczy, bo była w innej opcji politycznej, ale z czasem było trochę ludzi. Kwiatkowscy z Zofiówki – porządni ludzie. Helena nie plotkowała i nie każdego obdarzała zaufaniem. Musiała kogoś poznać, zobaczyć, że to uczciwy, prawomyślny człowiek, jeśli nie to trzymała się na dystans. Stałym gościem był kościelny – Jan Sęk. Zawsze przybiegał na 100 gram przed dzwonieniem. To nie był gość, ale przychodził codziennie przez długie lata. Jeśli chodzi o sąsiadów to Helena utrzymywała kontakty z Włoszkami. Tu gdzie teraz jest dom sąsiadów, przez ścianę, wcześniej było śmietnisko. Ludzie wysypywali śmieci i Bolesław poszedł do magistratu i powiedział, że on uprzątnie te śmieci i to wszystko, ale żeby mu to oddać to on będzie tu ogród robił. Zrobił tu piękny warzywny ogród, ale później władza się o to upomniała. Ten ogród był jeszcze, kiedy Grażyna była mała. Ogród i drewutnia. Władza chciała tę działkę i powiedzieli, że albo się wybudują w tym miejscu, albo muszą ją z powrotem odstąpić. Nie chcieli się budować, bo Helena była już stara, więc zdecydowali, że ją komuś odstąpią, ale tak, żeby mieć dobrego sąsiada. Starał się taki fotograf Kubiak, ale znalazł się taki o nazwisku Włoszek i on się tu wybudował. Mieli z nimi dobrą komitywę. Do domu przychodziła też Monika Matysowa. Jej mąż był czapnikiem. Przez jakiś czas Helena przyjaźniła się też z Wojnickimi, ale później było jej „nie po nosie”.\nGrażyna mówi o niej: „Była wybredna jeśli chodzi o znajomych i przyjaciół. Sama była stateczna, uczciwa, wiedziała, co dobre, co złe. Można było na niej polegać.” Była odważna. Na początku XX wieku bez wykształcenia i sama wyjechała w świat. Szaleństwo Romy, córki Heleny, było odziedziczone raczej po jej ojcu, była damą, a jej siostra była zupełnie inna – pobożna i stateczna. Helena z drugim mężem nie miała dzieci, a jej córki mówiły do niego panie Bolku. Trudno im było powiedzieć „tato”, bo był w wieku ich mężów. „Ta rodzina cała dziwna.” mówi Grażyna.\nKiedy Helena już była sparaliżowana, Bolesław nie żył, a ciotka pokazywała swoje fochy, Grażyna urodziła starszego syna Konrada. W tamtym czasie nie można było znaleźć niani, bo każda wolała być na państwowej robocie. Grażyna potrzebowała pieniędzy, nie mogła pójść na bezpłatny urlop wychowawczy, więc po 3-ech miesiącach, bo tyle trwał płatny urlop macierzyński, musiała iść do pracy. Konrad urodził się 28 sierpnia. Ona pod koniec listopada szła do pracy i nie miała z kim zostawić dziecka. Adam też pracował w tym czasie. Poprosiła wtedy ciotkę o popilnowanie, ale ona się nie zgodziła. Prosiła ją, namawiała, ale ta odmawiała. Grażyna była zrozpaczona. Wtedy zawołała ją Helena. Siedziała sparaliżowana pod piecem. To był rok 1969, a umarła w 1972. Helena wysłała wcześniej po coś ciotkę i powiedziała do Grażyny, żeby przyniosła jej wózek, tylko ma opatulić małego, przynieść pieluszkę, naszykować jedzenie, picie, okręcić w coś, żeby trzymało ciepło i postawić wszystko obok niej. Grażyna w pracy siedziała jak na szpilkach. Wróciła, a tam dziecko spało spokojnie, obok leżały zwinięte brudne pieluchy, a Helena kołysała wózek. Helena opowiedziała, że dziecko płakało, ona je mogła tylko kołysać, a ono płakało dalej. Helena miała sprawną tylko lewą rękę. Kiedy trzeba było go przewinąć to rozwijała go tylko jedną ręką, ale nie mogła wszystkiego nią zrobić. W końcu ciotka krzyknęła, że niepotrzebnie Helena wzięła skoro, nie umie nic zrobić przy dziecku i sama je przewinęła, położyła. Potem jak dziecko znowu płakało kiedy jadło chłodne jedzenie to ciotka nie mogła wytrzymać i przygrzała. Po dwóch dniach ciotka była już zakochana w małym Konradzie.\nTo samo było później z młodszym bratem Konrada – Krzyśkiem. Grażyna zrobiła to samo, co z pierwszym dzieckiem. Zostawiła je, Helena już wtedy nie żyła. Wtedy na drugi dzień ciotka wyszła z domu, ale Grażyna akurat miała na później do pracy, więc zostawiła dziecko, kiedy ta już wróciła. Po kilku dniach już bawiła Krzyśka.\nKiedy ciotka dostała wylewu to już nie mówiła nic poza „nu, nu, nu, nu”. Jednego dnia zaczęła mówić „nu, nu, nu” Grażynie, która próbowała zgadnąć, co się stało. Zgadywała aż dotarła, że ktoś jest winny ciotce pieniądze. Sąsiad, który mieszkał w kierunku Lublina był winien ciotce tysiąc złotych. Grażyna pomyślała, że to muszą być Kwiatkowscy. Ona potwierdziła, a Grażyna pojechała do Kwiatkowskich i powiedziała, żeby jej oddali. Przywieźli jej.\nCiotka bardzo chciała pojechać do Dratowa, skąd pochodziła. Dratów to jest teraz wieś ukraińska. Wyobrażała sobie, że tam będzie szczęśliwa, miała jakieś wspomnienia z dzieciństwa. Tam była wnuczka jej najstarszej siostry – Jaśka, ale nie utrzymywała z nią za bardzo kontaktów. Kiedy raz Grażyna przyszła ze szkoły w jej imieniny, ona płakała. Była już po wylewie. Mówiła „nu, nu, nu”. Grażyna poznała, że ją okradli. Jednak w domu wszystko było. Stało radio Grundig, leżały pierścionki Grażyny. To były imieniny ciotki, więc Grażyna spytała jej, kto ją odwiedzał. Była Podgórska, taka sąsiadka, czapniczka była, Włoszkowa, Marysia. Grażyna powiedziała, że w takim razie idzie na policję i policja u czapniczki, u Podgórskiej, u Włoszkowej zrobi rewizję. Ciotka nie była mądra, nie orientowała się. Na pytanie, co jej ukradli podniosła poduszkę, a tam nic nie było. Wcześniej chowała tam pieniądze, które jej babcia zosatwiła. Miała między innymi złotą monetę, pierścionek i trzymała to pod poduszką. Ona chodziła jeszcze, ale nic nie mówiła. Wtedy Grażyna spytała, czy to była Jaśka. Ona potwierdziła. Grażyna zgadła, że ciotka sama wszystko oddała Jaśce. Ciotka potwierdziła, że wszystko dała, bo chciała do Dratowa pojechać. Oddała im wszystko, a potem zdała sobie sprawę, że jej tam nie chcą. Kiedy robiony był jakiś remont Grażyna zdecydowała, że zawiezie ciotkę do Dratowa na 2 tygodnie. Przywieźli ciotkę. Ona zapłakana dała Grażynie tamtą monetę od Heleny.\nDziadek Grażyny od strony ojca, Jakub Guja był w armii Austrowęgier i z armią jakoś znalazł się w Chełmie i poznał się tu z Sabiną, babką Grażyny, która była chełmianką. Ona się potem powiesiła. Sabina była z domu Pietraszewska. Siostra cioteczna Grażyny znalazła dokumenty, które mówiły że matka Sabiny, po mężu Pietraszewska, z domu była Frankel. Jakub i Sabina osiedlili się w Lublinie. On był kierowcą Wojewody Lubelskiego przed wojną, więc dostał mieszkanie, „dekafkę” – przedwojenny samochód osobowy DKW, którą woził wojewodę, ale sam też czasami nią jeździł. Grażyna ma nawet zdjęcie przy niej. On później poszedł na emeryturę, Sabina nigdy nie pracowała, dostała wylewu. Mieli troje dzieci. Roman Guja, tata Grażyny, jako jedyny z nich wszystkich był niepoukładany. Jego brat był w Warszawie, a siostra w Lublinie. Grażyna mówi o Romanie i Romie, swoich rodzicach: „jakby się szukali w korcu maku takie dwa.”\nGrażyna rodziła się w tym domu, na górze, w małym pokoiku, jej dwaj synowie, ale już nie w samym domu, tylko w szpitalu. Jeden z wnuków Grażyny – Piotrek, bo kiedy się rodził to przez chwilę mieszkał tu Krzysztof z żoną Anną. Umarł tu Bolesław, ciotka, Helena, Adam. Adam w dużym pokoju na górze. Tu również umierał Bolesław. Ostatecznie umarł w szpitalu Grażyna była tu przy śmierci Bolesława, Heleny, ciotki i Adama. W tym samym pokoju i w tym samym miejscu stała trumna zarówno Bolesława, jak i Adama. Helena umarła w szpitalu, tam już ją ubrali. Wtedy już były inne czasy niż kiedy umierał Bolesław, nie trzeba było brać do domu. Ciotka Helka umarła w domu, w swoim pokoiku, przewróciła się i drugiego wylewu dostała. Grażyna zawołała lekarza, który stwierdził zgon i powiedział, że trzeba szybko ubierać, bo będzie stężenie ciała. Grażyna ubrała ją sama.\nRoma nie miała już drugiego męża. Z Romanem nawet nie wzięli rozwodu, żadne z nich się drugi raz nie pobrało. Spotkali się raz po latach w tym domu. Akurat Roma była w odwiedzinach u córki i przyjechał ojciec Romana, który go przywoził. Roma siedziała z ciotką i siostrą Romana. Kiedy Roman wszedł i zobaczył, od razu uciekł, zbiegł na dół, a ciotka tam sprzedawała wódkę na kieliszki. Pił aż się odważył pójść na górę. Potem Roma miała pretensje do córki, że nie wymyśliła nic, żeby rodzice do siebie wrócili.\nW domu były koty, psy, świnie (Klemens i Kleopatra), kury, kawka, która była tak oswojona, że tylko się wołało „Małgosiu” i ona przylatywała. Świnie i kury były w domu, dlatego, że zbliżał się stan wojenny. Grażyna i Adam zdecydowali, że kupują dwa prosiaki i pojechali do Brońskich na wieś. Sprzedali im jedną świnię, a na dokładkę dołożyli „zdechlaka”, czyli świnkę, która miała wyżyć, albo nie. Adam tak doglądał świń, że obie były wypasione, wykarmione. Mył je szlauchem i wyprowadzał na spacery. W końcu zostały zjedzone.\nAdam pracował na stacji. Stawali na niej kierowcy, którzy wozili wiele rzeczy. Zdarzyło się, że przynosił do domu koncentraty, itp. Jednego dnia przywiózł około piętnaście kurcząt z połamanymi skrzydłami, kalekich, powykrzywianych. Przekonywał, że były bardzo tanie, po trzy złote, i że je odchowa. Doprowadził do tego, że kury wyzdrowiały i były utuczone. Na końcu została kura i dwa koguty. Mężczyźni zastanawiali się, którego zostawić. Dwa koguty i jedna kura muszą walczyć, więc dopuścili je do siebie i obserwowali, który lepszy.\nPóźniej Adam przyniósł koty. Najwięcej było ich około siedemnastu. Kot, którego mieli najdłużej nazywał się Murza. Jego imię wzięło się stąd, że Helena, zawsze jak ktoś się upił mówiła, że „nabrał się jak popowa murza”. W Indurze pop miał psa Murzę, a ktoś tam pędził bimber, nastawił zacier i ta Murza urwała się od popa, napiła się zacieru i szła przez całą Indurę pijana do popa i wszyscy się w miasteczku śmiali, że tak się popowa Murza nabrała czyli napiła.\nNajważniejszym zwierzęciem był Negro, lubelski cygan. To był ładny pies, owczarek niemiecki, rodowodowy. Wybrał go Konrad. Adam pojechał po psa, wziął syna ze sobą i kazał mu wybierać. Trafili na super psa, Grażyna jeżdziła z nim rowerem, żeby nie był zbyt gruby. Był czempionem krajowym i międzynarodowym. Jeździli z nim na wystawy. Sędziowie mówili, że powinni go sprzedać, albo ćwiczyć z nim, bo ma zadatki na pięknego psa. Ćwiczyli z nim i zaczął wygrywać. Żył 11 lat.\nDo Adama mówiono „Jakub”. Chciał, żeby tak mówić, bo tak nazywali go w dzieciństwie. Uwielbiał wieś, zwierzęta, lasy. Kiedy był jeszcze dzieckiem i tylko zaczynały się wakacje rowerem jechał na Karolin na wieś. Miał też bzika na punkcie zbierania grzybów. Uwielbiał piknikować z kawą, jajkami, kiełbasą. Jak tylko gdzieś jechali obowiązkowo musieli brać jajka i piknikować. Nie od razu jeździli na grzybobrania i pikniki, bo najpierw nie umieli zbierać grzybów, potem nie mieli samochodu, były małe dzieci, ale już później, nawet kiedy Adam chodził o lasce, czy o kiju to chodzili.\nW 1999 roku za trzynaście tysięcy kupili stary dom na Pojezierzu, koło Stefanowa w lesie, we wsi Zaróbka. Odremontowali go. Potem, po śmierci Adama, zgłosił się do Grażyny jego kolega, który był chętny kupić ten dom. Mieszka tam do tej pory.\nUlubione miejsce Heleny było przy piecem. Kiedy jeszcze Helena nie była sparaliżowana to Grażyna siedziała przy piecu. Tam było radio, obok łóżko i było się zasłoniętym w kącie z książką. Tu Grażyna uciekała w świat fantazji. W kuchni się mało siedziało bo kuchnia była nieprzyjemna. Była też leżanka, na której Bolesław, który skoro świt wyjeżdżał, się rozkładał. Helena, która przychodziła z zakupów z obolałymi nogami również. Ciotka siedziała na stołeczku obok kuchni, tam miała swoje miejsce przy drzwiczkach, przy ogniu. Grażyna zawsze marzyła, żeby mieć swój pokój. Kiedy była dzieckiem spała między Heleną i Bolesławem, bo mieli dwa zsunięte łóżka. Wcześniej jeszcze z rodzicami, ale zbuntowała się i chciała zostać z dziadkami.\nHelena pochodziła z rodziny z prawosławia, ale była katoliczką i to prawdopodobnie od wczesnej młodości, kiedy zaprzyjaźniła się z księdzem. Bolesław nie praktykował, ale wierzył w Boga. Ciotka w ogóle. Oglądała tylko Kraj Rad, czasopismo, które pokazywało, jak to w komunie jest dobrze. Wywodziła się z komunistycznej wsi, takie tam było środowisko. Przyjęła, że tak ma być. Do kościoła nie chodziło się co niedziela. Siostra Romy była bardzo pobożna. Była dobrym fachowcem, więc została dyrektorem renomowanego przedszkola w Bydgoszczy, mimo, że wiedziano, że jest wierząca. Wszyscy notable partyjni oddawali tam swoje dzieci. No i chcieli tam zdejmować krzyże, a ona powiedziała, że nie pozwoli na to, prędzej mogą ją zwolnić. Roma uznawała święta, uczyła Grażynę modlitwy, wysyłała do kościoła, ale sama nie chodziła. Roman tak samo. W 1949 roku w katedrze lubelskiej wydarzył się rzekomy cud i zapłakał obraz. Przed obchodami tego do klasy Grażyny przyszła wychowawczyni i zabroniła iść pod katedrę, bo to miało potem swoje konsekwencje. Grażyna zaczęła się buntować.\nPotrawy, które się jadło były głównie wschodnie. Parę tygodni przed świętami kupowało się indyka albo gęś, tuczyło go, wpychało się na siłę jedzenie, jak teraz też robią na gęsie wątróbki. Jadło się bardzo mało smażonego mięsa, natomiast gotowało się gar zupy, ale w niej było dużo mięsa i kości. Przeważały barszcze, kapuśniaki. Rzadko robiło się takie delikatne zupy. Mięso wybierało się na talerz, czy to wołowina była, czy wieprzowina i jadło się z chrzanem i chlebem. Śniadanie to zwykle była bułka z masłem, dżemem i serem białym oraz herbata z cytryną. Ciotka Helka pomagała gotować i ona była pomocą cały czas, również sprzątała.\nW domu było mnóstwo książek, ale kiedy Adam i Grażyna likwidowali veritas połowę wywieźli do antykwariatu. Książki zbierała Grażyna. W końcu powiedziała, że więcej już ani jednej książki nie kupi, ale kiedy założyli veritas to im przysyłano. Zbierali atlasy.\nRoman nazywał Grażynę fajfus, bo miała być synem. Poza tym miała słabe włosy, więc ścięli ją na łyso. Roman jeździł na takie narady, bo on pracował w gorzelni to jak przyjeżdżał z Lublina z narad to przywoził jej prezenty: kapelusz albo klocki, jeśli chodzi o takie rzeczy nie do jedzenia. Więc kapeluszy była w domu cała kolekcja i to różnych, ale nikt w nich nie chodził, tylko na zabawy później. Jeśli chodzi o jedzenie to jeśli trafił przywoził owoce, albo napoleonkę, ptysia, czy rurkę z kremem. Ponieważ Grażyna była niejadkiem to w ramach mięsa jeszcze ewentualnie kupował parówki albo mortadelę, bo to tolerowała. Poza tym dzieci bawiły się na ulicy.\nW domu był podział na kobiety i mężczyzn. W pierwszych miesiącach małżeństwa Grażyny i Adama młodzi wybrali się gdzieś w gości. Adam przyszedł pijany, a Helena powiedziała Grażynie, żeby dała mu jeść. Kiedy Grażyna zaczęła mówić, żeby zrobił sobie sam, bo ona pracuje tak samo jak on, babcia wzięła ją oddzielnie na rozmowę i tłumaczyła, że żona powinna ugotować mężowi jedzenie jak przyjdzie, podać, uprasować koszulę.\nNajlepsze kąski zawsze zostawały dla mężczyzn. To było przedwojenne myślenie, gdy mężczyzna zarabiał na utrzymanie domu. Helena myślała tymi kategoriami. Bolesław musiał mieć najlepszy sweter, szary, z wełny. Kiedy spał nikt nie mógł mu przeszkadzać. On mimo że był 20 lat młodszy był pełen szacunku dla Heleny.\nBolesław lubił zmyślać historie. Raz, kiedy wrócił rowerem i był pijany Helena przestała się do niego odzywać. Zaczął jej opowiadać, jak to było, a ona siedziała dalej pod piecem i palcami kręciła młynki. W końcu po jakimś czasie Bolesław się zorientował, że jego gadka nic nie pomaga. Prosi ją, żeby choć jednym słowem się odezwała, ale ona nie reagowała. Mimo to jedzenie miał podane. Zaczął krzyczeć, żeby się odezwała, ale nie pomagało. Miał bardzo drogi szwajcarski zegarek w prezencie od Heleny. Zaczął uderzać tym zegarkiem o stół i mówić, że go rozwali. Wtedy Helena powiedziała „no i co robisz z tym zegarkiem”. Bolesław się uspokoił, bo się odezwała.\nRaz przyjechał i mówił od progu „oj babiunki moje kochane, co mi się zdarzyło, diabeł mnie gonił” Grażyna jako dziecko wstała zaciekawiona. A on mówił „oj ty moje kochanie, ja tobie wszystko opowiem, bo one to nic nie wiedzą”, ale mówił tak głośno, żeby Helena słyszała jakie miał przygody. „Jadę ja, rowerem kręcę, patrzę, a przy rowie stanął sobie człowieczek w czarnym kapeluszu, miał złoty guziczek błyszczący, był na czarno ubrany, a ja mówię – chodź bracie, wezmę Cię na rower…”. Jechał po nocy już. „…i za chwilę nie mogę kręcić. On mnie blokuje. Ja nie mogę jechać. Idzie takich dwoje młodych, a ja mówię – diabła wziąłem na bagażnik. Idzie dwoje takich młodych, a ja im na bok dzieci, bo ja z diabłem jadę…”. Tak opowiadał Grażynie. „…no i później ja już z tej góry jadę, tam koło parku, na most i jak on zaczął tak mną rzucać i mnie łup na słupek i o – rękę sobie rozwaliłem. A ja w imię Ojca i Syna, na bok diabły, ja do domu muszę dojechać”. Grażyna była przejęta, czy kochanemu dziadkowi nic się nie stało, a on mówił: „no widzisz wnuniu tylko ty się nade mną użalasz, bo one nie chcą, nie rozumieją.” Albo mówił do Grażyny, gdy spała: „Ty wiesz Grażynko, kiedyś była bieda. Och jaki ja biedny byłem. Wyobraź sobie. Chciałem iść na zabawę, nie miałem koszuli, coś na siebie włożyłem, garnitur miałem, portki, ale koszuli nie miałem. To ja sobie garnitur szpilką do skóry przypiąłem. Bo na zabawę to krawat musi być.” Opowiadał też: „ty sobie smacznie na poduszce śpisz, a ja kamień sobie brałem pod głowę, bo poduszki nie miałem. I musiałem spać – taka bieda była” Wtedy pracował w hucie szkła. Pierdoły opowiadał.\n1 3:57 http://ninateka.pl/film/andrzej-piekutowski-los-wybral-leczna-wfdif na tarasie widać bawiące się dzieci – wśród nich jest Konrad i Krzysztof, dzieci Adama i Grażyny\nPrevious: Previous post: Kultura staroobrzędowców na ziemiach polskich – XVII-XX w\nNext: Next post: Hulaszczo-twórczy Kraków – życie nocne w klubie Piękny Pies


Animosity Szczecin • Zobacz wątek - Witamy\nStrona główna forum » Główna / Administracja » Witamy\nTeraz jest Cz lut 25, 2021 6:18 pm\n[ Posty: 180 ] Przejdź na stronę Poprzednia strona 1 ... 14, 15, 16, 17, 18\nNapisane: Pt cze 15, 2012 9:04 pm\nDołączył(a): So maja 09, 2009 4:26 pm\nCześć wszystkim, mam na imię Mateusz, postanowiłem raz jeszcze spróbować z WFB. Kilka lat temu kupiłem batalion Lizardmen'ów, po złożeniu figurek mój zapał ostygł i nie rozegrałem żadnej gry... Ostatnio sprzedałem stare figurki i zakupiłem Ogry Będzie nieco ponad 1200pkt. Skleiłem i nałożyłem podkład, powoli, nie spiesząc się maluje.\nChciałbym nauczyć się zasad, podręcznik z zestawu przyszedł mi dzisiaj,ogarnę go przez weekend, ale jak wiadomo, najlepsza jest praktyka. Czy znajdzie się osoba, która zagra ze mną i pokaże co i jak?\nTak z innej beczki to gram w LoL'a(west), M&B, gry fabularne i brzdąkam na basie\nNapisane: So cze 16, 2012 12:41 am\nDołączył(a): Wt cze 16, 2009 3:23 pm\nPodaj nick na lolu, mamy w klubie nawet 2k elo gracza ;d\nogarnę go przez weekend,\nMówisz o rulebooku czy armybooku?\nNapisane: So cze 16, 2012 9:35 am\nNapisane: Śr cze 20, 2012 8:37 pm\nDołączył(a): Cz kwi 26, 2012 9:09 pm\nw dziale WFB masz temat coś tam 800pktów - nowi gracze, wypowiedz się tam i popatrz co jakiś czas czy ktoś nie napisał kiedy by chciał się spotkać\n// Vampire Counts 8 ED - 7/8/20 // Dwarfs 8 ED - 2/1/1 // Liga WFB: ID4210\n// Black templars 6ED - 0/0/3\nNapisane: Cz cze 21, 2012 9:36 am\nDołączył(a): Pt sty 09, 2009 11:29 pm\nHej. Dokładnie Jawor. Witam i zapraszam do udzielania sięna forum - w dziale WFB możesz spokojnie wrzucić kiedy konkretnie chcesz popróbować grania i zasad - ktoś z klubu na pewno pomoże Ci się wdrożyć .\nNapisane: So sie 25, 2012 7:42 pm\nDołączył(a): Pt sie 03, 2012 11:43 am\nMoglibyście wrzucić linka do jakiegoś działu z raportami? Dzisiaj w sklepie słyszałem, że gdzieś umieszczacie a nie mogę znaleźć\nNapisane: So sie 25, 2012 8:45 pm\nDołączył(a): Pn mar 21, 2011 2:56 pm\n- Zajebiście! A topór skąd masz? ...\nLord Chaosu dupa, kiedy orków kupa\nNapisane: Wt cze 03, 2014 12:38 pm\nDołączył(a): So maja 31, 2014 8:09 pm\nCześć - nazywam się jak widać, mam lat 33, ostatni raz spowiadałem się... Hmm... Zaraz... Kilka osób mnie poznało na ostatnim, lokalnym turnieju w Feniksie (z wyjątkiem Tomka, który znał mnie z lat wcześniejszych). Przygodę z WHFB rozpocząłem jeszcze w 5 edycji, chwilę grałem w 6, później przestałem, aczkolwiek nigdy nie pozbyłem się swojej armii Orków i Goblinów, w nadziei, że jeszcze kiedyś przyjdzie mi pograć - co się w końcu ziściło, jak widać. Posiadam również armię Imperium, którą ostatnio mocno rozbudowałem, niestety - tylko kupując kolejne pudełka/modele, bowiem mam jeszcze pierdyliard orków do pomalowania. Posiadam również (a czasem używam, choć od roku chyba ani razu) kilka armii do 40k, a konkretniej orków, kosmicznych atramentowych oraz niewielką, od dłuższego czasu nieoficjalną, ale za to bardzo dzielną armię kultu genokradzkiego. Jak widać zatem - od dawna mam hopla na punkcie gier GW i chyba mi już nie przejdzie.\nOstatnio edytowano Wt cze 03, 2014 1:59 pm przez Bartek, łącznie edytowano 1 raz\nNapisane: Wt cze 03, 2014 1:50 pm\nDołączył(a): Pt sty 09, 2009 9:14 pm\nWitaj, mam nadzieje ze Twoj udzial w ostatnim turnieju to tylko poczatek i pograsz z nami jeszcze nie raz!\nNapisane: Wt cze 03, 2014 7:44 pm\nBiorąc pod uwagę, że ostatni miesiąc spędziłem psując figurki farbkami, myślę, iż faktycznie troszkę pogram. Jak ktoś ma chęć dać moim orkom i goblinom w zielone tyłki, to zapraszam. Wieczory, co do zasady, mam wolne.\nNB. po turnieju złożyłem sobie rozpiskę na WOCe oraz OG i ze zgrozą stwierdziłem, ułożywszy armię na stole, iż muszę pomalować "jedynie" 103 modele. ;(


Mmm... ale pycha!: maja 2014\nPyszna, szybka zupa, do tego bardzo wartościowa i sycąca. Doskonale sprawdzi się na codzienny obiad, jak i na przyjęciu dla gości. Zupę można przygotować również z kurczakiem zamiast łososia, ale wydaje mi się, że z nim jest bardziej odświętnie. Raz na jakiś czas można pozwolić sobie na odrobinę luksusu :-)\nokoło 350 - 400 g szparagów zielonych\n1/3 dużego pora (trochę części zielonej, trochę białej)\nZiemniaki, marchewkę i cebulę obrać, pora umyć. W garnku z grubym dnem rozgrzać oliwę, wrzucić pokrojoną w kostkę cebulę oraz pora pokrojonego w paski, smażyć chwilę. Dodać pokrojoną w talarki marchewkę i ziemniaki pokrojone w drobną kostkę. Doprawić solą, pieprzem i tymiankiem, smażyć około 5 minut. Całość zalać bulionem, gotować 20 minut.\nPrzygotować szparagi - umyć, odłamać zdrewniałą część, pokroić na mniejsze części. Dodać do zupy 5 minut przed końcem gotowania.\nZupę zdjąć z ognia, wyłowić kilka główek szparagów do dekoracji, całość nieco przestudzić, doprawić do smaku, a następnie zmiksować dokładnie na krem.\nNalewać na talerze, na środek nakładać po łyżce śmietany, dekorować szparagami. Na końcu posypać łososiem.\nAnzac to ciasteczka robione z płatków owsianych, kokosa, mąki i cukrowego syropu, popularne szczególnie w Australii i Nowej Zelandii. Nazwa ciasteczek pochodzi od Australian and New Zealand Army Corps (ANZAC). Legenda głosi, że przepis na nie został wymyślony w taki sposób, aby ciasteczka te przetrwały bez problemu długą podróż z Australii do żołnierzy ANZAC walczących z Turkami w Europie podczas I wojny światowej.\nPrzepis zaczerpnięty ze strony malacukierenka.pl\nMąkę, cukier, płatki owsiane i wiórki kokosowe wymieszać.\nMiód i masło rozpuścić w małym rondelku. Zdjąć w ognia.\nSodę wymieszać z łyżką gorącej wody, bardzo szybko dodać do miodu i wymieszać. Mieszanka mocno się zapieni. Płynne składniki dodać do suchych, dokładnie wymieszać.\nZ ciasta formować niewielkie kuleczki, układać na blaszce wyłożonej papierem i delikatnie spłaszczać.\nPiec w 170 stopniach przez około 14 - 15 minut. Po wyjęciu z piekarnika odczekać chwilę, aby trochę stwardniały i dopiero wówczas przekładamy je na talerz.


Gdynia Mały Kack, szeregowiec na sprzedaż | Morizon WP ogłoszenia\nDomy na sprzedaż: Gdynia, Mały Kack\nZnaleziono 11 ogłoszeń, średnia cena 1 479 454 zł (8733 zł/m²)\nOsiedle znajdujące się nieopodal Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego, położone na granicy Gdyni i Sopotu. Rekreacja w okolicy to także dziesiątki kilometrów tras spacerowych i rowerowych w\nGdynia Mały Kack- Szereg skrajny/ Hovnanian\nNowa oferta sprzedaży segmentu skrajnego o pow. całkowitej 143,20 mkw. Dom położony w bardzo spokojnej okolicy na zamkniętym osiedlu w Gdyni Mały Kack. Minimalizm, elegancja i komfort to cechy tej\nElegancja, komfort, minimalizm, funkcjonalność\nSegment środkowy o pow. 182 mkw. usytuowany w spokojnej dzielnicy Gdyni Mały Kack na osiedlu zamkniętym. Minimalizm, elegancja i komfort to cechy tej kameralnej inwestycji usytuowanej wśród zieleni, z\nPiękny dom - Mały Kack,165m2 z ogrodem i garażem!\nWyjątkowy dom 5 pokoi (165m2 ) z garażem i ogrodem, Mały Kack, Wzgórze Bernadowo! Wzgórze Bernadowo - piękne, prestiżowe gdyńskie osiedle w bardzo pożądanej dzielnicy - Małym Kacku.\nCisza, spokój i możliwość aktywnego spędzania czasu na łonie przyrody, gwarantuje mieszkańcom znakomite samopoczucie. W pobliżu inwestycji znajdują się placówki edukacyjne, służby zdrowia, a także\nSzereg skrajny do zamieszkania - Wzgórze Bernadowo\nDom o powierzchni 132,37 m2 zlokalizowany jest w skrajnym segmencie domu szeregowego w Gdyni, na nowo wybudowanym i wciąż rozwijającym się osiedlu. Nieruchomość, złożona z parteru oraz piętra. Wystrój\n12 011,79 zł/m²\nWygodny miejski dom o powierzchni 132 m2, wybudowany w 2018 roku, zlokalizowany na terenie kompleksu MERANO PARK. Nowoczesna, jasna bryła zabudowy szeregowej kontrastująca z zielenią otaczającej\n4 pokoje 198 m² 1 piętro\nWysoki standard dla wymagających klientów!\nFunkcjonalnie zaprojektowany dom w zabudowie szeregowej - kompletnie wykończony i do tej pory niezamieszkały! - składający się z: Poziomu 0: - hol z zabudową, - pomieszczenie gospodarcze, - garaż na\n10 047,46 zł/m²\nLuksusowy dom Mały Kack 5 pokoi\nPracujemy ! Do każdej nieruchomości mają Państwo możliwość zamówienia wirtualnego spaceru oraz prezentacji online. Dla kogo: Dla osób ceniący luksus, spokój oraz bliskość terenów zielonych Budynek


Wkładki tune-up low uvex - akcesoria - Sklep Bogmar\nWKŁADKI TUNE-UP LOW UVEX\nZniżka 11,19 zł\nWkładki zostały zaprojektowane z myślą o indywidualnym zwiększeniu komfortu dla różnych typów stóp. Każda stopa ma łuk podłużny i poprzeczny, które rozkładają siłę ciężkości i działają jak naturalne elementy amortyzujące. Odpowiednie dla obuwia ESD.\nWkładki uvex tune-up zostały zaprojektowane z myślą o indywidualnym zwiększeniu komfortu dla różnych typów stóp. Każda stopa ma łuk podłużny i poprzeczny, które rozkładają siłę ciężkości i działają jak naturalne elementy amortyzujące. Duże lub częste obciążenia, osłabione mięśnie i więzadła, a nawet wady wrodzone mogą wpływać na kształt łuku podłużnego i poprzecznego stopy. Może to prowadzić do różnych deformacji, takich jak płaskostopie (obniżony łuk podłużny), stopy wydrążone (wyraźny łuk podłużny) lub stopy szpotawe (obniżony łuk poprzeczny), co z kolei może prowadzić do dolegliwości bólowych. Dzięki zastosowaniu wkładek tune-up można wspierać wypukłości i powiększyć powierzchnię stykową, co prowadzi do lepszego rozkładu nacisku. W ten sposób można podwyższyć komfort noszenia i zredukować ból i uczucie zmęczenia – działanie ochronne obuwia ochronnego nie jest osłabione.\n- odpowiednie do obuwia ESD\n- wspierają łuk stopy\n- możliwość prania ręcznego w temperaturze 30°C\n- wkładki antybakteryjne\n- nie wpływają negatywnie na działanie ochronne obuwia ochronnego\n- wkładki oddychające i pochłaniające wilgoć\n- amortyzacja zapewniająca przyjemny komfort chodzenia\n- redukują objawy zmęczenia stóp\n- zapobiegają uciskom\n- niepodrażniająca skóry, przyjemna struktura wierzchnia\nSKARPETY BSTPQ-XHARD BS\nSKARPETY BST-EVERDAY B\nSZNUROWADŁA BR-LACE-P B\nWKŁADKA DO BUTÓW BR-INS-BLUEA NC\nSKARPETY BST-REWORK B


SYSTEM MŁODZIEŻOWY RAJ 5 ZE SCHODAMI + 2 POWIERZCHNIE SPANIA - PDF\nDownload "SYSTEM MŁODZIEŻOWY RAJ 5 ZE SCHODAMI + 2 POWIERZCHNIE SPANIA"\n1 Dane aktualne na dzień: :13 Link do produktu: System młodzieżowy RAJ 5 dwie powierzchnie spania Cena 2 695,00 zł Dostępność Dostępny Czas wysyłki dni Numer katalogowy KM220 Szerokość 324 cm Głębokość 86 cm Wysokość 180 cm POWIERZCHNIA SPANIA 80/200 Opis produktu SYSTEM MŁODZIEŻOWY RAJ 5 ZE SCHODAMI + 2 POWIERZCHNIE SPANIA Meble są jednym z najnowszych trendów meblarskich. Możliwość wyboru wstawek w różnych kolorach pozwala dopasować te meble do każdego wnętrza. Łóżko piętrowe z pewnością spodoba się Państwu oraz Państwa pociechom.\n2 Podana cena dotyczy zestawu mebli do pokoju, który składa się z: - korpus łóżka - stelaż pod materac na górnym łóżku - materac 75x170 w dolnej wysuwanej szufladzie w cenie!!! - schodki wejściowe - biurko - szafa Wymiary systemu szerokość: 324 cm, wysokość: 180 cm, głębokość: 86 cm powierzchnia spania: 80 x 200 cm - góra, 75x170 dół\n3 Elementy dostępne w kolorze: Korpus i Fronty - białe Wstawki - czarne, szare, fioletowe, różowe, białe, niebieskie, turkusowe Wykonanie - płyta laminowana, uchwyty z PCV, fronty z płyty MDF Wymiary poszczególnych elementów\n5 Schody uniwersalne - możliwość zamontowania ich po prawej lub lewej stronie. Meble RAJ 5 ze schodami dostępne są w następujących kolorach: 1. Czarny 2. Szary\n6 3. Biały 4.Różowy\n7 5. Fioletowy 6. Niebieski\n8 7. Turkusowy\n9 Meble dostarczane są w paczkach do samodzielnego montażu. Do każdego mebla dołączona jest szczegółowa instrukcja montażu. W paczkach znajduje się również wyposażenie niezbędne do zmontowania mebli. DOSTAWA NASZYM TRANSPORTEM od 14 do 18 dni Kierowca nie ma obowiązku wnoszenia mebli do mieszkania. Ze względu na wagę i gabaryty większości mebli należy zorganizować odpowiedni odbiór przesyłki. Tylko po wcześniejszym ustaleniu telefonicznym lub owym kierowca może pomóc wnieść meble. O planowanej dostawie informujemy kilka dni wcześniej, wraz z orientacyjną godziną dostawy. Dzień oraz godzina dostawy ustalana jest przez firmę transportową i nie ma możliwości jej zmiany. Dowozimy meble od poniedziałku do soboty w godzinach od 06:00 do 23:00, o czym informujemy telefonicznie podając przedział 3 godzinny (np. dostawa w poniedziałek między godziną 11:00 a 14:00). Kierowca dzwoni indywidualnie do każdego klienta również 30 minut przed przyjazdem. UWAGA: ZESTAW W KOLORZE BIAŁYM, CZARNYM, SZARYM, ORAZ RÓŻOWYM MA PRZYŚPIESZONY TERMIN REALIZACJI DO 10 DNI! Posiadamy w ofercie również materace Najpopularniejsze materace: 1. Materac PRONTO Materac dwustronny, sprężynowo-piankowy\n10 Wkład: sprężyna - bonell obłożona obustronnie płytą z pianki poliuretanowej o grubości 2 cm Pokrowiec: LATO/ZIMA - nadający się do prania Wysokość materaca ok. 17 cm 2. Materac MONTANA Materac dwustronny, sprężynowo-piankowy Wkład: sprężyna - pocket - 7 stref twardości, obłożona obustronnie płytą z pianki poliuretanowej o grubości 2 cm Pokrowiec: LATO/ZIMA nadający się do prania Wysokość materaca ok. 18 cm Produkt posiada dodatkowe opcje: Materac: ---wybierz---, Bez materaca, PRONTO (+ 239,00 zł ), MONTANA (+ 309,00 zł ) Wybarwienie: ---wybierz---, całe białe, bialo-turkusowe, biało-czarne, biało-fioletowe, biało-niebieskie, biało-różowe, białoszare Powered by TCPDF (\nDane aktualne na dzień: 15-04-2019 05:39 Link do produktu: https://mks-meble.pl/royal-rozkladany-naroznik-295185-cm-funkcja-spania-p-5707.html ROYAL Rozkładany Narożnik 295/185 cm Funkcja Spania Cena 2\nŁóżka zabawowe PAIDI FIONA (wys.120/140cm) kompletne\nŁóżka zabawowe PAIDI FIONA (wys.120/140cm) kompletne Cena od: 4 496,00 PLN Opis słownikowy Producent Paidi Opis produktu Opis szczegółowy Producent niemiecki PAIDI. Materiał: płyta MDF (bez PVC) kreda\nzebrano jasne (ZJ) zebrano ciemne (ZC) System składa się z 38 elementów. Niektóre elementy kolekcji dostępne są w wersji prawej i lewej. Meble wykonane są z płyty laminowanej w kolorze zebrano jasne i\nvenge + kremowy (VK) System DAKOTA składa się z 59 elementów, niektóre elementy kolekcji dostępne są w wersji prawej i lewej. Meble DAKOTA wykonane są z płyty laminowanej w kolorze venge z frontami w kolorze


Magazyn Miłośników Komiksu | Recenzja – Urban: Reguły gry\nPosted on January 8, 2014 by Kimo\nPoczątkowo można odnieść wrażenie, że wspomniana wyżej parada przebierańców – moim zdaniem pierwszy przykuwający uwagę element komiksu – to tylko postmodernistyczna zgrywa, którą autorzy bezcelowo hołdują ukochanej popkulturze. Z czasem okazuje się, że to efektowne tło stanowi metaforyczne odbicie głównej fabuły. Wszak ta z jednej strony stanowi satyrę na naszą rzeczywistość, gdzie najzwyklejsza codzienność stać się może medialną rozrywką, a w świetle reflektorów stanąć może niemal każdy przeciętniak i przygłup. Z drugiej strony komiks opowiada o losach postaci, która próbuje zrealizować swoje marzenie o przeobrażeniu się w kogoś poważanego i ważnego dla społeczeństwa. A dokładniej – w następcę swojego idola z czasów dzieciństwa.\nZach, bo tak na imię ma główny bohater, to pochodzący ze wsi człowiek o olbrzymiej posturze i gołębim sercu. Przez niemalże całe życie rozkochany był w stróżu prawa ze swojej ulubionej bajki, który jest dla niego nie tylko wzorem do naśladowania, ale też wyimaginowanym przyjacielem. Chcąc zostać wzorowym policjantem, zgłasza się do akademii w Monplaisir, bodajże jedynym miejscu na świecie, gdzie i gliniarz stać się może celebrytą. Stróże prawa są tam jednak niczym więcej, jak tylko następnym narzędziem służącym emocjonowaniu licznej publiczności (ich najniebezpieczniejsze poczyniania transmitowane są na żywo). Cóż, świat w roku 2058 to, jak można się było spodziewać, świat tyleż ultrakonsumpcyjny, co orwellowski, pełen wszechobecnych kamer, telewizorów, których nie da się wyłączyć, a nawet ludzi będących swego rodzaju produktami lub reklamami produktów (jak na przykład postać, której ciało pokryte jest tatuażami przedstawiającymi loga wielkich korporacji).\nJeśli nie liczyć satyrycznego wykorzystania reguł postmodernizmu – celem krytyki społecznej zbezczeszczono tu nawet „Alicję z Krainy Czarów” – „Urban” ostatecznie wcale nie ma wiele do zaoferowania. We wstępie do komiksu scenarzysta napisał, że historię tę wymyślił na piętnaście lat przed jej publikacją. Gdyby już wtedy ujrzała światło dzienne, to może nawet byłaby czymś ważnym, jednak dziś, lata po sukcesach „Brazil” czy „Transmetropolitan”, jawi się jako dziesiąta woda po kisielu. Ciężko też naprawdę przejmować się losami Zacha, skoro kolejne epizody z jego życia – problemy w akademii, miłość, sensacyjna intryga – to jedna wielka sztampa, motywy, które znamy już dziesiątek, jeśli nie setek rozmaitych tytułów.\nCała nadzieja pozostaje w być może nieodkrytej jeszcze stronie Zacha. Jego rzadkie, ale intrygujące wybuchy złości sugerują bowiem, że może być kimś niebezpiecznym, a przede wszystkim nieprzewidywalnym. To niewątpliwie dodałoby „Urban” nie lada kolorytu. Co prawda dobre wyczucie scenarzysty w dawkowaniu kolejnych informacji i napięcia oraz szczegółowe i pełne żywych kolorów rysunki sprawiają, że komiks czyta się zaskakująco dobrze, jednak w drugim tomie serii samo rzemiosło autorów już raczej nie wystarczy.\nTytuł: „Urban – 1 – Reguły gry”\nTytuł oryginalny: Urban. Les règles du jeu\nTagged komiks, recenzja, taurus media, urban


Lola i Lu - Ma i Lu\nLola i Lu\nPosted on niedziela, 20 października 2013\nI przyszła ona wręcz wymarzona, jak spełnienie dziecięcych marzeń. Piękna Lola prosto ze słonecznej Italii, tak i przyniosła ze sobą tyle słońca i radości, że słów braknie.\nPiękny prezent otrzymałyśmy od MILI.PA (strona http://www.etsy.com/shop/milipa ). Piękną dopracowana w każdym szczególe, z wyjątkową dbałością o każdy detal - przecudna Lola o rumianych policzkach.\nCudna lala zagościła na stałe w Naszym domu - Lu zachwycona, teraz można powiedzieć, że nie ma Ma i Lu , a Lola i Lu, wszędzie z nami bywa, i w gościach u rodziny, i podczas większych i mniejszych podróży.\nLu ją karmi, czyta jej bajki i wszędzie jest tam gdzie Lu i zachwyca Nas swoją obecnością. I to stylowe ubranko , ach te rajstopki w czerwone paski , po prostu cudne.\nJeśli szukacie czegoś wyjątkowego to z czystym sercem polecamy, nas po prostu oczarowała i zaczarowała swoim urokiem - piękna Lola.\nDla Ma jak spełnienie marzeń z dzieciństwa o wyjątkowej lali, takiej prawdziwej, uszytej ,nie plastikowej czy gumowej, takiej ja tak :))) - jak widać marzenia prędzej czy później się spełniają:)\nZapraszamy do świata Loli :)\nLola i Lu Wiola Skawińska 22:11\nAgnieszka Franas 20 października 2013 22:24\nSliczna Lola :) My posiadamy pare szmacianych lalek ale poki co nie trafilysmy w ta naj dla mojej Wiki, na razie na topie jest przerazliwie wrzeszczacy bobas :/\nWiola Skawinska 20 października 2013 22:28\nMy dopiero wchodzimy w etap lal :) ale mamy już swoją ulubioną :)\nDaria Nowicka 22 października 2013 10:52\nzostałyście nominowane więcej szczegółów tutaj http://sheismylittleprincess.blogspot.com/2013/10/liebster-blog-award.html\nWiola Skawinska 22 października 2013 13:21\nMama Kubusia 22 października 2013 14:01\nśliczna mała ;) laleczka też fajna ;)\nWiola Skawinska 22 października 2013 14:53\nlala cudna :))) ale o chłopięcych cudeńkach tez musimy pomyśleć :)


Osiemnastoletnia Juliete Hardy jest sierotą. Piękną dziewczynę przyjęło na wychowanie bezdzietne, starzejące się małżeństwo. Juliete pracuje w modnym kurorcie Saint-Tropez. Interesuje się nią 40-letni...\tWięcej\n28 listopada 1956 (świat)\nHulaszczy tryb życia dzieci biznesmena działa destrukcyjnie na jego firmę.\n12 grudnia 1956 (świat)\nPoślubiwszy Franciszka Józefa, Sissi próbuje przywyknąć do życia na austriackim dworze. Utrudnia to narastający konflikt z arcyksiężną Zofią.\n19 grudnia 1956 (świat)\n21 sierpnia 1956 (świat)


Recenzja książki Sachy Batthyany'ego „A co ja mam z tym wspólnego?” - Herito - dziedzictwo, kultura, współczesność\nUmożliwiły one ucieczkę sprawcom, a hrabinie wraz z mężem idylliczne życie w powojennej Szwajcarii. W samej miejscowości zapanowała zmowa milczenia, potęgowana przez niejasne okoliczności śmierci dwóch ostatnich świadków tamtych wydarzeń. O austriackiej amnezji pisał w swojej ostatniej książceTopografia pamięciMartin Pollack, sztukę o Rechnitz stworzyła noblistka Elfriede Jelinek, temat rozliczeń powrócił też w eseistycznej książce tłumaczki Moniki MuskałyMiędzy placem Bohaterów a Rechnitz. Austriackie rozliczenia – między innymi w rozmowie z Jelinek. Literackim dopełnieniem tej demaskatorskiej bibliografii jest książka Sachy Batthyanyego: to jego babka stryjeczna zorganizowała raut na zamku, a po wojnie zajmowała się głównie kolekcjonowaniem obrazów do posiadłości nad jeziorem Lugano i polowaniami. Zmarła w 1989 roku hrabina w pamięci autora zapisała się głównie jako posiadaczka „jaszczurzego” języka.\nBatthyany jest szwajcarskim dziennikarzem. Jego dziadek ze strony ojca, brat Ivana von Batthyányego, spędził dziesięć lat w Gułagu. Przez ten czas czekała na niego żona Maritta, dorastająca we dworze, który po wojnie został odebrany rodzinie razem z ziemią. Rok po powrocie dziadka ze Związku Radzieckiego rodzina uciekła do Szwajcarii, gdzie dzięki wsparciu Margit, córki Heinricha Thyssena z rodziny wielkich niemieckich przemysłowców, udało im się osiąść i znaleźć pracę. Tam na świat przyszedł Sacha: jego rodzice po latach wrócili do Budapesztu, ojciec mógł tam spokojnie tęsknić za wielkimi Węgrami sprzed traktatu w Trianon. Dziennikarz nie interesował się przeszłością rodziny, a informację o zbrodni w Rechnitz uzyskał przypadkiem. Stała się ona dla niego okazją z jednej strony do rekonstrukcji rodzinnej historii i odbudowana relacji z wycofanym ojcem, a z drugiej do ukonstytuowania własnego bytu w świecie, który szczególnie w Szwajcarii jest aseptyczny i ahistoryczny. Na początku szwajcarski dziennikarz „chciał się dowiedzieć, co się wtedy naprawdę stało”, jednak im głębiej zapuszczał się w dzieje swoich przodków, a zwłaszcza im lepiej poznawał historię z perspektywy babki, której biograficzne zapiski wbrew jej woli nie zostały spalone, tym więcej pytań rodziło się w jego głowie. Dziennikarskie śledztwo zamieniało się stopniowo w ostentacyjną psychoterapię z udziałem ćmiącego fajkę lekarza i poszukiwanie odpowiedzi na tytułowe pytanie zadane autorowi przez pisarza Maxima Billera. Wraz ze zmianą narracyjnych pryncypiów zmienia się też forma książki: reporterskie zapiski są stopniowo uzupełniane fragmentami dziennika babki, która nigdy sobie nie wybaczyła, że nie podjęła próby ocalenia państwa Mandlów oraz Agnes, ich córki; wgląd w zmieniającą się świadomość Sachy dają też fragmenty jego rozmów z terapeutą, u którego próbuje zrekonstruować wpływ rodzinnej historii na własną osobowość, a nieco sztucznej dramaturgii dodają rozmowy fikcyjnych katów: niemieckiego żołnierza, który miał zabić żydowskich sklepikarzy na podwórzu zameczku, oraz Rosjanina skazującego dziadka Sachy na kolejne dni izolatki w Gułagu. Całość spina relacja z podróży autora do Argentyny, gdzie spotyka się nie tylko z Agnes, ale także z jej wnuczką, która podobnie jak on próbuje wyzwolić się z odziedziczonej traumy Holocaustu, i robi to poprzez sztukę. Rodzi się między nimi naturalna, spontaniczna więź, jaka może łączyć tylko ludzi dzielących wspólną traumę.\nKolejne spotkania rodzą coraz więcej pytań i oddalają Sachę od bankietu w Rechnitz: skoro nie można się dowiedzieć, czy Margit von Batthyaány rzeczywiście strzelała do robotników, czy „tylko” bawiła się z nazistami, należy zadać inne pytania, ale przede wszystkim nie odcinać się od przeszłości. Sacha próbuje rozbić mur milczenia zbudowany wokół roli jego rodziny w wydarzeniach końca wojny, ale samo podążanie śladami prawdy nie wystarcza: ostatecznie musi postawić się na miejscu swojej babki i odpowiedzieć na pytanie, czy sam potrafiłby zaprotestować. Martin Pollack w Topografii pamięcipisał, że „upiorom przeszłości możemy tylko wyjść naprzeciw z bezgraniczną otwartością. Wszelka próba pozbycia się ich poprzez milczenie, odwracanie głowy, zatykanie uszu skazana jest niechybnie na porażkę”. Batthyany wykonuje pracę, o której wykonaniu zapomniało niemal całe austriackie społeczeństwo, i nie znajduje spokoju ani zrozumienia. Oddając jednak głos ofiarom po obu stronach barykady, próbuje powiedzieć nam coś bardzo istotnego o współczesności, o dziedziczeniu strachu i wypartych traumach. Jego książka to żywy dowód na to, że każda rodzina w naszej części świata ma własną „kłopotliwą spuściznę”, przekazywaną nie zawsze świadomie z pokolenia na pokolenie.\nBartosz Sadulski, "Herito", nt 29, s. 176-177.\nCzytelnik, Warszawa 2017


RATUJCIE PARÓWKI - przejmujący spot animacji Sausage Party - FDB\nRATUJCIE PARÓWKI - przejmujący spot animacji Sausage Party 2\nParówka też człowiek i chce mieć normalne prawo do życia. Producenci animacji dla dorosłych, Sausage Party zaprezentowali nowy spot promujący nadchodzącą produkcję.\nWideo jest naprawdę przejmujące i nawołuje do zaprzestania grillowania. Bo jak każdy doskonale wie – grill zabija! Zapraszamy do zapoznania się z tym chwytającym za serce spotem telewizyjnym. Ratujmy parówki!


tętnienie w głowie - Co mnie boli czyli pozostałe choroby - Depresja.ws - Forum\nRozpoczęty przez sebastian86 , 26 gru 2019 16:46\nNapisano 26 grudzień 2019 - 16:46\nczy ktos zmaga sie z objawem tętnienia w glowie ,falowania itp ? jak to mozna zmniejszyc ? codziennie to mnie męczy...\nNapisano 26 grudzień 2019 - 17:29\n@sebastian86 może to migreny? migreny tez moga byc przewlekle\nNapisano 26 grudzień 2019 - 17:47\nPrzyczyn takiego stanu może być wiele a to od nich zależy to co Ci pomoże, w skrócie opiszę to tak:\n1. bóle głowy od zbyt niskiego ciśnienia są najcięższymi z wszystkich, tak jakby ktoś młotem walił po głowie. Taki ból niweluje się podnosząc ciśnienie pijąc kawę, napoje kofeinowe, ruszając się i wychładzając oraz spożywając słone potrawy jak np. mocno doprawiona pomidorówka którą jako jedną z nielicznych zup łatwo zjeść nawet za słoną.\n2. bóle głowy od zbyt wysokiego ciśnienia są łatwiejsze do zniesienia i przejawiają się uczuciem pełności zatok, ucisku w gałkach ocznych (pulsowania) oraz raz na jakiś czas wyczuwa się takie jakby ukłucie igłą w głowę, takie bóle niweluje się przyjmowaniem potasu, wapnia, unikaniem stresu i odpoczynkiem w łóżku. Leżenie w łóżku pod ciepłą kołdrą bardzo skutecznie i szybko obniża ciśnienie krwi.\n3. bóle głowy tętniące (od razu mówię nie jestem lekarzem!) mogą być objawem jakiegoś ucisku wewnątrzczaszkowego którego przyczyn może być bardzo wiele jak np. zbytnie napięcie mięśni szyi w górnym odcinku wynikające z nieprawidłowej pozycji spania albo jakiegoś stresu powodujące ich ciągłe napięcie (w nerwicach). Brat coś takiego posiada i dostał od lekarza zlecenie na zakup aparatu do masażu karku i to mu pomaga, 15 minut dziennie i ból ustaje. Taki masaż może przeprowadzić też inna osoba, poproś kogoś o delikatny ale głęboki masaż karku szczególnie tam gdzie kręgosłup łączy się z czaszką, tam trzeba kciukiem dociskać mięśnie a Ty jako osoba masowania musisz szyję rozluźnić\nJeśli jesteś osobą mało aktywną fizycznie to możesz być pewny na 90% że to od zbyt niskiego ciśnienia krwi, więc przyjmuj sól i zrób prosty test wypij miskę zupy pomidorowej ale takiej dość mocno słonej (chodzi o sód czyli sól kuchenną), nie musisz się katować czymś nie strawnym ale po prostu przesól zupę i poczekaj 30 minut, jeśli ból ustanie to masz już pewność, że masz zbyt niskie ciśnienie, a sól która dla większości jest szkodliwa dla Ciebie jest przyjacielem i możesz spokojnie spożywać te wszystkie nie zdrowe rzeczy.\nUżytkownik kitaKR edytował ten post 26 grudzień 2019 - 17:50\nNapisano 26 grudzień 2019 - 17:58\ncisnienie mam prawie zawsze dobre, a tetnienie czesto przebiega bez bolu , to bardziej uczucie napiecia niz bol\nW której części głowy odczuwasz tętnienie? Skronie? Nos? Uszy? Gałki oczne? Przód, tył, góra dół mózgu? Czy zawsze w tym samym miejscu czy zmienia się to co jakiś czas?\nNapisano 26 grudzień 2019 - 22:29\nbardziej z przodu,skronie , na twarzy nawet , policzki nawet pulsują. przewaznie to samo miejsce. nasila sie to bardzo nawet po spacerze.\nale nie mam nudnosci\nNapisano 27 grudzień 2019 - 19:06\nCzy kładąc się na łóżku pulsowanie zanika czy nasila się?\nNapisano 28 grudzień 2019 - 20:21\nSkupiłbym się na układzie nerwowym i gospodarce wodno-elektrolitowej może chodzić o niedobór wapnia i magnezu, które ograniczają napięcie mięśni.\nNapisano 28 grudzień 2019 - 21:40\nDokładnie. Pierwiastki: magnez, wapń, potas, żelazo. Witamina B, która odpowiada za układ nerwowy. Laryngolog i zbadać błędnik. Może masz jakieś zwyrodnienia w kręgosłupie?\nNapisano 29 grudzień 2019 - 01:28\nwapn i magnez mam w normie\nmagnez i wapn mam w normie, potas tez , z zelazem to nie wiem akurat , witaminy b kompleks uzupelniam co jakis czas. z tym blednikiem moze cos byc na rzeczy bo ostatnio mialem zawroty w autobusie, i to takie ze az zaslablem jak wysiadlem. zwyrodnienia w odcinku szyjnym masz na mysli?\nNapisano 30 grudzień 2019 - 00:34\nTak, od kręgosłupa można mieć szumy w uszach, mrowienia na głowie, twarzy, drętwienia czy właśnie takie pulsowanie/tętnienie, zwłaszcza jak stan zapalny jest w ostrej fazie.\nZrób sobie jeszcze taki test ciśnienia ortostatycznego. Poleż około pół godzinki i wstań szybko. Jeśli zakręci ci się w głowie, upadniesz, zemdlejesz, nasili się pulsowanie to może być właśnie to. Jeśli to możliwe, niech cię ktoś asekuruje.\nNapisano 30 grudzień 2019 - 13:41\ndzieki za podpowiedzi , a co by moglo doraznie pomoc? jakasc masc?\nNapisano 30 grudzień 2019 - 13:42\nvoltaren, ibuprom sport żel.....\nNapisano 30 grudzień 2019 - 13:46\nna czolo tak?\nNapisano 30 grudzień 2019 - 13:47\nna kark, na szyję z tyłu za uszami\nNapisano 30 grudzień 2019 - 13:50\nok a czemu na czolo nie?\nNapisano 30 grudzień 2019 - 17:23\nno w sumie to nie wiem, spróbuj na czole, to Twoje ciało...wiesz najlepiej co działa i jak\nNapisano 30 grudzień 2019 - 19:52\ngdybym to wiedzial to bym pewnie juz byl zdrowy\nNapisano 07 lipiec 2020 - 11:53\nodswiezam temat, wykryto u mnie przepukline odcinka szyjnego z uciskiem na rdzen kregowy i na nerw rdzeniowy. wiec chyba przyczyna pulsowania glowy jest wyjasniona. czeka mnie jeszcze konsultacja u neurochirurga ale dlugo na nią pewnie poczekam, a poki co nadal mecze sie z tym tetnieniem mimo probowania kolejnych lekow przeciwbolowych i przeciwzapalnych. ma ktos jakas porade jak tu mozna jeszcze zadzialac?moze cos z medycyny alternatywnej?


Firmy MSP walczą o przeterminowane należności - wiadomości w Plastech.pl\nWiadomości Firmy MSP walczą o przeterminowane należności\nFirmy MSP walczą o przeterminowane należności\n- Krzysztof Kuniewicz, Dyrektor Generalny Bibby Financial Services komentuje: „Finansując działalność kilkuset firm na bieżąco obserwujemy zjawisko zatorów płatniczych. Gdy coraz trudniej o pozyskanie finansowania, opóźnianie płatności staje się bardzo często jedyną formą poprawy płynności własnej firmy. Przedsiębiorcy nie mając wyboru finansują swoje płatności pieniędzmi kontrahentów. Biorąc pod uwagę coraz ostrzejsze kryteria przyznawania kredytów, zjawisko to może się jeszcze bardziej nasilać. Alternatywą, która zyskuje coraz większą popularność staje się faktoring, stosujący inny system zabezpieczeń i oceny ryzyka” komentuje Kuniewicz.\nPrzedsiębiorcy coraz bardziej ostrożni\nW badaniu sprawdzano również jakie środki prewencyjne stosują firmy wobec niesolidnych dłużników. 81% ankietowanych przyznaje, że regularnie wysyła maile, SMSy, a także stosuje ponaglenia telefoniczne. Blisko 50% badanych potwierdza, że decyduje się na wstrzymywanie dostaw wobec niepłacących kontrahentów. Coraz większą popularność zyskują środki prewencyjne takie jak regularne potwierdzanie sald (43% firm), podpisane protokoły odbioru (40% firm) oraz upewnianie się czy osoba odbierająca fakturę jest do tego uprawniona (31% badanych). Jednocześnie ponad 1/3 przedsiębiorców monitoruje już na bieżąco wypłacalność swoich klientów.\nCoraz bardziej intensywne działania windykacyjne przedsiębiorców przełożyły się na poprawę płynności MSP, której wskaźnik wyniósł 14,6 i był wyższy od poprzedniej fali badania o 1,4 pkt proc. Jednocześnie całkowity wzrost tego wskaźnika od najniższego wyniku zanotowanego rok temu wyniósł 2,9 pkt. proc.


Jak pozbyć się komarów w ogrodzie - sprawdzone sposoby\nKomary w ogrodzie potrafią być prawdziwą zmorą. Pogoda zachęca do spędzania czasu na świeżym powietrzu. Czasami jednak obecność komarów sprawia, że jest to praktycznie niemożliwe. Dlatego w tym artykule chcielibyśmy podpowiedzieć Wam, jak rozwiązać problem komarów w ogrodzie.\nNasz ogród wygląda pięknie dzięki roślinom, które w nim uprawiamy. Warto wśród naszych planów nasadzeń zawrzeć kilka roślin, które odstraszają komary. Powinny znaleźć się zwłaszcza w miejscach, w których spędzamy najwięcej czasu. Obsadzić możemy nimi taras lub donice na balkonie. Mogą również rosnąć koło placu zabaw, na którym bawią się dzieci, czy wokół miejsca przeznaczonego do rekreacji.\nLawenda ma piękny aromat, a do tego odstrasza komary. Na nas działa uspokajająco, dlatego świetnie sprawdzi się do strefy relaksu w ogrodzie.\nRośliny, które odstraszają komary, to między innymi: lawenda, kocimiętka, mięta pieprzowa, koper włoski, aksamitka, pelargonia.\nLampa na komary jest gadżetem, który świetnie sprawdzi się w naszym ogrodzie. Zwłaszcza, gdy lubimy spędzać w nim wieczory, a przy okazji chcemy uniknąć innych nieproszonych owadzich gości, np. ciem.\nDziałanie takiej lampy jest bardzo proste. Wytwarza ona światło, które zwabia owady latające, takie jak komary, muchy, ćmy czy octówki. Następnie są one rażone prądem w efekcie czego umierają.\nW zależności od tego, w jakim miejscu będzie znajdowało się urządzenie warto zwrócić uwagę na sposób jego zasilania (z sieci, z baterii lub wbudowanego akumulatora) oraz na klasę odporności na wodę. Powinno ono znajdować się zawsze poza zasięgiem dzieci.\nZapachy, które odstraszają komary\nW swojej kuchni znajdziemy wiele produktów, których aromat może odstraszyć komary. Warto je wykorzystać, gdyż zazwyczaj są to całkowicie naturalne środki. Warto również postarać się spotęgować ich aromat. Na przykład goździki możemy zalać wrzątkiem i postawić na parapecie na balkonie. Dzięki temu ich aromat będzie chronił nas przed komarami.\nKolejnym produktem może być olejek waniliowy, który zazwyczaj wykorzystujemy do ciast. Komary również będą go unikać podobnie, jak zapachu goździków. Innym równie nieprzyjemnym dla nich zapachem jest czosnek lub cebula.


Ozonowanie domu Czeladź - tuloklanie.pl\nOzonowanie domu Czeladź\nCzeladź – to właśnie m.in. tutaj aktywnie działają przedsiębiorstwa wykonujące dezynfekcję ozonem. Rekomendują zastosowanie wspomnianego wyżej środka do walki z pleśnią i grzybami, które pojawiają się przede wszystkim w starszych domach. Ozonowanie to również metoda, która usuwa przykre zapachy, np. zapach dymu papierosowego oraz drobnoustroje. Jeśli chcesz zlecić w swoim domu ozonowanie, postaw na firmę, która ma ten rodzaj usług w swojej ofercie i cieszy się dobrą opinią wśród swoich nabywców.\nNajlepsi specjaliści od ozonowania domów w Czeladzi\nProwadzisz biznes związany z ozonowaniem domówi chcesz pozyskać nowych klientów na czeladzkim rynku? Skontaktuj się z nami i wykorzystaj potencjał jaki dają wysokie pozycje naszej strony w wyszukiwarce Google.\nCena za ozonowanie domu w większości przypadków jest ustalana jednostkowo. Przedsiębiorstwa najczęściej przedstawiają dokładną wycenę po rozmowie z klientem i wskazaniu problemu występującego w domu. Orientacyjny koszt może wynosić od 650 do 1000 zł. Firmy trudzące się ozonowaniem przy podaniu ostatecznej ceny biorą pod uwagę metraż domu, czas pracy generatora ozonu oraz stężenie gazu. Chcesz postawić na ozonowanie domu? W Czeladzi dezynfekcję z zachowaniem wszystkich środków ostrożności.\nPowiązane strony: ozonowanie mieszkań Czeladź


Forum czytelników książek z serii "Anastazja" • Zobacz temat - Przysiółek Mącze koło Ełku\nPrzysiółek Mącze koło Ełku\nprzez garncarzjurek » 22 Cze 2017, 13:59\nPomysł stworzenia „ekowioski” w Mączach wykluwa się już od wielu lat. Doszliśmy w ten sposób do miejsca, gdzie spotkały się trzy rodziny.\nJorg i Monika z trójką dzieci – Teodorem, Zosią i Janeczką – od których wszystko się zaczęło;\nWiktor, Małgorzata i synek Szafranek – mieszkają pod lasem w przeniesionej z Podlasia chacie;\nJurek z Liwią wraz z czwórką dzieci Sybilką, Rufinem, Milą i Nino – zbudowali naturalny dom u podnóża góry.\nCenimy sobie życie na wsi. Nie jesteśmy idealni, ale staramy się doskonalić w życiu prostym i świadomym. By szanować zasoby Matki Ziemi, jesteśmy gotowi na zmiany w swoim życiu i myśleniu, przyjmując proekologiczne rozwiązania dla codziennych czynności. Na różne sposoby, staramy się ograniczyć nasze zużycie zasobów naturalnych.\nMiło byłoby spędzić życie w sąsiedztwie osób myślących podobnie.\nDozwolone jest tu wszystko, na co pozwala prawo RP, a zabronione tylko to, na co nie pozwala. Nie chcemy tworzyć żadnych dodatkowych obowiązujących nas reguł i z góry zakładać, jak daleko ma sięgać nasze życie wspólnotowe. Do wielu rzeczy podchodzimy pragmatycznie.\nKażdy ma swoją prywatną działkę, dom, przestrzeń życiową, ale chcemy ćwiczyć się we wspólnym działaniu np. zagospodarowując teren największego stawu, posadzić wspólną plantację opału czy zbudować plac zabaw dla dzieci. Wspólnymi siłami zbudowaliśmy już mobilną świetlicę - jurtę.\nJak można się u nas osiedlić?\nNajpierw chcielibyśmy się bliżej poznać. Konieczność zakupu działki i budowy prywatnego budynku mieszkalnego wymaga pewnych możliwości finansowych. Nie widzimy opcji wyeliminowania tego progu. Oferujemy jednak umiarkowane ceny ziemi i wzajemną pomoc w celu obniżenia kosztów budowy i życia. Podpowiadamy również możliwość powstania wspólnego, większego budynku mieszkalnego dla kilku rodzin lub pojedynczych osób.\nNajchętniej spotkamy się z wami przy herbacie czy wspólnej pracy i opowiemy o wszystkim – zapraszamy więc do nas z wizytą po uprzednim telefonicznym/mailowym ustaleniu terminu.\nwięcej informacji na naszej stronie www.przysilekmacze.tk oraz profilu FB Przysiółek Mącze\nRejestracja: 22 Cze 2017, 13:52


Buty Nike Ld Victory M AT4249-003 czarne - Czarne buty do biegania Nike, bez wzorów, z gumy, bez zapięcia, wspinaczkowe, nike huarache. Za 479.00 zł. - Buty do biegania - Obuwie sportowe - Odzież i obuwie sportowe męskie - Odzież, obuwie, akcesoria męskie - Moda w Men's Health\nNike LD Victory. Buty Nike LD Victory, inspirowane kultowym modelem Nike Huarache Run, łączą prosty zapiętek z elementami stylu typowego dla lat 90. Krój z miękką wewnętrzną skarpetą jest elastyczny i zapewnia wygodę przez cały dzień. Paski z elastycznego materiału gore w obszarze pięty sprawiają, że but dostosowuje się do ruchu stopy. Skarpeta wewnętrzna otula stopę, […]\nbuty do biegania wspinaczkowe buty do biegania nike huarache odzież, obuwie, akcesoria męskie nike odzież, obuwie, akcesoria męskie butymodne.pl buty do biegania bez zapięcia buty do biegania ze sklepu butymodne.pl buty do biegania nike czarne buty do biegania buty do biegania z paskami


ODPOWIEDNIE NAWODNIENIE ORGANIZMU | Blog Tiqdiet\nZ chemicznego punktu widzenia, organizm człowieka składa się w około 60% z wody. Bierze ona udział we wszystkich procesach metabolicznych zachodzących w naszym organizmie. Transportuje składniki odżywcze do komórek i usuwa z nich produkty przemiany materii.\nPotrzebna, zdrowa dawka nawodnienia to kwestia indywidualna. Organizm dorosłego człowieka, który prowadzi mało aktywny tryb życia, traci ok 2,5 l wody dziennie. Ok 200 ml wydalane jest przez układ oddechowy, 500 ml przez skórę i ok 1,5 l przez układ moczowy. Dlatego właśnie, każdego dnia musimy zbilansować poziom utraconych płynów, ilość wody przyjętej powinna być równa ilości wody utraconej.\nWyjątkiem jest okres wzrostu oraz ciąża, w których bilans może być dodatni i jest to zjawisko całkowicie fizjologiczne. Przyjmuje się, że na każdy kg masy ciała, powinno się przyjmować ok 30 ml wody. Do tego bilansu nie wliczamy alkoholu oraz kawy.\nNależy jednak pamiętać, że podczas każdego większego wysiłku fizycznego, ilość przyjmowanych płynów powinna się zwiększać. Na każdą godzinę ćwiczeń, powinniśmy dostarczyć około 1l płynów więcej.\nJak przedstawia się przyjmowanie wody podczas odchudzania?\nJeżeli organizm nie otrzyma odpowiedniej ilości wody, spalanie tkanki tłuszczowej może zostać spowolnione, ponieważ jest to mechanizm, w którym uwalnia się ciepło, a bez odpowiedniego nawodnienia i ochłodzenia organizm nie może sprawnie funkcjonować. Diety odchudzające muszą zatem zawierać odpowiednią, indywidualnie dobraną ilość wody, tak, aby przynosić największe efekty.\nReakcje naszego organizmu na odwodnienie są bardzo gwałtowne. Woda oczyszcza nasz organizm z toksyn, jest także środkiem transportu. Jej odpowiednia ilość gwarantuje dostarczenie niezbędnych składników odżywczych do każdej komórki naszego ciała, a wiele szkodliwych substancji zostaje z nich usunięte.\nBardzo ważną funkcją, jest regulacja temperatury. Chłodzi nasz organizm, jeżeli istnieje ryzyko przegrzania oraz izoluje od chłodu, kiedy jest zimno.\nNiedostateczne spożycie wody może wywołać w naszym organizmie wiele szkód takich jak:\nZamęt przed oczami – jasność w przypadku szybkiej zmiany pozycji z siedzącej na stojącą\nBóle mięśni i skurcze – są wynikiem rozregulowania poziomu sodu i potasu w komórkach\nArytmiczne bicie serca – nieregularne skurcze wywołana zmianą poziomu elektrolitów\nKolki, bóle brzucha, zatwardzenie – podczas trawienia pokarmu w jelitach, woda w nim zawarta zostaje zaabsorbowana. Jeżeli jednak jej poziom w organizmie jest zbyt mały, słaba praca jelit może spowodować zwiększoną absorbcję, co może skutkować pojawianiem się kolki. W odwodnieniu organizm stara się bronić i każda ilość wody jest bardzo ważna.\nSpadek ciśnienia krwi oraz zmiana koloru moczu – mocz przy odwodnieniu jest bardziej skoncentrowany i ciemniejszy, ponieważ woda, która zazwyczaj służyła do jego rozcieńczenia zostaje zatrzymywana w organizmie.\nNiewiele osób zdaje sobie sprawę, że zmęczenie, bóle głowy, uczucie osłabienia lub trudności z koncentracją mogą być początkami niewielkiego odwodnienia. Konsekwencje takie mogą być widoczne już po utracie 1-2% płynów, nie zawsze jednak pojawia się pragnienie.\nPłyny dostarczane do organizmu powinny mieć temperaturę 15 – 22 stopni. Gwarantuje to najlepsze wchłanianie. Należy pamiętać, aby unikać soków słodzonych, wód smakowych, przetworzonych oraz gazowanych napojów typu coca-cola, ponieważ nie dostarczają one potrzebnych substancji odżywczych i często dosładzane są syropem glukozowo-fruktozowym lub szkodliwymi słodzikami.\nNależy też unikać jednorazowego przyjmowania dużych ilości płynów oraz dużych przerw w nawadnianiu. Spożywanie kawy, herbaty czy alkoholu powinno być maksymalnie ograniczane, ze względu na ich odwadniające właściwości.\nWnioski dotyczące odpowiedniego nawodnienienia organizmu\nDostarczanie odpowiednich ilości płynów jest bardzo korzystne dla naszego organizmu. Dzięki temu wspomagamy wszystkie procesy metaboliczne, oczyszczamy organizm z toksyn, co za tym idzie – poprawiamy jego wydolność. Dzięki odpowiedniemu nawodnieniu nasza skóra wygląda na młodszą, jest jędrna i naprężona. Podczas stosowania odpowiedniej diety, wspomagamy również proces odchudzania.\nZatem picie słynnych 8 szklanek dziennie, teoretycznie możemy potraktować z przymrużeniem oka, ponieważ dla każdego jest to cecha indywidualna, ale nie możemy jednak zapomnieć o ilości płynów, która będzie odpowiednia na naszego organizmu.\nZając A, Zydek G, Michalczyk M i wsp, Żywienie i suplementacja w sporcie rekreacji i stanach chorobowych, 2014\nHobson KA, Atwell L, Wassenaar LI, Influence of drinking water and diet on the stable-hydrogen isotope ratios of animal tissues, Proc. Natl. Acad. Sci, 1999, 96: 8003–8006,


Będzie łatwiej o kredyt dla firm z poręczeniem ARP - Aktualności - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Aktualności > Będzie łatwiej o kredyt dla firm z poręczeniem ARP\nBędzie łatwiej o kredyt dla firm z poręczeniem ARP\nPrzedsiębiorcy uzyskają łatwiejszy dostęp do kredytów z poręczeniem Agencji Rozwoju Przemysłu (ARP). Umowę w sprawie udostępnienia przez Bank Gospodarstwa Krajowego 100 mln zł odnawialnego limitu na kredyty i gwarancje dla firm podpisano we wtorek Warszawie.\nW praktyce ma to wyglądać w ten sposób, że średnie i duże przedsiębiorstwa ubiegające się o kredyt w BGK, poręczenie ARP otrzymają od ręki. Do tej pory firmy, które chciały otrzymać poręczenie Agencji, zgłaszały się do ARP, która przed jego udzieleniem musiała zweryfikować kredyt. To wydłużało całą procedurę. Przedstawiciele Agencji deklarują, że teraz ma to wszystko trwać krócej.\nJeżeli firma zgłosi się do ARP po gwarancję, Agencja zaproponuje jej zaciągnięcie kredytu w BGK. Ma to upowszechnić i ułatwić dostęp do finansowania.\nDzięki zawartej z BGK umowie, możliwości udzielania poręczeń przez Agencję mają się zwiększyć.\nAgencja udziela przedsiębiorcom pożyczek i poręczeń od 1991 r., głównie ze środków własnych. Do tej pory udzieliła ponad 730 pożyczek na łączną kwotę 3,4 mld zł. Co roku zwiększa skalę swojej działalności w tym zakresie - na koniec 2008 r. saldo brutto pożyczek udzielonych przez ARP wynosiło 200 mln zł, natomiast w tym roku planowane jest na poziomie 1 mld 40 mln zł. Od 1991 r. ARP zawarła również 78 umów poręczenia lub gwarancji na kwotę około 869,6 mln zł, 107,9 mln dolarów oraz 32,3 mln euro.\nW 2010 r. ARP wypracowała 45,6 mln zł zysku, przychody wyniosły 480,3 mln zł. Wartość kapitału własnego Agencji według stanu na 31 grudnia 2010 r. wynosi 3,9 mld zł.


nat.xd - Przechodząc obok miejsca gdzie się poznaliśmy zatrzymaj się i przypomnij sobie czasem o Nas. Idąc w tłumie módl się by\nPrzechodząc obok miejsca gdzie się poznaliśmy zatrzymaj się i przypomnij sobie czasem o Nas. Idąc w tłumie módl się by przypadkiem mnie spotkać. Wmawiaj sobie że facet\nPrzechodząc obok miejsca gdzie się poznaliśmy, zatrzymaj się i przypomnij sobie czasem o Nas. Idąc w tłumie, módl się by przypadkiem mnie spotkać. Wmawiaj sobie, że facet który przeszedł obok Ciebie, pachniał zupełnie jak jak. Oglądając komedię, wyobrażaj sobie jakbym był obok, jakbym śmiał się z Tobą tak jak wcześniej. Obrażaj się, lecz zaraz śmiej, ponieważ zawsze gilgocząc Cię doprowadzałem do tego. Trzymaj telefon i czekaj aż napisze, zawsze to robiłem. Myśl o mnie, tęsknij.\nSiedzę już ponad pół dnia, kreślę słowa, rzucam w kąt kartki papieru, uderzam palcami w klawiaturę po czym przytrzymuję przycisk 'backspace'. Nie umiem pisać niestworzonych historii o bardziej lub mniej zakochanych dziewczynkach. Nie potrafię pisać o fikcyjnie złamanym sercu i o świecie, który nie istnieje. Jednakże, umiem ubrać w słowa prawdę. Potrafię opisać wspomnienia i uczucia, które mi towarzyszyły. Nic więcej. \nTylko dlatego, że spotkałaś jednego kretyna, który zniszczył Ci kawałek życia, nie wierzysz już w miłość?\nżałować mogę tylko tych pustych dni , kiedy nie wiedziałam czy jestem dla niego nikim , czy kimś.\nnat.xd dodano: 15 maja 2012\nPodeszła do Niego i patrząc mu w oczy powiedziała ' chcę zapamiętać Twój ostatni pocałunek.. ' Pocałował ją jak nigdy, tak czule i romantycznie, po czym wytarł łzę, która spływała powoli po jej delikatnym policzku. ' Dziękuje Ci za te wszystko wspólne chwile, za tą miłość której mnie nauczyłaś. ' odwrócił ją i zawiesił na jej szyi łańcuszek z Jego imieniem. ' I pamiętaj, że gdziekolwiek byś nie była ja będę tam przy Tobie.. I usmiechnij się, bo strasznie nienawidzę gdy się smucisz. ' Przerwał na chwilę, bo momentalnie płacz rozpierdalał mu gardło ' A teraz leć, bo spóźnisz się na samolot.. ' Przytuliła Go ponownie, i poszła w stronę lotniska. Po kilku minutach zdała sobie sprawę z tego jak bardzo będzie tęsknić, w sumie już cholerne tęskniła. Zaczęła Go szukać, gdy już ujrzała, postawiła walizki, następnie rzucając mu się na szyje szepnęła ' nie potrafię odejść, nie potrafię Cię zostawić. ' Zaczął się śmiać, bełgocząc ' i przede wszystkim za to Cię kocham mała . ♥ '\n" No bo kiedy odejdę wszystko będzie mi obojętne, jeśli chodzi o Ciebie zawsze przy Tobie będę. ♥ "\n" Nie musisz nic robić. Jesteś cudowny tylko dlatego, że jesteś. "\nwpierdalaj to! chciałaś tą miłość, więc teraz ją jedz. rzygaj nią, przecież to nie jest stałe uczucie. a teraz płacz. rycz jak pojebana, on Cię zostawił. zaniedbuj siebie, no dalej! chciałaś być zakochana. nie wychodź z domu, nie znajdziesz nikogo oprócz niego. jedz lody i chipsy, użalaj się, że przytyłaś. I NA CHUJ CI BYŁA TA MIŁOŚĆ, DZIEWCZYNO?\ntu Ciebie nie ma, to tylko wyobraźnia.\npragnęła być kochaną. pragnęła zarażać wszystkich uśmiechem. pragnęła każdą, nawet tą najmniejszą i najmniej ważną rzecz, robić z ogromną chęcią. pragnęła wychodzić z domu, wiedząc, że ulice dalej czekają na nią przyjaciele. pragnęła budzić się codziennie rano, wiedząc, że jest szczęśliwa, a nowy dzień nie będzie kolejnym straconym. / mojekuurwazycie\n111 112 ... 285 Następna


tarnow.gosc.pl → Bierzmowania → Jakimi jesteście katolikami?\nJakimi jesteście katolikami?\tprzejdź do galerii\n20 marca w kościele parafialnym św. Idziego Opata w Zakliczynie odbyły się dwie uroczystości bierzmowania\tBeata Malec-Suwara /Foto Gość\nW Zakliczynie 20 marca blisko 200 młodych przyjęło sakrament bierzmowania z rąk bp. Leszka Leszkiewicza.\nCzy zdają sobie sprawę z tego, że zstępuje na nich sam Duch Święty? - Patrząc na nich, na ich zaangażowanie, podejście do kwestii dotyczących naszej wiary, można i da się zauważyć, że jest w nich chęć i pragnienie otwarcia się na działanie Boga, działanie Ducha Świętego, chęć otwarcia się na tę wielką tajemnicę naszej wiary, jaką dla nas wszystkich jest bierzmowanie - mówi ks. Mateusz Wójcik, wikariusz parafii św. Idziego w Zakliczynie, który przez ostatni rok przygotowywał tu młodzież do bierzmowania.\nBodaj najczęstszym patronem wybieranym dzisiaj przez młodzież był św. Krzysztof, a także św. Rita. Sara Słowińska z parafii św. Idziego w Zakliczynie za patronkę obrała św. Klarę. - Całe swoje życie oddała Bogu. Zaimponowała mi również jej postawa ubóstwa. Jest przykładem, jakiego dzisiaj nam bardzo potrzeba - mówi dziewczyna.\n20 marca w kościele św. Idziego w Zakliczynie sakrament bierzmowania przyjęło 111 osób z takich parafii jak Podole, Przydonica, Gródek nad Dunajcem, Siemiechów, Filipowice, Brzozowa, Dzierżaniny i Paleśnica. Ponadto podczas następnej Mszy św. Duch Święty zstąpił kolejne 88 osób, z czego 56 bierzmowanych było z parafii św. Idziego w Zakliczynie, 18 z parafii MB Anielskiej w Zakliczynie i 14 osób z parafii Podwyższenia Krzyża w Janowicach.\n- Dziś Duch Święty się napracuje, ale to On uzdalnia nas do tego, żebyśmy nie zmarnowali życia - mówił bp Leszkiewicz, a przy tym pytał zebranych, jakimi są katolikami. Nie wymagał głośnej odpowiedzi, ale zastanowienia się, dlaczego kroczymy drogą wiary.\n- Przecież nie dla folkloru, zwyczaju czy religijnej tradycji tu jesteśmy, ale dla niewyobrażalnego szczęścia, dla wieczności - przypomniał. Za wzór stawiał św. Józefa, patrona dzisiejszego dnia, by młodzi tak jak on dojrzewali w wierze i podążali ku Bogu.\nWskazywał, by młodzi poznali Boży plan, zamysł wobec nich, a potem go przyjęli i szli z nim w życie, objawiali go światu. - Niech nikt, patrząc na was, nie ma wątpliwości, że jesteście uczniami Jezusa w świecie - mówił hierarcha. Zachęcał młodzież i ich rodziny, by w domu rozmawiali o Bogu, a także by w parafiach zostawiali ślad i zaangażowali się w grupy tu działające.\nRodziców prosił, by nie traktowali młodych jak małe dzieci, ale wymagali od nich coraz więcej. - Jednej rzeczy jednak nie możecie im odmówić. Oni mają prawo widzieć, że mama kocha tatę, a tato kocha mamę. Na tej miłości buduje się fundament szczęścia waszych dzieci - zauważył bp Leszkiewicz. Dziękował także księżom i świadkom.\nSkładka podczas bierzmowania przeznaczona jest na Fundację Arcybiskupa Jerzego Ablewicza, która funduje stypendia dla zdolnej młodzieży z ubogich rodzin z diecezji tarnowskiej. Z tych stypendiów każdego roku korzysta też młodzież tutejszej parafii.\nBierzmowanie w Zakliczynie cz. 2\n20 marca w kościele parafialnym św. Idziego Opata bp Leszek Leszkiewicz udzielił sakramentu bierzmowania kolejnym 88 młodym, z czego 56 bierzmowanych było z tutejszej parafii, 18 z parafii Matki Bożej Anielskiej i 14 z Janowic.\nBierzmowanie w Zakliczynie cz. 1\n20 marca w kościele parafialnym w Zakliczynie podczas pierwszej z dwóch Mszy św., którym przewodniczył bp Leszek Leszkiewicz, sakrament bierzmowania przyjęło z 111 młodych z parafii Przydonica, Gródek nad Dunajcem, Paleśnica, Filipowice, Podole, Siemiechów, Brzozowa i Dzierżaniny.\ndodane 20.03.2017 22:45


Drogówka przeprowadziła działania "Kierujący - Pieszy" - Wydarzenia - KPP Ostrów Wlkp\nDrogówka przeprowadziła działania "Kierujący - Pieszy"\nOstrowska drogówka przeprowadziła działania pn. „Kierujący- Pieszy", którym głównym celem było zwrócenie uwagi na wykroczenia popełniane przez kierowców i pieszych uczestników ruchu drogowego. Tego dnia, mundurowi przeprowadzili ponad sto kontroli drogowych.\nZapewnienie bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego, to jedno z priorytetowych zadań policjantów Wydziału Ruchu Drogowego. Częste kontrole drogowe i pomiary prędkości mają zminimalizować ryzyko występowania zagrożeń na drodze. Policjanci zwracają też dużą uwagę na korzystanie przez kierujących i pasażerów z pasów bezpieczeństwa - a przez dzieci - z wymaganych fotelików. Kontrolują stan techniczny pojazdów, zwracają uwagę na wykroczenia popełniane przez uczestników ruchu drogowego, a w razie potrzeby - interweniują.\nWe wtorek, policjanci Wydziału Ruchu Drogowego z Komendy Powiatowej Policji w Ostrowie Wielkopolskim przeprowadzili działania pn. „Kierujący - Pieszy". Głównym celem tych działań było zwrócenie uwagi na wykroczenia popełniane przez kierowców i pieszych.\nTego dnia, mundurowi przeprowadzili ponad 100 kontroli drogowych. Łącznie, ujawnili 69 wykroczeń kierowców, którzy nie stosowali się do przepisów w stosunku do pieszych. W trakcie działań, drogówka ujawniła też jednego kierującego niestosującego się do zakazu sądowego.\nCieszy fakt, że w ciągu całego dnia działań, tylko jeden pieszy został ukarany za przechodzenie w miejscu niedozwolonym. Świadczy to o rosnącej świadomości mieszkańców Ostrowa Wielkopolskiego na temat niebezpieczeństw jakie mogą ich spotkać na drodze.\nWydział Ruchu Drogowego ostrowskiej komendy zapowiada kolejne działania pn. „Bus" i „Prędkość", które odbędą się już w najbliższy weekend.


Rany po pandemii | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Temat Tygodnika » Rany po pandemii\nSpecjalistyczna rehabilitacja dla pacjentów po przechorowanym covidzie. Szpital Specjalistyczny MSWiA w Głuchołazach. MAREK M. BEREZOWSKI / REPORTER\nDorocie, 40-latce z Słupska, wszystko śmierdzi papierosami. COVID-19 przeszła w trzeciej, wiosennej fali. Po dwóch tygodniach ustała temperatura, bóle mięśni i wrócił jej węch. Tyle że nie takiego powrotu się spodziewała.\nSytuacja Doroty nie jest najgorsza: są pacjenci, którzy wszędzie czują zapach domestosa albo psujące się mięso. Są też tacy, którzy pewne zapachy rozpoznają nadmiernie: ich nosy wyczuliły się na gaz ziemny, dym czy benzynę. Jedną z tkanek atakowanych przez koronawirusa jest nabłonek węchowy – to dlatego aż połowa zakażonych zauważa zanik powonienia. Bywa, że węch po przechorowaniu nie wraca (nawet w 20 proc. przypadków) albo dochodzi do jego zaburzeń (w tym fantosmii – odczuwania zapachów nieistniejących).\nDorotę niepokoi też kilka innych objawów: kołatanie serca, czasem robi jej się duszno. Są popołudnia, kiedy czuje się tak zmęczona i rozkojarzona,...