UZS Szczecin Odpowiednie środki pomocnicze do obserwacji strefy ograniczonej widoczności - Urząd Żeglugi Śródlądowej w Szczecinie\nZ wielu powodów, czy to ze względu na konstrukcję statku, czy też na ładunek, nieograniczona widoczność dookólna ze sterówki jest w sposób nieunikniony ograniczona w mniejszym lub większym stopniu. Ograniczenia dotyczą sektorów w płaszczyźnie poziomej (kąt azymutu między 0 a 360° względem przedniej osi statku oraz w płaszczyźnie pionowej (kąt wysokości między -90 a + 90° względem płaszczyzny poziomej na wysokości oczu sternika).\nSternik musi być w stanie widzieć różne obszary swojego pola widzenia, w zależności od tego, czy ludzie wchodzą na pokład lub schodzą ze statku, czy statek cumuje czy odpływa, czy wykonuje manewry, czy też znajduje się w drodze. Na przykład, przed odpłynięciem ważne jest, aby móc sprawdzić, czy na schodni pokładowej bocznej znajduje się ktoś lub czy obszar bezpośrednio za rufą jest pusty. W trakcie żeglugi nadano wyższy priorytet możliwości obserwacji obszaru przed statkiem ze względu na szybko zmieniającą się pozycję własnego statku w ruchu do przodu.\nPomocnicze środki techniczne pozwalają na pośrednie postrzeganie sektorów, których nie można widzieć bezpośrednio. Chociaż wiele z ich możliwości przewyższa możliwości ludzkiego oka, nie zastępują one jednak w pełni bezpośredniego widzenia. Są one jednak czasami stosowane jako uzupełnienie w sektorach, które można obserwować bezpośrednio.\nW odniesieniu do wymaganych informacji na temat obszarów o ograniczonej widoczności należy rozróżnić, czy przedmiotowe informacje dotyczą wyłącznie obecności obiektu, jego cech wizualnych (sylwetka, kolor) lub tożsamości, czy też istotne z nawigacyjnego punktu widzenia jest określenie zasięgu, kursu i prędkości obiektu. Zagadnienie to wpływa na wybór rodzaju technicznych środków pomocniczych.\nZe względu na niższe koszty zakupu i instalacji, wyższą wydajność, uniwersalność i potencjał dostosowawczy systemów wideo w porównaniu z peryskopami, peryskopy są eliminowane jako techniczne środki pomocnicze.\n2. Przegląd odpowiednich środków pomocniczych\nDo obserwacji obszarów o ograniczonej widoczności zasadniczo nadają się następujące środki pomocnicze:\nsystemy wizyjne oraz\nŚrodki pomocnicze, które spełniają wymagania części 4 niniejszej instrukcji administracyjnej, są odpowiednie do obserwacji obszarów o ograniczonej widoczności, pod warunkiem że spełniają określone warunki użytkowania. Organ inspekcyjny zezwoli na inne środki pomocnicze tylko wtedy, gdy uzna, że zapewniają one porównywalny stopień bezpieczeństwa.\n3. Charakterystyka pomocniczych środków technicznych\n3.1 Charakterystyka lusterek\nZasadniczo lustra są jednocześnie czujnikami i systemem wyświetlania. Odzwierciedlają one światło padające na ten obiekt zgodnie z prawem: „kąt padania = kąt odbicia” i umożliwiają pośrednią obserwację pożądanego sektora poprzez odchylenie pola widzenia sternika. Służą głównie do obserwacji schodni pokładowych bocznych.\nW przypadku lusterek płaskich kąt na środku pola widzenia pozostaje niezmieniony, lusterka wypukłe zwiększają ten kąt. Lusterka nie działają w ciemności i mogą oślepiać przy bezpośrednim nasłonecznieniu.\nOgólnie rzecz biorąc, lusterka wykorzystywane w żegludze śródlądowej to masowe produkty przeznaczone dla autobusów i samochodów ciężarowych, których właściwości nadają się do celów żeglugi. W idealnych warunkach (wysoka jakość, brak zabrudzeń) rozdzielczość obrazu dostarczanego przez lusterko jest ograniczona rozdzielczością oka obserwatora.\n3.2 Charakterystyka systemów wizyjnych\nZ dużym stopniem powtarzalności, systemy wideo dostarczają aktualny obraz otoczenia, jaki obserwator widziałby, gdyby był tam, gdzie znajduje się kamera. Składają się one z kamery wideo jako czujnika obrazu oraz ekranu rastrowego służącego do wyświetlania zarejestrowanego obrazu (monitor wideo).\nDo przesyłania sygnału między kamerą a monitorem wystarczy proste połączenie elektryczne. Zasilanie może być również zapewnione kablem sygnałowym.\nKamery mogą pracować ze stałą lub zmienną ogniskową (zoom) i mogą być instalowane albo w stałej pozycji, albo na głowicy obrotowo-uchylnej.\nObrazy uzyskane z kamer (jednoobiektywowych) są rejestrowane i wyświetlane centralnie na ekranach w taki sam sposób, jak obrazy odbierane przez ludzkie oko. Główną słabością perspektywy centralnej jest to, że nie pozwala określić odległości wyświetlanych obrazów. Efekt ten jest bardzo widoczny w przypadku zdjęć rejestrowanych za pomocą teleobiektywów (długa ogniskowa).\nDlatego kierunek widzenia i pole obserwacji muszą być dobrze dopasowane do wymaganego zastosowania.\nSystemy wideo zależą od obecności niskiej jasności otoczenia. Silne odbicia światła na powierzchni wody i bezpośrednie światło słoneczne mogą spowodować, że obraz stanie się bezużyteczny.\nParametry techniczne monitora (wielkość obrazu, rozdzielczość, jasność) zależą od wymaganego zastosowania.\nRozdzielczość obrazu zależy od liczby pikseli czujnika obrazu w kamerze oraz od liczby pikseli (i szerokości pasma sygnału wizyjnego) monitora. Nawet dobry komercyjny system wideo nie do końca odpowiada maksymalnej rozdzielczości ludzkiego oka.\n3.3 Charakterystyka systemów radarowych\nSystemy radarowe wyposażone są w czujnik (antena obrotowa z nadajnikiem i odbiornikiem) oraz urządzenie wyświetlające. Czujnik wykorzystuje poziomo obracającą się antenę do „oświetlania” wąskich sektorów promieniowych za pomocą impulsów mikrofalowych, przechwytuje echa zwracane przez odbijające obiekty, a następnie wyświetla je na ekranie wskazującym odległość i namiar. W ten sposób powstaje skalowany obraz środowiska naturalnego w stosunku do pozycji statku. Obraz ten umożliwia wyznaczenie obiektów w zasięgu co najmniej 15 m z rozdzielczością ok. 5 m i ich namiaru z dokładnością do ok. 0,5°.\nJako że impulsy radarowe działają za pomocą własnych impulsów transmisyjnych, w przeciwieństwie do innych wymienionych powyżej technicznych środków pomocniczych, nie zależą one od jasności otoczenia.\nPotrafią one jednak jedynie wykrywać i określać położenie obiektów odbijających oraz generować obraz otoczenia przypominający mapę, wiernie oddającą namiar i odległość. Systemy radarowe nie są również w stanie zidentyfikować i przedstawić szczegółów obiektu, które umożliwiłyby identyfikację.\n4. Odpowiednie środki pomocnicze do obserwacji obszaru o ograniczonym polu widzenia\nKształt lusterka zależy od kształtu obszaru, który ma być obserwowany. Lusterka prostokątne nadają się do obserwacji schodni pokładowych bocznych.\nPowierzchnia lusterka zależy od szerokości sektora, który chce się obserwować oraz odległości między sternikiem a lusterkiem.\nNależy stosować sprawdzone i przetestowane produkty wytwarzane na masową skalę, takie jak te przeznaczone dla pojazdów drogowych (ciężarówek, autobusów).\nNależy stosować lusterka płaskie, a nie zakrzywione. W razie potrzeby można również użyć lusterek lekko zakrzywionych.\n5. Wspornik mocujący\nWspornik mocujący musi zapewnić, aby lusterko pozostało w pozycji stałej i sztywnej (bez wibracji).\n6. Ochrona przed deszczem\nLusterko należy zamontować w taki sposób, aby było zabezpieczone przed deszczem.\n7. Ochrona przed zamarzaniem\nNależy zapobiegać osadzaniu się szronu na lusterku.\n8. Miejsce montażu\nSternik musi mieć możliwość korzystania z lusterka bez opuszczania swojego stanowiska; musi wystarczyć spojrzenie lub odwrócenie głowy w kierunku lusterka. Dlatego też górne krawędzie przegród zewnętrznych (a także drzwi zewnętrznych) sterówki doskonale nadają się jako punkty mocowania. Sternik musi mieć nieograniczony widok na lusterko.\nKierunek przedstawianych części statku (krawędzie. przejścia) musi jak najwierniej odpowiadać rzeczywistości.\n4.2 Systemy wizyjne\nKolorowa kamera wideo do skanowania rastrowego z automatycznym przełączaniem na tryb czarno-biały, format obrazu, np. 4:3 („krajobraz”), odpowiednio dla używanego monitora.\nRozdzielczość równie dobra zarówno w osi poziomej, jak i pionowej, najlepiej 576 pikseli na wąskiej krawędzi obrazu, piksele kwadratowe.\n0,6 luksów w trybie kolorowym, 0,1 luksa w trybie czarno-białym (zgodnie z normą EN 61146-1 z odpowiednim obiektywem bez integracji obrazu).\n4. Częstotliwość powtarzania obrazów\nCzęstotliwość powtarzania obrazów 25 obrazów/s lub większa.\nKąt widzenia kamery zależy od wybranej ogniskowej. Aby wyeliminować drażnianie użytkownika nienaturalną perspektywą, zaleca się ustawienie kąta patrzenia w jednej linii z kątem widzenia ludzkiego oka (ok. 30° do 45°). Kąt widzenia w poziomie nie powinien być zatem mniejszy niż 30°.\n6. Obiektywy zmiennoogniskowe i mechanizmy obrotowe\nPodczas stosowania kamer obrotowych i obiektywem zmiennoogniskowym w celu ułatwienia widzenia w przód konieczne jest podstawowe ustawienie optymalnej ogniskowej i ustawienia orientacji do przodu, które można uzyskać po naciśnięciu przycisku.\n7. Położenie kamery\nPołożenie kamery zależy od strefy, która ma być obserwowana.\n8. Montaż kamery\nWspornik montażowy musi zapewnić, że kamera pozostaje w pozycji stałej i sztywnej (bez wibracji). Wspornik montażowy może również zawierać obudowę ogrzewaną.\nWyświetlacz rastrowy (najlepiej wyświetlacz płaski TFT), przekątna wyświetlacza minimum 30 cm.\n2. Położenie monitora\nWszystkie monitory wyświetlające obraz z kamer skierowanych głównie do przodu muszą znajdować się w polu widzenia sternika, tak aby mógł je widzieć bez nadmiernego ruchu głowy. Muszą one znajdować się na boku, tak aby pokrywały się z kamerami (port, śródokręcie, prawą burtę).\nMonitory odpowiadające kamerom skierowanym na rufę mogą być również umieszczone np. w drugim rzędzie, centralnie i po właściwej stronie, poniżej lub powyżej wyżej wymienionych monitorów. Wyświetlany obraz jest wtedy spójny z obrazem z lusterek. Jeżeli obrazy te są wymagane tylko podczas dokowania lub odbijania, zaleca się umieszczenie tych monitorów na przegrodzie sterówki, ponieważ sternik podczas wykonywania tych manewrów w każdym przypadku patrzy na rufę lub obraca się. Obrazy nie odpowiadają już wtedy obrazowi z lusterka.\n3. Użycie kilku monitorów\nUżycie pojedynczego monitora do wyświetlania kilku obrazów z kamer (jednocześnie poprzez podzielenie ekranu na dwie lub więcej stref lub sekwencyjne przełączenie na następną kamerę) nie jest właściwe w przypadku patrzenia do przodu.\nCo najmniej 800 x 600 pikseli.\nMinimalna luminancja: FG ≤ 15 cd/m²; BG ≤ 5 cd/m². Minimalna minimalna: VG ≥ 5000 cd/m² (FG = pierwszy plan ; BG = drugi plan).\n4.3 Systemy radarowe\n1. Systemy radarowe\nOprócz minimalnych wymagań i warunków badań dla radarów nawigacyjnych w żegludze śródlądowej (ES-TRIN, załącznik 5, część I), system radarowy musi spełniać następujące wymagania.\n2. Długość anteny\nMinimum 1,80 m.\n3. Rozdzielczość pola bliskiego\n≤ 15 m.\n4. Rozdzielczość radialna\nCzas trwania impulsu ≤ 5 m; separacja impulsów ≤ 15 m.\n5. Rozdzielczość azymutalna\n≤ 1.2 °.\n6. Wysokość anteny\nWysokość anteny zależy od wysokości statku i ładunku. Antena musi być umieszczona na wysokości co najmniej 3 m nad poziomem pokładu, aby zapobiec wypadkom spowodowanym obrotem anteny.\n7. Typ monitora\nNależy stosować monitor płaski TFT w układzie pionowym.\n8. Wymiary obrazu\nDługość krótszego boku ekranu musi wynosić co najmniej 270 mm.\nRozdzielczość monitora musi być identyczna w obu kierunkach, a piksele muszą być kwadratowe. Wąska strona musi mieć co najmniej 1024 pikseli (zazwyczaj 1024 x 1280 pikseli).\nMinimalna luminacja: FG ≤ 15 cd/m²; BG ≤ 5 cd/m².\n11. Położenie/obsługa monitora\nEkran radarowy i jego elementy sterujące muszą być zainstalowane zgodnie z wymogami dotyczącymi instalacji i badań eksploatacyjnych dla radarów nawigacyjnych oraz wskaźników skrętu w żegludze śródlądowej (ES-TRIN, załącznik 5, część III, art. 5).


Kredyt oddłużeniowy - ostatnia deska ratunku dla dłużnika - KredytyKonsolidacyjne.net\nKredyt oddłużeniowy to dobre rozwiązanie dla klientów banków i firm pożyczkowych poszukujących środków na spłatę swoich wcześniejszych zobowiązań. Czy mogą na niego liczyć także osoby, które otrzymały negatywne wpisy w BIK? Rozwiązaniem jest kredyt oddłużeniowy pozabankowy, który można otrzymać mimo złej historii kredytowej, a nawet trwającej egzekucji komorniczej. W ofercie firm pożyczkowych jest też kredyt oddłużeniowy bez zabezpieczeń.\nPolacy pożyczają ogromne sumy pieniędzy, a wielu z nich ma problem z terminowym regulowaniem swoich należności. By popaść w tarapaty finansowe nie trzeba bowiem wiele. Wystarczą brak oszczędności na koncie i czasowa utrata źródła dochodu, by spadły na nas poważne problemy ze spłatą długu. Wielu konsumentów, którzy znaleźli się w takiej sytuacji, poszukuje możliwości wyjścia z zadłużenia. Z myślą o nich instytucje finansowe oferują kredyty oddłużeniowe.\nKredyt oddłużeniowy to produkt finansowy, z którego korzysta się w celu spłaty wszystkich zobowiązań kredytowych. Uzyskane w ten sposób środki kieruje się na spłatę zadłużenia wynikającego z zaciągniętych wcześniej pożyczek i kredytów. Po uregulowaniu tych należności konsument pozostaje z obowiązkiem spłaty jedynie kredytu oddłużeniowego.\nSpłata takiego zadłużenia rozłożona jest w czasie na przystępne dla kredytobiorcy raty. Kredyt oddłużeniowy może być zatem pomocnym narzędziem, które pozwoli uniknąć kosztownych problemów z firmami windykacyjnymi i egzekucją komorniczą. Warto dodać, że kredyt oddłużeniowy to nie to samo co kredyt konsolidacyjny. Ten drugi przeznaczony jest bowiem dla konsumentów, którzy mają pozytywną historię kredytową, tzn. nie zalegają ze spłatą długów.\nKto skorzysta i na jakich zasadach?\nKredyty oddłużeniowe przeznaczone są dla osób, które mają zaciągniętych kilka kredytów i pożyczek w różnych bankach i firmach pożyczkowych. By otrzymać tego rodzaju środki należy zwykle wykazać, że otrzymuje się stały dochód, przedstawiąjąc kredytodawcy zaświadczenie z zakładu pracy lub wyciąg z konta. Instytucje udzielające takich kredytów z pewnością sprawdzą też historię kredytową dłużnika i ocenią jego zdolność do spłaty zobowiązania.\nUzyskanie kredytu przez osoby, której mają kłopoty ze spłatą wcześniejszych zobowiązań finansowych może okazać się problematyczne. Banki dokonują bowiem surowej oceny swoich klientów pod kątem ich kondycji ekonomicznej. Zdolność kredytową oceniają na podstawie wpisów w BIK, w którym zawarte są wszystkie dane na temat zaciągniętych zobowiązań oraz problemów z terminowym regulowaniem wpłat. W jaki sposób otrzymać kredyt oddłużeniowy ze złym BIKiem?\nKredyt oddłużeniowy pozabankowy – dla kogo?\nOsoby zainteresowane uzyskaniem kredytu oddłużeniowego powinny szukać pomocy w instytucjach pozabankowych. Banki kierują się bowiem bardzo restrykcyjnymi zasadami podczas oceny zdolności kredytowej dłużników i odmawiają wypłaty środków osobom, które mają zły BIK, BIG i KRD. Dlatego najlepszym rozwiązaniem jest kredyt oddłużeniowy pozabankowy. Oferują go różnego rodzaju instytucje pożyczkowe, wśród których nie brakuje firm specjalizujących się w udzielaniu pożyczek konsumentom zalegającym ze spłatą dotychczasowych zobowiązań w tym pożyczek dla zadłużonych. Firmę udzielającą tego rodzaju wsparcia z pewnością będzie interesować:\njaka jest łączna, całkowita kwota zadłużenia,\nw jakich instytucjach klient zaciągnął swoje zobowiązania finansowe,\njaki jest czas spłaty zadłużenia dla poszczególnych zobowiązań.\nKredyty bez BIK i z komornikiem – czy jest się czego bać?\nInstytucje pozabankowe dysponują też specjalną ofertą kredytów oddłużeniowych dla osób, które znajdują się w najtrudniejszej sytuacji zadłużeniowej. Chodzi o klientów, wobec których wszczęto postępowanie windykacyjne lub egzekucję komorniczą albo posiadają oni poważne zaległości w spłacie zadłużenia w bankach oraz innych instytucjach. Z myślą o takich dłużnikach powstały takie produkty jak kredyt oddłużeniowy z komornikiem oraz kredyt oddłużeniowy bez BIK. Aby z nich korzystać, należy przedstawić zwykle zabezpieczenie dla zaciąganego kredytu w postaci nieruchomości.\nA dla kogo kredyt oddłużeniowy bez zabezpieczeń?\nBardzo często osoby zadłużone, które ubiegają się o kredyt zadłużeniowy nie posiadają jednak nieruchomości, która mogłaby stać się zabezpieczeniem dla zaciąganego zobowiązania finansowego. Dla takich klientów instytucje finansowe oferują kredyt oddłużeniowy bez zabezpieczeń. Tego rodzaju kredyty oferowane są jednak na mniejsze sumy, a pożyczkodawca wymaga zwykle poręczenia przez osobę, która ma dobrą zdolność kredytową i jest w stanie wykazać stały dochód.\n‹ Kredyt bez zaświadczeń. Sposób na łatwą i szybką gotówkę\t› Krajowy Rejestr Długów – źródło wiedzy i narzędzie wpływu


UFO - Forum Puchonów ;)\nCzy wierzysz w kosmitów?\nTak - na niebie jest czterysta miliardów gwiazd. Gdzieś musi być życie!\nNie - to bzdury. Jesteśmy jedyni.\nOczywiście! Na pewno są już na ziemi! Wśród nas!\nMoże. Gdzieś w kosmosie jakieś bakterie...\nNie jestem pewien... niektóre historie wydaja sie bardzo prawdopodobne.\nWysłany: Pią 16:11, 23 Gru 2005 Temat postu: UFO\nHm. Właściwie to nie jest mój temat - chyba Serp go wymyśliła dawno temu... miałą założyć, ale tego nie zrobiła w końcu .Chyba się nikt nie obrazi jak ja to zrobię? Bo uwielbiam wszystko co tajemnicze.\nCo sądzicie o kosmitach? Wierzycie w pozaziemskie cywilizacje? W to, ę do nas przylatują?\nJa wierzę w to, ze gdzieś w kosmosie jest życie. Niekoniecznie zielone ludziki. Moze zwierzęta, a moze jakaś wysoko rozwinieta cywilizacja.\nZa to nie bardzo ufam tym plotkom na temat - widziałem UFO! To raczej jakieś samoloty itp. Bardziej już bym była skłonna uwierzyć, w to, ze to przebicie z innej rzeczywistości, czy moze np. Tak jak w Trójkącie Bermudzkim zaopserwowano - zaburzenia czasowe(jakby ktos nei słyszał - samoloty przelatujące nad trójkątem nie tylko ginęły. Czasem przyatywały na miejsce dużo pózniej, a ludzie mieli źle nastawione zegarki. Lbu znajdowali sie na miejscu, w czasie bardzo krótkim. Tak krótkim - ze to właściwie nie powinno być możliwe. )\nA wy? Wierzycie w UFO? Czy nie?\nA jeśli tak, lub nie, to dlaczego?\nWysłany: Pią 16:14, 23 Gru 2005 Temat postu:\nO kosmitach? Na niebie jest zbyt wiele gwiazd, byśmy byli jedyni, niemniej nigdy nie chciała bym, by *gdyby istniałay tam cywilizacje* dopuścić do starcia się kultur ludzkich z obcymi. Oczywistym jest, że jedni chcieli by podporządkować drugich i narzucić im swój system wartości.\nO nie, nigdy w życiu\nWysłany: Pią 16:18, 23 Gru 2005 Temat postu:\nHm. A ja bym chciała, zęby doszło do takiego spotkania - ale żebyśmy nie walczyli.\nJeden sposób by na to był - obcy musieli by być silniejsi od nas (słabszych by ziemianie zaraz podporządkowali. Ach nasi rodacy...) ale nie zainteresowani podobojem. Może dlatego, że sami posiadaliby dosyć miejsca i techniki, by nie potrzebować nas jako niewolników. Ale mogli by nas czegoś nauczyć. Hih.\nAle nie mam ochoty na galaktyczna wojnę. Co to, to nie. Za dużo ksiazek się o tym naczytałam.\nWysłany: Pią 16:27, 23 Gru 2005 Temat postu:\nja jestem w tej mniejszości, która uważa, że jest to stek bzdur... ludzie z jakiś wiosek wymyślili to sobie, aby w ten sposób ubarwić swoje NUUDNE życie\n<komspiracyjny szept>digguś, bo przyjdą kosmici i Cię zabiorą ze sobą za tego krótkiego posta </konspiracyjny szept> vienek kosmitka.\nWysłany: Pią 17:39, 23 Gru 2005 Temat postu:\nCzuję się człowiekiem z wioski, o nudnym życiu\nDiggory, widzisz, wydaje mi się, że nie można tak uogólniać. Nie chodzi mi wcale o to, że masz zdanie inne od mojego, ale o formę Twojej wypowiedzi.\nZ góry sugeruje ona, że wszyscy, którzy wierzą w istnienie UFO, całe miliony, które idą na sondowanie przestrzeni kosmicznej w poszuiwaniu oznak życia - to wszystko jest dziełem ludzi ciemnych, nie mających tak na prawdę nic do powiedzenia. A przecież to nie prawda.\nZresztą powiedz mi, w czym lepsi są ludzie 'z miasta' od tych, którzy żyją na wsiach? Bo z Twojego postu wynika, że są nudni i zacofani. Gorsi.\nKażdemu należy się szacunek, a taką wypowiedzią odbierasz im prawo do tego.\nWysłany: Pią 18:06, 23 Gru 2005 Temat postu:\nHm. Wierzę w UFO. A raczej - w inne cywilizacje. Wierzą w to ludzie inteligentni, także z wielkich miast. Wykształceni itp. Wypowiedz Diggory tam mnie nie uraża, bo ma prawo eirzyc, lub nie:D\nAle ja sądzę, że to jest po porstu samolubne - wierzenie, ze jesteśmy jedni, jedyni. Jeśli stworzono nas - to może, milony latświetlnych od nas, takze powstały inne cywilizacje? Może są jeszcze na etapie bakteri... a może juz dużo bardzej rozwinici niż my?\nPrzeciwko kosmitą jest chyba cheściajaństwo... ale ja raczej postępuje zgodnie z własnym sumieniem i poglądami.\nI wierzę, że gdzieś są kosmici.\nW końcu na niebie jest czterysta miliardów gwiazd.\nA tylko jedna należy do nas.\n(hm. A może Diggory chodzi o to, że wiele lat temu, jak jeszcze ludzie wielu rzeczy nie rozumieli zobaczyli jakieś zjawisko świetlne czy coś podobnego i tak to sobie wytłumaczyli?? )\nWysłany: Pią 18:21, 23 Gru 2005 Temat postu:\nSklawinia Marple napisał:\nczepiasz się... napisałam, że te wszystkie historię "o kręgach na polu" i różnego rodzaju porwaniach wymyślali ludzie z jakiś małych stanów (amerykanskich) gdzi nikt nie jeździ, a ich miejsca zamieszkania są zabite dechami... a tacy ludzi jak ty, wierzą w to, interesują się tym i zajmują się rozmyślaniem na tego typu tematy... istnieją też tacy ludzoe, którzy uznają tzw. miejsca wylądowania kosmitów za miejsce "kultu" i dzięki temu odbywają się tam pielgrzymki.... OTO MOJE ZDANIE\nWysłany: Pią 18:45, 23 Gru 2005 Temat postu:\nNie czepiam, tylko wytykam nieścisłość wypowiedzi.\nNie obraża mnie w żaden sposób Twoje zdanie na ten temat. Przykro mi natomiast, że ze względu na to, iż ktoś mieszka w małej miejscowości Ty przedstawiasz go jako zacofańca. Dla przykładu ja w Polsce mieszkam w podwarszawskiej wsi. Nikomu jednak nie daje to prawa, by uogulniać i nazywać mnie ciemnotą.\nDla Chińczyków chociażby nie ma kwestji, czy UFO istnieje czy nie. Dla nich pytaniem jest, kiedy dojdzie do spotkania (i tutaj opieram się na badaniach statystycznych uniwersytetu Oxfordzkiego z lipca '04)\nPo za tym, skąd możesz wiedzieć, czy tematyka UFO przebywa w moim życiu na stałe? Ani o tym nie myślę, ani nie zajmuję się naukowo. Po prostu nie mam na to ani czasu, ani środków, ani chęci.\nUważam, że nie wolno zakładać od razu, że ktoś coś wymyślił. Nawet sceptycy i racjonalisci *mówię o tych wielkich i znanych* nie zakładali od razu, że coś jest zmyślone i nic nie warte. Przeprowadzali najpierw proces rozumowania logicznego, który coś popierał, bądź odrzucał.\nNie mając stałego kontaktu z nimi i nie mając rozpatrzonej każdej takiej sprawy nie możesz wydawać wiarygodnego osądu.\nTo prawie jak zakład Pascala\nOczywiście, wiara w UFO często przeradza się w jakąś paranoje -> miejsca kultu, wielki przemysł (a tutaj daje miejsca pracy ) itd. Ale naigrywanie się z cudzej wiary nie należy do dobrego tonu i jest po prostu nie miłe.\nI proszę Cię, zrozum, ze mi nie chodzi o Twój pogląd na sprawę, tylko sposób, w jaki go wyraziłaś.\ni tak się chyba nie zrozumiemy... bo w końcu nie obraziłam ludzi ze wsi... odbierajcie sobie te słowa jak chcecie, ale wiedzcie jedno: nikogo nie chciałam urazić... ja się już na ten temat nie wypowiadam (no ewentualnie będę otpierać zmasowany atak ), ponieważ i tak odbierzecie to jako obrazę majestatu, bo ja odbieram to w taki, a nie inny sposób... AMEN\nUFO - w sensie: zielone ludziki, pranie mózgu, statki kosmiczne w kształcie talerza - NIET!\nUFO - w sensie: inna cywilizacja, obca kultura - DA!\nPo coś w końcu ten kosoms jest AŻ tak duży, prawda? Nie zdziwiłabym się, gdyby za tysiąc lat okaząło się, że gdzieś we wszechświecie są inne istoty. Moze nawet podobne do nas? Tacy ludzie.\n[ironia]I diggory - powinnam się poczuć urażona. Wierzę w UFO, jestem z małego miasteczka... Hej, Puchonki? Czemuście mi wcześniej nie powiedziały, że ja taka ciemna jestem? A ja myślałam, że inteligencję to jednak mam.\nJak to się człowiek myli, co do wałsnej osoby...[/ironia]\nOczywiście - żartuję. Ale diggory, staraj się lepiej dobierać słowa. To naprawdę wyglada, jakbyś chciała nas obrazić.\nWysłany: Pią 19:11, 23 Gru 2005 Temat postu:\nnie chce mi się już bronić... przeczytajcie sobie moje posty jeszcze raz, to MOŻE mnie zrozumiecie... nie chce mi się już po raz kolejny pisać tego samego\nWysłany: Pią 19:15, 23 Gru 2005 Temat postu:\nHih. Nie męczcie Diggory:) chyba nie o to jej chodziło.\nZgadzam się w stu porcentach!\nTak - nie zielone ludziki. Obcy gdzie daleko... całkowicie...\nTyle gwiazd jest na niebie. Gdzieś na pewno jest życie. Bo dlaczego nie? My powstaliśmy - z niczego właściwie. To dalczego gdzie indziej by nie miałobyć życia?\nChoc gdybym sptkała kosmitę, bałabym sie na pewno - raczej do osób superodważnych nie należe. Zresztą - akurat w możliwość, ze oni sobie gdzieś na ziemi żyją, zostawiaja kręgi itp, to i ja nie wierze. Ale jestem pewna, ze gdzieś jeszcze jest życie.\nA kiedy/jeśli się je odkryje, zacznie się nowa epoka.\nO ile będa nastawieni przyjaznie i nic nam nie zrobią - to bym chciała, zęby w ciagu najbliższych pieciu lat to nastapiło No i całkiem przyjaznego kosmitę bym chetnie spotkała. Ale innego nie. Bo jak już pisałam - bałabym się okropnie.\nWysłany: Wto 13:31, 27 Gru 2005 Temat postu:\nPrzepraszam, nie czytałam:) Ale teraz powiem coś od siebie:\nUważam, że kosmici (??) istnieją, bo inaczej być nie może.\nCzemu MY - ludzie mamy być jedynymi istotami myślącymi we wszechświecie?\n--> Ziemia, taka tyćka planetka w Układzie Słonecznym.\n--> Układ Słoneczny niby duży i wogóle, ale tak na prawdę w porównaniu do całej galaktyki tzn. Drogi Mlecznej jest zaledwie ziarnkiem piasku.\n--> Droga Mleczna jest... ogromna? W niej znajduje się miliardy "dużych" Układów Słonecznych (tak to nazwę bo nie jestem specjalistą w tej dziedzinie, a łatwiej zrozumieć), a przecież on (Układ Sł.) sam w sobie jest ogromem dla nas, maluczkich. Więc pomyślcie jakim tytanem jest Ta Droga.\n--> No i dalej. We Wszechświecie istnieje sporawo Galaktyk (też nie orientuję się liczbowo, ale duuuuuuużo). A w każdej z nich znowu te "miliardy" Układów, a każym z nich planetki... itd.\nWięc jak to możliwe ,że na żadnej z nich nie ma innych myślących stwożeń?\nNo to tyle jak na razie:D\nWysłany: Śro 21:40, 28 Gru 2005 Temat postu:\nJa bardzo lubię polożyć się letnią nocą na trawie i popatrzyć w gwiazdy. I pomyśleć że może gdzieś tam daleko ktoś patrzy w moją stronę... Jak wiele osób przede mną uważam ze wszechświat jest tak ogromny że gdzieś musi byc zycie.\nZgadzam się z Inią, nie chcę żadnych kontaktów z! Wystarczy mi tych wojen, które już mamy...\nWysłany: Śro 22:12, 28 Gru 2005 Temat postu:\nJa myślę, że to dość prawdopodobne, że gdzieś żyją jacyś kosmici. W końcu wszechświat jest ogromny, ile jest w nim gwiazd i planet... To bardzo możliwe, że na którejś z nich istnieje życie.\nAle tak się zastanawiam... Ci kosmici wcale nie muszą być lepiej rozwinięci od nas, nie muszą mieć lepszej techniki itp. To mogą być po prostu jakieś bakterie albo inne nikomu nie przeszkadzające sympatyczne żyjątka. (:\nI moim zdaniem na pewno nie istnieją tacy zieloni kosmici, z laserami, w statkach kosmicznych, którzy tylko marzą, żeby podbić/zniszczyć Ziemię. (:\nWysłany: Śro 23:27, 28 Gru 2005 Temat postu:\nTrzy oczy, macki i wyglądają jak ośmiornice, bo na ich planecie jest jeden wielki ocean...?\nNie, nie koniecznie bakterie. Bo czemuż to mamy być bardziej rozwinięci niż inni?\nNie widzę powodu dla którego mieliby niszczyć naszą platetę. Sama w sobie nie jest czymś cudownym. Zabija się właściwie sama. Nie dba o nic. I wogóle ciągłe problemy wewnętrze, które się powtarzają co kilka lat.\nNie chyba... NA PEWNO!\nNie jesteśmy, my ludzie, Ziemianie, czymś wyjątkowym. Bez przesady. Istota jak każda inna. Żyje sobie i tyle. Zabija się na wzajem i wszystko wokół. Nie ma co. Pięknie!\nNie myszą też być jakoś specjalnie suuper unowocześnieni. Istoty które sobie żyją i chcą żyć. Mogą mieć lepsze "mózgi", mogli wcześniej rozpocząć swoje istnienie itp. Ale przecież mogą też być czymś podobnym do małpki. Nie obrażając ich oczywiście.\nTzn. rozmnażanie, rozmnażanie i polowanie - główne cele życia!\nEhh... a mimo wszystko jakoś myślące(:\nMiom zdaniem wszystko ma jakiś cel - gdybyśmy byli jedyną inteligentną cywilizacją w kosmosie, to pomyślcie - jakież to by było marnotrastwo przestrzeni!\nWysłany: Czw 21:18, 09 Lut 2006 Temat postu:\nMielibyśmy większe pole do wyobraźni, jak to mawiała Ania Shirley (no i do POPISU ).\nWysłany: Nie 23:11, 19 Lut 2006 Temat postu:\nOj! jaki intrygujący temat\nWięc tak ... wątpię żeby były zielone potworki zprzerosniętymi oczami gdyyż jest to wymysł naszej ludzkiej jaakżę wybujałej fanaztazjii. Za to wierze, że nie tylko nam przytrafiło w naszym wszechświecie takie szczęście że żyjemy oddychamy myślimy. Może to zycie nie jest tak rozwinięte może dopiero zaczyna się tam cos budzić, ale jest. Ci hmmm... te stworzenia napewno nie są podobne do nas itd...\nA jeśli ktoś lubi takie rzeczy (nie chodzi o UFO w statkach kosmicznych) takie zagadnienia o niech przeczyta *szuka polskiego tytułu* Hej! Czy jest tu kto? Josteina Gaardera. Mi się podobała ale ja się nie licze jako zażarta fanką tegoż autora xD\nWysłany: Czw 15:29, 13 Kwi 2006 Temat postu:\nUfo. No tak. gdzies już kiedyś się o tym wypowiadałam.\nNie, nie wierzę w te wszystkie bajeczki o zielonych ludzikach, znakach i kręgach w zbożu.\nAle jakieś bakterie... czemu nie? Gdzieś musza być ajkieś podobne warunki jak tu na ziemi.\nA jakby faktycznie były ufoludki to muszą być baaardzo przystojne XD W takiego to bym uwierzyła natychmiast! :*


Kaja Malanowska (7)\nDominika Dymińska (4)\nMichał R Wiśniewski (3)\nBartosz Żurawiecki (3)\nBajan Szyrianow (3)\nAnna Cieplak (3)\nPaweł Demirski (2)\nMichał R. Wiśniewski (2)\nMarian Pankowski (1)\nAneta Modelska (1)\nAdam Kaczanowski (1)\nNatalia Osińska\tWydawnictwo Krytyki Politycznej, 21 lutego 2019 oprawa twarda\nKsiążka wpisana na Listę Skarbów Muzeum Książki Dziecięcej 2016 i wyróżniona w IX Konkursie Literatury Dziecięcej im. Haliny Skrobiszewskiej Coś mu mówiło, że może jednak powinien więcej rozmawiać ze swoim dzieckiem. Nie bardzo wiedział, jak w ogóle podjąć rozmowę. W końcu wymyślił:... więcej\nAnna Cieplak\tWydawnictwo Krytyki Politycznej, 10 października 2016 oprawa miękka\nJacek Melchior\tWydawnictwo Krytyki Politycznej, 17 czerwca 2016 oprawa miękka\nHistoria osobliwego związku heteroseksualisty i geja, których łączą seks i przyjaźń, i którzy jednocześnie próbują ułożyć osobno swe życia, bo w żadnym razie nie są dla siebie stworzeni. Opowieść o romansie zmienia się w sagę rodziny patchworkowej, w której niemal każdy ma coś do ukrycia. W... więcej\nDominika Dymińska\tWydawnictwo Krytyki Politycznej, 12 lutego 2016 oprawa miękka\nSeks, miłość, narkotyki. Krew, pot i łzy. A co facet, to chujek. Jak długo jeszcze tak jeszcze można? Dominika Dymińska mówi nam wszystkim wielkie „Danke”. Druga książką laureatki Nagrody Warszawskiej Premiery Literackiej, to pełna ironii i przenikliwości obserwacja życia dwudziestoletniej... więcej\nDominika Dymińska\tWydawnictwo Krytyki Politycznej, 2016 oprawa miękka\nJacek Melchior\tWydawnictwo Krytyki Politycznej, 2016 oprawa miękka\nMichał R. Wiśniewski\tWydawnictwo Krytyki Politycznej, 6 listopada 2015 oprawa miękka\nNowa powieść, nominowanego do Nagrody Conrada za debiut roku, autora świetnie przyjętego Jetlaga. - God Hates Poland - powiedziała, a ja na to, że jak to, za co? Za wszystko, rzecz jasna. A dlaczego po angielsku? Żeby każdy zrozumiał, że BÓG NAPRAWDĘ HEJTERZY POLSKĘ. 4 lipca 2014 roku, piątek.... więcej\nJaś Kapela\tWydawnictwo Krytyki Politycznej, 11 maja 2015 oprawa miękka\nCzuję się jakbym sam napisał tę książkę. Marek Raczkowski, rysownik Arcydzieło! Rafał Werczyński, były szef komunikacji Pudelek.pl Nie chcielibyście go spotkać na swojej drodze. On was zapewne też nie. Bezczelny, chamski, nielubiany. Zawzięty troll, którego największą pasją jest wkurzanie... więcej\n18.90 zł 12.53 zł\nLos wydaje się sprzyjać Matyldzie. Jest młoda (wciąż jeszcze), kochana (choć bez pierścionka na palcu), odnosi sukcesy zawodowe. Jej życie płynie bez większych wstrząsów, dokładnie tak, jak sobie zaplanowała. W pewnym momencie okazuje się jednak, że los przygotował dla niej niespodziankę. Oto...zobacz więcej »


§ Konkurs - aplikacja KSSiP 2017 cz. IV - Strona 2 – Forum Prawne\nKonkurs - aplikacja KSSiP 2017 cz. IV 2\nCytat: Napisał/a beauti_decayed Dzisiaj jest posiedzenie. Pewnie się dzisiaj też skończy i opublikują komunikat. W którym stwierdzą, że na liście są błędy i w przeciągu kilku dni opublikują nową listę....\nDzisiaj jest posiedzenie. Pewnie się dzisiaj też skończy i opublikują komunikat.\nW którym stwierdzą, że na liście są błędy i w przeciągu kilku dni opublikują nową listę.\nMyślisz, że to robota na kilka dni? Zakładając, że prace zostały prawidłowo rozkodowane i poprawione, pozostaje "tylko"zweryfikowanie sumy punktów i/lub właściwe przyporządkowanie jej do nazwisk. IMO powinni to ogarnąć w jeden dzień, choć nie wykluczam, że może to tylko myślenie życzeniowe z mojej strony.\nZe sa bledy na liscie to oni wiedza i zapewne jest juz poprawna lista, ale zastanawiaja sie w jakim trybie ja sprostowac\nMoże i by mogli. Tylko teraz nowa lista musi być bez błędu, bo nawet jeden mały błąd, to będzie kompromitacja.\nJa na miejscu przewodniczącego stwierdziłbym, że w takiej sytuacji czas nie gra roli. Jakby dziś lista była nawet zweryfikowana, to kazałbym iść członkom komisji do domu, wysypać się i jutro w trzech oddzielnych grupach zrobić to samo i tak cztery listy porównać, czy są identyczne.\nCiężko będzie to teraz ugasić.\nNawet jeśli KSSiP pozwoli na weryfikację swoich prac (ktoś wcześniej wspominał o pdf'owych skanach) to i tak u niektórych pozostaną wątpliwości, czy w wyniku błędu inna osoba nie dostała kilku bonusowych punktów i siedzi teraz cicho, bo na tym skorzystała. Co mi po możliwości zweryfikowania mojego wyniku, jeśli mogłem zostać "wyprzedzonym" przez kogoś innego, komu źle podliczono punkty? To nie konkurs na aplikację adwokacką, gdzie przekroczenie progu gwarantuje miejsce na aplikacji, więc można nie oglądać się na innych. A skoro na liście z 8 stycznia są błędy, to przecież mogą one wystąpić również na kolejnych (już teoretycznie "zweryfikowanych"), tylko np. w mniejszej skali.\nPoza tym niechlujstwo i pośpiech przy ogłaszaniu listy daje pewien obraz na to, z jaką "dokładnością" były sprawdzane nasze kazusy (pewnie w przerwie między gotowaniem barszczu i lepieniem pierogów).\nSłabo to wszystko wygląda... Rok temu brak plomb, w tym roku kwiatki z listą rankingową. W obu przypadkach masowe wycieczki do toalet i brak jakiejkolwiek kontroli wnoszonych na salę przedmiotów.\nAha... Co do kontaktu z mediami... Rok temu nikt nie zainteresował się brakiem plomb na kilkudziesięciu pracach więc wątpię, by w tym kogokolwiek obchodziły "drobne" błędy rachunkowe na ogłoszonej liście.\nA czy uczestnik konkursu ma możliwość wglądu w swoją pracę by zobaczyć, czy dobrze zostały podliczone punkty ?? Czy ktoś nie walnął przy przenoszeniu wyników ?? (nie mówię o merytorycznym podważaniu wyniku, bo to jest niemożliwe, nie chodzi o kłócenie się również o ocenę pracy)\nPrzecież nie możliwe jest by exel zrobił błąd w sumowaniu, to musiały być błędy czysto ludzkie.\nChyba w najbardziej oczywistym w tej sytuacji, czyli w drodze sprostowania oczywistych omyłek/błędów rachunkowych. Choć to akurat mniej ważne, bo z każdego trybu bedą w stanie się wybronić\nNawet jeśli KSSiP pozwoli na weryfikację swoich prac (ktoś wcześniej wspominał o pdf'ach) to i tak u niektórych pozostaną wątpliwości, czy w wyniku błędu inna osoba nie dostała kilku bonusowych punktów i siedzi teraz cicho, bo na tym skorzystała. Co mi po możliwości zweryfikowania mojego wyniku, jeśli mogłem zostać "wyprzedzonym" przez kogoś innego, komu źle podliczono punkty? To nie konkurs na aplikację adwokacką, gdzie przekroczenie progu gwarantuje miejsce na aplikacji, więc można się nie oglądać na innych. A skoro na liście z 8 stycznia są błędy, to przecież mogą one wystąpić również na kolejnych (już teoretycznie "zweryfikowanych", tylko np. w mniejszej skali).\nW moim przypadku punkty z testu się nie zgadzają (na minus), natomiast niespodziewanie dobrze oceniono (chyba moje) kazusy. W ogólnym rozrachunku wyszedłem więc mniej więcej na zero (nie ma drugiej osoby z moim nazwiskiem).\nRok temu media rozpisywaly sie na temat braku plomb. Dosc glosno o tym bylo.\nZgadzam sie z toba we wszystkim. Moze wreszcie kssip pojdzie po rozum do glowy i zorganizuje ten egzamin na rownych dla wszystkich warunkach i z profesjonalnym podejsciem do tematu\nPrzecież nie możliwe jest by exel zrobił błąd w sumowaniu, to musiały być błędy czysto ludzkie\nDzisiaj ktoś już o tym pisał. Podobno ma być możliwość zobaczenia swojej pracy poprzez udostępnione skany.\nJeśli tak jest, to może oznaczać, że wynik z kazusów i z testu został źle dopasowany do może większości osób.\nMoże, to oznaczać, że problem błędów dotyczy wszystkich, a jeśli tak jest, to nawa lista może się diametralnie różnić.\nW sumie, to należy uznać, że wyników nie podano i trzeba czekać. Każdy więc może się dostać lub odpaść.\nTo ja pisałem, że będzie to prawdopodobnie forma skanu. Z przekazanych informacji dowiedziałem się tylko tyle, że ostatecznie mają ustalić sposób i formę udostępnienia naszych prac. Prosili o telefon w tej sprawie w późniejszych godzinach (dzwoniłem o 7.40).\nW sumie może dobrze się stało. W tym momencie może miarka się przebrała.\nNowy konkurs w tym roku (pewnie październik 2018 r.) będzie może diametralnie się różnił od dwóch ostatnich.\nJeśli błąd tkwi w złym dopasowaniu nazwisk i imion, to osobom, które są tylko jedne o danym nazwisku i się nie dostały i są daleko od progu raczej nic się nie zmieni. A z tego co piszecie chodzi tylko o pomieszanie wyników osób z takimi samymi nazwiskami.\nA mam pytanie. Po kluczu, byłaś pewna, że bardzo dobrze napisałaś kazusy. Bo jednak 17, a 48,5 pkt to gigantyczna różnica.\nW moim przypadku, to mój imiennik ma 37 pkt, a ja 34 pkt z kazusów, więc nasz poziom jest identyczny, więc mi trudno ustalić czy tu jest pomyłka, bo w tych przedziałach typowałem swój wynik.\nPo kazusach, aż do dziś, nie czytałam klucza. Czułam raczej, że mi dobrze poszło, ale stwierdziłam, że nie mam już na to wpływu, więc po co sobie zawracać głowę kluczami.\nTeraz go przestudiowałam i nadal wydaje mi się niemożliwe, żebym miała tylko 17 pkt. Co do zasady wszystko mam jak sugerują. Nie mam tych rzeczy, które są określone jako "Dodatkowym walorem pracy będzie wskazanie...", ale np. pokusiłam się na początku pracy administracyjnej o kilka słów na temat zasad ogólnych kpa (co pasowało do sprawy oczywiście), wskazałam wszystko ok z tym upoważnieniem etc. Niekiedy wtrąciłam o znanych mi zmianach stanu prawnego (np. art. 628 k.p.c. kiedyś było miejsca zamieszkania spadkodawcy, dziś miejsca zwykłego pobytu). W cywilnym nawet powiedziałam kilka słów o różnicach między procesem i nieprocesem, zastosowaniu 13 § 2 k.p.c. (i gdy odnosiłam się do przepisów z części procesowej to zawsze w połączeniu z 13 § 2 k.p.c.). W karnym już nie starczyło mi czasu na takie ozdoby, więc szłam prosto do sedna. :P Nie odniosłam się co prawda do tego, że kk w innym miejscu posługuje się pojęciem płodu, ale oczywiście wskazałam, że dziecko wg biegłego było zdolne do życia poza organizmem matki, więc jest człowiekiem. Nie pamiętam też, żebym wskazywała 328 k.p.k. (uprawnienia Prokuratora Generalnego przy umorzeniu postępowania przygotowawczego). Ale, że wznowić postępowania nie mógł, zaskarżyć postanowienia też nie, a jedynie subsydiarny akt oskarżenia to wszystko ok. Kwalifikacja - wskazałam, że prokurator źle przyjął zbieg, napisałam o zasadzie "konsumpcji". Śledztwo, a nie dochodzenie - też mam.\nW sumie trochę mi teraz lepiej, że przeczytałam ten klucz.


"MADONNA W FUTRZE" - SABAHATTIN ALI - Kulturantki\nOpublikowany dnia 31 października 2015 1 listopada 2015 by Milena\n„Madonna w futrze” to fascynująca historia miłosna, która zawiera w sobie tragizm losów młodego człowieka kompletnie nieprzystosowanego do życia w społeczeństwie. Autor analizuje dogłębnie życie zagubionego mężczyzny, który dąży do zapełnienia ciążącej nad nim pustki i doskwierającej z wiekiem samotności. Ukazuje również poszczególne elementy życia bohatera na zasadzie retrospekcji czyli wachlarzu wspomnień umieszczonych przez w starym, podartym zeszycie, który odnajduje jeden z współpracowników. Czy Raif’owi uda się przywyknąć do pewnych ram otoczenia w którym funkcjonuje? Lata dwudzieste XX wieku to trudny czas nie tylko ze względu na dotkliwe kryzysy, ale przede wszystkim jest to okres zmian postrzegania przez społeczeństwo pewnych wartości jak: miłość, przyjaźń, uczciwość czy szacunek. Jest to moment, w którym następuje przewartościowanie pewnych zasad moralnych. Czy główny bohater zdoła zaakceptować ograniczenia społeczeństwa w którym żyje?\nSabahattin Ali to poeta, nowelista, powieściopisarz, który uznawany jest jako jeden z najbardziej szanowanych realistów nowoczesnej literatury w Turcji. Swoją przygodę z piórem rozpoczął jeszcze w wieku studenckim, a w obliczu doświadczeń życiowych – stał się swego rodzaju wyznacznikiem ruchu oporu wobec tego, co działo się w jego ojczystym kraju. Jedni uważają go zatem za utalentowanego pisarza, a inni za wyklętego poetę, który nie godząc się na „szarą” rzeczywistość, postanowił zbiec z rodzinnej Turcji. Angażowanie się w sprawy społeczne państwa było jego głównym zajęciem, swego rodzaju zadaniem, które pieczołowicie i dokładnie wykonywał. Jego działalność była pojmowana przez rządzących jako zagrożenie polityczne, dlatego też kilkakrotnie umieszczano go w więzieniach lub obozach dla opozycjonistów. W końcu postanowił uciec z kraju – w drodze do Bułgarii został postrzelony i zginął usiłując opuścić Turcję.\n„Madonna w futrze” rozpoczyna się jak wiele innych historii i z pozoru przypomina mnóstwo opowieści zasłyszanych na ulicy. Pewien młody mężczyzna do pewnego czasu nie może znaleźć pracy i postanawia zapytać o jakieś zajęcie swojego dawnego znajomego. Ten uradowany spotkaniem po latach od razu proponuje mu stanowisko we własnej firmie, która prężnie się rozwija i nie narzeka na brak klientów. Nowy pracownik zostaje umieszczony w pokoju wraz ze starszym tłumaczem niemieckiego – Raif’em, który początkowo nie chce się wdawać się w jakiekolwiek relacje. Raif pracuje bardzo ciężko za niewielką stawkę, która nie odzwierciedla jego wkładu pracy. Mimochodem gdy zdarzy mu się chwila przerwy często zagląda do jednej z szafek stojących przy biurku i wyjmuje zawsze ten sam stary, obdarty zeszyt z ręcznymi zapiskami. Czyta wybrane fragmenty i natychmiast chowa na to samo miejsce. Co skrywa tłumacz w swoim notatniku? Wzbudza to zaciekawienie współpracownika, który nie potrafi odgadnąć co znajduje się w skrywanej szufladzie. Po upływie czasu Raif niespodziewanie zaczyna coraz częściej opuszczać dni pracy skarżąc się na zdrowie, aż w końcu jego towarzysz postanawia go odwiedzić. Wówczas dowiaduje się o poważnej chorobie Raif’a, który po namowach pozwala mu zajrzeć do tajemniczego zbioru ręcznych zapisków. Zeszyt okazuje się być pamiętnikiem, który zawiera w sobie wszystkie odpowiedzi dotyczące życia Raif’a i jego biernego nastawienia wobec innych ludzi.\nTo właśnie od tego momentu Sabahattin Ali rozpoczyna akcję powieści. Wplata w fabułę utworu plątaninę wspomnień głównego bohatera, które zawarte są na kartkach papieru zniszczonego zeszytu. Z zapałem fragmenty życia Raif’a pochłania jego współpracownik, który zaczyna rozumieć dlaczego z pozoru spokojne stanowisko urzędnika stanowi o jego bierności wobec otoczenia. Kim okaże się tajemnicza Madonna w futrze? Niezwykła historia miłosna opisana na kartkach pamiętnika sprawia, że opowieść nabiera nadzwyczajnego, niemal baśniowego charakteru. Przypadkowo napotkana malarka staje się największą miłością życia Raif’a, który nagle budzi się z otępienia i depresji by na nowo nabrać powietrza w płuca. Młody samotnik wreszcie zaczyna żyć pełnią życia i przez krótki moment czuje szczęście. Jak skończy się ta przygoda? Czy los się do niego uśmiechnie i sprawi, że wreszcie odnajdzie swoją bezpieczną przystań?\n„Madonna w futrze” to przede wszystkim powieść zawierająca psychologiczną analizę osobowości głównego bohatera, która sprawia, że zaczynamy się z nim utożsamiać. Każdy z nas przeżył mnóstwo przygniatających rozczarować, zawodów czy chociażby porażek. Tragedie małe i duże są na porządku dziennym świata doczesnego, który niekiedy daje się we znaki i sprawia, że zamiast cieszyć się tym co mamy – budzimy się jako nieszczęśliwi i niedołężni staruszkowie, którzy tak naprawdę nie zaznali jeszcze życia. O tym właśnie jest ta opowieść – o ciągłej obawie przed światem, ryzykiem, marzeniami. Raif został przedstawiony jako młody mężczyzna, któremu życie upłynęło nad ciągłym rozmyślaniem czy warto zaryzykować. Indywidualista, zamknięty w sobie mężczyzna pozostający gdzieś poza społeczeństwem. Samotnik, który poprzez swoją bierność i zgodę na to jak jest – przestał żyć i walczyć o własne szczęście. „Madonna w futrze” to historia o pokonanym człowieku, który nie potrafił się odnaleźć w świecie zmodelowanych wartości. Obok tej pozycji na pewno nie przejdziecie obojętnie – każdy odnajdzie w niej coś dla siebie. Gorąco zachęcam do lektury, szczególnie teraz gdy przed nami zbliżają się refleksyjne święta – dni zadumy, wspomnień i refleksji o tych, których nie ma już w naszym życiu.\nKsiążki madonna w futrze, sabahattin ali, turecka powieść miłosna, wydawnictwo rebis\nPoprzedni Poprzedni post: O twórczości, rodzinnych stronach i marzeniach – rozmowa z Anną J. Szepielak\nNastępny Następny post: Kalendarium – Listopad 2015


Nowe okna skrzynkowe w firmie Empol | Okna Wrocław- Wiedza o oknach i drzwiach z PVC i aluminium\n26 marca 2019\t7\tprzez admin\nFirma Empol przyzwyczaiła nas do tego, że Lubi zaskakiwać nowościami których Polsce często nie są jeszcze dostępne. Podobnie jest i w tej sytuacji, kiedy do produkcji wdrożono nowe rozwiązania, czyli okna skrzynkowe WINDOW BOX, wykonane z tworzywa sztucznego. Jest to rozwiązanie bardzo popularne w krajach skandynawskich z uwagi na bardzo niskie temperatury zimą. Okna skrzynkowe wykazują dużo wyższe parametry termoizolacyjne, ponieważ składają się tak naprawdę z dwóch warstw okien. Rozwiązanie to będzie więc skierowane głównie na rynki Północnej Europy, gdzie popyt na nie jest zdecydowanie większy i rozwiązanie jest to znane i pożądane przez klientów.\nKolejnym atutem okien skrzynkowych w tak zwanych Window Box, jest wysokie parametr dźwiękochłonności na poziomie 62 decybeli, co sprawia że ta konstrukcja to doskonały i absolutnie bezkompromisowe rozwiązanie, do obiektów znajdujących się w pobliżu hałaśliwych stref lub dużego intensywnego ruchu ulicznego.\nProducentem okien jest oczywiście firma Schüco, główny dostawca systemów okiennych dla firmy Empol\nTagiempol okna skrzynkowe Schüco Window box\nCiekawe rozwiązanie Nie sądziłem że takie okna w ogóle jeszcze trzeba produkować w czasach kiedy termoizolacyjność każdego elementu jest bardzo wysoka Niemniej jednak ciepłochronność takiego wynalazku musi być zdumiewająca Nie wspominając już o izolacji akustycznej takich okien plastikowych\nCzego to ludzie nie wymyślą Niesamowite jest to że dążymy cały czas do jakiejś doskonałości A pytanie czy nie warto zostawić okien w takim stanie w jakim są już dzisiaj wymyślone A pomyśleć nad na przykład tańszymi źródłami energii oczywiście oszczędzanie energii na przykład za pomocą ciepłych okien jest lepsze niż zdobywanie energii i jej zużywanie No ale tutaj bijemy się już o jakieś drobne różnice izolacji\nBez nowoczesnych rozwiązań w dziedzinie oszczędzania energii, szybko doprowadzimy do kataklizmu ekologicznego.\nOkna doskonale chronią ciepło, które my doskonale produkujemy w naszych systemach ogrzewania podłogowego\nfaktycznie rozwiązanie dość Dziwne to nasze warunki ale wystarczy się cofnąć 50 lat wstecz i u nas takie podwójne okna skrzynkowe były standardem.\nOczywiście stare drewniane z zimną szybą ale jednak podwójne, teraz w nowych standardach kiedy jedna warstwa już jest bardzo ciepło to ciekawe jakie parametry rzeczywiste osiągnie cała taka konstrukcja\nPrzydałby się takie okna na moim biegunie zimna – Suwalszczyzna. Na pewno ograniczyłby uciekanie ciepła z domu w zimę, co przyczyniłoby się do zmniejszenia kosztów ogrzewania całego budynku.\nSyrena 105 pisze:\nAle wynalazek 🙂\nSchuco to potrafi zaskoczyć ha\nDziwne to okno, w sumie to do kamienic by pasowało we Wrocławiu


Unia boi się o Opla | Informacje\n05 MARCA 2009, 17:49\nBruksela proponuje spotkanie przedstawicieli krajów europejskich, w których działają zakłady należące do General Motors, by skoordynować politykę wobec koncernu i należących do niego fabryk Opla. Berlin daje z kolei sygnał, że Opel nie jest ważny dla gospodarki Niemiec.\nUnijny komisarz ds. przemysłu Günter Verheugen zamierza zaproponować krajom, w których działają zakłady GM, by wspólnie zastanowiły się nad sposobami ratowania europejskich fabryk koncernu. Jego zdaniem potrzebne jest wspólne podejście, a nie narodowe.\nNiemcy boją się odpływu za ocean\nNajwiększy problem jest z Oplem w Niemczech. Władze kraju zwlekają z pomocą dla firmy, bo obawiają się, że pieniądze trafią do USA. Berlin chce najpierw poznać jasny plan restrukturyzacji i mieć gwarancję, że po prawdopodobnym uniezależnieniu się od GM firma będzie ekonomicznie wiarygodna.\n- Chcemy wiedzieć przed podjęciem decyzji, co sama firma zamierza zrobić - powtórzył w Brukseli minister gospodarki Karl- Theodor zu Guttenberg. Zaś minister finansów Peer Steinbrück uważa, że plan ratunkowy przedstawiony rządowi nie wytycza drogi trwałego rozwoju dla Opla.\nAngela Merkel oświadczyła z kolei, że Opel „systemowo nie ma zasadniczego znaczenia dla gospodarki Niemiec”. Nie powinien więc oczekiwać specjalnego traktowania i nie należy go też ratować za wszelką cenę.\n"Albo pomoc, albo zwalniamy"\nPrezes GM Europe Carl-Peter Forster uprzedził, że jeśli niemiecki rząd nie podejmie żadnych działań, to Opel może zlikwidować do 3,5 tys. miejsc pracy. Szef frakcji SPD Peter Struck mówi o 7 tys. ludzi, według „Rheinische Post” plan sanacji przedstawiony rządowi przewiduje likwidację 7600 etatów i oszczędności w wysokości 1,5 mld euro.\nPrzedstawiciel załogi w hiszpańskiej fabryce GM w Figueruelas (kieruje nią Romuald Rytwiński, były szef GM Poland) ujawnił, że w trakcie spotkania dyrekcji General Motors Europe z radą pracowniczą w Rüsselsheim poinformowano, iż brak pomocy w wysokości 955 mln euro dla GM Europe spowoduje, że ta filia będzie musiała wystąpić o ochronę przed wierzycielami.\nOpel zatrudnia w Europie ok. 50 tys. ludzi – w czterech zakładach w Niemczech oraz w Antwerpii, Ellesmere Port, Figueruelas i w Gliwicach. Według nieoficjalnych informacji w wewnętrznych rankingach GM gliwicki zakład jest uważany za najlepszy na kontynencie jeśli chodzi o jakość i efektywność produkcji.


Autobus przyjaźni 41395 - LEGO Friends Zestawy - LEGO.pl dla dzieci - PL\nJuż trzeci dzień!\nTym razem mam dla was renifera. Dziś mi wszystko działało. Postanowiłam, że zrobię samą głowę. Pozdrawiam Odważnakrólewnaświeca🕯. PS. Medatorze zatwierdź.


Marcin Kozłowski 26.01.2021 22:19\nPosłowie PiS zasugerowali ministrowi zdrowia, by Polska kupowała szczepionki przeciw COVID-19, które powstały bez wykorzystania linii komórkowych pochodzących z abortowanych płodów. Zdaniem parlamentarzystów, Polacy powinni mieć wybór "w zakresie możliwości szczepienia szczepionką, która została wyprodukowana w sposób zgodny z ich światopoglądem etycznym". W rozmowie z Gazeta.pl lekarz obalał mity na ten temat. - Niektórzy fałszywie twierdzą, że przeprowadza się w tym celu nowe aborcje, a nie jest to prawda - wyjaśniał.\nGrupa posłów PiS w interpelacji skierowanej do ministra zdrowia Adama Niedzielskiego stwierdziła, że wśród obaw Polaków dotyczących szczepień "pojawiają się również wyrazy poważnego zaniepokojenia kierowane na kanwie etycznej".\nJak się bowiem wskazuje, część produkowanych aktualnie szczepionek przeciw COVID-19 została sporządzona z wykorzystaniem linii komórkowych pochodzących z abortowanych płodów. Dla wielu osób, ze względu na przekonania moralne i religijne, okoliczność ta jest niezwykle istotna. Nieuwzględnienie jej w prowadzonym programie szczepień może w konsekwencji prowadzić do zmniejszenia frekwencji, a w rezultacie niepokojąco przedłużać trwający stan epidemii, w tym również kryzys gospodarczy\n- czytamy w interpelacji. Grupa posłów PiS uznała, że Polacy powinni mieć wybór "w zakresie możliwości szczepienia szczepionką, która została wyprodukowana w sposób zgodny z ich światopoglądem etycznym". Dodali także, że "należy rozważyć, aby Polska kupowała szczepionki, które powstały bez wykorzystania ww. linii komórkowych i jednocześnie odstąpiła od zakupu tych, które je zawierają".\nParlamentarzyści w związku z tym zapytali ministra m.in. o to, w jaki sposób chce informować społeczeństwo o szczepionkach wyprodukowanych z wykorzystaniem linii komórkowych pochodzących z abortowanych płodów i czy Polacy będą mieli możliwość wyboru szczepionki. Odpowiedź z Ministerstwa Zdrowia jeszcze nie nadeszła.\nPod interpelacją do resortu podpisali się: Piotr Uściński, Dominika Chorosińska, Jan Duda, Grzegorz Gaża, Teresa Glenc, Agnieszka Górska, Małgorzata Janowska, Władysław Kurowski, Jerzy Małecki, Tomasz Rzymkowski, Anna Maria Siarkowska i Sławomir Skwarek.\nPosłanki Siarkowska i Chorosińska były w nielicznej grupie posłów, którzy na zaprzysiężeniu Andrzeja Dudy w sierpniu nie mieli na twarzach maseczek.\nKonfederacja chwali się, że przyszła na zaprzysiężenie Dudy bez masek\nZespół episkopatu o "komórkach abortowanych płodów". Lekarz wyjaśnia\nW opublikowanym w grudniu komunikacie Zespół Ekspertów ds. Bioetycznych Konferencji Episkopatu Polski stwierdził m.in., że "tylko produkcja szczepionki przeciwko różyczce korzysta z komórek płodów abortowanych".\nZ kolei szczepionka przeciw COVID-19 firm Pfizer/BioNTech korzystała z nich tylko na etapie początkowego testowania jej wpływu na ludzkie komórki; nie wykorzystuje ich natomiast w sensie ścisłym do produkcji szczepionki. W końcu podkreśla się też, że w samych szczepionkach nie ma płodowych komórek, lecz tylko pozbawione zjadliwości wirusy namnożone na tych komórkach\nEpiskopat ws. szczepionek: Owoc daru udzielonego człowiekowi przez Boga\n21 grudnia watykańska Kongregacja Nauki Wiary uznała za "moralnie dopuszczalne" stosowanie szczepionek przeciwko koronawirusowi, które w trakcie badań i procesu produkcyjnego powstały z wykorzystaniem "linii komórkowych pozyskanych z abortowanych płodów". Kongregacja dodała również, że "odwołanie się do takich szczepionek nie oznacza formalnej współpracy przy aborcji, z której pochodzą komórki, z których zostały wyprodukowane".\nLinie komórkowe pochodzą z płodów z lat 60. i 70., które były abortowane ze wskazań medycznych, prawnych lub innych. Te linie są podtrzymywane w laboratoriach do celów badawczych i produkcyjnych. Niektórzy fałszywie twierdzą, że przeprowadza się w tym celu nowe aborcje, a nie jest to prawda\n- tłumaczył przed kilkoma tygodniami w rozmowie z Gazeta.pl prof. Jacek Wysocki, pediatra, specjalista chorób zakaźnych z Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu, zastępca przewodniczącego Polskiego Towarzystwa Wakcynologii.\nDruga rola linii komórkowych dotyczy już samego procesu produkcji. - Mowa o sytuacji, w której trzeba namnażać wirusa. Nie można do tego używać komórek zwierzęcych, bo zawsze istnieje prawdopodobieństwo, że zawierają one wirusa, którego jeszcze nie znamy. Nie można też pobrać komórek od człowieka dorosłego, bo mogą mieć one np. mutacje nowotworowe - dodawał. Ekspert podkreślał, że na etapie produkcji szczepionki firmy Pfizer nie wykorzystywano linii komórkowych. - Wykorzystywano je jednak na etapie wynalezienia, jeszcze przed badaniami na zwierzętach i na ludziach - precyzował.\n"Użycie hodowli komórkowych jest akceptowane zarówno przez WHO, jak i UE"\nPodobną interpelację do ministra zdrowia - dotyczącą szczepionki przeciwko śwince, różyczce i odrze - skierował w 2016 r. do ówczesnego szefa resortu Konstantego Radziwiłła ówczesny poseł Kukiz'15 Tomasz Rzymowski. Parlamentarzyście odpowiedział wtedy wiceminister zdrowia Marek Tombarkiewicz.\nUżycie hodowli komórkowych pochodzenia ludzkiego do produkcji szczepionek jest akceptowane zarówno przez Światową Organizację Zdrowia, jak i Unię Europejską. Hodowle komórkowe stosowane do wytwarzania szczepionek nie są hodowlami pierwotnymi, tj. nie pochodzą bezpośrednio z tkanek, lecz są to linie komórkowe, które wywodzą się z pojedynczych komórek pobranych w latach sześćdziesiątych. Linie komórkowe przechowywane są w banku komórek i podlegają ciągłemu odtwarzaniu\n- tłumaczył Tombakiewicz w 2016 r.\nO interpelacji posłów PiS poinformował jako pierwszy portal Wp.pl.


Gmina Sławin – Wikipedia, wolna encyklopedia\nPaństwo Królestwo Polskie\nGubernia gubernia lubelska\nData likwidacji 1870\nGmina Sławin – dawna gmina wiejska istniejąca w XIX wieku w guberni lubelskiej. Siedzibą władz gminy był Sławin (obecnie dzielnica Lublina).\nZa Królestwa Polskiego gmina Sławin należała do powiatu lubelskiego w guberni lubelskiej.\nGminę zniesiono w połowie 1870 roku a jej obszar włączono do gminy Konopnica.\n↑ Powiat lubelski w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. V: Kutowa Wola – Malczyce. Warszawa 1884.\n↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej - Tom IV - Województwo Lubelskie, Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1924\nGłusk (do 1870 i 1973–75)\nJastków (1867–1954 i 1973–75)\nKonopnica (1867–1954 i 1973–75)\nMełgiew (1867–1954 i 1973–75)\nPiaski (1867–1954 i 1973–75)\nWólka (Tatarska) (1874–1954 i 1973–75))\nTę stronę ostatnio edytowano 10 maj 2020, 00:26.


środa, 26 czerwiec 2019 14:08\nWojownicy i teoretycy\nWedle tradycyjnego podejścia, jeśli pewna społeczność zostanie zaatakowana, najpierw chroni kobiety i dzieci. Co do tego panowała w świecie zgoda, niezależnie od różnic kulturowych i historycznych, za wyjątkiem cywilizacji żydowskiej, której wzorce zakładają, że słabszych poświęca się jako pierwszych. Jednak ta obrona kobiet i dzieci możliwa jest wtedy, gdy owa społeczność dysponuje odpowiednią siłą do obrony, taką zaś zapewniają mężczyźni. Dlaczego kobiety i dzieci nie bronią się same? Bo nie są do tego zdolne – z przyczyn fizycznych i psychicznych. Tylko mężczyźni posiadali cechy niezbędne do ochrony grupy: siłę fizyczną i umiejętność szybkiego podejmowania decyzji, a zatem skutecznego rozwiązywania problemów. Wyjątki tylko potwierdzały regułę.\nTradycyjny podział męskich ról był prosty: z jednej strony wojownicy, z drugiej teoretycy, jednych wyróżniała siła mięśni, drugich intelektu, ci ostatni wyznaczali cele, ci pierwsi je realizowali. Każda wspólnota, w której udało się skoordynować te dwie grupy, odnosiła sukcesy, nie tylko skutecznie broniąc się przed innymi, ale dokonując podbojów, czy to militarnych, czy to geograficznych, czy to naukowych – w każdym wypadku chodziło o poszerzenie władzy i umocnienie własnej pozycji. Jeśli pobieżnie choćby przyjrzymy się zwycięskim cywilizacjom i kulturom – egipskiej, greckiej, rzymskiej, łacińskiej, a także chińskiej, japońskiej czy perskiej – dostrzeżemy działanie tego właśnie schematu. Jednocześnie, jeśli będziemy chcieli znaleźć przyczyny upadku wspólnoty, powinniśmy zacząć od przyjrzenia się upadkowi wzorców męskości.\nKodeksy i reguły\nWzorce męskich zachowań tradycyjnie ujmowane były w niepisanych kodeksach, które w różnych miejscach na świecie i w różnych czasach przybierały podobną postać. Wystarczy porównać choćby tradycyjny kodeks rycerski obowiązujący na Zachodzie z japońskim bushido, drogą wojownika, obwiązującą samurajów. W każdym wypadku cenione są takie cechy, jak panowanie nad sobą (swoimi emocjami, pragnieniami), odwaga (a przede wszystkim brak lęku przed śmiercią), wierność zasadom, zaangażowanie i praca nad sobą. Zauważmy, że podobne cechy obowiązywały w męskich wspólnotach zakonnych, zarówno na Zachodzie, jak i Wschodzie, których celem było doskonalenie się duchowe, a nie tylko fizyczne. We wspólnotach tych zrodziło się zaś życie naukowe, które z kolei za cel stawiało sobie doskonalenie się intelektualne.\nW ten sposób realizowane były naturalne skłonności mężczyzn – do walki, do modlitwy, do nauki, kształtując grupy wojowników, kapłanów i mędrców czy uczonych, przy czym każda z tych grup mogła dostarczać ludzi zdolnych sprawować władzę. Optymalnym władcą był zaś ten, kto łączył w sobie siłę fizyczną z duchową i intelektualną, dzięki czemu mógł organizować wspólnocie ochronę, rozwój i ekspansję.\nOczywiście nie wszyscy mężczyźni mieścili się w wymienionych grupach, poza nimi byli bowiem również rolnicy, rzemieślnicy czy robotnicy, w każdym jednak wypadku, aby skutecznie uprawiać swój fach, niezbędne były typowo męskie cechy i skłonności: siła fizyczna, zdrowy rozsądek i twardość duchowa. Czynności nie wymagające tych cech nie cieszyły się poważaniem, a mężczyźni wykonujący je znajdowali się niżej w hierarchii. Szynkarze, kramarze, handlarze czy lichwiarze, a także zawodowi dworacy, aktorzy i inni dostarczyciele rozrywek w naturalny sposób traktowani byli jako wykonujący zawody „niemęskie”, a więc gorsze. Lekceważenie, jakie im okazywano, było tak samo naturalne, jak podziw, który budzili opiewani w mitach i sagach wojownicy, zdobywcy i władcy.\nNie trzeba wielkiej wnikliwości, aby stwierdzić, że siła danej społeczności zależy od siły jej mężczyzn: ich siły fizycznej, duchowej i intelektualnej. Zachodowi udało się podbić świat dlatego, że pozwolił na ekspansję naturalnych męskich cech, dzięki czemu z jednej strony dysponował siłą intelektualną uczonych, filozofów, eksperymentatorów i techników, z drugiej zaś siłą i twardością, wojowników, odkrywców, konkwistadorów, podróżników i awanturników. Siła każdej innej cywilizacji również opierała się na takich cechach, a kiedy one wygasały, gasła też cywilizacja.\nZasadą przetrwania było więc utrzymanie na wysokim poziomi standardów męskości i zapobieżenie temu, co określa się mianem zniewieściałości. Zniewieściałość rozumiana jest nie tylko jako zanik fizycznych atrybutów męskości, ale przede wszystkim jako zaburzenie charakteru: zniewieściały mężczyzna to taki, który nie panuje nad sobą, nie potrafi szybko podejmować decyzji, jest rozchwiany i pozwala, aby emocje i chwilowe nastroje dominowały nad rozumem i zasadami. Jedną z jego cech jest to, że więcej mówi niż słucha (gadatliwość uważana zawsze była za typowo kobiecą, niemęską cechę), jego wypowiedzi są zaś niekonkretne (zamiast prostych „tak” i „nie”), wybory zmienne, a cele nieokreślone. Ktoś taki, co oczywiste, nie może być ani gwarantem ochrony wspólnoty, ani źródłem jej siły i narzędziem ekspansji. Kimś takim łatwo sterować, wykorzystując go do swoich celów.\nPraworęczni, leworęczni i gender\nMożna teraz zadać sobie pytanie: czy przedstawione tu wzorce męskości są czymś naturalnym, związanym z cechami biologicznymi, czy raczej kulturowym wynalazkiem? Biologiczny redukcjonizm stwierdziłby, że są one wytworem samej biologii, a więc są stałe i niezmienne, z kolei redukcjonizm kulturowy uznałby, że są one jedynie kulturową konstrukcją, a zatem można je dowolnie modyfikować. Każde z tych skrajnych rozwiązań jest błędne, kultura ludzka bowiem jest rodzajem biologicznej adaptacji do środowiska, a zatem przy opisie ludzkiego zachowania żaden z tych czynników nie może zostać zlekceważony. Wzorce, o których mowa, są kulturową aktualizacją pewnych biologicznych potencji, co oznacza, po pierwsze, że w zależności od kultury mogą przybierać różną formę (rycerze, samuraje, kowboje), ale też w pewnych sytuacjach mogą nie zostać zaktualizowane, a więc rozwinięte, a nawet wyparte przez inne, choć ze szkodą dla jednostek i całych grup.\nWygląda to mniej więcej tak, jak z nauką pisania: jeśli człowiek w naturalny sposób jest praworęczny, można bez trudu nauczyć go pisać, malować czy władać mieczem prawą ręką, dzięki czemu będzie działał poprawnie i skutecznie. Nie znaczy to jednak, że nie można doprowadzić do tego, żeby zamiast prawą ręką robił to – niejako wbrew swojej naturze – lewą. Odpowiednia presja, indoktrynacja czy przymus są w stanie sprawić, że praworęczni używać będą jako podstawowej lewej ręki, choć oczywiście z miernym skutkiem i poczuciem dyskomfortu. Można również doprowadzić do sytuacji skrajnej i amputować prawe kończyny: wówczas nie będzie już wyjścia, a leworęczność stanie się jedyną możliwością.\nWszystko to ma związek z doktryną znaną jako gender studies. Wbrew pewnym opiniom, doktryna ta nie jest zbiorem nonsensów, lecz próbą wyciągnięcia praktycznych i politycznych wniosków z opisanego wyżej faktu biologiczno-kulturowej podstawy wzorców postępowania. Aby właściwie zrozumieć, o co tu chodzi, należy najpierw przywrócić właściwy sens terminowi „gender”. Nie oznacza on żadnej „płci kulturowej”, opozycyjnej wobec płci biologicznej określanej terminem „sex”, lecz odnosi się do kulturowych wzorców zachowań płciowych, a więc do kulturowych sposobów aktualizacji biologicznej potencji.\nJeśli w taki sposób spojrzymy na tą doktrynę, zobaczymy, że w owym rozróżnieniu na „gender” i „sex” nie ma nic nadzwyczajnego ani oburzającego: tak jak istnieją kulturowe wzorce związane ze sferą kulinarną, militarną czy estetyczną, tak też istnieją wzorce zachowań związanych ze sferą płciową, przy czym różnica dotyczy tego, jaki typ biologicznej potencji aktualizują. Są takie sfery naszej natury, które łatwiej poddają się modyfikacji, są takie, które zmieniać trudniej, ale faktem jest, że bardzo wiele z nich można zmienić, czasem dogłębnie, jeśli dysponuje się odpowiednimi metodami przymusu bądź indoktrynacji. Systemy totalitarne, począwszy od rewolucji francuskiej, pokazały, że działając odpowiednio brutalnie i metodycznie można człowieka formować w niemal dowolny sposób, do tego niemal stopnia, że zatraci on swoją naturę.\nDoktryna gender jest więc groźna i szkodliwa nie dlatego, że jest zbiorem niedorzeczności, które ktoś próbuje wdrażać na siłę, ale dlatego, że w oparciu o poprawne rozpoznanie relacji między sferą biologiczną i kulturową dostarcza narzędzi do modyfikowania i kontrolowania ludzkich zachowań, a co za tym idzie, kontrolowania i ostatecznie zniewalania całych wspólnot. Nawiązując do wcześniejszego przykładu, można powiedzieć, że jest to doktryna, która dostrzegła, że mając odpowiednie narzędzia propagandy i nacisku, można ludzi praworęcznych skłonić do tego, aby zaczęli używać tylko lewej ręki. Tradycyjne systemy totalitarne w takim celu po prostu odrąbałyby prawe dłonie, jednak nowoczesny demokratyczny totalitaryzm ma lepsze sposoby: prowadząc działania na poziomie politycznym, prawnym i kulturowym doprowadza do tego, że praworęczni sami z siebie wybierają lewą rękę.\nZ tej perspektywy widzimy, jaki jest cel całej tej akcji. Chodzi najpierw o modyfikację, a następnie całkowitą likwidację tradycyjnych wzorców zachowań związanych z męskością i zastąpienie ich zniewieściałością jako podstawowym schematem postępowania. W ten sposób zamiast ludzi silnych fizycznie i duchowo, twardych i odważnych, szybko rozwiązujących problemy i panujących nad sobą otrzymamy ich przeciwieństwo: słabych, rozchwianych, lękliwych, płaczliwych, grzęznących w dylematach i wewnętrznym nieładzie. Tacy ludzie nie mogą być wojownikami, kapłanami, uczonymi, odkrywcami czy awanturnikami, a jeśli obsadzi się ich w tych rolach, wypaczą i ostatecznie doprowadzą do ich likwidacji. Tacy ludzie mogą być co najwyżej dworzanami, kramarzami, szynkarzami, kelnerami, subiektami, a także wykonywać wszelkie zawody związane z działaniem przemysłu rozrywkowego.\nDo czego to prowadzi? To oczywiste. Ostatecznym celem jest pozbawienie wspólnoty jedynej ochrony, tą bowiem zapewniali jej mężczyźni realizujący tradycyjne wzorce kulturowe. Pozbawiona wojowników, kapłanów i mędrców społeczność jest jak człowiek bez rąk, serca i mózgu – to kukła, z którą można zrobić to, co się tylko chce. W takie właśnie kukły pragnie się zmienić mężczyzn i takie wzorce chce się utrwalić po to, aby ułatwić sobie panowanie. Tradycyjny, brutalny system totalitarny wybrałby w tym miejscu powszechną kastrację – jako odpowiednik amputacji dłoni – zakładając, że łatwo jest rządzić społecznością eunuchów. Nowoczesny totalitaryzm jest jednak bardziej przemyślny i zamiast fizycznego, szybkiego, ale też niepewnego rozwiązania, wybiera rozwiązanie bardziej skomplikowane i rozciągnięte w czasie, ale też dużo bardziej skuteczne: powszechne mentalne przecwelenie.\nTermin „przecwelenie” pochodzi z gwary więziennej i oznacza proces, wskutek którego mężczyzna zostaje sprowadzony do obiektu zaspokajania pragnień innych, w tym pragnień seksualnych. Przekształcenie mężczyzny w „cwela” oznacza pełne uprzedmiotowienie go, złamanie, osłabienie, a co za tym idzie przymusowe zniewieścienie i wskutek tego ulokowanie na samym dole hierarchii władzy. Cwel to jednostka pozbawiona siły, twardości, honoru i władzy nad sobą, rozbrojona nie tylko fizycznie, ale przede wszystkim psychicznie, niezdolna do oporu i walki. Nie musi być eunuchem w sensie fizycznym, ponieważ został wykastrowany i zgwałcony duchowo.\nWzorce zachowań, które cechują cwela, są przeciwieństwem tradycyjnych wzorców męskich zachowań, chodzi bowiem nie tylko o zniewieścienie, ale również o upokorzenie i uprzedmiotowienie. Dla tradycyjnego mężczyzny bycie cwelem to ostateczna klęska, większa niż kastracja i zazwyczaj nieodwracalna; to klęska większa niż śmierć, gdyż sama śmierć, zwłaszcza honorowa, w walce albo podczas realizacji trudnego zadania, nie odbiera godności. Dlatego też jeśli chce się podbić czy ujarzmić daną społeczność, zwłaszcza mając długofalowe cele, zamiast zabijać mężczyzn bądź ich kastrować lepiej ich przecwelić: nie stracą swej wartości jako towar bądź siła robocza, ale stracą wszelką siłę jako mężczyźni. Nie będą w stanie bronić ani siebie, ani innych.\nZ taką sytuacją mamy do czynienia obecnie. Zmiany kulturowe związane ze sferą seksualności są skierowane przede wszystkim przeciwko mężczyznom, a jedynie wtórnie przeciwko rodzinie, kobietom czy dzieciom. Celem jest wdrożenie nowych wzorców zachowań i wyhodowanie nowego typu mężczyzny – nie rycerza, nie samuraja, awanturnika, odkrywcy czy choćby macho, ale cwela. Oto nowy ideał kulturowy, którego realizację zapewnić ma system prawny, korygujący dorosłych, oraz edukacyjny, indoktrynujący młodszych już od przedszkola. Przy czym, co oczywiste, ideał ten przedstawiany jest jako coś pozytywnego i godnego naśladowania. Cwel an sich jest kimś w rodzaju nowego Pawki Morozowa, małego donosiciela, który stawiany był jako wzór do naśladowania w okresie stalinowskim: nowy, postępowy model oświeconego człowieka, który wyzwolił się z tradycyjnych norm prawdomówności. Jednocześnie wzorce sprzeczne z nim automatycznie jawią się jako negatywne, reakcyjne, zacofane i przez to groźne dla prawidłowego funkcjonowania społeczności. Tradycyjne wzorce męskości – perswadują kandydatom do przecwelenia propagandziści – niosły za sobą przemoc, wojny, krew, konflikty i nieszczęście, na szczęście okazało się, że nie są one niezmienne, a skoro tak, to my, ludzie postępowi i oświeceni, możemy pójść inną ścieżką i niczym cwelowska międzynarodówka uczynić świat miejscem równości, wolności, braterstwa, pokoju i szczęścia.\nSchemat, na którym opiera się ta propaganda, nie jest oczywiście nowy. Mniej więcej tak samo argumentowali teoretycy i praktycy komunizmu, kiedy przekonywali, że rezygnacja z tradycyjnych wzorców własności i hierarchii społecznej przyczyni się do budowy ziemskiego raju. Przy czym im również chodziło nie tylko o to, aby dokonać zmian na poziomie materialnym, znosząc własność prywatną i siłą egalitaryzując ludzi, ale przede wszystkim na poziomie mentalnym: ludzie nie tylko mieli zostać pozbawieni własności, ale przede wszystkim należało wykorzenić z nich chęć jej posiadania. Dobrze ujął to Orwell w książce Rok 1984: celem systemu totalitarnego nie jest jedynie to, aby bohater był posłuszny poleceniom Wielkiego Brata; prawdziwy cel polega na tym, by pokochał on Wielkiego Brata.\nI tak samo jest w tym wypadku. Chodzi nie tylko o to, aby mężczyźni wyrzekli się tradycyjnych wzorców i siłą zostali doprowadzeni do zniewieścienia, ale przede wszystkim o to, aby dokonali tego sami z siebie – aby autoprzecwelenie stało się powszechną praktyką, podobnie jak w czasach komunizmu autodenuncjacja.\nZadanie to realizowane jest na wielu poziomach. Nowe wzorce zachowań najłatwiej propagować w ramach kultury masowej, której propaganda jest najbardziej powszechna i wyjątkowo skuteczna. Poprzez kino, literaturę wszelkiego rodzaju, muzykę, telewizję, internet i prasę powoli, metodycznie i skutecznie rozpowszechnia się nowy ideał mężczyzny-cwela – słabego, delikatnego, podległego, rozchwianego emocjonalnie, niedojrzałego i lękliwego – przekonując mężczyzn, że tacy właśnie powinni chcieć być, kobiety zaś, że takich mężczyzn powinny szukać. Model cwelowski upowszechnia się także w dosłownym sensie, propagując homoseksualizm i rozmycie tożsamości płciowej, zwłaszcza u ludzi młodych. Nie od dziś wiadomo, że seksualne zdominowanie młodego mężczyzny czy dziecka dożywotnio wypacza jego charakter, nie tylko ustawiając go na stałe w pozycji przedmiotu realizacji cudzych celów, ale zarazem czyniąc z niego narzędzie uprzedmiotawiania innych. W tym sensie homoseksualizm może być zaraźliwy w taki sam sposób jak wampiryzm – ukąszenie sprawia, że człowiek sam zaczyna kąsać innych, roznosząc truciznę. I podobnie jak na wampiryzm, nie ma na to lekarstwa.\nInnym sposobem niszczenia tradycyjnych męskich wzorców jest zmiana wzorców zachowań kobiet i poddanie ich transformacji będącej żeńskim odpowiednikiem przecwelenia. Feminizacja mężczyzn odbiera im siłę i zdecydowanie, maskulinizacja kobiet z kolei niszczy w nich wdzięk i typową dla tradycyjnych wzorów lekkość. Proces ten na Zachodzie zaszedł już dość daleko, co widać porównując na przykład Amerykanki czy Niemki z Japonkami i Chinkami, które trzymają się wciąż starych wzorców. Kobiety hodowane wedle nowych zasad przestają być atrakcyjne dla mężczyzn starego typu, jawiąc się jako rodzaj dziwadeł czy mutantów, z kolei one same, aby móc odgrywać nowe role, potrzebują nowego typu mężczyzn, dla których naturalnym odruchem staje się bycie zdominowanym. Rzut oka na zaludniających wielkie miasta wyfryzowanych pożeraczy tofu, ważących niewiele więcej niż rower, na którym kursują między modną kawiarnią a pracą, polegającą na świadczeniu usług – kelnerskich, sklepowych, finansowych i innych – wystarczy, aby zrozumieć, że nowy ideał już został zrealizowany. Żart o hipsterach, którzy popłakali się o dziewczynę, jest już opisem codzienności.\nNowe wzorce zachowań wdrażane są również na innych poziomach: politycznym, prawnym, naukowym, medycznym, ale nie miejsce tu, aby szczegółowo je omawiać. Cała akcja hodowania nowego mężczyzny, podobnie jak to się działo w wypadku hodowania nowego człowieka komunistycznego, prowadzona jest skrupulatnie i długofalowo. Przy tym w odróżnieniu od narzędzi stosowanych przez komunizm, w tym wypadku środki miękkie zdecydowanie przeważają nad brutalną siłą, co zawdzięczamy rewolucji informatycznej, która pozwoliła na stworzenie instrumentów propagandowych o niespotykanej dotąd sile, zasięgu i skuteczności.\nPodsumujmy dotychczasowe rozważania: procesy społeczne związane ze sferą płci i seksualności mają na celu wytworzenie nowych wzorców męskości, sprzecznych z tradycyjnymi, dzięki czemu zostanie zneutralizowana jedyna siła mogąca bronić wspólnoty i zapanować nad nią. Jeśli mężczyźni zostaną zastąpieni cwelami, nikt nie obroni już kobiet i dzieci, a w kolejnych pokoleniach nikomu nawet nie przyjdzie do głowy, że mógłby stawiać opór, słabość fizyczna i duchowa oraz brak charakteru uchodzić bowiem będą za cnotę. W takiej sytuacji zarządzanie masami staje się łatwiejsze niż kiedykolwiek: nie tylko wszelki opór zostaje bowiem zduszony w zarodku, ale nawet sama myśl o nim.\nWszystko to, co czyniło mężczyzn zdolnych do zmiany świata – upór, hardość, fantazja, pomysłowość, gwałtowność, odwaga granicząca z brawurą, stawianie na swoim za wszelką cenę, a przede wszystkim naturalne dążenie do panowania, nad sobą i innymi – zostaje zablokowane już w punkcie wyjścia. Biorąc pod uwagę globalność i dogłębność indoktrynacji, a także dodatkowe środki, takie jak hormonalnie wzbogacana żywność czy stały kontakt z obniżającymi poziom testosteronu ftalanami, wystarczy kilka pokoleń, aby stare wzorce zanikły. I jeśli nawet w tym nowym wspaniałym świecie pojawi się kilku dzikusów hołdujących dawnym skłonnościom, zawsze będzie dla nich dość miejsca w rezerwatach.\nW tym miejsc zwykle pojawia się pytanie o to, czy można temu zapobiec: czy można powstrzymać albo osłabić ten proces? Bez wątpienia można – tak jak można było powstrzymać komunistyczny projekt zniesienia własności prywatnej albo plany powszechnej kolektywizacji, choć można oczywiście zastanawiać się, czy rozwiązania te nie zostają mimo to wprowadzane, choć w nieco inny sposób. Niszczenie wzorców męskości nie jest koniecznością cywilizacyjną ani nieuchronnym skutkiem rozwoju technicznego, czego przykładem są kraje Dalekiego i Bliskiego Wschodu, gdzie mimo zaawansowania cywilizacyjnego tego typu destrukcyjne procesy nie zachodzą, a jeśli nawet, to w dużo mniejszej skali (można tu znów odnieść się do społeczeństwa japońskiego, koreańskiego czy chińskiego, w których dawne wzorce są czasem modyfikowane, ale nie negowane). Czym różnią się owe kraje od państw Zachodu? Wśród ważnych różnic można wskazać dwie: brak tradycji chrześcijańskiej i brak tradycji demokratycznej. Pierwsza kwestia wiąże się z innym podejściem do kwestii moralności, a zwłaszcza moralności mężczyzn, druga z innym podejściem do problemów hierarchii i ról społecznych, a istotną rolę odgrywa tu naturalny niemal antyegalitaryzm.\nOdpowiedź na pytanie, dlaczego w niechrześcijańskich społeczeństwach Dalekiego Wschodu mimo zaawansowania technicznego udaje się przechować tradycyjne wzorce społeczne, to temat na osobny artykuł. Tutaj należy zwrócić uwagę na jedną tylko kwestię, związaną z moralnością. Otóż walka z nurtem dążącym do eliminacji tradycyjnych wzorców zachowań odbywa się często pod hasłem obrony „tradycyjnej rodziny” i „tradycyjnej moralności”. Sęk w tym, że owa „tradycyjna” rodzina i moralność są wytworem epoki wiktoriańskiej, a u ich podstaw leży purytańska moralność i kalwiński etos pracy. Jako takie niewiele mają wspólnego z wzorcami funkcjonującymi w cywilizacji łacińskiej od antyku greckiego i rzymskiego aż do późnego średniowiecza, są wręcz obcym wtrętem, efektem protestantyzmu, który jako taki jest jednym z głównych czynników judaizacji cywilizacji łacińskiej.\nNależy uświadomić sobie, że walka z ideologią gender i tym podobnymi ruchami poprzez odwołanie się do purytańskiej moralności i dziewiętnastowiecznych modeli rodziny jest chybiona, gdyż to one właśnie umożliwiły pojawienie się tej ideologii. To purytański kult ascezy, wywodzący się z między innymi z katarskich, gnostycznych prądów myślowych, tropienie grzechów i nieczystości, a także wiktoriańska obsesja na punkcie seksu i metodyczne podtrzymywanie poczucia winy związanego z ta sferą były pierwszymi kagańcami, jakie próbowano założyć na mężczyzn, sprowadzając potencjalnych wojowników, zdobywców i odkrywców do roli „tatusiów”, których zadaniem była ciągła troska – o pracę, żonę, dzieci, wnuki itp. – i „służenie” innym. Felicjan Dulski ze sztuki Gabrieli Zapolskiej, zaszczuty i zawłaszczony przez wyemancypowaną i zarazem trzymającą się wiktoriańskich wzorców żonę oraz rozpuszczone córki, to zapowiedź nowego typu mężczyzny, którego wolność zostaje ograniczona do możliwości zaspokajania pragnień jego rodziny. Niezaspokojenie tych pragnień czyni z mężczyzny nieudacznika – i taki wzorzec powiela dziś literatura i kino popularne, zwłaszcza filmy dla młodzieży, w których pojawia się archetypowa postać ojca-nieudacznika, niedojrzałego fantasty, skontrastowanego z odpowiedzialną matką i dziećmi, o których łaski musi się łasić (oto tylko kilka przykładowych tytułów z ostatnich lat: Noc w muzeum, Wojna światów Spielberga, Jak zostać kotem itd.).\nPurytański kult ascezy, tropienie grzechów i nieczystości, a także wiktoriańska obsesja na punkcie seksu i metodyczne podtrzymywanie poczucia winy związanego z ta sferą były pierwszymi kagańcami, jakie próbowano założyć na mężczyzn.\nIdea, w myśl której dla mężczyzny najważniejsza powinna być rodzina, on sam zaś ma poświęcić wszystkie siły i talenty, aby pracować dla dobra owej rodziny, wywodzi się z tego samego nurtu, z którego wyprowadzono doktrynę gender i przekonanie o konieczności zmiany wzorców męskości. Uczynienie z mężczyzny – tradycyjnie realizującego się poza domem jako wojownik, odkrywca, awanturnik itp. – jednostki, która realizować ma się w domu, było pierwszym krokiem na drodze jego ujarzmienia i zniewieścienia. Epoka wiktoriańska, w której mimo wszystko trwały jeszcze dawne ideały, powoli, pokolenie po pokoleniu, zaczynała wbijać do głowy chłopcom wstępne poczucie winy z powodu niedopełnienia obowiązków wobec żon i dzieci. Tradycyjna sytuacja, w której jedynym obowiązkiem mężczyzny jako męża i ojca było zapewnienie utrzymania, prawem zaś egzekwowanie posłuszeństwa, została zastąpiona modelem, w którym od mężczyzny oczekiwano zaangażowania, troski, udziału w wychowaniu dzieci i organizacji życia rodzinnego, a ostatecznie służenia rodzinie i bycia posłusznym jej wymaganiom.\nNajbardziej destrukcyjnym elementem tego modelu było wyrobienie w mężczyznach przekonania, że zadowolenia i życiowej satysfakcji mogą szukać tylko i wyłącznie w rodzinie, a co za tym idzie, że znajdowanie takiego zadowolenia poza nią jest moralnie naganne. Skutkowało to ograniczeniem wolności i szlabanem dla naturalnej męskiej ciekawości świata, co nie pozostało bez wpływu na samoocenę tych, dla których – w przeciwieństwie do kobiet – rodzina nie mogła być ostatecznym celem, a którym zabroniono szukać ostatecznych celów poza nią. Do tego doszła trwająca już od dawna walka z konkubinatem, który w wielu kulturach, również w cywilizacji łacińskiej, pełnił rolę skutecznego regulatora napięć. Dlatego właśnie Felicjan Dulski jest przegrany: w normalnych warunkach znalazłby sobie młodą kochankę i nowe wyzwania, a choćby ciekawe hobby, co więcej, być może odesłałby kłótliwą żonę, co możliwe było jeszcze w wiekach średnich, jednak wiktoriańskie poczucie winy całkowicie go ubezwłasnowolnia, pozwalając mu jedynie na samotne spacery jako żałosny wyraz sprzeciwu.\nPodsumowując: ideologia rodziny wiktoriańskiej nie jest przeciwieństwem tego, co kryje się pod określeniem ideologia gender, ale jej wcześniejszą postacią i dopełnieniem, celem zaś jest – powtórzmy raz jeszcze – zniesienie tradycyjnych wzorców męskości, a przez to możliwość sprawowania władzy nad populacją. Dlatego też walka z nowymi prądami w imię obrony „tradycyjnej rodziny” jest nieskuteczna: to kłótnia w – nomen omen – rodzinie o to, w jaki sposób uprzedmiotowić i złamać mężczyznę.\nZmiany dokonujące się na Zachodzie we wzorcach zachowań płciowych oraz w sferze seksualnej oznaczają nie tylko rewolucję społeczną, ale też psychiczną, ponieważ tworzą nowy typ mentalności – nowych mężczyzn i nowe kobiety. Psychika tych nowych ludzi za kilka pokoleń będzie tak samo zdewastowana jak dzieci wychowywanych w rodzinach homoseksualnych, jednak dewastacja ta stanie się jedyną opcją, podobnie mańkuctwo dla ludzi, którym odebrano możliwość posługiwania się prawą ręką. Przecwelenie całych pokoleń osobników płci męskiej uczyni z nich doskonałych niewolników, karnie dostosowujących się do reguł dostarczanych przez nadzorców za pośrednictwem mediów w postaci mód, trendów i zaleceń. Nie ma najmniejszej szansy, aby urodził się wśród nich jakiś Spartakus, a jeśli nawet, szybko skieruje się go na terapię hormonalną estrogenami.\nAby móc w jakikolwiek sposób opierać się tym procesom, należy najpierw zrozumieć ich źródła, naturę i cel, a nie można tego zrobić kultywując purytańską moralność i wiktoriański model rodziny i ojcostwa. Oba te rozwiązania są jedynie elementami rozkładu cywilizacji łacińskiej, takimi jak rewolucja francuska czy sowiecka, oraz służą jako narzędzia nadzoru, podobnie jak freudowska psychoanaliza czy obecnie ideologia gender. Również posoborowy Kościół nie jest w stanie służyć jako wsparcie, wskutek protestantyzacji i judaizacji odszedł od łacińskiego dziedzictwa, stając się z wolna sojusznikiem nowego ładu światowego. Należy sobie wszakże uświadomić, że wzorce zachowań płciowych, z którymi dziś się walczy, są starsze niż chrześcijaństwo i znajdujemy je również poza cywilizacją łacińską (która, nawiasem mówiąc, również opiera się na tradycjach starszych niż chrześcijaństwo). I z tej perspektywy cała sytuacja może wydawać się mniej beznadziejna.\nWyświetlony 5168 razy\nWięcej w tej kategorii: « Wojna o duszę świata Ideologii LGBT+ chodzi o zawłaszczanie przestrzeni publicznej »


Niekiedy zabiegi pielęgnacyjne są stresujące dla właściciela głównie z uwagi na fakt, że sam pies bardzo kiepsko je znosi. W takiej sytuacji niezbędne jest zastanowienie się, jak pogodzić prostotę wykonywania podstawowych czynności, takich jak choćby czesanie i usuwanie martwej sierści, z profesjonalnym sprzętem, który skróciłby dodatkowo czas poświęcany na pielęgnację. W takich przypadkach doskonale sprawdzają się rozmaite rękawice dla psów – wystarczy tylko dobrać rodzaj.\nNasz internetowy sklep zoologiczny oferuje rękawice dla psów, doskonałe do podstawowej pielęgnacji w różnym zakresie. Niektóre rękawice świetnie sprawdzą się do wyczesywania martwej sierści z okrywy o rozmaitej długości – będą świetną alternatywą dla podstawowych szczotek, budzących w niektórych czworonogach przerażenie. W ofercie posiadamy również rękawice, które pomogą zebrać pozostawioną sierść z tkanin, np. obić mebli wypoczynkowych czy ubrań. Do dyspozycji pozostają również rękawice do masażu, przydatne w celach zrelaksowania psa, oswojenia go z pielęgnacją czy dokładnego rozprowadzenia szamponu podczas kąpieli.\nBestsellerDwustronna rękawica do masażu i pielęgnacji psa i kota\n164,30 zł Program lojalnościowy:82.15pkt.\n191,50 zł Program lojalnościowy:95.75pkt.


Utworzono: piątek, 08, czerwiec 2018 14:41 | Magdalena Ruta | Odsłony: 918\nKibice będą mogli oglądać mecze nie tylko naszej kadry. W sumie w głogowskiej strefie kibica będzie można obejrzeć dziewięć meczów. - W przypadku awansu Biało-Czerwonych z grupy pokażemy również wszystkie mecze Polaków w fazie pucharowej – mówi Marta Dytwińska – Gawrońska, rzecznik Prezydenta Głogowa. Mecze będą transmitowane na największym ekranie LED w mieście. Dodatkowo do dyspozycji będzie strefa gastronomiczna. Planowane są również gry i zabawy sportowe przed meczami oraz w przerwach spotkań. Pierwszy, inauguracyjny mecz Mundialu poprowadzi Bartek Ignacik - znany jako TurboKozak z telewizji Canal+. Wstęp na wszystkie imprezy jest bezpłatny.\n14 czerwca, mecz otwarcia 17.00 Rosja – Arabia Saudyjska\n19 czerwca 14.00 Kolumbia – Japonia\n24 czerwca 17.00 Japonia – Senegal\n28 czerwca 16.00 Polska – Japonia


"Osy" w Och -Teatrze. Recenzja spektaklu - Strefa LifeStyle\n„Osy” w Och -Teatrze. Recenzja spektaklu\n„Osy”/ Fot: Kasia Chmura/ mat. prasowe Och Teatru\n„Osy” to najnowsza premiera na scenie Och -Teatru, w której autor prowadzi nas w zakamarki ludzkiej duszy.\nDramaty Iwana Wyrypajewa – rosyjskiego reżysera, aktora i dramatopisarza są chętnie wystawiane na scenach stołecznych teatrów. W ciągu ostatnich dwóch dekad z powodzeniem zagrano w Warszawie większość jego sztuk, które sam wyreżyserował. Wystarczy chociaż wspomnieć świetne inscenizacje: „Dnia Walentego” w Teatrze Powszechnym, sztuki „Lipiec” w Teatrze na Woli, „Nieznośne długie objęcia” na scenie przy Zamoyskiego czy „Słoneczną linię” w Teatrze Polonia. Z kolei w tamtym sezonie na scenie Teatru Polskiego Iwan Wyrypajew przygotował znakomitą inscenizację „Wujaszka Wani” Czechowa, a w Teatrze Na Woli wyreżyserował swoją sztukę „Irańska konferencja”.\nFot: Kasia Chmura/ mat. prasowe Och – Teatru\nNowy sezon rozpoczął od wyreżyserowania własnej sztuki „Letnie osy kąsają nas nawet w listopadzie” (tu granej pod tytułem „Osy”) w Och – Teatrze. Na scenie oglądamy małżeństwo Sarę i Roberta (Magdalena Boczarska i Marcin Dorociński) oraz ich przyjaciela Donalda ( Dariusz Chojnacki). Prowadzą oni przez półtorej godziny ożywioną dyskusję, której celem jest ustalenie: z kim Markus, brat Roberta spędził poniedziałek. Każdy z bohaterów ma inną wersję wydarzeń. Podczas tej salonowej gry towarzyskiej, w której bohaterowie sztuki zrzucają maski, padają pytania o sens życia, rozważania o Bogu, miłości, przemijaniu i samotności. Jest czasem bardzo śmiesznie, ale bywa też i bardzo okrutnie. „Osy” to niezwykła sztuka, która nawiązuję do teatru absurdu i dramatów Czechowa.\nFot: mat. prasowe Och -Teatru\nNa prawie pustej scenie Och – Teatru, trójka wybitnych aktorów z mikrofonami w ręku wykrzykuje swoje kwestie, doskonale wcielają się w w rolę swoich bohaterów. Zachwycają paletą aktorskich emocji. Cieszy fakt, że można wreszcie zobaczyć w nowej roli teatralnej Marcina Dorocińskiego, który w ostatnich latach zajęty zdjęciami do kolejnych filmów nie miał czasu na teatr.\nKlimat spektaklu doskonale buduje światło autorstwa Adama Czaplickiego, ilustracyjna muzyka Jacka Jędrasika i kostiumy Anny Met, inspirowane modą lat osiemdziesiątych, w których postacie wyglądają niezwykle surrealistycznie.\nJeśli chcecie spędzić w teatrze fascynujące półtorej godziny i zajrzeć w zakamarki duszy nie tylko postaci na scenie, ale także swoich, to koniecznie wybierzcie się zobaczyć „Osy” w Och -Teatrze. Po tym spektaklu psychoterapia nie będzie już Wam potrzebna.\nLekcje stepowania w Och -Teatrze: Magiczny przepis Krystyny Jandy


Villa Sosnowaapartamenty - mieszkania\nCena od: 265 PLN / 1 dzień Obiekt Villa Sosnowa jest usytuowany w Pobierowie, 400 metrów od morza. Zapewnia on zakwaterowanie bez wyżywienia i bezpłatny parking prywatny. Apartamenty dysponują balkonem z widokiem na ogród.\nW naszej ofercie m.in.: dostęp do Internetu, bezpłatne WiFi, ogród, transfer lotniskowy (dodatkowa opłata), piesze wycieczki, parking przy ulicy, jazda konna, jazda na rowerze, całkowity zakaz palenia, parking na miejscu, ogrzewanie, prywatny parking, bezpłatny parking, masaż, transfer lotniskowy, pokoje dla niepalących, pokoje rodzinne, WiFi, parking, wypożyczalnia rowerów (dodatkowa opłata), zwierzęta domowe są akceptowane, pokoje dla alergików.\nApartament 2 osobowy (1 duże łóżko podwójne, 1 rozkładana sofa - 36 mkw);\nApartament typu Suite 4 osobowy (1 duże łóżko podwójne, 2 łóżka pojedyncze, 1 rozkładana sofa - 49 mkw);\nOferta naszego partnera Booking.com BG.241236


Zwycięzcy Coke Live Fresh Noise 2009 w Ampersand! | ampersand records\n« Zobacz klip do „Fuckorlove” Nathalie And The Loners!\nWe Call It A Sound – darmowy singiel zwycięzców Coke Live Fresh Noise 2009! »\nZwycięzcy Coke Live Fresh Noise 2009 w Ampersand!\nPublished Marzec 26, 2010\tUncategorized Closed\nSwym pierwszym krążkiem We Call It A Sound potwierdzają, że na polskiej scenie są zjawiskiem wyjątkowym. „Animated” to album, który łączy najróżniejsze inspiracje – słychać tu echa indie-soul-popu spod znaku Hot Chip i jazzujących songów Talk Talk, swobodne podejście do rockowej formy ze szkoły zarówno The Police jak i The Sea And Cake, ale też nastrojową emotronikę i liryczne brzmienia spod znaku 4AD. Aż trudno uwierzyć, ze tak tak dojrzałą płytę nagrali muzycy, którzy nie skończyli jeszcze 20 lat!\nTrzon We Call It A Sound tworzą 19-letni bracia bliźniacy Karol i Filip Majerowscy. Obaj doskonale radzą sobie z wieloma instrumentami – od gitary, przez trąbkę i puzon, egzotyczną kalimbę, po klawisze i różnego rodzaju zabawki elektroniczne. Karol także doskonale śpiewa – głosem wyróżniającym się pośród rodzimych wokalistów, przypominających chwilami Marca Hollisa, czasem zaś lirycznego Stinga. Skład uzupełnia pomysłowo grająca sekcje rytmiczna – Marek Orywał (bas) i Michał Hruświcki (bębny, syntezatory, dzwonki itp.).\nW czerwcu 2009 zespół We Call It A Sound został laureatem konkursu Coke Live Fresh Noise w Krakowie – jury w skład, którego wchodzili m.in. O.S.T.R czy Envee wybrało ich spośród kilkuset zespołów z całego kraju. Przypomnijmy, ze wśród laureatów wcześniejszych edycji byli m.in. muzycy Afromental. Nagroda w prestiżowym konkursie pozwoliłą sﬁnansować im sesję nagraniową – “Animated” zarejestrowano podczas całomiesięcznej sesji w studiu Electric Eye, zmasterowano w legendarnym amerykańskim studio West West Side, z którym współpracowali m.in. Animal Colective czy LCD Soundsystem, ale też Yes i Fleetwood Mac.


`; Zestaw: Pętla indukcyjna Artone 3 MAX + MIC + TVB | ELEKTRONIKA \_ WZMACNIACZE DŹWIĘKU \_ ARTONE ELEKTRONIKA \_ WZMACNIACZE DŹWIĘKU\nZestaw: Pętla indukcyjna Artone 3 MAX + MIC + TVB\nOszczędzasz 12.29% (168.00zł), kupując w zestawie.\nCena w punktach: 59950 pkt.\nZa zakup tego produktu otrzymasz: 1199 pkt.\nPętla indukcyjna Artone 3 MAX\nNadajnik TV Artone TVB\nMicrofon Bluetooth Artone MIC\nZESTAW: Artone 3 MAX + Artone MIC + Atrone TVB\nARTONE 3 MAX:\nArtone 3 MAX to najmocniejsza dostępna na rynku pętla indukcyjna. Pętla dostarcza dźwięk najwyższej jakości bezpośrednio do aparatów słuchowych czy procesorów mowy obsługujących ten rodzaj komunikacji (tzw. T-Coil). Dzięki komunikacji Bluetooth z pętlą możemy sparować dowolny telefon, tablet lub każde inne źródło dźwięku.\nOdbiera i wysyła dźwięk w pełni bezprzewodowo (Bluetooth, T-Coil)\nWspółpracuje z każdym aparatem słuchowym i procesorem mowy obsługującym ten rodzaj połączenia (T-Coil).\nPętla to silny i krystalicznie czysty dzwięk podowany bezpośrednio do urządzenia wspomagającego słuch\nUrządzenie umożliwia prowadzenie głośnych i czystych rozmów telefonicznych łącząc bezpośrednio telefon z urządzeniem wspomagającym słuch.\nTechnologia Bluetooth sprawia że do pętli sparujemy każdy telefon lub każde inne źródło dźwięku. Urządzenie umożliwia sparowanie i korzystanie jednocześnie z dwóch telefonów jednocześnie.\nKorzystać z pętli oglądając telewizję czy w szkole. Dzięki dostępnym akcesoriom Artone MIC oraz Artone TVB pętla zyskuje zupełnie nowe funkcjonalności.\nCzas pracy do 4-5 godzin na jednym ładowaniu.\n1 x Artone 3 MAX.\n1 x Instrukcja obsługi w języku angielskim.\nInstrukcja obsługi dostępna TU.\nBezprzewodowy mikrofon zapewnia głośny i zrozumiały dźwięk w hałasie lub na dystans. Urządzenie jest w pełni kompatybilne z pętlą Artone 3 MAX dedykowaną do aparatów słuchowych i procesorów mowy wykorzystujących technologię T-Coil.\nMikrofon świetnie sprawdzi się: w szkole lub uczelni, na spotkaniach biznesowych, wykładach, konferencjach czy spotkaniach towarzyskich.\nCzyste i głośne źródło dzwięku w hałasie lub na odległość\nRóżne tryby działania: do rozmów jeden na jeden lub w grupie.\nDziała do 7 godzin\nKompatybilne z Artone 3 MAX\nBezprzewodowy zasięg: 12 metrów\nWykrywa źródło dźwięku od 5 cm do 1,5 metra.\n1 x Artone MIC.\n1 x Mikrofon zewnętrzny (opcjonalny).\n1 x 3.5 mm kabel audio.\n1 x kabel USB do ładowania.\nTransmiter Artone TVB umożliwia odbieranie dźwięku z telewizora bezpośrednio w aparacie słuchowym lub procesorze mowy. Dźwięk jest czysty, głośny i bez zakłóceń. Urządzenie jest kompatybilne z ARTONE 3 MAX oraz każdym aparatem słuchowym czy procesorem mowy wykorzystującym technologię T-Coil.\nNadajnik jest kompatybilny z Artone 3 MAX.\nCzysty i wyraźny dźwięk bezpośrednio w urządzeniu wspomagającym słuch.\nUrządzenie nie przeszkadza w oglądaniu telewizora innym użytkownikom nie korzystających z urządzeń wspomagających such.\nGłośny i czysty sygnał, bez zakłóceń, zniekształceń, idealne rozumienie mowy.\nKompatybilne z każdym telwizorem.\nwymiary: 5,9 x 5x9 x 1,9 cm\nwaga: 39,4 g\nCzas działania: AUX do 15h, SPDIF (kabel optyczny) do 12h\nkabel optyczny SPDIF\nprzewód AUX (jack - jack)\nprzewód damski jack - RCA (tzw. CINCH''e)\nInstrukcja obsługi znajduje się TU.\nInstrukcja obsługi Artone 3 MAX (PL) Pobierz\nInstrukcja obsługi Artone TVB (PL) Pobierz\nInstrukcja połączenia Artone 3 MAX i TVB (ENG) Pobierz\nInstrukcja obsługi Artone MIC (ENG) Pobierz