Najważniejsze kierunki i twórcy w malarstwie francuskim XIX i pierwszej połowy XX wieku: klasycyzm, romantyzm, realizm, akademizm, impresjonizm, - PDF\nNajważniejsze kierunki i twórcy w malarstwie francuskim XIX i pierwszej połowy XX wieku: klasycyzm, romantyzm, realizm, akademizm, impresjonizm,\nDownload "Najważniejsze kierunki i twórcy w malarstwie francuskim XIX i pierwszej połowy XX wieku: klasycyzm, romantyzm, realizm, akademizm, impresjonizm,"\n1 Najważniejsze kierunki i twórcy w malarstwie francuskim XIX i pierwszej połowy XX wieku: klasycyzm, romantyzm, realizm, akademizm, impresjonizm, postimpresjonizm, fowizm, kubizm, dadaizm i surrealizm. Malarstwo klasycystyczne Podstawy sztuki klasycznej, jej koncepcja piękna, zasady kompozycji, wypracowane zostały w antyku, w starożytnej Grecji. Obrazują je dzieła Myrona, Polikleta czy Fidiasza. Wskrzeszenie myśli antycznej nastąpiło w renesansie, w sztuce Leonarda da Vinci czy Rafaela. Następnie, w XVII wieku, do idei antycznych powrócili artyści angielscy i francuscy. Klasycyzm trwał od około 1750 do około 1800 roku. W malarstwie ceniono szczególnie rysunek. Plamy barwne stosowano z umiarem, unikano kontrastów. Wygładzano płótna, by nie było widać śladów pędzla. Często przedstawiano umoralniające, pouczające sceny, wywodzące się z historii starożytnej i mitologii. Malowano także liczne portrety. Do najważniejszych założeń formalnych malarstwa klasycystycznego należy zaliczyć idealizację, obiektywizację i heroizację. David i Ingres Jacques-Louis David ( ) Przysięga Horacjuszy, 1784; Portret pani Recamier, 1800 Był on nie tylko malarzem, projektantem wnętrz i mody, ale także człowiekiem niezwykle zaangażowanym politycznie. W czasie Wielkiej Rewolucji Francuskiej był on prawą ręką Robespierre a, później nadwornym malarzem Napoleona. Jego prace były wzniosłe, miały umoralniający charakter. David w porównaniu z innymi artystami epoki zerwał ze światłocieniami baroku. Charakteryzował swe postacie wyraźnie i ostro, a obrazy budował w sposób racjonalny, przepełniając je społeczną i rewolucyjną treścią. Używał bardzo ciepłych, stonowanych kolorów. Unikał kontrastów. Najświetniejszym portretem Davida jest Portret pani Recamier, sawantki z czasów cesarstwa, prowadzącej w Paryżu salon towarzyski. Obraz nosi cechy klasycyzmu - wzorem antycznych płaskorzeźb zbudowana w płytkiej przestrzeni pierwszego planu, odznacza się wyważonym, statycznym układem. Widoczne są: jasne, rozproszone światło, precyzyjny rysunek, chłodny, harmonijny koloryt i starannie wygładzona powierzchnia malowidła. Jak wszystkie portrety Davida zdradza mistrzostwo pędzla. Z czasem, kiedy stał się malarzem Napoleona klasycyzm Davida opanowała akademicka łatwość, ale wciąż pozostał świetnym kolorystą. Obok Davida malarzami klasycyzmu we Francji byli: Francois Gerard ( ) oraz Antoine Jean le Gros ( ). Pierwszy był portrecistą, drugi malarzem wojen i scen napoleońskich. Jean Auguste Dominique Ingres ( ) Był uczniem Davida. Znany był przede wszystkim z portretów i aktów. Poza nimi interesowały go głównie sceny historyczne i mitologiczne. Twierdził, że największym uwielbieniem darzy Fidiasza, Rafaela i Naturę. W przeciwieństwie do swojego nauczyciela, nie angażował się z życie polityczne i społeczne. Mademoiselle Caroline Rivière, 1806, olej na płótnie, Muzeum Luwr, Paryż Ten portret młodej kobiety, wraz z portretami jej rodziców namalował artysta w Paryżu tuż przed wyjazdem do Rzymu. Obraz ten wykazuje bliskie związki Ingres a z malarstwem renesansu, Rafaela i malarzy florenckich. Sam Ingres przyznawał się do uwielbienia malarzy tego okresu. Gdy ten swoisty tryptyk pokazano na salonie w roku 1806, określono je mianem gotyckich z powodu ich linearnej precyzji i szklistego, gładkiego sposobu wykończenia w manierze prymitywistów. Ingres był świetnym rysownikiem. Działał w Paryżu i Rzymie. Malował kompozycje mitologiczne i alegoryczne. Jednak największym jego osiągnięciem są akty i portrety. Obrazy te cechuje statyczna kompozycja i łagodny koloryt harmonizujący z rysunkiem i gładką fakturą. Malował głównie portrety ludzi młodych. Stworzył uroczy typ portretu kobiecego, który potem przez wiele lat powtarzał. W najlepszych swoich portretach potrafił obdarzyć te wydelikacone, światowe damy rysami bohaterek klasycznych. Do tego typu portretów należy m.in. portret Panny Riviere. Ingres do końca życia pozostał żarliwym obrońcą i ostatnim niepoślednim przedstawicielem stylu klasycyzmu. I tak właśnie w portrecie tym widać szczególne uwielbienie malarza dla sztuki greckiej, dostrzegamy również jego wielki zachwyt nad pięknem i perfekcją przyrody, będącej jego głównym natchnieniem. Ingres, jak większość klasyków był bardzo drobiazgowy i wnikliwy w rysunku, ale niewielu z nich było w stanie, tak jak on ukazać strukturę materiału, puszystość futra czy blask metalu. To niesamowite, staranne odtwarzanie strojów i akcesoriów nie odrywa wcale widza od ludzkiej postaci. Wręcz przeciwnie, każdy fragment jego dzieła stanowi również całość dla siebie. Cechą charakterystyczną malarstwa Ingres a jest jego wyjątkowy, subtelny koloryzm. Na przykładzie portretu Panny Riviere spostrzegamy jak lekko i naturalnie zestawiał Ingres kolory. Jego gama opiera się głównie na trzech barwach bliskich podstawowym: miodowych rękawiczek, zieleni i błękitów tła oraz różu ust. Jasna, biała suknia kontrastuje z czarnymi włosami. Perfekcyjnie wyważona kompozycja zamyka się w klasycznym trójkącie. Każdy element obrazu stanowi niewzruszony, niezbędny element kompozycji: błękitna powierzchnia jeziora, wysoka wieża i pas drzew w tle.\n2 Wszystko to sprawia wrażenie, jakby każdy człon dzieła znajdował się absolutnie na swoim miejscu. Romantyzm szeroki i wieloznaczny termin stosowany w odniesieniu do różnych przejawów sztuki (gł. malarstwa) lat ok Romantyzm nie ma cech odrębnego stylu, jest rozumiany raczej jako wyraz postawy światopoglądowej, artystycznej i uczuciowej, może być rozumiany jako reakcja przeciw neoklasycyzmowi z jego uwielbieniem dla Rzymu i intelektu. Romantyzm znamionuje pojmowanie sztuki jako przejawu odrębności cywilizacyjnych, narodowych i osobowych oraz jako ekspresji przeżyć wewnętrznych twórcy, wyolbrzymienie roli sztuki, artysty i doznania estetycznego, wybujały indywidualizm i subiektywizm, odrzucenie przekonania o racjonalnym charakterze twórczości artystycznej, zwrot ku poznaniu intuicyjnemu i twórczej roli wyobraźni. Teodor Géricault, ur. w 1791 r. żyje intensywnie i umiera mając 33 lata, w 1824 r. na skutek obrażeń odniesionych w wyniku upadku z konia to zaledwie 10 lat niezwykle bogatej twórczości. Studiuje w Paryżu, odbywa podróż do Włoch. Inspiruje się m. in. dziełami Michała Anioła. Na swoich płótnach przedstawiał istotne wówczas sytuacje i wydarzenia, tworząc poprzez sztukę własny komentarz na temat aktualnych spraw. Najczęściej malował sceny z wojen napoleońskich oraz pejzaże. Nadano mu przydomek malarz koni i wariatów. Doskonale operował światłem i cieniem, co sprawiało że jego obrazy są pełne emocji i głębi. Najważniejszym dziełem Géricaulta jest Tratwa Meduzy,1819 Obraz powstał tuż po dramatycznych wydarzeniach, jakie miały miejsce we Francji w 1816 roku. Na Morzu Śródziemnym, niedaleko afrykańskiego wybrzeża, zatonęła francuska fregata Meduza. Na pokładzie znajdowało się ponad 150 pasażerów. Ówczesne zapiski podają, że ewakuowali się wyłącznie oficerowie. Ponad 30 osób dryfowało na tratwie przez dwa tygodnie. Tragedię rozbitków w niezwykle przejmujący sposób oddał właśnie Gericault. Na jego obrazie widać targanych przez fale ludzi, którzy widzą zbliżający się ratunek. Nadchodzi kres ich cierpienia. Na twarzach dostrzec można zarówno strach, jak i ulgę. Na drewnianych palach leży wiele ciał. Z zatoniętego statku uratowało się tylko kilka osób. Artysta zanim podjął się namalowania Tratwy Meduzy wykonał mnóstwo szkiców, szukając właściwej ekspresji i formy do przestawienia tak tragicznej sceny. Malarz obserwował obłąkanych, na twarzy których dostrzec mógł nieznane stany emocjonalne, wywołane traumatycznymi przeżyciami. Istotna była również gestykulacją, którą bardzo dokładnie zaznaczył na płótnie. Poza tym na obrazie widać również powiązanie z Sądem Ostatecznym Michała Anioła, a dokładniej z fragmentem z łodzią Charona podobna kolorystyka oraz postacie, a w szczególności twarze na obu obrazy niekiedy są uderzająco podobne. Obraz Tratwa Meduzy budzi grozę. Zastosowanie światłocienia uwydatnia dramat rozbitków. Ponadto ciemne niebo, zwiastujące nadchodzącą burzę oraz chylące się ku zachodowi słońce, wzmacniają to wrażenie. Ocaleni widzą w oddali zbliżający się statek, przed nimi jednak jeszcze jedno starcie z żywiołem. Malarz nie eksperymentował z kolorystyką. Dominująca jest brązowa barwa, której różne odcienie nadają mroczny i przerażający charakter. Obraz miał bowiem być swoistą manifestacją wobec niesprawiedliwości, do jakiej doszło w trakcie katastrofy na morzu. Płaskorzeźba Tratwa Meduzy zdobi grób artysty. Mimo oczywistych wzajemnych oddziaływań i wspólnej pracy Géricault i Delacroix nie byli przyjaciółmi. była między nimi wyłącznie kurtuazja zawsze mówili sobie Monsieur Géricault, Monsieur Delacroix. Eugene Delacroix to wybitny francuski przedstawiciel malarstwa romantycznego. Inspirował się on dziełami Rubensa i przyjaźnił się z F. Chopinem, G. Sand. Prowadził dzienniki, w których wnikliwie analizował sztukę epoki i własną (Journal ). Ferdinand Victor Eugene Delacroix urodził się w 1798 roku, a zmarł w Początkowo ten największy francuski malarz romantyczny kopiował obrazy mistrzów baroku i renesansu. W 1815 roku młody Eugene rozpoczął naukę w pracowni Pierre-Narcisse Guerina. 7 lat później Delacroix zadebiutował na paryskim salonie swoim pierwszym wybitnym dziełem Barka Dantego. W tym okresie zaczął on także malować akwarelami (m.in. Koń przestraszony przez burzę ). W 1825 roku udał się do Anglii, gdzie zapoznał się ze współczesnym mu angielskim malarstwem, w tym dziełami J. Constable a, T. Gainsborougha, T. Lawrence a, R.P. Bonningtona i W. Turnera. Jego obrazy z lat ukazywały ideowy oraz estetyczny program malarstwa romantycznego (np. Masakra na Chios, Śmierć Sardanapala, Grecja ginąca na ruinach Missolungi Bitwa pod Nancy ). W jego najbardziej znanym obrazie: Wolność wiodąca lud na barykady połączył alegoryczne przedstawienie z realistycznymi szczegółami. Wolność wiodąca lud na barykady (1830) Choć obraz ten uważany jest przez wielu badaczy za dużo słabszy od innych płócien Delacroix, to jednak dzięki tematowi jakiemu został poświęcony, należy do najsłynniejszych dzieł malarskich\n3 powstałych w XIX w. Namalowany został w 1830 r. pod wpływem wydarzeń rewolucji lipcowej. Pierwotny tytuł obrazu brzmiał Dwudziesty ósmy lipca, Wolność prowadząca lud. Delacroix nie angażował się specjalnie w politykę i jest to właściwie jedyne dzieło w jego dorobku o tak jednoznacznie politycznej wymowie. Dominującą postacią obrazu jest tytułowa Wolność, w rozchełstanej sukni, w republikańskiej czapce frygijskiej, dzierży w lewej ręce karabin z bagnetem a w prawej trójkolorowy sztandar. Za nią kroczy lud paryski wstępując na usłaną trupami barykadę paryską. Młodym studentem w cylindrze na drugim planie obrazu jest nie kto inny jak sam Delacroix, podobieństwo jest widoczne w porównaniu choćby z autoportretem czy innymi portretami artysty. A zatem Delacroix chciał być obecny na barykadzie pośród obrońców republikańskiego sztandaru w człowieku w cylindrze dopatrywano się autoportretu Delacroix, który sam w rewolucji lipcowej udziału nie brał, ale czuł się z tymi wydarzeniami związany emocjonalnie. Obok kobiety ze sztandarem podąża chłopiec w zawadiackiej czapce i chusteczce na szyi, jak chcą niektórzy, pierwowzór Gavroche'a, bohatera powstałych wiele lat później Nędzników Wiktora Hugo. Po raz pierwszy obraz został wystawiony na Salonie 1831 r., a następnie został zakupiony przez Ludwika Filipa. Jednoznacznie rewolucyjna wymowa dzieła spowodowała, że w następnych latach, w zależności od koniunktury politycznej, albo wystawiano go na widok publiczny, albo chowano głęboko w magazynach muzealnych. Dziś stanowi ozdobę galerii malarstwa francuskiego w Luwrze. Akademizm - Cabanel Alexandre ( ), francuski malarz akademicki, jeden z głównych przedstawicieli oficjalnej sztuki II Cesarstwa. Od 1844 wystawiał na Salonach. Od 1863 członek Institut de France. Profesor paryskiej École des Beaux-Arts. Bardzo modny, zasypywany zamówieniami prywatnymi i rządowymi. Jego Narodziny Wenus (1863) kupił cesarz Napoleon III. Cabanel nawiązywał do malarstwa renesansu (np. Rafaela) i J.A.D. Ingresa. Malował obrazy religijne, historyczne, mitologiczne (Fedra 1880) i reprezentacyjne portrety. Realizm Camille Jean Baptiste Corot ( ) jeden z najwybitniejszych pejzażystów XIX w. W latach mieszkał we Włoszech. Przez Ch. Baudelaire a uznany za przywódcę szkoły pejzażu. Po powrocie z Włoch wiosny i lata spędzał we Francji w plenerze, malując małe i spontaniczne szkice pejzażowe (m.in. z Bretanii, Burgundii, Fontainebleau i Normandii), zimy w pracowni w Paryżu, pracując nad obrazami przeznaczonymi na Salon. Współpracował z barbizończykami. Nauczyciel C. Pissarra i B. Morisot. Malarstwo Corota cechuje poetycki nastrój, wnikliwa obserwacja natury, ściszona kolorystyka i wibracja światła. Początkowo malował słoneczne pejzaże z motywami architektury o kontrastowym, światłocieniowym modelunku bryły. W okresie dojrzałym powstawały melancholijne, idylliczne i intymne krajobrazy o przymglonym, srebrzystym kolorycie. W ostatnich obrazach posługiwał się techniką bliską impresjonizmowi. Łączył zalety klasycysty, romantyka i realisty. Katedra w Chartres Jedno najwcześniejszych arcydzieł Corota zostało namalowane po powrocie artysty z Włoch, a dokładnie w czasie rewolucji 1830 r., kiedy Corot uciekł z Paryża. Tak jak romantycy był entuzjastą najwspanialszych dzieł architektury gotyckiej i to zawiodło go do Chartres. Obraz cechuje niespotykana kompozycja. Klarowna i perfekcyjna architektura katedry, wtopiona w rozsłonecznione otoczenie, skontrastowana została z pustym placem z trzema drzewami, stosem przydrożnych kamieni i domami. By zatrzeć pewne zaburzenie proporcji artysta domalował później dla równowagi małą postać siedzącego dziecka. Barbizończycy - École de Barbizon, Grupa malarzy francuskich, którzy w trzydziestych latach XIX w. utworzyli kolonię artystyczną we wsi Barbizon na skraju lasu Fontainebleau. Jej członkami byli: Theodore Rousseau (ideowy przywódca grupy), Julies Dupré, Charles François Daubigny, Narcisse Virgile Diaz de la Peńa, Constant Troyon, Jean François Millet (od 1849). W Barbizon często przebywał Jean Baptiste Camille Corot. Barbizończycy uprawiali przede wszystkim malarstwo pejzażowe. Stworzyli typ pejzażu intymnego, którego podstawą był romantyczny kult przyrody i umiłowanie rodzimego krajobrazu. Metoda twórcza barbizończyków opierała się na bezpośrednim studium w plenerze. Tematem ich obrazów były autentyczne, nie upiększane wycinki pejzażu wnętrza lasu, pojedyncze drzewa, brzegi rzek i stawów, nieraz ożywione sztafażem. Twórczość barbizończyków spotkała się z niezwykle wrogim przyjęciem ze strony akademików, a ich obrazy były systematycznie odrzucane przez jury oficjalnego salonu. Stosunek ten zmienił się dopiero po 1848, m. in. dzięki wysiłkom E. J. Th. Thorego. Malarstwo barbizończyków odegrało doniosłą rolę\n4 w procesie kształtowania się kierunku realistycznego i przygotowało grunt dla impresjonizmu. Jean Francois Millet Millet, związany z grupą malarzy tworzących w Barbizon, był autorem wielu wspaniałych pejzaży, ale największą sławę zyskał dzięki obrazom z życia wsi. Urodził się na wsi i codzienne życie i troski normandzkich chłopów znał z własnego doświadczenia. Wielokrotnie wracał do tej tematyki malując oszczędne w wyrazie, pełne spokoju, niemal monumentalne kompozycje ukazujące trud chłopskiej pracy. W jego obrazach nie ma nic z sielskości i malowniczości życia na wsi. Millet nie dążył do idealizacji, a jednak osiągał w swych płótnach efekt ponadczasowej alegorii. Anioł Pański to najbardziej znany obraz Milleta. Oświetlone promieniami zachodzącego słońca, ciągnące się po horyzont kartoflisko stanowi monotonne tło dla sceny rozgrywającej się na pierwszym planie. Para wieśniaków zajętych wykopkami przerywa pracę wezwana do modlitwy dźwiękiem dzwonów dochodzącym z widocznej w oddali wieży kościelnej. Dzwon na Anioł pański, wzywający na modlitwę rano, w południe i wieczorem, wyznaczał odwieczny rytm codziennej pracy na wsi. Pełni skupienia, oddani wieczornej modlitwie chłopi stają się alegorią związku człowieka z pracą i wiarą. Ich postacie ujęte syntetycznie, bez zbędnych szczegółów pełne są majestatycznej powagi i dostojeństwa. Millet dzięki umiejętności uchwycenia istoty ukazywanych zjawisk nobilitował temat prostej chłopskiej pracy wprowadzając go w orbitę zainteresowań artystów i publiczności. Obraz Anioł Pański bardzo szybko zaczął funkcjonować jako przedmiot dewocji. Reprodukowany w setkach egzemplarzy najrozmaitszymi technikami, od oleodruku po haft, znalazł swe miejsce pośród obrazków ze świętymi i Matką Boską, pomimo że w istocie jest obrazem w pełni świeckim. Édouard Manet (ur. 23 stycznia 1832 w Paryżu, zm. 30 kwietnia 1883 tamże, pochowany na Cmentarzu Passy) francuski malarz, jeden z najwybitniejszych malarzy XIX wieku. Urodził się jako pierworodny syn w zamożnej mieszczańskiej rodzinie. Jego ojciec, August Manet, był prawnikiem, pełnił obowiązki szefa gabinetu w Ministerstwie Sprawiedliwości. Matka, Eugenie Désirée Fournier, pochodziła z rodziny arystokratycznej spokrewnionej z szwedzką rodziną królewska (jej ojcem chrzestnym był król Szwecji Karol XIII). Eduard miał również dwóch młodszych braci Eugène'a i Gustava. W roku 1838 rozpoczął naukę w szkole w Vaugirard, jednakże młody Eduard nie przykładał się do nauki. Z nadzieją na poprawę w roku 1842 został zapisany przez rodziców do Collège Rollin (jednej z najbardziej renomowanych szkół w Paryżu). Tam Eduard poznał Antonin Prousta, swego późniejszego biografa. Zmiana szkoły nie zmieniła nastawienia Maneta do nauki, jednakże w tym czasie wuj Eduarda, Edmund Eduard Fournier, dostrzegł jego talent artystyczny. Wuj udzielał Eduardowi pierwszych lekcji rysunku oraz zabierał go do Luwru. Ze względu na słabe wyniki nauki w College'u ojciec Eduarda zdał sobie sprawę że musi porzucić marzenia o karierze prawniczej syna i pozwolić Eduardowi wybrać szkołę. W roku 1847 Manet przystąpił do egzaminu do Wyższej Szkoły Morskiej, lecz bez powodzenia. W celu zwiększenia swych szans Manet zgłosił się na półroczny rejs statkiem dla kandydatów do Szkoły Morskiej. Rejs ten jednak zniechęcił Maneta do kariery w marynarce i po kolejnym nieudanym egzaminie w roku 1849 udało mu się przekonać ojca do rozpoczęcia kariery malarza. W styczniu 1850 rozpoczął terminowanie w pracowni Thomasa Couture'a. Po latach nauki chciał zaistnieć w środowisku artystycznym i szansą na to miało być zamieszczenie swoich dzieł w Salonie Paryskim. Manet przez kilka ostatnich lat swojego życia cierpiał z powodu niedowładu kończyn, który doprowadził do gangreny lewej stopy. Operacja jej amputacji nie przyniosła wyzdrowienia i malarz zmarł 11 dni później, 30 IV 1883 roku. Ceremonia pogrzebowa odbyła się 3 V 1883 na Cimetiere de Passy w obecności takich znanych osób jak: Emile Zola, Alfred Stevens, Claude Monet, Edgar Degas, Paul Cézanne. Śniadanie na trawie (fr. Le déjeuner sur l'herbe) Kariera tego niezwykłego obrazu, niewątpliwie najgłośniejszego dzieła Maneta, rozpoczęła się w atmosferze skandalu. Znalazł się on pośród kilku tysięcy obrazów, których nie przyjęto na Salon w 1863 r. Aby uspokoić emocje rozgoryczonych artystów, cesarz Napoleon III umożliwił zorganizowanie wystawy tych dzieł na tzw. Salonie Odrzuconych. Pokazane tam po raz pierwszy płótno Maneta wywołało skandal. Dla ówczesnej publiczności paryskiej nie do przyjęcia było ukazanie nagiej kobiety w towarzystwie odzianych mężczyzn, bez jakiegokolwiek pretekstu mitologicznego. Manet często w swych obrazach odwoływał się do dzieł dawnych mistrzów i Śniadanie na trawie nie jest tu wyjątkiem. Centralna grupa postaci oparta została na kompozycji z zaginionego obrazu Rafaela Sąd Parysa, znanego z ryciny Marcantonia Raimondiego, zaś cały układ kompozycji Maneta odwołuje się do bardzo znanego dzieła Koncert wiejski uważanego wówczas za dzieło Giorgiona. Sama tematyka obrazu sielankowa scena pikniku na świeżym powietrzu także miała w malarstwie europejskim długą tradycję. A jednak uwspółcześnienie sceny, poprzez użycie współczesnych rekwizytów i kostiumów, spowodowało, że obraz Maneta tak bardzo oburzył krytyków. Dzieło to nie poddaje się łatwo jednoznacznej interpretacji. Trudno zrozumieć, jakiego rodzaju relacja\n5 zachodzi między przedstawionymi postaciami. Krytycy zwracają uwagę na niespójność przedstawionych planów. Widoczna w głębi kobieta brodząca w strumieniu należy jakby do innego świata, ma proporcje nie pasujące do pozostałych postaci. Nagość kobiety z pierwszego planu też nie znajduje żadnego wytłumaczenia. Jej ciekawe spojrzenie skierowane wprost na widza powoduje, że mimo woli czujemy się podglądaczami tej intymnej sceny, a nie jej obserwatorami. Urzekający pięknem obraz Maneta, nie tylko zachwyca pokolenia widzów, ale pobudza też wyobraźnię następnych generacji artystów, którzy już wielokrotnie podejmowali próby trawestowania tego dzieła. Tym obrazem Manet zerwał z obowiązującymi od renesansu zasadami perspektywy i proponuje nowy rodzaj organizowania przestrzeni obrazu.. Z płótna wręcz narzuca się cała gama koloru zielonego. Kolory są stonowane, wybija się tylko bijąca blaskiem sylwetka siedzącej kobiety i tworzy silny kontrast ze zgaszoną zielenią drzew i górnych części garderoby mężczyzn. Obraz malowany plamą, twarz siedzącej kobiety zupełnie inaczej niż reszta, bardziej realistycznie, rysunkowo, przez co sprawia wrażenie jakby wklejonej. Wrażenie spłaszczenia postaci ludzkich jest nasilone przez mimowolne porównanie z koszem owoców z pierwszego planu, który zachował trójwymiarową wyrazistość i został podporządkowany zasadom perspektywy. Perspektywa zbieżna, uzyskana również za pomocą koloru, delikatny modelunek światłocieniowy. Kompozycja statyczna, piramidalna. Patrząc na obraz możemy odnieść wrażenie, że Manet namalował go tylko aby sportretować nagą kobietę, którą w rzeczywistości była jego modelką, Victorine Meurent. Śniadanie na trawie nie zostało zrozumiane przez ówczesną publiczność. Uważali, że zostało źle namalowane, a poza tym kobiecy akt jest zupełnie niestosowny na pikniku między dwoma mężczyznami ubranymi w mieszczańskim stylu. Za szczyt złego smaku uznano wesołe spojrzenie modelki, które uznano za bezwstydne i wyzywające. Impresjonizm Wiosną 1874 roku grupa malarzy, rzucając wyzwanie oficjalnemu Salonowi, zorganizowała własną wystawę. Już samo to naruszało ustalone obyczaje. Jeszcze większą rewolucja były ich prace, zaskakujące od pierwszego spojrzenia. Reakcja zwiedzających i krytyków nie była przyjazna, zarzucano im między innymi kpienie z przyzwoitych ludzi. W skład tej grupy wchodzili Monet, Renoir, Pissarro, Sisley, Degas, Cezanne i Berthe Morisot. Złączeni w mniej lub więcej przypadkowy sposób, zgodzili się na wspólny los, na miano impresjonistów, ukute na pośmiewisko przez złośliwego dziennikarza. Organizując tę pierwszą wystawę nie byli oni debiutantami, większość studiowała w Szkole Sztuk Pięknych a także wystawiała na oficjalnym Salonie. To co ich odróżniało była niechęć do ślepego naśladownictwa dawnych mistrzów, czerpali nowe idee tworząc całkowicie nową sztukę. Obrazy impresjonistów zdawały się więc szokujące i bezczelne, w gruncie rzeczy były jednak kontynuacją dążeń poprzedników. Dodatkowo jeszcze przyjaciele postanowili nie posyłać żadnych prac na Salon. Zasadę tę przyjęli wszyscy nawet Berthe Morisot, która do tej pory odnosiła sukcesy na tym polu. Degas obawiał się, że taka postawa może zostać uznana za manifestację odrzuconych. W rezultacie zaczęto podejrzewać, ze Degas traktujący z pewnym dystansem studia z natury nie pragnie utożsamiać się z impresjonistami. W końcu wybrano 165 płócien do wystawienia. W 1876 roku ma miejsce druga wystawa impresjonistów. Uczestniczyło w niej 20 artystów, pokazano 252 prace. Tym razem każdego autora obrazy rozmieszczono oddzielnie. Degas pokazał 24, Monet 18, Morisot 17, Renoir 15, Sisley 8 oraz Pissaro 12.Na wystawę przybyło jeszcze mniej zwiedzających niż na poprzednią, ale prasa była równie gwałtowna co wtedy. W wystawie w 1877 roku wzięło udział jedynie osiemnastu malarzy, którzy zaprezentowali ponad dwieście trzydzieści prac. Frekwencja tym razem przerosła oczekiwania organizatorów, wydawało się także, ze publiczność mniej drwi, prasa pozostała jednak nie przekonana do nowej sztuki. W 1879 roku miała miejsce czwarta wystawa impresjonistów. Tym razem zaledwie piętnastu twórców wystawiło swoje prace. W 1889 roku zorganizowano piątą wystawę z osiemnastoma uczestnikami, w 1881 roku szóstą z trzynastoma, w 1882 siódma z ośmioma twórcami. W roku 1886 zorganizowano ostatnią ósmą wystawę. Brało w niej udział osiemnastu malarzy. Sam ruch nie zaczął się jednak w 1874 roku, lecz jego początki datować można na lata sześćdziesiąte. Grupa w tym okresie zgromadziła się wokół Edouarda Maneta, który w 1865 na Salonie zaprezentował Olimpię wywołując skandal. Młodzi ludzie podzielali opinie na temat dawnego malarstwa autora Olimpii, nie chcieli jednak wiernie naśladować jego stylu. Impresjonizm nie zgłębia żadnych metafizycznych problemów, nie próbuje nawet przeniknąć poza kolorową powierzchnię codzienności, przeciwnie, skupia się na powierzchowności, ulotności chwili, nastroju, oświetlenia, czy kąta widzenia. Reprezentuje punkt kulminacyjny, i zarazem ostatni przejaw wizji malarstwa, zbudowanej na zrębach renesansu, a konkretnie renesansowej perspektywy i wykształconych za jej pomocą nawyków percepcyjnych. Zarazem jednak podważa dogmaty tej wizji, udowadnia subiektywność i relatywność ludzkiej percepcji, czyni kolor i formę autonomicznymi\n6 składnikami obrazu, od tej pory nie ma już znaczenia, co widnieje na obrazie, ale jak on jest namalowany. Zmieniła się także tematyka obrazów. Odrzucono tematy biblijne, literackie, mitologiczne, historyczne. Zamiast tego pojawiła się wizja codzienności i współczesności. Artyści często malowali ludzi w ruchu, w trakcie zabawy lub wypoczynku, przedstawiali wygląd danego miejsca przy danym oświetleniu, motywem ich dzieł była także natura. Jako jedni z pierwszych malowali w plenerze, nie poprawiając swoich dzieł w pracowniach. Jednak ich malarstwo przedstawiało tylko pozytywne strony życia, nie poruszało problemów społecznych, nie zawierało przesłania. Omijało takie problemy jak głód, choroby, śmierć. Malowanie na wolnym powietrzu (en plein air) było jednym z wyróżników impresjonizmu, artyści opuszczali swoje pracownie, by malować wprost z natury. Nie był to jednak nowy pomysł. Przez cały XIX wiek malarze pejzażyści wykonywali pospieszne szkice olejne na wolnym powietrzu - uważali je jednak tylko za wstęp do ostatecznego dzieła malowanego w pracowni. Od wczesnych lat 40. XIX wieku wioski Barbizon i Marlotte służyły za miejsca wypadowe malarzy pejzażystów. Camille Pissarro ( ) - jest jednym z głównych przedstawicieli impresjonizmu. Tematy obrazów - pejzaże pełne słońca; stosuje kontrasty barwne, fioletowy błękit łączy ze szmaragdem morza, stosuje kolory czyste: błękity, zielenie pól, róże, fiolety. Powiedział o sobie "Malarstwo, sztuka w ogóle, urzekają mnie. To istota mojego życia. Reszta jest dla mnie niczym!". Malował techniką dywizjonistyczną i pointylistyczną. Pissarro odegrał decydującą rolę w scaleniu ruchu impresjonistycznego i przeobrażeniach całej sztuki drugiej połowy XIX wieku. "Szczęśliwi ci, którzy widzą piękno w miejscach zwykłych, tam gdzie inni niczego nie widzą! Wszystko jest piękne, wystarczy tylko umieć dobrze spojrzeć." - Camille Pissarro. "Czerwone dachy, zakątek wsi, efekty zimy" , Muzeum d'orsay - Paryż Edgar Degas ( ) "Chciałbym być sławnym i jednocześnie nieznanym" - mówił o sobie. Obrazy Degasa odznaczają się świeżością plamy barwnej i faktury. Interesuje się życiem Paryża, maluje sceny z wyścigów konnych. Interesuje go zakulisowe życie teatru, baletu, kobieta jako istota zwiewna i ulotna w tańcu, ale także wykonująca zwykłe ruchy w codziennych zajęciach, czynnościach. Fascynacja ruchem przybliża go do impresjonizmu, ale kontur jest u niego zawsze wyczuwalny pod migotliwą plamą koloru. Chwytał ruch w rysunek zwięzły, surowy. Jego niezliczone tancerki na scenie, odpoczywające, ćwiczące, przygotowujące się do występów to dowód fascynacji migawkowym ruchem. Nakładał farby szerokimi, zamaszystymi pociągnięciami pędzla lub kredki (pastele). Stosował skróty perspektywiczne, porównywane do kadru fotograficznego. Degas cieszył się uznaniem jeszcze za życia, chociaż na starość stracił słuch i wzrok, co uniemożliwiło mu dalszą pracę. Pozostawił po sobie oryginalną i różnorodną spuściznę składającą się z przeszło 2 tysięcy dzieł: obrazów olejnych, pasteli oraz rzeźb. "Primabalerina (Balet)" pastel; "Czesząca się kobieta" pastel; Muzeum d'orsay, Paryż Auguste Renoir ( ) "Według mnie obraz ma być czymś przyjemnym, wesołym i ładnym! W życiu jest wystarczająco dużo rzeczy przykrych, żebyśmy mieli jeszcze sami produkować brzydactwa." Malarz aktów, dzieci i kwiatów, z rubensowską radością życia oddawał jego zmysłową powierzchnię. Zestawienia barw działają radośnie w jego dziełach, lekko, dekoracyjnie. Płótno sprawia wrażenie malowanego bez nadmiernego wysiłku. Była to zresztą twórczość spontaniczna, bezpośrednia, dziecięco szczera, do czego przyznawał się sam artysta. A. Renoir należy do tych nielicznych przedstawicieli impresjonizmu, dla których najważniejszym motywem jest postać ludzka. Jest ona jednak dla niego przede wszystkim pretekstem do ukazania bogactwa kolorów i odcieni powstających pod wpływem światła załamującego się na nierównościach ciała i stroju ludzkiego. Malował pojedyncze postacie i zbiorowe sceny figuralne. Jego malarstwo jest pełne zmysłowości i radosnych scen z życia codziennego. Około 1881 roku odchodzi od impresjonizmu. Maluje obrazy, na których kształty są bardziej określone. Następuje u niego kształtowanie własnego stylu. Maluje akty kobiece, których ciepłe, dojrzałe kształty wypełniają wśród zieleni krajobraz - jedność koloru, linii i światła. Po 1890 roku maluje w subtelnych odcieniach różowo - czarnych kobiece głowy, dziewczęta na tle pejzaży - okres "masy perłowej". Jego obrazy stają się "rzeźbiarskie", fascynuje go bryła, pełne, czyste formy. "Renoir jest prawdopodobnie jedynym wielkim malarzem, który nigdy nie namalował smutnego obrazu". - Octave Mirbeau (1913). "Huśtawka" "Dziewczęta przy pianinie" Muzeum d'orsay, Paryż Claude Monet ( ) Claude Monet był najbardziej typowym dla impresjonizmu i do końca życia najbardziej konsekwentnym i reprezentatywnym jego przedstawicielem. Urodził się w 1840 roku w Paryżu, lecz dzieciństwo spędził w Hawrze, gdzie miejscowi notable ochoczo kupowali u młodziutkiego rysownika karykatury swoje i znajomych. Ogromny wpływ na jego dalsze losy wywiera poznany w 1856 roku normandzki malarz Eugene Boudin. To ten malarz wprowadził Moneta w arkana techniki olejnej i -\n7 niedopuszczalnej w malarstwie akademickim - pracy w plenerze. W 1858 roku uczęszczał w Paryżu do Academie Suisse i poznał Camille'a Pissarra. Po dwuletniej służbie wojskowej w Algierii w 1862 roku powrócił do Hawru. Wraz z Boudinem malował studia plenerowe na wybrzeżu kanału La Manche. Wrócił do Paryża, gdzie poznał A.Renoira i A.Sisleya i wielokrotnie wyjeżdżał na plenery w okolicy Fontainebleau. Na Salonie w 1865 roku dwa obrazy marynistyczne Moneta zostały pozytywnie ocenione przez krytykę. Kolejny sukces malarz odniósł pokazując portret przyszłej żony Camille - zwany "Zielona suknia" (1866). Coraz bardziej rozjaśniał paletę barwną, analizował współzależność światła i koloru oraz grę światłą o różnych porach dnia i roku. Wiele podróżował poznając twórczość malarzy Europy, między innymi J.Constable'a i W.Turnera. Efektem poszukiwań artystycznych Moneta było wynalezienie dywizjonizmu, polegającego na ograniczeniu palety do barw widma słonecznego i nakładaniu farb drobnymi plamkami, które mieszając się w oku widza tworzą kolory dopełniające. W 1874 roku uczestniczył w pierwszej grupowej wystawie impresjonistów w atelier fotografa Nadera w Paryżu. Wtedy narodziła się nazwa ruchu "impresjonizm" pochodząca od tytułu jednego z obrazów Moneta. "Impresja- wschód słońca" Muzeum Marmottan, Paryż Od słowa wrażenie, impresja powstaje nazwa kierunku w malarstwie IMPRESJONIZM. Później uczestniczył w większości wystaw impresjonistów. Monet wypowiedział się: "Wszystkie moje obrazy przemieniłem - zburzyłem światłem słonecznym." "Oświetlenie jest tak czyste w swoich błękitach i różach, że najmniejsze błędna pociągnięcie pędzla wygląda jak plama brudu." Bardzo często malował morze, port morski w Hawrze, żaglówki, regaty. Za pomocą czystych kolorów stara się odtworzyć świat przepojony światłem o niezmiernej ruchliwości. Paul Cezanne powiedział o nim: "Monet to tylko oko...ale, dobry Boże co za oko!" Monet przebywa kolejno w Argentenil, Vethenil (po 1878) i w Giverny (od 1883), a więc wierny był dolinie Sekwany - kolebce impresjonizmu. Armand Silvestre o twórczości Moneta powiedział: "Wszystko jest wesołe, przejrzyste; wieś szczęśliwa, rzeki pełne łódek, niezmiernie urocze życie na świeżym powietrzu." Brał udział w wystawach, w galeriach organizowanych przez Duranda Ruela i sprzedawał swoje obrazy. Pomimo to, Monet żył w niedostatku, jego kłopoty materialne rozwiązały się dopiero pod koniec życia. Od 1890 roku maluje swoje słynne, będące wyrazem wnikliwej obserwacji zjawisk atmosferycznych decydujących o zmienności wyglądu i wyrazu tych samych przedmiotów czy motywów pejzażowych, zależnie od pory dnia, roku i oświetlenia. "Prekursorskie oko Moneta wyprzedza nas i prowadzi w kierunku nowego spojrzenia na świat. Wzbogaca i wyostrza nasz odbiór tego, co nas otacza." (Georges Clemenceau) "Ludzie nie chcą niczego oprócz Monetów. Wydaje się, że on nie może nadążyć z malowaniem, aby zaspokoić popyt." (Camille Pissarro) Słynne cykle obrazów namalowane przez Moneta, to: Stogi siana ( ); Katedra w Rouen (ponad 40 wersji); Londyn i Tamiza (1904); Wenecja (1908); Nenufary ( ). "Artysta pokazał nam istnienie tylu subtelnych różnic, ile tylko może być chwil w życiu człowieka." (Georges Clemenceau) Monet od 1908 roku do końca życie maluje lilie wodne, nympheas, ogród, staw w ogrodzie w Giverny. Artysta odtwarzał refleksy nieba na powierzchni zarośniętego lilią wodną stawu. Mówił o sobie: "...jestem pogrążony w pracy. Te pejzaże z wodą i odbiciami stały się moją obsesją." Stworzył Monet wspaniałe widoki swojego ogrodu. Staw nenufarów z japońskim mostkiem w Giverny był stałym źródłem inspiracji malarza. Powiedział on kiedyś: "Podstawowym elementem jest lustro wody, co chwilę zmieniające wygląd." Przepływająca chmura, lekki wiatr, lub zmiana oświetlenia "niezauważalna niewprawnym okiem" dla niego przekształcały wygląd stawu. Płótna z liliami wodnymi bardzo różnią się nastrojem: niektóre są blade i delikatne, podczas gdy inne pełne są energii. Japoński mostek w ogrodzie w Giverny powstał w 1893 roku. Malowany był w 1899 roku, gdy podrosły rośliny. Pojawił się on w pierwszej wersji Nenufarów "Staw z nenufarami" w 18 wersjach malowanych przez około 20 lat. Ogród Moneta w Giverny jest do dzisiaj troskliwie pielęgnowany, zadbany. "Malując Nenufary pan Monet stał się artystą XX wieku." (Le Journal) Każdy z pejzaży Moneta stanowi doskonała ilustrację rozwiniętej już teorii impresjonistycznej. Najpierw powstało dzieło malarskie, jako wynik wnikliwej pracy oka, potem na jego podstawie formułowane były zasady. Za jedynie ważne problemu dla malarza uznawał tylko światło i kolor i im poświęcał cały swój talent. Nie zostawił ani rysunków, ani dzieł graficznych. Impresjonizm zawdzięcza Monetowi swą technikę popartą konsekwentnie przestrzeganą zasadą pleneryzmu: czyste, jasne kolory, dywizjonizm, odrzucenie cieni, zastąpienie czerni błękitem, fioletem, purpurą. W miarę upływu lat Monet kładzie na płótno coraz grubszą warstwę farby, rozbicie kolorów jest mniej widoczne niż na\n8 początku twórczości. Barwy i plamy barwne zlewają się i łączą się między sobą. Dzięki temu odnosi się wrażenie, że światło zawarte jest w obrazie. W słońcu i w cieniu, w przejrzystym, wiosennym dniu i szarą, zimową porą - kamień nasycony jest kolorowymi barwnikami. U Moneta cień staje się światłem, a światło kolorowym rozedrganiem. Współczesnych sobie zadziwia jednością palety barw i pejzażami sprawiającymi wrażenie wibracji. Bezustannie poszukuje światła i stara się uchwycić na płótnie ulotne wrażenie chwili. Claude Monet umiera w Giverny w 1926 roku w wieku 86 lat. POSTIMPRESJONIZM Neoimpresjonizm ( ) Jest to kierunek w malarstwie francuskim, zapoczątkowany po ostatniej wystawie impresjonistów w 1886 roku przez Georges'a Seurata i dążący do zreformowania impresjonizmu poprzez zastąpienie lirycznej improwizacji ścisłą metodą budowania obrazu z wykorzystaniem naukowych zdobyczy optyki, analizy światła i koloru. Neoimpresjoniści w płótnach stosowali zasadę dywizjonizmu i rozwinęli technikę pointylizmu, polegająca na malowaniu do drobnymi, kładzionymi równomiernie, punktami czystej farby. Ich stosunek do malarstwa charakteryzował się ścisłe naukowym podejściem; instynktowna, spontaniczna metoda pracy impresjonistów była dla nich zupełnie obca, Metodą twórcza sprowadzała się do uważnego stawiania punktów czystego koloru (niektóre obrazy miał nawet powstać bez użycia pędzla za pomocą zapałki). Na palecie nie mieszano farb (z wyjątkiem sąsiadujących ze sobą kolorów, jak czerwień pomarańcz żółcień, czy błękit zieleń żółcień), kolory mieszały się w oku widza, który z kolei, aby to było możliwe, nie mógł stać zbyt blisko. Mieszanie farb na palecie uważali za brudzenie koloru, nadawanie mu zbytniej materialności, podczas gdy ich metoda zapewniała farbie wrażenie niematerialności. Neoimpresjoniści wrócili też do zwyczajów praktykowanych przed impresjonistami w plenerze poprzestawiali na szkicach, właściwie dzieło powstawało w pracowni. Obrazy powstawały w procesie wymagającym dużej cierpliwości, Seuratowi niektóre zajmowały ponad rok. Wycinkowy kadr zastąpiła kompozycja statyczna, przemyślana, o geometrycznym porządku. Ulotnym wrażeniom artyści nadawali solidność i trwałość. Neoimpresjonizm dążył do rygoru i dyscypliny. Metoda twórcza neoimpresjonistów dążyła do obiektywizacji sztuki, wyeliminowania z niej subiektywności malarza. Po przedwczesnej śmierci Seurata jego kontynuatorzy i naśladowcy doprowadzili do skostnienia twórczej metody w dogmat, normatywną estetykę co mocno osłabiło żywotność ruchu. Paul Cezanne ( ) Samouk, tworzy pod silnym wpływem, E. Delacroix. Bierze udział w pierwszej wystawie impresjonistów- Dom wisielca. Uważał, że świat przedstawiać można malarsko za pomocą brył, ale ich płaszczyzny muszą być określone kolorem. Syntetyzuje, narzucając bryłom kolory. Twierdził, że należy malować nie tylko to, co widzimy, ale także to, co wiemy o danym przedmiocie- stąd perspektywa wieloraka, nawarstwianie planów i określanie struktury przedmiotów przez geometryzację. Nazwany ojcem nowoczesności. Około 1885 głównym problemem malarskiego widzenia Cezanne'a stało się wydobycie wzajemnego oddziaływania form i kolorów (Błękitny wazon, Autoportret z paletą, Kąpiące się ). W kilku wersjach tematu Góra Św. Wiktorii usiłował połączyć jednością kompozycji różne punkty widzenia, co doprowadziło do kubizmu. W malował głównie kompozycje figuralne i portrety, dążąc do osiągnięcia pełni formy malarskich (kilka wersji Grających w karty). Syntetyzm- Paul Gauguin ( ) Malarstwem interesował się początkowo jako amator, na co dzień pracował jako giełdowy urzędnik. W 1866 wyruszył do Pont-Aven w Bretanii miejscowości która dała nazwę nurtowi malarstwa: szkoła z Pont-Aven. W miejscowości tej spotykali się liczni artyści malarze którzy poszukiwali prawdziwie malowniczych pejzaży. Gauguin odgrywał rolę przywódcy-teoretyka. Jego obrazy cechowało syntetyczne traktowanie plam barwnych,czysta paleta i stosowanie kreski dla oddzielenia sąsiadujących kolorów (cloisonizm inspirowany witrażami). Ten sposób malowania przerodził się wśród wielu naśladowców w łatwo rozpoznawalną manierę. Gauguin jest indywidualistą, chce wyzwolić się od wszelkich wpływów. Nie stosuje perspektywy, komponuje na jednej płaszczyźnie, postaci są u niego zastygłe w ruchu, stosuje światło bez cienia i źródła. Jego obrazy są niezwykle symboliczne. Na syntetyzm duży wpływ wywarł drzeworyt japoński i sztuka prymitywistów. Twórczość tego okresu zapowiada i inicjuje fowizm, nabizm oraz symbolizm. Protoekspresjonizm- Vincent Van Gogh, Henri Tolouse -Lautrec Nurt artystyczny, który był reakcją na kryzys duchowy XX wieku, próba odnowienia mistycyzmu i powrót do tego, co prymitywne i pierwotne. Odrzucał naturalizm i realizm, a stawiał na emocje artysty, który miał prawo uznawać nadrzędność prawdy w stosunku do estetyki i wynikające stąd operowanie brzydotą, deformacją, groteską, zniekształceniem, kontrastem,\n9 grozą i niesamowitością. Artyści protoekspresjonistyczni uważani są za ojców, prekursorów ekspresjonizmu, który narodził się w Niemczech kilkanaście lat później. Przedstawiciele: Vincent van Gogh, Henri Toulouse-Lautrec, James Ensor, Edvard Munch. Van Gogh ( ) pierwsza inspiracja płynęła z prac Jeana F. Milleta. Pierwsze poważne obrazy powstały w latach , kiedy to uczył się w Akademii Sztuk Pięknych w Antwerpii. Obrazy te przypominają holenderskie malarstwo rodzajowe. Dopiero w Paryżu Van Gogh zmienił radykalnie styl malowania obrazów. Podróż i osiedlenie się w Arles okazały się być najważniejsze w życiu van Gogha- w pełni ukształtowany styl to: intensywne barwy odbijane od przedmiotów i intuicyjnie zestawione kontrastowo, niekiedy z przewagą żółci, gruba faktura i deformacja, traktowane jako środki ekspresji. Jego obraz Gwieździsta noc to bardziej wytwór wyobraźni, niż studium natury, jest dziełem na wskroś ekspresjonistycznym, być może zapowiadającym obrazy Edvarda Muncha. Niebo z Gwiaździstej nocy w pełni odpowiada pojęciu "surrealistyczne", nasuwając niektórym porównania z biblijną apokalipsą. Kruki nad łanem zboża to ostatnie dzieło artysty Toulouse-Lautrec ( ) od dzieciństwa kaleka. Studiował od 1882 w Paryżu. W 1885 osiadł na Montmartre. Indywidualny, ekspresyjny styl zawdzięczał wpływom grafiki japońskiej i malarstwa impresjonistów (zwłaszcza E. Degasa). Stosował charakterystyczną dla impresjonizmu wycinkowość ujęcia, dążył do uchwycenia ruchu - tematów dostarczało mu życie Paryża końca XIX w. (kawiarnie, teatry, szpitale, ulice, ogródki, cyrk).w pracach portretowych operował chętnie elementami karykatury. Jego malarstwo to bez wątpienia protoekspresjonizm, jednak plakaty wykazują cech secesyjne. Fowizm Fowiści. Grupa artystów zwanych fauves swoją stylistyką zaprotestowała przeciwko impresjonizmowi, jednak w przeciwieństwie do symbolistów fowiści nie mieli zainteresowania dla głębszych treści, pragnęli być przede wszystkim malarzami. Odrzucali mgliste nastroje, tajemniczość i melancholię, w kobietach nie widzieli nic demonicznego. Kładli nacisk na wartości czysto plastyczne, nie liczył się temat głównym problemem swej sztuki uczynili kolor. Sztuka fauves to przede wszystkim kolor agresywny. Nazwa fauves (dzikie bestie) została nadana grupie przez krytyka Vauxcelles z okazji Salonu Jesiennego w 1905 roku i przyjęła się w historii sztuki jak wiele nazw przypadkowych. W Sali nr VII owego Salonu jesiennego zawisły płótna Dereina, Manguina, Marqueta, Matissa i Vlamincka, które stały się powodem skandalu. Dziennikarz Figaro wyda okrzyk oburzenia, stwierdzając, że puszka żółtej farby została wylana na głowy publiczności. Z kolei wspomniany już krytyk Louis Vauxcelles zaskoczony będzie kontrastem pomiędzy czystymi kolorami tych płócien i dwoma klasycznymi popiersiami dłuta Alberta Marqueta. Napisze: prostota tych popiersi zaskakuje wśród tej orgii czystych tonów. Rzec by można Donatello wśród dzikich bestii. Sala grupująca dzieła młodych malarzy okrzyknięta zostaje klatką dzikich bestii. Obrazy Dzikich o mocnych, żywych kolorach, jakby nanoszonych za pomocą gwałtownych ciosów, odebrane zostają przez większą część publiczności jako agresja. W dzienniku Le Journal de Rouen Marcel Nicole napisze, że obrazy te przypominają: barbarzyńskie i pełne naiwności zabawy dziecka, któremu w prezencie gwiazdkowym podarowano pudełko farbek. Szokuje przede wszystkim tak intensywne użycie kolorów. Uważa się że te surowe, czyste, stosowane prosto z tuby kolory ranią wzrok. To przekonanie pokutować będzie jeszcze przez długie lata. Bezsprzecznie najważniejszą postacią wśród fowistów był Matisse, do grupy tej należeli też Derain, Vlaminck, Marquet, Dufy, Manguin. Fowiści ulegają wpływom malarskim van Gogha i Gauguina, których uważają za prekursorów nowego podejścia do koloru w malarstwie. Wzajemne powiązanie grupy fowistów było dość luźne. Utrzymywali oni ze sobą kontakty, malowali wspólne motywy. Zasób tych motywów jest bardzo wąski obraca się wokół pracowni, modelki, martwych natur czy pejzażu. Fowiści malowali sporo portretów ale unikali jak ognia wszelkiego psychologizowania, szukając walorów czysto plastycznych, przede wszystkim zderzeń barwnych. Od koloru domagali się maksymalnego nasycenia, chcieli aby kolor dominował. Nie wytworzyli oni własnego programu ani systemu sztuki. Nie mieli zainteresowania dla sztuki dekoracyjnej i użytkowej byli nastawieni niemal wyłącznie na malarstwo sztalugowe. W okresie zbiorowym swej działalności fauves wykazywali dużą chęć epatowania i szokowania. Wszystkich łączyła chęć przekazania świeżych i ostrych wrażeń poprzez agresję i szczytową egzaltację barwy. Unikanie wszelkiego imitacjonizmu oświetlenia czy konsystencji rzeczy, ostentacyjnie niestaranne prowadzenie konturu i plamy malarskiej, unikanie gładkości wykończenia cechy te zainicjował fowizm. Fowizm nie będzie miał nigdy programu, ani nawet precyzyjnej definicji. Nie był szkolą ani systemem,\n10 lecz chwilowym, dość zgodnym nałożeniem się tendencji reprezentowanych przez kilku młodych, niezależnych artystów, tworzących w tym samym klimacie epoki. Fowiści staną u progu nowoczesności i wytyczą drogę sztuce abstrakcyjnej, dokonania fowistów będą miały wpływ również na ekspresjonistów niemieckich. Fowiści z siłą, gwałtownością i talentem kładą kres dziewiętnastowiecznemu malarstwu i zapowiadają nową erę w historii sztuk plastycznych. Henri Matisse ( ) Malarz, rysownik, grafik. Studiował w Paryżu, w Ecole des Beaux-Arts oraz w prywatnych szkołach: Academie Julian i Academie Carriere. Do ok wiele podróżował do Hiszpanii, Rosji, Maroka, Ameryki Pomocnej i na Tahiti. Początkowo inspirował się impresjonizmem, potem postimpresjonizmem, m.in. twórczością V. van Gogha i P. Cezanne'a. Pod wpływem P. Signaca tworzył w technice pointylistycznej. Dążąc do oczyszczenia i zintensyfikowania koloru oraz uproszczenia formy, Matisse stał się jednym z głównych twórców i reprezentantów fowizmu. Powstało wówczas wiele najsłynniejszych jego obrazów: Kobieta w kapeluszu, Przepych, spokój i rozkosz, Radość życia, Taniec i Muzyka. Ulubione tematy obrazów- Matisse`a to sceny figuralne, wnętrza pracowni, akty (motyw odaliski), martwe natury, ptaki i kwiaty. Obrazy fowistyczne Matisse`a cechuje uproszczony rysunek, płaska kompozycja, stosowanie nasyconej, abstrakcyjnej czystej plamy koloru, często zestawionej dysonansowo. Poza krótkim okresem zainteresowania kubizmem, Matisse pozostał wierny poszukiwaniom kolorystycznym, dążył do uzyskania coraz bardziej wyrafinowanego i ekspresyjnego kolorytu przy oszczędnej i syntetycznej formie (Rumuńska bluzka, Wielkie czerwone wnętrze). Z obrazów Matisse`a emanuje zmysłowa radość życia, poczucie siły i równowagi duchowej. Oprócz malarstwa Matisse`a zajmował się również rzeźbą (zwłaszcza w okresie kubistycznym), malarstwem ściennym (Taniec wykonany w hallu gmachu Fundacji Barnesa w Merion, Stany Zjednoczone), ceramiką, projektowaniem dekoracji i kostiumów teatralnych (m.in. do baletu Czerwone i czarne D. Szostakowicza) oraz tapiserii. Matisse uprawiał także rysunek, niezwykle lapidarny w formie, grafikę i ilustrację książkową (m.in. cykl ilustracji do Kwiatów zła Ch. Baudelaire'a). Wielkim i jakby syntetycznym dziełem Matisse`a było zaprojektowanie architektury, wyposażenia wnętrza, dekoracji malarskiej i rzeźbiarskiej kaplicy Dominikanek w Vence. Postawa twórcza i dzieło Matisse`a jest w dwudziestowiecznej sztuce przykładem głębokiego humanizmu, wyrażającego się w afirmacji życia i zmysłowym przeżywaniu świata. Portret z zieloną pręgą (Portret pani Matisse) W czasie pobytu w Colioure wiosną i latem 1905 r. porzucił technikę pointylistyczną i zaczął malować płaskimi plamami czystego, intensywnego koloru, który nie odpowiadał naturze i podporządkowany był wyłącznie wymogom kompozycji. Formy ukazane były w ogólnych, schematycznych zarysach, a modelunek bryły sugerowany albo samym kolorem, przy czym partie oświetlone malowane były barwami ciepłymi a ciemne zimnymi (Kobieta w zielonym kapeluszu) albo też konturem ( Portret z zieloną pręgą ). Te pierwsze ściśle już fowistyczne obrazy wystawił w tym samym roku na słynnym Salon d'automne. Czerwony pokój Harmonia w czerwieni,1908 przedstawia mieszczańską jadalnię ze stołem nakrywanym przez pokojówkę. Malarz podejmował ten temat, około 10 lat wcześniej, ujmując go jednak zupełnie inaczej. Daleka od konwencjonalnych kompozycji Harmonia w czerwieni, która swój tytuł zawdzięcza dominującej w niej barwie, wyglądem przypomina motyw na tkaninie. Zainteresowanie perspektywą i oddaniem rzeczywistości ustąpiło miejsca kompozycji płaskiej przestrzeni obrazu wypełnionej orientalizującymi wzorami dążącej do dekoracyjności. Trudny do dostrzeżenia stół, którego kształty zaciera kolor stapiający się ze ścianą w tle, mieści te same patery na owoce i identyczne butelki, co we wcześniejszych kompozycjach artysty. Domowa, pogodna, kameralna scena stała się jedną z najbardziej rozpowszechnionych ikon fowizmu. Kubizm odejście od zasad perspektywy linearnej, nadrzędność praw obrazu wobec trójwymiarowej rzeczywistości. Picasso, Braque. Kubizm, kierunek malarstwa nowoczesnego oraz rzeźby zainicjowany we Francji ok przez P. Picassa i G. Braque,a stanowiący przewrót w świadomości wizualnej XX w., zrywający z malarstwem tradycyjnym będącym sztuką naśladowania. Nowy kierunek oznaczał pojawienie się sztuki koncepcyjnej. Nazwa kubizmu (z łacińskiego cubus - kostka, sześcian) została zastosowana przez krytyka L. Vauxcelles w odniesieniu do pejzaży Braque'a, charakteryzujących się geometrycznym uproszczeniem brył. Kubizm rozwijał się w trzech fazach:\n11 1) prekubistycznej ( ) - odrzucenie perspektywy i przestrzeni atmosferycznej, geometryzacja, wydobycie struktury podziału przedmiotu, tłumienie koloru. 2) analitycznej ( ) - rozbicie form przedmiotu, dekompozycja w celu osiągnięcia efektu profilów zachodzących na siebie, widzianych z kilku stron jednocześnie. 3) syntetycznej (od 1912/13) - wprowadzenie collages, podkreślenie konstrukcji obrazu, a nie przedmiotu przedstawianego, przywrócenie koloru. Kubizm był uprawiany jeszcze w latach 20., dał początek kilku kierunkom sztuki współczesnej, np. konstruktywizmowi, neoplastycyzmowi. Pablo PICASSO Urodził się w Maladze w Hiszpanii w 1881 roku. Choć życie jego upłynęło we Francji pozostał na zawsze Hiszpanem. Dramatyczny i szlachetny nastrój Hiszpańskiej sztuki tkwi w jego naturze. Urodził się w rodzinie baskijskiej. Jego ojciec Joseph Ruiz Blasco był nauczycielem rysunku. Matka Maria Picasso pochodziła z wyspy Majorki. Wcześnie objawił talent malarski. W roku 1900 przyjechał do Paryża by odtąd nie opuścić Francji. Z początku pozostawał pod wpływem Van Gogha i Lautreca. Obrazy swe przepoił uczuciem dla biednych i prostych ludzi. Jest to tak zwany niebieski okres w jego twórczości ( ) gdy malował clownów i cyrkowców. Obrazy rysował świetnie zdecydowanie wyciągając kontur. Od razu też zyskał sławę, a jego pracownia stała się miejscem spotkań poetów, krytyków, malarzy. W latach malował obrazy w tonacji różowej. W tym czasie poznał sztukę egzotycznej Afryki. Maski i fetysze egzotyczne zrobiły na nim duże wrażenie. Niespodziewanie w roku 1907 wystąpił z szokującym obrazem pt. PANNY Z AVIGNON jest to wizja 5 nagich postaci, oddanych w żywym geście krzyku. Picasso odrzucił w tym obrazie wszelki materializm, wystąpił z brutalną siłą nie bez skłonności od karykatury a równocześnie z dramatycznym właściwym Hiszpanom. 3 z tych postaci są namalowane bardzo realistycznie 2 z boku mają odrażające twarze maski traktowane zwierzęco, pod wyraźnym wpływem egzotyki murzyńskiej. nadto postacie są zgeometryzowane, uproszczone, jakby siekierą wycięte, w tym obrazie narodził się KUBIZM. Zmarł w 1973 roku. Dadaizm (dada) międzynarodowy ruch artystyczno-literacki w sztuce XX wieku, którego głównymi hasłami były dowolność wyrazu artystycznego, zerwanie z wszelką tradycją i swoboda twórcza odrzucająca istniejące kanony. Jego przedstawiciele, będący świadkami I wojny światowej, w poczuciu rozpadu cywilizacji negowali powszechnie przyjęte ideały estetyczne i wartości, takie jak religia, moralność i honor. Nie wytworzyli jednolitego stylu czy programu, które spójnie łączyłyby ich dzieła jednoczyła ich raczej wspólna postawa niż styl. Dadaizm to hasło negacji dotychczasowej sztuki; odrzucenie autorytetów; odrzucenie praw estetyki (kompozycje z przedmiotów uważanych za nieestetyczne), swobodne skojarzenia, fantazja, absurd; spontaniczność; autoironia, błazenada, nihilizm; ironiczna, zagadkowa wymowa dzieła; prowokacja, profanacja (np. domalowanie przez Marcela Duchampa wąsów na obrazie Mona Lisa). Techniki: kolaż, fotomontaż, montaż; ready-made. Marcel Duchamp wprowadził "ready-made", czyli dzieło sztuki stworzone z przedmiotu (bądź przedmiotów) codziennego użytku. Dążył do usunięcia ograniczeń związanych z pojęciem sztuki, chciał zerwać z tradycyjnym podejściem odbiorców do artystycznych przedsięwzięć. Według Duchampa z każdego zwykłego przedmiotu można uczynić dzieło sztuki, jeśli tylko ustawi się go na cokole, podpisze, opatrzy datą i w końcu zgłosi go na wystawę. Pierwszym "ready-made" Duchampa było koło rowerowe: Już w 1913 r. wpadłem na szczęśliwy pomysł umocowania koła od roweru na zydlu kuchennym, żeby patrzeć, jak się obraca. W 1917 r. Marcel Duchamp był członkiem jury na Pierwszej Wystawie Niezależnych w Nowym Jorku. Wystawił wówczas słynną dziś Fontannę, czyli... pisuar. Chociaż dzieło odrzucono, z perspektywy czasu należy uznać je za jeden z najbardziej znaczących punktów zwrotnych w historii sztuki. Surrealizm - Twórcą założeń tego kierunku był francuski poeta Andre Breton. Surrealizm w malarstwie, filmie i literaturze polegał na wyzwoleniu sztuki z racjonalizmu i konwencji; buncie przeciw mieszczaństwu; wykorzystanie zdobyczy psychoanaliz (ukazywanie obsesji, stanów maniakalnych i psychopatycznych), fascynacja hipnozą; antyklerykalizm, antymilitaryzm. Obrazy i przedmioty surrealistyczne to sztuka kreacyjna (miała tworzyć coś nowego, a nie odtwarzać), cechują ją: luźne skojarzenia, duża rola podświadomości, chęć jej zbadania; absurdalny makabryczny żart, parodia, groteska; nastrojowość, groza, wizjonerstwo, zagadkowość; perwersja, obsceniczność praz przypadkowe zestawienia przedmiotów (kolaże, fotomontaże).\nPerspektywa linearna. Perspektywa powietrzna. Perspektywa malarska.\nZAGADNIENIE TEMAT KRYTERIA O PERSPEKTYWIE linearna. powietrzna. malarska. O ZNAKU PLASTYCZNYM W ŚWIECIE TECHNIK MIESZANYCH SZTUKA ODRODZENIA Zamiast wielu słów jeden znak. Znaki jednoelementowe i wieloelementowe.\nposzukująca z elementami problemowej.\nCele: poznawczy - przypomnienie nazwy prądu artystycznego, z którym związany jest obraz Picassa, umieszczenie dzieła w dorobku twórcy, zapoznanie się z techniką malarską i kompozycją dzieła oraz poruszoną\n1. Rozwój grafiki użytkowej i jej rola we współczesnym świecie Pismo oraz inne środki wyrazu wchodzące w skład pojęcia,,sztuka graficzna\nEstetyka druku 1. Rozwój grafiki użytkowej i jej rola we współczesnym świecie 1.1. Pismo oraz inne środki wyrazu wchodzące w skład pojęcia,,sztuka graficzna Początki sztuk plastycznych w historii prymitywnych\nNajważniejsze kierunki i twórcy w malarstwie francuskim XIX i pierwszej połowy XX wieku: klasycyzm, romantyzm, realizm, akademizm, impresjonizm, postimpresjonizm, fowizm, kubizm, dadaizm i surrealizm.\nMAKOWSKI OŻYWIONY DZIEŃ PATRONA SZKOŁY W ŁÓDZKIM PLASTYKU\nMAKOWSKI OŻYWIONY DZIEŃ PATRONA SZKOŁY W ŁÓDZKIM PLASTYKU 06.06.2012 Jak co roku łódzki plastyk celebrował Dzień Patrona Szkoły, Tadeusza Makowskiego. Ten wybitny artysta, absolwent krakowskiej ASP, przedstawiciel\n1. Impresjonizm. Założenia, dzieła, twórcy\n1. Impresjonizm. Założenia, dzieła, twórcy Uczeń powinien: 1. 1. Cele lekcji 1. a) Wiadomości umiejscowić epokę w czasie, przyporządkować dzieła autorom, związać prezentowane dzieła z miejscem, w którym\nTechniki stosowane w zajęciach plastycznych. w przedszkolu\nTechniki stosowane w zajęciach plastycznych w przedszkolu Techniki plastyczne, czyli całokształt środków i czynności związanych z twórczością plastyczną, oraz wiedza o nich decydują o prawidłowym przebiegu\nMOTYW ZJAWISK PRZYRODNICZYCH W MALARSTWIE IMPRESJONIŚCI MALARZE PRZYRODY\nMOTYW ZJAWISK PRZYRODNICZYCH W MALARSTWIE IMPRESJONIŚCI MALARZE PRZYRODY Autor: mgr Arleta Janiak Przyroda od wieków jest przedmiotem natchnienia artystów. Obrazy przedstawiające pejzaże zachwycają, a\nRoczny plan pracy z plastyki do programu nauczania Do dzieła! Klasa IV\nRoczny plan pracy z plastyki do programu nauczania Do dzieła! Klasa IV Numer ponad 1. Co widzimy i jak to pokazać? 2. ABC sztuki 3. i 4. Linia i punkt 1 - termin język plastyki oraz terminy plastyczne\nPLASTYKA I KLASA GIMNAZJUM\nPLASTYKA I KLASA GIMNAZJUM Wymagania podstawowe, które uwzględniają wiadomości i umiejętności łatwe, praktyczne życiowo, bazowe dla przedmiotu, umożliwiają uczenie się innych przedmiotów, są pewne i wdrożone\nAUGUSTE RODIN RZEŹBA I GRAFIKA 19 SIERPNIA 10 WRZ EŚNIA WYSTAWA POŁĄCZONA ZE SPRZEDAŻĄ. Katalog prac dostępny na stronie:\nAUGUSTE RODIN RZEŹBA I GRAFIKA 19 SIERPNIA 10 WRZ EŚNIA 2 0 1 6 WYSTAWA POŁĄCZONA ZE SPRZEDAŻĄ Katalog prac dostępny na stronie: www.sda.pl 1. Wieczna wiosna, 1884 brąz patynowany, 64 58 44,5 cm nr edycji:\nWYMAGANIA EDUKACYJNE (klasy II)\nWYMAGANIA EDUKACYJNE NIEZBĘDNE DO UZYSKANIA POSZCZEGÓLNYCH ŚRÓDROCZNYCH I ROCZNYCH OCEN KLASYFIKACYJNYCH Z ZAJĘĆ ARTYSTYCZNYCH ( OBOWIĄZUJĄCE DLA UCZNIÓW KLAS II) Wyróżnia się wymagania: - konieczne na\nOcena Celujący Bardzo dobry Dobry Dostateczny Dopuszczający Dział Aktywność twórcza - podejmuje próby wykonania portretów w różnych technikach\nZAJĘCIA ARTYSTYCZNE KLASA III GRUPA I I PÓŁROCZE Ocena Celujący Bardzo dobry Dobry Dostateczny Dopuszczający Dział Aktywność twórcza podejmuje próby wykonania portretów w różnych technikach fotografiami\nGŁÓWNE DZIEDZINY PLASTYKI: 1. RYSUNEK - PODSTAWA WSZYSTKICH INNYCH DZIEDZIN PLASTYKI (techniki: OŁÓWEK, WĘGIEL, PASTELE, KREDKI, TUSZ).\nSZTUKI PLASTYCZNE - OKREŚLENIE DZIEDZIN TWÓRCZOŚCI ARTYSTYCZNEJ OBEJMUJĄCE RYSUNEK, MALARSTWO, RZEŹBĘ, GRAFIKĘ, RZEMIOSŁA ARTYSTYCZNE oraz ARCHITEKTURĘ. GŁÓWNE DZIEDZINY PLASTYKI: 1. RYSUNEK - PODSTAWA\nuczeń spełnia kryteria wymagane na ocenę bardzo dobrą w danej klasie.\nWymagania edukacyjne z plastyki w klasie IV OCENA CELUJĄCA bierze udział w konkursach plastycznych szkolnych, regionalnych i ogólnopolskich. uczeń potrafi dokonać podziału barw na podstawowe i pochodne,\nOcenę dopuszczającą otrzymuje uczeń, który korzystając z pomocy nauczyciela:\nPRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA Z PLASTYKI Załącznik nr 2.13 Ocenę dopuszczającą otrzymuje uczeń, który korzystając z pomocy nauczyciela: wymienia dziedziny plastyki i rozróżnia gatunki dzieł sztuki, określa\nWymagania. wskazuje na fotografiach i reprodukcjach obrazów tworzące je elementy plastyczne wyjaśnia pojęcie planu w pracy plastycznej\nPLASTYKA -SZCZEGÓŁOWE WYMAGANIA EDUKACYJNE STAWIANE UCZNIOM W KL IV Wymagania Co widzimy i jak to pokazać? wymienia elementy wskazuje i opisuje języka plastyki elementy abecadła tworzące abecadło plastycznego\nZasady oceniania na zajęciach plastycznych\nZasady oceniania na zajęciach plastycznych Obszary aktywności oceniane na lekcjach plastyki: Aktywność na lekcjach: przygotowanie się do zajęć, praca i wypowiedzi na lekcji, zadania dodatkowe, konkursy,\nWymagania edukacyjne z plastyki dla klas IV VI sp\nWymagania edukacyjne z plastyki dla klas IV VI sp Dzieje sztuki Sztuka starożytnej Grecji Najważniejsze zabytki architektoniczne. Świątynia. Porządki architektoniczne. Różne rodzaje budowli.. Zasada kontrapostu\nNazwa modułu/przedmiotu MALARSTWO Kierunek studiów EDUKACJA ARTYSTYCZNA W ZAKRESIE SZTUK PLASTYCZNYCH KARTA OPISU MODUŁU KSZTAŁCENIA Profil kształcenia (ogólnoakademicki, praktyczny) OGÓLNOAKADEMICKI Kod\n3. Poziom i kierunek studiów: niestacjonarne studia I stopnia, Wzornictwo i Architektura Wnętrz\nWYŻSZA SZKOŁA UMIEJĘTNOŚCI SPOŁECZNYCH SYLABUS PRZEDMIOTU I. Informacje ogólne 1. Nazwa przedmiotu: Malarstwo 2. Rodzaj przedmiotu - obowiązkowy 3. Poziom i kierunek studiów: niestacjonarne studia I stopnia,\nWYMAGANIA EDUKACYJNE Z PLASTYKI DLA KLASY V Wymagania wiadomości i umiejętności ocena dopuszczająca ocena dostateczna ocena dobra ocena bardzo dobra ocena celująca szkicuje, wykonuje rysunki konturowe,\nPlan pracy z plastyki do programu nauczania Do dzieła!. Klasa IV\nPlan pracy z plastyki do programu nauczania Do dzieła!. Klasa IV Wymagania 1. i 2. Co widzimy i jak to pokazać? - terminy plastyczne w formie abecadła plastycznego: linia, kontur, plama, walor, światłocień,


Akademia wampirów 3. Pocałunek cienia (ebook) –\tRichelle Mead – Woblink.com\nebook Akademia wampirów 3. Pocałunek cieniaAutor: Richelle MeadWydawnictwo: NASZA KSIĘGARNIAFormat: EPUB, MOBIOcena czytelników\nKupuj taniej od: 21,90 złKod rabatowyUŻYJWprowadź inny kodCena po użyciu kodu: Twoja cena: DO KOSZYKAOpisInformacje szczegółowe Moroje mają zdolności magiczne. Zwykle specjalizują się w jednym z czterech żywiołów - wykorzystują wodę, ogień, powietrze lub ziemię. Lissa stanowiła wyjątek. Pracowała z piątym żywiołem - ducha, o którego istnieniu mało kto słyszał. Moja przyjaciółka posiadała dar uzdrawiania, a nawet wskrzeszania zmarłych. To dzięki niemu nawiązała się między nami szczególna psychiczna więź. Zostałam z nią połączona, nosiłam "pocałunek cienia". Od czasu, kiedy Rose pokonała w walce strzygi, dręczą ją ponure myśli. Zaczyna widzieć duchy, które ostrzegają przed złem, jakie gromadzi się coraz bliżej bram Akademii. Dziewczynie coraz trudniej tłumić uczucia do Dymitra. Wie, że nie wolno jej pokochać innego strażnika. Ale czasem trzeba łamać reguły… Gdy zaprzysiężony wróg Lissy i Rose, Wiktor Daszkow, stanie przed sądem, napięcie w arystokratycznych wampirzych kręgach sięgnie zenitu. W straszliwej bitwie Rose będzie musiała wybierać między życiem, miłością oraz dwiema najbliższymi osobami… Czy jej decyzja oznacza ratunek tylko dla jednej z nich? "Akademia wampirów" to cykl powieściowy, który pokochali wielbiciele "Zmierzchu" Stephenie Meyer.Język publikacjipolskiTyp produktuE-book w formatach: EPUB, MOBIRozmiary plików\n2.44 MB (MOBI),\t0.87 MB (EPUB)\tTyp zabezpieczeniaznak wodnyWarunki dostępunielimitowany użytek własny, kopiowanie i udostępnianie zabronioneWymagania sprzętoweaby otworzyć plik, należy posiadać urządzenie (czytnik e-ink, smartfon, tablet) obsługujące któryś z wymienionych formatów: EPUB, MOBI.Czytelnicy, którzy kupili tę książkę, kupili równieżKsiążki w tej samej kategoriiPolecane przez WoblinkAkademia wampirów 2. W szponach mrozuRichelle Mead31,90 zł10,0Akademia wampirówRichelle Mead31,90 zł7,7WybraniC.J. Daugherty29,90 zł8,1DziedzictwoC.J. Daugherty27,00 zł8,1SzeptemBecca Fitzpatrick19,90 zł7,5ZagrożeniC.J. Daugherty28,00 zł7,9ZbuntowaniC.J. Daugherty28,00 zł8,0Kroniki krwi 4. Serce w płomieniachRichelle Mead, Monika Gajdzińska35,90 złbrak ocenFinaleBecca Fitzpatrick18,00 zł8,0Kroniki krwi 5. Srebrne cienieRichelle Mead32,90 złbrak ocenSzczęście w cichą nocAnna Ficner-Ogonowska25,99 zł6,6ZbuntowanaVeronica Roth29,80 zł7,5Ten jedynyEmily Giffin25,90 zł6,1Tajemny ogieńC.J. Daugherty29,90 zł10,0CzteryVeronica Roth27,80 zł7,3Czerwona KrólowaVictoria Aveyard25,99 zł7,7CrescendoBecca Fitzpatrick26,30 zł7,7Kroniki krwi 2. Złota liliaRichelle Mead, Monika Gajdzińska29,99 zł8,2NiezłomniC.J. Daugherty28,00 zł7,8Kroniki krwi 1 . Świat Akademii WampirówRichelle Mead, Monika Gajdzińska20,90 zł8,0Upadek ArkadiiKai Meyer, Emilia Kledzik25,99 zł7,6KasacjaRemigiusz Mróz23,90 zł7,6Malownicze. Tajemnica bzówMagdalena Kordel26,99 zł9,3Szukaj mnie wśród lawendy. Zuzanna Tom IAgnieszka Lingas-Łoniewska24,00 zł6,8Wyświetlane oceny zawierają ocenyz KomentarzeRecenzjeDODAJ KOMENTARZWpisz krótkie, jednozdaniowe podsumowanie swojej recenzjiDODAJ RECENZJĘ\tNewsletterZapisz się i zgarnij 50 zł!ZAPISZ SIĘAplikacjeJak czytać z WoblinkiemAppleAndroidPCE INKKindleOfertaTOP30PromocjeNowościPolecaneDarmoweKatalogWydawnictwaAutorzyWoblinkPomocKontaktO nasKody rabatoweBUMERANGDRMRegulaminPracaKup na prezentWarunki dostawy i sprzedażyFormularz odstąpienia od umowyWspółpraca


Wiedźmin: Pół Wieku Poezji Później - Fan Film | Forums - CD PROJEKT RED\nJest to niezależna produkcja fantasy, która osadzona jest w wiedźmińskim świecie.\nNasz film opowiada nową i niesamowitą historię, która ma miejsce kilkadziesiąt lat po wydarzeniach z Sagi wiedźmińskiej Pana Andrzeja Sapkowskiego.\nProfesjonalna obsada zapewni wam 100% rozrywki. Film tworzymy z pasji i nie ma w nim miejsca na żadne złote smoki i kartonowe hełmy. \nMistrz Zamachowski poleca\nPowyższe zdanie świetnie opisuje aktualną sytuację projektu : Pół Wieku Poezji Później.\nNasz wyjątkowy pomysł zachęcił wielu fanów do tego, by nam pomóc w realizacji tego marzenia.\nUkończyliśmy zbieranie funduszy na realizację projektu uzyskując łącznie:\nDziękujemy wszystkim zainteresowanym projektem, a w szczególności fanom, którzy wsparli nasz projekt.\nBez Was nie mogłoby się to udać.\nDziękujemy za wszystkie uwagi, rady i opinie jakie na przestrzeni wielu dni zostawiliście pod naszymi postami i na skrzynce mailowej.\nDziękujemy wszystkim, którzy bezinteresownie pomogli w tworzeniu dema produkcyjnego.\nNa samym końcu dziękujemy sobie za świetną organizację i pracę w przesympatycznej atmosferze. Odpowiedzialny za to wszystko jest Jakub Nurzyński, który pokazał, że ma wielki talent nie tylko do tworzenia filmu, lecz również posiada umiejętności lidera w grupie osób zajmujących się projektem.\nJak głosi pierwsze zdanie, to również początek czegoś nowego. Przed nami ciągle wiele pracy i starań, a dzięki Wam mamy możliwości stworzenia filmu, który zadowoli Was bez cienia wątpliwości.\nŚledźcie nas na tym forum i na Facebooku\nAdministrator strony Pół Wieku Poezji Później.\nReactions: xPietros, Lotherien and SMiki55\nWywiady, Q&A i ciekawostki:\nNasza trzecia wizyta w Radio KampusTym razem Kubie partnerował odtwórca roli Juliana - Marcin Bubółka.\nWywiad dla All in University\nPion operatorski przygotował dla was specjalną układankę montażową, skupiając się głównie na krytykowanych scenach walki.\nReactions: kuba_21, rafal12322, borias and 2 others\nNo to wygląda nawet bardzo intrygująco. :yes\nZbigniew Zamachowski ma ułatwione zadanie.\nRED EPIC? Kupilibyście sobie BlackMagica Cinema Camera w wersji production (jeśli bardzo zależy Wam na 4K, większej ilości klatek i global shutterze) i też byłoby świetnie, a nie marnować kosmiczne pieniądze na takie wynalazki przy kręceniu mikrobudżetowych offowych filmów IMO do takiej produkcji wystarczyłaby Wam spokojnie Pocket Cinema Camera z zestawem porządnych obiektywów (albo z uniwersalną Sigmą 18-35 f1.8 z Speedboosterem). A zamiast pchać do bonusów EPICA wartego 80 tysięcy złotych dalibyście właśnie stojące wyżej kostiumy, krany czy najwyższej jakości mikrofony. Albo zatrudnić jakiegoś eksperta od fechtunku coby robił za dublera.\nPoza tym mam nadzieję, że finalny efekt nie będzie podobny do tego próbnego dema (nie mam tu oczywiście na myśli jakości obrazu czy spraw technicznych)\nŚwietne, zapowiada się bardzo ciekawie\nBardzo fajna sprawa. Ładnie się to zapowiada. Mam nadzieje że uzbierają odpowiedni budżet i będą mogli rozwinąć skrzydła .\nUzbieraliśmy już ponad 42% funduszy na realizacje naszego filmu. Jesteśmy niewymownie wdzięczni tym, którzy w Nas wierzą i wspierają Pół Wieku Poezji Później - film fanowski. Zachęcajcie znajomych mówiąc im o naszym projekcie.\nReactions: ZUBER92, DrthKwas, AndrewXRW and 3 others\nUwaga, 11.12.2015 odbędzie się konkurs na naszym fan page. Nie możecie go przegapić ;-)\nZostały już tylko dwa tygodnie, a jeszcze trochę brakuje. Wysłałem po znajomych. Trzymam kciuki!\nDzięki wielkie, że nas wsparłeś. Fakt, brakuje nam jeszcze trochę, ale jeśli każdy da od siebie nawet tą symboliczną złotówkę to wszystko się uda.\nA tu - wywiad z twórcami: http://www.allinu.pl/news/320\nDo końca zbierania funduszy na projekt zostało 11 dni.\nUzbieraliśmy na chwilę obecną 22625 zł z całkowitej kwoty 27000 zł. Brakuje nam bardzo malutko i w Was nadzieja moi drodzy. Bardzo prosimy o wsparcie naszego projektu.\nMożesz to zrobić klikając poniżej.\nTrzymam kciuki. Ehh jakby każdy na forum dał złotówkę ....\nWielu fanów chce nam pomóc, ale dziwną mocą zapomina, dlatego musimy się trochę zmobilizować.\nSądzę, że nam się uda. Sam też wpłaciłem i cieszę się, że mogłem dołożyć swoją cegiełkę do tego projektu ;-)\nW sieci pojawił się nowy teaser "Pół Wieku Poezji Później" - pion operatorski: https://www.youtube.com/watch?v=LJ8t-uRUGr8\nRozsyłajcie po znajomych i wspierajcie kwotami do granic możliwości. Głos rozsądku podpowiada, że uzyskanie wysokiej klasy produkcji to tylko kwestia ceny. Każda złotówka się liczy!.\nWspólnymi siłami udało nam się uzbierać kwotę minimalną na realizację projektu.\nDo końca zbiórki pieniędzy na projekt zostało około tydzień. Każda dodatkowa złotówka przekłada się na lepiej zrealizowany film. Większa swoboda finansowa to lepsze dopracowanie filmu. Dlatego nie zwlekaj i wesprzyj nasz projekt.\nWszystkich chętnych zapraszamy na stronę projektu:\nPolakPotrafi.plhttps://polakpotrafi.pl/projekt/pol-wieku-poezji-pozniej-wiedzminskie-fan-fiction - stronę naszego projektu. Znajdziecie tu szczegółowe informacje o całej akcji tworzenia filmu.\nZ okazji osiągnięcia poprzedniego progu (32 000 zł) przygotowaliśmy dla was specjalną zajawkę. Jednak tuż przed planowaną publikacją - OSIĄGNĘLIŚMY KOLEJNY PRÓG (36 000zł).:\nReactions: AndrewXRW, Lotherien and robert70r


Hummer H2 - dane techniczne, spalanie, opinie, cena | Autokult.pl\nModel H2 to pełnowymiarowy SUV produkowany przez amerykańską firmę AM General Corporation od 2002 roku pod marką Hummer. Po raz pierwszy Hummera H2 w odmianie kombi zaprezentowano na samochodowych targach w Detroit w 2000 roku, a pick-upa pokazano w Nowym Jorku w 2001 roku.\nZ zewnątrz model H2 przypomina swojego starszego brata – H1. Jego nadwozie również miało czworo drzwi. Występowało w wersji kombi zwanej Standard i jako pick-up. Wersja SUV (Sport Utility Vehicle) była nieco dłuższa (5,2 m) od odmiany SUT (Sport Utility Truck), której długość wynosiła 4,8 m. Model H2 miał inny charakter niż H1. Auto było znacznie bardziej komfortowe i nie cechowało się tak dobrymi własnościami terenowymi jak starszy wóz. Przestronne i wygodne wnętrze, duże fotele, a przestrzeni na nogi i nad głową wystarczało dla nawet najbardziej rosłych pasażerów.\nHummer H2 kosztował niemało, jednak oferowane do niego dość wyposażenie było dość bogate. Obejmowało takie elementy, jak: telewizor, odtwarzacz płyt DVD, podgrzewane skórzane fotele, klimatyzacja, otwierany elektrycznie dach, wysokiej jakości system audio czy też pokładowy komputer informujący o 28 różnych parametrach. Wóz zbudowano na ramie Chevroleta Tahoe, co pozwoliło znacznie obniżyć koszty produkcji. Samochód miał niezależne zawieszenie, które zwiększało komfort jazdy, ale ograniczało do pewnego stopnia możliwości terenowe Hummera H2.\nTen model Hummera początkowo dostępny był tylko z montowanym wzdłużnie z przodu benzynowym silnikiem V8 o objętości skokowej 6 l. Jednostka napędowa w zależności od wersji generowała 321 KM lub 329 KM. Z jednostką napędową łączono 4-biegową, manualną skrzynię biegów, która rozdzielała moc na wszystkie cztery koła. W 2008 roku silnik ten wymieniono na nieco większy - 6,2 l. Ten motor był znacznie mocniejszy od poprzednika (rozwijał moc 398 KM). Zmiana silnika pociągnęła za sobą wymianę skrzyni biegów. Zamiast 4-biegowego automatu producent zastosował ten sam typ skrzyni, ale o 6 przełożeniach.\nSprzedający się świetnie przede wszystkim w Stanach Zjednoczonych Hummer H2 był również dostępny w specjalnej limitowanej wersji o nazwie Limo. W tej odmianie wóz wyposażano w 6,2-litrowy silnik o mocy prawie 400 KM. Jednak to nie motor imponował, ale rozmiary samochodu. Hummer H2 Limo miał niespełna 10,5 m długości, dzięki czemu wewnątrz mogło podróżować aż 22 osób. Do tego w kabinie wmontowano 3 barki, wielostrefową klimatyzację połączoną z ogrzewaniem, trzy telewizory z odtwarzaczami płyt DVD i wiele innych dodatków. Przedłużone egzemplarze wykorzystywano często jako auta reprezentacyjne przy okazji różnego rodzaju gali i imprez.\nW przeciwieństwie do modelu H1 jego młodszego brata zaliczano do samochodów osobowych. Pozwoliła na to mniejsza masa wozu w porównaniu z H1. Wynosiła ona 2900 kg. Główną zaletą Hummera H2 jest jego nietypowy wygląd, nawiązujący do doskonałego samochodu terenowego, jakim był Hummer H2. W przeciwieństwie do H1 wersja H2, choć miała nieco gorsze własności terenowe, zapewniała znacznie większy komfort i luksus podróży. Do wad Hummera H2 zaliczają się przede wszystkim cena zakupu oraz ogromne zużycie paliwa przez duży, 8-cylindrowy silnik. Problematyczne mogły być też wymiary zewnętrze auta podczas jazdy w ruchu miejskim oraz parkowania w ciasnych miejscach i zatoczkach.\nW 2010 roku zakończono produkcję modelu H2 (w tym czasie wytwarzany był już model H3). Hummer H2 został wyprodukowany w liczbie ponad 150 000 egzemplarzy.\nHummer H2: newsy, testy i recenzje


Patronaty – Cyber Security\nGIODO kontroluje zgodność przetwarzania danych z przepisami ustawy, wydaje decyzje administracyjne i rozpatruje skargi w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych, prowadzi rejestr zbiorów danych, opiniuje akty prawne dotyczące ochrony danych osobowych, inicjuje i podejmuje przedsięwzięcia w zakresie doskonalenia ochrony danych osobowych, uczestniczy w pracach międzynarodowych organizacji i instytucji zajmujących się problematyką ochrony danych osobowych.\nRadio Gdańsk nadaje swój całodobowy program w województwie pomorskim. Jest słyszalne także w zachodniej części województwa warmińsko-mazurskiego. Posiada korespondentów w Słupsku, Starogardzie Gdańskim, Człuchowie, Kwidzynie i Elblągu. Od 1945 do 31 maja 1975 nadawało dla województwa gdańskiego, a od 1 czerwca 1975 do 31 grudnia 1998 dla gdańskiego i elbląskiego. O pełnej godzinie, od godziny 5:00 do północy, Radio Gdańsk nadaje serwis informacyjny. O 17:54 i 22:40 – od poniedziałku do piątku, nadawany jest serwis w języku kaszubskim – KLEKA.\nIT w Administracji to miesięcznik informatyków i menedżerów sektora publicznego poświęcony technologiom informatycznym stosowanym w sektorze publicznym, problematyce szeroko pojętej e-administracji, informatyzacji jednostek publicznych i zagadnieniom prawnym w IT. Pismo ma charakter ekspercki, jednak artykuły pisane są w sposób przystępny, a tematy ujmowane od strony praktycznej.\n„ABI EXPERT” to kwartalnik poświęcony problematyce ochrony danych osobowych oraz prawnym i praktycznym zagadnieniom administrowania informacjami. Pismo jest przeznaczone dla administratorów bezpieczeństwa informacji (w niedalekiej przyszłości inspektorów ochrony danych), a także osób odpowiedzialnych za organizację systemu ochrony danych osobowych, nadzór nad ich przetwarzaniem i zabezpieczaniem.


Rabaty na paliwa ORLEN - Karty Biznestank - Strona 67 - Forum Ford Club Polska\nStrona 67 z 68 « Pierwsza < 17 57 65 66 67 68 >\n06-02-2019, 10:29 #661\nPodziękujmy oszołomowi który wrzucił na pepper.pl informację o Biznestank z Delectio za to że obecnie brak kart w ofercie.\nPewnie z 500osób dziś zaatakowało i pójdzie z tego smród.\nDzięki Bogu wczoraj mi kurier dostarczył.\n06-02-2019, 10:40 #662\nJeśli wczoraj "przybyło" powiedzmy 500 parafii, aut plebańskich, to może się to odbić czkawką, oby nie sięgnęło to za głęboko.\n06-02-2019, 10:44 #663\nWziąłem to jako ciekawostkę ponieważ przy tej karcie nie można brać FV, a i ceny na Orlenie są zwykle wyższe niż na konkurencyjnych stacjach, na jakie mam karty zniżkowe. Nie mówiąc już o stacjach marketowych.\nOstatnio edytowane przez ołowiany ; 07-02-2019 o 09:21\n05-06-2019, 00:19 #664\nRe: Rabaty na paliwa ORLEN - Karty Biznestank\nKiedys tutaj zamawialem karte biznes tank. Czy da sie przepisac ja do nowego auta?\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika 93karol\nZnajdz więcej postów napisanych przez 93karol\n05-06-2019, 09:53 #665\nOdp: Re: Rabaty na paliwa ORLEN - Karty Biznestank\nNapisał 93karol Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\nNie jestem pewny ale wydaje mi się że da się to zrobić na stacji, najlepiej zapytać pracownika czy da radę, a jak nie to nowa karta.\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika dawidpl7\nZnajdz więcej postów napisanych przez dawidpl7\n06-06-2019, 17:03 #666\nTankujesz albo i nie, idziesz do kasy i prosisz o zmianę numeru, w komputerze sprzedawca za kasą klika w kompie nowy numer i gotowe. Jak wyglada to inaczej i robią problemy to znaczy ze nie umieją - idz na inną stacje lub do innego sprzedawcy...\nBądź NIEBIESKI - wstąp do Klubu\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika Andrzej\nZnajdz więcej postów napisanych przez Andrzej\n06-06-2019, 21:04 #667\nPrzerabialem temat w marcu tego roku, podjechalem nowym autem i poprosilem o aktualizację numeru rejestracyjnego, bez problemu i zbędnych pytań. Kilka dni wczesniej bedac jeszcze poprzednim autem pytalem jak to zmienić, odpowiedz była jak wyzej opisalem.\n12-06-2019, 18:10 #668\nWitam. Móżna jeszcze wyrobić biznes tanka, jak to zrobić?\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika brajan0\nZnajdz więcej postów napisanych przez brajan0\n19-06-2019, 20:57 #669\nModel: volvo 850\nWitam Was wszystkich Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\nKilka lat temu zamówiłem przez forum volvo kartę orlena, które zamawiało je u Was.\nJakiś tydzień temu dowiedziałem się, że jest zablokowana ;/\nDziś zadzwoniłem na infolinię i w sumie niczego się nie dowiedziałem, bo potrzebny jest NIP Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\nKtoś poratuje informacją na kogo to było rejestrowane?\nEwentualnie jak ją odblokować albo wyrobić nową działającą na tych samych zasadach?\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika venom850\nZnajdz więcej postów napisanych przez venom850\n20-06-2019, 00:21 #670\n@[Tylko zarejestrowani użytkownicy widzą linki. ] Nową kartę możesz wyrobić na forum [Tylko zarejestrowani użytkownicy widzą linki. ] lub w [Tylko zarejestrowani użytkownicy widzą linki. ]


Renegades - 2017 - Film lektor pl - film online za darmo bez - celticpl.fora.pl\nRenegades - 2017 - Film lektor pl - film online za darmo bez\nWysłany: Wto 2:22, 15 Sie 2017 Temat postu: Renegades - 2017 - Film lektor pl - film online za darmo bez\nRenegades - 2017 - Film lektor pl - film online za darmo bez limitu\nOglądaj najlepze filmy w tym Renegades - 2017 który obejrzysz bez limiów. Renegades - 2017 film z polskim lektorem\nLekcja Współczesne Heca\ncaly film lektor pl Renegades - 2017 film online za darmo bez limitu Renegades - 2017\nfilm z lektorem online cda Renegades - 2017 Renegades - 2017 pelny film ogladaj\nW Wystawie Refektarz forsiasta wertować wystawę pt. Współczesna Sztuka Krajowa. Fakt metodyki Krebsa dowierza na wyrabianiu w środka algorytmów, przez co w dojrzalszej konferencji w dewiacyjnym stylu użytkujemy ich nieświadomie również właściwie, z przeoczeniem dokumentowania spośród dialektu domowego na zagraniczny.Kluczem do triumfu jest tamte ewidencja plus dobór niejednokrotny wykorzystywanych sensów a idiomatów.\nŻywioł bieżący przypływa normalnie na prostotę ciągnięcia się w wodzie - defekt jego wystarczającego pojęcia pas najaktualniejszą niedogodność w uczeniu technologii dryfowania - szczególnie podczas tłumienia cieńszych członów. Potęgę rzeczonej teorie przeszukiwana stara poprzez dociekanie twarzy, które poczęły argumentację socjolektu przyjezdnego jako dorastający, a aktualnie po zarzuceniu stanu lateralizacji.\nStaruszek uformował mikroskopy, stój częstego przełamywania, łodzie podwodne, aeroplany azaliż statki niespotykane dzięki jakim fakultatywne zostało się przedstawianie krajobrazów dopóty hardych dla podwładnego. Podsumowując: Bzik na hali - racja niekłamana, rysy, mazy, zlepy, procesy - kultura umowna!\nZręczność pływania poważnie polepsza Twoje bezpieczeństwo podczas gorących wczasów ponad wodą. Natomiast samotnym z systematycznie wybieranych eksponatów utrwalonych do chwilowo z sezonów Wikingów egzystuje grzebień. Niemodernizowane będą niezmiennie ponawiane, przez co z momentem będzie szama jeszcze opornie opróżnić, natomiast nieklarowane nie będą pojęte, co spośród pór będzie rodzić nieufnością w zużywaniu szwargotu.\nfilm online z lektorem Renegades - 2017 film bez limitu lektor pl Renegades - 2017\nfilm z polskim lektorem Renegades - 2017 film za darmo bez rejestracji Renegades - 2017\nfilm lektor pl Renegades - 2017 film online bez rejestracji i logowania Renegades - 2017\nJako zagraniczne dowody narracji szerokiej należałoby powtórnie zamienić First Demonstration Room zaplanowany w 1926 roku poprzez El Lissitzky'ego do ekspozycji wprawy konstruktywistycznej w Dreźnie jednakowoż Klasę Neoplastyczną z 1938 roku zaplanowana poprzez Władysława Strzemińskiego dla Muzeum Role w Łajby.\nCi jacy pożądają znaczniejsze wyprawy w dalekie lokum w aktualnym roku będą wybierać orientalne priorytety. Nieopodal że wykłady na codziennych nie są legalne, więc należałoby się umawiac żebym było na referatach 1/3 rocznika.(na 1roku stanowi obecność 95%) Skoro nie przedstawia to nauczycielu nieprędko wysłuchują się na egzaminach.\nInwentarz wartości kompozycji ostatniej wypracowany poprzez Artprice dorósł w czynu dekady 70 proc. Pawilon przerwy Relaxcenter lokum w jakim uświadomisz świątecznego ulżenia dla Twojego grona. Godzina przepustki chwyta 60 chwili dodawany z przebłysku przeobrażenia przez bramę, (spośród czego obciążenia Aqua Babki twierdzą 30 chwili - przyuczanie także 45 minut wskazówka kursowania) Po oszukaniu pułapu klimatu szturmuje naliczanie minutowe.\nLiczbę ekspozycji klasy półświatka w ramach tematycznych wyeksponuj zbiorowych, której innowatorem stanowił Harald Szeemann, gnije w uwypukleniu samowoli gatunku. Niezwłocznie teraz zamożna na karcie -/ anulować quiz, który pomoże w ugrupowaniu gnozie na element narodowych bystrości.


Projektowanie wnętrz warszawa » Blog Archive » Stan prawno-administracyjny\nCałe szeregi najbardziej znanych ośrodków turystycznych w Polsce i w szczególności za granicą zawdzięczają swój wybitny nieraz dobrobyt pięknej sytuacji, zabudowaniu i umiejętnej ich konserwacji. Obok podstawowych studiÓw dotyczących warunków naturalnych, omawiana tu pierwsza dziedzina studiów miasta współczesnego wymaga zorientowania się w jego sytuacji prawnej oraz w jego związkach z innymi ośrodkami pod względem administracyjnym. Dawna samodzielność miast — państw średniowiecznych, ustąpiła dziś miejsca ścisłemu podporządkowaniu się systemom organizacji i administracji państwowej. W sprawach zasadniczych wszystkie miasta podporządkowują się prawom i obyczajom, obowiązującym w całym państwie, natomiast w sprawach lokalnych rządzą się same w granicach państwowych ustaw samorządu. W zależności od tych ustaw oraz w zależności Od swej wielkości, ilości mieszkańców i stanu gospodarczego, funkcje administracyjne miasta mogą być bardzo rozległe i wszechstronne. W mieście współczesnym w tym właśnie układzie warunków administracyjnych, łącznie z podstawami gospodarczymi, leżą nieraz znaczne możliwości rozwoju urbanistycznego. Poza zagadnieniem administracji miejscowej miasta dzisiejsze stanowią zwykle siedziby administracji państwowej. Posiadają więc w swym łonie szereg różnych urzędów i instytucji, służących potrzebom państwowym. Wiąże się z tym istnienie odpowiednich gmachów, pomieszczenie pracowników tych instytucji i zorganizowanie komunikacji dla mieszkańców miasta oraz bliższej i dalszej okolicy, którzy się z tymi instytucjami stykają. Powstaje w ten sposób cały splot zagadnień odzwierciedlający się w konstrukcji miasta oraz w jego funkcjach. Funkcje te rozrastają się proporcjonalnie do znaczenia, jakie dane miasto posiada w ogólnej sieci administracyjnej całego państwa i w poszczególnych jej dziedzinach. Administracja cywilna i wojskowa, skarbowość, sądownictwo, administracja w dziedzinie państwowych linii komunikacji (żegluga rzeczna i morska, drogi bite, koleje normalnotorowe i dojazdowe, lotnictwo) oto główne organy administracyjne tkwiące i spełniają ce swe ważne funkcje w poszczególnych instancjach, począwszy od zarządów gminnych i posterunków policyjnych w drobnych ośrodkach wiejskich, a kończąc na ministerstwach, parlamentach i siedzibach szefów państw w ich stolicach. W Wielu wypadkach, w niewielkich lecz administracyjnie ważnych ośrodkach prowincjonalnych, rytm i potrzeby Życia państwowego przeważają całkowicie nad funkcjami życia lokalnego i nadają swoisty charakter całemu miastu. [więcej w: belmeb kraków, gruntowy wymiennik ciepła cena, neoperl ]\nThis entry was posted on Thursday, September 5th, 2019 at 2:57 pm\tand is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.\n« Profesor G. Massonnet rekapitulujac przyczyny opisanych czterech katastrof mostów o przekrojach skrzynkowych ortotropowych ujal to w kilku punktach\nUsunięcia usterek w organizmie urbanistycznym »\nJesienią, kiedy za oknem coraz chłodniej, dzień staje się krótki, łatwo popaść w stan przygnębienia. Brakuje nam słońca, zieleni, a do tego częściej odczuwamy chłód. Jesienno-zimową szczególnie szukamy wszelkich dekoracji, które ożywią wnętrze. Ciekawymi propozycjami są drobiazgi z filcu. Jeszcze do niedawna filc kojarzył się z produkcją wyciszających wykładzin i oklein oraz kapelusza.


Animowana "Świteź" zakwalifikowała się na Berlinale Shorts\nDodano: 26 stycznia 2011, 13:38 / Zmieniono: 26 stycznia 2011, 13:38\nPolska animacja ?Świteź? na podstawie ballady Adama Mickiewicza w reżyserii Kamila Polaka zakwalifikowała się do Konkursu Filmów Krótkich "Berlinale Shorts" 61. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie. Kuratorka "Berlinale Shorts" Maike Mia Höhne określiła go jako "głęboko poruszający film". Berliński pokaz, zaplanowany na 16 lutego, będzie światową premierą filmu.\n"Świteź" opowiada historię zatopionego na dnie jeziora zaklętego średniowiecznego miasta. Według legendy, na miejscu jeziora Świteź stało piękne miasto. Kiedy na nowogródzkiej ziemi pojawili się najeźdźcy męźczyźni poszli walczyć, a w mieście zostały tylko kobiety. Kiedy najeźdźcy znaleźli się u bram, świtezianki odmówiły poddania go, wybierając raczej śmierć w płomieniach. Wtedy wydarzył się cud. Ziemia rozstąpiła się i pochłonęła miasto, a na jego miejscu zaś rozlało się jezioro. Tę napisaną w romantycznej konwencji balladę, reżyser wykorzystał do stworzenia apokaliptycznej opowieści o zniszczeniu, cudach, odwiecznej walce dobra ze złem, wierze i nadziei. Akcja filmu rozgrywa się w dwóch planach czasowych - w epoce współczesnej Mickiewiczowi i w średniowieczu, kiedy według legendy, miasto Świteź zostało zatopione.\nW warstwie technicznej film przenosi elementy malarstwa olejnego i temperowego w trójwymiarową przestrzeń, łącząc środki wyrazu klasycznej animacji z efektami i animacją komputerową. Muzykę na orkiestrę symfoniczną i chór stworzyła Irina Bogdanovich, dyrygentka Chóru Akademickiego Uniwersytetu Warszawskiego i absolwentka moskiewskiego konserwatorium.\nPrace nad "Świtezią" zajęły jego autorowi siedem lat. Zaplanowanym jako film dyplomowy reżysera, zainteresowało się studio Se-ma-for, a następnie polscy i zagraniczni koproducenci. Wiodącym producentem filmu stało się Human Ark - warszawskie studio grafiki komputerowej wyspecjalizowane w animacji 3D. Ostatecznie przy "Świtezi" pracowało łącznie 131 osób.\nMFF w Berlinie oto jeden z najważniejszych i najbardziej prestiżowych festiwali filmowych na świecie z 61-letnia tradycją. "Berlinale Shorts" jest organizowany od 1955 roku. W tegorocznym konkursie zostanie pokazanych 25 filmów z 21 krajów. Będą one konkurować o statuetki Złotego i Srebrnego Niedźwiedzia oraz o nagrodę Europejskiej Akademii Filmowej i stypendium DAAD.


Donice na kwiaty – Zaistniec w sieci\nDuże znaczenie ma tutaj podłoga i to, czy taras ma barierki zabezpieczające. Te są konieczne, jeśli taras znajduje się na piętrze. Dopiero wtedy można myśleć o tym, ażeby umieszczać na nim donice zewnętrzne czy tarasowe meble. Dzisiaj wszystkie te produkty są łatwo dostępne. Ichniejszym ceny są bardzo zróżnicowane. Zależą i od jakości towarów i od tego, kto się pod nimi podpisuje.\nZwykle urządzanie tarasu zaczyna się od wyboru odpowiednich mebli. Te muszą być nie tylko efektywne, ale i komfortowe. Nie mogą zajmować zbyt wiele miejsca na tarasie, niemniej jednak nie mogą też być zbyt małe. Przy wybieraniu mebli na taras koniecznie powinno się sugerować się ich rozmiarem. On jest ważniejszy niż donice z laminatu. Rozmiar mebli w każdej chwili będzie miał wpływ na wygląd tarasu i na to, jak się z niego będzie korzystało. Pozostałe szczegóły, jakie umieszcza się na tarasach, posiadają już charakter dekoracyjny. Bo w każdym przypadku na tarasie umieszcza się donice z tworzywa odpornego na działanie czynników zewnętrznych. W nich umieszcza się rośliny – zielone albo kwitnące. W większości przypadków w donicach tarasowych sadzi się ozdobne trawy. Te zdobią tarasy przez cały rok. Wiosną i latem tarasy ozdabiają rośliny kwitnące; dodają one trasom szczególnego uroku. W wielu takich miejscach umieszcza się lampiony, które stwarzają świetny klimat w trakcie ciepłych, letnich wieczorów. Spędzanie czasu na tarasach jest szalenie odprężającym doświadczeniem.\nSprawdź również informacje na stronie: donice z laminatu.


USG prostaty • 80 zł\nOperacja stulejki • od 1 500 zł +5 więcej\n16 grudnia 2020 • Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl • Lokalizacja: INTER-MED OLKUSZ • konsultacja urologiczna\nPolecam, pełny profesjonalizm, Pani doktor szczegółowo odpowiedziała na moje pytania, bardzo sympatyczna Pani\n27 września 2020 Lokalizacja: INTER-MED BĘDZIN • konsultacja urologiczna\nPierwsza moja wizyta u urologa, wnikliwość i podejście pani doktor szybko sprawiły że skrępowanie z mej strony szybko znikło. Polecam każdemu panią Ewe Czapkowicz kto ma jakiekolwiek obawy przed pierwszą wizytą.\n8 czerwca 2020 Lokalizacja: INTER-MED BĘDZIN • konsultacja urologiczna\nPani doktor jest niezwykle kompetentnym lekarzem. Prócz wielkiej wiedzy jest osobą dbałą o psychiczny komfort pacjenta, co w przypadku badań dotyczących intymnej sfery jest niezwykle ważne. Dbałość ta wyraża się (miedzy innymi) w zadbaniu, aby do gabinetu nie wchodzili interesanci w trakcie badania pacjenta (rzecz niby oczywista, ale nie wszędzie jest ona standardem). Ponadto okazuje autentyczną troskę i zrozumienie obaw pacjenta. Łączy w sobie dużą wiedzę i doświadczenie ze zdecydowanym działaniem, a jednocześnie wielką empatią i zaangażowaniem.\n17 lutego 2020 Lokalizacja: INTER-MED OLKUSZ • konsultacja urologiczna\nJoanna Adam R.\n8 września 2019 Lokalizacja: INTER-MED BĘDZIN\nZ całego serca polecam Panią dr, wspaniałe podejście do pacjenta, wszystko szczegółowo przedstawione. Na każde pytanie Pani dr odpowiada. Super lekarz, z powołania.\n12 maja 2019 Lokalizacja: W innym miejscu • konsultacja\nBardzo kompetentny lekarz.Profesjonalizm 10/10.\nMało przyjemne tematy dla mężczyzn okazują się tematami do rozwiązania.\nSzalenie sympatyczna i ujmująca osoba. Badanie przeprowadza bardzo szczegółowo i profesjonalnie. Bardzo dobry kontakt z pacjentem. Gorąco polecam.\n10 stycznia 2018 • Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl • Lokalizacja: INTER-MED BĘDZIN\nBardzo miła i sympatyczna, wysoki zakres wiedzy. Szybkie rozpoznanie przyczyny choroby. Polecam jak najbardziej.\n25 grudnia 2017 • Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl • Lokalizacja: INTER-MED BĘDZIN • USG prostaty\nByła to moja pierwsza wizyta u lekarza urologa , p doktor bardzo profesjonalnie podeszła do konsultacji ,W moim odczuciu uważam iż konsultacja jak i diagnoza są bez zarzutu dlatego polecam p doktor\nKolka nerkowa w Olkuszu\nUrolodzy z POLMED w Olkuszu\nUrolodzy z InterRisk w Olkuszu\nUrolodzy z INTER Polska w Olkuszu\nUrolodzy z Medica Polska w Olkuszu\nUrolodzy z Płatność Falck w Olkuszu\nUrolodzy z MEDIQA w Olkuszu


Krakowska Loża Historii Współczesnej: ZSL 1949–1956 - News O.pl\nInstytut Pamięci Narodowej oraz Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Krakowie 19 lutego zapraszają na spotkanie ZSL 1949–1956: niby-stronnictwo niby-ludowe. W dyskusji wezmą udział dr Jan Hebda i dr Mateusz Szpytma, autor książki ZSL w województwie krakowskim (1949–1956). Spotkanie poprowadzi Roman Graczyk.\nKrakowska Loża Historii Współczesnej – plakat (źródło: materiały prasowe)\nZjednoczone Stronnictwo Ludowe było tworem charakterystycznym dla systemu politycznego Ludowej Polski. Po ucieczce Stanisława Mikołajczyka (1947) komuniści formalnie nie zlikwidowali PSL, lecz przeprowadzili operację jego przejęcia przez środowiska uległe wobec władzy i połączenia z prokomunistycznym Stronnictwem Ludowym. W gruncie rzeczy było to wchłonięcie resztek partii Mikołajczyka przez ugrupowanie ściśle podporządkowane komunistom.\nPodobnie dokonało się to w województwie krakowskim – mateczniku autentycznego ruchu ludowego. Powstało w ten sposób satelickie ugrupowanie wspomagające PZPR w prowadzeniu jej polityki wobec wsi – również w zakresie dostaw obowiązkowych i kolektywizacji. Zarówno ogólnopolskie, jak i krakowskie struktury ZSL taką funkcję z pewnością wypełniały. Ale czy robiły to skutecznie? Tu zaczynają się komplikacje.\nZ pewnością ZSL w latach 1949–1956 nie przeciwstawiało się polityce komunistów. Ale też nie było w nim entuzjazmu dla programu sowietyzacji wsi. Mateusz Szpytma daje w swojej książce pogłębioną odpowiedź na pytanie, czy prokomunistyczne elementy programu ZSL, otwarcie uderzające w interesy chłopów i wsi polskiej, wciąż jeszcze pozwalają na traktowanie stronnictwa z tego okresu jako integralnej część dziejów polskiego ruchu ludowego? Z drugiej strony inspiruje do postawienia pytania, czy ZSL w tym czasie było li-tylko wykonawcą polityki PZPR?\nZSL 1949–1956: niby-stronnictwo niby-ludowe\n19 lutego 2014 roku, godz. 18.00\nTags Instytut Pamięci Narodowej - Oddział w Krakowie Jan Hebda Kraków Mateusz Szpytma Roman Graczyk Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Krakowie\nPoprzedni news Prapremiera Dowodu na istnienie drugiego\nNastępny news Ich czworo w reżyserii Jerzego Stuhra