Powiększ znacząco zasięg marketingowy swoich społecznościowych portali i wypróbuj w jaki sposób funkcjonuje internetowa witryna Instalikesshop! wrzesień 2021 − szczecininfo24.pl\nPowiększ znacząco zasięg marketingowy swoich społecznościowych portali i wypróbuj w jaki sposób funkcjonuje internetowa witryna Instalikesshop! wrzesień 2021\nZadbaj o marketingową wartość swoich społecznościowych mediów w sieci internetowej. Sprawdź jak funkcjonuje strona internetowa Instalikes.shop i powiększ zasięg marketingowy prywatnych mediów społecznościowych!\nRozsądnie to zrozumieć, że w dzisiejszej rzeczywistości niesamowicie wielkie znaczenie dla ludzi mają społecznościowe portale. Każdego dnia w internetowym świecie umiemy spędzić ogrom czasu i należy wiedzieć o tym, iż istnieje możliwość by to zamienić w zarobek pieniężnych środków. W aktualnej codzienności media społecznościowe bywają pochodną środków pieniężnych dla ogromnej ilości internetowych użytkowników i musimy wiedzieć, iż to jest niesamowicie opłacalny interes. Niesamowicie kluczowe są reakcje pozostałych obserwatorów na postowane z naszej strony posty zostając przy tematyce witryn społecznościowych. Polubienia otrzymywane pod naszymi filmami mogą doprowadzić do tego, iż Twoją aktywnością zaciekawić się może przedstawiciel marketingowy znanej firmy, który będzie miał w planach dla nas płacić pieniądze za dodawanie filmów łączonych ze swoimi usługami. Jeżeli zastanawiasz się co do tego, by poszerzyć ilość własnych fanów lub komentarzy to warto przetestować stronę internetową Instalikes.shop.\nInstalikes jest to internetowy portal, który daje możliwość użytkownikom internetowej sieci na zakup komentarzy a także nowych obserwatorów na największych witrynach społecznościowych. Na zasięgi postowanych przez nas postów może to mieć realny wpływ. To może doprowadzić do tego, iż udostępniane przez nas posty może zobaczyć znacznie więcej ludzi. buy tiktok followers instant delivery buy-cheap-tik-followers.eu . Możemy się stać w taki sposób dużo bardziej ciekawi dla marketingowców firm, którzy zaoferować mogą kolaborację sławnym osobom na społecznościowych witrynach. Dostajemy zapowiedź bardzo dużej poprawy zasięgu reklamowego naszych kont społecznościowych używając dostępnych funkcji internetowego portalu Instalikes.shop. W momencie gdy chcemy skupić się na progresie swojego społecznościowego konta to naprawdę musimy pomyśleć nad wejściem na www.Instalikes.shop. Duża ilość doświadczonych ekspertów, którzy posiadają rozszerzoną wiedzę o kwestiach promowania produktów w Internecie wykonuje pracę przy stronie internetowej Instalikes.shop. Dbaj więc o zasięg własnych social mediów i testuj usługi Instalikes.shop. Zapewniamy, iż będziesz finalnie uradowany z efektów na Twoich kontach społecznościowych po tym, jak zadbają o nie fachowcy Instalikes.


Serwis GODDESS Żagań 696293248 ✔ naprawa AGD\nNaprawa GODDESS Żagań ✔\nSerwis GODDESS w Żaganiu\nNaprawa i serwis sprzętu AGD GODDESS Żagań - ☎ 696293248. Serwis GODDESS w Żaganiu oferuje naprawę pralek, lodówek, zmywarek oraz innych urządzeń AGD. Dojazd do klienta na terenie Żagania i powiatu żagańskiego. Pogwarancyjne naprawy, usuwanie usterek oraz wymiana części na nowe. Oferujemy darmową diagnozę przyczyny wystąpienia awarii w przypadku zgody na naprawę sprzętu. Nie prowadzimy sprzedaży samych części zamiennych firmy GODDESS. Oferujemy je wyłącznie z usługą serwisową. Zapraszamy do kontaktu telefonicznego z naszym żagańskim serwisem AGD w sprawie napraw pogwarancyjnych.


Będzie coraz drożej i trudniej o kredyt hipoteczny. Szczegóły w tym raporcie | Gazeta Pomorska\nBędzie coraz drożej i trudniej o kredyt hipoteczny. Szczegóły w tym raporcie\nAgnieszka Domka-Rybka [email protected] Tel. 052 326 31 86 22 lipca 2009, 6:00\n- Banki dostrzegają w kredytach mieszkaniowych przede wszystkim ryzyko - komentuje Inga Pacholczyk, doradca w bydgoskim oddziale firmy Expander.\n- Lato nie przyniosło ułatwień klientom banków. Nadal nie mogą przebierać w ofertach najlepszych kredytów hipotecznych. Wręcz przeciwnie, ciągle stają przed dylematem, który bank w ogóle pożyczy im pieniądze na mieszkanie - twierdzą eksperci.\n- Banki dostrzegają w kredytach mieszkaniowych przede wszystkim ryzyko - komentuje Inga Pacholczyk, doradca w bydgoskim oddziale firmy Expander. - Częściej więc podejmują negatywne decyzje. Dlatego trzeba składać wnioski do dwóch a nawet trzech banków jednocześnie.\nBędzie jeszcze gorzej!!!!\n- Kredyty hipoteczne stają się coraz trudniej dostępne - mówi też Marcin Krasoń, analityk w Open Finance. - Rośnie bezrobocie, spada wskaźnik wypłacalności banków, złoty cały czas umacnia się. To wszystko sprawia, że o kredyt jest coraz trudniej, a będzie jeszcze gorzej, jesienią.\nOto konkretne przykłady zmian niekorzystnych dla klientów**: **w pierwszej połowie lipca Polbank umożliwił podniesienie LTV (stosunek wysokości zadłużenia do wartości nieruchomości) kredytu hipotecznego o 5 punktów procentowych, ale promocyjna oferta nie jest dostępna dla wszystkich. Skorzystać z niej mogą osoby spełniające kilka warunków. Podstawowym jest kryterium dochodowe, które w zależności od waluty i liczby osób w gospodarstwie domowym wynosi 2, 3 lub 4,5 tys. zł netto.\nAby skorzystać z promocyjnego LTV (czyli 85 proc. dla franka, 90 proc. dla euro i 95 proc. dla złotego) trzeba jeszcze wykupić ubezpieczenie na życie. Roczna składka to 0,5 proc. sumy ubezpieczenia (równej kwocie kredytu) i płatna jest jednorazowo z góry przed uruchomieniem. Na dodatek kredyt z podwyższonym LTV dostaniemy najwyżej na 35 lat (a nie np. na 40).\nA kiedyś byli najtańsi na rynku...\nBank Pocztowy: tutaj jeszcze niedawno marże były niższe niż 2 pp. i należały do najlepszych na rynku, po podwyżkach o 0,6-1 pp. już tak nie jest.\nBGŻ: zafundował klientom jeszcze wyższe podwyżki. W maju marże skoczyły tam nawet o 2 pp., w czerwcu wprowadzono kolejną zmianę, dając klientowi wybór - niższa marża i wyższa prowizja (4,5 proc.) lub wyższa marża i niższa prowizja (3,5 proc.).\nNa dodatek w maju bank ten zrezygnował z kredytów walutowych. Z pożyczania franka szwajcarskiego wycofał się także Bank DnB Nord, który przy okazji zaprzestał udzielania kredytów na 100 proc. wartości nieruchomości. Marże podniosły także m.in.: Bank Millennium, Lukas Bank i Nordea Bank Polska.\nSzczegółowy raport na temat coraz słabszej dostępności do kredytów hipotecznych - w załączniku


Weekendowy Wrocław nieco inaczej, bo na nowo. Nowe atrakcje Wrocławia Weekendowy Wrocław nieco inaczej, bo na nowo. Nowe atrakcje Wrocławia\nBlog Nasze relacje i zdjęcia Największy jarmark i oceanarium. Weekendowy Wrocław. Nieco inaczej, bo na nowo\nHej Wrocławiu, nasz śląski kuzynie! Znamy się dość dobrze, choć faktycznie ostatni raz, tak na dłużej, spotkaliśmy się dobre 7 lat temu. Pewnie sporo się u Ciebie zmieniło przez ten czas? O, naprawdę? Aż tyle? No to proponujemy spotkanie, byśmy mogli sobie to wszystko zobaczyć. I pokażemy to w osobnym wpisie. Zgoda?\nOkres przedświąteczny to idealny czas na to, by wrócić do miejsc, które bardzo się lubi. Zwłaszcza, gdy się ma pretekst. Pretekstem może być na przykład Jarmark Bożonarodzeniowy. I tak właśnie było z nami i Wrocławiem. I choć byliśmy tu już kilka razy, to postanowiliśmy zobaczyć go znów, tym razem nieco inaczej niż zwykle. A jarmark stał się właściwie tylko tłem, choć niezwykle kolorowym i jak zwykle przez nas oczekiwanym. Co roku staramy się odwiedzić choć jedno miasto – w Polsce lub poza nią, żeby odwiedzić jarmark. Szkoda tylko, że zawsze śniegu brakuje.\nUwielbiamy opisywać i pokazywać miasta wg jakiegoś innego pomysłu, niż „must see” albo „top 10”. Pamiętacie może, że latem, postanowiliśmy spojrzeć nieco inaczej na Warszawę i chyba się udało. Teraz czas na Wrocław! Czyli o atrakcjach turystycznych Wrocławia, których jeszcze kilka a nawet kilkanaście lat nie było. Albo nie pełniły roli atrakcji.\nPartnerem tego przewodnika jest Bonusway, serwis pomagający w uzyskaniu zwrotów (tzw. bonusów) za zakupy i usługi dokonywane przez internet. Również z tematyki podróżniczej. Mamy dla Was specjalny bonus za pierwsze zakupy lub rezerwacje w wysokości 15 zł! Zerknijcie na specjalną naszą podstronę na serwisie. Więcej o serwisie i o tym jak może pomóc w organizacji wypadu weekendowego czy przedświątecznych zakupów znajdziecie na końcu wpisu.\nWyjechaliśmy wcześnie rano w sobotę, pociągiem. Postanowiliśmy wziąć ze sobą sporą grupkę rodziny. Część mieszkająca w Krakowie wyjechała z Krakowa, my – z Katowic. Mieliśmy spotkać się już na miejscu. Powrót – także pociągiem, okazała się dość problematyczna. Na dwa z rzędu pociągi nie było już miejsc. Musicie pamiętać, że w okresie bożonarodzeniowych jarmarków, koniecznie trzeba wcześniej kupić bilet powrotny.\nKomunikacja miejska we Wrocławiu:\nPo Wrocławiu przemieszczaliśmy się komunikacją miejską (tramwaje i autobusy oraz kolejka Polinka), a także pieszo. W przypadku, gdy chcemy jechać gdzieś dalej w obrębie miasta – możemy korzystać z pociągu kolei podmiejskich. My wybraliśmy tramwaj – bilet 24 godzinny kosztuje 11 zł (5,50 zł ulgowy), bilet 48 godzinny to koszt 20 zł (ulgowy 10 zł). Bilet jednorazowy to 3,00 zł (ulgowy 1,50 zł). Na Polinkę nie obowiązują bilety komunikacji miejskiej. Osobiście uważamy, że to błąd, ale przesadnie niewygodne to jakoś nie jest. Przejazd w jedną stronę kosztuje 3 zł (ulgowy 1,50 zł). Wrocławskie tramwaje są w 90% nowoczesne i tylko raz nas zawiodły lekkim spóźnieniem.\n1. Punkt widokowy Wrocław Sky Tower\nfot. Basia Nowak\nPunkt widokowy znajduje się na 49 piętrze Galerii Handlowej Sky Tower przy ulicy Powstańców Śląskich 95. Bilet w weekendy i święta kosztuje 15 zł (ulgowy 8 zł), w dni powszednie 11 zł (ulgowy 6 zł) i można go kupić w kasie biletowej znajdującej się na pierwszym piętrze galerii. Punkt widokowy otwarty jest w weekendy od 9:00-21:30 – sobota, 10:00 – 21:30 – niedziela. Wejścia są „reglamentowane” – co pół godziny. Można oczywiście wjechać windą, która jest niezwykle szybka, na przedostatnie piętro jechaliśmy dosłownie chwilę. Wejście do widny znajduje się od ulicy Gwiazdzistej.\nWidok na miasto zachwyca, choć niestety w sezonie zimowym częściowo może przysłaniać go smog. Nie możemy jednak zobaczyć go w 360 stopniach, jedynie północną i zachodnią stronę miasta. Pięknie natomiast prezentuje się widok na masyw Ślęży, a przy dobrej pogodzie Karkonosze. No i jak macie dłuższy obiektyw, można śmiało pooglądać sobie „z bliska” Stare Miasto. Gdy byliśmy tu, niestety lunety przybliżające miały awarię. Wszystkie.\n2. Kolejka „Polinka”\nTo miejska kolejka gondolowa, podobna do naszej „Elki” w Chorzowie, która „przewiezie” nas nad Odrą pomiędzy gmachami zarządcy kolejki – Politechniki Śląskiej (z Wybrzeża Wyspiańskiego na ul. Na Grobli). To dwa wagoniki, które w weekendy kursują pomiędzy 11:00 a 18:00. Przejazd kosztuje 3 zł (ulgowy 1,50 zł) – no chyba, że jesteście studentami, studentami Politechniki lub pracownikami Politechniki – wtedy macie przejazd za darmo.\nBardzo krótki lecz malowniczy przejazd (zwłaszcza w stronę centrum), który jest po pierwsze praktyczny, a przy okazji stał się nową atrakcją turystyczną miasta. Świetną okazją by z niej skorzystać jest wizyta w Hydropolis, nowej atrakcji opisywanej przez nas nieco dalej. Lub Afrykarium. Bo te dwa obiekty w pewnym sensie są połączone Polinką lub w wersji pieszej Kładką Zwierzyniecką.\n2. Wydział Architektury Politechniki Wrocławskiej. Serialowe „Liceum Słowackiego”.\nTe osoby, które oglądają serial „Belfer”, zapewne wiedzą o jaki budynek chodzi. Jest niezwykle interesujący. Nas zaintrygowały zwłaszcza wnętrza, więc musieliśmy sprawdzić, co to za budynek i co się w nim mieści. Jeśli spojrzymy z zewnątrz, to budynek zapewne skojarzy nam się z zamkiem. Malowniczo położony nad jeziorkiem w sąsiedztwie parku i małego placu zabaw dla dzieci.\nOkazało się, że to budynek Politechniki Wrocławskiej – Wydział Architektury znajdujący się przy ulicy Prusa, który w serialu „gra” liceum, gdzie toczy się duża część akcji serialu z Maciejem Stuhrem w roli głównej. Z niepewnością wchodziliśmy do budynku, ponieważ nie byliśmy pewni, czy będziemy mieli możliwość pozwiedzania i zrobienia kilku zdjęć. Pani siedząca w znanej z serialu „kanciapie” wpuściła nas bez problemu. Powiedziała tylko – „bądźcie jednak cicho, ponieważ studenci mają akurat teraz zajęcia”. A za chwilę takich jak my będzie zapewne więcej, bo serial okazał się niezwykle udany, ma sporą widownię, i sporo osób,podobnie jak my, zachwyciło się budynkiem, więc czego go zapewne nowe życie. W roli atrakcji turystycznej.\n4. Kolorowe Podwórka na Nadodrzu\nZa bramą przy ulicy Roosvelta 14-16, w niegdyś obskurnym podwórku znajduje się inny świat – świat bajkowy, kolorowy, świat przeróżnych stworów, ale też samych mieszkańców i ich pupili. To wszystko dzięki wielkiemu „muralowi” jakim pokryte zostały kamienice. Fajne, zwłaszcza podczas tych szarych przedzimowych dni. „Obrazy” Wykonane są z wielu materiałów, w tym ceramiki – i te prezentują się szczególnie ładnie. Zielone łąki pokryte kwiatami, morskie stworzenia, „galeria” domowych pupili, księżniczki, paw, pszczoły, dinozaury, wreszcie rzeźba kota. Tak dziś wygląda podwórko i wiodąca do niego brama. Bardzo ciekawa inicjatywa, zwłaszcza, że to sami mieszkańcy zaangażowali się w malowanie, także swoich podobizn, na kamienicach. Tym, który wymyślił całą akcję jest malarz Mariusz Mikołajek.\n5. Wrocławska Galeria Neonów\nMoże to nie tak zupełnie nowa atrakcja miasta, ale dla nas jak najbardziej tak. I wierzcie nam, dla większości naszych znajomych również – a naszym zdaniem to czarny koń tego wyjazdu. Z kategorii „najciekawsze zaskoczenia”. Wcześniej nie wiedzieliśmy, że w podwórku przy ulicy Ruskiej 46 znajduje się tak niesamowita galeria neonów. Wieczorem budynki okalające podwórko rozświetlają historyczne już neony między innymi z Kina Dworcowego, Moda Polska, czy Hotel Monopol. Całość tworzy nieco futurystyczny klimat,bo architektura tu nie jest seceysyjna tylkoprosta funkcjonalna. Jakby kadr z filmu „Blade Runner”.\nWszystkie neony znajdują się pod opieką fundacji Neon Side. Zostały właściwie dzięki temu ocalone przed śmiercią, która czekałaby je zapewne na złomowisku. Jeszcze do nie tak dawna działała tu także knajpka Klubokawiarnia Neon Side, jednak to aktualnie, jak się dowiedzieliśmy, została zamknięta. Szkoda tylko, że neony rozświetlają się w różnych momentach, a część chyba już nie działa, więc nie ukazały się nam w pełnej krasie. Naszym zdaniem miasto powinno tchnąć życie w ten zaułek mocniej. Może warto zorganizować coś na podobieństwo „świetlnego hejnału”? Tak zaprojektować system, by raz o pełnej godzinie pokazać wszystkie w pełnej krasie. Zaręczamy, że będą tu tłumy.\n6. Jarmark Bożonarodzeniowy. Największy taki\nDodajemy go do „nowych” atrakcji Wrocławia z jednego prostego powodu. Tak naprawdę od kilku lat Jarmarki Bożonarodzeniowe organizowane są tu na tak dużą skalę stając się tak ważną i przyciągającą ogromną liczbę turystów atrakcją miasta. Jarmark w tych szatach jest największym i chyba najbardziej spektakularnym jarmarkiem w Polsce. Choć przecież sama tradycja jarmarków wrocławskich sięga dalekiej przeszłości, bo XVI wieku. Tegoroczny odbywa się od 17 listopada do 22 grudnia od godziny 10:00 do 21:00. Od razu ostrzegamy – ludzi jest bardzo dużo, ale i atrakcji sporo. Zwłaszcza dla najmłodszych. Z roku na rok wystawców jest z resztą więcej. Podobnie jest z lokalizacją – w tym roku oprócz Rynku Głównego, goście będą mogli poczuć magię świąt także przy ulicy Oławskiej, Świdnickiej i Placu Solnym.\nPod koniec dnia, późnym wieczorem, leciutko zamroczeni wiśniowym grzańcem udaliśmy się jeszcze na seans do tutejszego multikina na Thor Ragnarok. Świetna rozrywka, naprawdę dobra część. bilety kupiliśmy dużo wcześniej za połowę ceny za pomocą serwisu Bonusway.\n7. Bulwary Xawerego Dunikowskiego nad Odrą i Muzeum Narodowe\nJuż nie raz powtarzaliśmy, że miasta, które położone są nad rzekami są szczególnie uprzywilejowane. i ogólnie. I w naszych oczach 🙂 Zwykle w tych miejscach toczy się życie, zwłaszcza wieczorne i nocne w ciepłych miesiącach w roku. Bulwar Dunikowskiego ciągnie się między Mostem Piaskowym i Mostem Pokoju wzdłuż południowego brzegu Odry, jest częścią Promenady Staromiejskiej. Jego największym atutem jest malownicze położenie i to, że można nim spacerując podziwiać piękny Ostrów Tumski, także ze Wzgórza Polskiego. W 2016 roku bulwar został gruntownie wyremontowany i oddany ponownie do użytku.\nTuż przy moście znajduje się słynny* gmach Muzeum Narodowego, porośnięty bluszczem winoroślą, przed nim zamontowana została wystawa rzeźb Magdaleny Abakanowicz – Rycerze Króla Artura. Jest świetna. Będzie do zobaczenia do końca stycznia 2018.\n*słynny z uwagi na jedno zdjęcie na instagramie, które stało się hitem internetu.\nKto nie pamięta Państwa Gucwińskich opowiadających o zoo i jego podopiecznych? Pewnie większość z Was, choć część pewnie jak przez mgłę. Afrykarium. znajduje się właśnie we wrocławskim zoo, które jest najstarszym tego typu obiektem w Polsce i jednym z największych. W weekendy można tu wejść od 9:00 do 17:00 (okres zimowy). Bilet jest drogi – kosztuje 45 zł (ulgowy – 35 zł, studencki – 40 zł), nie można niestety kupić wejściówki jedynie do Afrykarium. A ekspozycja związana jest ze zwierzętami zamieszkującymi oraz związanymi ze środowiskiem wodnym Czarnego Kontynentu (Morze Czerwone, Afryka Wschodnia, Kanał Mozambicki, Wybrzeże Szkieletów, Dżungla nad rzeką Kongo). Przestrzeń, jakość i próba zorganizowania zwierzętom warunków zbliżonych do naturalnych naprawdę imponuje, nie ma drugiej takiej w Polsce. Traktujmy to jako dobrą monetę.\nWielką atrakcją jest tunel umożliwiający podziwianie kolorowych ryb i innych morskich stworzeń. Najbardziej zachwycone będą tu oczywiście dzieci, choć i my przyznamy, że po raz pierwszy widzieliśmy na przykład imponującego hipopotama nilowego, czy manata albo też mało ruchliwego krokodyla. Jeśli będziecie mieli przy sobie plecaki to możecie je zostawić w skrytkach tuż przy wejściu (trzeba wrzucić 2 zł lub 5 zł), problem będzie z większymi plecakami (takie się niestety nie zmieszczą). W szatni za przechowanie jednej sztuki odzieży musimy zapłacić 1 zł (bezzwrotne). Z pawilonu Afrykarium fajnie widać Halę Stulecia, która znajduje się całkiem niedaleko. A za nią… Ogród Japoński. Latem natomiast funkcjonują pokazy multimedialnej fontanny.\n9. Hydropolis – Centrum Wiedzy o Wodzie\nPowstało w 2015 roku, więc jest atrakcją dość młodą, lecz cieszącą się sporym zainteresowaniem, zwłaszcza wśród rodzin z dziećmi. Widać to choćby po zagospodarowaniu terenu. Tu jeszcze się „pracuje”. Ciekawostka jest taka, że wystawa prezentowana jest w dawnych zbiornikach wodnych. Cena biletu to 27 zł (bilet ulgowy 18 zł). W weekendy otwarte od 9:00 do 20:00 (ostatnie wejście o 19:00).\nDobrze jest zarezerwować sobie bilet przez internet, ponieważ także tutaj wejścia są „reglamentowane” i odbywają się w określonym czasie. Cieszy się szczególnym zainteresowaniem wśród najmłodszych. A głównym tematem, jak można się domyśleć jest tutaj woda i różne aspekty życia z nią związane (woda a człowiek, woda w miastach, stany skupienia wody, inżynieria wodna itp.) Wszystko przedstawione w bardzo nowoczesny i przystępny sposób, z wykorzystaniem multimediów. Niestety odnieśliśmy wrażenie, że było tu nieco chaotycznie, a poszczególne działy nie wyczerpywały danego tematu, pewnie dlatego, że to woda „temat rzeka”. Fajna okazała się natomiast strefa relaksu, gdzie można odpocząć na specjalnych leżaczkach w miłej atmosferze oglądając ruch planet z perspektywy innej niż ziemskiej.\n10. Narodowe Forum Muzyki\nNowoczesny budynek (a także instytucja kultury) stoi od niedawna na placu Wolności 1, blisko mrocznego budynku dawnego Prezydium Policji, gdzie pracował słynny bohater kryminałów Krajewskiego – Ebi Mock. Kompleks mieści w sobie sale koncertowe o doskonałej akustyce oraz sale wystawiennicze i pomieszczenia biurowe. Coś na wzór katowickiego NOSPR czy toruńskiego Centrum Jordanki. Prze budynkiem stoi potężna głowa Orfeusza. Władze NFM poszukują obecnie kobiety, której twarz będzie wzorem dla bliźniaczej twarzy Eurydyki, która stanie obok. Super pomysł!\n11. Centrum Historii Zajezdnia\nSpod Forum tramwajem pojechaliśmy w kierunku Oporowa – dawnej willowej dzielnicy Wrocławia. Sama lokalizacja tegoobiektu jest atrakcją turystyczną, ponieważ jest nim świetnie odrestaurowany i zrewitalizowany budynek dawnej zajezdni. To miejsce przeróżnych wystaw i innych wydarzeń kulturalnych (seanse kinowe, spektakle teatralne itp.). Ukierunkowana jest na eksponowanie powojennej historii miasta i jej mieszkańców po zakończeniu II WŚ. Jak wiemy niezwykle pokręconej, skomplikowanej i ciekawej. Chyba jak żadnego polskiego miasta w tym okresie.\nW weekendy otwarte od 10:00 do 18:00. Cena biletu to 10 zł (ulgowy 5 zł). W centrum mieści się też klimatyczna restauracja/bistro serwująca potrawy z lat 80 i 90 i aby dostać się do kasy biletowej, należy przez nią przejść. Wszędzie widać pamiątki po Solidarności, ponieważ tutaj właśnie w sierpniu 1980 r. wybuchł strajk solidarnościowy. Wrocław to też miasto tej najbardziej „radykalnej” opozycji, czyli Solidarności Walczącej.\n12. Dworzec Wrocław Główny\nGruntownie wyremontowany w 2012 roku, przed Euro, stał się jednym z wyróżników miasta. Z zewnątrz prezentuje się jak potężny neogotycki, manierystyczny nieco pałac, wewnątrz nad kasami biletowymi zobaczyć możemy zabytkowy neon, a hala peronowa jest wyjątkowa, bo zadaszona a to zadaszenie pochodzi sprzed wojny. Są jeszcze tylko dwie takie w Polsce – w Legnicy i naszym Bytomiu, który kiedyś był z Wrocławiem połączony superszybkim pociągiem „Latającym Ślązakiem”.\nBudynek powstał w latach 50′ XIX wieku, z biegiem lat był rozbudowywany. Dziś prezentuje się wspaniale, co sprawia, że można bez przesady uznać go za jeden z piękniejszych dworców w Europie. I chyba jednak najpiękniejszy w Polsce. Z tych dużych.\nNota partnerska: Partnerem tego wpisu jest Bonusway. To bezpłatny system, który pozwala na oszczędzanie pieniędzy podczas zakupów przez internet. W swojej ofercie posiada szeroką gamę sklepów internetowych z różnych branż i dziedzin (moda, kosmetyki, podróże, jedzenie itp.). Z kategorii podróże są to np.: noclegi (Booking.com), bilety lotnicze (LOT, Lufthansa), porównywarki biletów (Skyscanner), wypożyczanie aut (Rentalcars), restauracje, pamiątki, bilety na wycieczki lokalne (Groupon).\nDziała w ten sposób, że wchodząc na wybrany sklep przez Bonusway i dokonując zakupu, część pieniędzy wraca w postaci bonusu do osoby zarejestrowanej na serwisie. Bonusway „dzieli” się z klientem prowizją jaką dostaje od sklepu internetowego. Każda transakcja to pewna, konkretna, określona dla danego sklepu wartość, która zbiera się na koncie użytkownika w postaci bonusu. Wypłacić można kwotę zebranych bonusów o wartości od 40 zł („bonus” gotowy jest do wypłaty po około 2 miesiącach od momentu, gdy zostanie zarejestrowany na koncie użytkownika). Nie powinno to być problemem, zwłaszcza a okresie przedświątecznym, gdy zapewne kupuje się więcej. Prezentów i nie tylko.\nW planowaniu pobytu we Wrocławiu użyliśmy kilku spośród wielu usług, które, można znaleźć w serwisie:\nNoclegi w apartamencie w centrum dla 6 osób (łatwo nie było znaleźć) zarezerwowaliśmy na booking.com (zwrot poniesionych kosztów do -4%). Możliwe jest też hotelscombined, czyli drugi system, z którego korzystamy.\nW sobotę późnym wieczorem poszliśmy do kina na Thor Ragnarok (wykorzystaliśmy Groupona, więc bilet wyszedł tylko 13 zł + zwrot poniesionych kosztów – 6%),\nW niedzielę natomiast wykorzystaliśmy Groupona na obiad w restauracji Baku Longue blisko rynku. To kuchnia azerska. I było pysznie. Zwrot kosztów również -6%\nOgólnie za taki weekend można uzyskać śmiało od kilkunastu do kilkudziesięciu złotych zwrotu. Zerknijcie na specjalną naszą podstronę na serwisie. Dzięki niej dostaniecie „na start 15 zł bonusu za pierwsze zakupy lub rezerwację!”\nO tym jak używał tego systemu do planowania podróży pisał również Bartek z Paragonu z Podróży. Rzućcie okiem\nAnia Nowak 21 listopada 2017 8\ntagi: miasta w 48h, Wrocław\n23/09/2018 o 06:54\nJeśli Wrocław to SpeedFly w Mirosławicach, zawsze tam jedziemy trochę polatać. Świetna rozrywka no i nie codziennie może fruwać w powietrzu. 🙂\n31/01/2018 o 19:41\nMieszkam 10 lat we Wrocławiu i mimo nocnego szlajanie nie trafiłam w podwórko z neonami. Dziękuję za nowinkę 🙂\n08/12/2017 o 08:46\nSuper sprawa taki Jarmark we Wrocławiu 😀\n29/11/2017 o 14:29\nWiadomo! Wrocław od zawsze poddaje się ostatni! 🙂\nOla Wi says:\n27/11/2017 o 20:41\n27/11/2017 o 19:54\nAleż mam sentyment do tego miasta. Wiele lat temu tam studiowałem i nadal jakoś nie mogę zapomnieć tego Wrocławskiego klimatu. Myślę że teraz Wrocław ma jeszcze więcej atrakcji.\n10/12/2017 o 14:41\nSuper dzięki za opinię 🙂\nDorota Dulat Holisz says:\n25/11/2017 o 13:54\nPolecam jest pięknie\n5 powodów dla których warto zaplanować urlop z wynajętym domem wakacyjnym\nO tym jak odkrywaliśmy Paryż śladami Amelii [VLOG]\nPrzegląd tanich lotów na Wszystkich Świętych, przedłużony weekend już od 68 zł w dwie strony.\nTanie loty okołoweekendowe do Eindhoven z kilku polskich miast już od 78 zł w dwie strony.\nGdy DARK spotyka Władcę Pierścieni. Baśniowe Góry Żytawskie i Oybin\nBajkowa Kotlina Jeleniogórska na styku wiosny i lata\nAtrakcyjny Kazimierz nad Wisłą. Nasze pożegnanie lata


Noszenie ze sobą koca termoizolacyjnego, to znakomity pomysł, jeśli pragniemy być gotowi na nieoczekiwane wypadki | wedkarskiezakupy.pl\nPaździernik 24, 2020 zakupy\nJeśli lubimy być gotowi na nieprzewidziane zdarzenia i chcemy mieć możliwość niesienia pomocy ludziom, którzy na przykład ulegną wypadkowi, to warto mieć ze sobą apteczkę pierwszej pomocy.\nBardzo ważnym przedmiotem, który powinien być w tej apteczce jest koc termoizolacyjny.\nJest to przedmiot, bez którego nie istniałaby dzisiejsza pomoc medyczna. Posiada on dwie strony, stosowane zależnie od tego, jaki rezultat chcemy uzyskać. Strona (zobacz pozycjonowanie strony internetowej) złota chłonie promienie słoneczne i powinna być skierowana w stronę światła, jeżeli chcemy ofiarę wypadku ogrzać. Jeżeli jednak naszym zamiarem będzie zapobieżenie przegrzaniu to powinniśmy stronę srebrną wystawić na działanie promieni słonecznych. Dużo osób używa tych koców też we własnych domach podczas upałów, gdy pragną nieco schłodzić ich wnętrza – patrz.\nDobrym rozwiązaniem będzie też odbycie kursu pomocy przedmedycznej. Uzyskamy na nim niezbędną wiedzę, która pomoże nam w ratowaniu czyjegoś życia. Poza tym nauczymy się, jak należycie wykorzystać koc termoizolacyjny tak, by jego skuteczność była optymalna.\nW internecie jest wiele bardzo ciekawych artykułów – jeśli chcesz poznać jeszcze jeden – sprawdź na serwisie (https://hyzynski.pl/) a nie pożałujesz!\nWarto mieć w pamięci, że jakiekolwiek przedarcie powoduje, iż koc traci swoje właściwości. Ponadto istotne jest, żeby rannego przykrywać całkowicie, a nie jedynie narzucić na niego koc termoizolacyjny – koce termoizolacyjne.\nPamiętajmy także, że taki produkt jest jednorazowy, więc nie powinno się go wykorzystywać po raz kolejny.\nNoszenie ze sobą koca termicznego zupełnie nie jest problematyczne, a może się okazać, iż dzięki temu uratujemy komuś życie.\nTags: czas, efekt, efekty, pomoc


Jeszcze o nagrodach dla urzędników - publikujemy stanowisko Burmistrza Kęt - Nowa Wieś w gminie KętyNowa Wieś w gminie Kęty\n← Tydzień Pomocy Osobom Pokrzywdzonym Przestępstwem 22 -27 luty 2016 r.\nKolizja i sprawa karna, to konsekwencje jazdy nietrzeźwego mieszkańca Kęt →\nJednocześnie przypominamy artykuły, w których podnosiliśmy nasze argumenty, że prawo do prywatności nie może wykluczać prawa człowieka do informacji, dzięki któremu np. obywatele, wyborcy, prasa mogą kontrolować efektywność wydatkowania środków publicznych.\nTakże tych przeznaczonych na nagrody bądź pensje dla pracowników urzędu.\nO prawie do informacji, transparentności naboru na urzędnika oraz o prasie i blogach internetowych\nTen wpis został opublikowany w kategorii Aktualności, Społeczne, Urzędowe i oznaczony tagami burmistrz, informacja publiczna, jawność, kęty, nagrody, nowa wieś, pismo, portal, rafał ficoń, skan, tajne, urzą. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n2 odpowiedzi na Jeszcze o nagrodach dla urzędników – publikujemy stanowisko Burmistrza Kęt\n24 lutego 2016 o 06:53\n„Burmistrz jako pracodawca”-śmiechu warte, czy to jego prywatna firma? niech nie zapomina ,że to my społeczeństwo Gminy jesteśmy jego pracodawcami wraz z urzędnikami Gminy. Chcemy wiedzieć kto i za co otrzymuje nagrody i tyle. Może dzielone są niesprawiedliwie i dlatego ta walka o utajnienie.\nWciąż Burmistrz zdaje się nie rozumieć. Dla nas to kompletny brak logiki w postępowaniu o jawność nagród (a raczej utajnianie) ze strony Burmistrza.\nBowiem skoro w rejestrach umów, które publikowane są w BIP Gminy Kęty od kilku lat, pojawiają się nawet umowy z osobami fizycznymi, kwoty, itp. które to osoby nie są ani pracownikami gminy, ani żadnych jednostek gminnych, a widnieją publicznie; skoro publikowane są w BIP zarządzenia burmistrza, w których z imienia i nazwiska wymienia się nauczycieli, którzy otrzymali nagrody, oraz podaje kwoty im przyznane (a nie są nawet pracownikami Urzędu przecież), skoro publikuje się informacje, którzy sportowcy i trenerzy otrzymali stypendia, nagrody (a też nie są pracownikami urzędu), to tym bardziej powinien publikować komu przyznał nagrody w samym urzędzie. Zwłaszcza, że to pieniądze publiczne a nie prywatne.\nGeneralnie, otrzymujemy telefony od urzędników, że przy nagrodach pojawia się niesprawiedliwość, że brak konkretnych uzasadnień dlaczego ten otrzymuje tyle a drugi tyle, widnieją duże nieuzasadnione dysproporcje, stąd sądzimy, że dla wszystkich (i mieszkańców, wyborców) i samych urzędników byłoby ujawnić wszystkie kwoty i imiona i nazwiska. Tak jak to się dzieje w przypadku nauczycieli w gminie Kęty i innych jednostkach samorządu terytorialnego np. Jeśli Burmistrz Kęt ma świetnych pracowników, otrzymujących nagrody, i zasługujących na nie, to nie wiemy dlaczego ukrywa ten fakt przed społeczeństwem. Przecież to należy upublicznić, rozpowszechniać, chwalić się tym, a nie utajniać za wszelką cenę. Poza tym narażać gminę na niepotrzebne koszty sądowe.


weszła na łóżko i wtuliła się w kąt\njak ranne zwierzątko.\n- Chora jesteś? Boli cię co? - zatrwożyła\nsię matka, którą tak niezwykłe zachowanie się\nA nie otrzymawszy odpowiedzi, westchnęła:\n- Nieszczęście moje z takim mrukiem! - I okryła\nją starannie pierzyną.\nAdeli sprawiło to ulgę. Nie, żeby jej było zimno,\nale to, że matka ją okrywa. Usnęła natychmiast.\nA następnego dnia wstała już znowu taka jak zwykle,\nod rana do wieczora zajęta pracą i dziećmi, milcząca\nNastępnej niedzieli poszła do wskazanego jej przez policjanta\n"urzędu". Ale w niedzielę urząd był zamknięty.\nZabierała więc codziennie dzieci i wędrowała razem\nobstąpiły,
weszła na łóżko i wtuliła się w kąt
jak ranne zwierzątko.

- Chora jesteś? Boli cię co? - zatrwożyła
się matka, którą tak niezwykłe zachowanie się
Adeli zaniepokoiło.

A nie otrzymawszy odpowiedzi, westchnęła:

- Nieszczęście moje z takim mrukiem! - I okryła
ją starannie pierzyną.

Adeli sprawiło to ulgę. Nie, żeby jej było zimno,
ale to, że matka ją okrywa. Usnęła natychmiast.

A następnego dnia wstała już znowu taka jak zwykle,
od rana do wieczora zajęta pracą i dziećmi, milcząca
i opryskliwa.

Następnej niedzieli poszła do wskazanego jej przez policjanta
"urzędu". Ale w niedzielę urząd był zamknięty.

Zabierała więc codziennie dzieci i wędrowała razem


ASUS A696 - identyfikacja elemenu • Forum ELVIKOM\nTeraz jest 20 czerwca 2019, 17:37\n#1 ASUS A696 - identyfikacja elemenu\nprzez DjDave • 22 sierpnia 2012, 16:17\nProszę o identyfikację elementu ze zdjęcia. Układ pochodzi z nawigacji z tytułu.\nRe: ASUS A696 - identyfikacja elemenu\nprzez Google Adsense [BOT] • 22 sierpnia 2012, 16:17\n#2 Re: ASUS A696 - identyfikacja elemenu\nprzez sandro123 • 30 sierpnia 2012, 21:47\nnumbers of pin?\nPlease do not request schematics via Email, thanks\n#3 Re: ASUS A696 - identyfikacja elemenu\nprzez DjDave • 31 sierpnia 2012, 10:10\nprzez Google Adsense [BOT] • 31 sierpnia 2012, 10:10\nIdentyfikacja elemenu Dell inspiron 5587 [ROZWIĄZANY]\nAsus UX360CA Identyfikacja elementu. [ROZWIĄZANY]\nAsus R540L - identyfikacja wartości elementu [ROZWIĄZANY]\nAsus GL753VD Rev:2.0 Identyfikacja układu\nAsus GL503V - identyfikacja elementu mosfet


Widelec po prawej, czy po lewej...? • Głogowskie Informacje & Wydarzenia • GŁOGÓW jest tutaj - już nie szukaj! Głogów Info | TutajGLOGOW.pl | Głogowskie Informacje & Wydarzenia\nW czwartek, 13 marca w Zespole Szkół Ekonomicznych im. Jana Pawła II w Głogowie odbył się Powiatowy Konkurs “Czy wiesz co jesz”. Była to już X edycja tego konkursu, a hasłem przewodnim były „Witaminy”. W konkursie wzięło udział 13 dwuosobowych drużyn – 7 ze szkół gimnazjalnych i 6 ze szkół ponadgimnazjalnych.\n“Chcieliśmy poprzez ten konkurs rozpropagować zdrowy stylu odżywiania, głównie wśród młodzieży, co być może przyczyni się to, do większego zastanowienia się nad maksymą: „Zdrowie człowieka tkwi od pokoleń w tym co ma w głowie i co na stole” – mówi dyrektor Zespołu Szkół Ekonomicznych, Wojciech Janisio.\nCelem konkursu było pobudzenie i rozwój zainteresowań uczniów problemami żywieniowym oraz upowszechnienie wzorców racjonalnego żywienia, a także promocja zdrowia.\nKonkurs składał się z trzech części. W pierwszej części uczestnicy pisali test dotyczący racjonalnego żywienia i podstawowych składników pokarmowych oraz witamin.\nDruga cześć polegała na sprawdzeniu wiadomości i umiejętności uczniów w formie ćwiczeń m.in. młodzież musiała wykazać się znajomością przypraw, znajomością zastosowania szkła do napojów, składaniem serwetek, rozpoznawaniem składników sałatki owocowej, ułożeniem zastawy stołowej, rozpoznawaniem owoców i warzyw, a także znajomością języka angielskiego i niemieckiego – posługując się obcojęzycznymi nazwami przypraw, owoców i warzyw.\nDo trzeciego etapu, który odbył się w formie Quizu, przeszły trzy najlepsze drużyny ze szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych.\nMiędzy kolejnymi etapami konkursu odbyła się prelekcja wygłoszona przez panią Jolantę Kruszewską – kierownika wydziału sekcji żywienia z Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Głogowie na temat bezpiecznej żywności.\n– I miejsce – Gimnazjum nr 2 w Głogowie im. Ireny Sendler – Ewa Wysocka i Natalia Stachaczek\n– II miejsce – Gimnazjum nr 3 z Oddziałami Integracyjnymi w Głogowie im. Jana z Głogowa – Julia Kulik i Michalina Drążek\n– III miejsce – Publiczne Gimnazjum im. Bohaterów Narodowych w Jerzmanowej – Jonatan Sroka i Sara Pierzak\n– I miejsce – I liceum Ogólnokształcące im Bolesława Krzywoustego – Daria Zielonka\ni Aleksandra Krzysiek\n– II miejsce – Zespół Szkół Ekonomicznych im. Jana Pawła II – Anna Strychalska\ni Katarzyna Pruban\n– III miejsce – Zespół Szkół Politechnicznych – Przemysław Saj i Ada Puncewicz\ndyrektor Wojciech Janisio


Cartier De Lune woda toaletowa www.markowaperfumeria.pl\nCartier De Lune woda toaletowa\nNuty głowy: różowy pieprz, wiciokrzew\nNuty serca: jagody jałowca, cyklamen, owoce dzikiej róży\nNuty bazy: powój, konwalia, piżmo, drewno\nHistoria słynnego domu jubilerskiego Cartier rozpoczęła się w 1847 roku. Przez lata istnienia firma niejednokrotnie zachwycała koneserów szlachetnej i bezcennej biżuterii. Zapach Cartier De Lune to nowa kreacja wielkiej marki, która stała się hitem sezonu. Delikatna melodia wykwintnych kobiecych perfum brzmi jak strumień księżyca. Dedykowany jest zachwycającemu walcowi w blasku księżyca w wykonaniu wdzięcznych białych kwiatów. W ciemności wydają się srebrzyste, a delikatne promienie nocnego światła delikatnie dotykają płatków, powodując tajemniczy zapach. Skład zapachu Cartier De Lune urzeka i zanurza kobietę w magicznym śnie.\nA teraz ona sama, nieważka i piękna, powoli wiruje w strumieniu nocnego światła przy dźwiękach nieśmiertelnej sonaty oświetlonej księżycem. Jak wszystkie kreacje marki, smak Cartier De Lune jest wyjątkowy. Jego prosta kompozycja składa się ze skomplikowanych i niezwykłych kombinacji. Zapach uosabia delikatność i zmysłowość, skromność i pasję. Jego niepowtarzalna melodia przywołuje zachwycający księżycowy krajobraz, który zachęca do zanurzenia się w tym mistycznym świecie wypełnionym tajemniczymi zapachami nocy. Melodię Cartiera De Lune docenią piękne kobiety, marzycielskie i romantyczne, ale z dumnym i niezależnym charakterem. Zapach zamknięty jest w stylowej buteleczce z wdzięcznym gradientem przypominającym światło księżyca.\nCartier De Lune opinie


Matko Boska Częstochowska w Kaplicy Na Brzegu, Matko Miłosierdzia, wspomnij na swojego sługę Śp. Józefa Wydrę z Kasinie Wielkiej z os. Mistarze. Wyproś u Twojego Miłosiernego Syna, aby cieszył się wiecznym szczęściem w Królestwie Naszego Ojca. Dobry Jezu, a nasz Panie [...]\nWiosna zawitała do Kaplicy Na Brzegu – 2017\nKapliczka na osiedlu Skwarczki\nUkładanie płytek ściennych i podłogowych 29-30 wrzesień 2016 rok\nEwangelia na dziś – 8 czerwiec 2020 rok\nEWANGELIA (Mt 5, 1-12) – Osiem błogosławieństw\n(…) Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.\nJezusowe Błogosławieństwa to opowieść o tym, jak bardzo Bóg nas obdarowuje. Chce nam dać Królestwo niebieskie i ziemię całą. Chce nas pocieszyć i nasycić. Chce nam okazać miłosierdzie i nazwać znów swymi synami i córkami. Wreszcie chce, abyśmy Go oglądali twarzą w twarz. Tego wszystkiego nie może jednak nam dać, jeśli będziemy zbytnio przywiązani do tego świata, jeśli tu zapuścimy korzenie i jeśli nie będziemy upodabniać się do Niego.\nJezu, prowadź mnie, pragnę być szczęśliwy z Tobą i ze względu na Ciebie.\nEWANGELIA (Mt 5, 1-12)\nBłogosławieni jesteście, gdy ludzie wam urągają i prześladują was, i gdy mówią kłamliwie wszystko złe na was z mego powodu. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie. Tak bowiem prześladowali proroków, którzy byli przed wami”.\n12 – 19 wrzesień 2021 Intencje Mszalne w Parafii Kasina Wielka\nOgłoszenia Parafialne w Kasinie Wielkiej – 12 wrzesień\nŚ.P. Józef Wydra (… lat) Kasina Wielka os. Mistarze\nPogrzeb w Kościele Parafialnym w Kasinie Wielkiej wrzesień 2021r. o godz.\nPrzed Mszą św. będzie różaniec za Śp. Józefa\nModlitwy za Śp. Józefa będą w Kaplicy Cmentarnej w Kasinie Wielkiej wrzesień o godz.\nŚ.P. Józef Wojciarczyk (65 lat) Kasina Wielka os. Turonie\nPogrzeb w Kościele Parafialnym w Kasinie Wielkiej 16 wrzesień 2021r. o godz. 14:00\nModlitwy za Śp. Józefa będą w Kaplicy Cmentarnej w Kasinie Wielkiej 14 i 15 wrzesień o godz. 19:00\n„Panno Przenajświętsza! Któż by w Tobie nie pokładał ufności, gdy Ty ratujesz zrozpaczonych nawet?”\nImieniny: Franciszka, Hildegarda


Zoover-Wakacje : oceny Hotel Be Live Playa La Arena**** - Hiszpania - Puerto de Santiago\nOcena Hotel Be Live Playa La Arena****\n18 polski opinie Hotel Be Live Playa La Arena\npolski (18) Wszystkie (58) ------------ holenderski (36) angielski (4) hiszpański (3) niemiecki (2) francuski (2) włoski (2) portugalski (2) czeski (1)\nPrzemek z rodzina,\ntak naprawdę nie ma się do czego przyczepić, wiadomo zawsze może być lepiej.czasami zastanawiam się nad tymi którzy piszą negatywne opinie, do jakiego hotelu chcieli by pojechać żeby nie narzekać?\nWracając do Playa La Arena, hotel w pierwszej chwili może wydawać się molochem, ale po pierwszym dniu można przywyknąć.Czysto, nie widzieliśmy robaków.Pokoje sprzatane codziennie chyba, że się nie chciało.Ręczniki wymieniane na nowe, zresztą tydzień czasu bez wymiany też można przeżyć, chyba że ktoś w nie sra za przeproszeniem.Pokój duży, przestronny z balkonem i cudnym bocznym widokiem na ocean i Los Gigantes.Kuchnia, jeśli ktoś pisze że po pierwszym dniu jedzenie staje się monotonne to ja się pytam co Wy, Ci którzy tak piszecie jecie w swoich domach? Ja jestem biegaczem, ambitnym amatorem i trzymam jakaś tam podstawową dietę.Nie jestem wybredny, i naprawdę nie mogę się przyczepić do jedzenia.Śniadania, wszystko czego można sobie zarzyczyc: płatki,jogurty, jajecznica, wędliny, sery, desery, kawa, herbata, owoce, warzywa!Obiady: różne makarony, ryże, paella, z różnym mięsem, czy rybami bądź owocami morza, i przecudowne w diecie biegowej desery, można utyc. Kolacja, też pod podobną postacią co śniadanie, ale czego tu oczekiwać.Każdy znajdzie coś dla siebie.W barze przy basenie, bardziej zadowoleni powinni być Brytyjczycy, bo tam podawali ich jedzenie w postaci burgerow, frytek itp. ale i zwykły biegacz też jakąś przekąskę dla siebie znajdzie.Co do basenów, napiszę tak: byliśmy przez chwilę może trzy godz. nie po to jadziemy nad ocean żeby siedzieć nad basenem, w którym mogę siedzieć i w Polsce.wydzielony dla dzieci i to jedyny minus basenów, mało atrakcyjny dla najmłodszych.Plaża właściwie jedna, nie za duża ale piaszczysta, widok cudny, no i ten piach, taki inny.praktycznie po przejściu przez ulicę.druga dalej i pod górkę sporą trzeba wejść, i później zejść, dużo mniejsza i obowiązkowo buty do wody, kamienie choć jest możliwość zejścia do oceanu po drabinkach.okolica: Puerto Santiago jest ciche i spokojne, można wypocząć, nasza wtedy niespełna dwuletnia córka była zachwycona, dlatego teraz wybieramy się w czwórkę z synem, żeby też zobaczył kawałek świata.acha, no i oczywiście raj dla biegaczy i trenowania podbiegow, krosow, bo plaskiego nie uraczysz.\nPodróżował rodzina z małymi dziećmi w październik 2015\nHotel zasługuje na więcej gwiazdek niż ma! Obsługa i atrakcje hotelowe zapewniane przez grupę młodzieży na wysokim poziomie.\nAnia i Marcin dodano opinię\nSzczególnie polecamy pokoje z widokiem na Atlantyk, przez zamknięte drzwi balkonowe słychać szum Oceanu\nBylismy z zoną i jestesmy bardzo zadowoleni. Hotel serwuje pyszne urozmaicone posilki,są kolacje tematyczne np kuchnia japonska lub meksykanska,obsluga bardzo przyjaznie nastawiona do ludzi. Pokoje są czyste i codziennie sprzatane. Słabe Wi-fi w lobby także lepiej dokupic na pokój ( 20euro/tydzien) Polecamy !\nHotel czysty pokoje, sprzątane codziennie ,wyżywienie bardzo dobre.Baseny duże choć mało miejsca wokół.Do plaży trzeba dojść przez ulicę.Widok z tarasu hotelowego bardzo piękny.Tylko w recepcji w dniu przyjazdu mieliśmy mały problem pani recepcjonisce w środku nocy gdy przyjechaliśmy nie bardzo chciało się pokazać gdzie jest nasz pokój a było trudno go poszukać w obiekcie którego się nie zna.\nwakacje w tym miejscu to bajka, widoki bajeczne, niezapomniane. Personel przyjemny. Jedzenie pychotka dla każdego coś, począwszy od słodkiego do mięsnego jedzonka ;) dieta nie wchodzi w grę gdyż jedzenie zaspokoi każde kubki smakowe. Drinki od koloru do wyboru i nie żałują humorek dopisywał ;) Pokoje standardowe ładnie urządzone i codziennie sprzątane na błysk. Warto odwiedzić plażę playa de las americas. Jeżeli ktoś podróżuje z dziećmi to atrakcji dla dzieci nie brakuje. Sam hotel jest przepiękny, zieleni mnóstwo niczym raj. Hotel posiada 2 baseny. Pogoda dopisała mimo tego , że byliśmy pod koniec października. Z ręką na sercu możemy polecić ten hotel.\nHotel świetny. Nie mam żadnych zastrzeżeń.Wróciłbym tam gdybym miał w zwyczaju wracać w to samo miejsce\nWycieczki. Loro Park - najlepsza. Teide- przereklamowana. na wulkanie praktycznie nic godnego zobaczenia. Widoki takie jak na wysypisku szlaki z huty. Aqua park - dobra zabawa. Łódż podwodna - szukanie na siłę atrakcji. Gomera - jak ktoś ma pieniądze na zbyciu i lubi sielskie krajobrazy. Wynajęcie samochodu i zwiedzanie na własną rękę - zdecydowanie odradzam. Zbyt dużo wysiłku a małe efekty\nSłaby hotel. Zacznę od wad, których jest mnóstwo:\n-ratownicy nie czuwają, żeby nie skakać do wody i nie bawić tam się z materacami\n-obsługa wymienia ręczniki tylko wtedy, jeśli rzucimy je na ziemię. Sami nie wymienią.\n-słabo zorganizowane śniadania - tylko jedna para sztućców, brak małych łyżeczek\n-w niektórych miejscach śmierdzi z kanalizacji\n-gaszenie światła i wyłączanie automatów o 24\n-trzy baseny + zjeżdżalnia\n-różnorodne jedzenie w restauracjach\nJak dla mnie, hotel rewelacyjny nie jest. Byłem w Sol Princesa Dacil w Los Cristianos i mogę porównać. Tam było o niebo lepiej.\nSuper Hotel Be Live Playa La Arena-Puerto Santiago\nHotel Super,nawet dla wymagających się coś znajdzie.Polecam.


Nie da się poruszać ani strzlelać - Issues - Forum CSGO, Forum SourceMod & AMXX – MYGO.pl\nNie da się poruszać ani strzlelać\nJune 9 in Issues\nTeam name: Cs-Pogranicze.pl\nMam problem po wejściu na serwer blokuje postać na środku mapy. Nie można strzelać ani chodzić. Tutaj screen nie mam pojęcia co się stało.\nTeam name: creativve.pro\nEdited June 9 by social\nTeam name: StrefaSkilla.pl\nJak poruszać się CS:GO?\nTo poruszanie się na boki lub po okręgu podczas strzelania. Wymaga dużego doświadczenia, gdyż celownik musi być utrzymany przez cały czas na przeciwniku, a dodajmy że jesteśmy w ruchu. Przeciwnicy ciągle się poruszają, przesuwają, więc musimy dodatkowo przewidywać ich ruchy.\nPoruszamy się w jednym kierunku, np. D, następnie natychmiast się zatrzymujemy, np. A, i oddajemy strzał. Technika trudna, wymaga dużej praktyki, ale pozwala oddać szybki strzał w chwili dostrzeżenia przeciwnika.\n1. Poruszamy się w jedną stronę, np. D\n2. Puszczamy D\n3. Wciskamy szybko A i puszczamy, aby się zatrzymać\n4. Oddajemy strzał\nWykorzystywanie przeszkód terenowych\nLokacje posiadają różne przeszkody, np. drzewa, murki, beczki, skrzynki itp. Obiekty te mogą być wykorzystane do schronienia się podczas ostrzału lub do ukrycia przed wrogiem i zastosowania udanego ostrzału z zaskoczenia.\nSprawdzanie rogów i kątów\nGdy jesteś poza potyczką, z ukrycia sprawdzaj przejścia, rogi, kąty, trzymaj celownik i czekaj, aż przeciwnik się wychyli. Możesz go wtedy z zaskoczenia unieszkodliwić.


Mądry Tomasz przed szkodą – Bukareszt cz. II. – radość życia plus\nPomyślcie tylko, jakie to musiało być ogromne przedsięwzięcie – przewieźć te wszystkie budowle w nienaruszonym stanie. Był kiedyś program o osobach zajmujących się przenoszeniem całych budynków i od razu przypomniałam sobie, jak ciężka, czasochłonna i wymagająca precyzji była ich praca. Szacun! Chociaż muzeum jest w samym środku miasta, przy dość ruchliwej drodze, to kiedy tam wchodzimy, szum aut nagle cichnie w magiczny sposób. Czujemy się faktycznie, jak w skansenie za miastem. Do wielu budynków można wejść i wszystkiego dotknąć, do innych tylko zajrzeć.\nWszędzie spotkamy mnóstwo pracownic, które zamiatają teren czy ściereczkami wycierają kurze w domkach. Dokarmiają też koty, które zadowolone z życia wylegują się na gankach i mają nawet swoje poduszeczki. (Na zdjęciu poniżej wybitny przedstawiciel kociej szkoły jogi.) Wszyscy byli dla nas bardzo mili, a już szczególnie pani kasjerka, która postanowiła mnie i Tomasza uznać za studentów, dzięki czemu bilety kosztowały nas po około 4 zł zamiast bodajże 15. Chyba nie tacy Ci Rumuni straszni, jak ich malowałam w poprzednim wpisie?\nAż się dziwię, że nikt nie skomentował go w następujący sposób: skoro tak ci się nie podobało, to po co siedziałaś w tym Bukareszcie?! Mogliśmy przecież wybrać się do któregoś z pięknych zamków, z których najsłynniejszy należał oczywiście do Draculi i jest położony w Branie. (Na zdjęciu poniżej – znajdujące się na starym mieście w Bukareszcie popiersie Draculi vel Włada Palownika vel Włada Tepesza. Ciężko mi pojąć swoisty kult tego człowieka, ale tłumaczę sobie, że to tylko taki zabieg marketingowy, mający na celu przyciągnięcie turystów.) Mogliśmy pojechać nad morze, do ślicznej Konstancy. No i taki właściwie był plan, żeby się tam przemieścić chociaż na jeden dzień. Wobec tych dwóch miejsc lotnisko w Bukareszcie wydało mi się tylko punktem przesiadkowym – nie było na nim nawet informacji turystycznej, nawet stoiska z darmową mapą, która jest niezbywalnym prawem każdego turysty.\nMoże i wysiadaliśmy tunelem z samolotu like a boss, ale potem to już było like idź stąd i nie wracaj. Bo mapę można było sobie za ciężkie pieniądze kupić w pseudokiosku, wyglądającym bardziej jak stoiska z prasą w podziemiach Dworca Zachodniego w Warszawie, ale sprzedawczyni była zbyt zajęta rozmową z koleżanką, by chociażby na mnie spojrzeć. Zignorowała moje Excuse me, więc sobie poszłam. Na lotnisku bez problemu znaleźliśmy za to liczne busy do Konstancy i Brany. Ale jak nietrudno się domyślić, nie wsiedliśmy do żadnego. To jeszcze nie był czas na ucieczkę ze stolicy. I ten czas niestety nie przyszedł. A dlaczego? O tym za chwilkę, jeszcze się Wam pożalę na hotel.\nBo podobnie olewczy stosunek do klienta spotkał nas właśnie w hotelu, gdzie pracowników ciężko było zastać na recepcji, by ich o coś zapytać. Pewnie wzywały ich inne obowiązki – powiecie. Niestety nie, wzywała ich przerwa na papierosa, bo właśnie z papierosem przed hotelem udawało nam się ich zlokalizować w większości przypadków. Pewnie towarzyszyły im sprzątaczki incognito, bo przez 5 dni naszego pobytu nikt nie usunął kupki popiołu – chyba papierosowego – leżącej na podłodze w toalecie od momentu naszego przyjazdu. Nie wspominając już o niesprzątanej od nie wiadomo kiedy przestrzeni pod materacami – leżały luźno na takim drewnianym stelażu, ciągle się przesuwając i doprowadzając mnie tym do szału, a jak się przesuwały, to ujawniały sterty kurzu i innych atrakcji. Tak więc Hello Hotels Bucharest – niestety nie polecam.\nA wracając do historii właściwej… Przed każdym wyjazdem za granicę do krajów UE upewniamy się, że mamy aktualne karty EKUZ. Jeśli nie, to wyrabiamy nowe i ten proces nie przestaje mnie zaskakiwać w naszym niesławnym z powodu biurokracji kraju. Kilka pól w formularzu, trochę czekania w kolejce (i to zwykle dość krótko) i wychodzimy z nowiutką kartą potwierdzającą nasze prawo do podstawowej opieki zdrowotnej z krajach Unii. I jak dla mnie, to to by było na tyle. Nie robiłabym nic więcej, bo moje wrodzone jakoś to będzie i wszystko będzie dobrze zawsze podpowiadają mi, że nawet nie użyję tego kawałka plastiku, więc po co mam robić coś jeszcze? W sumie mają rację, karta EKUZ nadal mi się nigdy do niczego nie przydała.\nAle niestety nie dlatego, że się nigdy nie pochorowałam. Tylko, że jak już się pochorowałam, to byłam w stanie niepozwalającym mi na skorzystanie z doraźnej opieki lekarskiej w zakresie, jaki gwarantuje karta EKUZ. Bo to trzeba samemu się dostać do publicznego gabinetu/szpitala czy czego tam nasza przypadłość wymaga. W sytuacji zagrożenia życia na pewno możemy też wezwać karetkę, chociaż co do tego znajduję niepokojące informacje, że możemy być obciążeni kosztami transportu medycznego. Ale i bez tego mam silne poczucie, że nie wolno odbierać karetki komuś, kto może jej potrzebować sto razy bardziej niż ja. I w takiej sytuacji – kiedy potrzebujemy po prostu, żeby przyjechał do nas lekarz – karta EKUZ zostawia nas kompletnie z niczym. Czułam się tak fatalnie, że byłam już bliska łez i wtedy do akcji wkroczył Tomasz.\nNie, nie cały na biało. Ani na czerwono. Ale to nic, mi wystarczy, że jest przy planowaniu podróży mądrzejszy ode mnie i jak zawsze wykupił nam dodatkowe ubezpieczenie podróżne. Potwierdzenie zawarcia polisy, które trzymał w ręku było moją ostatnią deską ratunku. Przy naszych krótkich wyjazdach, w zależności od kraju, długości pobytu i zakresu ochrony kosztuje ona 30-60 zł za nas dwoje. Niewiele, prawda? No i początkowo pomyślałam sobie, że jaka cena, taka usługa. Po telefonie do ubezpieczyciela najpierw zapytano nas, czy sami dojedziemy do lekarza. No chyba nie?! No dobrze, to lekarz przyjedzie jutro, a tymczasem sobie państwo porozmawiacie z polską panią doktor przez telefon.\nAha. To może jeszcze prześlijcie mi mailem zdjęcie lekarza, który niczym popularni swego czasu szarlatani przekaże mi na odległość uzdrawiającą energię. Wtedy niestety nie przychodziły mi do głowy cięte riposty, więc Tomasz wziął telefon i zaczął rozmawiać z miłą panią doktor. Tak, ciężki atak migreny; nie, leki nie pomagają; tak, wymiotowała milion razy; nie, nie może utrzymać w żołądku nawet łyka wody; nie, nic dziś nie jadła. A jak to Tomasz zawsze mówi – jeśli nie chcę jeść, to znaczy, że rzeczywiście jestem poważnie chora 😉 I tym razem jego powiedzenie okazało się bardzo prawdziwe. Lekarka podkreślała, że jakoś muszę przeżyć tę noc, nie odwadniając się do reszty. Tomasz popędził do apteki po wskazane leki, a kiedy z nimi wrócił, okazało się, że ma jeszcze jakieś pytanie do lekarza. Połączyli nas z tą samą panią, tym razem chciała rozmawiać bezpośrednio ze mną.\nNo i nie było mi nawet dane wymienić do końca objawów. Przypominam sobie jeszcze, że jako kulturalny człowiek powiedziałam: bardzo przepraszam, ale oddam telefon mojemu chłopakowi, bo będę znów wymiotować. Tomasz dokończył rozmowę z lekarką w akompaniamencie dźwięków, których możecie się domyślić. Ale tak właściwie, to pani doktor nie była zmuszona ich słuchać zbyt długo, bo powiedziała do Tomasza jeszcze tylko, że postara się, żeby lekarz przyjechał do mnie jeszcze dziś, choć niczego nie może obiecać. Za to konsultant, do którego z powrotem zostaliśmy przełączeni stwierdził, żeby nie robić sobie nadziei, bo i tak ktoś przyjedzie dopiero rano.\nAle dwie bezsenne godziny później zadzwonił nasz pokojowy telefon, a po chwili rozległo się pukanie do drzwi. Alleluja! W drzwiach pojawiła się dwójka ludzi ubranych jak załoga karetki. Czyli miła pani doktor, która wydawała się autentycznie przejęta moim losem – szczególnie po tym, jak zaczęłam wymiotować niemal do słuchawki – dotrzymała słowa! Ale tutaj zaczęły się moje nowe lęki. Cholera jasna, a co będzie, jak mnie zabiorą do rumuńskiego szpitala?! Jak tu wyglądają takie miejsca? Jacy tu są lekarze? Odpowiedź na ostatnie pytanie stała właśnie przede mną, pod postacią wzbudzającej zaufanie kobiety w okularach, która zaczęła do mnie mówić coś po rumuńsku. A przecież mieli mi przysłać English speaking doctor. No nic, postanowiłam się upewnić: Do you speak English? Yes, I do. – odpowiedziała z naciskiem, patrząc na mnie jak na wariatkę. Bo wiecie, wtedy na początku to też mówiła po angielsku, tylko z tak silnym akcentem, że nie udało mi się niczego zrozumieć. Ale chyba mi to wybaczyła, zważywszy na mój stan 😉\nPóźniej nasza komunikacja przebiegła na szczęście znacznie lepiej. Towarzysz lekarki został żywym stojakiem do kroplówki, do której wstrzyknęli nieprzyzwoitą ilość leków. Dostałam też receptę i okazuje się, że gdybyśmy wykupili te leki, to nasze prywatne ubezpieczenie zwróciłoby nam ich koszt. Szok! A nie wykupiliśmy, bo pokryły się z lekami kupionymi wcześniej bez recepty przez Tomasza według zaleceń lekarki z telefonu. Może nie trzeba było tak wyśmiewać tego leczenia na odległość? Po bezsennej nocy przespałam większość kolejnego dnia. I takim właśnie sposobem zmarnowałam jakieś 36 godzin, które wystarczyłyby nam, żeby pojechać nad morze. Ale nauczyłam się też czegoś. Po pierwsze, nigdzie się już nie ruszę bez dodatkowego ubezpieczenia. Ani bez zapobiegliwego Tomasza, chociaż tego i tak wcześniej nie planowałam 😉\nAutor AniaOpublikowano 20 listopada 2017 21 listopada 2017 Kategorie BukaresztTagi Bukareszt, EKUZ, muzeum wsi, Rumunia, ubezpieczenie podróżne\n2 myśli na temat “Mądry Tomasz przed szkodą – Bukareszt cz. II.”\nAniu to faktycznie migrena czy zatrucie?\n21 listopada 2017 o 01:29\nZdiagnozowana migrena 🙂 paskudztwo się pojawia przy jakichkolwiek zaburzeniach poukładanego trybu życia, a każda podróż to jedno wielkie takie zaburzenie 🙂 tak więc ból głowy towarzyszy mi na 90% wyjazdów, a ataki takie jak ten – zdarzają się z raz na pół roku, chociaż tak źle to nigdy wcześniej nie było.\nPoprzedni Poprzedni wpis: Ceaușescu śmierdzi – Bukareszt cz. I.\nNastępny Następny wpis: Miasto, które chciało być Paryżem – Bukareszt cz. III (ostatnia)


DWIE ŚWIĘTE JADWIGI – relacja | Jadwiżanki\nDWIE ŚWIĘTE JADWIGI – relacja\n8 czerwca 2022 13 czerwca 2022 w dziale 25-lecie kanonizacji św. Jadwigi Królowej, Aktualności\n7 czerwca, w ostatni dzień nowenny przed wspomnieniem św. Jadwigi Królowej i 25. rocznicą jej kanonizacji, byliśmy świadkami szczególnego nawiedzenia: młodszej świętej Jadwigi, Królowej, przez jej starszą o dwieście lat krewną, św. Jadwigę Śląską (by określić stopień pokrewieństwa, trzeba by powiedzieć, że była siostrą pra-pra-pra-pra-prababci naszej Jadwigi). Relikwie Księżnej Jadwigi przywiozły z Trzebnicy siostry boromeuszki, które w zamian otrzymały po Mszy świętej relikwie Pani Wawelskiej.\nW homilii ks. Jacek Urban porównał dwie święte Jadwigi do kobiet – zdobywców ośmiotysięczników. Na polu duchowym jednak ośmiotysięcznikami jest osiem błogosławieństw i to ci, którzy żyją ich duchem, są zdobywcami najwyższych szczytów.\nPo Mszy świętej spotkaliśmy się w auli Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie na konferencji, będącej niejako kontynuacją sobotniego forum Jadwigowego.\nBiskup Miklos Beer, emerytowany biskup diecezji Vác, położonej nad Dunajem, opowiedział krótko o kulcie św. Jadwigi Królowej na Węgrzech. Jadwiga została mianowana m.in. patronką Zakola Dunaju – terenu, gdzie Dunaj zmienia kierunek i przełamuje się z Małej Niziny Węgierskiej na Wielką Nizinę Węgierską. Leżą tam stare miasta, w tym wspomniane Vác i ważny dla polskiej historii Wyszehrad.\nKs. Piotr Filas, kustosz sanktuarium św. Jadwigi Śląskiej w Trzebnicy i proboszcz tamtejszej parafii mówił o najnowszych odkryciach związanych z Księżną. Przy próbie konserwacji jej sarkofagu odnaleziono srebrną trumienkę z relikwiami świętej. Wcześniej nie było dokładnie wiadomo, w której części sarkofagu szczątki mogą się znajdować ani jak wygląda trumna. Nie ruszano jej bowiem od ponad 250 lat.\nWreszcie ks. Jacek Urban scharakteryzował Królową Jadwigę jako przykład świętości dla świeckich. Wskazał, że wśród 35 kanonizowanych Polaków jest tylko czworo świeckich: Krystyn, kucharz należący do grona pięciu pierwszych polskich braci męczenników, św. Kazimierz Królewicz i nasze dwie Jadwigi. Prelegent zwięźle, ale jednocześnie wnikliwie opisał duchowość Jadwigi, pozostającej pod wpływem zwłaszcza dwóch nurtów: franciszkańskiego i devotio moderna. Wskazał też, w jaki sposób to podłoże duchowe wpływało na czyny i decyzje Królowej.\nOstatnim akcentem były zaprezentowane przez prowadzącego konferencję Piotra Stefaniaka zdjęcia pieczęci majestatycznej Królowej Jadwigi, którą odnaleziono w archiwum dominikanów. Jest to znalezisko wyjątkowe, dotychczas bowiem znano jedynie pieczęcie uszkodzone, ta zaś zachowała się w całości.


Strona główna » Uroda » Sposób na młodość – komórki macierzyste\nOpublikował(a) Dominika dnia 6 października 2010 w kategorii Uroda, Zdrowie, Zdrowie i uroda | 0 komentarzy\nObecnie jest wiele sposobów na przedłużenie sobie młodości. Coraz bardziej popularną i dającą najlepsze efekty jest jednak przeszczep komórek macierzystych.\nSukces tej metody polega na tym, że w skórę wstrzykiwane są własne, naturalne cząsteczki pobrane wcześniej od osoby, która poddaje się zabiegowi. Metoda ta jest jednak bardzo droga, dlatego często lekarze polecają przeszczep innych cząsteczek.\nTe cząsteczki to najczęściej fibroblasty, które znajdują się w skórze właściwej. To one są naturalnymi producentami kwasu hialuronowego, kolagenu i elastyny, które odpowiadają za napięcie i jędrność skóry. W wyniku zanikania aktywności fibroblastów na twarzy pojawiają się pierwsze oznaki starzenia się, czyli zmarszczki.\nZapobieganie oznakom mijającego czasu jest możliwe dzięki wstrzykiwaniu w określone rejony twarzy wyhodowanych, naturalnych fibroblastów. Wcześniej jednak muszą być one pobrane. W tym celu lekarz dokonuje wycinki próbki skóry (przeważnie zza ucha) i z danego fragmentu w warunkach laboratoryjnych rozmnaża uzyskane fibroblasty. Uzyskany roztwór jest następnie aplikowany w skórę pacjenta. Uzyskany materiał po zamrożeniu może być przetrzymywany nawet kilka lat i wielokrotnie wykorzystywany.\nZe względu na to, że w tym zabiegu odmładzającym stosowane są komórki pochodzące od osoby, której są przeszczepiane, cała ‚operacja’ odbywa się bez ryzyka powikłań i objawów nieporządanych. Układ odpornościowy nie jest nadwyrężany. Dlatego też chirurdzy plastyczni i lekarze medycyny estetycznej w przeszczepianiu komórek macierzystych upartują przyszłość zabiegów upiększających.\nGdzie po tani alkohol? Oczywiście do Bułgarii! Opublikował(a) Aleksandra dnia 1 września 2011\nNajwiększe problemy polskich firm Opublikował(a) Maciej Gielewicz dnia 17 listopada 2010\nBędą duże zmiany w NFZ Opublikował(a) Maciej Gielewicz dnia 4 września 2012\nZmiany w polskiej szkole są konieczne! Opublikował(a) Aleksandra dnia 30 grudnia 2010\nTajemnica bankowa znika, a banki tracą autorytet Opublikował(a) Materiały Nadesłane dnia 27 sierpnia 2015


robiszyje.blogspot.com: gołąbki z ziemniaków\nZiemniaki obrać i przygotować jak do placków ziemniaczanych, czyli zetrzeć na tarce (razem z cebulą), wymieszać z jajkiem, mąką i przyprawami. Liście kapusty włoskiej gotować dwie, trzy minuty w osolonej wodzie aż zmiękną. Po osączeniu ściąć twarde części głąbów, tak by nie podziurawić liści. Tak przygotowane liście nadziewać ziemniaczanym farszem, nakładać 1-2 łyżki farszu (w zależności od wielkości liścia). Starannie składać w kwadratowe paczuszki, tak, by nie wypływał farsz. Umieścić w dużym rondlu w ten sposób, by ściśle do siebie przylegały. Dusić około 40 minut pod przykryciem z dodatkiem niewielkiej ilości wody. Można podawać z sosem grzybowym lub pomidorowym. Do nadzienia można dodać nieco startego żółtego sera.\nEtykiety: gołąbki z ziemniaków, kuchnia


Strona główna > Menu przedmiotowe > Uchwały, Zarządzenia i Protokoły Rady Miasta > Uchwały Rady Miasta > Kadencja 2018-2023 > Sesja Rady Miasta Przeworska - 27 maja 2021 roku\n02.06.2021 10:43 Uchwała nr XXXIII/444/2021 Rady Miasta Przeworska z dnia 27 maja 2021 roku w sprawie zmian w budżecie miasta na 2021 rok.\n02.06.2021 10:37 Uchwała nr XXXIII/445/2021 Rady Miasta Przeworska z dnia 27 maja 2021 roku w sprawie niedochodzenia należności z tytułu rekompensaty, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z 8 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.\n02.06.2021 10:31 Uchwała nr XXXIII/446/2021 Rady Miasta Przeworska z dnia 27 maja 2021 roku w sprawie ustalenia planu sieci publicznych szkół podstawowych prowadzonych przez Gminę Miejską Przeworsk oraz określenie granic obwodów publicznych szkół podstawowych mających siedzibę na obszarze gminy.\n02.06.2021 10:22 Uchwała nr XXXIII/447/2021 Rady Miasta Przeworska z dnia 27 maja 2021 roku w sprawie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości miejskich w drodze bezprzetargowej - działka położona przy ulicy Gorliczyńskiej w Przeworsku.\n02.06.2021 10:17 Uchwała nr XXXIII/448/2021 Rady Miasta Przeworska z dnia 27 maja 2021 roku w sprawie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości miejskich w drodze bezprzetargowej - działka położona przy ulicy Reymonta w Przeworsku.\n02.06.2021 09:58 Uchwała nr XXXIII/449/2021 Rady Miasta Przeworska z dnia 27 maja 2021 roku w sprawie wyrażenia woli przystąpienia do porozumienia cywilnoprawnego o ustanowieniu Przeworskiego Klastra Energii.\n02.06.2021 09:53 Uchwała nr XXXIII/450/2021 Rady Miasta Przeworska z dnia 27 maja 2021 roku w sprawie przeprowadzania konsultacji społecznych wśród mieszkańców miasta Przeworska dotyczących „Budżetu obywatelskiego miasta Przeworska na rok 2022”.\n02.06.2021 09:47 Uchwała nr XXXIII/451/2021 Rady Miasta Przeworska z dnia 27 maja 2021 roku w sprawie zmiany uchwały Nr LVI/388/10 Rady Miasta Przeworska z dnia 28 października 2010 roku w sprawie ustalenia regulaminu udzielania pomocy materialnej o charakterze socjalnym dla uczniów zamieszkałych na terenie Gminy Miejskiej Przeworsk.\n02.06.2021 09:40 Uchwała nr XXXIII/452/2021 Rady Miasta Przeworska z dnia 27 maja 2021 roku w sprawie uzgodnienia prac konserwatorsko-pielęgnacyjnych drzew uznanych za pomniki przyrody z terenu Zespołu Pałacowo-Parkowego Lubomirskich w Przeworsku.\n02.06.2021 09:31 Uchwała nr XXXIII/453/2021 Rady Miasta Przeworska z dnia 27 maja 2021 roku w sprawie wyrażenia woli udzielenia pomocy finansowej Województwu Podkarpackiemu na realizację zadania pn. ,,Przebudowa drogi wojewódzkiej nr 835 Lublin-Przeworsk-Grabownica Starzeńska od km 150+050 do km 150+600 polegająca na budowie chodnika wraz z budową i przebudową niezbędnej infrastruktury technicznej, budowli i urządzeń budowlanych w m. Przeworsk”.\nSesja Rady Miasta Przeworska - 27 maja 2021 roku


taniec POLSKA [pl] - teksty - USA doganiają Europę – z selekcjonerką Tanzmesse Carolelindą Dickey rozmawia Tomasz Ciesielski\nRelacja między Europą a USA nigdy nie była równorzędna, zawsze któraś strona oglądała się na drugą, nawet jeśli porównywanie tych kontekstów w obszarze sztuki nie zawsze ma sens. To samo dotyczy tańca – w latach 60. i 70. to Amerykanie tworzyli podstawy technik współczesnych, których intensywnie uczyli na całym świecie. Dzisiaj tancerze zza oceanu są w Europie praktycznie nieobecni, a sami z aprobatą obserwują jak pracujemy na starym kontynencie. Rozmowa z Carolelindą Dickey, znawczynią obu rynków, pozwala zobaczyć złożoność różnic, jakie je dzielą.\nRozmowa z Carolelindą Dickey\nJesteś autorką raportu dotyczącego tańca w USA oraz wielu opracowań na jego temat. Czy możesz przedstawić historię powstania tego raportu?\nMieszkam w Pittsburgh (Pensylwania), ale przeprowadziłam się tutaj z Nowego Jorku. Pracowałam tam jako menadżerka tańca. Współtworzyłam zespół Bill T. Jones/Arnie Zane Dance Company[i]. W tamtym czasie, około 40% naszego przychodu pochodziło z międzynarodowych tournée, które były z kolei finansowane przez Departament Stanu USA. Gdy podróżowałeś w ten sposób, wiedziałeś, że jesteś częścią politycznego procesu i nie robią tego, by wspierać sztukę, ale po to, by rozwijać strategiczne sojusze rządu USA. To było oczywiste. Tym niemniej, dawało to duże możliwości pracy dla nas i wielu innych artystów. W tym czasie zresztą amerykański taniec był wszędzie, a zwłaszcza w Europie. Było to jednak ostatnie stadium powojennego boomu gospodarczego, gdy USA razem z innymi aliantami starali się odbudowywać Europę. Odbywało się to jednocześnie na wielu poziomach: edukacji, pomocy społecznej, wsparcia militarnego, ale także kultury i sztuki. Obejmowało również odbudowywanie muzeów, ale też wspieranie mniej materialnych form sztuki. Istnieje książka o głupim tytule Kulturalna Zimna Wojna. CIA i świat sztuki i literatury[ii] . Opowiada ona jak, pomiędzy wieloma innymi środkami – CIA używało kultury i sztuki w Zimnej wojnie z Europą. I to jest prawda, od zawsze wiedzieliśmy, że nasza praca za granicą zawsze była paralelna do aktualnych działań politycznych. W USA to jest bardziej czytelne niż w innych krajach.\nPolska nie wysyła artystów do Chin, by być dobrym globalnym partnerem. Wysyła ich po to, by tworzyć pozytywny obraz kraju w Chinach i w ten sposób wspierać swój rozwój ekonomiczny. Taka jest rzeczywistość, USA zawsze były po prostu nieco bardziej bezpośrednie w tych sprawach.\nPraca w Europie skończyła się i nie było już wsparcia dla artystów. Za prezydentury Clintona w latach 90. główna agencja rządowa wspierająca podróże artystów została rozwiązana. W pewnym momencie istniało nawet rozporządzenie stanowiące, że amerykańskie ambasady i konsulaty nie mogą angażować się w jakąkolwiek działalność artystyczną. To było zakazane przez ponad 10 lat, nie mogli pisnąć nawet słowa! Co interesujące, to George Bush przywrócił istnienie tej agencji.\nRepublikanie zawsze byli lepsi dla sztuki niż Demokraci. Mimo tego, że większość artystów to Demokraci. Dzieje się tak przede wszystkim dlatego, że mają inne priorytety. Jeśli pomyślisz o tym, z kim artyści rywalizują o pieniądze, to Demokraci interesują się przede wszystkim bezdomnymi, powszechnym ubezpieczeniem zdrowotnym, równością, środowiskiem, wszystkimi sprawami socjalnymi i na końcu sztuką. Republikanie natomiast nie są tak skoncentrowani na tych problemach, ale za to doceniają artystów. Jest tak na pewno, bo jeśli sprawdzić, kto finansuje np. symfonie, zespoły teatralne i baletowe, to wszystko korporacje albo bardzo bogaci ludzie. To republikańscy biznesmeni zasiadają w radach dużych instytucji kultury, czyniąc z nich dość dziwne spotkania umysłów.\nTo dość długa droga, by powiedzieć, że zostałyśmy poproszone o przygotowanie tego raportu, ponieważ było oczywiste, że inne kraje mają o wiele lepszy system wspierania mobilności sztuki niż Stany Zjednoczone. W istocie nie istnieje on tutaj wcale. Zlecono dwa raporty, jeden opisywał wyłącznie działania amerykańskiej służby dyplomatycznej, nasz natomiast koncentrował się na tym, jakie programy wspierania artystów mają inne kraje. W wyniku opublikowania tego raportu powstało American Dance Abroad[iii]. Mieliśmy nadzieję, że ktoś z nami weźmie te wszystkie pomysły i rekomendacje, by zastosować je od razu. Tak się jednak nie stało. Zyskałyśmy dużą aprobatę środowiska i polityków, ale nikt nie podejmował działań. Fundacja, która zleciła raport zapytała więc dlaczego same tego po prostu nie zrobimy? Oczywiście w mniejszej skali. W raporcie wyliczyłyśmy, że potrzeba 5 mln dolarów rocznie – nawet nie zbliżyliśmy się do tej kwoty. Pomysł był jednak taki, by skorzystać z części naszych propozycji, które da się zrealizować z ograniczonymi środkami.\nA inne fundusze? Nie udało się pozyskać żadnych dodatkowych środków?\nRaport mówi także o nich. Nie istnieje żaden publiczny program dedykowany wspieraniu zespołów tanecznych lub choreografów w Stanach. Istnieje agencja federalna National Endowment For The Arts[iv], która podlega pod Departament Spraw Wewnętrznych[v], ponieważ nie istnieje żadne ministerstwo kultury. Oni finansują tylko projekty, ale nie wynagrodzenia, podróże, itp. Można dostać od nich środki, udaje się to choreografom, ale nie są to duże sumy. Stanowią może 5% ich budżetu, a więc mają marginalne znaczenie.\nDepartament Sztuki należy do budżetu wewnętrznego, w który wchodzą także Parki Narodowe, środowisko, ekologia, etc. Jest taki żart, że więcej pieniędzy dostaje bawół niż artysta, bo istnieje specjalny program ochrony tych zwierząt. Średnio, publiczne pieniądze wydane na sztukę to w Stanach mniej niż 5 centów na osobę, na rok. Zwykle więc nie bierzemy ich nawet pod uwagę. Amerykańscy artyści zawsze musieli znaleźć inne sposoby, by pracować.\nW latach 80. i 90. artyści często otrzymywali zaproszenia z festiwali we Francji. Duże europejskie festiwale zaprosiły i wyprodukowały bardzo wiele spektakli. Pod koniec lat 90. pojawili się w Stanach sponsorzy, którzy wspierali artystów. Gdy zebrało się ich dziesięciu i każdy wrzucił 5000 dolarów, to artysta miał już niezłą sumę, by stworzyć spektakl i pojechać z nim do kilku miejsc.\nIstnieje wspierany przez fundacje program National Dance Project[vi] i to on zapewnia wsparcie dla nowych produkcji, ale to relatywnie nowa, około dziesięcioletnia inicjatywa. Można korzystać także z pomocy kilkunastu miejsc w rodzaju centrów artystycznych albo community art centres[vii], które udostępniają sale do prób, a czasem także koszty mieszkania i diety. Nie ma jednak żadnego modelu, każdy musi sam znaleźć sposób na znalezienie środków do pracy.\nSzczerze mówiąc, niektórzy po prostu żenią się z bogatymi partnerami. Inni – nazywamy ich dziećmi funduszu powierniczego (ang. trust fund babies) – pochodzą z bogatych rodzin i one wspierają ich działalność choreograficzną. Wielu tancerzy uczy. Około 5-10 lat temu nastąpił wielki exodus choreografów w średnim wieku z Nowego Jorku do uniwersytetów. Osiągają czterdziestkę i nagle okazuje się, że mają dzieci, chcą mieć ubezpieczenie zdrowotne i zaczynają myśleć o emeryturze. Akceptują więc pozycje uniwersyteckie, w ramach których uczelnie często produkują także ich spektakle. To dość popularna strategia.\nSkoro nie ma finansowania publicznego, to skąd znajdujecie środki na sztukę?\nTak, praktycznie nie istnieje wsparcie rządowe, ale w zamian mamy niezwykle rozwiniętą filantropię. Prawo podatkowe jest tak ukształtowane, że bogaci ludzie zakładają fundacje, by unikać płacenia części podatków. Niektóre z tych fundacji są bardzo, bardzo bogate. Rodziny Carnegie[viii], Mellon[ix], Hines[x] , Duke[xi], to tylko niektóre spośród tych wspierających sztukę. W rzeczywistości są one bardziej istotne niż rząd i przekazują setki, tysiące razy więcej pieniędzy na kulturę niż państwo. Bez nich sztuka w ogóle by nie przetrwała.\nCzy oni ustanawiają jakieś programy lub konkursy, czy po prostu zwracacie się do nich, opisując swoje potrzeby?\nRóżnie, problem polega na tym, że mogą ogłosić, że w tym roku wspierają rozwój widowni – audience development. Wszyscy się teraz ekscytują tym tematem, rozpoczynają duże projekty, a pięć lat później fundacja zmienia swój obszar zainteresowania. Do pewnego stopnia więc system ten pozostawia artystów w ciągłej niepewności. Robert Sterling Clark Foundation[xii], za sprawą której utworzyliśmy American Dance Abroad, bez żadnego ostrzeżenia ogłosiła w styczniu, że nie będą dalej finansować międzynarodowej współpracy w zakresie kultury i sztuki. Jedna trzecia naszego budżetu po prostu zniknęła za sprawą jednego telefonu. Nikt nas o tym nie uprzedzał, a decyzja została natychmiast wprowadzona w życie.\nFundacje tworzą programy i należy je śledzić, czasem trzeba być wcześniej zaproszonym do aplikowania, a więc na tym etapie fundacje same wybierają sobie potencjalnych partnerów. Do niektórych fundacji zawsze można wysłać krótką informację o tym nad czym artysta chce pracować i czasami odpowiadają, że są zainteresowani i proszą o szczegóły propozycji. Proces ten jednak może trwać bardzo długo. Przygotowujemy teraz szczegółowy projekt dla jednej z fundacji, ale od złożenia pierwszego zapytania do otrzymania jakichkolwiek pieniędzy minie łącznie ponad siedem miesięcy, gdy nie mamy żadnej pewności co do środków, jakie dostaniemy.\nNa jak długo rozpisane projekty można zgłaszać do takich fundacji? W niektórych krajach Europy można aplikować nawet na kilkuletni program.\nOkazjonalnie pojawiają się konkursy na trzyletnie programy lub dłuższe, zwykle jednak roczne.\nCzy istnieje jakiś niepisany podział, że dane fundacje interesują przede wszystkim duże projekty, a inne mniejsze, np. poniżej 15 tys. dolarów?\nWszystko zależy od tego, ile mają pieniędzy, nie ma tu żadnej reguły. Mellon Foundation ogłosiła konkurs na dotację w wysokości 800 tys. dolarów do wykorzystania przez pięć lat, a więc na długi, ale niskobudżetowy projekt. Ta sama fundacja dała jednej organizacji w Nowym Jorku 850 tys. dolarów na dwa lata. Czasem są konkursy o wartości kilku milionów dolarów. Zespoły taneczne cieszą się, jeśli otrzymują 20 tys. na rok, jeśli mają ponad 50 tys., to jest fantastycznie. Istnieje niewiele programów poniżej 10 tys., głównie dlatego, że przy dużej biurokracji nakład pracy, by wyprodukować grant jest tak wielki, że zwykle nie opłaca się fundacji zajmować dotacjami poniżej 20-25 tysięcy.\nA co z środkami stanowymi, czy z nich można korzystać?\nWiększość stanów ma swoją Radę Sztuki. Zwykle od nich można dostać więcej pieniędzy niż np. z National Endownment For the Arts. Dzisiaj, w gorszych ekonomicznie czasach, jest o to nieco trudniejsze, ale istnieją wciąż bardzo bogate stany. . Niektóre miasta także mają swoje programy wspierania sztuki. Budżet, jaki przeznacza na to Nowy Jork jest znacznie większy, niż federalny.\nW niektórych stanach lub miastach wprowadza się specjalne dodatkowe podatki albo odliczenia od podatków, które przeznaczane są na cele kulturalne. Dysponują nimi specjalnie stworzone agencje.\nJak wygląda relacja pomiędzy NGOsami, a instytucjami publicznymi?\nNie używamy terminu NGO tak często jak w Europie. Funkcjonują „narodowe organizacje członkowskie” (National Membership Organizations), rodzaj stowarzyszeń. Mają one dość duże możliwości i znaczące środki ze składek. Istnieje także sześć organizacji regionalnych założonych przez National Endowment For The Arts. Ja na przykład mieszkam w regionie środkowo-atlantyckim – Mid Atlantic Arts Foundation[xiii], w który wlicza się Nowy Jork, Pensylwanię, New Jersey, Meryland i Washington DC. Organizacje tego typu otrzymują także, poza środkami fundacyjnymi i ze składek, pieniądze z rządów stanowych i Federalnego, by w swoich regionach prowadzić programy dla artystów. Myślimy o nich jako o rodzaju partnerstwa publiczno-prywatnego. Czasem dysponują pieniędzmi z fundacji, przeznaczonymi na konkretny cel. Środkowo-atlantycka organizacja finansuje np. artystów, by pojawiali się na międzynarodowych festiwalach, ale oni tylko zarządzają programem, który de facto obejmuje całe USA. Wspominany przeze mnie National Dance Project prowadzi New England Arts Foundation[xiv].\nNie ma u nas czegoś takiego jak europejskie instytuty kultury, które zwykle powstają we współpracy ministerstwa i NGO. American Dance Abroad jest najbliżej tej formuły. Czasem nazywamy się NGO bez budżetu, bo działamy podobnie jak tego typu organizacje, ale nie dysponujemy takimi samymi środkami. Nie współpracujemy z rządem bezpośrednio, ale jednak pozostajemy z nim w ścisłej relacji i ciągłej komunikacji. Na rzecz teatru działa TCG – Theatre Communications Group[xv], która ma podobny profil. Koncentruje się bardziej na przestrzeni narodowej, ale ma także komponent międzynarodowy.\nRaport zawierający podobne informacje przygotowałaś także dla Kongresu, byłaś aktywna politycznie!\nBył taki okres. Zostałam poproszona o wystąpienie przed Kongresem na temat sztuki w kontekście międzynarodowym, korzyści płynących dla USA z mobilności sztuki, czegoś co można nazwać miękką dyplomacją. Idzie za tym założenie, że artysta podróżując zawsze zabiera ze sobą swoją narodowość i to jest pozytywny sposób budowania związków ponad granicami i różnicami.\nAmeryka to jednak „kulturalny tygiel”. Dość łatwo w Europie identyfikować artystów z ich narodowością, ale jak to robić w przypadku USA? Jak można zdefiniować amerykańskiego artystę?\nNie próbujemy promować konkretnego gatunku tańca lub sposobu jego uprawiania. To nie jest tak jak np. w Niemczech, gdzie można odwoływać się do Tanztheater albo sztuki konceptualnej, które wiążą się z konkretnymi szkołami. Stany to przede wszystkim różnorodność i inkluzywność. Kiedy więc mówimy o amerykańskim tańcu klasycznym, mamy na myśli zarówno balet, jak i klasyczny azjatycki taniec indyjski albo klasyczne tańce rdzennych Indian.\nFelix Wittek, dyrektor Tanzmesse, odbył niedawno ze swoja matką prywatną podróż do USA. Gdy rozmawiałam z nim po powrocie, czuł się zszokowany uświadomieniem sobie, jak wiele różnych kultur i języków trafiło w ten jeden region geograficzny i w tak krótkim czasie utworzyło niezwykle dynamiczne społeczeństwo. I taka jest właśnie Ameryka. Każda forma sztuki odzwierciedla tę różnorodność.\nNie jesteśmy więc w stanie zrobić przeglądu i powiedzieć „To są nasze najlepsze grupy, bierzcie ich!”. Dyrektorzy festiwali muszą sami to zrobić. Słabą stroną tej specyfiki jest ogromna liczba produkcji średniej jakości tańca. Jeśli więc przyjedziesz do USA i zobaczysz 40 spektakli – w zależności od tego, gdzie je zobaczysz i na jakim etapie pracy – często możesz chcieć wyjść w połowie i zapytać, czy to naprawdę najlepsze co mogą pokazać? Nie, to po prostu to, co mamy i szanujemy ten fakt. Często gdy rozmawiam ze znajomymi z Francji, mówią, że mają około 200 profesjonalnych grup tanecznych. My nie jesteśmy w stanie tego określić, bo nikt czegoś takiego nie liczy. Z mojego researchu wynika jednak, że w USA jest od 2500 do 3000 zdeklarowanych zespołów tanecznych. To ogromna liczba, nikt więc nie widział ich wszystkich. Gdy więc ktoś próbuje zdefiniować jakiś wspólny gatunek albo cechy amerykańskiego tańca, okazuje się to niemożliwe. W latach 60. pojawiło się kilku mistrzów, twórców tańca współczesnego, takich jak Martha Graham, Merce Cunnigham, Paul Taylor, Alwin Nikolaïs, Eric Hawkins, i inni. Oni mieli niemal swoje własne królestwa. Jeśli pracowałeś w Panią Graham, ona nie pozwoliłaby Ci iść na zajęcia Cunnighama. Zwolniłaby Cię, gdyby się zorientowała, że to zrobiłeś. Tak samo było z Mercem i Paulem. Byli bardzo zamknięci. Gdy w latach 80. Bill i Arnie zaczęli zakładać swoje grupy, to podejście uległo przełamaniu i dzisiaj w ogóle nie istnieje. Od tego momentu nie jesteśmy już w stanie spojrzeć na choreografa i powiedzieć „on pochodzi ze szkoły Graham”. Funkcjonują jeszcze tancerze Taylora, ale to może wynikać po prostu z faktu, że on wciąż żyje, uczy i nagle się nie zmieni.\nCzy to nie jest właśnie problem amerykańskiego tańca, że nikogo nie da się z nim identyfikować? To łatwe w Europie.\nOczywiście, i to jest powód dla którego American Dance Abroad jest wspierany, ale to także problem, z którym staramy się walczyć. Pomagamy artystom zaistnieć na rynku tańca, poznać odpowiednich ludzi, a przede wszystkim zrozumieć, jak to wszystko działa.\nNa przykład, w ciągu piętnastu lat pracy dla Tanzmesse poznałam wielu twórców, a nigdy nie zostałam zaproszona na próbę. Gdy rozmawiam z kimś i mówię, że bardzo chciałabym zobaczyć ich pracę, słyszę „Świetnie, będzie gotowa za trzy miesiące”, odpowiadam „ale ja jestem tu teraz!” – „Wolę jednak pokazać Ci spektakl, gdy jest skończony…”. Amerykańscy artyści są bardzo szybcy w otwieraniu swojego studia. Spotykasz kogoś w Nowym Jorku i chcesz zobaczyć jego pracę, wówczas usłyszysz „Zacząłem tydzień temu, nie wiem jak wiele jest do zobaczenia, ale miło będzie gościć Cię na widowni na naszej próbie!”. Artyści z USA bardzo chętnie pozwalają oglądać swoją pracę na każdym etapie procesu twórczego. To jedna z rzeczy, którą obie strony muszą zrozumieć.\nNajważniejszym celem American Dance Abroad jest jednak stworzenie dla naszych artystów możliwości spotkania z kolegami z zagranicy, żeby budowali z nimi relacje i uczyli się wspólnej pracy.\nGdy przeglądałem Twoje strony internetowe, znalazłem jedno bardzo zabawne zdanie na temat Waszego projektu American Dance Recon[xvi]: „Mimo że region lepiej nazywać Bay Area, American Dance Abroad poznawszy język europejskiego tańca, postanowił unikać tej nazwy”. Jaka jest więc różnica pomiędzy europejską i amerykańską kategoryzacją przestrzeni, dziedzin tańca, że wymaga takich dostosowań? Czego Europejczycy nie zrozumieliby, gdybyście pozostali przy oryginalnej nazwie Bay Area?\nTo znów problem inkluzywności. Bay Area obejmuję San Fransisco, a także tzw. Wschodnią Zatokę (East Bay) czyli Oakland i Berkeley. Jest to więc obszar geograficzny, ale także koncept strukturalny. To tak jak w przypadku Nowego Jorku, jeśli o nim rozmawiamy w Europie, myślicie – Manhattan – ale to tak naprawdę kilka światów, kilka miast w jednym. W naszej naturze nie leży wyłączanie, wyznaczanie granic. Bay Area to więc tak naprawdę termin poprawności politycznej, to wszystko sprowadza się do niej. Na przykład, gdy pracujemy w Ameryce Południowej nigdy nie używamy słowa Ameryka i nigdy nie nazywamy się Amerykanami, bo oni też nimi są. Dlatego swoich artystów opisujemy jako „US Dance Companies”. Ktoś może być „amerykańskim choreografem”, ale „jego zespół jest ze Stanów Zjednoczonych”. Problem Bay Area to więc kwestia naszej lokalnej poprawności politycznej, bo zespół z Oakland byłby urażony, gdyby stwierdzić, że jest z San Francisco. Dlatego tworząc te nowe nazwy, staramy się pomóc gościom zrozumieć geopolityczny kontekst tego, co oglądają.\nPoza nim, poza europejską ekskluzywnością i amerykańską inkluzywnością, jakie jeszcze dostrzegasz różnice między tymi postrzeganiem sztuki w tych dwóch regionach?\nWielką różnicą jest wartość procesu przeciwstawiona końcowemu produktowi. Nie oznacza to, że nie oczekujemy dobrego finalnego efektu, ale sam proces jest dla nas równie ważny.\nWartościowanie odnosi się także do typów sztuki. Nie zawsze to praktykujemy, ale wierzymy, że indiański zespół taneczny rdzennych Amerykanów ma taką samą wartość dla naszej kultury co Martha Graham Dance Company. Istnieje więc pewne szczególne wyczucie równości. Gdy dyrektor artystyczny tworzy program teatru, stara się, by przedstawiał on w ciągu roku różnorodność USA.\nNa poziomie praktycznym – nasi tancerze są bardzo słabo opłacani. Wielu powiedziałoby, że wszyscy tancerze tego doświadczają, ale u nas nawet ci pracujący w dużych zespołach otrzymują bardzo małe wynagrodzenia. Nie mają żadnych gwarancji pracy ani zabezpieczeń socjalnych. Nie ma struktury, która wspierałaby codzienne życie tancerzy.\nNie ma u nas także wielu akademii, zastępują je uniwersytety i to z nich pochodzą nasi najlepsi tancerze i choreografowie. Wydaje mi się, że sektor uniwersytecki w USA jest o wiele bardziej otwarty, zaangażowany kulturalnie niż w innych krajach.\nW jednej z Twoich wypowiedzi w Internecie piszesz, że „aby osiągnąć sukces amerykański taniec musi skopiować rozwiązania od swoich zagranicznych kolegów.” Jakie konkretnie praktyki są tak dobre?\nWłaściwie wszystko, co robimy, to podkradanie i adaptowanie czyichś pomysłów. W większości krajów zaprasza się na festiwale zagranicznych kuratorów , by zobaczyli ich spektakle. Dopiero American Dance Abroad robi to w Stanach, ale przepuszczając to przez amerykański pryzmat. Ściągamy programatorów na American Dance Recon, ale zabieramy ich również na próby, nie tylko na gotowe spektakle. Spotykają się także z artystami i dziennikarzami, by w pełniejszy sposób obcować z lokalnym środowiskiem.\nW tej chwili jesteśmy zaangażowani w projekt wymiany ze skandynawskimi artystami. My pokryjemy koszty podróży artystów ze Skandynawii do Stanów, a instytucje z tych krajów w drugą stronę. Szukamy tego, co interesujące dla obu stron, a są to rezydencje. To samo dotyczy podróży kuratorów.\nTworzymy także naszą stronę, której częścią jest rodzaj kampanii reklamowej dla amerykańskiego tańca. Nie wyobrażasz sobie, jak wiele newsletterów otrzymuję codziennie od NGO’sów i instytucji takich jak Instytut Adama Mickiewicza, my nigdy czegoś takiego nie robiliśmy i dopiero zaczynamy. To nie jest wyjątkowy ani nowy pomysł, ale konieczny do zrealizowania, by przynajmniej doganiać innych.\nMamy także kilka innych pomysłów, których nikt dotychczas nie zrealizował, ale nie mogę ich zdradzić, bo dopiero aplikujemy o środki na ich przeprowadzenie. Mamy także program mikrograntów Rapid Response. W jego ramach pokrywamy koszty podróży artystów, którzy otrzymali zaproszenie na jakieś wydarzenie za granicą, ale nie mają funduszy, by tam dotrzeć. Podpatrzyliśmy to we Francji.\nMasz bardzo duże doświadczenie w pracy z tańcem – co według Ciebie jest najważniejsze dla skutecznej współpracy z partnerami i sprzedaży spektaklu? Z Twoich tekstów wynika, że relacje personalne.\nWydaje mi się, że skuteczna współpraca pojawia się po zbudowaniu odpowiedniej relacji. Pierwszym krokiem dla Amerykanów jest rozpoznanie, kto jest kim i zbudowanie więzi z odpowiednimi ludźmi. Nikt nie zaprosi Cię na swoją scenę, jeśli nie poznał Ciebie i Twojej pracy. Czasem wystarczy spotkać kogoś przypadkowo w drodze na kolejny spektakl festiwalowy, by chwilę porozmawiać i polubić się. Nawet z takiego połączenia może wyrosnąć cały projekt partnerski. Tym niemniej to odpowiedni nakład pracy w stworzenie silnej relacji jest kluczowy. Do tego dołączam wystosowanie dobrego zaproszenia i jego zaakceptowanie, adekwatne wynagrodzenie dla artystów oraz należyte doświadczenie i przygotowanie organizatora, który powinien przedstawić artystę widowni w taki sposób, by zrozumiała jego pracę.\nTen ostatni element wydaje się często pomijany!\nDużym błędem jest dla mnie, a powinno być dla każdego, zaproszenie artysty z Polski do USA i pozwolenie na ocenianie go przez pryzmat amerykańskich standardów. To nie jest uczciwe wobec artysty. Wszędzie publiczność dla tańca nie jest łatwa, potrzebuje pomocy, by poradzić sobie z tym, co widzi i dlaczego to jest właśnie takie. Rolą organizatora/kuratora jest dostarczyć jej tę wiedzę. Tworząc festiwal w Stanach, wkładam wiele wysiłku w to, by pomóc moim widzom poznać kontekst sztuki, jaką będą oglądać. Czasem oznacza to artykuł w gazecie, na stronie internetowej, a czasem wystarczy spotkanie z artystami po spektaklu lub jakieś wprowadzenie przed.\nOdnoszę wrażenie, że w Europie niektóre zespoły uważane są za najlepsze tylko dlatego, że są bardziej znane. To dotyczy tak naprawdę całego świata. Podobnie jak tendencja dyrektorów festiwali do arogancji w stosunku do spektakli z innych krajów. Chcą je zapraszać, ale potem oczekują, że będą wyglądały jak ich własne. Nie ma sensu zapraszać australijskiego teatru i oczekiwać, że będzie podobny do niemieckiego.\nNiedawno w Polsce wybuchł zabawny skandal. Sigourney Weaver promowała w Polsce nowy film i zapytała dziennikarkę o Jerzego Grotowskiego, okazało się, że prezenterka była kolejną osobą z naszego kraju, która nie wiedziała, kim był według Weaver najważniejszy reżyser XX wieku. Jaka jest faktyczna wiedza Amerykanów o takich postaciach, europejskim teatrze i tańcu w ogóle?\nJest kiepsko i coraz gorzej. Gdy byłam nastolatką miałam bardzo wiele zajęć związanych ze sztuką, które były obligatoryjne, a nie fakultatywne. Mój poziom wiedzy o sztuce był dość rzetelny, nie ogromny, ale odpowiedni. Poznałam trochę historii muzyki, teatru, sztuk wizualnych, nie tańca, ale pozostałe formy były dość dobrze wyeksponowane w programie. Byłam w stanie wymienić najważniejszych malarzy, dramatopisarzy i muzyków z wielu krajów. Teraz tak nie jest, ze względów politycznych albo ekonomicznych. Zredukowano lub zlikwidowano w ogóle lekcje dotyczące sztuki.\nTaniec jednak nigdy nie był obecny w edukacji. Uwierz lub nie, ale w Stanach wciąż są społeczności, które w ogóle wyjmują taniec spod prawa. To oczywiście ma podłoże religijne, w niektórych miejscach gdzie silni są fundamentaliści w ogóle nie wolno tańczyć. Chyba z tego powodu, aż do XX wieku nigdzie nie uczono o tańcu, a do dzisiaj zdarza się, że temat ten nie jest w ogóle poruszany.\nWiedza o kulturze jest więc bardzo nierówna. Moje dzieci znają ważniejsze postaci tańca dość dobrze, bo część z nich poznali ze mną. Uczyli się też w prywatnej szkole co trochę podnosi ich poziom, ale nie odpowiedzieliby na pytanie kim był Grotowski. Przedstawiliby jednak najważniejszych amerykańskich muzyków i dramatopisarzy, może również kilku europejskich twórców.\nDopytuję o to, bo dotyczy to problemu widowni, z którym zmagają się także europejski teatr i taniec. Wypróbowujemy wiele strategii, ale tak naprawdę postęp jest bardzo powolny.\nTo bardzo trudne. Mamy spore i dość zaawansowane doświadczenie w rozwijaniu widowni, bo zawsze musieliśmy to robić. W latach 90. było bardzo wiele środków dla kuratorów, by pomóc im budować grupę odbiorców. Właściwie nie mogłeś dostać żadnych pieniędzy na festiwal, jeśli nie robiłeś jednocześnie „audience development”. Po pewnym czasie byliśmy tym bardzo zmęczeni. Teraz zwykle nazywamy to „audience engagement” – angażowanie widowni.\nRealizowałam projekt z jednym z kuratorów ze wschodniej Europy. Nie chcę podawać, kim on był, ale to świetny profesjonalista. Staraliśmy się pomóc mu budować widownię, bo bardzo bał się (razem z organizatorami) o sprzedaż biletów. Cokolwiek jednak zaproponowałyśmy – co było absolutnie podstawowe w Stanach – słyszałyśmy „To tutaj nie zadziała. My to robimy inaczej”. Opór był więc znaczny. Najlepsze, czego się nauczyłyśmy, to fakt, że najskuteczniej dotrzeć do widowni przez dzieci.\nGdy byłam kuratorem tworzyłam także programy dla szkół, szczególnie dla jednej, gdzie uczyły się 9-, 10- i 11-latki. Każdego miesiąca ściągaliśmy coś do szkoły. Przygotowywałyśmy dużą pulę biletów dla absolwentów i wszystkich zainteresowanych, a każdy uczeń mógł zarezerwować do czterech biletów dla rodziny. Któregoś razu podeszła do mnie kobieta w supermarkecie: „Ty jesteś Carol Dickey, prawda? Chcę Pani powiedzieć, że jestem już zmęczona chodzeniem na wszystkie Pani spektakle! Moje dziecko wraca do domu ze szkoły z ulotkami i mówi, że musi iść zobaczyć kolejny!” Zapytałam więc, czy żaden z nich jej się nie podobał, odpowiedziała „Nie, wszystkie były świetne! Ale ileż można!”. Kolejna historia to spektakle w szkole dla trudnej młodzieży. Oni mieli wiele zakazów, jeśli zostaliby złapani z bronią lub narkotykami, natychmiast by ich wyrzucono. Ich matki przychodziły do nas na spektakle tylko po to, by poznać osoby, które robią tak dobrą rzecz dla ich dzieci.\nDzieci były więc zawsze dobrym sposobem na dotarcie do dojrzałej widowni. Po prostu dajesz dziecku ulotkę prosisz, by wzięło ją do domu dla swoich rodziców. To jest lepsze niż plakaty. W Stanach ważnym elementem takich projektów było także tworzenie ofert zniżkowych na bilety. W Europie to nie jest taki problem, ale u nas nawet mnie często nie stać na bilet. Robiliśmy więc akcje rozdawania biletów przez radio albo prasę, w zamian za wywiad z naszym artystą. Niektórzy twierdzili, że kupujemy w ten sposób i wywiad i widownię, jednak najgorsze to mieć pusty teatr.\nJakie są według Ciebie największe błędy europejskich teatrów?\nTrudno taki wskazać, ale często bardzo śmieję się z notatek w programach. Europejczycy mogą pisać pięknym, poetyckim językiem, a potem ja zastanawiam się „Co to w ogóle znaczy?”. Często pomagamy naszym choreografom pisać w tym samym języku, gdy jadą do Europy. Dosłownie mówimy im, że muszą wymyślić odpowiednio intelektualne bzdury, bo tego się od nich oczekuje. Często zwracano notatki do artystów, bo europejski kurator mówił, że są głupie. Wówczas pomagałyśmy je przepisać tak, by brzmiały europejsko, nawet jeśli w efekcie nie dawały żadnej konkretnej informacji. Filozoficzne rozważania choreografa nie są dla mnie, jako odbiorcy, tak pomocne, jak coś bardziej bezpośredniego. Mniej interesuje mnie cytat z wiersza, niż na przykład fakt dlaczego artysta w ogóle się nim zainteresował. Wielu Amerykanów śmieje się z tej katalogowej poezji europejskiej, bo ona w ogóle nie pomaga publiczności.\nCoś czego bardzo nie lubię, ale to chyba kwestia kulturowa, to otwieranie teatru na dwie minuty przed spektaklem. My wpuszczamy widownię na pół godziny przed podniesieniem kurtyny. Ludzie mogą wówczas się rozsiąść, przeczytać program, a przede wszystkim spokojnie wejść. Nie ma to jednak związku z widowiskiem, tylko doświadczeniem bycia w teatrze.\nTrudno mi wymienić jakieś wielkie błędy, przyglądam się też raczej pozytywnym przykładom. Uwielbiam na przykład, gdy w programie mam podany czas trwania spektaklu. Wówczas nawet jeśli mnie irytuje, to wiem, ile jeszcze muszę na nim wysiedzieć… W Stanach istnieje ryzyko, że będę znudzona tkwić w fotelu przez trzy godziny. Prawdę mówiąc, zwykle myślimy o Europie jako o modelu, do którego zmierzamy.\nCarolelinda Dickey – producentka i kuratorka tańca. Posiada szerokie doświadczenie jako menadżerka sztuki, które zdobyła m. in. jako dyrektor Bill T. Jones/Anie Zane Dance Company oraz menadżerka Lar Lubovitch Dance Company i Meredith Monk/The House. W latach 1987-1999 była przewodniczącą Pittsburgh Dance Council, dla której tworzyła krajowe i międzynarodowe programy taneczne. Jest współdyrektorem American Dance Abroad oraz konsultantem artystycznym dla Internationale Tanzmesse w Niemczech.\nW swojej pracy koncentruje się przede wszystkim na międzynarodowej wymianie kulturalnej. Wypowiadała się na ten temat na konferencjach w Niemczech, Japonii, Kanadzie, Szwajcarii, Macedonii, Chinach, Wenezueli, występowała także przed Kongresem Stanów Zjednoczonych. Jest współautorką przygotowanego w 2009 roku raportu Dance America, A Strategy to Export American Dance dotyczącego eksportu amerykańskiej sztuki tanecznej.\nPiąty tekst z cyklu Taniec na świecie – rozmowy z kuratorami i menadżerami tańca\n[vii] Amerykańskie społeczne, a bardziej społecznościowe centra sztuki to rodzaj sąsiedzkich fundacji, które wspierają inicjatywy społeczne i artystyczne na bardzo lokalnym poziomie.\n[x] Rodzina Hines założyła wiele fundacji, z których każda koncentruje się na innej problematyce.\nUSA doganiają Europę – z selekcjonerką Tanzmesse Carolelindą Dickey rozmawia Tomasz Ciesielski, Tomasz Ciesielski, taniecPOLSKA.pl, 2015


Pupa Sexi W Rzgow\nWyznają filozofię Pupa 35latek szuka kobiety sexi Piersi pupa w Huszlew w Rzgow pay it forward. Filozofia ta oznacza, że pomagają innym ludziom, nawet potencjalnej Pupa sexi w Rzgow konkurencji, z nadzieją, że kiedyś ktoś inny pomoże im. Po pierwsze jest to wytrzymałość na ból i upartość w dążeniu do założonych sobie celów, ale i wrażliwość i elastyczność, otwarta głowa. Zauważyłam też, że osoby, które mają na Pupa sexi w Rzgow swoim koncie prawdziwe sukcesy są pomocni, ale nie do końca altruistycznie.\nMoment, w którym ludzie uznają, że są Szukam faceta na seks w Dobrodzien prawdziwymi znawcami Pupa sexi w Rzgow tematu to chwila, kiedy zaczynają przegrywać. Pokora i pewność siebie, po drugie. Jednak jest kilka Pupa sexi w Rzgow cech, które zauważyłam, że pojawiają się u większości znanych mi osób, które odnoszą i utrzymują sukcesy. Dokładniej to zbiór tak naprawdę par sprzecznych cech.


Crystal Palace - Arsenal 🏴 Typy, kursy (19.05.2021)\nCrystal Palace – Arsenal 🏴 Typy, kursy (19.05.2021)\nBardzo interesujące powinno być spotkanie w środowy wieczór w Londynie. Crystal Palace podejmie na własnym obiekcie Arsenal, który ma ochotę na czwarte zwycięstwo ligowe z rzędu. Gospodarze jednak będą chcieli wygrać z lokalnym rywalem i tym bardziej będą zmobilizowani żeby tego dokonać, bo fani będą oglądali ten mecz z trybun. Jednakże bukmacherzy spodziewają się wygranej gości i można spodziewać się, że każdy inny wynik niż zwycięstwo Arsenalu będzie dla wielu ekspertów zaskoczeniem.\nCrystal Palace – Arsenal zapowiedź (środa, 20:00)\nCrystal Palace – Arsenal przewidywane składy\nCrystal Palace – Arsenal kursy bukmacherów\nCrystal Palace – Arsenal fakty meczowe\nCrystal Palace – Arsenal nasze typy\nCrystal Palace – Arsenal | Typ: Powyżej 1 bramki, powyżej 3 żółtych kartek, powyżej 8 rzutów rożnych @5.50 BETFAN