Forward no 11 by Magazyn Forward - issuu\nStudenckie Koło Naukowe Progress\nnr: 11 (10/2012)\nNowe możliwości kontroli pracowników ocena prawna\nZa dużo nas? Konsekwencje wysokiego odsetka osób studiujących w Polsce\nEmployer Branding czyli jak sprzedać „etat”\n„Spisek żarówkowy” czy celowe postarzanie produktów jest siłą napędową ówczesnej gospodarki?\nPolska wobec strefy euro w dobie kryzysu\nwywiad z dr. Pawłem Sameckim\nTradycyjne fundusze inwestycyjne a fundusze hedgingowe\nCERTIFIED BY THE CRF INSTITUTE\nUniwersytet Łódzki Wydział Ekonomiczno-Socjologiczny Instytut Finansów,Bankowości i Ubezpieczeń ul. Rewolucji 1905r. 41 90-214 Łódź Siedziba: FP10 Tel: 728-899-221 Fax (0-42) 635-51-05 progress@progress.org.pl www.progress.org.pl Wszystkie materiały chronione są prawem autorskim. Przedruk lub rozpowszechniane w jakiejkolwiek formie i jakimkolwiek języku bez pisemnej zgody wydawcy jest zabronione Wydawcy magazynu nie ponoszą odpowiedzialności za błędy czy konsekwencje wynikające z zastosowania informacji w nim zawartych.\nSpołeczna odpowiedzialność biznesu w marketingu międzynarodowym Gender Marketing\tForeign labour force fundamental for economy of Qatar\nAnna Cupriak a.cupriak@progress.org.pl\nJan Żelazny j.zelazny@progress.org.pl\nSzymon Kejna Sylwia Bartoli Agnieszka Kania Karolina Jasiaczyk\nMichał Winciorek winciorek.michal@gmail.com Zdjęcie redakcji:\nKrzysztof Baraniak krzysztofbaraniak.weebly.com Projekt graficzny i skład:\nKosmiczni.com Patronat honorowy nad naszym pismem objęli: Jolanta Chełmińska Wojewoda Łódzki prof. zw. dr hab. Włodzimierz Nykiel Rektor Uniwersytetu Łódzkiego dr hab. Paweł Starosta prof. nadzw. UŁ, Dziekan Wydziału Ekonomiczno-Socjologicznego Uniwersytetu Łódzkiego dr hab. Monika Marcinkowska prof. nadzw. UŁ Dyrektor Instytutu Finansów, Bankowości i Ubezpieczeń na Wydziale EkonomicznoSocjologicznym Uniwersytetu Łódzkiego\nCorporate Governance a wartość przedsiębiorstwa\tZa dużo nas? Konsekwencje wysokiego odsetka osób studiujących w Polsce\tKontrakty terminowe – charakterystyka i zasady działania najpopularniejszego instrumentu pochodnego\nBIULETYN SKN PROGRESS\nPolska wobec strefy euro w dobie kryzysu wywiad z dr. Pawłem Sameckim\n12 14 18 22-23\nTWOJE FINANSE Historia lubi się powtarzać\n26 „Spisek żarówkowy” – czy celowe postarzanie produktów jest siłą napędową ówczesnej gospodarki?\t28 Tradycyjne fundusze inwestycyjne a fundusze hedgingowe\t31\nEDUKACJA I KARIERA Employer Branding, czyli jak sprzedać „etat”\tBlog kluczem do sukcesu marki\nZasada terytorialności w międzynarodowym prawie podatkowym sposób na optymalizację podatkową?\tNowe możliwości kontroli pracowników – ocena prawna\nMamy przyjemność oddać w Wasze ręce kolejny, jedenasty już numer Magazynu Studenckiego FORWARD. Kontynuując zmiany zapoczątkowane w poprzednim numerze, wybraliśmy najlepsze artykuły spośród wielu, które do nas napłynęły. Wasze zainteresowanie możliwością opublikowania swojego tekstu było rekordowe, co nas niezmiernie cieszy i pokazuje, że zmierzamy w dobrym kierunku. Chcielibyśmy Was zaprosić do jeszcze aktywniejszego udziału przy tworzeniu następnego numeru, gdyż dzięki temu nasz Magazyn może stać się tylko lepszy!\nW tym numerze mamy dla Was pewną nowość. Uruchomiliśmy zakładkę dotyczącą PRAWA, z której dowiecie się między innymi o nowych sposobach kontroli pracowników. Dodatkowo zamieściliśmy wywiad z niezwykłą osobistością polskiej ekonomii, byłym Komisarzem Unii Europejskiej ds. polityki regionalnej, doktorem Pawłem Sameckim. Ponadto poznajcie z nami fundusze hedgingowe, kontrakty terminowe i tajniki współczesnego marketingu. Zadaliśmy również pytania, czy nie jest nas – studentów – za dużo, czy istnieje na świecie nowa forma niewolnictwa oraz czy ktoś nie uknuł przeciw nam „spisku żarówkowego”. To i wiele więcej na kolejnych stronach! Zapraszamy do lektury! Zachęcamy do kontaktu z nami i wyrażania swoich opinii o magazynie i artykułach: forward.redakcja@gmail.com www.forward.progress.org.pl\nNazwa działu TRENDY BIZNESOWE\nSPOŁECZNA ODPOWIEDZIALNOŚĆ MARKETINGU BIZNESU W\tMIĘDZYNARODOWYM\nDo interpretacji marketingowych form realizacji zasad społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR – od ang. Corporate Social Responsibility) przez przedsiębiorstwa międzynarodowe skłania rosnąca popularność tego zagadnienia i fakt, że coraz więcej firm umieszcza informacje o swojej społecznej odpowiedzialności w misji oraz wyznawanych wartościach. Firmy, dążąc do wzrostu poziomu sprzedaży i poprawy swojego wizerunku, sięgają po coraz to nowsze rozwiązania w celu w y różnienia się i zdobycia przewagi konkurencyjnej na rynku. Jednym z pomocnych w tym narzędzi jest koncepcja społecznej odpowiedzialności biznesu. Pragnąc zdefiniować istotę CSR, można posłużyć się wyjaśnieniem, zgodnie z którym jest to: „obowiązek wyboru przez kierownictwo takich decyzji i działań, które przyczyniają się zarówno do dbałości o interes własny (pomnażania zysku przedsiębiorstwa), jak i do ochrony i pomnażania dobrobytu społecznego”1 . Twierdzi się, że idea CSR powstała w wyniku poczucia odpowiedzialności przedsiębiorców i narodzin etyki biznesu. Nie bez znaczenia była gwałtowna degradacja środowiska naturalnego oraz pogłębiające się zjawisko globalizacji. Dopiero z biegiem czasu okazało się, że CSR może być też metodą walki konkurencyjnej. Obecnie zagadnienie to należ y do jednego z najbardziej dynamicznych i złożonych kwestii, z którymi spotykają się menedżerowie. CSR związane jest z zaangażowaniem środowiska biznesu na rzecz postępowania etycznego, a także rozwoju\nekonomicznego. Z drugiej strony zakłada troskę o społeczeństwo i środowisko naturalne, uczciwość i prawdomówność w kontaktach z interesariuszami oraz branie odpowiedzialności za wszelkie podejmowane decyzje. Aby dobrze zrozumieć ideę społecznej odpowiedzialności biznesu, menedżerowie powinni cechować się empatią i być wrażliwi na sprawy, z którymi spotykają się współpracownicy. Co więcej, podstawą jest zrozumienie warunków, jakie panują w społeczeństwie. Tylko odpowiednia interpretacja zjawisk zachodzących w otoczeniu bliższym i dalszym zagwarantuje, że podjęte działania wywrą pozytywny wpływ na społeczeństwo.\nW JAKI SPOSÓB PRZEDSIĘBIORSTWA MIĘDZYNARODOWE REALIZUJĄ SPOŁECZNĄ ODPOWIEDZIALNOŚĆ BIZNESU? Warto przytoczyć przykład firmy Danone, która organizowała szeroko nagłośnioną akcję „Podziel się posiłkiem”. Program ten został zainicjowany w 2003 roku i realizowany był dzięki zaangażowaniu konsumentów Danone`a. To oni, kupując produkty Danone`a oznaczone charakterystycznym talerzykiem, pomagali dożywiać dzieci. Był to mechanizm marketingu zaangażowanego społecznie – część\nzysków ze sprzedaży produktów Danone przekazano na walkę z niedożywieniem dzieci, poprzez finansowanie i współorganizowanie działań podejmowanych w ramach programu2. Na uwagę z asł ug uje t a k ż e f ir ma Electrolux, która od 2009 roku wspiera Kampanię Wodną i przeznacza część dochodu ze sprzedaży wodooszczędnych pralek i zmywarek na budowę studni w Afryce. Dla większości z nas swobodny dostęp do czystej wody jest czymś oczywistym. Każdego dnia zużywamy jej bardzo dużo – gotując, myjąc się, piorąc, zmywając, tymczasem według danych Światowej Organizacji Zdrowia około 884 milionów ludzi nie ma takich możliwości. Cierpią z powodu pragnienia i chorób wywołanych spożywaniem zanieczyszczonej wody. Do tej pory z pieniędzy zebranych przez Electrolux wybudowano 5 studni w Sudanie Południowym, z których korzysta codziennie około 6 000 osób. Obecnie firma zbiera środki na szóstą studnię i ma w planach kolejne3. Tego typu działaniami może poszczycić się również firma Kraft Foods Polska, która od ponad 12 lat walczy z problemem głodu i niedożywienia w Polsce. Współpracuje w tym zakresie z Federacją Polskich Banków Żywności i każdego roku przekazuje na ich rzecz darowizny produktowe i pieniężne, wspierając jednocześnie inicjatywy edukacyjne oraz zbiórki żywności. Pracownicy Kraft\nMarta Madej marcia53@vp.pl Anna Gąsior ania_ck@yahoo.com Zarządzanie Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach Opiekun naukowy: dr Jarosław Prońko\nPOCZYNANIA KORPORACJI SPRZECZNE Z IDEĄ ODPOWIEDZIALNEGO BIZNESU\nFoods w charakterze wolontariuszy mają okazję uczestniczyć w akcjach charytatywnych. Ponadto Kraft Foods zainaugurował dużą kampanię z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu poprzez markę Milka. Dzięki akcji „Razem dla Tatr” mają swój wkład w ochronę tatrzańskiej przyrody - przekazali na ten cel milion złotych4.\nlokalnymi jest dla nich bardzo ważna. Nestlé Polska angażuje się w przekazywanie produktów żywnościowych Bankom Żywności i oddziałom Caritas w całej Polsce. Mocno wspiera kampanię informacyjną prowadzoną przez Federację Polskich Banków Żywności „Podatki są po naszej stronie”, skierowaną do producentów i dystrybutorów żywności w Polsce. Kampania ta ma na celu zaznajomienie producentów żywności z korzystnymi zmianami podatkowymi, które zostały wprowadzone w życie na początku 2009 roku. Co więcej, w 2010 roku pracownicy Nestlé Polska czynnie zaangażowali się w pomoc ludziom mieszkającym na obszarach dotkniętych przez powódź, przekazując tamtejszym Bankom Żywności i oddziałom Caritas produkty o wartości ponad 2 mln złotych.\nWarto wspomnieć o firmie DB Schenker, która realizuje CSR na wszystkich polach, z uwzględnieniem każdej z grup interesariuszy firmy – klientów, pracowników, dostawców, społeczności lokalnych, mediów czy studentów. Dla firmy, jako operatora logistycznego, jednym z newralgicznych obszarów jest wpływ na środowisko naturalne. Podejmowane są działania, aby ten wpływ był odpowiedzialny poprzez budowanie odpowiedniej oferty, ale też dzięki rozwijaniu Najnowszą inicjatywą Nestlé i jej partświadomości ekologicznej pracowników, nerów jest podejmowanie starań w celu dostawców i klientów5. zaangażowania społeczności z Wybrzeża Kości Słoniowej w nowe działania zapobiegające wykorzystywaniu pracy dzieci Z kolei w Nestlé Polska zaangażowanie na plantacjach kakao. Celem firmy jest społeczne jest integralną częścią strateprzede wszystkim zwiększanie wśród gii Tworzenia Wspólnych Wartości. To społeczności lokalnych świadomości ludzie odgrywają ważną rolę w każdym występowania problemu i szkolenie ogniwie procesu produkcji i dystrybucji w zakresie identyf ikowania dzieci towarów. Firma zdaje sobie sprawę z tego, objętych ryzykiem oraz podejmowanie jak ważne jest by czynnie uczestniczyć interwencji, gdy pojawi się problem6. w życiu pracowników, również w miejscowościach, gdzie znajdują się ich fabryki. Dlatego współpraca ze społecznościami\nObok liderów w dziedzinie CSR, pojawiają się również „antyliderzy” czyli przedsiębiorstwa, których działalność odbiega od opisywanej idei. „Złote Maliny” biznesu to „antywyróżnienie” dla najbardziej sprzecznych z założeniami odpowiedzialnego biznesu działań firm, przyznawane przez EvB Berna oraz szwajcarski oddział Greenpeace. W styczniu 2011 roku na ten niechlubny tytuł zasłużył południowoafrykański koncern górniczy AngloGold Ashanti, który został oskarżony o zanieczyszczenie wody pitnej na skutek wydobycia złota w kopalni w Ghanie. Miało to dramatyczny wpływ na zdrowie lokalnej ludności i stan środowiska naturalnego. Prawdopodobnie doszło do przypadków torturowania pracowników firmy. „Antynagrodę publiczności” otrzymał Neste Oil, producent biopaliw z Finlandii, który prowadzi wycinkę lasów deszczowych na masową skalę, w celu pozyskania oleju palmowego do produkcji swojego produktu green diesel. Drugie miejsce zajęło BP, zaś trzecie - Philip Morris. Kontrowersyjną i głośną sprawą w minionym roku był także zaniedbany łańcuch dostaw firmy Mattel. Firma produkująca opakowania zabawek Mattel’a, pozyskiwała papier z wycinanych lasów deszczowych w Indonezji7. 1.\t2.\t3.\t4.\t5.\t6.\t7.\nM. Rybak, Etyka menedżera - społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstwa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s.28. http://www.danone.pl/content/search?SearchText=podziel+si%C4%99+posi%C5%82kiem z dnia 20.05.2012 http://newsroom.electrolux.com/pl/2011/12/09/ kropla-nadziei/ z dnia 27.06.2012 http://www.karierakraftfoods.pl/o_firmie/odpowiedzialni_spolecznie.aspx z dnia 28.06.2012 http://dbschenker-csr.pl/csr-i-efqm-w-db-schenker/ z dnia 28.06.2012 http://www.nestle.pl/pl/featuredstories/Pages/ FLA_Report.aspx z dnia 28.06.2012 http://csr.pl/article/108/ z dnia 28.06.2012\nMarcin Konopka mkonopka1988@gmail.com Ekonomia Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach Studenckie Koło Naukowe KONCEPT Opiekun naukowy: mgr Joanna Rogalska\nMężczyźni i kobiety podczas robienia zakupów kierują się różnymi kryteriami. Marketing, przez wiele lat uznawany za typowo męską domenę, często pomijał kobiety lub stawiał je na z góry określonej pozycji „kury domowej”. Odpowiedzią na zachodzące zmiany w społeczeństwie stał się tzw. Gender Marketing, który na świecie zaczęto wykorzystywać w latach 90-tych. Od niedawna stosowany jest również w Polsce i przynosi bardzo dobre wyniki.\nCZYM JEST GENDER MARKETING? S ł o w o g e n d e r p o c ho d z i z j ę z y k a angielskiego i oznacza tzw. płeć społeczną. Najbardziej powszechna definicja pojęcia Gender Marketing to prowadzenie marketingu marki i produktu ukierunkowanego na grupę odbiorców z uwzględnieniem płci. Jego celem jest lepsze dostosowywanie produktów do rzeczywistych potrzeb przedstawicieli danej płci, niż w oparciu o powszechnie panujące (i często krzywdzące) stereotypy. Biorąc pod uwagę, że w dzisiejszych czasach (zgodnie z raportem „Women Want More” opublikowanym w 2009 r. przez Boston Consulting Group) ponad 63% codziennych zakupów dokonywanych jest przez kobiety, a w 80% współdecydują one przy kupowaniu różnych produktów, w tym: •\n94% wydatków na wyposażenie domu/mieszkania,\n92% wydatków na wakacje,\n91% wydatków na zakup domu lub mieszkania,\n60% wydatków na samochody,\n51% wydatków na zakup sprzętu elektronicznego,\nistotne jest, aby to szczególnie do nich firmy kierowały swoje działania marketingowe.\nsą akcją i siłą. O nakierowaniu na męskiego odbiorcę może świadczyć również fakt, że Coca-Cola Zero była wykorzystana również przy promocji ostatniego filmu o przygodach Jamesa Bonda, Quantum of Solace (co zapreZnacząca jest także zmiana pozycji zentowane zostało w spocie telewizyjspołecznej kobiet – niegdyś wyłącznie nym stylizowanym na openingi filmów matki i opiekunki ogniska domowego, o agencie 007). dzisiaj wykształcone, pewne siebie, odnoszące sukcesy. W dodatku płeć piękna korzysta z produktów uznawanych do tej pory za typowo „męskie”, takich jak samochody, komputery czy sprzęt RTV. Samo podejście kobiet do zakupów różni się diametralnie od męskiego. Panie przy kupnie danego dobra biorą pod uwagę znacznie więcej kryteriów – dla nich liczy się m.in. wygląd sklepu, atmosfera zakupów, zachowanie i wygląd sprzedawców, przez co podchodzą do tej kwestii bardziej emocjonalnie. Mężczyźni podchodzą do sprawy bardziej instrumentalnie, przez co znacznie szyb- Rysunek 1. Porównanie wizerunków marek CocaCola Zero i Coca-Cola Light ciej podejmują decyzje o zakupie. (źródło: materiały promocyjne firmy Coca-Cola)\nJAK SIĘ TO PRZEKŁADA NA PRAKTYKĘ? Sam Gender Marketing odnosi się do wielu działań związanych z kreowaniem marek i ich komunikacją, co najłatwiej można pokazać na różnych przykładach. Jedną z postaci pozycjonowania produktów jest nadawanie im konkretnej płci. Najlepszym przykładem może być tutaj Coca-Cola Light i Coca-Cola Zero (rysunek 1.). Oba napoje mają bardzo podobny skład (bez dodatku cukru), jednak ich potencjalnymi grupami odbiorców są dwie rożne płcie. Coca-Cola Light ze względu na srebrny kolor etykiet, kolorowe motywy tworzone przez znanych designerów oraz formę reklam ma wskazywać na „lekkość” i zmysłowość produktu, charakterystyczną dla kobiecego odbiorcy. Coca-Cola Zero jako produkt z założenia „męski” posiada czarną etykietę, zaś same reklamy przesycone\nPodobnie jest na rynku samochodowym, gdzie firmy produkują modele uznawane za typowo „kobiece” i „męskie”. Auta takie jak Nissan Micra, Fiat 500 czy Opel Corsa reklamowane są jako małe, idealne do miejskiego ruchu, ekonomiczne w eksploatacji, czyli spełniające kryteria którymi kierują się kobiety. Z kolei pojazdy typu Nissan GTR, Audi R8 czy Dodge Charger najczęściej kupowane są przez mężczyzn głównie ze względu na moc silnika, wrażenia z jazdy oraz chęć ugruntowania swojej pozycji w społeczeństwie. Jednak rzeczywiste tendencje przejawiające się w decyzji co do zakupu auta przez kobiety mogą pokazać wyniki międzynarodowego konkursu „Kobiecy Samochód Roku 2011”. W jury zasiadają wyłącznie kobiety pracujące jako dziennikarki zajmujące się tematyką motoryzacyjną. Całościowe wyniki plebiscytu przedstawiają się następująco:\nTRENDY BIZNESOWE i niezależności, promowana była przez projektantkę Collette Dinnigan. Karta skierowana do mężczyzn, reklamowana przez Roberta De Niro, jest jednym z elementów świata opartego na rywalizacji, hierarchii, walce.\nnagroda główna: ex aequo BMW Serii 5 oraz Citroen DS3,\nkategoria „auta rodzinne”: pierwsze miejsce Volvo S60, drugie miejsce Kia Sportage,\nkategoria „auta sportowe”: pierwsze miejsce Aston Martin Rapide, drugie miejsce Audi TT,\nkategoria „auta ekonomiczne”: pierwsze miejsce Citroen DS3, drugie miejsce MINI One Diesel,\nkategoria „auta luksusowe”: pierwsze miejsce BMW Serii 5, drugie miejsce Jaguar XJ.\nJak podkreślali organizatorzy konkursu, jurorki kierowały się takimi samymi kryteriami, jakie stosowane są przez kobiety przy zakupie samochodu (bezpieczeństwo, stosunek wartości do ceny, estetyka, bagażnik i schowki, ułatwienia dla dzieci, łatwość prowadzenia, dostępna paleta kolorów, seksapil, walory ekologiczne). Tego typu działania mogą stanowić wskazówkę dla producentów, podpowiadającą czego tak naprawdę oczekują potencjalne klientki odwiedzające salony dealerskie.\njemność, zadowolenie, a co rozczarowuje konsumentki. 2.\tBadać (research) jak produkt funkcjonuje od momentu zakupu do końcowej fazy użytkowania. Badania (m.in. poprzez Internet, telemarketing) pozwalają firmom dowiedzieć się jak oceniany jest dany produkt oraz uzyskać wiedzę o oczekiwaniach konsumentek odnośnie dalszego jego rozwoju, co daje szansę na zaspokojenie nowych potrzeb.\nDziałania marketingowe skierowane do kobiet są procesem, który należy rozpatry wać całościowo i powinny być wprowadzane konsekwentnie na wszystkich etapach pracy nad projektem. Odpowiadać (respond ), czyli W ten trend wpisuje się koncepcja 4R 3.\topracowana przez specjalistów z Boston określić mocne i słabe strony produktu, aby móc podjąć działania dążące do wyConsulting Group (rysunek 2.). eliminowania wad. Badania prowadzone przez firmy dzięki opinii konsumentek pozwalają przyczynić się do tworzenia produktów pozwalających oszczędzić więcej czasu oraz zapewniają korzyści Refine Respond emocjonalne. Wpływ na decyzję o zakupie może mieć design i estetyka, odpowiedni stosunek ceny do jakości, dopasowanie do potrzeb grupy docelowej. Research\n4.\tUdoskonalać (refine), czyli pracować nad stałymi więziami z konsumentkami i stale udoskonalać produkt/ Rysunek 2. Koncepcja 4R usługę aby wzmacniać nawiązane relacje. Jednym z głównych kluczy do sukceKoncepcja ta składa się z 4 podstawo- su na rynku „kobiecym” jest nawiązywawych elementów: recognise (rozpozna- nie, utrzymywanie i pielęgnowanie więzi wać), research (badać), respond (odpo- z konsumentkami. Produkty tych firm wiadać) i refine (udoskonalać), które żyją i zmieniają się wraz z konsumentkami, są nieustannie udoskonalane. wspólnie tworzą jedną całość.\n1.\tRozpoznawać (recognise), czyli rozumieć sens oraz wartość stworzenia i zaoferowania konsumentkom produktów i usług w sposób optymalny, udzielając odpowiedzi na pytania: co? jak? i gdzie? Kluczowe w tym wypadku jest stworzenie takiego produktu/usługi, który pozwoli kobiecie zaoszczędzić czas, posiada wysoką jakość, jest zdrowy, daje poczucie komfortu, a także przyczynia się do dbania o środowisko i społeczeństwo. Gender Marketing widoczny jest Ważna jest znajorównież w sektorze usług bankomość psychiki wych. Przykładem może być tutaj kobiecej, świakarta kredytowa American Express, domość co która została zareklamowana inaczej stresuje, co dla kobiet i dla mężczyzn. Kampania sprawia promowana hasłem „My Life. My Card”. przypowstała w Australii w celu pokazania różnic między potrzebami kobiet i mężczyzn dotyczących funkcjonalności karty i jej roli w życiu codziennym. Kobieca karta, jako część zmysłowego świata opartego na przyjaźni, zaufaniu\nPODSUMOWANIE Decyzje konsumpcyjne kobiet i mężczyzn przebiegają w różny sposób. Mężczyźni traktują zakupy na zasadzie walki, z której tylko jedna strona wychodzi zwycięsko (win – lose). Dla kobiety jest to proces przynoszący obustronne korzyści, gdyż obie strony zyskują (win – win): konsumentka towar spełniający jej oczekiwania, zaś sprzedawca wiernego klienta, co związane jest z tym, że kobieta nie tyle kupuje produkt, co przyłącza się do marki. Marketerzy, wychodząc poza utarte stereotypy postrzegania roli kobiet i mężczyzn, w swoich działaniach coraz częściej dostrzegają dwoistość kobiecej natury: z jednej strony niezależne, ambitne, dynamiczne, z drugiej zaś wrażliwe, delikatne, uwodzicielskie. Zdając sobie sprawę z siły wpływu kobiet na decyzje zakupowe, zaczynają także widzieć potencjał, który drzemie w tej obecnie największej grupie konsumentów.\nNazwa TRENDYdziału BIZNESOWE\nJan Żelazny j.zelazny@progress.org.pl Międzynarodowe Stosunki Gospodarcze Uniwersytet Łódzki\nFOREIGN LABOUR FORCE FUNDAMENTAL FOR ECONOMY OF QATAR\nStudenckie Koło Naukowe Progress Opiekun naukowy: dr Tomasz Miziołek\nTable 1. Changes in population in Qatar 1\nThe main purpose of this article is to depict the incredible role of foreign labour force for the economy of Qatar, its development and future. Qatar is a small Arabic Emirate situated on Qatari Peninsula being a part of Arabic Peninsula surrounded by the Persian Gulf. State of Qatar, is the official name of country which is ruled by Al Thani family as an absolute monarchy. This formerly Portuguese (XVI and XVII century), Ottoman Empire (XVIII century) and British (XIX and XX century) protectorate became independent in 1971. The area of Qatar is one and a half times smaller than the voivodeship of Łódź, covering 11 437 km2, 90 kilometres long and 60 km wide. The Qatari economy has been changing rapidly especially in last two decades. In the beginning the economy was based on fishery, pearling and shipping. Everything started to change from 1949 when several oilfields where discovered, though nowadays these oil resources are considered as modest (the smallest among OPEC countries) and estimated by 15 billion barrels. The main opulence is natural gas which reserves are one of the biggest in the world after Russian and Iran’s standing for 14,4% global reserves. Qatari natural gas could supply the global economy for about 200 years of unstopped functioning. Natural resources stand for over 50% of GDP and almost 85% of total exports. North Gas Field (NGF) the biggest gas field of Qatar, was discovered in 1971, but the exploitation began in 1991. Simultaneously with exploring successive oil and gas fields the gross domestic product (GDP) of Qatar increased significantly. GDP of State of Qatar in 2009 reached 100 billion of USD and GDP per capita 61 532 USD, what in the statistics of World Bank was the 7th biggest income per capita in the world. On comparison, in the same year GDP per capita in Poland levelled of at 11 285 USD.\nR A PID GROW T H POPULATION\nThe continuous economic growth in the second part of the twentieth century was followed by an enormous rise of population of this Arab Emirate. Moreover, when one looks at more specific figures which are presented in Table 1, the boom of population is even more significant, starting from 27k citizens in 1908 to almost 1,7M citizens in 2010. The incredible rise of State of Qatar’s population in the last century is a result of a sharp migration process especially booming in the last two decades, which brought a steady decrease of Qatari nationals among the population, from almost 100% to about 20% in 2010. In literature it is common to observe various data regarding population of Qatar, in almost every study the figures are different. In addition, until year 2010, when the National Census was conducted, no official data concerning immigrants in Qatar existed.\nShare of Qataris\n1 M 597 k*\n1 M 699 k\n* - estimation from World Bank ** - Official data from National Census 2010\nAs regards to data concerning immigrants’ countries of origin, estimations of various scientists are the only data. One of such estimations is shown in Table 2, which unfortunately became out of date when a drop in population in last decade is taken into consideration. Nevertheless, these figures present interesting information about the country of origin of immigrants choosing Qatar for a workplace. The majority of foreign labour force comes from Asia, other Arab countries, and only a minority comes from other destinations. Table 2. Immigrants by country of origin in 2002 and their participation in total population of Qatar2 Country of origin\nPercent in total population\nThe data shown by authorities in the 2010 National Census (stated in Table 3) presents only absolute numbers of immigrants without distinguishing their countries of origin, but it is the latest and probably the most precise data to be found. The figures concerning the disproportion of males (1,28M) and females (0,41M) in the society and the number of employed Qataris in comparison to the employed Non-Qataris are the most striking. As the second difference is understandable the first one needs a small explanation. The majority of immigrants is needed for various constructions sites (where mostly men find employment) and for minimum wage jobs, serving the Qataris on an everyday basis.\ncountry; 5) normal working hours consist of eight hours a day, six days a week (48 hours a week) but not more than 10 hours including overtime. However, during Ramadan these hours should be reduced to 6 hours a day with a maximum of 36 KAFALA SYSTEM – MODERN hours a week; 6) employment contracts must be drawn up in Arabic which is SLAVERY? The authorities instituted a sponsorship superior to every translation in any case system – kafala, which is the legal basis of dispute; 7) labour unions are only allofor residency and employment for fore- wed for Qatari employers. igners. The kafala system requires foreigners to have local citizen sponsors com- In the above paragraph the term “immimonly known as kafeel5. A kafeel grants grant” is commonly used, but to be prepermission for foreigners to enter the cise there are no immigrants in Qatar, country, monitors their stay and appro- only temporary immigrant workforce. ves their exit. In short terms, the kafeel There is no possibility to obtain Qatari is responsible for all aspects of the fore- nationality. Maybe besides one – being igner’s stay. For better understanding a very good sportsman and willing to Table 3. Population of Qatar in 20103 of this system some regulations from represent Qatar on international level7. Qatar’s Labour Law6 should be brought In addition, migrant workers cannot retiPopulation in Qatar in 2010 up. First of all, the Qatari law is desi- re here even if they have been working in Total Females Males gned to limit and control the influx Qatar for their whole lives, when people of foreigners. According to the Qatari reach retirement age, they are heading Total in 1 699 435 414 696 1 284 739 Labour Law No. 3 of 1962, a vacant po- back home8. Similar regulations are inQatar sition must be first offered to a Qatari troduced in other GCC (Gulf Cooperation Employed 71 076 24 908 46 168 national and only then to a non-Qata- Council) countries with the exception of Qataris ri Arab, followed by a non-Arab fore- Bahrain and Kuwait. (age 15+) igner (Article 10). Non-Arab foreigners Employed 1 199 107 128 134 1 070 973 could only be employed after it had But there also some regulations that can Nonbeen verified that no national or nonbe perceived as positive for example: Qataris -Qatari Arab would be available for the (age 15+) 1) expatriate employees must be provijob (Article 12), What is more: 1) employded with an air ticket at the end of theees cannot normally transfer sponsorir contract; 2) employees are entitled to ship unless they have worked for their The follow-up data for Table 3 is shown in a minimum of two weeks leave a year; Table 4. It reveals more specific figures employer for two years and even then 3) employees who are sponsored can in by sector of economic activity of employ- they need a special permission to do so; turn sponsor their own families – to put ees. The Qataris are the majority of em- 2) sponsors have the permission to keep it simply, migration with whole families ployed people only in the public adminis- employees passports but only for official is possible, but the first sponsored emtration. In every other sector of economy or business matters; 3) after a residence ployee (always a man) is legally entitled immigrants are outnumbering them. The permit is cancelled, an employee cannot to manage all official matters for his highest disproportion can be spotted in return to the country for two years, even as family. the sector of construction, where there a tourist 4) during the probation period at are 505 721 Non-Qatari employees and work (up to 6 months) an employee can be only 607 Qatari ones. In the most impor- fired with three days notice – obviously QATARIZATION PLAN tant sector of State of Qatar’s economy, with an immediate obligation to leave the The plan, also known under the name of Nationalization Plan, intends to achieNon-Qataris Qataris ve “a quality of 50% national workforTotal Male Female Total Male Female ce in the Energy & Industry sector in Qatar 9”. The development of the Qatari Public 28 484 1 640 41 844 29 884 11 960 administration 30 124 workforce, through proper education and training, is now a primary national Construction objective designed to enhance the deve505 721 503 113 2 608 607 533 74 lopment of the country. There is a strong pursue of the authorities to educate and Households activities as 132 401 48 237 84 164 60 55 5 provide necessary training to nationals employees in order to enable them to take over the managerial posts. Very often a recently Wholesales graduated young Qataris get high posiand retail trade tioned jobs in national sectors despite 140 940 135 646 5 294 1 859 1 507 352 their lack of experience and knowledge. Mining and quarrying\nmining and quarrying, there is over 85 thousand people employed. The management is mainly from Qatar and the low wage posts are occupied by Non-Qataris.\nTable 4. Employees in Qatar by nationality and sector of economic activity in 20104\nThis emphasis is followed by a boom for universities which should provide the economy with well prepared graduates. That is why many Western universities were invited by the authorities to establish campuses in Qatar, for example Georgetown University, Virginia Commonwealth University, University of Calgary or Carnegie Mellon University.\nUPCOMING CHANGES AND CHALLENGES The royal family has become aware, that the situation is diametrically changing. There is a need for a new core sector for the economy, because if the numerous construction workers come back, the recently built cities will scary tourist off with their emptiness. That is why, Qatar consequently endeavours to host various scientific, cultural and sport events in order to transform the economy from resource exporting country to a regional cultural and science centre. The efforts of Hamad bin Khalifa Al Thani, the Emir of Qatar, have been successful so far. Qatar succeed in organizing the 15th Asian Games in 2006, large tennis and golf tournaments take place here every year, a professional football league exists attracts famous players willing to end their careers in Qatar, such as de Boer brothers, Marcel Dessailly, Patrick Kluivert or Pep Guardiola. But the most significant success of Qatar’s efforts is that FIFA chose Qatar to host the World Cup in Football in 2022. Thanks to hosting this event Qatar faces new challenges, which might become large opportunities. This small, but wealthy country has ambitious plans for the upcoming decade. Qatar authorities are planning to double the number of hotel rooms, build nine stadiums, refurbish three and construct a rail/metro network from scratch. With summer temperatures approaching 50 degrees of Celsius, each facility will be designed with a solar-powered air conditioning system. A new 200,000 population city, Lusail, will be built (including the new stadium) exclusively for hosting the World Cup final. This information might seem a little bit like science-fiction to Europeans but nothing is impossible for the wealthy Arab Emirates from the Persian Gulf. Obviously such investments will additionally boost the economic growth, in the upcoming years, but it is important for Qatari authorities to foresee the situation after 2022, especially in terms of preventing economic stagnation or even a drastic slump of national income.\nIn recent years Qatar had to face large criticism from the international community levelled at its sponsorship, so-called kafala system. One of the most aggressive critics was the International Trade Union Confederation (ITUC)10. The ubiquitous efforts resulted in several opinions of Qatari officials that this system has to be loosened or changed. In 2007, the prime minister criticized it publicly as a form of modern-day slavery. In May 2012 the labour ministry undersecretary Hussain Al Mulla said11: “The sponsorship system will be replaced with a contract signed by the two parties. The contract will stipulate the rights and duties of each party and will impose specific matters that the foreigner has to respect. A foreigner can resign to take up another, maybe more lucrative job. However, the resignation annuls the contract and the foreigner will have to go home and the new employer will draw up a new contract with him that will allow him to return to Qatar”. He also added that formation of labour unions to protect workers’ rights is also being considered.\nSUMMARY Bare f igures depict the enormous disproportion among Qatari and NonQatari workforce (stated in Table 3), where only 5,59% of employees is Qatari born, what means more or less that only one in twenty of employed is a native. This brings up serious problems for the local authorities to handle, that is why a highly strict immigration policy, known as the kafala system has been implemented. This sponsorship system faces large criticism by the international community. Nevertheless the foreign migrant workforce is crucial for the Qatari economy and its further development. Undoubtedly that without immigrants the economy of Qatar would not be in the same place as it is now. Moreover, the most important issue for the Qatari authorities is to encourage people not only to choose their country as a place to work but also to choose their country as a place to live in. 1.\nK. Górak-Sosnowska, R. Czulda, Państwo Katar – Gospodarka, Polityka, Kultura, Ibidem, Łódź 2009; CIA Factbook; World Bank; www.qsa.gov.qaQatarCensusPopulations.aspx Own calculations based on: A. Kapiszewski, Arab versus Asian migrant workers\nin the GCC countries, Department of Economic and Social Affairs, United Nations Secretariat, Beirut, 15-17 May 2006 National Census of Qatar in 2010 www.qsa.gov. qaQatarCensusPopulations.aspx National Census of Qatar in 2010 www.qsa.gov. qaQatarCensusPopulations.aspx http://migration.ucdavis.edu/ http://www.qatarembassy.net/Qatar_Labour_ Law.asp; http://www.qatarvisitor.com/index. php?cID=414&pID=1228 For example bronze medallist from Olympic Games in Sydney in 2000 a Bulgarian born weightlifter Angel Popov, but representing Qatar as Said Saif Asaad or Somali born long distance runner Mohamed Suleiman from Olympic Games in Barcelona in 1992, who won also bronze medal for Qatar. http://paraglider.hubpages.com/hub/QatarDemographics-a-worsening-social-problem S.D. Roper, Labor Migration to the Gulf: Understanding Variations in the Kafala System, Eastern Illinois University, 2000 http://www.telegraph.co.uk/expat/expatnews/9252469/Qatar-may-end-expatsponsorship-system.html http://dohanews.co/post/22245365618/ official-qatar-considers-scrapping-muchdecried#axzz25zNGnDD3\nDON’T MAKE COFFEE,\nWejdź na stronę ce.experiencepg.com\nBartłomiej Zieliński b.zielinski.poczta@gmail.com Ekonomia Uniwersytet Łódzki Opiekun naukowy: prof. dr hab. Piotr Urbanek\nNadzór korporacyjny tworzy środowisko sprzyjające inwestowaniu oraz zapewnia możliwość wydajnej i bezpiecznej pracy kapitału na konkurencyjnym rynku. Utrzymując wysokie standardy jakościowe Corporate Governance i poddając je ewolucji, wypracowywana jest idealna atmosfera do kreowania wartości przedsiębiorstwa. W tym wypadku w roli przedsiębiorstwa są oczywiście spółki kapitałowe. To w nich wyraźnie mamy do czynienia z nadzorem cz y też władz t wem korporacyjnym, a własność jest mniej lub bardziej rozproszona. Podział spółek handlowych na osobowe i kapitałowe wynika przede wszystkim z ich charakteru oraz rodzaju więzi pomiędzy wspólnikami. Daje nam to do zrozumienia który element – osobowy czy kapitałowy – ma w tym wypadku podstawowe znaczenie. Spółka, jako umowny stosunek powstały pomiędzy jej założycielami, jest formą ich współdziałania. W Polskim systemie prawnym ustawa kodeks spółek handlowych wyróżnia dwa podmioty tego rodzaju. Są nimi spółka akcyjna i spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Spółki kapitałowe posiadają osobowość prawną, a wspólnicy wnosząc wkłady pokrywają ich kapitały zakładowe. Już w momencie założenia przedsiębiorstwa, w wybranej przez wspólników formie prawnej, następuje rozdział własności od kierowania nim. W tym momencie nie sposób nie wspomnieć o teorii agencji i kontraktowym ujęciu przedsiębiorstwa. Prekursorami teorii agencji byli A. Berle i G. Means, jednak rozwijała się ona sukcesywnie od lat 70 tych aż do dzisiaj. Od początku zarówno\ntwórcy, jak i zwolennicy teorii agencji, byli zdania, że rynek jest najlepszą formą alokacji zasobów. Uważali jednocześnie, że każda forma ingerencji i kontroli będzie zmierzać do zmniejszania jej efektywności. Wartość dla akcjonariuszy staje się wówczas głównym wskaźnikiem efektywności pracy menedżerów, co niewątpliwie ma wpływ na funkcjonowanie całego przedsiębiorstwa. Poję c ie C o r p o rate G o ve r n a n c e n ie zostało dotychczas jednoznacznie zdefiniowane w rodzimych publikacjach. Podjęto wiele prób formułowania definicji, przez co również mamy dość szerokie, acz konkretne spojrzenie na to czym jest Corporate Governance i jakie ma znaczenie dla funkcjonowania przedsiębiorstw w otaczającym je środowisku. Nadzór korporacyjny to zbiór zagadnień dużo szerszy niż powszechnie omawiany nadzór właścicielski. Można powiedzieć, że jest to pewien zbiór zasad, przepisów, mechanizmów i instytucji, które są niezbędne do nadzorowania działalności spółki przez jej właścicieli i inne grupy interesu. Kwintesencją nadzoru korporacyjnego jest odpowiedzialność za los przedsiębiorstwa. Należałoby w tym miejscu sprecyzować cel funkcjonowania podmiotu gospodarczego na rynku. Misją zarządu każdej spółki powinno być docelowo polepszenie dobrostanu akcjonariuszy (shareholders). Ta myśl nie budzi żadnych wątpliwości i na pierwszy rzut oka wydaje się być logiczna. Jednak w ostatnim czasie panuje dużo szersze spojrzenie na priorytety jakie powinien powziąć zarząd każdego przedsiębiorstwa. Jest to koncepcja przedsiębiorstwa interesariuszy (stakeholders), zgodnie ze strategią przedsiębiorstwa według Ansoffa o wypadkowej celów, odpowiedzialności\ni ograniczeń, będących kompromisem ustalonym pomiędzy poszczególnymi grupami interesów. Pierwszy model, czyli przedsiębiorstwo akcjonariuszy, okazał się w pewnym momencie nie dość wystarczający z przyczyn menedżerskich i społecznych, stąd koncepcja stakeholders. Otóż niewątpliwie rozwijając tą drugą wersję, omawiając kogo można zaliczyć do grupy interesariuszy przedsiębiorstwa i jakie każdy z nich ma interesy w związku z funkcjonowaniem spółki, okazuje się jak ważną rolę odgrywa nadzór korporacyjny w kreowaniu faktycznej wartości podmiotu gospodarczego. Interesariusze to dość szeroka grupa. Znajdą w niej miejsce pracownicy, właściciele, klienci, kierownictwo, dostawcy, władze rządowe i samorządowe, a także społeczeństwo i środowisko naturalne. Tak, właściciel jest jednym z interesariuszy, ale to każdy z wymienionych ma pewne oczekiwania wobec przedsiębiorstwa. Warto w tym momencie wspomnieć klasyczną definicję M. Clarksona, w której przedsiębiorstwo jest systemem obejmującym interesariuszy, funkcjonującym w ramach pewnego systemu społecznego, a ten z kolei tworzy niezbędne dla jego działania warunki prawne i rynkowe. Celem definitywnie będzie zawsze tworzenie bogactwa, czyli wartości dla wszystkich interesariuszy. Filozofia stakeholdera, która traktuje przedsiębiorstwo jako wspólnotę różnych grup interesów, przeważa nad filozofią shareholdera, w przypadku której najważniejszym jest kreowanie wartości dla akcjonariuszy. Nie sposób mówić o nadzorze korporacyjnym i nie wspomnieć o instytucjach nadzoru korporacyjnego. Zakładając trójpoziomowy system władzy w spółce,\nmożemy w nim wyróżnić zgromadzenie wspólników, radę nadzorczą oraz zarząd. Tak najczęściej w ygląda to w polskich spółkach publicznych. Każdy z wymienionych organów pełni inną rolę i inne ma też uprawnienia i obowiązki. Zarząd prowadzi sprawy spółki, a rada nadzorcza nadzoruje działania zarządu. Nad nimi jest oczywiście zgromadzenie wspólników, które jest organem uchwałodawczym. Nie ma w tych relacjach jednak podległości o charakterze stricte służbowym i nie mogą one wchodzić sobie wzajemnie w kompetencje. Na jakość nadzoru korporacyjnego wpływają nie tylko tak oczywiste elementy jak kompetencje, doświadczenie czy wiedza wymienionych organów, ale również cechy typu płeć czy wiek. Liczne wyniki badań potwierdziły wpływ wieku członków zarządu oraz rad nadzorczych na wyniki finansowe nadzorowanych przez nich spółek. Interpretacja wartości przedsiębiorstwa bywa dość jednoznaczna, ale nie powinno tak być. Wartość można rozpatrywać z punktu widzenia filozoficznego, matematycznego, ekonomicznego, psychologicznego, socjologicznego, kulturowego, marketingu, rachunkowości, ochrony środowiska. Wiadomo, że właściciele oczekują wysokiej stopy zwrotu z kapitału, który zainwestowali, stałej rosnącej dywidendy, działań menedżerów ukierunkowanych na nieustający wzrost wartości przedsiębiorstwa oraz prawdziwej i dokładnej informacji na temat jego sytuacji finansowej. W przypadku oczekiwań pozostałych interesariuszy nie jest to takie proste do sprecyzowania. Można jednak stwierdzić, że interesy jednych i drugich w dużej perspektywie czasowej funkcjonują w symbiozie. Ten wniosek może okazać się bardziej logiczny na bezpośrednim przykładzie. Jakże jasnym jest, że zwiększająca się wartość spółki i jej ogólnie dobra sytuacja na rynku jest doskonałą informacją dla pracowników, kierownictwa, a także dostawców. W drugą stronę działa to podobnie dobrze. Wyniki badań McKinsey & Company wskazują, że dobre władztwo korporacyjne jest dla inwestorów, szczególnie inwestorów instytucjonalnych równie istotne jak same wyniki finansowe. Sporo inwestorów jest skłonnych za akcje tych spółek, których nadzór korporacyjny jest na wysokim poziomie, zapłacić więcej niż wynosi ich cena rynkowa. Ta różnica to tzw. „premia wartości” i najlepiej, bo arytmetycznie, jest w stanie pokazać jak ważnym dla wartości przedsiębiorstwa jest to, aby Corporate Governance było wysokiej jakości. Dobry poziom władztwa korporacyjnego to przede wszystkim\nwiększość zewnętrznych członków rady i zewnętrzni dyrektorzy (brak powiązań z zarządem). Dyrektorzy mają bowiem istotny udział we własności, istotna część wynagrodzenia dyrektorów związana z akcjami, stosowana jest ocena formalna dyrektorów, a także ujawnianie przez spółkę informacji na temat kwestii związanych z nadzorem korporacyjnym. Na temat samej wartości można by rozważać w nieskończoność. Kodeks nadzoru korporacyjnego opracowany przez Polskie Forum Corporate Governance w jednym swych postulatów głosi, że „podstawowym celem funkcjonowania spółki powinno być działanie we wspólnym interesie wszystkich akcjonariuszy rozumianym jako tworzenie wartości dla akcjonariuszy”.\nkorporacyjny i po to, aby realnie mógł się kształtować obraz wartości przedsiębiorstwa. Po pierwsze na rzetelnej, klarownej i prawdziwej informacji rada nadzorcza będzie mogła wykonywać nadzór wynikający z jej przeznaczenia i zakresu obowiązków. To w jaki sposób zarząd dużej spółki notowanej na GPW będzie postrzegany, a wraz z nim sama spółka, zależy od tego, jakie informacje na temat wyników przekaże w raporcie kwartalnym. Każdemu szanującemu się dyrektorowi finansowemu będzie zależało na tym, aby wynik finansowy spółki został przedstawiony jako „zgodny z oczekiwaniami”, bo w jego wypadku będzie to oznaczało wysokiej jakości relacje inwestorskie i transparentność komunikacy jną. Prezes natomiast, oczywiście będzie chciał się pochwalić wynikiem finansowym „powyżej oczekiwań”. W jego W parze niejako z tym zagadnieniem zamiarze będzie pozytywne zaskoczenie rozwija się koncepcja będąca swego rorynku i pokazanie wyniku lepszego niż dzaju porozumieniem pomiędzy modewszyscy się spodziewali. lem finansowym, a społecznym. Idea ta, to Value Based Management (VBM) czyli zarządzanie ukierunkowane na długo- Czasem jednak przy takiej presji na twookresowy wzrost wartości firmy. Jednak rzenie jak najwyższej wartości przedsiętrzeba pamiętać, że nie da się w dłuższym biorstwa można spotkać się z przypadokresie tworzyć wartości dla akcjonariu- kiem próby budowania pozytywnego szy lekceważąc potrzeby pozostałych wizerunku nie merytorycznie, a formą interesariuszy przedsiębiorstwa. Zasady przekazywanej informacji, ocierającą się i regulacje Corporate Governance powin- o metody socjotechniczne. Jeden z preny premiować zachowania zmierzające zesów spółki notowanej na NewConnect do realizacji celi długookresowych. Na w komentarzu do raportu oświadczył potrzeby koncepcji VBM zostało rozwi- tak: „Na plusie zakończyliśmy I kwartał niętych wiele mierników wartości dla biorąc pod uwagę zysk netto. Wyniósł on akcjonariuszy, głównie nawiązujących 0,04 tys. i jest to kolosalny wzrost względo teorii zysku ekonomicznego. Zysk dem analogicznego okresu w roku poprzedekonomiczny jest definiowany jako zysk nim, kiedy spółka miała 39 tys. zł straty”. przekraczający dochód, który właści- Zapewne nikt nie uzna 40 zł za kolosalciel przedsiębiorstwa mógłby otrzymać ne zwiększenie wartości, ale na pewno w postaci odsetek, udzielając pożyczki jest to próba poprawienia wizerunku tego kapitału na rynku. Tak więc nie przedsiębiorstwa. Polityka informacyjna zysk księgowy, a opisany wyżej zysk ma olbrzymie znaczenie dla wszystkich ekonomiczny jest właściwym wskaźni- akcjonariuszy i pośrednio wpływa na kiem efektywności wykorzystania zain- kształtowanie się wartości przedsiębiorwestowanego kapitału przez właścicieli. stwa. Potrzeba udostępniania zaintereNajpopularniejszym miernikiem przy sowanym stronom informacji na temat koncepcji VBM jest Economic Value Added spółki jest silnie akcentowane w kodek(EVA). EVA, czyli ekonomiczną war- sach dobrych praktyk, szczególnie jeśli tość dodaną, wyraża się następującym chodzi o raporty finansowe. Przytoczony wzorem: przykład najlepiej obrazuje fakt, że zarządy przedsiębiorstw dostrzegają jak komunikacja z interesariuszami może EVA = (stopa zwrotu z kapitału zainwekształtować przewagę konkurencyjną stowanego – średni ważony koszt kapitana rynku kapitałowym. Kształtuje się łu) * kapitał zainwestowany. model raportowania biznesowego, a nie tylko księgowo – finansowego. Wyższa Niezmiernie ważnym, co już zostało nad- jakość publikacji informacji promowamienione powyżej, jest przepływ infor- na jest z inicjatywy regulatorów rynkomacji na temat sytuacji spółki. Wiedza wych, gremiów środowiskowych, jak i informacja w postaci chociażby spra- i s a m y c h u c z e s t n i k ó w r y n k ó w. wozdań finansowych spółki, sprawozdań Wszyscy zaczynają zdawać sobie spradotyczących planowanych inwestycji, wę jak ważnym elementem Corporate planów co do zatrudnienia jest niezbęd- Governance jest wysoka jakość ujawnień na, aby właściwie funkcjonował nadzór oraz jakie korzyści z niej płynną dla\nANALIZA samego przedsiębiorstwa i ich właścicieli. Badania potwierdzają, że większa klarowność spółki to mniejszy koszt kapitału, zwiększona wiarygodność i polepszenie relacji inwestorskich, zwiększony dostęp do bardziej płynnych rynków o mniejszych zmianach cen między transakcjami, duże prawdopodobieństwo lepszych decyzji inwestycyjnych oraz mniejsze ryzyko problemów natury prawnej. Organizacja współpracy gospodarczej i rozwoju (OECD) wymaga, aby spółki ujawniały informacje we wszystkich kwestiach materialnych, które jej dotyczą. Wśród nich są informacje dotyczące finansów, wyników działalności, struktury własności i nadzoru nad przedsiębiorstwem. Nie ma wątpliwości, że w dzisiejszych czasach informacja jest „na wagę złota”. W przypadku nadzoru właścicielskiego, poprzez właściwą, klarowną i prawdziwą informację, przedsiębiorstwo komunikuje się z podmiotami zainteresowanymi jego działalnością. Badania związków ratingów władztwa korporacyjnego z klarowaniem się wartości f irmy wykazały, że dobre Corporate Governance korzystnie wpływa na jej kreowanie. Jest to jak najbardziej pozytywnie odczuwalne przez wszystkich interesariuszy spółki. Corporate Governance jest na pewno kluczem w kształtowaniu się wartości przedsiębiorstw a przez to jest niezmiernie ważny z punktu widzenia całej gospodarki. Dobra jakość nadzoru nad przedsiębiorstwami to inwestorzy, również z poza granic kraju. Jeśli ktoś będzie rozważał inwestycję kapitału, to musi mieć przede wszystkim poczucie bezpieczeństwa swoich interesów. Temat ten był badany przez Bank Światowy. W opublikowany m raporcie D oing Business 2012, w którym ocenia się łatwość i bezpieczeństwo inwestycji, a także prawną ochronę majątku i rozwiązania biznesowe, Polska zajęła całkiem przyzwoite 62 miejsce (na 183). Jeśli chodzi stricte o ochronę inwestorów, a w tym również poziom i jakość nadzoru korporacyjnego, Polska otrzymała już wyższą, bo 46 pozycję. W raporcie sugerowane są również zmiany legislacyjne, które mogłyby podwyższyć jakość sprawowania nadzoru na inwestycjami w naszym kraju. Można wysnuć wniosek, że wysoka jakość nadzoru nad spółką nie tylko ma bezpośredni pozytywny wpływ na kształtowanie się wartości przedsiębiorstwa, ale w połączeniu z właściwym systemem informacyjnym nabiera charakteru referencji, co niewątpliwie może mieć tylko pozytywny wydźwięk w aspekcie finansowym.\nJakub Sawulski jakubsawulski@gmail.com Finanse i rachunkowość Uniwersytet Ekonomiczny w Poznaniu Opiekun naukowy: dr Edyta Małecka-Ziembińska\nANALIZA Wykres 1. Procentowy udział studentów w populacji osób w wieku 1834 lat w państwach UE w 2009 r. (źródło: opracowanie własne, na podstawie: The European Higher Education Area in 2012: Bologna Process Implementation Report, Education, Audiovisual and Culture Executive Agency, Bruksela 2012, s. 21)\nstudentów w populacji osób w wieku 18Polska jest jednym z państw 34 lat jest w Polsce o ponad 3 pkt. proc. UE i OECD o najwyższym POLSKI BOOM EDUKACYJNY wyższy niż średnio w UE (wykres 1). Tylko W literaturze przełomu XX i XXI wieku trzy państwa Unii Europejskiej (Niemcy, udziale osób studiujących coraz częściej wskazuje się, że wiedza Francja i Wlk. Brytania) wyprzedzają nas w populacji osób młodych. jest podstawowym warunkiem i czynni- pod względem liczby osób studiujących4. Fakt ten, poza skutkami kiem wzrostu gospodarczego, a rozwój W statystyce dotyczącej liczby studentów w postaci lepiej wykształcokapitału ludzkiego będzie w przyszłości na 1000 mieszkańców wyżej sklasyfikostanowić najważniejszy element prze- wane są tylko Litwa i Grecja5 Polska jest nej i posiadającej szerokie wagi konkurencyjnej poszczególnych jednym z sześciu państw OECD6, w któperspektywy młodzieży, ma państw1. W tym kontekście możliwie jak rych ponad połowa młodzieży w wieku także negatywne konsekwen- najwyższy odsetek osób studiujących, 20-24 lat wciąż się uczy (54,4% w Polsce a więc dbających o rozwój intelektualny, w odniesieniu do 43,1% przeciętnie cje. Objawiają się one przede zjawiskiem pozytywnym i pożąda- w państwach OECD)7. wszystkim w niskiej aktywno- jest nym. Warto jednak zwrócić także uwagę ści zawodowej osób młodych na negatywne konsekwencje wysokiego udziału osób podejmujących naukę na JEST NAS DUŻO – JAK TO w Polsce, co prowadzi do uczelniach wyższych w populacji osób WPŁYWA NA GOSPODARKĘ? obniżenia możliwości wykomłodych. Z sytuacją taką spotykamy się Przedłużający się okres edukacji sprarzystania kapitału ludzkiego bowiem m.in. w Polsce. wia, że młodzi ludzie odsuwają w czaw gospodarce oraz niższych sie moment podjęcia pierwszej pracy. wpływów i wyższych wyOd początku transformacji gospodarczej Wiek wejścia na rynek pracy (minimaljesteśmy świadkami boomu edukacyjne- ny wiek, w którym przynajmniej 50% datków budżetu państwa. wśród polskiej młodzieży. W latach osób młodych pracuje) wynosi w Polsce Skutkiem wysokiej liczby stu- go 1990-2010 liczba studentów w Polsce wzro- 22 lata i jest o 2 lata wyższy niż przedentów jest także masowość sła o 360% – z 400 tys. do 1 840 tys. osób. ciętnie w UE (wykres 2). W rezultacie Współczynnik skolaryzacji w szkolnic- młodzi Polacy są jednym z najmniej kształcenia prowadząca do wyższym2, będący miarą powszech- aktywnych zawodowo społeczeństw dewaluacji dyplomu poświad- twie ności kształcenia na danym poziomie, Unii Europejskiej. Średnio w UE odsetek czającego wyższe wykształce- wzrósł w tym czasie z 12,9% do 53,8%3. osób w wieku 15-24 lat wykazujących nie. Artykuł prezentuje szero- Polska stała się jednym z europejskich aktywność zawodową (pracujących, bądź ką gamę propozycji rozwiązań liderów w liczbie osób podejmujących aktywnie poszukujących pracy) wynosi naukę na uczelniach wyższych. Udział 45%, podczas gdy w Polsce wielkość ta przedstawionych problemów. Wykres 2. Wiek wejścia na rynek pracy osób młodych w państwach UE w 2007 r. (źródło: opracowanie własne, na podstawie: Youth in Europe. A statistical portrait, Eurostat, Luksemburg 2009, s. 107)\nstanowi niewiele ponad 30%8. Jako przy- w wieku produkcyjnym i pozaprodukcyj- w Polsce relatywnie niewielka część łączynę bierności zawodowej ponad 90% nym w polskim społeczeństwie14. czy edukację z zarobkowaniem. Jedynie młodych Polaków wskazuje edukację9. co piąty polski student pracuje, podczas gdy w wielu krajach wskaźnik ten wyJAK OGRANICZYĆ nosi ponad 60% (przykładowo: Dania – Niska aktywność zawodowa osób mło64%, Holandia – 65%, Australia – 69%). NEGATYWNE SKUTKI? dych w Polsce jest jedną z głównych Osiągnięcie takiego poziomu jest możliprzyczyn niskiego poziomu wskaźnika Analizując konsekwencje wysokiej liczwe dzięki wysokiej elastyczności rynku by osób kształcących się na uczelniach zatrudnienia całej populacji osób w wiepracy, przejawiającej się dużym prow yższych w Polsce, należy zwrócić ku produkcyjnym (15-64 lat), gdyż to włacentem zatrudnienia osób młodych w śnie osoby mieszczące się w przedziale uwagę na dwie grupy młodych ludzi. niepełnym wymiarze godzin. W Danii 15-24 lat są najbardziej bierną zawodowo Pierwsza z nich to osoby, dla których i Holandii w 2007 r. odpowiednio 55% 10 studia są rzeczywiście drogą do podniegrupą wiekową . Wskaźnik zatrudniei 69% młodzieży było zatrudnionych na sienia kwalifikacji, poszerzenia wiedzy nia osób w wieku produkcyjnym w 2010 niepełny etat, podczas gdy w Polsce w ten r. wyniósł w Polsce 59,3% i był o prawie i zdobycia odpowiedniej do posiadanych sposób zarabiała jedynie co szósta osoba 5 pkt. proc. niższy od średniej unijnej predyspozycji pracy. W tym przypadku w wieku poniżej 24 lat 17. Zwiększenie 11 wydłużanie okresu nauki będzie wpraw(64,2%) . Poziom zatrudnienia jest jedpartycypacji młodych Polaków w rynku ną z najważniejszych miar rynku pra- dzie przejściowo obniżało zatrudnienie pracy wymaga poszerzenia spektrum cy – od niego zależy bowiem w dużym osób młodych, lecz zdobyte na studiach dostępnych i wykorzystywanych niestopniu wykorzystanie możliwości danej umiejętności w większości zostaną przez typowych form zatrudnienia. W tym nich wykorzystane w wykonywanych gospodarki. Znaczny udział osób nieprakontekście należy rozważyć np. wprow przyszłości zawodach, podnosząc tym cujących oznacza utratę potencjalnych wadzenie do polskiego ustawodawstwa dóbr, które osoby te mogłyby wytworzyć samym ich wydajność. Ograniczanie netzw. umów projektowych (umów na czas znajdując zatrudnienie, skutkuje więc gatywnych konsekwencji przedłużania określony powiązanych z konkretnym okresu edukacji powinno być tu realiniższym niż potencjalny przyrostem zadaniem). Aktywności osób młodych w zowane poprzez promowanie krótszych produktu krajowego. Według szacunPolsce sprzyjałoby także uelastycznienie ków Forum Obywatelskiego Rozwoju na programów studiów oraz umożliwienie kodeksowych możliwości organizacji podstawie danych z 2007 r., zwiększenie młodym ludziom łączenia nauki z pracą. czasu pracy, dostosowanie planów stuwskaźnika zatrudnienia w tamtym okre- Obecnie dominująca liczba osób w Polsce diów tak, by nie wykluczały nauki z prasie do poziomu średniej unijnej pozwo- studiuje w 5-6 letnim cyklu, tymczasem cą na część etatu, a także ustanowienie liłoby na wyższe tempo wzrostu gospo- światowe trendy zmierzają zdecydowanie ulg dla pracodawców zatrudniających darczego w Polsce o około 0,8-1,2% PKB w kierunku 3-4,5 letniego programu stustudentów18. 12 rocznie . Poziom zatrudnienia ma także diów. Jedynie co czwarty polski student istotny wpływ na finanse publiczne da- kończy naukę po zdobyciu tytułu licennego kraju. Osoby niepracujące nie tylko cjata/inżyniera, podczas gdy średnio Druga grupa osób decydujących się na nie kreują bowiem dochodu i nie odpro- w państwach OECD odsetek ten wynosi podjęcie nauki na uczelni wyższej, to wadzają jego części w formie podatków 65%. Jak wskazują badania, uzyskane młodzi ludzie reprezentujący coraz podo budżetu, lecz także bardzo często po- w 3-4,5 letnim cyklu studiów wykształ- wszechniejsze w Polsce zjawisko „chobierają z kasy państwa różnego rodzaju cenie daje prawie tak samo wysoką pre- wania się na studiach”19. Są to osoby, świadczenia. Według szacunków Zespołu mię w wynagrodzeniach co wymagają- których głównym motywem podjęcia Doradców Strategicznych Prezesa Rady cy dłuższej edukacji dyplom magistra, nauki w szkole wyższej nie jest chęć Ministrów wzrost zatrudnienia osób w a umożliwia szybsze wejście ludzi mło- podniesienia wiedzy i umiejętności, lecz wieku 15-64 lat o 1 pkt proc. oznaczałby dych na rynek pracy 15 . Przyspieszeniu brak perspektyw zatrudnienia po etapie wpływy budżetowe wyższe o 6,4 mld zł momentu włączenia ludzi młodych kształcenia na poziomie średnim. Chcąc rocznie 13 . Osiągnięcie średniej unijnej do siły roboczej powinno więc służyć uniknąć bezrobocia i bezczynności zagoprzysparzałoby����������������������� więc kasie państwa do- zwiększenie rangi dyplomu licencjata/ spodarowują oni okres młodości studiadatkowe 32 mld zł każdego roku. inżyniera, tak by stał się on zarówno mi. Jednak w tym przypadku wykonywaw oczach pracodawców, jak i pracowni- ny w przyszłości zawód najczęściej nie wymaga od nich wykształcenia wyższeZ tej perspektywy wysoka liczba osób stu- ków, podstawowym świadectwem, jakim go (zjawisko to dotyczy zazwyczaj osób powinien legitymować się absolwent diujących w Polsce oznacza niższe tempo o niższym potencjale zawodow ym), szkoł y w yższej. Jedną z propozycji rozwoju gospodarki i pogorszenie sytuw konsekwencji okres studiów opóźnia mogących uskutecznić te działania jest acji finansów publicznych. Przedłużanie jedynie moment rozpoczęcia przez te wprowadzenie w Polsce odpłatności edukacji skutkuje bowiem stosunkowo osoby pracy oraz skutkuje dodatkowymi za studia magisterskie, co stało się już późnym podjęciem pierwszej pracy przez obciążeniami budżetu państwa. Główne powszechną praktyką w państwach osoby młode i niskim poziomem ich akprzyczyny występowania tego zjawiska OECD, a także zmiana polityki zatrudtywności zawodowej. Niepracujący stuto zły system edukacji zawodowej oraz nieniowej instytucji publicznych, gdzie denci nie kreują dochodu narodowego, niskie koszty związane z podjęciem obecnie na w yższych stanowiskach nie odprowadzają podatków, a dodatkokształcenia na poziomie wyższym. wymagane jest posiadanie dyplomu wo ich edukacja kosztuje budżet państwa 16 magistra . miliardy złotych. Strategia Polska 2030 wskazuje, że podniesienie wskaźnika zatrudnienia, w tym także osób młodych, jest jednym z najważniejszych wyzwań rozwojowych stojących przed naszym krajem, tym bardziej w sytuacji zmniejszającej się proporcji pomiędzy osobami\nZwiększenie aktywności zawodowej osób młodych może nastąpić także poprzez stworzenie im takich warunków, które umożliwią jednoczesną naukę i pracę. Spośród dużej liczby studentów\nEdukacja zawodowa na poziomie średnim bardzo słabo w yposaża ucznia w atrybuty potrzebne na rynku pracy. Prawie 70% absolwentów średnich szkół zawodowych negatywnie ocenia przydatność kompetencji wyniesionych ze\nszkoły w pracy zawodowej20. Największą wadą edukacji na tym poziomie w Polsce jest ograniczone wykorzystywanie staży i praktyk w procesie kształcenia. W Szwajcarii 90% uczniów na tym etapie łączy naukę z pracą, w Polsce jedynie 15%21. Jak wskazują badania, w krajach, w których praktyki zawodowe stanowią integralny element kształcenia na poziomie średnim, wejście absolwentów szkół zawodowych na rynek pracy przebiega dużo sprawniej22. W modelowych przykładach państw takich jak Finlandia czy Niemcy przedsiębiorcy biorą czynny udział w procesie kształcenia młodych osób. Praktykant spędza w zakładzie pracy nawet 70-80% czasu przeznaczonego na edukację, a reprezentant przedsiębiorstwa jest jedną z osób oceniających ucznia w czasie egzaminu zawodowego23. System ten jest jednak kosztowny, tak dla pracodawców, jak i ośrodków edukacyjnych. Tymczasem polskie samorządy rozwijają tańszą i cieszącą się większym zainteresowaniem edukację ogólnokształcącą. Konsekwencją jest duża liczba osób kończących szkołę średnią i nieposiadających zawodu, zmuszonych więc do kontynuowania nauki na studiach, a tym samym opóźniania momentu rozpoczęcia pierwszej pracy. Podniesienie rangi szkolenia zawodowego i zapewnienie pracy po tym etapie kształcenia zachęciłoby młodych ludzi do częstszego wyboru szkół zawodowych bądź kończenia edukacji na poziomie techników. Kolejną przesłanką zachęcającą młodych ludzi do studiowania jest wysoka dostępność kształcenia na poziomie wyższym. Na tle państw OECD opłaty za studia w Polsce są niskie, co oznacza, że strata finansowa w przypadku nieukończenia studiów jest znacznie mniejsza. Nie wykorzystuje się także instrumentu pożyczek publicznych dla studentów (ich spłata zależy od ukończenia studiów), będących dużo skuteczniejszą formą motywacji niż stypendia. Badania OECD wskazują, że transfery zorganizowane w formie pożyczek, a nie świadczeń bezzwrotnych, mają znacznie lepsze oddziaływanie na aktywność zawodową osób młodych 24 . Na wysoką dostępność studiów wyższych w Polsce wymierny wpływ ma także stopniowo postępujący proces obniżania poziomu egzaminu maturalnego, będącego znacznie łatwiejszą przeszkodą dla potencjalnych studentów niż egzaminy wstępne, stanowiące kiedyś podstawę przyjęcia na daną uczelnię. Zbyt duża liczba studentów podejmujących naukę na uczelni wyższej jedynie\nz powodu braku perspektyw zawodowych po kształceniu na poziomie średnim, a nie chęci faktycznego rozwoju, ma negatywne konsekwencje nie tylko w niskiej aktywności zawodowej osób młodych. Wpływa także na masowość kształcenia, nie przekładającego się na jego jakość, oraz dewaluację wyższego wykształcenia. Nasycenie rynku pracy absolwentami uczelni wyższych skutkuje patologicznymi sytuacjami, w których pracodawcy oczekują wykształcenia wyższego nawet na stanowiskach nie wymagających szczególnych umiejętności. Uczniowie, decydując się na podjęcie nauki w szkole wyższej, zachowują się jednak racjonalnie. Osobom z wyższym wykształceniem łatwiej bowiem o znalezienie pracy 25 , a koszty podjęcia studiów są niewielkie. Winny jest zły system edukacji, w najmniejszym stopniu nie gwarantujący pracy po kształceniu na poziomie średnim.\nFakt, że wielu młodych ludzi w Polsce decyduje się na podjęcie nauki w szkole wyższej ma wpływ nie tylko na podniesienie poziomu wykształcenia polskiego społeczeństwa, poszerzenie perspektyw rozwojowych czy podniesienie wydajności pracowników. Ma on także negatywne konsekwencje dla rynku pracy – obniża aktywność zawodową osób w wieku produkcyjnym, co zmniejsza możliwości wykorzystania kapitału ludzkiego w gospodarce i ujemnie oddziałuje na stan finansów publicznych, a także stan samego szkolnictwa wyższego, powodując dewaluację jego wartości. Ograniczanie negatywnych skutków tego zjawiska powinno odbywać się poprzez skrócenie toku studiów oraz umożliwienie łączenia nauki z pracą osób, dla których studia są najważniejszym etapem rozwoju w kierunku wykonywanego w przyszłości zawodu. Zmniejszeniu liczby studentów podejmujących naukę na uczelni wyższej z powodu braku perspektyw zawodowych sprzyjałoby zaś podniesienie rangi i jakości edukacji na poziomie średnim, a także zwiększenie kosztów i wysiłku wymaganego do podjęcia studiów.\n23.\t24.\t25.\nL. Białoń, Metodologiczne problemy określenia kapitału ludzkiego [w:] Perspektywy kapitału ludzkiego jako czynnika wzrostu gospodarczego Polski, red. S. Marciniak, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2002, s. 13. Stosunek wszystkich osób uczących się na danym poziomie do całej populacji osób będących w wieku nominalnie przypisanym temu poziomowi kształcenia (w przypadku szkolnictwa wyższego 19-24 lata). Szkoły wyższe i ich finanse w 2010 r., GUS, Warszawa 2011, s. 25 i 26. The European Higher Education Area in 2012: Bologna Process Implementation Report, Education, Audiovisual and Culture Executive Agency, Bruksela 2012, s. 19. This is Poland, GUS, Warszawa 2011, s. 25. OECD – Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (ang. Organization for Economic Cooperation and Development) Education at a Glance 2012, OECD, Paris 2012, s. 349-351. Youth in Europe. A statistical portrait, Eurostat, Luksemburg 2009, s. 105. Aktywność Ekonomiczna Ludności Polski. IV kwartał 2011, GUS, Warszawa 2011, s. 189. Ibidem, s. 189. Wozowczyk M., Massarelli N., European Union Labour Force Survey – Annual results 2010, Eurostat - Statistics in Focus 30/2011, Bruksela 2011, s. 1. W. Wojciechowski, Co zrobić, aby więcej Polaków pracowało?, Forum Obywatelskiego Rozwoju, Warszawa 2008, s. 4. M. Boni, Polska 2030 – Trzecia fala nowoczesności. Rynek pracy a rozwój polskiej i europejskiej (światowej) gospodarki, Zespół Doradców Strategicznych Prezesa Rady Ministrów, Warszawa 2011, s. 15. Polska 2030. Wyzwania Rozwojowe, Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, Warszawa, lipiec 2009, s. 380. Europe 2020 Poland. Fueling Growth and Competitiveness in Poland Through Employment, Skills, and Innovation, The World Bank, Waszyngton 2011, s. 37 i 39. Zatrudnienie w Polsce 2008. Praca w cyklu życia, red. M. Bukowski, Instytut Badań Strukturalnych, Warszawa 2010, s. 182. W. Wojciechowski, Co zrobić, aby więcej Polaków pracowało?, op. cit., s. 23. Zatrudnienie w Polsce 2008. Praca w cyklu życia, op. cit., s. 182. K. Pawłowska-Salińska, Chowają się na studiach, Gazeta Wyborcza, nr 250/2011, s. 1. U. Sztanderska, W. Wojciechowski, Czego (nie) uczą polskie szkoły? System edukacji a potrzeby rynku pracy w Polsce, Forum Obywatelskiego Rozwoju oraz Fundacja im. Friedricha Eberta, Warszawa 2008, s. 32 i 33. Zatrudnienie w Polsce 2008. Praca w cyklu życia, op. cit., s. 49. G. Quintini, T. Manfredi, Going Separate Ways? School-to-Work Transitions in the United States and Europe, OECD Social, Employment and Migration Working Paper No. 90, OECD Publishing, Paris 2009, s. 45. Zatrudnienie w Polsce 2008. Praca w cyklu życia, op. cit., s. 49. Education at a Glance 2009, OECD, Paris 2009, s. 242-253. Zob. szerzej: Młodzi 2011, Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, Warszawa 2011, s. 113.\nPaweł Tobera pawelt5@vp.pl Ekonomia Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach Opiekun naukowy: dr Marek Szewczyk\nKONTRAKTY CHARAKTERYSTYKA I ZASADY TERMINOWE INSTRUMENTU POCHODNEGO\nWspó łczesny r y nek instr umentów pochodnych (derywatów) to jeden z najszybciej rozwijających się segmentów rynków finansowych na świecie. Poprzez szerokie spektrum instrumentów oferowanych dla potencjalnego inwestora oraz perspektywę ponadprzeciętnych zysków rynek ten szybko stał się bardzo popularny, zarówno wśród inwestorów indywidualnych, jak i instytucji finansowych. Termin instrumenty pochodne (zaliczamy do nich: opcje, warranty i kontrakty terminowe - futures i forward) sugeruje, że ich wartość zależy od innych aktywów, którymi mogą być papiery wartościowe bądź towary. Biorąc pod uwagę zasadę działania, można powiedzieć, że instrumenty te mają bardzo wszechstronne zastosowanie. Z jednej strony służą do ograniczania ryzyka inwestycji na rynku kasowym, z drugiej zaś mogą być wykorzystywane w celach spekulacyjnych, dając przy tym możliwość realizacji bardzo dużych stóp zwrotu. Do najpopularniejszych instrumentów pochodnych z pewnością możemy zaliczyć kontrakty terminowe, które od lat są przedmiotem obrotu na rynkach giełdowych całego świata.\nHISTORIA KONTRAKTÓW TERMINOWYCH Koniec XX wieku był okresem rozkwitu transakcji terminowych, jednak pierwsze znane zapiski dotyczące transakcji określanych współcześnie, jako kontrakty terminowe pochodzą z XVII wieku z Japonii. Bogaci panowie feudalni, potrzebujący pieniędzy na swe wystawne życie, często sprzedawali nie tylko ryż posiadany już w magazynach, ale również przyszłe zbiory. Niektórzy historycy uważają, że podobne transakcje praktykowano jeszcze wcześniej w Chinach. Pierwszy rynek kontraktów terminowych w Stanach Zjednoczonych powstał w połowie XIX wieku. Handlowano na nim kontraktami terminowymi na zboża. Obrót odbywał się na Chicago Board Of Trade – CBOT (założonej w 1848 roku) oraz na giełdzie New York Coffee, Cotton Exchange (powstałej w latach 70 XIX wieku). Pełny rozwój rynku instrumentów pochodnych nastąpił w latach 70 XX wieku, gdy na giełdzie w Chicago wprowadzono do obrotu kontrakty na instrumenty finansowe. Na początku do obrotu wprowadzono kontrakty na waluty zagraniczne - szwajcarskiego franka i japońskiego jena. Następnie zaczęto notować kontrakty bazujące na innych aktywach finansowych\n– obligacjach i bonach skarbow ych Rządu Stanów Zjednoczonych. W latach 80 rozpoczął się obrót kontraktami na indeksy akcji, z których najpopularniejszym pozostaje do dziś kontrakt na indeks S&P 500. Obecnie na całym świecie dostępne są kontrakty terminowe na towary, obligacje, stopy procentowe oraz indeksy. Zaczęły pojawiać się również ich bardzo oryginalne odmiany – w rodzaju kontraktów terminowych na poziom temperatury w określonym miesiącu w określonym miejscu (wprowadzone na Chicago Mercantile Exchange w 1999 roku). Rynek terminowy w Polsce jest stosunkowo młody. Jako pierwsza kontrakty terminowe wprowadziła do obrotu Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie. W styczniu 1998 roku rozpoczęto notowanie kontraktów terminowych na indeks WIG 20 i dolara.\nCO TO JEST KONTRAKT TERMINOWY? Kontrakt terminowy to umowa, w której dwie strony (kupujący i sprzedający kontrakt – wystawca i nabywca kontraktu) zobowiązują się wzajemnie do zakupu oraz sprzedaży określonych aktywów,\nw ściśle określonym momencie czasu kontraktów reagują niemal natychmiast w przyszłości (w dniu rozliczenia) po na zmiany cen na rynku bazowym. ustalonej w dniu zawarcia umowy cenie (cena wykonania). Kontrakt jest dla obu stron bezwarunkowym i nieodwołalnym FORWARD I FUTERES – zobowiązaniem do wywiązania się z jego CZYM TO SIĘ RÓŻNI? warunków w określonym terminie. Wyróżnia się dwa zasadnicze rodzaje kontraktów terminowych: Obrót kontraktami terminowymi odbywa się na giełdach w systemie ciągłym, co zapewnia odpowiednią płynność, dzięki czemu każda otwarta pozycja może zostać zamknięta w dowolnym momencie przed upływem ważności kontraktu. Aby sprzedać kontrakt nie trzeba go wcześniej posiadać – w odróżnieniu na przykład od rynku akcji, gdzie aby sprzedać akcje należy je wcześniej mieć lub, w przypadku gry na krótko, pożyczyć od maklera. Kontrakt, jak mówi sama nazwa, jest rodzajem pewnej umowy. Sprzedający zobowiązuje się wypełnić kontrakt dopiero w czasie przyszłym, nie musi więc posiadać tego co zamierza sprzedać. Tego typu transakcje są skutecznym sposobem na ograniczanie ryzyka zmiany cen instrumentu bazowego (tzw. hedging), ponieważ w kontrakcie ustalona jest cena dostawy. Strony transakcji wiedzą, po jakiej cenie transakcja zostanie rozliczona. Obojętna jest więc dla nich cena instrumentu bazowego, jaka ukształtuje się w przyszłości na rynku. Przykład: Firma dokonująca zakupu surowców za granicą jest narażona na zmiany kursów walut wymienialnych. Jeżeli wartość waluty obcej będzie spadać, zakup surowców będzie dla firmy bardzo opłacalny. Z kolei gdy cena waluty będzie rosnąć – koszty produkcji w firmie będą wyższe z uwagi na wyższe ceny surowców. Aby zredukować ryzyko wahań kursowych firma będzie dążyła do zawierania kontraktów na przyszłe dostawy surowca po ściśle określonej cenie w dniu zawarcia umowy kontraktu. W takim ujęciu kontrakt terminowy eliminuje ryzyko związane z niepewnością względem ceny surowca w określonym momencie czasu w przyszłości. Kontrakty terminowe są tak skonstruowane, że zmiany cen na rynku terminowym praktycznie powielają zmiany cen zachodzące w tym samym czasie na rynku rzeczywistym. Gdyby zależność między tymi rynkami nie istniała, kontraktów nie można by wykorzystywać jako instrumentu służącego do zabezpieczania pozycji na rynku gotówkowym. Wartym uwagi jest fakt, że ceny\nZamknięcie otwartych wcześniej pozycji może nastąpić na dwa sposoby: •\nw dniu wygaśnięcia kontraktu przez ich wykonanie po cenie wykonania,\nw dowolnym momencie czasu w obrocie giełdowym przez wystawienie zlecenia przeciwstawnego do pozycji posiadanych na rachunku tzw. wzajemne zniesienie się otwartych pozycji\n– kontrakty terminowe forward, – kontrakty terminowe futures. Kontrakty forward nie są przedmiotem obrotu giełdowego. Stanowią umowę pomiędzy instytucjami i ich klientami i mają charakter negocjowany. W momencie zawarcia umowy forward ustala się wielkość transakcji i cenę, po której zostanie ona zawarta, natomiast dostawa przedmiotu kontraktu następuje w terminie wykonania umowy kontraktu. Kontrakty futures stanowią przedmiot obrotu na rynkach kapitałowych. Ich konstrukcja jest szczegółowo regulowana przez rynki (tzw. standardy kontraktu) i nie podlega negocjacjom ani zmianom przez strony umowy kontraktu.\nOTWIERANIE I ZAMYKANIE POZYCJI Otwarciem pozycji na rynku kontraktów terminowych określa się każdorazowe wejście inwestora na rynek (zakup kontraktów lub ich sprzedaż).\nROZLICZANIE KONTRAKTÓW TERMINOWYCH W zależności od charakteru rozliczenia kontraktu w terminie wygaśnięcia możemy podzielić kontrakty terminowe na: – kontrakty z dostawą, – kontrakty rozliczane pieniężnie. Kontrakt z dostawą zawiera w sobie wbudowane zobowiązanie do dostarczenia instrumentu bazowego przez wystawcę kontraktu w dniu wygaśnięcia kontraktu. Kontrakty rozliczane pieniężnie nie zawierają elementu dostawy instrumentu bazowego, a w dniu wygaśnięcia kontraktu jego nabywca i wystawca jedynie wyrównują wzajemnie (w formie pieniężnej) różnicę pomiędzy wartością instrumentu bazowego:\nKupno kontraktu, czyli otwarcie długiej pozycji na kontrakcie terminowym, to zobowiązanie do kupna instrumentu •\tbazowego w dniu wykonania kontraktu po określonej cenie. Kupujący kontrakt spodziewa się wzrostu ceny instrumentu bazowego w przyszłości. •\njeżeli kurs instrumentu bazowego będzie wyższy od kursu kontraktu, kwotę rozliczenia płaci wystawca kontraktu na rzecz nabywcy kontraktu – zarabia nabywca, jeżeli kurs instrumentu bazowego będzie niższy od kursu terminowego, wówczas kwotę rozliczenia płaci nabywca kontraktu terminowego na rzecz wystawcy kontraktu – zarabia wystawca.\nSprzedaż (wystawienie) kontraktu, czyli otwarcie krótkiej pozycji na kontrakcie terminowym, to zobowiązanie wystawcy kontraktu do sprzedaży instrumentu bazowego w dniu wykonania kontraktu po ustalonej cenie. Wystawca kontraktu spodziewa się spadku wartości instru- Obecnie na świecie transakcje zakończomentu bazowego. ne dostawą towarów są raczej wyjątkiem niż regułą. Z tego powodu same giełdy, Możliwości te dają ogromną przewagę określając zasady notowania kontraknad rynkiem akcji, gdzie zyski można tów, coraz częściej odchodzą od fizycznej czerpać przede wszystkim ze wzrostu. dostawy, zwłaszcza że większość obrotu W przypadku kontraktów terminowych kontraktami towarowymi na świecie nie jest się uzależnionym od tenden- przypada na instrumenty finansowe, cji zwyżkowej na rynku: zyski można a nie – jak dawniej – na towary w rodzaju osiągać zarówno w czasie spadków, jak zbóż czy metali. W zasadzie nie należy się i wzrostów ceny, grając odpowiednio temu dziwić. O ile można sobie wyobrana spadek lub wzrost ceny instrumentu zić dostarczenie inwestorowi 1000 buszli pszenicy czy 100 000 amerykańskich bazowego.\nobligacji skarbowych, o tyle mogłaby wystąpić trudność choćby przy indeksach akcji - należałoby wówczas dostarczyć chętnemu portfel akcji odpowiadający indeksowi. Jeszcze większe problemy wystąpiłyby przy kontraktach na stopę procentową, nie mówiąc już o takich, w których instrumentem bazowym jest temperatura w jednym z pięciu miast w Stanach Zjednoczonych. Rynek terminowy odróżnia się tym od rynku kasowego (akcyjnego), że zawarcie umowy (kontraktu) następuje w odmiennym momencie czasu niż jej rozliczenie. W chwili zawarcia kontraktu uzgadniana jest jedynie cena wykonania tego kontraktu. Dostarczenie przedmiotu kontraktu oraz rozliczenie transakcji dokonywane jest w dniu wygaśnięcia kontraktu.\nDŹWIGNIA FINANSOWA Charakterystyczną cechą kontraktów terminowych jest możliwość zastosowania dźwigni finansowej. Jej efektem jest zwielokrotnienie wyniku finansowego. Stopy zwrotu, jakie uzyskujemy z inwestycji w kontrakty terminowe, są dużo wyższe niż przy inwestycjach w instrumenty rynku kasowego, np. akcje. Dźwignia finansowa w kontraktach terminowych jest czynnikiem, który sprawił, że instrument ten jest bardzo popularny wśród inwestorów. Strony transakcji przed zawarciem transakcji terminowej są zobowiązane do wniesienia w biurze maklerskim tzw. depozytów zabezpieczających. Depozyt zabezpieczający to kwota środków pieniężnych, względnie pula papierów wartościowych, blokowana na rachunku otwierającego pozycję (długą lub krótką), wymagana dla umożliwienia otwarcia i utrzymania otwartej pozycji na jego rachunku. Wysokość depozytu ma ograniczać do minimum ryzyko niedotrzymania warunków umowy kontraktu. Wysokość depozytu zabezpieczającego jest ściśle określana przez Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych i stanowi określony procent pełnej wartości kontraktu terminowego. Dźwignia finansowa w kontraktach terminowych wynika z tego, że strony transakcji, aby zawrzeć kontrakt, muszą wnieść jedynie depozyt zabezpieczający. Zyski i straty z inwestycji są natomiast wyznaczane w oparciu o pełną wartość kontraktu terminowego. Relacje między wartością depozytu i kontraktu różnią się w zależności\nTabela 1. Efekt dźwigni finansowej na przykładzie kontraktów terminowych na akcje spółki KGHM\nZgodnie ze standardem instrumentu na jeden kontrakt terminowy przypada 100 akcji. Załóżmy, że zawieramy transakcje po kursie 100 zł, a wartość depozytu zabezpieczającego wynosi 1500 zł. – Przed zawarciem transakcji na kontraktach nabywca oraz wystawca muszą w biurze maklerskim złożyć depozyty wysokości 1500 zł. – Transakcja na kontraktach na KGHM po kursie 100 zł oznacza wartość transakcji 10000 zł (kurs kontraktu 100 zł x liczba akcji przypadająca na jeden kontrakt 100 sztuk). – Załóżmy, że w terminie wygaśnięcia kurs akcji KGHM rośnie o 10% i ostateczny kurs rozliczeniowy zostaje wyznaczony na poziomie 110 zł. Wzrost wartości instrumentu bazowego oznacza, że na tej inwestycji zarobił nabywca kontraktu, a stracił jego wystawca. – Wyznaczamy kwotę rozliczenia dla nabywcy kontraktu (czyli kwotę jego zysku). Kwota rozliczenia = (110zł-100 zł)x 100 akcji = 1000 zł (tyle zarobił nabywca kontraktu). – Wyznaczamy teraz stopę zwrotu, czyli wielkość, która pokazuje, jaka była rentowność zaangażowanych w inwestycję kapitałów. Należy pamiętać, że aby kupić kontrakt wystarczyło zainwestować jedynie 1500 zł (depozyt zabezpieczający), nie musieliśmy posiadać pełnej wartości kontraktu, czyli w tym przypadku 10000 zł. Stopa zwrotu = kwota rozliczenia/wartość depozytu = 1000 zł/1500 zł = 67%. – Powyższy przykład udowadnia, że w efekcie zmiany wartości instrumentu bazowego o 10% nabywca kontraktu osiągnął stopę zwrotu aż 67%. Zyski na kontrakcie były prawie 7-krotnie wyższe niż zyski z bezpośredniej inwestycji w akcje spółki KGHM. Tak właśnie działa efekt dźwigni finansowej. (źródło: Mejszutowicz K., Podstawy inwestowania w kontrakty terminowe i opcje, GPW, Warszawa 2008)\nod kontraktów. Od nich zależy to jak silny jest efekt dźwigni. Im wyższy jest stosunek wartości kontraktu do depozytu, tym większe możliwości zysków lub strat w stosunku do zaangażowanego kapitału. Podkreślić należy to, że wystawca kontraktu ponosi stratę w wysokości 1000 zł, czyli traci 67% zainwestowanych kapitałów. Efekt dźwigni finansowej działa na niekorzyść inwestujących w kontrakty w przypadku, gdy cena instrumentu zmieni się niezgodnie z ich oczekiwaniami.\nROZLICZANIE KONTRAKTÓW TERMINOWYCH Codzienne rozliczenie rynkowe CRR (równanie do rynku) jest mechanizmem codziennej kontroli poziomu zysków oraz strat na wszystkich otwartych pozycjach na danym kontrakcie. Mechanizm ten wprowadzono, aby nie doszło do sytuacji, gdy w terminie rozliczenia kontraktu zobowiązanie z tytułu otwartej pozycji przekroczyłoby wniesioną kwotę depozytu zabezpieczającego. System ten gwarantuje bieżącą wypłacalność inwestorów na rynku terminowym. Jeżeli inwestor otworzył pozycję i przetrzymał ją do końca sesji, to w takim wypadku przeliczenia dokonuje się po dziennym kursie rozliczeniowym (kurs zamknięcia sesji) dla danego instrumentu pochodnego i odpowiednio uznaje się, bądź obciąża saldo inwestora. W efekcie na saldzie depozytu zabezpieczającego po sesji powstaje nadwyżka lub deficyt (jeżeli kurs instrumentu zachowywał się na zamknięciu rynku zgodnie z przewidywaniami inwestora, bądź jeżeli notowanie instrumentu było na niekorzyść inwestora). Każdego dnia inwestorzy, którym wartość depozytu spadnie poniżej minimalnej wartości wymaganej do utrzymania pozycji na rachunku, są wzywani do uzupełnienia depozytu do poziomu wymaganego. Jeżeli inwestor nie uzupełni odpowiedniej kwoty, to jego pozycja zostaje automatycznie zamknięta. Z drugiej strony, jeżeli pozycja przynosi zysk, to na koniec dnia odpowiednia kwota zasila rachunek klienta tworząc nadwyżkę finansową.\nSERIE KONTRAKTÓW TERMINOWYCH Kontrakty notowane w poszczególnych miesiącach, oparte na tym samym instrumencie bazowym noszą nazwę serii (np. seria wrześniowa kontraktu na indeks WIG20). Wszystkie serie\nkontraktów oparte na danym instrumencie tworzą klasę kontraktów, czyli serie marcowa, czerwcowa, wrześniowa i grudniowa kontraktów na indeks WIG20 tworzą klasę dla tego kontraktu. Oznaczenie kontraktów terminowych: FXYZkr gdzie:\nF – rodzaj instrumentu (futures) XYZ – skrót nazwy instrumentu bazowego np. W20 dla indeksu WIG20 k- kod określający miesiąc wykonania H – marzec M – czerwiec U – wrzesień Z – grudzień r – ostatnia cyfra roku wygaśnięcia (źródło: http://dmbzwbk.pl/edukacja/opcje-futures-cfd/kontrakty-terminowe/kontrakty-terminowe.html, data odczytu: 15. 07.2012)\nPrzykład: FW20Z7 – kontrakt terminowy futures (F) na indeks WIG20 (W20) wygasający w grudniu (Z) 2007 roku (7). W każdym momencie czasu w obrocie znajduje się określona ilość serii kontraktów na dany instrument np. dla kontraktów terminowych na indeks WIG20 w obrocie znajdują się zawsze 4 serie kontraktów: każda znajduje się w obrocie przez cały rok – serie: marcowa, czerwcowa, wrześniowa i grudniowa. Kiedy wygasa dana seria, w jej miejsce ,,wchodzi” kolejna seria, która będzie wygasać za rok od dnia jej wprowadzenia do obrotu. Czyli np. w trzeci piątek czerwca 2010 r. wygasła czerwcowa seria kontraktów na indeks WIG20 z oznaczeniem FW20M10, a kolejnego dnia sesyjnego wprowadzono do obrotu czerwcową serię tego samego kontraktu, ale z datą wygaśnięcia 2011 r. – FW20M11. Bibliografia: Książki: •\t•\nMejszutowicz K., Podstawy inwestowania w kontrakty terminowe i opcje, GPW, Warszawa 2008. Zalewski G., Kontrakty terminowe w praktyce, WIG PRESS, Warszawa 2006.\nŹródła internetowe: •\tZespół Edukacji i Informacji Inwestorskich DM BZ WBK S.A., Kontrakty terminowe, http://dmbzwbk. pl/edukacja/opcje-futures-cfd/kontrakty-terminowe/kontrakty-terminowe.html,data odczytu: 15. 07.2012\nNazwa działu BIULETYN SKN PROGRESS\nKONFERENCJE NAUKOWE Z wielką przyjemnością prezentujemy pierwszy Biuletyn SKN Progress! Chcemy się z Wami podzielić tym, co udało nam się zorganizować i osiągnąć w minionym roku akademickim. Naszym celem jest nieustanny rozwój, łączenie środowiska akademickiego z biznesowym oraz zdobywanie doświadczeń, których nie dadzą nam żadne zajęcia teoretyczne na wykładach. A przy tym wszystkim – doskonała zabawa w gronie osób, które lubią przygody i nie boją się wyzwań.\nPROGRESS ACCOUNTING COMPETITION – PAC www.pac.org.pl\nOgólnopolski Konkurs z Rachunkowości (PAC) to autorski projekt SKN Progress, który daje uczestnikom możliwość wykorzystania zdobytej wiedzy z zakresu rachunkowości w praktyce, a przy tym wygrania cennych nagród. W konkursie biorą udział trzyosobowe drużyny i składa się on z czterech etapów. W minionym roku odbyła się już trzecia edycja PACu. Udział wzięło aż 357 drużyn, co w sumie daje 1101 uczestników z całej Polski. Zaangażowaliśmy do zabawy 19 firm i 33 koła naukowe. Partnerami głównymi byli: Ernst & Young, PwC oraz Business Support Solution. Na najlepsze drużyny czekały atrakcyjne nagrody, m.in: płatne praktyki, tablety, iPody, dyski zewnętrzne i bony szkoleniowe. W roku akademickim 2012/2013 odbędzie się czwarta edycja konkursu – zapraszamy już w listopadzie!\nCzłonkowie SKN Progress biorą aktywny udział w konferencjach naukowych. W poprzednim roku byliśmy m.in. na konferencji „Światowe trendy ekonomiczne” w grudniu oraz „Innowacyjność w świecie biznesu” w maju. Obie organizowane przez trzy koła naukowe: SKN Opteam, SKN IM-TECH oraz SKN Progress. Na obu konferencjach członkowie Progressu dostawali wyróżnienia za najlepsze prezentacje oraz referaty.\nFinance Week to tydzień bezpłatnych szkoleń i warsztatów dla studentów, obejmujących tematykę szeroko pojętej ekonomii, finansów, rynku kapitałowego, a także umiejętności interpersonalnych. Jest to łączenie środowiska akademickiego z biznesowym poprzez zajęcia praktyczne, gry i konkursy. Dodatkowo podczas Finance Weeku organizowane są spotkania ze znanymi osobistościami oraz majówkowa impreza integracyjna.\nMagazyn Studencki Forward, który właśnie trzymasz w rękach, to bezpłatne czasopismo dystrybuowane na uczelnie w całej Polsce. Czytają je st udenc i i w yk ł adowc y m.in. z Uniwersy tetu Łódzkiego, U n i w e r s y t e t u Wa r s z a w s k i e g o , Uniwersy tet u Jagiellońsk iego, Uniwersy tetu Ekonomicznego w Poz n a n iu, Un iwe rs y te t u Ja n a Kochanowskiego w Kielcach i Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie. Forward w ydawany jest dwa razy do roku. Artykuł może napisać każdy – wystarczy zgłosić swój temat na maila redakcji, poczekać na akceptację i pisać. Do numeru wybierane są najlepsze teksty. W minionym roku wydaliśmy numer dziewiąty i dziesiąty. W obecnym doczekacie się jeszcze jednego wydania – w drugim semestrze.\nW roku 2011/2012 odbyła się szósta edycja Finance Weeku. Jak zwykle przyciągnęła ona wielu studentów – w sumie około 1200 uczestników. Gościliśmy dwóch prelegentów: prof. Leszka Balcerowicza oraz dr. Adama Czyżewskiego, którzy wygłosili wykłady na temat stanu polskiej gospodarki oraz perspektyw wydobycia gazu łupkowego w Polsce. W tygodniu, tradycyjnie już, odbył się Balonowy Deszcz Nagród z Ernst & Young, podczas którego na Wydziale Zarządzania UŁ zrzuconych z tarasu zostało 1000 żółtych balonów, a w 150 z nich znajdowały się nagrody. Tydzień Finance Week zakończyła impreza z wykładowcami – Majówka Finance Weeku, kiedy to został wybrany wykładowca roku – została nim prof. Walentyna Kwiatkowska z Wydziału Ekonomiczno – Socjologicznego UŁ. W maju 2013 roku czekajcie na siódmą edycję projektu!\nPROGRESS NA SPORTOWO\nW zeszłym roku nasi chłopcy wzięli udział w Turnieju Piłki Nożnej – Inwestor Cup. Trenowali przez kilka tygodni i dzięki temu udało im się zdobyć trzecie miejsce. Dodatkowo w sierpniu braliśmy udział w turnieju siatkówki plażowej, organizowanym przez Infosys BPO Poland (Infosys Volleyball Cup). Nasza drużyna zakwalifikowała się do półf inałów, po których ostatecznie zajęła czwarte miejsce. W tym roku my również będziemy organizatorami sportowego eventu – w okresie zimowym zorganizujemy turniej siatkówki halowej. Już teraz zachęcamy do treningów.\nIMPREZY Nie samą nauką żyje student, dlatego SKN Progress organizuje kilka razy w roku imprezy w łódzkich klubach. Studentów zaprosiliśmy na Traff ic Lights Party, Oblej Sesję, Imprezę finałową PACu i Majówkę Finance Weeku. W ty m roku również nie zabraknie okazji do wspólnych tańców.\nwww.kongres.waw.pl Wspólnie z trzema innymi kołami naukowymi współorganizujemy pierwszy w Polsce Ogólnopolski Kongres Ekonomicznych Kół Naukowych, który odbędzie się w listopadzie w Warszawie. Sam kongres ma na celu realizację misji Ogólnopolskiego Zrzeszenia Kół Naukowych, które powstało w roku akademickim 2011/2012, czyli stworzenie wspólnej strategii wspierania działalności organizacji studenckich. Podczas trzydniowego kongresu będziemy dyskutować, pod okiem wybitnych ekspertów – zarówno w sferze edukacji, jak i ekonomii, na tematy związane z edukacją wyższą, polską gospodarką oraz finansowaniem innowacyjnych przedsięwzięć. W ramach kongresu zorganizowany jest także Ogólnopolski konkurs na najlepszy esej dotyczący współczesnej edukacji ekonomicznej w Polsce, skierowany do studentów z całego kraju. Na zwycięzców czekają cenne nagrody oraz możliwość prezentacji swojej pracy w Warszawie. Forward objął patronat medialny nad kongresem – w następnym numerze przeczytacie obszerną relację z tego wydarzenia.\nCzłonkostwo w kole to coś więcej niż udział w projektach i samorealizacja. To również świetna zabawa i okazja do nawiązania przyjaźni. Dlatego stawiamy duży nacisk na integrację, organizując wspólne wyjazdy. W zeszłym roku dwa razy, bezpośrednio po rekrutacji nowych członków, spędziliśmy weekend w ośrodku wypoczynkowym w Rochnie. Dzięki temu mogliśmy się lepiej poznać, pobawić, przetańczyć całą noc i zyskać fajne wspomnienia. W lipcu dodatkowo zorganizowaliśmy wyjazd wakacyjny do Zakopanego, aby razem zdobywać tatrzańskie szczyty. W tym roku również odbędą się wyjazdy integracyjne – na to z utęsknieniem czekamy.\nNazwa działu WYWIAD\nAnna Cupriak a.cupriak@progress.org.pl, Jan Żelazny j.zelazny@progress.org.pl Ekonomia, Międzynarodowe Stosunki Gospodarcze Uniwersytet Łódzki Studenckie Koło Naukowe Progress\nDr Paweł Samecki to dyrektor Departamentu Zagranicznego NBP. W przeszłości pełnił funkcję komisarza UE ds. polityki regionalnej, wiceministra finansów RP oraz dyrektora Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej. Jest absolwentem wydziału EkonomicznoSocjologicznego Uniwersytetu Łódzkiego.\nObecny kryzys gospodarczy dał Europie impuls do dyskusji na temat przyszłości wspólnej waluty i polityki unijnej. W Parlamencie Europejskim słyszymy głosy zarówno eurosceptyków, którzy życzyliby sobie rezygnacji z euro i powrotu do maksymalnej suwerenności państw, jak i zwolenników pogłębiania więzi europejskich, których konsekwencją będzie stworzenie federacji. O tym, czy Polska powinna dążyć do jak najszybszego wprowadzenia wspólnej waluty, dlaczego kryzys w Grecji wywołał poruszenie całej Europy oraz o przyszłości integracji europejskiej rozmawialiśmy z dr. Pawłem Sameckim w łódzkim oddziale NBP. Wywiad odbył się 13.03.2012 r. po wykładzie otwartym w ramach funkcjonowania Centrum Informacji o Euro.\nTo kiedy należałoby w takim razie wstąpić do ERM II – Europejskiego Mechanizmu Kursowego?\nP.S.: Wejście do ERM II powinno\nnastąpić tylko gdy zaraz po 2-letnim okresie usztywnienia waluty będziemy chcieli przyjąć euro. W innym wypadku nie wydaje się to opłacalne.\nJakby pan odnosi się do sytuacji, któPrzystępując do Unii Europejskiej ra ma miejsce w Szwecji? U nich przyprzyjęliśmy acquis communautaire, jęcie wspólnej waluty jest odwlekane co zmusza nasz kraj do wprowadze- w czasie. nia wspólnej waluty europejskiej. Kiedy Pana zdaniem byłby na to P.S.: W Szwecji mamy do czynienia najodpowiedniejszy moment? Czy z zupełnie inną sytuacją niż w Polsce. powinniśmy jak najszybciej przystą- U nich były już przeprowadzane refepić do strefy euro, czy możliwie długo renda, w których obywatele wypowiepozostać przy własnej walucie? dzieli się przeciwko przyjęciu euro. Pomimo że władze polityczne wyrażają Paweł Samecki: Odwlekanie w nie- chęć wstąpienia do strefy euro, są zwiąskończoność momentu wejścia do strefy zane decyzją społeczeństwa. euro nie wydaje się racjonalne. Należy pamiętać, że wciąż jesteśmy gospodar- W historii mieliśmy już niejednoką stosunkowo małą pod względem krotnie do czynienia z bankructwailościowym, a jednocześnie otwartą. mi krajów. Wtedy nie wywoływało Mamy silne powiązaną ze strefą euro, to poruszenia na całym kontynencie. szczególnie z Niemcami. Wymiana Dlaczego przy wspólnej walucie pohandlowa z członkami eurostrefy sta- tencjalne bankructwo Grecji powonowi ponad 50% naszego handlu. Dla duje takie zaniepokojenie wśród elit naszych przedsiębiorców, zwłaszcza unijnych? eksporterów, jak najszybsze przyjęcie euro byłoby bardzo dogodne. Wspólna P.S.: Problem polega na tym, że Grecja waluta oznacza większą przewidynie jest jedynym krajem pogrążonym walność zjawisk gospodarczych i kurw kryzysie. Podobna sytuacja ma miejsu walutowego oraz spadek kosztów sce w Portugalii i Irlandii, trudne chwitransakcyjnych. le przechodzą też Włochy i Hiszpania\nWYWIAD – nie jest to kryzys tylko jednego państwa. Mamy do czynienia z kryzysem modelu gospodarczego, który kształtował się przez ostatnie 20 lat. Do strefy euro weszły kraje niekonkurencyjne, co zaburzyło jej prawidłowe funkcjonowanie. Państwa te są niedopasowane do jednej polityki monetarnej (prowadzonej przez EBC – przypis red.). Kłopot polega na tym, że jeżeli Grecy odstąpiliby teraz od reform, to reperkusje byłyby odczuwalne dla wszystkich członków Unii Europejskiej, a w szczególności dla beneficjentów tych samych programów naprawczych co Grecja (Portugalii i Irlandii – przypis red.). Czyli nie możemy nawet pozwolić na kontrolowane bankructwo Grecji?\nP.S.: Nad kontrolowanym bankructwem można by się zastanawiać. W tej chwili mamy już do czynienia z częściowym kontrolowanym bankructwem, czyli 50%-ową redukcją zadłużenia nominalnego Grecji. Jak widać nie jest tak źle. Rynki przyjęły to rozwiązanie jako akceptowalne.\nW mediach pojawiły się informacje, że mimo niespełnienia zakładanych poziomów redukcji deficytu budżetowego przez Hiszpanię, Komisja UE rozważa możliwość zrezygnowania z kar, chociaż powinno się to wiązać z sankcjami nakładanymi w ramach Paktu Fiskalnego. Czy to jest w porządku? Pakt Fiskalny wszedł w życie 2 marca 2012 r., a już niecałe dwa tygodnie później rozpatrywane jest odejście od jego założeń...\nP.S.: Zgadzam się, że pacta sunt\nservanda. Jestem jednak przekonany, że Komisja Europejska i państwa członkowskie bardzo głęboko analizują ten przypadek. Proszę zauważyć, że w stosunku do Węgier Komisja UE wystąpiła z propozycją obcięcia nowych płatności. Stąd wniosek, że Komisja nie jest taka łagodna w swoich poczynaniach. Z oceną musimy poczekać do ostatecznej decyzji. Wiemy z przeszłości, że poluzowanie Paktu Stabilności i Wzrostu wobec Niemiec i Francji w 2003 roku pośrednio przyczyniło się do błędów w polityce fiskalnej wszystkich państw członkowskich.\nP.S.: Nastroje są złe. Szczególnie\nnegatywnie wypowiadają się przywódcy wysoko rozwiniętych krajów Europy. Twierdzą, że zainwestowali miliardy euro, w ramach polityk regionalnych, w takie kraje jak Grecja czy Portugalia. I co? I nic. Kryzys w dwa lata zniwelował to, co budowano dziesięcioleciami. Powstaje zatem wątpliwość co do zasadności prowadzenia polityki regionalnej w takim kształcie i skali jak do tej pory. Okazuje się, że niefrasobliwość władz może doprowadzić do zaprzepaszczenia pozytywnych skutków. Nie ma więc gwarancji, że Bułgaria czy Polska będzie się dobrze rozwijać dzięki tym środkom. Czy hipotetycznie możliwa by była rezygnacja ze wspólnej waluty i powrót do wspólnego rynku bez jednoczesnego ryzyka poważnych konfliktów pomiędzy krajami członkowskimi?\nP.S.: Jest to bardzo hipotetyczna\nsytuacja, z gatunku „political fiction”. Tak głębokie cofnięcie się w integracji musiałoby być w y wołane ja k i mś dramatem w którejś z wielkich gospodarek, Niemiec czy Francji. W tej chwili Gorzej ze społeczeństwem greckim… Unia fiskalna wiąże się również z po- nie widać takiego zagrożenia. większaniem budżetu wspólnotowego. P.S.: Jest to bardzo kosztowne i trudne W jaki sposób kraje członkowskie się Jeśli więc nie cofamy się w integracji dla Greków, ale warto tutaj przytoczyć, do tej kwestii odnoszą? to musimy ją pogłębiać. Czy dążymy że na początku lat 90-tych Polska rówzatem do unii politycznej? Stanów nież nie obsługiwała swojego zadłużenia i też uzyskała częściową redukcję P.S.: Zwiększenie wspólnego budże- Zjednoczonych Europy? tu postulują głównie kraje południa zadłużenia publicznego i prywatnego. i wschodu (beneficjenci netto – przy- P.S.: Ja osobiście nie chcę czegoś pis red.), czemu przeciwstawiają się Według Unii Europejskiej sposo- państwa północy i zachodu Europy. takiego. Jestem za zachowaniem państw bem na wyjście z kryzysu jest po- W obecnej sytuacji fiskalnej płatnicy narodowych. Owszem, istnieją nurty głębienie integracji i dążenie do netto twierdzą, że zwiększenie budże- ideologiczne, postulujące stworzenie unii fiskalnej. Wprowadzono szereg tu jest nie do pomyślenia. Z ich punk- Stanów Zjednoczonych Europy, ale nie reform: Pakt Fiskalny, Sześciopak, tu widzenia zwiększenie wydatków wydaje mi się, że uzyskają one wystarSemestr Europejski, Rada ds. Ryzyka w wybranych regionach przy jednocze- czające poparcie, aby urzeczywistnić Systemowego. W jaki sposób mają one snym zmniejszaniu w pozostałej części swoje zamysły. Realistyczne w tej chwili są wspólne elementy polityki fiskalnej, pomóc krajom wyjść z kryzysu i czy Europy jest bezzasadne. ale nie oznacza to wspólnego budżetu widać już jakieś efekty tych działań?; czy rządu. Ewentualne stworzenie fedeZ racji tego, że był Pan komisarzem racji jest możliwe tylko w perspektywie P.S.: Rzeczą naturalną jest, że nie Unii Europejskiej ds. polityki regio- wielu, wielu dziesięcioleci. widać jeszcze rezultatów. Te uregulo- nalnej – czy wie Pan jakie w obecnej wania dotyczą zmian instytucjonal- sytuacji są nastroje elit unijnych odnych polityki fiskalnej, których efek- nośnie ekspansywnej polityki spójty dostrzeżemy dopiero za kilka lat. ności, skierowanej do nowych państw Przedsięwzięcia te nie tyle mają napra- członkowskich, której celem jest przywić sytuację bieżącą, co zapobiegać spieszenie konwergencji realnej m.in. kryzysom w przyszłości. Ich celem jest takich krajów jak Polska, Rumunia sprowokowanie krajów do prowadze- czy Bułgaria? nia rozsądnej polityki gospodarczej.\nMateusz Graczyk matty.graczyk@gmail.com Ekonomia, spec. rynek kapitałowy Uniwersytet Łódzki\nOpiekun naukowy: dr hab. Jerzy Gajdka, prof. nadzw. UŁ\n„Życie na kredyt, czyli zjadanie przyszłości, to metoda, którą się obecnie stosuje, żeby sprzeczności [dużo korzyści i żadnych podatków] ze sobą pogodzić. Próbuje się osiągnąć niewielkie korzyści bieżące, ryzykując wielkie straty w przyszłości. Taki sposób postępowania przybliża widmo bankructwa, które kładzie kres kredytom”.\nMożliwość zarobienia dużych pieniędzy na giełdowych spadkach skłania nas do refleksji: czy możemy być pewni, że brak wiedzy na temat fundamentalnych zależności w gospodarce, który doprowadził do takiej zapaści, nie wynikał z celowych zachowań? Odpowiedź na to pytanie pozostawię czytelnikowi.\nPowyższy cytat pochodzi z publikacji Claude Frederica Bastiata, która napisana ponad 160 lat temu dała początek istnieniu teorii klasycznego liberalizmu. Dzieło to wciąż okazuje się nadzwyczaj interesujące, gdyż problemy ekonomiczne tamtych czasów są aktualne do dziś. Przydatność tej publikacji podkreśla fakt, że przywołany cytat, jak i pozostałe eseje autora, w dość dobity sposób uświadamiają nam – społeczeństwu skomputeryzowanemu, zmechanizowanemu i zglobalizowanemu – jak przydatna jest wiedza ekonomiczna liberałów tamtych czasów.\nNIEUDOLNOŚĆ „MĘŻÓW STANU”\nDokładnie wbrew tej wiedzy i słowom Bastiata postąpili akcjonariusze na Wall Street, kiedy przyznawano kredyty hipoteczne kilka lat temu. Przydzielanie takich kredytów bez zabezpieczeń znacząco zwiększyło nieefektywny popyt na nieruchomości w USA, co spowodowało z kolei przecenę instrumentów odpowiedzialnych za wzrost cen domów, tzw. CDO opartych na długu (Collateralized D ebt Obligat ion s). CDO w pew ny m momencie stały się bezwartościowe, ponieważ właściciele domów przestali spłacać swoje kredyty. Banki inwestycyjne, pożyczkodawcy, inwestorzy i brokerzy posiadali tysiące pustych CDO, które w tym momencie zaczęły przypominać bombę z opóźnionym zapłonem. Gdy okazało się, że już nikt nie chce kupować CDO, cały system został zamrożony i bomba wybuchła. Spółki ogłosiły niewypłacalność, a na amerykańskich gie łdach mogliśmy zaobser wować olbrzymie spadki. Indeks Dow Jones, na fali paniki powstałej po bankructwie Lehman Brothers oraz w obliczu rozpoczynającego się kryzysu finansowego, stracił ponad 780 punktów w przeciągu tygodnia.\nJak zareagowali na taką destabilizację w gospodarce politycy? Tak jak prawie zawsze – szukając rozwiązania problemu w kieszeniach podatników. Większość z nich, nie doceniając wiedzy ekonomii politycznej, w której specjalizował się Bastiat w XIX wieku, uważa, że argumenty klasycznego liberalizmu są już przestarzałe. Wśród „mężów stanu” popularne jest przeświadczenie mówiące, że dziś rynki finansowe są tak skomplikowane, iż niezbędny jest interwencjonizm banków centralnych bądź państwa, przejawiający się na przykład w postaci dokapitalizacji, podnoszenia stóp procentow ych lub przedt e r m i n o w e go w y k upie n i a b on ó w skarbow ych. Te upraw nienia dają moż liwość k sięgowej man ipu lacji autentycznymi danymi – liczbami. W taki sposób bardzo łatwo jest ukryć „na papierze” np. dł ug publiczny. Tymczasem gdyby politycy – jako prawodawcy – stworzyli trywialny system wykluczający rozdawanie „niespłacalnych” kredytów i tym samym zastosowali się do „przestarzałej” myśli ekonomicznej Bastiata, być może uniknęlibyśmy kryzysu finansowego i pęknięcia tzw. bańki spekulacyjnej w 2008 roku. Politycy stają więc przed zadaniem naprawy sytuacji bytowej społeczeństwa, która ze względu na kondycję gospodarki nie będzie prosta. Dziś możemy obserwować zjawisko recesji, która przejawia się wysoką stopą bezrobocia – wynoszącą ok. 8,5% w Stanach Zjednoczonych i oscylującą w granicach 10% w Europie. Przedsiębiorstwa są mało w ydajne z powodu słabnącego tzw. popytu efektywnego, który polega na tym, iż ludzie wyrażający chęć kupienia dobra/usługi\ndysponują odpowiednim ekwiwalentem pieniężnym. Jak powszechnie wiadomo, przedsiębiorstwa z minimalnym utargiem całkowitym szybko upadają. Pogrążamy się więc w stagnacji. Co więcej, w gospodarkach europejskich i amerykańskich mamy do czynienia z coraz szybszą inflacją wywołaną przez „dodruk” dolara i euro. Nie ma bowiem innego sposobu na zwiększenie podaży pieniądza niż „dodrukowanie” pustych pieniędzy. Zjawisko inf lacji (zgodnie z teorią monetaryzmu) powstaje tylko w wyniku tego typu działań, ponieważ powodują one, że pieniądze są wyłącznie papierkami, na których wydrukowano jakąś cyfrę. Inflacja w połączeniu z wyżej wspomnianą recesją daje nam stagflację – zjawisko najgroźniejsze w sferze makroekonomii. Jest ono tak poważne, gdyż stawia polityków w sytuacji bez wyjścia. Rządy i banki centralne są bezsilne – nie mogą dokapitalizować gospodarki, ponieważ inflacja wzrośnie. Nie mogą również wycofać nadmiernej ilości pieniądza z gospodarki, ponieważ wywołają większe ubóstwo, bezrobocie lub doprowadzą do bankructwa przedsiębiorstw – innymi słowy pogłębią recesje. Rządzące koalicje przypominają zakłopotanego kierowcę, który jednocześnie próbuje wcisnąć pedał gazu oraz hamulca i dziwiąc się, że takie działanie właściwie nic mu nie daje, próbuje wciskać je coraz mocniej...\nODPOWIEDŹ EUROPY Unia Europejska również nie wyciągnęła wniosków z popełnianych w przeszłości błędów. Na nieszczęście euroentuzjastów historia lubi się powtarzać i widmo niewypłacalności jest obecnie głównym tematem dyskusji eurokratów. Najistotniejsze źródło problemu to brak odpowiedzialności inwestycyjnej, który cechuje się wyższymi wydatkami skarbu państwa niż przychodami. W bieżącym roku różnica między nimi w budżecie UE wynosi 18 mld euro. Przypomnę, że taki sposób prowadzenia polityki budżetowej doprowadził Cesarstwo Zachodniorzymskie do upadku w IV wieku n.e. Obecnie w co najmniej trzech przypadkach członkowie Europarlamentu przyjmują stanowisko przeciwne do klasycznej teorii liberalizmu Bastiata. Przede wszystkim dotyczy ono kryzysu w strefie euro, który został spowodowany przez doskonale znany w ostatnich latach instrument – obligacje. Pomyłkę popełnił tutaj Europejski Bank Centralny – traktował rozliczenia obligacji Grecji, Włoch, Portugalii czy Hiszpanii w taki sam sposób jak ich dużo wiarygodniejsze niemieckie odpowiedniki, co pozwoliło łatwo nabrać\namerykański system, który w nie zainwestował. Efektem opisanego działania jest zaskakująca rentowność greckich obligacji 2-letnich, która na rynku wtórnym przekroczyła 200%. Czegoś takiego w strefie euro jeszcze nie widziano. Kolejny sektor działań, uznawany przez teorię klasycznego liberalizmu za niewłaściwy, to interwencjonizm państwowy i próba monopolizacji przemysłu. Jego prawdziwe oblicze ukazały chociażby narzucone przez Komisję Europejską limity na produkcję cukru, które wywołały skoki cen oraz spowodowały upadki mniejszych cukrowni. W samej Polsce – jednym z największych producentów cukru w Unii Europejskiej – podaż cukru spadła o 200 tys. ton, powodując jego niedobór. Z danych Komisji wynika, że polscy producenci mogą wytworzyć 1,4 mln ton cukru na rynek Unii Europejskiej, przy zapotrzebowaniu samej Polski sięgającym 1,6 mln ton. W porównaniu z rokiem 2005/2006 musimy produkować o 0,6 mln. ton mniej. Ostatnim istotnym przedsięwzięciem poczynionym wbrew zasadom ekonomii z pierwszej połowy XIX wieku jest wprowadzanie podatków w celu zasilenia budżetu i finansowania unijnych projektów. Nowy podatek ma być wprowadzony w 2014 roku i będzie dotyczył transakcji finansowych. Jego stawka wyniesie od 0,01% do 0,1% (w zależności od rodzaju instrumentu) i ma przynieść wpływy\nw wysokości 30-50 mld euro rocznie. Za wprowadzeniem podatku zagłosowało 360 deputowanych Parlamentu Europejskiego. Czy istnieje obawa, że rozłoży on biznes „na łopatki”? Zapewne nie, lecz zmniejsz y zdec ydowanie wpływy inwestorów. Jeżeli podwyższenie podatków i rozwiązywanie problemów za pomocą rozbudowanej aparatury biurokratycznej ma być eliksirem, który uzdrowi strefę euro, nie wróżę Europejczykom świetlanej przyszłości. Jeżeli instytucje UE nie zastosują się do wiedzy ekonomicznej znanej już przez Friderica Bastiata – grozi nam „kapitulacja”. Bibliografia: Książki: •\nBastiat F., Dzieła zebrane, PROHIBITA, Sandomierz 2009 •\tRothbard M.N., O nową wolność – manifest libertariański, VOLUMEN, Warszawa 2007 Źródła internetowe: •\nLee R., Tobin Tax Is ‘Economic Suicide’ UK Business Warns, http://www.tax-news.com/ news/Tobin_Tax_Is_Economic_Suicide_UK_ Business_Warns____51066.html, 27.06.2012 Nagus P., Przyszłość euro, http://mises.pl/ blog/2012/04/05/bagus-przyszlosc-euro/, 17.06.2012 Słojewska A., Nowy podatek od graczy, http:// www.parkiet.com/artykul/1099780-Nowy-podatek-od-graczy.html, 27.06.2012 Financial Programming and Budget., http:// ec.europa.eu/budget/figures/2012/2012_en.cfm, 27.06.2012 Euro-MPs back tax on financial transactions in vote, http://www.eubusiness.com/news-eu/ finance-economy-tax.8xl/, 27.06.2012\nczy celowe postarzanie Produktów jest siłą napędową ówczesnej gospodarki?\nKatarzyna Walerysiak nika88-b@o2.pl\nFinanse i rachunkowość Uniwersytet Łódzki Opiekun naukowy: prof. dr hab. Waldemar Gos\nDlaczego produkty wytworzone kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt lat temu wciąż działają, podczas gdy najnowsze modele psują się po kilku latach użytkowania? Czy istnieje teorii spiskowa skierowana przeciwko konsumentowi wymuszająca na nim zakup coraz większej ilości niepotrzebnych rzeczy? Artykuł inspirowany filmem „Spisek żarówkowy – nieznana historia zaplanowanej nieprzydatności”, dokumentem z cyklu „Zrozumieć świat” emitowanym w telewizji TVN CNBC. Pomimo że sama idea planned obsolescence, planowanego postarzania produktu, powstała blisko 90 lat temu, dopiero w ostatnich latach wydaje się być ona szczególnie widoczna dla opinii publicznej. Koncepcja ta opiera się na strategii biznesowej, zgodnie z którą producenci wytwarzają produkty o z góry określonym okresie użytkowania lub takie, które po pewnym czasie stają się niemodne bądź niesprawne. Takie działania mają na celu zwiększenie konsumpcji, a co za tym idzie produkcji i zysku przedsiębiorstw.\nInny m k lasyczny m prz yk ładem planowanego postarzania produktu były nylonowe pończochy. W 1940 roku amerykańskie przedsiębiorstwo DuPont rozpoczęło produkcję bardzo wytrzymałych pończoch z nylonu, które były tak trwałe, że mogły służyć nawet jako linki holownicze do aut. Firma odniosła komercyjny sukces, a sprzedaż pończoch szybko rosła. Trwałość syntetyku spowodowała jednak, że rynek błyskawicznie się nasycił, a fabryka musiała zmniejszyć produkcję. W związku z tym rozpoczęto prace nad zmianą receptury i osłabieniem nici. W nowych pończochach częściej „puszPierwszą ofiarą zmowy producentów paczały oczka”, a klientki częściej zmuszone dła żarówka (stąd nazwa „spisek żarówbyły kupować kolejną parę3. kowy”). Lampa żarowa wymyślona przez Thomasa Edisona w 1880 roku świeciła 1500 godzin. Początkowo producenci Zapoczątkowany w 1929 roku w Stanach żarówek prześcigali się w zwiększaniu Zjednoczonych kryzys gospodarczy ich żywotności, dzięki czemu wynik wywołał znaczny wzrost bezrobocia i spaten udało się poprawić do 2500 godzin. dek konsumpcji. Jedną ze śmiałych proJednak, jak się okazało, duża trwałość pozycji rozruszania gospodarki wysunął tego produktu spowodowała spadek jego w 1934 roku Bernard London. Postulował sprzedaży. W obawie przed bankruc- on znalezienie rów nowagi międz y twem 24 grudnia 1924 roku firmy Osram, kapitałem i zatrudnieniem poprzez Philips i Genral Electric zawiązały tajny wprowadzenie dat ważności produktów. kartel o nazwie „Phoebus”1. Celem sto- Po upływie określonego czasu wyroby warzyszenia było skrócenie żywotności stawałyby się nieprzydatne. Konsumenci żarówki do 1000 godzin. Niespełnienie mieli oddawać zużyte produkty rządowi wymogu groziło karami finansowymi. odpowiedzialnemu za ich utylizację, a naZ jasnych względów zarówno istnienie stępnie kupować nowe. Napędzałoby to kartelu, jak i jego ustalenia, zostały utaj- produkcję i tworzyło dodatkowe miejsca nione 2 . Od tej pory producenci zaczęli pracy. Koncepcja Londona została jednak wytwarzać mniej trwałe żarówki, ale cel uznana za zbyt radykalną i odrzucona4. 1000 godzin udało się osiągnąć dopiero w latach 40-tych XX wieku. W ciągu tych Idea planowanego postarzania produk20 lat inżynierowie opatentowali żarówtów odżyła dopiero w latach 50-tych. ki, które świeciły nawet 100 tysięcy goW tym czasie nieograniczona konsumpdzin, jednak nie znalazły one zainteresocja była sposobem na życie wielu amewania wśród wytwórców. rykańskich obywateli, a zaplanowana nieprzydatność produktów stała się podstawą rozwoju gospodarczego na\nZachodzie. Wiele przedsiębiorstw, zamiast narzucać plan ograniczania żywotności produktu, postanowiło uwieść nim konsumentów. Propagatorem idei stał się Brooks Stevens, amerykański projektant sprzętu gospodarstwa domowego, samochodów i motocykli. Stevens określał plan jako „wszczepianie w nabywcę pragnienia posiadania czegoś nowszego i lepszego, trochę wcześniej niż to konieczne”5. Projektant tworzył przedmioty nowoczesne i nietuzinkowe, wabiąc nimi klientów. Oprócz postarzania produktów, niezwykle przydatna w przekonaniu konsumenta do kupna nowego wyrobu okazała się moda. Sprzęty niemodne zastępowane były przez niekonieczne lepsze, ale za to na czasie. Mowa tutaj zwłaszcza o przemyśle odzieżowym, który co roku proponował i wciąż proponuje nowe fasony ubrań, wskazując jednocześnie, że te zeszłoroczne nie są już trendy. Zupełnie inaczej przedstawiała się sytuacja w krajach socjalistycznych. Gospodarka komunistyczna nie znała pojęcia planowanej nieprzydatności. Władza centralna określała cele ekonomiczno-społeczne – gospodarka była niewydajna, produkcja zbyt niska lub nieodpasowana do potrzeb obywateli, a popyt pozostawał niezaspokojony. W takiej sytuacji starano się wydłużyć żywotność sprzętów, aby możliwie oszczędzać posiadane zasoby. Na przykład produkowane lodówki miały pracować minimum dwie dekady, a żarówki Narva produkowane w NRD 25 lat. Do wielu produktów załączano schematy elektroniki, dzięki czemu amatorzy majsterkowania mogli samodzielnie naprawiać usterki. Hitem gospodarstw domowych były pralki marki Wiatka oraz telewizory Rubin . Wiele z nich działa do dziś.\nJa k sy t uacja w ygląda ob e cn ie? Współcześnie planowane postarzanie produktu nosi nazwę cyklu życia produktu. Przedmioty psują się zwykle tuż po okresie gwarancji, co najjaskrawiej pokazuje rynek urządzeń elektronicznych. Zauważyć można również, że im produkt jest nowszy, tym krócej służy. Oczywiście nie należy generalizować, jednak bez problemu można podać kilka przypadków antyfunkcyjności6. W 2003 roku grupa niezadowolonych użytkowników iPoda złożyła pozew sądowy przeciwko firmie Apple. Okazało się bowiem, że po krótkim okresie użytkowania bateria w odtwarzaczu ulegała wyczerpaniu. Ku zdziwieniu klientów, producent nie w ymieniał zużytych baterii, ale zalecał zakup nowego drogiego sprzętu. Ostatecznie spór zakończył się ugodą stron7. Omawiany problem dotyka również oprogramowania komputerowego. Producenci wypuszczają na rynek coraz to nowsze wersje programów kompatybilnych ze starymi kopiami. Nie zachodzi jednak zależność odwrotna, co zmusza do konsumentów do zakupu nowszej edycji programu. Kolejnym sposobem na zmniejszenie czasu użytkowania produktu były specjalne chipy montowane w drukarkach atramentowych. Pozwalały one producentom na zaprogramowanie ilości stron po przekroczeniu której drukarka zgłaszała usterkę. Naprawa uszkodzonego sprzętu była na tyle kosztowna, że korzystnej było zakupić nową drukarkę8. Planowane postarzanie produktów dotknęło również branżę podręczników szkolnych i akademickich. Zamiast suplementów wydawcy wprowadzają na rynek nowe wydania książek, które nie zawierają zbyt wielu poprawek. Kilka pokoleń wstecz uczniowie szkoły podstawowej lub średniej mogli bez problemu odkupić potrzebne podręczniki od starszych roczników. Obecnie wydawcy coraz częściej oferują podręczniki jednoroczne. Praktyka ta polega na połączeniu zeszytu ćwiczeń z podręcznikiem – uczeń musi więc zapisać książkę, która jest ona nieprzydatna dla młodszych kolegów. Czy awaria sprzętu zaraz po upłynięciu okresu gwarancji musi oznaczać spisek? Nie można jednoznacznie rozstrzygnąć, czy jest to zmowa, czy po prostu niefart.\nProducenci nie przyznają się do stosowania planowanego postarzania produktu. Można również znaleźć przykłady produktów, które pomimo krótkiego okresu gwarancji bardzo długo pozostają w pełni sprawne. Należy zauważyć, że istnieją również towary, w których stosowanie omawianej strategii biznesowej nie sprawdza się. Klienci marek luksusowych, wydając duże kwoty, wymagają jednocześnie wytrzymałości i ponadczasowości produktów.\nSposobem na radzenie sobie z problemem antyfunkcyjności przedmiotów jest naprawa sprzętów elektronicznych, recykling oraz obciążenie producentów kosztami utylizacji ich towarów. Na stornie holenderskiej fundacji Platform2112, zajmującej się propagowaniem kreatywnego wykorzystania przedmiotów, można znaleźć wiele pomysłów, jak nadać zniszczonym sprzętom drugie życie.\nCzy awaria sprzętu zaraz po upłynięciu okresu gwarancji musi oznaczać spisek?\nZwolennicy planowanego postarzania produktów wskazują na pozytywne aspekty tego procesu dla wzrostu gospodarki. Kupując nowy sprzęt konsument pobudza produkcję i tym samym pozwala utrzymać miejsca pracy. Ponadto następuje wzrost konkurencyjności i postęp technologiczny. Nie można zapominać jednak o negatywnych stronach omawianej strategii biznesowej. W przypadku planowanego postarzania produktów uwidocznia się tzw. „mit zbitej szyby”9. Bezpośrednie skutki takiego działania mogą wydawać się pozytywne, jednak w efekcie końcowym następuję szybkie zużywanie zasobów ziemi, a środow isko nat uralne ulega degradacji10. Pewnym jest, że napędzana konsumpcjonizmem gospodarka światowa produkuje coraz więcej śmieci. Szczególnie niebezpieczne są elektroodpady – na całym świecie produkuje się około 40 milionów ton elektrośmieci rocznie. Trafiają one głownie do krajów rozwijających się w Afryce i Azji. Odpady elektroniczne, pomimo starań celników, nielegalnie wywożone są również z Polski. Trafiają najczęściej do Tanzanii, Gabonu, czy Pakistanu. W samym tylko 2010 roku udaremniono wywóz 64 ton tych śmieci z terenu naszego kraju. Utylizacja odpadów elektronicznych jest bardzo kosztowna, mieszkańcy krajów rozwijających dokonują więc ich amatorskiego demontażu. Jest to przyczyną niebezpiecznych chorób i zanieczyszczenia wód, gleby oraz powietrza kadmem, niklem, ołowiem lub rtęcią11.\nInna nazwa – „Komitet Tysiąca Godzin Życia”, źródło: film „Spisek żarówkowy – nieznana historia zaplanowanej nieprzydatności”, http:// en.wikipedia.org/wiki/Phoebus_cartel, data odczytu: 31.07.2012 r. Zdaniem prof. Marcusa Krajewskiego z Uniwersytetu Bauhaus kartel działa do dziś pod zmienioną nazwą. http://www.economist.com/node/13354332, data odczytu: 31.07.2012 r. Spisek żarówkowy – nieznana historia zaplanowanej nieprzydatności, dokument z cyklu „Zrozumieć świat” emitowany w telewizji TVN CNBC http://en.wikipedia.org/wiki/Brooks_Stevens, data odczytu: 31.07.2012 r. Termin wprowadzony przez programistę Benjamina Mako Hilla. Oznacza sposoby podjęte w celu ograniczenia możliwości funkcjonowania wyrobu, źródło: http://ulicaekologiczna.pl/ zdrowy-styl-zycia/antyfunkcje-%E2%80%93im-nowszy-produkt-tym-krocej-sluzy/, data odczytu: 31.07.2012 r. http://www.mmlublin.pl/405880/2012/3/13/ planowane-postarzanie-produktu-cz-i-prawda -czy-kolejna-teoria-spiskowa?category=biznes, data odczytu: 31.07.2012 r. Spisek żarówkowy – nieznana historia zaplanowanej nieprzydatności, dokument z cyklu „Zrozumieć świat” emitowany w telewizji TVN CNBC Mit zbitej szyby: Chuligan wybija szybę piekarni. Zebrani gapie dochodzą do wniosku, iż czyn chuligana nie jest zły, gdyż piekarz wydając pieniądze na nową szybę pozwoli zarobić szklarzowi. Szklarz wyda pieniądze u kogoś innego i lokalna gospodarka będzie prosperować. Z drugiej strony, gdyby szyba nie została wybita piekarz mógłby przeznaczyć pieniądze na nowy garnitur u krawca. Wydając pieniądze na szybę pozwoli zarobić szklarzowi, jednak zabierze zarobek krawcowi. Piekarz będzie miał nową szybę, ale nie będzie miał garnituru. Gdyby chuligan nie wybił szyby piekarz miały szybę oraz garnitur. Przykład ten został zaprezentowany przez Federica Bastiata. Według Henry’ego Hazlitta ujawnia on omyłkowe pojmowanie, iż katastrofa może stymulować wzrost gospodarczy. http://biznestrend.pl/artykuly/127/TheLightbulb-Conspiracy---Planowane-postarzanieproduktow-sila-napedowa, data odczytu: 31.07.2012 r. http://www.sos.wwf.pl/aktualnosci?id=57, data odczytu: 31.07.2012 r. www.platform21.nl\nEwa Łasica lasicaewa@gmail.com Międzynarodowe Stosunki Gospodarcze Uniwersytet Łódzki Studenckie Koło Naukowe TIAL\nTRADYCYJNE FUNDUSZE INWESTYCYJNE\nOpiekun naukowy: dr Marcin Konarski\nOstatnie 20 lat to okres powstania i gwałtownego rozwoju rynku funduszy inwestycyjnych w Polsce. To także czas wzrostu zainteresowania ofertami funduszy na całym świecie, ze względu na wzrost oszczędności, poziomu konsumpcji oraz chęć zabezpieczania finansowej przyszłości. Aby zaspokoić wciąż rosnące potrzeby inwestorów zaczęły powstawać fundusze alternatywne, w tym fundusze hedgingowe. Fundusze hedgingowe nie są jeszcze dobrze znane w Polsce, ale warto zgłębić wiedzę na ich temat, gdyż są ciekawą alternatywą dla doświadczonych i zamożnych inwestorów.\na także podlega rygorystycznym regulacjom prawnym, dzięki czemu uznawany jest za instytucję „zaufania publicznego”. Inwestor może także wybrać sobie dogodny moment na rozpoczęcie inwestycji i w zasadzie w każdej chwili przedstawić posiadane jednostki lub certyfikaty inwestycyjne do umorzenia, by wyjść z inwestycji. Ponadto inwestor często ma do wyboru całą rodzinę funduszy, dzięki czemu może wybrać odpowiednią strategię inwestycyjną, poziom ryzyka i rentowności. Choć dy wersyf ikacja prz ycz yn i a s ię e l i m i n ac ji r y z y k a i nw e stycy jnego, może spowodować także rozwodnienie zysku, czyli pomniejszenie zysku lub zwiększenie straty z danej inwestycji. Inną wadą inwestowania w fundusze inwestycyjne są limity inwestycyjne, które określają poziom maksymalnego zaangażowania funduszu w walory jednego podmiotu lub gamę instrumentów. Mimo że inwestor ponosi niższe koszty transakcyjne, powierzanie oszczędności funduszom wiąże się z opłatami za zarządzanie, kosztami administracyjnym oraz prowizjami.\nFundusz inwestycyjny, jako inwestor instytucjonalny, pomnaża środki finansowe poprzez lokowanie ich w określone papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego oraz inne prawa majątkowe. Środki te pochodzą od inwestorów z tytułu nabycia przez nich jednostek uczestnictwa lub certyfikatów inwestycyjnych. Nie każdy inwestor posiada tyle oszczędności i wiedzy, by samodzielnie inwestować na rynku kapitałowym. Fundusz inwestycyjny łączy środki inwestorów indywidualnych i inwestuje JAKI FUNDUSZ WYBRAĆ? je, a korzyści lub straty dzielone są mię- Fundusze dzieli się na różne kategorie. dzy uczestników w zależności od udziału. Jedna z klasyfikacji wyróżnia: fundusze inwestycyjne otwarte (FIO), specjalistyczNiewątpliwą zaletą funduszy inwesty- ne fundusze inwestycyjne otwarte (SFIO) cyjnych jest dywersyfikacja portfela in- i fundusze inwestycyjne zamknięte (FIZ). westycyjnego. Fundusz, posiadając dużo Pierwszy rodzaj funduszy pozyskuje kaśrodków finansowych, może je lokować pitał poprzez zbywanie jednostek uczestw różne papiery wartościowe i dokony- nictwa – inwestor, wykupując jednostki wać rozproszenia ryzyka inwestycyj- – staje się jego uczestnikiem. Fundusz na nego, a straty na jednym instrumencie żądanie inwestora ma obowiązek odkufinansowym rekompensować zyskiem pienia jednostek, które następnie umana innym. Lokowanie dużych oszczęd- rza. SFIO działa podobnie do funduszy ności uczestników wiąże się także otwartych, z tą różnicą, że może ograz niższymi kosztami transakcyjnymi niż niczyć grono uczestników funduszu do w przypadku samodzielnego inwesto- podmiotów określonych w statucie (np. wania na rynku kapitałowym. Fundusz do osób prawnych). Fundusze inwestyjest zarządzany przez profesjonalistów, cyjne zamknięte emitują publiczne lub\nniepubliczne certyfikaty inwestycyjne, które, jako papier wartościowy, mogą być przedmiotem obrotu na rynku wtórnym. Liczba uczestników FIZ jest ograniczona, fundusz wykupuje certyfikaty tylko w wyznaczonych okresach. Fundusze można podzielić także ze względu na ryzyko, jakie wiąże się z inwestowaniem w nie pieniędzy. Ryzyko z kolei wynika z tego, w jakie papiery wartościowe inwestuje fundusz. Według tej klasyfikacji fundusze można podzielić na: fundusze akcji – udział w aktywach funduszu akcji i innych udziałowych papierów wartościowych wynosi co najmniej 66%, w związku z tym1, fundusze te obciążone są wysokim ryzykiem, fundusze dłużne (obligacji) – inwestują w papiery o stałym dochodzie, obciążone są niewielkim ryzykiem, fundusze gotówkowe i rynku pieniężnego – inwestują w papiery o terminie zapadalności do 1 roku oraz w lokaty bankowe i dążą do osiągnięcia stopy zwrotu na poziomie przewyższającym stopę inflacji, f undusze mieszane – inwest ują w różne klasy aktywów i charakteryzują się umiarkowanym ryzykiem inwestycyjnym. Uczestnikami funduszu inwestycyjnego mogą być zarówno inwestorzy indywidualni – niezależnie od wysokości oszczędności, które są skłonni zainwestować oraz przedsiębiorcy i pośrednic y f inansow i. P ier wsze minimalne wpłaty do funduszy są różne, mogą wynosić 1000 zł, jak w przypadku Subfunduszy Arka, 500 zł w grupie Funduszy Opera, czy zaledwie 20 zł w jednej z kategorii jednostek uczestnictwa1\nTWOJE FINANSE Subfunduszy PZU. Dla drobnego inwestora fundusze inwestycyjne to szansa na powiększenie oszczędności, nawet jeśli nie zna on zasad funkcjonowania rynku kapitałowego i nie ma doświadczenia w inwestycjach. Fundusze często proponują całą rodzinę subfunduszy, które różnią się poziomem ryzyka, dzięki czemu uczestnik ma możliwość zamiany lub konwersji jednostek jednego subfunduszu na jednostki uczestnictwa innego subfunduszu. W przypadku dekoniunktury, inwestor może zatem dokonać zamiany jednostek uczestnictwa funduszu akcji na jednostki funduszu dłużnego.\nROZWOJ RYNKU FUNDUSZY INWESTYCYJNYCH W POLSCE Pod koniec 2011 roku w Europie funkcjonowa ło ok. 5 4 , 4 t ys. f undusz y inwestycyjnych. Łączne aktywa netto wszystkich funduszy w Europie w y nosił y w t y m ok resie blisko 8 bilionów euro. Od momentu wprowadzenia w Polsce ustawy o funduszach inwestycyjnych z 27 maja 2004 roku liczba Towarz yst w Fundusz y I n w e s t y c y j n y c h ( T F I ), f u n d u s z y i subfunduszy rośnie, co ilustruje wykres 1. Pod koniec 2010 roku w Polsce funkcjonowało ponad 650 funduszy i subfunduszy, a liczba TFI zwiększyła się w ciągu 2010 roku o 7. 60 50 40 30 20 10\ndotychczasowych i nowych uczestników funduszy (wykres 2.). W 2010 roku największy udział w rynku odnotowały fundusze akcji (27,6%), fundusze mieszane (26,%) i fundusze dłużne (14,4%). 140\nDużą zaletą inwestowania w fundusze hedgingowe jest osiąganie wy100 sokich zysków, rzędu 80 kilkudziesięciu procent rocznie oraz ponad60 przeciętnych zysków w o k r e s i e b e s s y. 40 Wy n i ków f u ndu sz y 20 nie porównuje się, jak w przy padku trady0 cyjnych funduszy, do 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 benchmarku. Ważne jest tutaj osiąganie Wykres 2. Wartość aktywów netto funduszy systematycznych, dodatnich stóp zwroinwestycyjnych w Polsce w latach 2001-2010 (źródło: Raport IZFiA, Rok 2010 – podsumowanie, tu. Punktem odniesienia jest zatem zero. raport dostępny na: http://www.izfa.pl/pl/index. Fundusze hedgingowe wyróżniają się php?id=10045, data dostępu: lipiec 2012) również dużymi możliwościami dywersyfikacji portfela lokat. Bogata oferta Fundusze inwestycy jne są jednymi strategii i stylów inwestowania pozwala z najważniejszych instytucji finansowych na dopasowanie sposobu inwestycji do w Polsce. Kapitał inwestują zazwyczaj potrzeb klienta. Na podstawie strategii długoterminowo w akcje, obligacje czy można wyróżnić fundusze typu: 120\nwaluty. Ważne jest to, że portfelem funduszy zarządza się tak, by przekroczyć wyniki pasywnego portfela wzorcowego (benchmarku). Tradycyjne fundusze nie są w stanie osiągać zysku w okresie bessy, ale istnieją alterna700 tywne fundusze, które mogą wypracować 600 zyski także w okresie 500 dekoniunktury. 400 300 200 100\nFu ndu sz e h e d g i n gowe mają na celu 2000 2006 2007 2008 2009 2010 osiągnięcie atrakcy jnych dla inwetowarzystwa funduszy inwestycyjnych (lewa skala) stora stóp zwrotu. fundusze inwestycyjne wraz z subfunduszami (prawa skala) W przeciwieństwie do tradycy jnych Wykres 1. Liczba towarzystw funduszy inwestyfunduszy są instytucjami o niewielkim cyjnych i funduszy inwestycyjnych wraz z subfunstopniu regulacji prawnych i niskim duszami w Polsce w latach 2005-2010 (źródło: Raport IZFiA, Rok 2010 – podsumowanie, stopniu przejrzystości. Nie podlegaraport dostępny na: http://www.izfa.pl/pl/index. ją ani rejestracji w organach nadzoru php?id=10045, data dostępu: lipiec 2012) finansowego, ani przepisom regulującym funkcjonowanie tradycyjnych funduszy. Rok 2010 był bardzo udany dla ryn- Fundusze hedgingowe nie są zobowiązane ku funduszy inwestycyjnych w Polsce. do ujawniania informacji w zakresie proWartość aktywów netto (WAN) zarządza- wadzonej działalności. Pierwszy fundusz nych przez fundusze wzrosła o 24,4%, co hedgingowy powstał w 1949 roku w USA było spowodowane wzrostem wartości i pożyczał akcje od domów maklerskich instrumentów finansowych znajdują- w celu ich odsprzedaży na rynku, licząc cych się w portfelach inwestycyjnych na ich późniejsze odkupienie po korzystfunduszy i wzrost popytu ze strony nej cenie. Była to więc krótka sprzedaż 0\nakcji, a dochód stanowiła różnica między ceną sprzedaży akcji a ceną ich wykupu. Fundusz wykorzystywał strategię zabezpieczającą przed ryzykiem rynkowym i wykorzystywał anomalie w wycenie poszczególnych walorów2.\nrelative value – najmniej ryzykowne, które opierają inwestycje na pewnej formule, statystykach i analizie fundamentalnej, event-driven – skupiające działalność na identyfikacji i analizie papierów wartościowych, na których można zyskać w przypadku nadzwyczajnych sytuacji na rynku, opportunistic – najbardziej ryzykowne, niezakwalifikowane do dwóch poprzednich grup. Fundusze hedgingowe skierowane są tylko do inwestorów, którzy posiadają duże środki finansowe, gdyż minimalna wpłata wynosi od kilkudziesięciu tysięcy do nawet kilku milionów dolarów3. Ponadto inwestor musi dobrze znać zasady funkcjonowania rynku kapitałowego i śledzić bieżące wydarzenia. Inwestowanie w f u ndusze hedgingowe w ią że się z w y ż s z y m i op ł at a m i, b o p o bie rane są nie t ylko za zarządzan ie , a le t a k ż e o d z y skó w. O i le w przypadku tradycyjnych funduszy z inwestycji można wyjść w zasadzie w dowolnym momencie, o tyle w funduszach hedgingowych pojawiają się znaczne bariery. Inwestowanie w fundusze hedgingowe oznacza także wyższe ryzyko inwestycyjne, które wynika ze stosowania dźwigni finansowej, inwestowania\nTWOJE FINANSE w instrumenty pochodne, małej przejrzy- o przyczynienie się do wybuchu owego rynku finansowym, powstały w 2005 stości rynku i braku regulacji. kryzysu. Początkowo inwestowały one roku. Fundusze hedgingowe (lub wław nieruchomości, prowadząc do wzrostu ściwiej parahedgingowe) zaproponowabańki spekulacyjnej, a następnie grały ły: Opera TFI, Investors TFI i Superfund Fundusze hedgingowe, aby osiągnąć atrakna krótką sprzedaż, potęgując zapaść po TFI. Ustawa o funduszach inwestycyjcyjne absolutne stopy zwrotu, korzystają pęknięciu bańki. nych z 2004 roku umożliwiła tworzez technik, które zakazane są dla innych nie funduszy korzystających z dźwigni insty tucji finansow ych. finansowej, krótkiej sprzedaży, inwe12000 Mowa tu o dźwigni finanstowaniu w akcje czy obligacje, ale rówsowej i krótkiej sprzeda10000 nież w instrumenty pochodne. Według ży. Lewarowanie oznacza, raportu Izby Zarządzających Funduszami 8000 że fundusze wykorzystują i Aktywami (IZFiA) łączna liczba fundupożyczone pieniądze lub 6000 szy absolutnej stopy zwrotu w Polsce instrumenty pochodne, w 2010 roku wynosiła 27, a aktywa tej 4000 żeby osiągnąć wyższe zyski grupy funduszy wzrosły o 71,7%, do pobez powiększania skali in2000 ziomu 3,5 mld PLN. Udział tych funduszy westycji. Stosowanie dźwiw całym rynku w 2010 roku wynosił 3%. 0 gni finansowej jest możliwe 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 dzięki wykorzystywaniu pochodnych instrumentów Polskie fundusze parahedgingowe podlefinansowych, kredytowaniu działalnogają nadzorowi KNF, a osiągane wyniki Wykres 3. Liczba funduszy hedgingowych na świecie w latach 2002-2010 ści inwestycyjnej w bankach komercyjnie są jednak tak wysokie. Tabela 1. prenych czy wykorzystywaniu linii kredy- (źródło: opracowanie własne na podstawie: Man zentuje stopy zwrotu funduszu parahedInvestments Limited, An introduction to hedge towych oferowanych przez dealerów/ funds http://www.maninvestments.com/shared/ gingowego Investor FIZ w różnych okrebrokerów. Stosowanie dźwigni może assets/pdf/learning-zone/introduction-to-hedge- sach. 3-letnia stopa zwrotu jest ujemna zabezpieczać pozycję na rynku kasowym i wynosi -27,35%, co oznacza znaczne stra-funds-en.pdf, data dostępu: marzec 2012) i eliminować ryzyko. Warto jednak ty Funduszu. Dla porównania najwyższa za z nac z yć, ż e w pr z y pad ku b łę dstopa zwrotu osiągnięta przez Paulson nej decyzji inwestycyjnej, lewarowa- WAN funduszy hedgingowych do 2007 Credit Opportunities Fund, obliczona nie może przyczynić się do poniesie- roku rosła, w 2008 roku nastąpił spadek w 2010 roku w y niosła 122 .92%. 10 nia strat, przekraczających wielkość o ok. 50% (wykres 4.). Średni udział fun- największych funduszy hedgingowych na kwoty inwestycji. Krótka sprzedaż duszy hedgingowych w strukturze wszyst- świecie w ciągu 6 miesięcy 2010 roku, p o l e g a n a s p r z e d a ż y a k t y w ó w, kich funduszy inwestycyjnych na świecie zarobiło dla swoich klientów łącznie 28 które podmiot pożyczył lub zakupił za wyniósł w 2010 roku 6,3%. mld dolarów. pożyczone pieniądze. Fundusz sprzedaje aktywa, których nie posiada, aby Trudno jest jednoznacznie 3500 w przyszłości je nabyć przed upływem określić perspektywy rozwo3000 terminu, w którym zobowiązał się je ju funduszy inwestycyjnych 2500 sprzedać. Liczy przy tym na spadek w Polsce. Kryzys finansowy 2000 cen i późniejsze odkupienie aktywów pokazał, że na rynku liczą się 1500 z zyskiem. Krótka sprzedaż oznacza 1000 tylko dobrze zarządzane TFI jednak ograniczony wzrost zysków, przy 500 o silnej marce. Wzrost popularniczym nieograniczonej wielkości poten0 ności funduszy będzie zapewcjalnych strat. 2002 2003 2 004 2005 2 006 2 007 2 008 2 009 2 010 ne widoczny w okresie hossy na rynku, BO wtedy Polacy są najaktywniejsi. Popularność, Wykres 4. Wartość aktywów netto funduszy ROZWÓJ FUNDUSZY hedgingowych na świecie w latach 2002-2010 wraz ze wzrostem zamożności społeczeńHEDGINGOWYCH NA (źródło: opracowanie własne na podstawie: stwa, mogą zyskać fundusze hedgingowe. Perez K., Fundusze hedge. Istota, strategie, ŚWIECIE Obecnie wiele z nich działa zbyt krótko potencjał rynku, C.H. Beck, Warszawa 2011) na rynku, a wyniki wciąż nie są miaroWykres 3. przedstawia liczbę fundudajne. Niewątpliwie są one jednak bardzo szy hedgingowych na świecie w latach ciekawą alternatywą dla doświadczo2002-2010. W ciągu pierwszych 5 lat, CZY ISTNIEJĄ FUNDUSZE nych inwestorów. liczba funduszy podwoiła się. Kryzys HEDGINGOWE W POLSCE? finansowy w 2008 roku doprowadził do Trudno jest mówić o rynku funduszy zahamowania rozwoju rynku funduszy 1.\tMożna spotkać się z podziałem jednostek hedgingowych w Polsce. Pierwsze fundusze uczestnictwa na kategorie: A, B, C, D (czasem hedgingowych i likwidacji blisko 1500 o charakterze alternatywnym, których jeszcze kolejne). Kategorie te różnią się między z nich. Warto zresztą wspomnieć, że sobą sposobem pobierania i wielkością opłat, celem jest osiąganie ponadprzeciętnych fundusze hedgingowe zostały oskarżone obciążających aktywa funduszu. stóp zwrotu niezależnie od sytuacji na 2.\tStąd wzięła się nazwa? Fundusz hedgingowy, Liczba miesięcy\nTabela 1. Stopy zwrotu Investor FIZ w różnych okresach (Źródło: opracowanie własne na podstawie: www.money.pl, data dostępu: kwiecień 2012)\ngdyż Hedging to rodzaj transakcji, która służy zabezpieczaniu się przed nieoczekiwanymi zmianami cen na rynku. W USA majątek inwestora musi wynosić minimum 1 mln USD, a roczny dochód w ostatnich dwóch latach musi przekroczyć 200 tys. USD, a w przypadku małżeństwa 300 tys. USD.\nAgata Matuszewska agatamatuszewska@o2.pl Mgr psychologii doradztwa zawodowego i organizacji Uniwersytet Łódzki\nW ostatnich latach w obszarze Human Resources obserwujemy nowy, coraz szybciej rozwijający się trend o nazwie Employer Branding (EB). Polski odpowiednik tego terminu to najczęściej „budowanie wizerunku pracodawcy”; często mówimy również o pojęciu „pracodawca z wyboru”. Ideą Employer Brandingu jest traktowanie pracodawcy jako „produktu”, który należy w jak najlepszym świetle zaprezentować „klientowi”. Kto w tym przypadku pełni rolę „klienta”? Odbiorcami działań EB są dwie główne grupy: obecni oraz potencjalni pracownicy danej firmy. Według tego kryterium EB został również podzielony na wewnętrzny i zewnętrzny. Odwołanie do terminologii marketingowej nie jest tutaj bezpodstawne, ponieważ Employer Branding uważany jest za obszar leżący na styku zarządzania zasobami ludzkimi i marketingu.\nODBIORCY DZIAŁAŃ EMPLOYER BRANDING Działania EB są oczywiście zróżnicowane w zależności od grupy odbiorców, do której są kierowane. O ile aktywności podejmowane wobec obecnych pracowników firmy w ramach wewnętrznego EB są najczęściej dosyć spójne i jednorodne,\noraz chęć do pracy. Osoby te odczuwają silną motywację finansową, obawiają się utraty pracy, stąd stosunkowo chętnie pracują po godzinach, również kosztem życia prywatnego. o tyle zewnętrzny EB jest silnie zróżnicowany i uzależniony od grupy docelowej. W kwestii podziału odbiorców Employer Brandingu, Kozłowski (2012, za: Marston 2007) posługuje się typologią odnoszącą się do całych pokoleń. W tym podziale wyróżniamy cztery główne grupy: mature, baby boomers, pokolenie X oraz pokolenie Y. Typologia ta jest oczywiście na bieżąco uzupełniana.\nOsoby urodzone w latach 1965-1979 zostały nazwane pokoleniem X. To szczególna grupa ludzi, których dorastanie przebiegało wraz z istotnymi przemianami historycznymi i cywilizacyjnymi, pojawieniem się mediów i Internetu. Pokolenie to kształtowane było również przez silne tendencje konsumpcyjne i starało się odnaleźć w nowej rzeczywistości. W kontekście rynku pracy, pokolenie X zostało dotknięte również istotną zmianą, polegającą na skróceniu średniego czasu pracy w jednym przedsiębiorstwie; wcześniej bowiem panował schemat pracowania w jednej firmie aż do osiągnięcia wieku emerytalnego.\nGrupa „dojrzałych” to osoby urodzone przed II Wojną Światową, w związku z czym zdecydowana większość z nich jest już nieaktywna zawodowo. Jako pracownicy mature charakteryzują się bardzo dobrą organizacją pracy, z drugiej strony wykazują jednak mniejszą kreKolejnym pokoleniem, szeroko opisywaatywność niż pozostali. nym w ostatnich czasach w literaturze, jest generacja Y, zwana również „pokoleKolejna grupa - baby boomers – jest obec- niem millenium”. To grupa osób urodzonie najliczniej reprezentowana wśród nych od lat 70-tych. do połowy 90-tych. pracowników w Polsce; stanowi około 1/3 Specyficzne dla tego pokolenia są pewne wszystkich zatrudnionych. Są to osoby cechy określające ich stosunek do pracy. urodzone w latach 1946-1964. Grupę tę Przedstawicie generacji Y lubią pracować wyróżnia lojalność wobec pracodawcy\nzadaniowo, oczekują od przełożonego jasnych celów, a także częstych informacji zwrotnych. Co więcej, ważne jest dla nich to, aby widzieć sens swojej pracy; nie stronią również od multitaskingu. Ponadto mimo iż pokolenie Y określane jest najbardziej wykształconą generacją, jego przedstawiciele nastawieni są na ciągły rozwój i zawodowe wyzwania. „Igreki” oczekują również jasnej ścieżki kariery zawodowej, z możliwością częstszych awansów. Z uwagi na obecny rozwój nowoczesnych technologii, pokolenie Y charakteryzuje się także wykorzystywaniem ich w pracy zawodowej oraz mobilnością. Mimo ważnej roli, jaką w życiu „igreków” odgrywa praca, cenią oni również tzw. work-life balance. Z powyższej krótkiej charakterystyki głównych generacji można wyciągnąć wniosek, iż pracownicy ogólnie stanowią dość niejednorodną grupę, wyznającą czasem zupełnie sprzeczne wartości związane z pracą, a także motywowaną innymi czynnikami. Stąd tak duży nacisk działań Employer Branding na odpow iednie dopasowanie swoich działań do danej grupy docelowej.\nRODZAJE DZIAŁAŃ EMPLOYER BRANDING Działania EB są zróżnicowane nie tylko pod względem generacji, do której należy grupa docelowa, lecz również biorą pod uwagę fakt czy odbiorcy już są pracownikami danej firmy. Tak jak wspominaliśmy powyżej, działania skierowane do pracowników firmy obejmują wewnętrzny Employer Branding. Oprócz typowych działań z obszaru HR, takich jak szkolenia, okresowe oceny pracownicze, motywatory płacowe i pozapłacowe, czy elementy komunikacji wewnętrznej, możemy zaobserwować również bardziej oryginalne rodzaje aktywności (Kozłowski 2012). Przykładem mogą być tutaj pikniki pracownicze czy zawody sportowe dla całej kadry. Działania takie mają oczywiście charakter integracyjny. Ponadto pozwalają stworzyć dwustronne relacje pomiędzy firmą a pracownikami (Baruk 2006). Nieco inny i bardziej widoczny zakres aktywności dedykowany jest potencjalnym pracownikom firmy w ramach zewnętrznego Employer Brandingu. Celem takiej działalności jest przede wszystkim pozyskanie nowych pracowników\nw ramach prowadzonych w danym momencie procesów rekrutacyjnych. Przykładami takiej aktywności może być udział firmy w targach pracy, czytelna i rozbudowana zakładka dotycząca kariery na stronie internetowej firmy lub stanowisko ambasadora konkretnej organizacji. Ta ostatnia działalność jest bardzo często realizowana we współpracy ze studentami lub organizacjami studenckimi i opiera się na tzw. marketingu szeptanym. Oprócz celów rekrutacyjnych spełnia ona również funkcję wizerunkową. Nieocenione w promocji pracodawcy są oczywiście social media, gdzie prym wiodą coraz bardziej powszechne funpage.\nCzy rzeczywiście zasadne jest reklamowanie własnych miejsc pracy w momencie kryzysu ekonomicznego i w sytuacji niedoboru miejsc pracy, a nie pracowników? Warto zwrócić uwagę na fakt, iż istotna rola nowoczesnych technologii w budowaniu wizerunku pracodawcy jest spójna z charakterystyką i potrzebami przedstawiciela pokolenia Y. Może to wskazywać na wagę, jaką pracodawcy przywiązują do promocji właśnie wśród tej grupy.\nSKUTECZNOŚĆ DZIAŁAŃ EMPLOYER BRANDING Istotnym pytaniem, które może zostać zadane w kontekście Employer Brandingu, dotyczy sensu promowania firmy jako pracodawcy. Czy rzeczywiście zasadne jest reklamowanie własnych miejsc pracy w momencie kryzysu ekonomicznego i w sytuacji niedoboru miejsc pracy, a nie pracowników? Otóż okazuje się, iż EB, oprócz oczywistego generowania kosztów, przynosi również wymierne zyski. Leary-Joyce (2007) wymienia szereg powodów pokazujących, iż działania EB są opłacalne dla firmy. Autorka przekonuje, że sprawne działania EB przyczyniają się do sprawnej i szybkiej rekrutacji, gwarantującej większą ilość aplikacji. Leary-Joyce powołuje się w tym miejscu na opinie przedstawicieli 100 najlepszych pracodawców według listy opublikowanej w „Sunday Times”.\nPonadto aktywność na rzecz budowania opinii pracodawcy z wyboru wpływa też pozytywnie na wskaźniki retencji. Pracownicy, przekonani o tym, że ich firma jest atrakcyjnym pracodawcą, będą bardziej skłonni w niej pozostać. Leary-Joyce podaje tutaj przykład firmy Claridges, gdzie na skutek wprowadzenia wewnętrznej strategii Employer Branding, fluktuacja zmniejszyła się z 73 do 16% w ciągu 5 lat. Niski poziom fluktuacji i wysoka retencja wpływa oczywiście na finanse firmy, gdyż zmniejsza koszty procesów rekrutacyjnych. Co więcej, autorka podaje również inne korzyści dla firmy płynące z działań Employer Brandingu. Wspomina miedzy innymi o wzroście poziomu innowacyjności i kreatywności wśród pracowników. Ciekawe wydaje się również odniesienie EB do kontaktu z klientami danej firmy. Leary-Joyce przekonuje, iż silne więzi pracowników z miejscem pracy przekładają się również na pozytywne relacje z klientami. Jeśli bowiem pracownicy czują na sobie troskę i szacunek firmy, w ramach rewanżu budują relacje z klientami oparte za zaufaniu i zaangażowaniu. Jak pokazują powyższe przykłady, działania Employer Branding pozytywnie wpływają na wiele obszarów funkcjonowania przedsiębiorstwa. Warto jednak zwrócić uwagę na fakt, że często skutki takiej aktywności są możliwe do zaobserwowania po dłuższym okresie czasu. Stąd możemy wysnuć wniosek, iż inwestycja w Employer Branding wymaga czasu oraz długoterminowej i spójnej strategii. Podsumowując, obszar Employer Branding jest stosu n kowo now y m t rendem w obszarze HR, jednak już w chwili obecnej można zaobserwować jego pozytywny wpływ na działalność przedsiębiorstw. Daje to podstawy do twierdzenia, iż tematyka ta będzie w najbliższych latach nadal rozwijana i badana. 1.\t2.\nBaruk A.I., Marketing personalny jako instrument kreowania wizerunku firmy, Wydawnictwo Difin, Warszawa 2006. Kozłowski M., Employer branding – budowanie wizerunku pracodawcy krok po kroku, Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., Warszawa 2012. Leary-Joyce J., Budowanie wizerunku pracodawcy z wyboru, Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., Kraków 2007.\nBlog to popularna strona www, którą twórca poświęca wybranemu przez siebie tematowi. Moda na prowadzenie blogów nie maleje, wręcz przeciwnie, o czym świadczy ciągle rosnące zainteresowanie tą formą przekazu. Powodzenie działalności w tzw. blogosferze spowodowało, że blog stał się szansą na wygenerowanie zainteresowania wokół marki.\nMARKA W OBLICZU ZMIAN Współczesny świat podlega technologicznej transformacji, co jest jedną z głównych przyczyn zmian zachodzących w zachowaniu konsumentów. Społeczeństwo poprzez szerszy dostęp do źródeł informacji jest bardziej wymagające i ma duże oczekiwania pwobec producentów. Odbiorcy szukają coraz większej wartości, na którą składa się nie tylko cena, ale sam produkt i jego wizerunek. Aby potencjalny klient zauważył wizerunek marki niezbędna jest promowanie innowacyjnych produktów, ale przede wszystkim wysoki poziom komunikacji z konsumentem. Zachodzące zmiany wymuszają na specjalistach od marketingu tworzenie przekazów precyzyjnie targetowanych. Każdy z nas może być zarówno odbiorcą, jak i nadawcą komunikatów, głównie dzięki popularności Internetu. Ma to oczywiście swoje plusy, ale też minusy – m.in. to, że stale otrzymujemy oferty, które nas nie interesują. Dlatego właśnie reklama w Internecie najczęściej jest odbierana jako zbyt natarczywa. Puste frazesy i wizerunki celebrytów są zbyt dobrze znane współczesnemu odbiorcy, który uodpornił się na proste perswazyjne przekazy. Jak więc w tej wirtualnej przestrzeni marketer ma znaleźć drogę do rozumu i serca klienta? Rozwiązaniem jest poszukiwanie nowych metod kontaktu z konsumentami poprzez poznawanie\nKatarzyna Lipczyńska k.lipczynska@progress.org.pl\nkluczem do sukcesu marki\nopinii i odpowiadanie na ich potrzeby. Krótko mówiąc to engagement marketing, czyli zaproszenie adresata do współtworzenia wizerunku marki. Działania te aktywizują grupę docelową i jednocześnie zachęcają ją do uczestnictwa w promowaniu produktu lub usługi.\nDLACZEGO MARKA LUBI BLOGA? Marka musi prowadzić nieustanny dialog i budować z odbiorcą relacje oparte na kooperacji. Nowym wykorzystywanym do tego celu źródłem stał się blog. Marketing prowadzony poprzez bloga to coraz częściej stosowana praktyka promująca produkty i usługi. Za jego pomocą marka zapewnia sobie bezpośredni dostęp do konsumenta i buduje wrażenie przejrzystości swojej działalności. Ponadto ta forma działania umożliwia dotarcie do targetu prowadzącego dany styl życia. W przeciwieństwie do sztampowych, komercyjnych przekazów blog jest tworzony z pasji twórcy do danego tematu. Jednak na dyskusja i debatowanie na nim są dozwolone tylko w granicach wyznaczonych przez samego właściciela. Jest on „monarchą w swoim królestwie”, który w dowolny sposób kształtuje przekazywane treści, o czym nie powinny zapominać firmy. Najczęściej współpraca pomiędzy marką a twórcą bloga zaczyna się standardowo, czyli przesłaniem oferty na adres e- mail autora strony. Znani blogerzy dziennie mogą otrzymywać nawet kilka takich propozycji, ale nawiązują współpracę z firmą, która jest nastawiona na dialog i harmonijne współdziałanie.\nMgr Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytet Łódzki Studenckie Koło Naukowe Progress\nbloger dzieli się swoimi wrażeniami z czytelnikami. Dla odbiorcy ogromną korzyścią tej formy reklamy, jest to, że przekazywane rekomendacje nie będą tylko pochlebnym tekstem promocyjnym. Jeśli bloger chce cieszyć się zaufaniem wśród czytelników wyrazi swoją subiektywną opinię. Jego zdanie może okazać się dla odbiorcy bardziej wiarygodne niż rekomendacja gwiazdy w reklamie telewizyjnej. Przeświadczenie o niezależności opinii blogera jest jego atutem, toteż w interesie samej marki leży dbanie o obiektywny charakter bloga, na którym umieszcza swoje produkty lub usługi. Nikt nie będzie się liczył z opinią osoby, która pisze teksty na zamówienie. Główną zaletą blogera jest fakt, że tworzy on autonomiczne medium. Dlatego właśnie reklamodawców wybiera świadomie i negocjuje z nimi warunki współpracy. Specjaliści od promocji muszą pamiętać, że blog nie jest tablicą ogłoszeniową, a formą przedstawienia komunikatu reklamowego w nowatorski sposób. Tak zamieszczona reklama umożliwia zaktywizowanie odbiorcy, przekształca go w czynnego interlokutora.\nBLOGER LIDEREM OPINII Blog jest też świetnym sposobem wypromowania własnej osoby, stworzenia własnej niepowtarzalnej marki. Twórcy tej formy przekazu są aktywni w Internecie i prowadzą dialog ze swoimi czytelnikami, przez co stają się liderami opinii. Ich wypowiedzi są subiektywnym zdaniem, czego nie ukrywają. Działalność ta jest niejako hołdowaniem wolności słowa, co znajduje wyraz również w możliwości komentowania i zamieszczonych wpisów przez anonimowych jego czytelników.\nKooperacja z blogerem dla specjalisty od marketingu często opiera się na skierowaniu propozycji testowania danych Bloger jako trendsetter, kreując gusta produktów lub usług, w zamian za co opinii społecznej, powoduje, że odbiorcy śledzą jego poczynania i zmieniają razem\nz nim własne poglądy. Nie dziwi więc fakt, że właściciele blogów otrzymują produkty lub korzystają z usług producentów przed ich oficjalną premierą. Ich pozytywne zdanie na temat danego przedmiotu może mieć duże znaczenie dla czytelników. Blog staje się marką samą w sobie, odzwierciedla wizerunek osoby, która go tworzy. Autor długo pracuje nad ugruntowaniem swojej pozycji na rynku, miesiącami buduje zaufanie i więź z adresatami. Specjalista od marektingu, który zdecyduje się na wybranie bloga jako formy promocji, powinien rozważyć charakter przekazu i zdefiniować grupę odbiorców. Uważne obserwowanie kilku blogów pozwala wybrać ten, który tematycznie jest adekwatny do prowadzonej działalności.\nWSPÓŁPRACA SIŁĄ Ważnym aspektem podjęcia współpracy z autorem bloga jest dopuszczenie twórcy do współdecydowania o procesie promocji. Zachowanie takie możemy zaliczyć do działań z obszaru crowdsourcingu. Termin ten został oficjalnie wynaleziony w 2006 roku przez Jeffa Howe’a i w swojej pierwotnej wersji oznaczał zaangażowanie społeczeństwa w konkretne zadanie. Obecnie nazwa ta ma podobne, a nawet szersze znaczenie i pokrótce można je określić, jako współpracę z tłumem. W opisywanym problemie bloga kooperacja opiera się na współdziałaniu z blogerem, który przecież najlepiej zna swoich czytelników i ich oczekiwania. Według Macieja Budzicha, (www.mediafun.pl) jednego z bardziej aktywnych polskich blogerów, współpraca twórcy z firmą powinna opierać się na realizowaniu trzech zasad – tzw. „3 x W”. Zakłada ona, że tworząc relacje należy wziąć pod uwagę interesy trzech stron: blogera, reklamodawcy, ale głównie czytelnika. Forma reklamy powinna być więc przemyślana. Należy rozważyć, jakie reakcje przekaz wywoła w odbiorcy bloga.\nOBRAZ ZAMIAST TEKSTU Vloger to rodzaj bloga, na którym przeważająca część materiałów to video. Osoba zajmująca się tego typu działalnością, najczęściej nie zamieszcza treści na domenie lub nie używa zewnętrznych platform blogowych, ale „wrzuca” materiały na YouTube. Ta nowa forma przekazywanie komunikatów różni się od typowego bloga tym, że wykorzystuje inne formy komunikacji – największe znaczenie ma tutaj obraz. Umieszczaniem materiałów video zajmują się głównie fashionistki i wizażystki, które prezentują swoje sposoby na udany wygląd.\nPrzedstawiają subiektywne opinie o danej marce kosmetyków oraz pokazują, które z nich są najlepsze. Główną zaletą tej formy przekazu jest jej bezpośredni charakter – odbiorca ma kontakt z „żywą” osobą, nie zaś tylko z tekstem i zdjęciami. Dlatego też vloger daje jeszcze szersze spectrum działania dla osoby zajmującej się marketingiem w danej firmie. Pozytywna opinia na temat danego produktu powoduje, że osoby chcące uzyskać np. podobny makijaż kupią dokładnie ten sam przedmiot. Właściciel/właścicielka vlogera ma rozległą wiedzę na temat dostępnych usług, dlatego chętnie dzieli się swoimi doświadczeniami i spostrzeżeniami z odbiorcami. Jaki z tej działalności zysk może odnieść marka? Osoba prowadząca vloga, zakładając, że jest to kobieta-vlogerka, stanie się ambasadorką firmy „pochodzącą” ze społeczeństwa. Zaproszenie do wspólnego działania z marką może zakończyć się sukcesem, gdyż tysiące stałych odbiorców to wierny target. Ufa on rekomendacją vlogerki z takim samym zaufaniem jak dobrej przyjaciółce – w końcu przekazuje ona wiedzę, z której sama korzysta. Ponadto widz obserwuje jej działania i wierzy obrazowi, który vlogerka przedstawia. Adresat często nie ma pojęcia, że vloger czerpie ze swojej działalności jakiekolwiek korzyści, dlatego komunikat postrzega jako czysto faktyczną ocenę produktu. Dzięki wykorzystaniu filmu video nadawca prowadzi dialog z odbiorcą poprzez bezpośrednie zwroty czy odniesienia do codziennych problemów. Vlogerki to rodzaj konsumenta, który może aktywnie uczestniczyć w promowaniu produktów lub usług danej marki. Za pomocą obrazów postrzegamy i opisujemy otaczająca nas rzeczywistość. Jak powiedział Charles Baudelaire: „Cały spostrzegany świat jest tylko zbiorem obrazów i faktów”. Te obrazy mają duży wpływ na nasz światopogląd, wywołują w nas określone emocje i dlatego ten stworzony przez vlogera film może być istotnym krokiem w podejmowaniu decyzji zakupowych.\nFIRMOWE BLOGOWANIE Wykorzystanie bloga do działań promocyjnych marki może polegać również na zbudowaniu bloga własnej firmy. To jedno z narzędzi marketingowych, które znacząco wpływa na relację z odbiorcami. Aby odnieść sukces, blog firmowy powinien przede wszystkim poszerzać wiedzę konsumentów, proponować im nieznane informacje oraz stanowić rozwiązanie na wyszukiwane problemy. Firma, która\nzdecyduje się na prowadzenie tego typu komunikacji, powinna zadbać, aby blog był „prawdziwie” jej, również w sensie technicznym. Oferowane przez portale platformy blogowe znacząco ograniczają możliwość samodzielnego kształtowania bloga. Wówczas na pojawiające się reklamy lub szatę zewnętrzną właściciel może mieć znikomy wpływ, dlatego lepszym wyborem jest uruchomienie samodzielnego bloga. Wokół funkcjonującego bloga należy zbudować społeczność, do czego przyda się facebook. Działanie bloga firmowego i konta powinny być ze sobą zintegrowane – facebook oferuje ogromny wybór narzędzi, które to umożliwiają. Funkcjonujący fanpage powinien być uzupełniany o nowe treści pojawiające się na blogu. Prawdziwą katastrofa dla tej działalności jest słaba aktywność i zamieszczanie wpisów od czasu do czasu. Firma powinna wykazać się duża kreatywnością, stale zaskakiwać odbiorców i pobudzać ich do aktywnego działania np. organizując konkursy czy udostępniając możliwość komentarzy. Pomocnym narzędziem komunikacyjnym może okazać się newsletter. Należy także zadbać o pozycjonowanie w popularnej wyszukiwarce. Synergia prowadzonych zabiegów promocyjnych może okazać się najlepszym sposobem na pozyskanie nowych klientów i utrzymanie tych lojalnych. Współpraca z autorami blogów na pewno będzie miała swój dalszy rozwój, gdyż pewne jest, że firmy muszą wchodzić w dialog z odbiorcą. Nie wystarcza już wysyłanie jednostronnych komunikatów, marka powinna wymuszać zaangażowanie odbiorcy, dążyć do rozbudzenia jego ciekawości. Nowatorstwo tej formy przekazu polega na słuchaniu konsumenta, analizie jego zachowań i formułowaniu adekwatnych komunikatów. Teza o „mądrości tłumu” wydaje się w współdziałaniu marki z blogiem szczególnie przydatna. Warto więc, aby firma poszukująca niestandardowych form komunikacji z klientem wykorzystała bloga, vloga lub założyła bloga firmowego zintegrowanego np. z fanpagem. Dobrze przemyślana działalność może przynieść satysfakcje wszystkim zainteresowanym. Sam vloger/bloger będzie zadowolony, mogąc urozmaicić przekaz poprzez wykorzystanie nowych produktów lub usług, marka dotrze do nowych odbiorców, zaś adresat otrzyma interesujące treści, które nie są standardowym przekazem reklamowym.\nArtur Bilski art.bilski@gmail.com Prawo Uniwersytet Warszawski Opiekun naukowy: doc. dr Marek Grzybowski\nZASADA TERYTORIALNOŚCI W MIĘDZYNARODOWYM PRAWIE PODATKOWYM – SPOSÓB NA OPTYMALIZACJĘ PODATKOWĄ? Aktualnie w Ameryce Północnej, Europie, a także innych regionach świata zauważalna staje się tendencja do podwyższania podatków – nie tyko tych dedykowanych dla określonych grup społecznych (np. bankierów), lecz także wymierzonych w przedsiębiorców, a nawet przeciętnych obywateli. Szczególnie uciążliwe są jednak progresywne stawki podatku dochodowego dla najbogatszych. O ile w Polsce jego wysokość sięga 40%, to w skrajnych przypadkach niektórzy politycy (w tym prezydent Francji, Francois Hollande) postulują stawkę podatkową sięgającą 80%1. Podobny efekt w Stanach Zjednoczonych ma wywołać nowy podatek od nieruchomości2. Wraz z rosnącymi obciążeniami fiskalnymi przedsiębiorcy (oraz inne osoby mające wystarczającą ilość środków, aby pozwolić sobie na korzystanie z ulg oferowanych przez „raje podatkowe”) poszukują coraz to nowych środków na zmniejszenie „danin” nakładanych przez państwo. Pomagają im w tym wykwalifikowane firmy doradztwa podatkowego, które specjalizują się w legalnych metodach unikania opodatkowania, czyli zw. „optymalizacji podatkowej”. Polega ona na zgodnych z prawem sposobach na obniżenie (nawet do zera) stawki płaconej państwu. Jednym ze środków, po który sięga coraz więcej osób narażonych przez fiskusa na nadmierne koszty, jest zmiana rezydencji podatkowej na korzystniejszą.\nZASADA TERYTORIALNOŚCI W ŚWIETLE PRAWA PODATKOWEGO Państwa stosujące zasadę terytorialności podatkowej nie przez przypadek zaliczane są do „rajów podatkowych”3, czy też krajów stosujących tzw. „szkodliwą konkurencję podatkową”4 (nie w każdym przypadku). O ile pojęcie „raj podatkowy”\nbywa interpretowane różnorako, to fakt przynależności do tej grupy przez kraje objęte zasadą terytorialności podatkowej nie budzi żadnych wątpliwości. Posiadają one bowiem wszystkie cechy typowego centrum offshore – pozwalają na znaczące zmniejszenie lub wręcz wyeliminowanie zjawiska opodatkowania na poziomie podatku dochodowego (nierzadko także innych form opodatkowania). Są to albo regiony będące światowymi centrami finansowymi, albo ośrodki, które zapewniają ochronę prywatności właściciela kapitału, przy zachowaniu bezpieczeństwa i stabilności, tak aby nie narazić go na utratę aktywów. Charakterystyczną zaletą większości „rajów podatkowych” są także ułatwienia w prowadzeniu działalności gospodarczej i finansowej, jak również udostępnianie szczególnych instrumentów prawnych przeznaczonych do prowadzenia tego rodzaju działalności (wśród nich między innymi formy prawne, takie jak trusty czy przedsiębiorstwa określonego rodzaju – tak zwane „spółki offshore”). Sprzyja temu wyjątkowo liberalne prawo tych ośrodków (np. niższe wymogi związane z tworzeniem spółek, instytucji finansowych i ubezpieczeniowych, a nawet banków)5.\nsamej uciążliwości z tytułu wykonywania operacji np. na rzecz własnych spółek z siedzibą w państwie, które stosuje szkodliwą konkurencję podatkową, dodatkową wadą może być zniechęcenie potencjalnych kontrahentów, którzy musieliby odpowiednio dokumentować takie transakcje. Te problemy stosunkowo łatwo jednak ominąć przy użyciu innych mechanizmów prawnych (np. dany przedsiębiorca zawiera umowę ze spółką, która ma siedzibę w Polsce, a kapitał dopiero w drodze dalszego transferu trafia do firmy, której siedzibą jest centrum offshore) i właściwego planowania podatkowego9. Należy też pamiętać, że nie wszystkie kraje nadające rezydentom przywilej terytorialnych rozliczeń podatkowych znajdują się na liście państw stosujących szkodliwą konkurencję podatkową 10 . Może stanowić to dodatkową motywację dla potencjalnych osób zainteresowanych optymalizacją. Kosztem, którego ominięcie może być trudniejsze, są opłaty związane z uzyskaniem tytułu rezydenta – np. zapłata za obywatelstwo (kraje Ameryki Łacińskiej) lub konieczność utrzymywania nieruchomości o określonym metrażu i wartości (Monako). Z kolei założenie spółki może się wiązać z określoną opłatą, wymaganym kapitałem zakładowym, bądź też wykonaOczywiście korzystanie z tego rodzaju niem innych czynności (np. jednym ze benefitów podatkowych wiąże się nie tylko wspólników musi być osoba posiadająca z zaletami – państwa starają się ograniobywatelstwo państwa-siedziby). czać stosowanie przez obywateli międzynarodowych rozwiązań optymalizacyjnych, w związku z czym stosują różne KORZYŚCI mechanizmy odstraszające. Na przykładzie Polski można wskazać przepis art. OPTYMALIZACYJNE 9a Ustawy o podatku dochodowym od Ujmując to najprościej, zasada terytorialosób prawnych6 i art. 25a Ustawy o po- ności podatkowej polega na ograniczeniu datku dochodowym od osób fizycznych7. obowiązku podatkowego danej osoby Tworzą one po stronie podmiotu dokonu- fizycznej o statusie rezydenta podatkojącego transakcji z rezydentem jednego wego mającego miejsce zamieszkania z krajów stosujących szkodliwą konku- na danym obszarze (tudzież spółki, gdy rencję przymus wypełnienia dodatko- mowa o jej siedzibie) do przychodów wej dokumentacji związanej z danym osiąganych na terenie danego państwa rozliczeniem 8 . Jak się wydaje, oprócz tudzież regionu autonomicznego. Mówiąc\nściśle nie chodzi tu jednak zawsze o zwolnienie z podatku, a raczej o zarysowanie jego wysokości na szczególnym pułapie, jakim jest 0%. Różnica wydawać się może kosmetyczna, ale uregulowanie to jest nieprzypadkowe i ma na celu uniknięcie sytuacji, gdzie przychód mógłby zostać opodatkowany w państwie źródła. Właśnie takie brzmienie okaże się bardzo istotne, kiedy zwrócimy uwagę na to kto, mając na względzie prawo, może zostać uznany za rezydenta. Tak definiowana zasada terytorialności wykracza nieco poza zasadę ograniczonego obowiązku podatkowego (zgodnie z którą rezydenci i nierezydenci podlegają opodatkowaniu z dochodu uzyskanego na terytorium danego państwa). Tutaj bowiem efektem stosowania prawa jest całkowity brak efektywnego opodatkowania przychodów uzyskanych poza granicami państwa zamieszkania (odpowiednio siedziby) rezydenta. Rezydentem jest „Osoba, mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie (…) Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym państwie tylko w zakresie dochodu osiąganego ze źródeł w tym państwie lub z tytułu majątku położonego w tym państwie”11 . Uregulowanie t o, z rac ji pr z y c z y n w sk a z a ny c h w akapicie powyżej, nie będzie miało zastosowania do „rajów podatkowych”, nakładających na podatnika obowiązek zapłaty zerowej sumy podatku (lub jego wartości w minimalnej wysokości). Sporu o rezydencję nie rozwiąże też umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, bo z większością tych krajów Rzeczpospolita nie posiada zawartych tego rodzaju umów, a nawet jeśli, to i tak gwarantują one korzystne rozwiązania prawnopodatkowe 12 . Co prawda, zgodnie z polskimi przepisami i normami interpretacyjnymi, nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu będzie podlegał każdy, kto przebywa na terenie Polski minimum 183 dni w roku albo posiada tam centrum interesów osobistych lub gospodarczych13, jednakże brak jednoznacznych przepisów prawnych i sporne orzeczenia sądów co do metody obliczania terminów nie ułatwiają wykładni tej zasady. Nie ma za to wątpliwości, że przyjęta w prawie polskim zasada nieograniczonego obowiązku podatkowego może utrudniać czerpanie zysku z odpowiedniej rezydencji dla osoby fizycznej. Z możliwości tej skorzystają bowiem tylko ci, których najbliższa rodzina zamieszkuje poza terytorium Polski, a oni sami przeby wają w kraju jedy n ie w og ra n ic z ony m z a k r e sie.\nWiększe możliwości będzie miała firma prowadząca działalność zza granicy – bo choć istnieje w teorii nieograniczony obow iązek podat kow y od dochodów osiąganych na terytorium Polski to zarówno „zbycie źródeł do praw dochodów” (np. akcji, obligacji), jak i obrót towarami i usługami podlegać b ę d z ie z w ol n ie n iu o d p o d at k u 1 4 . Dodatkowo można zaoszczędzić także na opodatkowaniu dywidendy, zysków kapitałowych czy odsetek od pożyczki. Wszystko zależy od kraju-siedziby i przyjętych rozwiązań prawnych. Jak wskazuje praktyka większość rozliczeń w centrach offshore wciąż jest jednak dokonywana z osobami, które nie są rezydentami danych obszarów15.\ntematem (zwłaszcza mając na uwadze regionalne systemy prawa), jak również poświęcenia mu większej ilości miejsca.\nOprócz wymienionych tu państw zasadę terytorialności podatkowej stosują także, w mniejszym lub większym zakresie, inne kraje i regiony uznawane powszechnie za „raje podatkowe”, a nawet państwa niezaliczane do tej kategorii ( jak np. Wielka Brytania). Jest to zresztą niewątpliwie ciekawa opcja do przemyślenia dla wszystkich przedsiębiorców, a także osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej. Centra offshore stanowią nie tylko doskonałą metodę na zmniejszenie kwoty zobowiązań podatkowych, lecz także okazję na rozszerzenie profilu działalności i wykorzystanie Na koniec warto zauważyć, że tenden- mechanizmów oferowanych przez „raje cja urzędów skarbowych i Ministerstwa podatkowe”. Finansów do interpretowania przepisów podatkowych w sposób rozszerzający 1.\tJ. Gehrke, Senate Democrats making Francois Hollande proud — the death tax edition, (i niekorzystny dla podatnika) nie znajWashingtonexaminer 2012. duje uzasadnienia w wyrokach sądów. 2.\tIbidem. Przytoczyć można choćby orzeczenie 3.\tM. Dymek, Optymalizacja podatkowa, Gdańsk Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego 2006, str. 184-187. w Warszawie z dnia 11 września 2008 4.\tPojęcie, którym operuje ustawodawca m.in. w ramach Rozporządzenia Ministra Finansów r.16, który każe interpretować uzyskiwaz dnia 16 maja 2005 r. w sprawie określenia kranie przychodu wąsko – w szczególnojów i terytoriów stosujących szkodliwą konkurencję podatkową dla celów podatku dochodowego ści nie będzie nim wypłata pieniędzy. osób prawnych (Dz.U. 2005 nr 94 poz. 791). Także samo posiadanie żony i rodziny na 5.\tod E. Gostowski, Kierunki rozwoju bankowości terytorium danego kraju nie wiąże się offshorowej na świecie [w:] Bankowość międzynarodowa, automatycznie z obowiązkiem podatkoE. Gostowski, Gdańsk 2010, str. 98-102. wym, zwłaszcza jeśli brak jest stałego 6.\t„Podatnicy dokonujący transakcji (…) na rzecz pożycia i odpowiednich relacji między podmiotu mającego miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju małżonkami17.\nKRAJE STOSUJĄCE ZASADĘ TERYTORIALNOŚCI Wśród państw, których ustawodawstwo podatkowe oparte jest o zasadę terytorialności wymienić należy między innymi: Gibraltar,Hongkong,Kostarykę,Monako, Panamę. Część wymienionych krajów uzależnia zastosowanie zasady terytorialności od posiadania obywatelstwa bądź statusu rezydenta – osoby fizycznej (w Monako związane jest to także ze wspomnianym obowiązkiem zakupu i utrzymywania nieruchomości). W praktyce zależeć to będzie najczęściej od uiszczenia odpowiedniej opłaty bądź też dokonania innej czynności (która może być związana z takimi czynnikami jak założenie f irmy albo przeby wanie w kraju przez minimalny określony w prawie okres w ciągu roku). Dokładny opis każdego z uregulowań w poszczególnych krajach stanowi odrębne zagadnienie i w y maga głębsz ych st udiów nad\nstosującym szkodliwą konkurencję podatkową, są obowiązani do sporządzenia dokumentacji podatkowej takiej (takich) transakcji (…)”. Formuła jak wyżej. Zgodnie ze wskazanymi wyżej przepisami ustaw dokumentacja taka powinna zawierać między innymi określenie funkcji, kosztów, formę i termin zapłaty, metodę kalkulacji zysków, określenie ceny oraz strategii gospodarczej i innych właściwych czynników. H. Litwińczuk, Międzynarodowe aspekty opodatkowania dochodu [w:] H. Litwińczuk, P. Karwat (red.), Prawo podatkowe przedsiębiorców, Warszawa 2008, str. 382-384. Nie ma na niej np. Kostaryki. Art. 4 Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku. Aktualny wykaz znajduje się na stronie Ministerstwa Finansów pod adresem: http://www.mf.gov.pl/dokument. php?const=3&dzial=150&id=9741. J. Chorązka, A. Oktawiec, M. Zasiewska (red.), Rezydencja (miejsce zamieszkania lub siedziba) [w:] J. Chorązka, A. Oktawiec, M. Zasiewska (red.), Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania: komentarz, Warszawa 2011, str. 69-71. Ibidem, str. 71-73. E. Gostowski, op. cit., str. 99. 1Sygn. akt: III SA/Wa 586/08, Lex nr 465649; podobnie również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 1999 r., sygn. akt: III SA 158/98. Tak z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1622/07, Lex nr 393967.\nNazwa działu PRAWO\nKarolina Maria Szymorek kszymorek50@gmail.com Mgr prawa Uniwersytet Łódzki\nOpiekun naukowy: prof. nadzw. dr hab. Zbigniew Góral\nkontroli pracowników ocena prawna Kontrola pracowników za pomocą nowoczesnych narzędzi technicznych jest zagadnieniem wielowymiarowym. Dotyczy podmiotów uprawnionych do przeprowadzania kontroli (pracodawców) i podmiotów kontrolowanych (pracowników), ale także zagadnień technicznych (wpływu rozwoju nowoczesnych technologii na prawo, na zarządzanie zasobami ludzkimi). Wielowymiarowość tego zagadnienia wynika również z wielu płaszczyzn, na których można je rozpatrywać – jest ono istotne z punktu widzenia prawa, etyki, a także praktyki. Szczególne kontrowersje budzi coraz szersze wykorzystywanie do kontroli pracowników najnowocześniejszych technologii, gdyż kwestie te nie są de lege lata uregulowane (oprócz regulacji fragmentarycznej w Kodeksie Pracy, dotyczącej kontroli telepracowników). Zastanawia więc milczenie ustawodawcy w tym zakresie. Problemem, który wynika z wykorzystywania najnowszych zdobyczy techniki przez pracodawców, jest trudność w wyważeniu interesów stron stosunku pracy, co pozwoliłoby na uzasadnienie używania przez pracodawców określonych metod kontroli. Pracodawcy upatrują bowiem w nowoczesnych technologiach do kontroli pracowników skutecznej metody poprawy wydajności i efektywności swojej załogi, pracownicy zaś obawiają się (czy też doświadczają) naruszenia ich prywatności poprzez ciągły nadzór. W skrajnych przypadkach staje się on inwigilacją, mogącą naruszać inne jeszcze dobra osobiste (wolność, cześć, godność, a w skrajnych przypadkach nawet zdrowie1). Brak przepisów w tej materii powoduje niepewność prawa. Pracodawcy wykorzystują brak regulacji i sięgają do tych metod, które pozwalają im w sposób najdokładniejszy\nkontrolować pracowników. Ci z kolei, wo- RFID – nowe narzędzie kontrobec braku regulacji, zgadzają się na konli pracowników? trolę, nie wiedząc, jak dalece w sferę ich Wśród katalogu nowoczesnych metod prywatności może sięgać kontrolujący. kontroli pracowników zdecydowanie najbardziej kontrowersyjną wydaje się być Konieczne wydaje się więc wytyczenie technologia identyfikacji z użyciem fal odpowiednich granic kontroli pracowni- radiowych – RFID. Jest to system kontroków w taki sposób, aby chronić ich pry- li, który wykorzystuje miniaturowe urząwatność przed nadmierną inwigilacją ze dzenia elektroniczne, nazywane znacznistrony pracodawcy, ale także uwzględnić kami, tagami, transponderami, chipami lub uzasadnione interesy tego ostatniego. mikroprocesorami. Lista narzędzi, z których może korzystać pracodawca w celu kontroli pracowniTransponder RFID jest radiowym urząków, jest bardzo długa. dzeniem nadawczym lub nadawczo-odbiorczym, wysyłającym sygnał, który Biorąc za kryterium innowacyjność zawiera kodowane dane identyfikacyjne, urządzeń warto wskazać na monitoring, ale tylko w odpowiedzi na pobudzenie w tym geolokalizację i cybernadzór, wy- sygnałem radiowym o określonej czękorzystywanie danych biometrycznych, stotliwości3. Znaczniki te są niewielkie, stosowanie wariografu, a także technolo- obecnie mogą być wielkości ziarnka gii identyfikacji za pomocą fal radiowych piasku i działać bez baterii; są też znacz– RFID2 . Szczególnie wiele wątpliwości niki większe, mające własny system nasuwa się przy wykorzystaniu tej ostat- zasilania i większy zasięg transmisji4. niej metody. Jest to jeden z najnowocze- Technologia wykorzystująca czytniki śniejszych sposobów kontroli, ale niosący RFID jest tzw. technologią „bliskiego przy tym wiele zagrożeń dla prywatno- odczytu”. Informacje zawarte w chipie są ści i innych dóbr osobistych pracownika, zaszyfrowane i mogą być dostępne przez powoduje też największe wątpliwości fizyczne zbliżenie do czytnika. Odmianą etyczne. znaczników RFID są także implanty5. Najbardziej dyskusyjny rodzaj chipów Dokładne poznanie wybranych metod to jednak tzw. biochipy, czyli znaczniki kontroli (zasad ich działania) oraz zesta- umieszczane w żywych organizmach, wienie ich z regułami wypracowanymi które mają na celu identyfikację lub ustaprzez orzecznictwo i doktrynę, pozwala lenie miejsca pobytu. wytyczyć granice kontrolowania pracowników. Wciąż jednak nie zapewnia Chipy mogą być wbudowane właściwie poczucia bezpieczeństwa prawnego ani wszędzie – w karty, dokumenty, ubradla pracodawców, ani dla pracowników, nia, samochody itp. Mogą także zawierać a także nastręcza trudności praktycz- wiele danych, np. dane biometryczne, nych w funkcjonowaniu zakładów pracy. dane o stanie zdrowia i inne6. Zagranicą Uważam więc, że ustawodawca powinien technologia RFID jest wykorzystywana wskazane kwestie jak najszybciej uregu- w kopalniach, gdzie znaczniki są umieszlować w ustawie. czane w elementach wyposażenia górnika, a anteny i czytniki są rozlokowane wewnątrz tunelów górniczych. Pozwala\nto na łatwe ustalenie, gdzie znajduje się pracownik oraz ostrzeżenie go (lub udzielenie mu pomocy) w razie niebezpieczeństwa. Szerokie możliwości wykorzystania technologii RFID spowodowały, że meksykański Fiscal General7 oraz 160 jego współpracowników, w celu kontrolowania ich dostępu do ważnej dokumentacji, a także do ustalenia miejsca ich pobytu w razie ewentualnego porwania, wszczepili sobie biochipy. Koszt wdrożenia tej technologii wyniósł 150 dolarów za transponder. Jedyny komentarz pracowników, którym wszczepiono ów implant, brzmiał: „to trochę boli”8. Skala zjawiska jest ogromna – już w 2008 r. było na świecie ponad 2,5 tysiąca osób z wszczepionymi biochipami RFID9. Relatywnie małe koszty wprowadzenia tej technologii wzbudzają zainteresowanie także polskich pracodawców. Przepisy milczą jednak w kwestii możności stosowania chipów RFID do kontroli pracowników. Obawy związane ze stosowaniem tej technologii wynikają przede wszystkim z bardzo głębokiej ingerencji w prywatność i godność pracowników (wszczepienie implantu to manipulacja ciałem człowieka, która czyni z niego w pewnym sensie „cyborga”). Dyskusyjna jest także możliwość odpowiedniego zabezpieczenia danych, które powinny być zawsze jak najwęziej określone. Wydaje się także, że jedynym prawnie usprawiedliwionym celem wykorzystania tej technologii może być poprawa bezpieczeństwa, np. w przypadku pracy górników poprzez ich błyskawiczną lokalizację. Oczywiście konieczne jest także spełnienie innych zasad dotyczących lokalizowania pracownika (monitoringu) – umieszczanie znaczników nie może być tajne, należy wyraźnie poinformować o wykorzystanej technologii. Systematyczne wykorzystywanie znaczników do kontroli musi mieć charakter wyjątkowy, uzasadniony np. szczególnymi wymogami bezpieczeństwa. Obowiązek poszanowania godności i innych dóbr osobistych pracownika, który wynika z art. 11 Kodeksu Pracy, oraz skuteczny erga omnes zakaz naruszania dóbr osobistych innej osoby, zgodnie z art. 23 i 24 Kodeksu Cy wilnego, wymaga od pracodawcy, aby zastosowana przez niego technologia w celu kontroli pracowników nie była polem, na którym obowiązki te nie mogłyby być realizowane. Z tego punktu widzenia nie jest możliwe wykorzystanie wszystkich możliwości, jakie daje technologia RFID,\ngdyż pracownik stałby się wówczas maszyną, której każdy krok mógłby być śledzony. Ochrona dóbr osobistych pracownika – nie tylko ich nie naruszanie,\nale też szanowanie – wymaga, aby chronić jego wolność, godność i zapewnić mu pewne minimum prywatności (także w pracy)10. Pracodawca musi spełniać także wymogi, jakie nakłada na niego ustawa o ochronie danych osobowych11 (dalej u.o.d.o.), gdyż w zakresie, w jakim przetwarza on dane osobowe pracowników, jest ich administratorem 12 . Dotyczy to w szczególności obowiązku informacyjnego, ale także przestrzegania zasad, jakie wynikają z u.o.d.o. – legalności, adekwatności, celowości, ograniczenia czasowego, merytorycznej poprawności13, które nie mogą być ograniczane ani wyłączane przy stosowaniu technologii RFID. Stosowanie fal radiowych do identyfikacji pracowników oraz kontroli czasu pracy wydaje się jednak nie spełniać zasady adekwatności oraz proporcjonalności. Łatwość w wykorzystaniu jej do śledzenia pracownika oraz możliwość kradzieży zapisanych na znaczniku danych osobowych (istnieje nawet ewentualność wszczepienia wirusów komputerowych w znaczniki, które mogłyby infekować inne mikroprocesory i wykradać zapisane na nich dane14), skłania do przyjęcia stanowiska, że w takich wypadkach powinna być ona całkowicie zakazana. Postulat uregulowania ustawowego kwestii kontroli pracowników wydaje się być także uzasadniony. Należy jednak zauważyć, że wykorzystanie znaczników RFID do oznakowania, np. towarów lub rzeczy wartościowych z punktu widzenia pracodawcy, mogłoby pozwolić na kontrolę nad mieniem zakładu pracy. Dzięki temu możliwe byłoby uniknięcie kontroli osobistych pracowników czy ich systematycznego monitorowania za pomocą kamer przemysłowych. Ten sposób wykorzystania technologii\nRFID pozwala także wyeliminować lub ograniczyć konieczność stosowania badań wariograficznych, gdy ujawnione zostaną nadużycia w zakładzie pracy, np. kradzieże. Jest to chyba najwłaściwszy kierunek wykorzystania tej technologii. Dokonując oceny prawnej nowych możliwości kontroli pracowników, nie należy tracić z pola widzenia korzyści, jakie niesie kontrola pracownika, również za pomocą nowoczesnych metod. Należy do nich zwiększenie bezpieczeństwa, poprawa efektów ekonomicznych zakładu pracy, zmniejszenie ryzyka, jakie ponosi pracodawca w związku z rekrutowaniem pracowników czy możliwość kontrolowania pracowników, którzy wykonują pracę głównie poza zakładem pracy, zatrudnionych w formie telepracy lub w systemie zadaniowego czasu pracy. Nowe możliwości techniczne wydają się w tym aspekcie nie do przecenienia. Jednak nie można zapominać, iż dostępność technologii nie oznacza, że wszystkie jej zastosowania są dozwolone. Muszą być one ocenione przez pryzmat innych wartości niż te przenoszone przez samą technologię.\nRFID a dane osobowe i biometryczne Aby dokonać pełnej oceny prawnej technologii identyfikacji radiowej warto przyjrzeć się jeszcze wytycznym GIODO15 i stanowisku judykatury w tym zakresie. Trzeba bowiem zaznaczyć, że możliwość wbudowania tagu w karty, dokumenty, ubrania itp. oraz przyporządkowania znaczników konkretnym osobom powoduje, że wykorzystywanie tej technologii przez pracodawców będzie przetwarzaniem danych osobowych, gdyż chip, który posiada określony numer, pozwala zidentyfikować osobę. W związku z tym taką daną uznać należy za daną osobową (zgodnie z u.o.d.o.)16. GIODO17 wskazał, że spersonalizowana karta z imieniem, nazwiskiem i zdjęciem, która jest wyposażona w chip RFID, jest daną geolokalizacyjną i jako taka powinna podlegać ochronie. Także wszczepiony biochip o konkretnym numerze należałoby traktować jako daną osobową18. Tym bardziej, gdy na danym znaczniku są zapisane określone dane biometryczne, np. wzór tęczówki oka czy układ żył palca (dłoni). Oczywiście dane, które pozwolą zdekodować stan zdrowia posiadacza, muszą być uznane za dane sensytywne, które zasadniczo nie powinny być przetwarzane przez pracodawcę19.\nW związku z tym, że na znacznikach można zapisać dane biometryczne, aktualne są ustalenia GIODO20 i NSA w tym zakresie. Szczególnie istotne są ustalenia, które NSA poczynił w wyrokach z dnia 1 grudnia 2009 r.21 i z 6 września 2011 r.22, wskazując, że zbieranie danych biometrycznych pracowników, w postaci ich linii papilarnych, za uprzednią ich zgodą wyrażoną na piśmie, w celu ewidencjonowania czasu pracy, narusza ich prawa i swobodę wyrażenia przez nich woli. Zaś uznanie faktu wyrażenia zgody przez pracowników jako okoliczność legalizującą pobranie i przetworzenie danych biometrycznych, jako innych danych niż zawarte w art. 221 Kodeksu Pracy, stanowi obejście tego przepisu. NSA podkreślił, że zgoda nie może zostać przez pracownika wyrażona swobodnie i dobrowolnie, gdyż ten pozostaje w zależności od swojego pracodawcy. Ta nierównorzędność w stosunku pracownika z pracodawcą zawsze będzie wpływała na swobodę i dobrowolność wyrażenia takiej zgody. W uzasadnieniu wyroku z dnia 6 września 2011 r. sąd podkreślił, że żądanie dodatkowych danych przez pracodawcę prowadziłoby do naruszenia zasady adekwatności. NSA zaznaczył, że ryzyko naruszenia swobód i fundamentalnych praw obywatelskich musi być proporcjonalne do celu, któremu ma służyć, a wykorzystanie danych biometrycznych do kontroli czasu pracy pracowników jest nieproporcjonalne do celu ich przetwarzania.\nWnioski końcowe Podsumowując wskazać należy, że potencjał RFID jest ogromny. Pracodawca, wdrażając w zakładzie technologię RFID może monitorować, lokalizować pracowników, a także wykorzystywać do kontroli dane biometryczne zapisane w mikroprocesorze, np. do dostępu pracownika do „ściśle tajnych” miejsc czy kontroli czasu pracy. Pracodawca ma także zapewnioną możność kontrolowania produkcji i optymalizacji przepływu towarów23. Biorąc pod uwagę rozwój elastycznych, nietypowych form zatrudnienia, a także coraz częstsze wykonywanie\npracy poza zakładem pracy oraz w systemie zadaniowego czasu pracy, jak również możliwość zwiększenia bezpieczeństwa, poprawę efektów ekonomicznych, zmniejszenie ryzyka, jakie ponosi pracodawca w związku z zatrudnianiem pracowników, korzyści wynikające z zastosowania tej technologii są ogromne. Nie można jednak tracić z pola widzenia wielu zagrożeń wiążących się z używaniem tej technologii w stosunku pracy. Przede wszystkim należałoby zapewnić odpowiednie normy ochronne, które zabezpieczałyby pracowników przed nową epoką, epoką „współczesnego technologicznego niewolnictwa”. 1.\nZob. Kontrola pracownika a zasada ochrony jego godności i innych dóbr osobistych – zagadnienia wybrane [w:] Z. Góral [red.], Kontrola pracownika. Możliwości techniczne i dylematy prawne, Warszawa 2010, s. 43-44. Radio Frequency Identification – identyfikacja za pomocą fal radiowych. M. Czerniawski, Prawne aspekty identyfikacji z użyciem fal radiowych (RFID), „Kwartalnik Prawa Publicznego” nr 3 z 2010 r., s. 96. S. Lace, RFID: Czy to się będzie nosić? [w:] 26 Konferencja ochrony prywatności i danych osobowych: Prawo do prywatności – Prawo do godności, Wrocław 14-16 września 2004, s. 108. P. Kałużny,Techniki inwigilacji: Co nam grozi i jak się bronić?, Warszawa 2008, s. 38-39. M. Czerniawski, op. cit., s. 97, 104. Odpowiednik Prokuratora Generalnego w Polsce. S. Rodota, Prywatność, wolność i godność [w:] 26 Konferencja ochrony prywatności i danych\nosobowych: Prawo do prywatności – Prawo do godności, Wrocław 14-16 września 2004, s. 298. Ibidem, s. 110. M. Dyczkowski, W sprawie ochrony dóbr osobistych pracowników, „Praca i Zabezpieczenie Społeczne” nr 5 z 2001 r., s. 10. Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, t. jedn.: Dz. U. z 2002 r., nr 101, poz. 926 z późn. zm. D. Dörre – Nowak, Monitoring w miejscu pracy a prawo do prywatności, „Praca i Zabezpieczenie Społeczne” nr 9 z 2004 r., s. 11-12. E. Kulesza, Dopuszczalność kontroli pracowników w świetle przepisów o ochronie danych osobowych [w:] Z. Góral [red.], Kontrola pracownika. Możliwości techniczne i dylematy prawne, Warszawa 2010, s. 82 z cyt. tam lit. M. Czerniawski, op. cit., s. 112; [także:] A. Bodnar, J. Michalski, Dokument biometryczny a prawa człowieka [w:] E. Gruza [red.], Dokumenty we współczesnym prawie, Warszawa 2009, s. 61. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych. M. Czerniawski, op. cit., s. 102, 110. Zob. decyzję GIODO DIS/DEC – 599/24248/09 dot. DIS-K-421/89/09. Zob. M. Czerniawski, op. cit., s. 111. Zob. u. o. d. o. Stanowisko GIODO, http://www.giodo.gov. pl/318/id_art/3358/j/pl/, stan na dzień: 15.12.2011 r.; [także:] decyzja GIODO DIS/DEC – 1261/46988/09, http://www.giodo.gov.pl/289/ id_art/3336/j/pl/, stan na dzień: 8.04.2012 r.. Wyrok NSA z 01.12.2009 r., I OSK 249/09, ONSAiWSA Nr 2/2011, poz. 39, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych. Wyrok NSA z 6.9.2011 r., I OSK 1476/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych. J. Terstegge [w:] 26 Konferencja ochrony prywatności i danych osobowych: Prawo do prywatności – Prawo do godności, Wrocław 14-16 września 2004, s. 106.\nForward no 11\nPazdziernikowy numer Magazynu Forward, tworzonego przez SKN Progress, dzialajace na Uniwersytecie Lodzkim.