Gość: Ola Bogha\nFormalizm Waszej dyskusji i artyułów już dawno jest pozbawiony jakiejkolwiek treści.\nPisanie o muzyce to polecanie dobrej - zdaniem recenzenta - muzyki i tłumaczenie jej.\nWasze teksty i dyskusje to dziennikarski prog-rock - w pejoratywnym znaczeniu.\nJa tak sobie to znalazłem i się z malutką uwagą wtrącić chciałem, że prog progowi nie równy, a jak sama powyższa debata pokazuje - ciężko w ogóle zdefiniować co to jest. Denerwuje mnie takie jednoznaczne niszczenie całej \_"progresywnej\_" tradycji. W pewnym momencie był to niezwykle twórczy nurt, który zaczął zjadać własny ogon, ale to nie umniejsza tych wielkich płyt, które powstały. Cieszy mnie, że Pitchfork i za nim różne \_"niezal portale\_" zaczynają doceniać i ponownie odkrywać np. Yes.\nA Brian Eno to bardzo ciekawie nie znosił rocka progresywnego, skoro udzielał się przy \_"Lamb Lies Down on Broadway\_" albo \_"Rain Dances\_" Camel, a przy solowych płytach z lat 70tych zatrudniał np. Phila Collinsa na perkusji na równi z Fredem Frithem i muzykami Krautowymi.\nPunkowi i nowej fali tez można wiele zarzucić. Czy bycie \_"głosem pokolenia\_", albo \_"głosem klasy robotniczej\_" i rozważanie ważkich problemów polityczno społecznych przy bardzo uproszczonej wizji świata i tym samym kreowanie się na \_"ważnego\_" i \_"zabierającego głos\_" nie jest równie (albo niejednokrotnie bardziej) pretensjonalne niż stwarzanie baśniowych, eskapistycznych światów za pomocą dźwięków.?\nW felliniowskim duchu wolę artystów, którzy w ciekawy sposób nie mają nic do powiedzenia, niż takich co to niezwykle ważne i doniosłe problemy prezentują w sposób banalny, nieciekawy i często cokolwiek wydumany. Czasem lepiej napisać po prostu felieton, a nie trzeba od razu grac muzyki.\nNie jetem przeciwko \_"zaangażowaniu\_" - wręcz przeciwnie, ale czasem niektórzy tak na siłę kreują się na \_"alternatywę\_" i bycie reprezentantem jakiejś grupy, że ociera się to o śmieszną bufonadę i dziwne usprawiedliwienie ideologią drugorzędnej muzyki. Takie działanie w moim mniemaniu, jest równie absurdalnie pretensjonalne jak solówki Malmsteena z orkiestra symfoniczną.\nWiem, że ja tu nie o meritum, ale tak w kwestii \_"formalizmu\_" chciałem.\n"znajdźcie jedną osobę, która poprze waszą tezę i nie bedzie to ambrożewski czy lisiecki, a jestem gotowy uznać siebie i wszystkich innych, którzy nie zgadzają się z nią za idiotów"\nNo ja sie zgadzam. Serio\n@zachęcam do rozpychania "wora wyobraźni"\nuważam że współcześnie dyskusja może toczyć się wokół "banałów" ponieważ postmodernistyczny świat sprawił że owe banały postrzegamy różnie, różnie definiujemy. Koniec końców wyszło że mamy inne spojrzenie na prog. pozdrawiam i zachęcam do rozpychania "wora wyobraźni"\njeśli przeintelektualizowany poczuł się urażony, to przepraszam - wiadomo, dyskusja, emocje. Ale ty zacytowałaś mnie wybiórczo. Zdanie, które miało być napastliwe kończy się stwierdzeniem, że po prostu nie widzę podstaw żeby jego interpretacja zjawiska kulturowego mogła być bliższa prawdy niż nasza. To nie jest posądzenie o debilizm jak sugerujesz, ale raczej naturalna konsekwencja faktu, o którym pisałem w innym miejscu: żadnej interpretacji kultury nie można zarzucić ani tego, że jest bardziej nieprawdziwa, ani bardziej prawdziwa niż inne.\nDlaczego na poziomie dyskusji nad literaturą czy filmem każda interpretacja może być uznana za wartościową o ile rzuca nowe światło na pewne zjawiska? Nie trzeba się z nią zgadzać, ale można poddać rozważeniu, falsyfikacji i wyciągnąć wnioski. Tak czy inaczej - wartość leży w intelektualnym stymulowaniu zarówno stawiających tezę jak i jej krytyków.\nA tutaj to wygląda tak jakby odbiorcy tekstu uparli się, że jest tylko jedna możliwa interpretacja zjawisk muzycznych, a próba postawienia niekanonicznych tez powinna być zduszona w zarodku. Tego nie ogarniam.\nSzkoda, że nie udało się bardziej zrozumiale wyłuszczyć tego co chcieliśmy przekazać (fakt, że muszę tłumaczyć nasz tekst świadczy niestety na naszą niekorzyść). Niemniej jednak muzyka to nie wyścig, także życzę i sobie i wam więcej dystansu, luzu i radości. Jeszcze raz sorry jeśli ktoś się poczuł urażony. Do przeczytania.\nmoże poczułam się zbyt urażona tym komentarzem, bardziej niz sam zainteresowany, ale ja równie dobrze mogłabym powiedzieć, że jak sajewicz ma prawo wypowiadać się z pozycji autorytetu o muzyce tej dekady skoro zaczął jej słuchac jakies pół roku temu. a to mało przyjemne, nieprawdaż?\n"my nie twierdzimy, że artyści rehabilitują formalizm, ale że słuchacze są dzisiaj na tyle otwarci, że poświecają mu więcej uwagi niż kiedyś (i mam świadomość, że skali tej uwagi nie da się zmierzyć, a powyższa teza jest wynikiem mojej subiektywnej obserwacji. Ktoś coś?) "\nPawle, ale wymienione przeze mnie zjawiska z ostatnich 20 lat, wpisujące się w zaprezentowaną przez Was definicję formalizmu również docenione były na bieżąco przez słuchaczy. Tak było z Ovalem, Pole czy Fenneszem - to w żadnym wypadku nie byli anonimowi artyści, których dokonania spotykały się z brakiem akceptacji współczesnych im odbiorców.\nTakże wychodząc poza wąską perspektywę usterki dźwięku i przyjmując inne wyznaczniki kontynuacji prog-rockowej tradycji mam trudności ze zlokalizowaniem momentów w których "progresywność" nie spotykałą się ze zrozumieniem odbiorców. Opasłe koncept albmy The Orb, rozbuchany formalnie eklektyzm Tortoise, skomplikowane orkiestracje Goldiego wynoszące w zamyśle drum'n'bass na wyższy artystyczny poziom - to wszystko były w pewnym sensie odwołania do tradycji "progresywnej" hołubione przez współczesnych tym zjawiskom słuchaczy.\nNie widzę pod tym względem jakiegoś przełomu w roku 2010.\nNie chcę stawać po żadnej ze stron, ale mam wrażenie, że oponenci Pawła i Łukasza serio nie mają promila dobrej woli żeby zrozumieć punkt widzenia drugiej strony. Patrz np. Kasia odczytująca "nie sprawiasz wrażenia kogoś, kto przesłuchał więcej progowych płyt niż wszyscy inni tutaj" jako "jesteś idiotą". Nie ogarniam.\n"Dzisiaj Chaz Bundick w tradycyjnym rozumieniu wciąż jest antywirtuozem, ale zamiast szaleć na gitarze nauczył się wykorzystywać laptopa, Abletona czy co tam i na tym poziomie może robić rzeczy bardzo wysublimowane, bardzo ozdobne."\no co tu chodzi w ogóle?\nbundick rozkminia nieźle laptopa, a nie bardzo gitarę, więc jest "tradycyjnie rozumianym antywirtuozem"? i w związku z tym wasze "nietradycyjne" rozumienie pozwala nazwać go wirtuozem, a więc progrockowcem? i w związku z tym chillwave i ariel pink jest progrockowy? i w związku z tym społeczeństwo jest gotowe na progrock? brzmi super, serio.\n@. Nie żebym podważał twoje kompetencje w dziedzinie prog-rocka, ale jak długo się znamy, nie słyszałem żebyś kiedykolwiek o nim choćby słowo powiedział. W sensie: nie sprawiasz wrażenia kogoś, kto przesłuchał więcej progowych płyt niż wszyscy inni tutaj, zatem nie rozumiem zatem dlaczego twój kategoryczny sąd, że "progrock był de facto próbą pchnięcia kompozycji za wyższy pozioma nie rozwijaniem formy" ma być w jakimkolwiek stopniu bliższe prawdy\npodważasz, sugerujesz że , że ktos jest idotą, nie przesłuchal tylu płyt co ty w takim razie nie dorównuje wam zajebistościąnie potrafi wyciągać podstawowych wniosków więc nie powinien sie wypowiadać.\ni spoko okej, może to napisaliście, ale zawiesiliscie to w jakimś absurdalnym ciągu, z którego nie da się wyłowić NIC co by miało sens, serio. nic nie trzyma sie kupy, a wy sprytnie omijacie wszelkie konstruktywne pytania i krytykę. wybacz ale dla mnie większym autorytetem w tej sprawie jest maciek maćkowski, który jak widzisz ma podobne zdanie do wszystkich, którzy sie wypowiedzieli. zauważ, że nikt nie wypowiedział się w pozytywnym tonie, a to chyba coś znaczy. chyba , że samo wasze pisanie to formalizm i mamy doznawać nad formą, zwijasami, długimi słowami, które służą zakamuflowaniu, że jie ma fajnej melodii. wyłaczam się z dyskusji bo nigdy nie mialam zamiaru brać w niej udziału. pzdr\nwiesz co jest straszne? że, o czym parę razy już w komentarzach wspomniano, czuć, że najpierw skminiliście hasło "nowy prog rock", a potem szukaliście argumentów. i jak ktoś równie cwany jak wy wam to wytyka, a wy sensownych argumentów jednak nie znajdujecie, to zaczynacie umniejszać znaczenia własnemu tekstowi. subiektywna teza, ot, fraszka. albo "nie znacie się", z czego już w ogóle poziom recenzentów wychodzi.\n"KULT AMATORA jako przeciwieństwo PROG-ROCKA\nKULT AMATORA = ARIEL PINK\nJAK MOGLIŚCIE NAZWAĆ ARIELA PINKA OJCEM GATUNKU, KTÓRY WSKRZESZA TRADYCJĘ PROGROCKA?! wasze wnioskowanie łamie mi serce"\nponawiam pytanie: kto przeczytał z tekstu cos wiecej niz naglowek?\ngdzie my stosujemy argumenty ad personam?\n@to co chcemy pamiętać z prog rocka (i każdego gatunku) to są te utwory, które oferują nam nie samą formę ale treść\nej seriooo, przecież my piszemy dokładnie to samo. Czy wyście przeczytali coś więcej z tego tekstu niż nagłówek? Ale tak serio?\n@wszyscy za to wspominają 'close to the edge', w którym forma służy do uwypuklenia treści, nie odwrotnie.\n"tak zajebiście zapalczywie bronicie chillwave'u czy Pinka przed choćby SKOJARZENIAMI z prog-rockiem dowodzi, że jest to w Waszych oczach największa obelga, jaką pod jego adresem mogliśmy wystosować. I to jest straszne"\na wersja, że zapalczywość komentujących jest wprost proporcjonalna do bzdurności waszej teorii nie wchodzi w rachubę? nie? na pewno? ok. jesteśmy debilami i w głowach mamy same kalki. I ZMÓWILIŚMY SIĘ NA WAS, PIONIERÓW.\nw ogóle skończmy tę dyskusję, bo potem będziecie mogli pisać, że artykuł spotkał się ze sporym odzewem i był kontrowersyjny, co może nobilitować. NIE.\ni lol, to nie chodzi o skojarzenia z prog rockiem, że to obelga, tylko że sa błędne. nikt nie przeczy wpływu prog rocka na moon and antarctica, na lindstroma, etc.\nmiałam nic nie pisać, ale jestem szczerze i bardzo niemiło zaskoczona, że stosujecie argumenty ad personam i łapiecie za słówka, bo to dziecinada. nie mogę się doczekać na coś w stylu 'twoja stara pierze w rzece'. wybaczcie, ale ja akurat prog rock zdazyłam poznać bardzo dobrze, i ze strony słuchacza i ze strony gitarzysty, i czy nie jest przypadkiem tak, że to co chcemy pamiętać z prog rocka (i każdego gatunku) to są te utwory, które oferują nam nie samą formę ale treść - przeżycia emocjonalne. prog rock jak każdy inny gatunek dorobil się po pierwsze masy onanistów, ktorzy podniecaja się umiejętnościami (bo jako gatunek mógł tak owych się dorobić, (mógł ich dorobić sie też np metal, klasyka etc.), po drugie rzeszy tych, ktorzy zaczęli grać prog rock bo to akurat było popularne (ale tak na prawdę nie mieli nic do powiedzenia, również zero talentu instrumentalnego). o nich raczej nikt nie pamięta, wszyscy za to wspominają 'close to the edge', w którym forma służy do uwypuklenia treści, nie odwrotnie. idiotyzmem jest powoływać się na muse, no bo prszę, kto jeszcze traktuje ten zespól powaznie i ma jakiekolwiek wątpliwości, że wszystko co robia, robią żebyzbijać kasę na emo dzieciakach, które lubia ich mroczne teksty i mroczna muzykę.\nHeh, ale to, co piszesz teraz chyba najlepiej pointuje to, o czym piszemy/mówimy powyżej. Kurde, Ariel Pink może sobie te kawałki robić na grzebieniu, wykałaczce i nie mieć pojęcia o grze na gitarze/klawiszach/czymkolwiek, co jednak nie przeszkadza mu komponować megaskomplikowanych, frapujących kawałków. Oczywiście ani Pink, ani jego następcy nie wskrzeszają prog-rocka - proszę, przecież tu nie o to chodzi - natomiast fakt, że Wy, drodzy czytelnicy, tak zajebiście zapalczywie bronicie chillwave'u czy Pinka przed choćby SKOJARZENIAMI z prog-rockiem dowodzi, że jest to w Waszych oczach największa obelga, jaką pod jego adresem mogliśmy wystosować. I to jest straszne.\n"i mam świadomość, że skali tej uwagi nie da się zmierzyć, a powyższa teza jest wynikiem mojej subiektywnej obserwacji. Ktoś coś?"\nBorys, coś ty kurwa narobił. Koniec w ogóle dyskusji. Piszcie co chcecie, bo to tylko przecież "subiektywne".\nKULT AMATORA jako przeciwieństwo PROG-ROCKA\nJAK MOGLIŚCIE NAZWAĆ ARIELA PINKA OJCEM GATUNKU, KTÓRY WSKRZESZA TRADYCJĘ PROGROCKA?! wasze wnioskowanie łamie mi serce\nGość: no nie mogę\nformalizmem jest i był zawsze taki sam , to wybór dzialania w jakim kolwiek gatunku. czemu wszystkie zespoły funkowe brzmiały podobnie? chyba nie dlatego, że to był zbieg okoliczności, tylko dlatego, że pracowały nad taką formą. teraz jest identycznie. tyle że teraz mamy większą rozpiętość form do wyboru\nNasza motywacja sprowadzała się do chęci podzielenia się refleksją. Nie zależy nam na tym, żeby kogokolwiek na cokolwiek tutaj nawracać ani żeby ktokolwiek przybił nam tu piątke. Mesjanizmu doszukiwałbym się raczej w komentarzach pod tekstem.\nNo proszę Cię. Mogę kiwać głową z uznaniem, pochylając się nad metodą rozegrania formalnego danej kompozycji przez tych przysłowiowych Yes - i to będzie odbiór na poziomie intelektualnym - natomiast to czy ona chwyta mnie za serce, czy nie, nie będzie już miało z tym nic wspólnego. Załkam, gdy usłyszę "wzruszające pasaże fortepianiu". Serio, kolego, zapewniam Cię, że wiem, co oznacza słowo "zasadne". Tym niemniej śpieszę z wyjasnieniem:\njak możesz uznać za zasadne nawiązywanie przez nas do proga = nie możesz uznać tego za zasadne, skoro coś tam = jak możesz się z nami zgodzić, skoro coś tam = nie możesz się z nami zgodzić, skoro coś tam\nPowtarzam po raz kolejny: ten artykuł nie był o tym, że w wyjałowionej formalnie muzyce po raz pierwszy od 76 roku pojawia się formalizm. Temu, że formalna progresja dotyczy KAŻDEGO gatunku daliśmy wyraz na samym początku. Pointą nie jest zaś to, z czego próbuje się naśmiewać przeintelektualizowany, ale fakt, że moment zainteresowania chillwave'em i jego księstwami przyległymi, to moment odpowiedni by z myślenia o muzyce wyrugować uprzedzenia.\nZresztą właśnie retoryka przeintelektualizowanego jest najlepszym przykładem tych uprzedzeń. Używa takich sformułowań jak "zarzut o prog rock" czy "Strasznie czytelników "neoklasycznymi skalami czy ubogą polifonią" pachnie już elfami". Gdzie ja kogokolwiek straszę polifonią? Akurat dokonania Gentle Giant na tym polu są zupełnie niepowtarzalne w kontekście całej tradycji muzyki popularnej (przynajmniej ja niczego podobnego ich "Advent of Panurge" nie słyszałem).\nCo więc chcemy powiedzieć, to: "Hej, skoro lubicie Bundicka, może powinniście przestać rzucać oskarżeniami o wirtuozerski onanizm? A jeśli podoba się wam Teen Inc. przesłuchajcie jakąś płytę tych niemodnych Yes. A jeśli w końcu myślicie, że "Embryonic" to ukłon w stronę wiecznie modnego (dzięku Bowiemu) kraut-rocka, sięgnijcie po "Meddle" PF". Nie ze względu na jakieś podobieństwo melodii czy nawet sposobów ekspresji, ale ze względu na równouprawnienie twórczych ambicji artystów.\nNie rozumiem natomiast jak można się w ten sposób zacietrzewiać i walczyć o wykazanie, że nasze argumenty są absurdalne. To jest interpretacja muzyki, która zawsze pozostanie tylko "prawdopodobną". Ani ja nie mam pewności racji kiedy mówię, że prog-rock to formalizm, ani NIE POWINIEN jej mieć przeintelektualizowany, kiedy pisze, że istota prog-rocka była innowacja w sferze kompozycji. Żeby wiedzieć na pewno musielibyśmy wejść do głowy Roberta Frippa, choc i to mogłoby nie wystarczyć (a na pewno byłoby bardzo strasznym doświadczeniem).\nTo jest tak jakbyście chcieli nas ewangelizować na jedyną słuszną prawdę, kiedy my wam mówimy "spróbujcie spojrzeć na to z innej strony". Jasne, że możecie uznać nasze tezy za bełkot, ale hej, to nie są zawody!\n@ maciej m @stwierdzenie że formalizmy istniały zawsze kłócą się z teza o ich obecnej rehabilitacji\nmy nie twierdzimy, że artyści rehabilitują formalizm, ale że słuchacze są dzisiaj na tyle otwarci, że poświecają mu więcej uwagi niż kiedyś (i mam świadomość, że skali tej uwagi nie da się zmierzyć, a powyższa teza jest wynikiem mojej subiektywnej obserwacji. Ktoś coś?)\n@przeintelektualizowany @powinieneś bronić swojej kruchej teorii a nie zmuszać do przytaczania oczywistości\nprzecież obrona tej kruchej teorii to jest tych kilka tysięcy znaków powyżej. Mam się zacząć cytować? (nie żebym nie lubił)\nwskrzesiciel prog-rocka: ariel pink...............................................................................................................................................................................\n"Piszesz, że prog-rock "pozwalał koncentrować się na emocjach jakie budziła intelektualna "rozgrywka" utworu", z tym że przecież intelekt w muzyce stoi tak jakby po przeciwnej stronie w stosunku do emocji." a dalej jest o Muse... nie rozwijasz relacji emocji do intelektu\n@"jak możesz uznać za zasadne nawiązywanie przez nas do proga." tego już totalnie nie kumam,\nw którym miejscu uważam że powoływanie się przez Was na prog jest zasadne? Wiesz co oznacza słowo "zasadne"?\nznajdźcie jedną osobę, która poprze waszą tezę i nie bedzie to ambrożewski czy lisiecki, a jestem gotowy uznać siebie i wszystkich innych, którzy nie zgadzają się z nią za idiotów.


2 9 WPROWADZENIE Kościół, świadomy swego posłannictwa głoszenia wszystkim ludziom Dobrej Nowiny o zbawieniu, stara się to zadanie wypełniać wszystkimi dostępnymi mu sposobami. Ten proces, którego istotnym momentem jest posługa słowa Bożego, realizuje się przez pierwsze głoszenie, tzn. przepowiadanie misyjne, katechezę przed- i pochrzcielną, posługę liturgiczną, katechetyczną i teologiczną (DOK 49-52). Wszystkie te formy posługi słowa są ze swej istoty aktem całego Kościoła, który ożywiany mocą Ducha Świętego ukazuje światu jedyność i powszechność posłania Jezusa Chrystusa (DOK 78). Treścią tak rozumianej posługi Kościoła jest wiara w Boga, który w Jezusie Chrystusie, Synu Bożym, wszedł w historię ludzi, przyjął ich sposób życia do tego stopnia, że stał się do nich podobny we wszyst kim oprócz grzechu po to, aby doprowa dzić do zawarcia nowego i osta tecznego przymierza między Bogiem i ludźmi (DOK 41). Te treści wiary Kościół czerpie z objawienia Bożego (DOK 94). Kieruje się przy tym zasadą teologicznej ciągłości Biblii: jeden Bóg, jeden plan zbawienia, jedna wiara ukierunkowana na jedynego Zbawiciela człowieka Jezusa Chrystusa. Adresatami przepowiadania Dobrej Nowiny są zarówno niewierzący, ci, którzy żyją w stanie obojętności religijnej, jak i gorliwi wyznawcy (DOK 61). Wobec dwóch pierwszych kategorii osób posługa słowa przybiera postać pierwszego głoszenia zbaw czego orędzia Jezusa Chrystusa i wspiera ich w podejmowaniu decyzji kształtowania życia opartego na zasadach ewangelicznych (DOK 53). W przypad ku osób głęboko wierzących przepowiadanie staje się katechezą czyli wprowadzaniem w pełnię życia chrześcijańskiego. Zadaniem katechezy jest doprowadzenie człowieka nie tylko do spotkania z Jezusem, ale do zjednoczenia, a nawet głębokiej z Nim zażyłości (DOK 80). Katecheza staje się ważnym ogniwem między działaniem misyjnym Kościoła, którego istotą jest wzywanie do wiary, oraz działa niem duszpasterskim, które wspiera wiarę wspólnoty chrześcijańskiej (DOK 64). Stąd też wszelkie inicjatywy Kościoła powinny wspierać człowieka w jego\n3 10 Wprowadzenie upodabnia niu się do Jezusa i włączaniu do wspólnoty Jego uczniów. Wspólnota ta swą wiarę wyznaje, celebruje i o niej świadczy (DOK 67-68). Kościół w Polsce wypełnia na różne sposoby i w różnych miejscach zadanie głoszenia Dobrej Nowiny. Ma ono miejsce w rodzinie, w parafii, a także w szkole. Natomiast jej adresatami czyni dorosłych, dzieci i młodzież. Katecheza dzieci i młodzieży po roku 1990 przybrała postać głów nie nauczania w szkole, co nie oznacza, by mniej uwagi można było poświęcać kate chezie dorosłych i duszpasterstwu katechetycznemu dzieci i młodzieży w parafii. Charakterystycznym dla szkolnego nauczania religii zjawiskiem jest to, że uczestniczący w tych lekcjach uczniowie prezentują dość zróżnicowany poziom zainteresowania Ewangelią, a w konsekwencji po ziom życia religijnego. Można też zauważyć, że wiele osób korzystają cych ze szkolnych lekcji religii nie osiągnęło jeszcze dojrzałości odpowiedniej dla swojego wieku. Nie sprzyja to podejmowaniu ważnych życiowych de cyzji, utrudnia też prowadzenie tego nauczania. W związku z tym nauczanie religii w szkole niejednokrotnie przybiera bardziej postać procesów ewangelizacyj nych pierwszego zainteresowania Jezusem Chrystusem i Jego Dobrą Nowiną, mniej natomiast katechezy wtajemniczania chrześ cijań skiego. Sens oraz główne zasady nauczania religii w szkole opisuje Dyrektorium katechetyczne Kościoła katolickiego w Polsce z roku 2001 (zob. PDK 82-96). Nauczanie religii w szkole nie wyczerpuje w pełni zadań stawianych przed katechezą (DOK 73), dlatego konieczne jest uzupełnienie go katechezą w rodzinie i w parafii. Nauczanie religii w polskiej szkole jest jednym z wielu elementów składowych całościowej posługi słowa w Kościele. Nauczanie religii w szkole daje także możliwość objęcia procesem formacji chrześcijańskiej uczniów z rodzin dysfunkcyjnych. Wspieranie rozwoju życia chrześcijańskiego uczniów z tych środowisk może polegać na szczególnej, osobistej zachęcie do udziału w liturgii, pomocy w bezpośrednim przygotowaniu do przyjęcia sakramentów czy kierowaniu ich, w ramach możliwości, do świetlic parafialnych. Adresatami Podstawy programowej katechezy Kościoła katolickiego w Polsce są przede wszystkim twórcy programów nauczania religii. Ze względu na różne potrzeby ewangelizacyjne środowisk, w jakich wychowują się dzieci i młodzi ludzie, potrzebne jest opracowanie różnorodnych programów i podręczników katechetycznych. Celem Podstawy programowej katechezy jest stworzenie ram, które umożliwiłyby tę różnorodność przy\n4 Wprowadzenie 11 jednoczesnym zachowaniu pewnej jednolitości katechetycznej na terenie całego kraju. Warte podkreślenia jest również założenie dokumentu, polegające na zapewnieniu integralności treści religijnych na dwóch poziomach: najpierw w szkole podstawowej, a następnie na III i IV etapie edukacyjnym. Zadaniem progra mów będzie zatem skonkretyzowanie założeń przyjętych w niniejszej Podstawie po to, aby katecheza wprowadzała w życie religijne (przedszko le), kiero wała inicjacją w sakramenty pokuty i pojednania oraz Eucharystii (kl. I-III szkoły podstawowej), pogłębiała przylgnięcie do Chrystusa przez proces mistagogii (kl. IV-VI szkoły podstawowej), prowadziła do rozumnego wyznawania wiary i je wspierała (gimna zjum) i wreszcie umożliwiała dawanie świadectwa życia chrześci jańskiego (szkoły ponadgimnazjalne). Te same zadania oraz oczekiwania wiążą się z prowadze niem katechezy osób znajdujących się w szczególnych sytuacjach. Jednakże Podstawa programowa katechezy jest adresowana nie tylko do twórców programów i podręczników. Jej odbiorcami winni stać się także katecheci. Dokument ten bowiem określa, jakie wymagania można i należy postawić przed uczniem uczęszczającym na szkolne lekcje religii, jakie w związku z tym działania winien podjąć katecheta. Zaprezentowana tu charakterystyka psychologiczna dzieci i młodzieży oraz opis zalecanych warunków i sposobu realizacji stanowią dla katechety drogowskaz, jak formować religijnie katechizowanych, a jednocześnie mają mu dać konkretne narzędzie, przydatne we włączeniu lekcji religii w system wychowawczy szkoły. Z kolei obszerny wyciąg z Podstawy programowej kształcenia ogólnego daje katechetom wiedzę o wymaganiach nauczycieli innych przedmiotów oraz stanowi praktyczny przewodnik dla podejmowania korelacji nauczania religii z edukacją szkolną. Lekcja religii ze względu na swe wychowawcze znaczenie oraz korelację ma stać się bowiem prawdziwie elementem koniecznego dialogu interdyscyplinarnego (DOK 73). Podstawa programowa katechezy Kościoła katolickiego w Polsce odnosi się do poszczegól nych etapów edukacji szkolnej i zawiera: charakterystykę psychologiczną dzieci i młodzieży na danym etapie edukacji; Podstawę programową nauczania religii (w przedszkolu lub szkole), obejmującą cele katechetyczne wymagania ogólne, zadania nauczyciela religii, treści wymagania szczegółowe, zalecane warunki i sposób realizacji;\n5 12 Wprowadzenie wykaz treści wymagań szczegółowych innych przedmiotów szkolnych, służących korelacji nauczania religii z edukacją szkolną; propozycje współpracy środowisk katechetycznych (rodziny i parafii). Niniejszy tekst Podstawy programowej katechezy Kościoła katolickiego w Polsce został uchwalony przez Konferencję Episkopatu Polski 8 marca 2010 roku. Dokonana wówczas nowelizacja dokumentu z roku 2001 wynikała z konieczności dostosowania nauczania religii do zmian zachodzących w strukturze świeckich programów nauczania, a także z potrzeby usunięcia niedoskonałości poprzedniej Podstawy.\nZAŁOŻENIA PROGRAMOWE NAUCZANIA RELIGII W SZKOLE\nZbigniew Marek SJ Wyższa Szkoła Filozoficzno-Pedagogiczna Ignatianum w Krakowie ZAŁOŻENIA PROGRAMOWE NAUCZANIA RELIGII W SZKOLE Umowy zawarte między Rządem RP i Konferencją Episkopatu Polski regulują zasady\nDokument przyjęty podczas 351 zebrania plenarnego Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie w dniu 8 marca 2010r.\nDokument przyjęty podczas 351 zebrania plenarnego Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie w dniu 8 marca 2010r. Do kogo jest kierowana Podstawa Programowa? *do twórców programów i podręczników katechetycznych;\nImplikacje katechetyczne nowego programu duszpasterskiego Wielka\n1 Implikacje katechetyczne nowego programu duszpasterskiego Wielka tajemnica wiary 1. Zapomniane cele katechezy W dokumentach katechetycznych czytamy: Nadrzędnym celem katechezy, któremu podporządkowane\nProgram przygotowania do sakramentu bierzmowania Wstęp Troska o katechezę należy do wszystkich członków Kościoła. Na pierwszym miejscu rodzice mają obowiązek formować dzieci w wierze i praktyce życia chrześcijańskiego.\nStrona główna Menu Kalendarium wydarzeń Linki Archiwum\nLOGOWANIE Strona główna Menu Kalendarium wydarzeń Linki Archiwum SZUKAJ Podstawa programowa 2010 Kategoria: Dokumenty kościelne Opublikowano: poniedziałek, 14, styczeń 2013 11:46 Super User Odsłony: 16630\nPodstawa programowa katechezy Kościoła katolickiego w Polsce Dokument został przyjęty podczas 351. zebrania plenarnego Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie w dniu 8 marca 2010 roku. Spis treści Wykaz\nPrzyjmowanie sakramentów przez osoby z niepełnosprawnością intelektualną\nPrzyjmowanie sakramentów przez osoby z niepełnosprawnością intelektualną Paweł VI w adhortacji Evangelii nuntiandi uwypuklił powszechność ostatnich słów Jezusa: Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię\nChrystus w komunii z człowiekiem Adwent i Narodzenie Pańskie ISBN 9788387487546 Wydawca: Archidiecezja Poznańska Redakcja: ks. Szymon Stułkowski Ilustracja (str. tytułowa): Stanisław Barbacki Drukarnia:\nODSŁONIĆ TWARZ CHRYSTUSA. Jestem z wami. Poradnik metodyczny do nauki religii dla klasy II gimnazjum\nODSŁONIĆ TWARZ CHRYSTUSA Jestem z wami Poradnik metodyczny do nauki religii dla klasy II gimnazjum Wydawnictwo WAM Księża Jezuici Kraków 2013 Wprowadzenie Podręcznik ucznia do gimnazjum do klasy II i poradnik\nWSTĘP. I. Życie człowieka - znać i kochać Boga\nWSTĘP "OJCZE... to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa" (J 17,1. 3). Zbawiciel nasz, Bóg "pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni\nProgram nauczania religii dla klasy III Gimnazjum według wytycznych Konferencji Episkopatu Polski\nProgram nauczania religii dla klasy III Gimnazjum według wytycznych Konferencji Episkopatu Polski CHRYSTUS MOCĄ DUCHA ŚWIĘTEGO UCZY i POSYŁA Program nauczania religii w III klasie gimnazjum zmierza do\nSPRAWOZDANIE Z OGÓLNOPOLSKIEGO SYMPOZJUM KATECHETYCZNE W ŁOMŻY\nKS. STANISŁAW DZIEKOŃSKI Studia Teologiczne Biał., Droh., Łom. 21(2003) SPRAWOZDANIE Z OGÓLNOPOLSKIEGO SYMPOZJUM KATECHETYCZNE W ŁOMŻY 10 maja 2003 r. w Łomży odbyło się Ogólnopolskie Sympozjum Katechetyczne


Mieli przed sobą całe życie... - Ostrowiecka.pl\nMieli przed sobą całe życie…\n6 listopada 2018 Joanna Boleń\nWracali z dyskoteki do domu. Rozbawieni, rozgadani i zadowoleni.\nKilkaset metrów dalej mieszkańcy Brzozowej w gminie Tarłów usłyszeli huk. Opel astra, którym jechała grupa młodych ludzi, na łuku drogi zjechał z jezdni i z dużą siłą uderzył w drzewo.\n-Tragiczny wypadek miał miejsce w nocy około godz. 4, 1 listopada 2018 r. ?mówi podkomisarz Agata Frelich, oficer prasowy KPP w Opatowie. Opel uderzył w drzewo, dwie osoby zginęły na miejscu, a cztery zostały ranne. Kierujący oplem 21-latek nie miał uprawnień do prowadzenia samochodu.\nW samochodzie jechało 6 osób. Śmierć na miejscu poniósł 21-letni kierowca oraz 20-letnia pasażerka siedząca obok. Troje pozostałych pasażerów było w wieku 18 lat, jedna osoba miała 19 lat. Wszyscy z poważnymi obrażeniami trafili do szpitala. Stan zdrowia 19-latka jest ciężki, ale stabilny. W aucie nie znaleziono narkotyków.\nPowiemy brawura, głupota, być może alkohol. Czym są dzisiaj te liczne opinie wobec niewyobrażalnej tragedii, do której doszło? Wielu osobom od razu na myśl przychodzi tragedia sprzed 14 lat, która rozegrała się w tym samym miejscu. Doskonale pamiętam ten wypadek. Zginął w nim mój kolega oraz jego kuzynka. Obydwoje mieli po 22 lata. Pamiętam olbrzymi smutek nas kolegów i koleżanek. Pamiętam niewyobrażalną rozpacz rodziców tych młodych osób. Pamiętam także pogrzeb, który rozrywał z bólu serca wielu uczestników. Życie dla wielu zatrzymało się 31 października 2004 r. Wtedy kierowca był trzeźwy, miał prawo jazdy, zapięte pasy.\n8 lat temu kilkadziesiąt metrów dalej śmierć poniósł młody mężczyzna. O tragedii przypomina wbity przy drzewie krzyż i symboliczna felga.\nDzisiaj nie milkną komentarze o tym feralnym zakręcie w Brzozowej. Wszyscy zadajemy sobie pytanie, dlaczego nikt do tej pory nie wyciął tam drzew, które z roku na rok powiększają swoją objętość? Wjechanie z mniejszą bądź większą prędkością w pole uratuje być może komuś życie. Wjechanie w drzewo niemal zawsze kończy się tragicznie.\nZarówno młodzi, którzy zginęli przed laty, jak w noc poprzedzającą Święto Zmarłych mieli przed sobą całe życie. Plany i marzenia. Otaczali się ludźmi, którzy ich bardzo kochali. Nie obwiniajmy ich za to, co się stało. Niech spoczywają w pokoju.\n← Akcja ?Znicz? od kuchni\n„Perspektywy” pełne muzyki (zdjęcia, wideo). Koncert grupy „Koniec Świata” i Karoliny Czarneckiej →


Tabata, czterominutowy trening o niezwykłym działaniu - passionsport.pl\nTabata, czterominutowy trening o niezwykłym…\nĆwicz cztery minuty i chudnij! Brzmi nieprawdopodobnie, jednak Tabata pokazuje, że jest możliwe do osiągnięcia. To specyficzny trening, którym szybko zainteresowali się instruktorzy fitness, profesjonalni sportowcy, a nawet i amatorzy wysiłku. Celem ćwiczeń jest poprawienie kondycji, wydolności, a także przyspieszenie procesu przemiany materii, który w efekcie pozwala na spalanie zbędnej tkanki tłuszczowej. Zainteresuje to osoby chcące poprawić swoje kształty w stosunkowo krótkim czasie.\nW internecie powstało jednak wiele, błędnych teorii, jakoby Tabata była odpowiednim treningiem dla każdego — profesjonalnego sportowca, jak i również amatora. Czytając dalej, dowiecie się, kto może tak naprawdę z niej korzystać i jak powinien to robić.\nTrening stworzył i opracował japoński dr Izumi Tabata wraz z grupą swoich naukowców. Stało się to w 1996 r., kiedy to Izumi przygotowywał swoich sportowców do Olimpiady. Chciał opracować metodę pozwalającą na szybką poprawę wydolności, kondycji i tempa przemiany materii, co poprawiłoby wyniki uczestników Olimpiady. Dzięki wielokrotnym testom odkrył w końcu Tabatę, czyli ultrakrótki trening dający maksymalne efekty. Opracował go co do sekundy i zaczął przekazywać swoją wiedzę dalej. Celem Tabaty było dobre przygotowanie sportowców, jednak szybko okazało się, że z jego treningu zaczynają korzystać ludzie z całego świata i bardzo go sobie chwalą. Izumi Tabata, zwykły naukowiec, stał się niezwykle znaną osobą w świecie Fitness i zmienił całkowicie obraz treningów odchudzających. Okazało się, że czterominutowe ćwiczenia dają lepsze efekty, niż nawet dwugodzinny wysiłek aerobowy.\nTabata to trening interwałowy o niezwykłej intensywności. Składa się z ćwiczeń anaerobowych, które wykonuje się przy 170% maksymalnego pułapu tlenowego. Oznacza to, że osoba ćwicząca pracuje na bezdechu i nie jest w stanie normalnie odetchnąć. Według pierwotnych założeń, trening ma trwać 4 minuty, a przed nim należy wykonać 10-minutową rozgrzewkę. W skład całego zestawu powinno wchodzić osiem ćwiczeń, przy czym każde musi być wykonywane przez 20 sekund, po czym następuje 10 sekund krótkiej przerwy. Według teorii trening ma zmuszać sportowców do ekstremalnego, wręcz niemożliwego wysiłku, po którym nierzadko pojawiają się wymioty i skrajne wyczerpanie.\nTabata została jednak szybko przekształcona i dostosowana do potrzeb oraz możliwości amatorów chcących zawalczyć o swoje lepsze ciało. To dlatego w klubach fitness można natrafić na treningi Tabaty trwające godzinę lub przynajmniej kilkadziesiąt minut, a w sieci pojawiają się 15-minutowe filmiki instruktażowe mające uchodzić za program japońskiego doktora. Nie mają one jednak nic wspólnego z prawdziwą Tabatą i są jedynie jej namiastką.\nJak już wspomniałam, przed wysiłkiem należy wykonać 10-minutową rozgrzewkę. Później nadchodzi czas na trening główny, który ma się składać z 8 ćwiczeń. Każde ćwiczenie należy wykonywać przez 20 sekund przy maksymalnej intensywności, aby zdołać powtórzyć ruch rekordową ilość razy. Później następuje 10 minut odpoczynku i można przejść do kolejnego ćwiczenia, i tak aż do ósmego, końcowego.\nZestaw Tabaty można skomponować w dowolny sposób, dobierając do niego ćwiczenia złożone, które zmuszają do pracy wszystkie mięśnie całego ciała. Trening najczęściej składa się z ośmiu, różnorodnych ćwiczeń, jednak równie dobrze można przez wszystkie serie powtarzać ten sam ruch. Liczy się jedynie to, aby pracować z maksymalnym zaangażowaniem i skupieniem.\nTabata jest tak intensywnym treningiem, że można go powtarzać maksymalnie 2-3 razy w tygodniu i to w dni wolne od innych aktywności. Według samego Izumiego Tabaty, nawet ćwicząc raz w miesiącu, można zauważyć pozytywne rezultaty, jeśli będzie się trzymać głównych zasad.\nGłówną zaletą Tabaty jest możliwość wykonania pełnego treningu w przeciągu kilku (kilkunastu, jeśli doliczymy rozgrzewkę) minut. To opcja dla osób zapracowanych, chcących mimo wszystko zadbać o swoją kondycję i sylwetkę. Trening przynosi rewelacyjne rezultaty, jeśli chodzi o spalanie zbędnego tłuszczu. Przyspiesza tempo przemiany materii, a efekt utrzymuje się jeszcze przez całą dobę po wykonanych ćwiczeniach. Skutkuje to szybszym spalaniem tkanki tłuszczowej oraz efektywnym chudnięciem.\nRegularne wykonywanie treningu w znacznym stopniu poprawia wydolność całego organizmu. Później człowiek jest w stanie dać z siebie więcej na ćwiczeniach aerobowych, bo dysponuje większą ilością tlenu. Przeprowadzono nawet specjalne badania na studentach, które wykazały prawdziwość tej teorii.\nTabata radzi sobie zarówno ze sferą fizyczną, jak i z psychiką osoby ćwiczącej. Pokonywanie własnych barier i wykraczanie poza swoje możliwości zdecydowanie uszlachetnia i dodaje odwagi oraz siły. Człowiek czuje się wtedy mocniejszy i jest w stanie pokonać już każdą trudność.\nKto może skorzystać z Tabaty?\nNiestety, z niewątpliwych zalet Tabaty nie każdy może skorzystać. Jest to trening z założenia służący sportowcom i to oni powinni po niego sięgnąć. Tylko osoby mające wcześniej kontakt z ćwiczeniami interwałowymi są w stanie prawidłowo skorzystać z Tabaty i nie zrobić sobie krzywdy. Kolorowe gazety i znane gwiazdy Fitness nie mają więc racji, mówiąc, że to program dla każdego, nawet ludzi otyłych, którzy chcą po prostu schudnąć. Oni niestety nie byliby w stanie wykonać treningu z maksymalną intensywnością, także efekty wcale by się nie pojawiły.\nPrzeciwskazaniem do wykonywania treningu będą również choroby serca. Morderczy i wycieńczający trening mógłby w tym przypadku doprowadzić nawet do zawału. Aktywność zawsze musi być dopasowana do stanu zdrowotnego ćwiczącej osoby, bo zdrowie dla każdego człowieka powinno być priorytetem.\nTags: aerobikbudowa ciałaciałofitnesspoprawa sylwetkisiłaczesporttabatatreningzawodnicy\nPreviousPrevious post:Kupujemy rower na wiosnęNextNext post:Różnica między treningiem a zawodami


Moje Miasto - czasopismo polonijne - Europo, wróć do korzeni!\nEuropa ma swoją długą historię, a jej ostatnim ogniwem jest Unia Europejska. Ma ona swoich pionierów-założycieli, którzy na zgliszczach II wojny światowej marzyli o trwałym zjednoczeniu Europy i szukali porozumienia między narodami na gruncie gospodarczym, ekonomicznym, handlowym, a także w obszarze wymiany dóbr kulturalnych i duchowych. Po upadku komunizmu Unia Europejska poszerzyła się o nowe kraje z Europy Wschodniej. Wydawało się, że dobra to wizja i właściwy kierunek, i że Europa może dla świata być modelem dobrobytu, wolności i budowania ładu społecznego na fundamencie chrześcijańskich wartości.\nZło jednak nie śpi. W miejsce „wolności do…” pojawił się ideał „wolności od…”, tzw. liberalizm (libertynizm), odrzucający wszystko, co stanowi przeszkodę do łatwego życia, maksimum przyjemności, rozpasanej konsumpcji. Odchodzi się zatem od leżących u podwalin Europy zasad moralnych, wartości i ideałów zawartych w Ewangelii Chrystusa. Agresywna rewolucja kulturowa prowadzi do dramatycznych przemian w społecznościach europejskich, gdzie większość już nie potrzebuje Boga, Jego Dekalogu ani Chrystusowego Kościoła. Unię postrzegamy dziś jako zimną technokrację, monstrualną biurokrację, wspólnotę gospodarczo-polityczną zapominającą o historii i oddalającą się coraz bardziej od chrześcijańskiego dziedzictwa Europy.\nPapież Franciszek podczas wizyty w Parlamencie Europejskim w Strassburgu w 2014 r. apelował, by Europa odnalazła swoją duszę. Powołał się przy tym na słowa długoletniego Przewodniczącego Komisji Europejskiej Jaquesa Delorsa, iż Europa zbudowana jest na trzech wzgórzach: na Akropolu w Atenach, Kapitolu w Rzymie i Golgocie w Jerozolimie (podobno ten obraz pochodzi od prezydenta Niemiec Teodora Heussa).\nAkropol symbolizuje grecką filozofię oraz tamtejsze demokratyczne formy życia społecznego. Greccy filozofowie, uznając, że rozum jest zdolny do poznania prawdy, pytali o ostateczne fundamenty ludzkiej egzystencji i wszelkiego bytu. Europa jest w konsekwencji środowiskiem naukowej interpretacji świata. Akropol to także początek demokracji, będącej jak dotąd najlepszą formą życia społecznego.\nDrugi filar Europy to Wzgórze Kapitolińskie, symbolizujące tradycję prawa rzymskiego. Praworządność to znak szczególny Europy. Wszystkie systemy praw europejskich i kościelnego prawa kanonicznego bazują na podstawowych założeniach rzymskiego prawa.\nTrzecie wzgórze to Golgota, na której został ukrzyżowany Jezus Chrystus. Krzyż to znak nieskończonej miłości Boga, znak zbawienia i mocy miłości, znak wiążący Niebo z ziemią i symbol chrześcijańskiej wiary.\nStreszczając, do istoty Europy należą: naukowa interpretacja świata, demokracja i praworządność oraz zwycięski Krzyż Chrystusa jako „wielki Plus” – miłosierne „tak” Boga do człowieka.\nWzgórze Golgoty znajduje się poza geograficznie określaną Europą – Ziemia Święta należy już do Azji. W pojęciu „Europa” nie idzie zatem tylko o wymiar geograficzny lub gospodarczo-polityczny, lecz o duchowy. To właśnie skłoniło Benedykta XVI do stwierdzenia, że dla Europy ważne jest również „czwarte wzgórze” – góra Synaj – miejsce objawienia Dekalogu. Wiele z idei dziesięciu przykazań Bożych weszło do karty praw w Europie. Biblijny obraz Boga w człowieku i wiara we Wcielenie Syna Bożego uzasadniają niezbywalną godność każdego człowieka – od poczęcia do naturalnej śmierci. Dekalog stoi także na straży kultu Bożego, ochrony świętości małżeństwa i rodziny, zabezpieczenia własności i dobrego imienia każdego człowieka. Ale i w tych obszarach liberalne kręgi podważają i odrzucają dawne prawdy i reguły etyki. Tymczasem tam, gdzie nie przestrzega się Bożych przykazań, tam nie tylko obrażany jest Bóg, lecz zagrożony jest człowiek, Ktoś mądrze powiedział: „Kto pluje w niebo, trafia właściwie samego siebie”.\nW kształtowaniu się Europy znaczną rolę odgrywało jeszcze piąte wzgórze – Monte Cassino, gdzie św. Benedykt w 529 r. założył pierwszy klasztor. To ten sam rok, gdy w Atenach Akademia Platona na rozkaz cesarza Justyniana zamykała swe bramy. Klasztory to niejako „duchowe elektrownie” Europy, źródła jej energii i światła; to nie tylko miejsca wiary i kultu Bożego, lecz także centra wychowania, kształcenia i kultury. Sieć klasztorów rozsianych po Europie przez dobroczynną i kulturową działalność łączyła i scalała grupy społeczne oraz strzegła i przekazywała nowym pokoleniom dziedzictwo antyczne i judeo-chrześcijańskie. Od zakonów uczono się godności pracy jako kontynuacji aktu stwórczego Boga i wiązano ją z modlitwą (Ora et labora). Akceptowano regułę św. Benedykta „Nic nie należy stawiać przed liturgią”. W dawnej Europie było oczywiste, że tam, gdzie Bogu przyznaje się pierwsze miejsce, tam człowiek niczego nie traci, a wręcz przeciwnie – doświadcza swojej wielkości i godności.\nWpływ chrześcijaństwa na Europę Józef Ratzinger (późniejszy papież Benedykt XVI) w 1980 r. tak opisał: „Europa stała się Europą dzięki chrześcijańskiej wierze, która zawiera w sobie dziedzictwo Izraela i równocześnie przejęła i zasymilowała to, co najlepsze w duchowości greckiej i rzymskiej”. Europa jest więc wykwitem spotkania trzech kultur: greckiej, rzymskiej i judeo-chrześcijańskiej, i ich wartości stanowią o „duszy Europy”. Nie ma zatem Europy w sensie duchowym bez chrześcijaństwa – bez wiary w Boga, bez Ewangelii Jezusa i bez Chrystusowego Kościoła.\nRobert Schumann (1886–1963), katolicki architekt Europy, obejmując urząd pierwszego prezydenta Parlamentu Europejskiego w 1958 r. tak opisał jego zadania: „Jesteśmy zobowiązani, odwołując się do chrześcijańskich podstaw Europy, stworzyć model takiego sprawowania władzy, który sprawi, że przez pojednanie powstanie „wspólnota narodów” – w wolności, sprawiedliwości, solidarności i pokoju – głęboko zakorzeniona w podstawowych wartościach chrześcijańskich.”\nNasz Stary Kontynent, nasza Unia Europejska pozbawiona swojej jedności kulturowej, której tożsamość wyznacza chrześcijaństwo, przestaje być Europą. O tym trzeba koniecznie pamiętać, stojąc przed urną wyborczą do Parlamentu Europejskiego!


Bliźniaczki przeszły przez prawdziwe piekło. Policja zatrzymała matkę i konkubenta | Pacjenci.pl\nBliźniaczki przeszły przez prawdziwe piekło. Policja zatrzymała matkę i konkubenta\nAutor Barbara Bujar - 24 Maja 2020\nBliźniaczki z Siemirowic mają dopiero pięć lat, a już przeżyły niewyobrażalny koszmar. Zostały skatowane we własnym domu. Jedna z dziewczynek z bardzo poważnymi obrażeniami trafiła do szpitala. Prokuratora pracuje nad wyjaśnieniem sprawy.\nBliźniaczki przeszły przez bardzo ciężkie chwile. Przemoc w domu dziewczynek wyszła na jaw w piątek, kiedy do jednej z nich została wezwana karetka pogotowia. Ratownicy, którzy przyjechali na miejsce, od razu zauważyli, że w domu dzieje się coś niedobrego. Bliźniaczki miały wyraźne ślady pobicia, obrażenia jednej z nich zostały ocenione jako zagrażające życiu. Z portalu fakt.pl dowiadujemy się, że dziewczynka natychmiastowo została zabrana do szpitala w Lęborku, skąd trafiła do szpitala w Gdańsku.\nChoroby widoczne na języku. Zaskakujące, jak wiele można z niego wyczytaćCzytaj dalej\nPiekło, przez które przeszły 5-letnie bliźniaczki\nRatownicy medyczni o swoim odkryciu niezwłocznie poinformowali policję. Dziewczynki mieszkały z mamą i jej partnerem. To właśnie oni zostali zatrzymani w celu wyjaśnienia sprawy. W rozmowie opublikowanej na fakt.pl potwierdza to sierż. sztab. Marta Bąciaszek z Komendy Powiatowej Policji w Lęborku.\n- Zgłoszenie otrzymaliśmy od lekarza z karetki pogotowia, że doszło do pobicia dziecka. Karetkę wezwał prawdopodobnie ktoś z rodziny. Dziecko zostało przetransportowane do szpitala w Lęborku i tam poddane badaniom. Decyzję o tym, czy stan dziecka pozwala na transport, podjął lekarz – mówi.\nFunkcjonariuszka poinformowała również o tym, że stan zdrowotny drugiej z dziewczynek jest lepszy. Na ten moment policja nie ustaliła jeszcze, kto jest winny domowej tragedii.\nDzisiaj grzeje: 1. Lekarze nie dawali mu praktycznie żadnych szans. Do szpitala trafił 16-latek ze strzałą w głowie\n2. Ognisko koronawirusa w kościele. 40 osób zakażonych po nabożeństwie\nPrzemoc domowa jest problemem, z którym niestety policjanci spotykają się bardzo często. Katowane są nie tylko dzieci, ale także ich matki, a nawet ojcowie. Według statystyk policyjnych, które umieszczone są na stronie statystyka.policja.pl, problem nie maleje. W 2019 ogólna liczba ofiar przemocy wynosiła 88 032. Wśród nich najwięcej było kobiet, a najmniej mężczyzn.\nW środę rząd podjął decyzje. Możesz stracić ogromne pieniądze, rewolucja dla polskich obywateli\nCzarne owce używanych samochodów. Najgorsze auta, po których zakupie zaraz będziesz musiał odwiedzić serwis


Miecze świetlne – Galaxy – Star Wars – PBF\nDodatkowe Informacje » Miecze świetlne\nSzermierka przy użyciu miecza świetlnego i jej zagadnienia dotyczą wszystkich Jedi oraz Sith, lub innych posługujących się w grze tą trudną do opanowania bronią, jaką bez wątpienia jest miecz świetlny. Każdy z szermierzy z reguły specjalizuje się w wybranej formie walkie miecza świetlnego, pielęgnując swoją technikę i wznosząc się w umiejętnościach na wyżyny fechtunku. W tym dziale opisane są wszystkie techniki walki, a także objaśniony zostaje system nabierania doświadczenia w szermierce i zasada rozdysponowywania punktów w wybraną gałąź szermierki postaci gracza. Na biegłość w szermierce w walce wpływ oczywiście mają statystyki podstawowe takie jak siła, czy przede wszystkim kluczowa: walka z bliska.\nSystem doświadczenia i punkty\nKażdy z użytkowników mocy ma szansę na opanowanie poniższych form walki. Nie są one jednak dostępne dla postaci niewrażliwych i niewytrenowanych w posługiwaniu się mocą. Szkolenie postępuje wraz z nabieraniem punktów doświadczenia i awansowaniem na kolejne poziomy postaci. Po zdobyciu każdego kolejnego poziomu Jedi lub Sith (lub postać innej tradycji mocy znającej szermierkę przy użyciu miecza świetlnego) może przyporządkować sobie równowartość punktów wydanych na walkę z bliska w którąś z form walki, której wcześniej się fabularnie nauczyła. Poznanie każdego nowego stylu wymaga spotkania z trenerem, odbycia szkolenia lub korzystania np. z holocronu jako źródła wiedzy, im trudniejszy jest styl tym częściej muszą odbywać się treningi, czasem przy okazji każdej punktowej inwestycji w formę.\nOznacza to, że przykładowo: biorąc sobie pięć punktów walki z bliska postać ma też pięć punktów do wydania na posiadane przez siebie style, możesz więc dodać np. trzy punkty w Ataru i dwa w Niman, inwestycja w Ataru może jednak wymagać odbycia kolejnego szkolenia z mistrzem lub kolejnej sesji z holocronem. Maksymalną liczbą punktów dla każdego stylu jest 60 i osiągnięcie tej liczby oznacza, że dany styl jest już maksymalnie wyćwiczony i nie ma już możliwości rozwijania go w inny sposób niż dodawanie sobie ogólnych punktów do walki z bliska. Każdy gracz z klasą początkową posługującą się mocą otrzymuje też jedną dopasowaną formę oraz 3 punkty zainwestowane w nią na sam start rozgrywki.\nW przypadku szermierki przy użyciu miecza świetlnego podobnie jak w przypadku standardowej Walki z bliska mamy do czynienia z bonusem do Walki z bliska wynikającym z punktów wydanych w styl. Ostateczną sumę Walki z bliska użytkownika miecza świetlnego powiększamy o tyle punktów ile wydał on na swój styl. Dzięki temu szermierz, który ma 60 punktów wydanych na Ataru ma dodatkowe 60 punktów do walki z bliska itd. Kwestie dotyczące cech konkretnych stylów są przy tym oddawane przez GM’a fabularnie: np. odbijając pociski blasterowe przy pomocy Makashi będziesz męczyć się szybciej, a używając do tego Soresu nie sprawi ci to większych trudności przez długi czas itd.\nPodczas pojedynków na miecze świetlne wykorzystywana jest bardziej skomplikowana mechanika niż w przypadku innych walk, jest to najbardziej zniuansowana forma walki w grze. Obowiązuje mechanika opisana w dziale Umiejętności, czasem jest jednak wzbogacana o dodatkowe współczynniki i rozwiązania. W sytuacji w której różnica w poziomie ataku i obrony jest niewielka i dwie postacie dysponują zbliżonym poziomem statystyk i umiejętności kluczowe stają się style walki mieczem świetlnym, przy czym decydujący jest zawsze w pierwszej kolejności 1) poziom opanowania danego stylu i 2) rodzaj stylu.\nNawet dysponując stylem Shii-Cho i walcząc przeciw użytkownikowi Makashi, czy Juyo możemy wygrać jeśli nasze ogólne statystyki obrony i ataku są zdecydowanie lepsze, a nasz styl ma więcej punktów od stylu przeciwnika. W sytuacji w której poziom punktów formy walki jest zbliżony (różnica nie jest większa niż 10) decyduje sam rodzaj wykorzystywanego stylu. Szanse mogą być też wyrównywane w przypadku gdy np. nasz przeciwnik posiada więcej punktów walki z bliska, ale znacznie gorzej opanowany styl. Również konkretne opisy tego, co robimy w trakcie walki często mogą decydować o tym, jak potoczy się walka. Atakowanie przy pomocy Soresu, czy np. posługiwanie się potężnymi ciosami przy pomocy Niman mogą być traktowane jako nieskuteczne i skutkować przyznawaniem przez GMa punktów ujemnych do sumy punktów ataku i obrony. W sytuacjach najbardziej stykowych GM posiłkuje się też rzutami, dodając ich wynik do sumy łącznego ataku.\nForma a typy miecza świetlnego\nForma, którą się posługujemy musi być dopasowana do rodzaju broni, którą wykorzystujemy podczas rozgrywki, inaczej w czasie walki gracz może zrobić więcej krzywdy samemu sobie niż przeciwnikowi. Jedi i Sithowie wykorzystują w walce pojedynczy miecz świetlny, dwa miecze świetlne lub podwójny miecz świetlny. W przypadku pojedynczego miecza świetlnego, który jest najbardziej uniwersalny, odpowiednie są dla niego wszystkie formy za wyjątkiem Jar’Kai.\nW przypadku dwóch mieczy świetlnych możemy posługiwać się: a) samym Ataru, b) formą Jar’Kai (co wymaga wcześniejszego opanowania Niman w wysokości 25 punktów) z dodatkiem domieszek innych form (bonus punktowy liczony jest od najlepiej opanowanej) lub c) Juyo.\nJeśli chodzi o podwójny miecz świetlny to tutaj w grę wchodzi albo a) forma Niman, albo b) forma Juyo, która jednak pozostaje domeną wyłącznie użytkowników ciemnej strony mocy lub c) Soresu (użycie Soresu dla podwójnego miecza świetlnego wymaga jednak przynajmniej 25 punktów formy Niman). Istnieją też inne rodzaje mieczy świetlnych, które jednak podporządkowują się tym samym zasadom, co pojedynczy miecz świetlny. Wyjątkiem jest pozostający dużą rzadkością Bicz świetlny, którego wykorzystanie wymaga wcześniejszego opanowania Bicza Energetycznego (patrz: walka z bliska) oraz dodatkowego inwestowania w formę Niman.\nTradycyjne 7 form walki\nTradycyjne 7 form walki wzbogacone o formę Jar’Kai stanowi klasyczny zbiór technik szermierczych miecza świetlnego i rdzeń fechtunku dla tej broni. Formy Shii-Cho, Makashi, Soresu, Ataru, Djem So/Shien, Niman, Juyo i Jar’Kai są wszystkimi formami miecza świetlnego, w które użytkownicy broni świetlnej mogą inwestować swoje punkty walki z bliska.\nForma I : Shii – Cho | Droga Sarlacca / Determinacji\nNajstarsza ze wszystkich technik walki miecza świetlnego. Jest to forma, której młodzi adepci uczą się na samym początku swojego szkolenia w szermierce, choć niewielu z nich dochodzi później do poziomu mistrzowskiego. Wywodzi się wprost z technik walki pochodzących z czasów, kiedy bronią była jeszcze tradycyjna, stalowa broń biała. Forma ta jest jednak nadal używana przez wielu Jedi, największą przewagę dając w bezpośrednim starciu z wieloma przeciwnikami naraz i w otoczeniu.\nForma ta opiera się głównie na prostych, opartych na kondycji użytkownika cięciach wymierzanych w jedną z sześciu głównych stref ciała przeciwnika, przez przeciwników uznawana jest przeważnie za bardzo prostą i dziką oraz wybitnie fizyczną. Użytkownik tej formy w walce dąży zazwyczaj do jak najszybszego rozbrojenia przeciwnika i błyskawicznego zneutralizowania jego atutów poprzez zadawanie serii szybkich i precyzyjnych ciosów. Wielką zaletą tej formy jest jej intuicyjność i wszechstronność, a także niesamowita wręcz skuteczność w walce z najbliższej odległości. Kluczem jest zaskoczenie i pozbawienie wroga jego broni. Shii-Cho zmusza też użytkownika by sięgnął wgłąb mocy i w pewnym stopniu posługiwał się swoimi emocjami i nauczył im ufać. Z uwagi na to trening tej formy odbywa się często z zasłoniętymi oczami, a Jedi korzystający z tej formy nie mają też problemu, kiedy tracą wzrok, lub bazują na samej intuicji i wyczuwaniu pola mocy wokół siebie. Nie jest to jednak technika przystosowana zbyt dobrze do pojedynków na miecze świetlne, gdyż kiedy powstawała Jedi nie spotykali się jeszcze w walce z innymi władającymi bronią świetlną. Stąd posługujący się Shii-Cho szermierze zazwyczaj poznają też dodatkową formę, którą wykorzystują, kiedy przychodzi im walczyć z innymi właścicielami mieczy świetlnych.\nJednym z największych mistrzów tej formy był znany Mistrz Jedi Kit Fisto ery Wojen Klonów, z dużymi sukcesami praktykował ją także Lucien Draay, a w bardzo ograniczonym stopniu zna ją większość spośród Jedi, którzy treningiem tej formy rozpoczynają naukę posługiwania się mieczem świetlnym we wczesnym dzieciństwie. Shii-Cho wraz z Niman uznawany jest przez Zakon za formę podstawową i najłatwiejszą do nauki, lecz stosunkowo trudną do mistrzowskiego opanowania.\nBonus: +50% do punktów formy w czasie walki z wieloma przeciwnikami naraz\nŁatwy i stosunkowo szybki do nauki, dość mocno uniwersalny\nNajlepszy do walki z wieloma przeciwnikami naraz\nBardzo intuicyjna forma, która nie wymaga szczególnego użycia wzroku\nMoże opierać się zarówno na jasnej, jak i ciemnej stronie mocy\nRaczej nieodpowiedni do pojedynków na miecze świetlne\nBardzo narażony w konfrontacji z użytkownikami: Makashi, Djem So/Shien, Juyo\nDisarming Slash – cięcie niszczące broń przeciwnika na pół\nSarlacc Sweep – cięcie dookoła siebie w celu zaatakowania dużej liczby przeciwników naraz\nCho Mai, Cho Sun, Sun Djem – oraz inne ataki wymierzone w broń przeciwnika\nForma II : Makashi | Droga Ysalamira / Perswazji\nTo rzadko spotykana i bardzo elegancka forma walki przeznaczona do bezpośrednich starć i przede wszystkim walki jeden na jednego. Makashi stosuje powolne, lecz najlepiej przemyślane sekwencje, które to stanowią o jej sile. Forma ta powstała w czasie Stuletniej Ciemności, kiedy to Jedi zmuszeni po raz pierwszy walczyć z innymi użytkownikami mieczy świetlnych znacząco zmienili i rozwinęli formę Shii-Cho nadając jej unikatowy charakter i tworząc zupełnie nową formę o wybitnej elegancji, precyzji i przeznaczoną do pojedynków.\nCięcia zadawane są tu głównie mieczem trzymanym jedną ręką, chwyt ten pozwala na zachowanie doskonałej kontroli przy pojedynkach jeden na jednego, podczas których oszczędne bloki i celne, wytrącające przeciwnika z równowagi cięcia Makashi stają się kluczem do zwycięstwa. Głównym celem Makashi jest szybkie wytrącenie z równowagi i złamanie obrony przeciwnika, kluczem jest tu precyzja i technika, dlatego też trenowanie Makashi wymaga najwięcej czasu i jest przede wszystkim przeznaczone dla pasjonatów szermierki, którzy lubują się w opanowywaniu różnorodnych strategii przeznaczonych do walki z różnymi przeciwnikami. Użytkownik Makashi podczas walki raczej nie rusza się też ze swojego miejsca, a jego ruchy są pełne gracji i bardzo dobrze zaplanowane, niczym w grze strategicznej. To wszystko powoduje, że Makashi jest idealne do walki z przeciwnikami posługującymi się Shii-Cho, Soresu, czy Niman, którzy nie są przystosowani do walki z formą, która skupia się na walce jeden na jednego. Słabością tej formy podczas pojedynku bywa jednak blokowanie najsilniejszych ciosów, szczególnie ze strony formy Djem So/Shien – bierze się to stąd, że skupiona na elegancji forma Makashi nie dysponuje w swym arsenale atakami siłowymi, a jednoręczny chwyt czasami uniemożliwia skuteczną defensywę przeciwko najsilniejszym atakom.\nJej nauka jest dość trudna, a z racji niewielkiej przydatności w razie konieczności odbijania pocisków laserowych mało który ze współczesnych Jedi lub Sithów używa obecnie tej formy, która lata swej największej popularności ma już raczej za sobą. Makashi jest też formą słabo nadającą się do walki z więcej niż jednym przeciwnikiem jednocześnie – uznaje się jednak, że mistrz Makashi jest w stanie walczyć naraz nawet z czterema szermierzami naraz. Jest to jednocześnie forma o najbardziej eleganckich ruchach, uznawana za najbardziej wytworny spośród wszystkich stylów, prawdziwą klasykę dla smakoszy szermierki. Jednym z bardziej znanych użytkowników tej formy i jednym z najlepszych szermierzy swojej epoki był Hrabia Dooku, formą tą posługiwała się także Kreia aka Darth Traya.\nBonus: +50% do punktów formy w czasie walki z szermierzami\nWymaga dużo treningu i jest czasochłonny w czasie nauki\nForma idealna i stworzona do pojedynków jeden na jednego\nRaczej nieodpowiedni do walki z wieloma przeciwnikami naraz i strzelcami\nBardzo narażony w konfrontacji z użytkownikami: Djem So/Shien, Juyo\nContentious Opportunity – taktyka polegająca na odnajdywaniu słabych punktów obrony przeciwnika i ich atakowaniu\nMakashi Riposte – ruch mieczem, który spycha w bok ostrze przeciwnika i wyprowadza kontrę na odsłoniętą gardę\nCho Mai, Shiak, Shiim, Sun Djem – oraz inne ataki wymierzone w ciało celem głębokiego zranienia\nForma III: Soresu | Droga Mynocka / Sprężystości\nSoresu to forma defensywna i prawdziwy król obrony wśród wszystkich sposobów posługiwania się mieczem świetlnym. Soresu narodziło się w okresie Wielkiej Wojny Nadprzestrzennej, kiedy to rosnąca popularność blasterów sprawiła, że Jedi coraz częściej mierzyli się z przeciwnikami wyposażonymi w tę broń. W tej sytuacji Makashi było często bezużyteczne i stąd narodziła się nowa forma, której głównym celem było bronienie się przed pociskami laserowymi. Z czasem jednak Soresu uległo rozwinięciu i stało się pełną formą, której rdzeń filozofii to obrona i dążenie do pokoju. Mistrzowie Jedi, którzy są zwolennikami tej techniki uważają wręcz, że jest to kulminacja filozofii Zakonu Jedi, ponieważ czyste Soresu pozbawione jest manewrów ofensywnych i jako takie nie dąży do zadawania bólu, ran, czy cierpienia.\nSoresu polega przede wszystkim na defensywie i ciągłym utrzymywaniu swojej pozycji oraz kontrolowaniu przebiegu walki. Może być używane zarówno w miejscu lub w natarciu, pozwala użytkownikowi zasłaniać całe ciało od pocisków wroga oszczędnymi blokami miecza świetlnego i zasadniczo kosztuje użytkownika bardzo niewiele siły fizycznej, przez co mistrz Soresu może często ze spokojem wyczekać i przeczekać ataki szermierzy posługujących się innymi, bardziej wyczerpującymi formami. Jest to także forma niewymagająca wielkiej siły fizycznej i możliwa do opanowania przez prawie każdego. Soresu wymaga jednocześnie wielkiego skupienia, spokoju ducha i chłodnego opanowania, wszelkie emocje są zawsze wrogiem tej formy. Soresu jest zdecydowanie najlepszą defensywną formą ze wszystkich i jej użytkownicy potrafią bardzo długo bronić się przed atakami. Podstawową słabością Soresu pozostaje jednak brak ofensywnych ruchów, co w praktyce oznacza mniej więcej tyle, że użytkownicy tej formy nie są często w stanie zadać jakiegokolwiek skutecznego ciosu w trakcie pojedynków na miecze świetlne i po czasie, gdy górę zaczyna brać zmęczenie, w końcu nawet ich superszczelna obrona zostaje przełamana. Do takich sytuacji dochodzi jednak rzadko – zdecydowanie częściej doskonała defensywa Soresu pozwala szermierzowi przetrwać, uciec, a nawet wygrać przy pomocy podstępu z obiektywnie lepszym przeciwnikiem. Stąd też praktykujący Soresu bardzo często starają się wykorzystywać ukształtowanie terenu na swoją korzyść i studiują Sokan.\nJest to forma bardzo popularna wśród Jedi, często wielu z nich posługuje się wyłącznie Soresu, czynią tak zwłaszcza ci, którzy szanują wszelkie formy życia. Najsłynniejszym użytkownikiem Soresu w historii był prawdopodobnie Mistrz Jedi Obi-Wan Kenobi, który jako bardzo doświadczony szermierz był nawet w stanie z powodzeniem używać tej formy przeciwko oponentom walczącym przy użyciu Djem So/Shien, podobnie słynną użytkowniczką Soresu była Luminara Unduli. Mistrzynią tej formy była też Darth Zannah, używał jej także Darth Bane. Ogólnie większość Sithów uważa jednak Soresu za niegodne użytkownika ciemnej strony z uwagi na defensywny charakter stylu oraz tłumienie przez niego emocji. Sithowie rzadko korzystają więc z Soresu, ucząc się co najwyżej pewnych defensywnych manewrów tej formy.\nBonus: +50% do punktów formy w czasie każdej obrony\nWymaga niewiele treningu, lecz chłodnej głowy i opanowania\nForma stworzona do defensywy i blokowania pocisków blasterowych\nZ racji swojej charakterystyki używana głównie przez użytkowników jasnej strony mocy\nMożliwy do wykorzystania w wariancie z podwójnym mieczem świetlnym, wymaga wtedy poznania Niman (30/60)\nCierpi na wyraźny brak skutecznych, ofensywnych manewrów\nNarażony w konfrontacji z użytkownikami: Makashi, Jar’Kai\nCircle of shelter – taktyka polegająca na bronieniu wybranej strefy i maksymalnej koncentracji na parowaniu cięć, by stworzyć w ten sposób barierę nie do przejścia\nDeflecting Slash – odbicie pocisku przeciwnika, by następnie wykorzystując impet zaatakować go\nSokan – i techniki umożliwiające wykorzystanie terenu na swoją korzyść\nForma IV: Ataru | Droga Hawk-bat’a / Agresji\nAtaru to ofensywna forma szermierki bazująca na akrobacjach i pozostawaniu w ciągłym ruchu, która powstała jako odpowiedź na braki stylu Soresu. Ataru szybko rozpowszechniło się wśród wielu Rycerzy Jedi, którzy zamiast defensywy preferują ofensywne, szybkie działania i ataki bazujące na własnej sprawności fizycznej. Ataru umożliwia także przekroczenie barier wynikających ze wzrostu i mniejszej postury ciała, ponieważ kluczowa dla tego stylu jest szybkość i tempo zadawania kolejnych ciosów z różnych pozycji oraz stale zmieniających się stron, sama siła natomiast pozostaje mniej ważna.\nUżytkownik Ataru wykorzystuje swoje ciało, a także moc by przekroczyć bariery naturalne i dzięki mocy wykonywać ekwilibrystyczne akrobacje, które pozwalają niczym błyskawica uderzać na przeciwnika. Szermierz posługujący się tym stylem często wydaje się wręcz fruwać i bez trudu chodzi po ścianach, przeskakuje nad swoim przeciwnikiem, wykonuje liczne salta, czy atakuje z bardzo nietypowych pozycji. Stąd też nauka tego stylu wymaga od każdego stałego pracowania nad swoją kondycją fizyczną i szlifowania umiejętności czysto ruchowych. Klasyczne Ataru polega właśnie na szybkich atakach i ciosach zadawanych z wyskoków, podczas intensywnego wspomagania się mocą i przy ciągłym napieraniu na przeciwnika, który nigdy nie może zaznać spokoju. Jest to też skrajnie ofensywny styl i w zasadzie pozbawiony manewrów czysto defensywnych, główną obroną Ataru jest wyszukiwanie słabości w defensywie wroga i jak najszybsze uderzanie w miejsca, gdzie jest ona najsłabsza. Ataru może być też wykorzystywane w wariancie dwóch ostrzy, lecz tylko przez krótki czas, ponieważ jest to wyjątkowo męcząca i niedopracowana wersja użytkowania dwóch mieczy. Ogółem technika ta opanowana do perfekcji stanowi broń najgroźniejszych szermierzy, jej stosowanie jest jednak często dość ryzykowne, ponieważ posiada kilka istotnych wad. Po pierwsze jest to najbardziej wyczerpująca fizycznie technika i po około kwadransie jej stopień efektywności zaczyna wyraźnie spadać. Po drugie jest to również technika, która męczy jeszcze bardziej w starciu z wieloma przeciwnikami i lepiej spisuje się w walce jeden na jednego. Do tego Ataru jest też raczej niepraktyczne w małych, zamkniętych przestrzeniach, gdzie brak odpowiedniego miejsca na akrobacje i manewry.\nForma ta znajduje szczególny użytek u szermierzy o skromnej posturze, którzy dzięki akrobacjom eliminują wadę swego niskiego wzrostu i są w stanie szybkością nadrabiać braki swego siłowego przygotowania. Obecnie jest to popularna wśród Jedi, a także Sithów forma, która często wykorzystywana jest przez Jedi na zmianę z Soresu. Jednym z najsłynniejszych użytkowników tej formy był Qui-Gon Jinn a także Cay Qel-Droma, Quinlan Vos, czy mistrz Yoda – uznawany za najlepszego szermierza Ataru w historii. Pośród Sithów używali jej m.in Darth Maul, czy Kas’im, który potrafił wykorzystywać Ataru w wariancie przy użyciu dwóch mieczy świetlnych.\nBonus: +50% do punktów formy w czasie każdego ataku\nCzerpie z mocy, wymaga dużo treningu i utrzymywania dobrej kondycji fizycznej\nNiezwykle szybka forma, idealna do walki jeden na jednego i przełamywania defensywy\nNiweluje wady wynikające z niewielkiej siły, czy małego wzrostu użytkownika\nPrzez najlepszych szermierzy możliwy do wykorzystania przy pomocy dwóch ostrzy\nCierpi na wyraźny brak defensywnych manewrów, szybko wycieńcza fizycznie\nNarażony w konfrontacji z użytkownikami: Soresu, Juyo\nHawk-bat Swoop – atak z powietrza, który polega na szybkości, celem jest zadanie ciosu i odskoczenie\nSaber Swarm – strategia atakowania wieloma atakami z różnych pozycji i z powietrza by zalać przeciwnika cięciami\nFalling Leaf – atak mieczem trzymanym oburącz z wyskoku, z powietrza, znad siebie, z góry\nCho Mok, Cho Sun, Sha Cha, Sai Tok, Mou Kai – i inne szybkie ataki odcinające kończyny\nForma V: Shien/Djem So | Droga Smoka Krayt / Wytrwałości\nForma piąta, dzieląca się na w dwie komplementarne techniki walki, to potężny styl ofensywny opierający się na ofensywie i bazujący na sile użytkownika. Shien, który jest stylem bardziej klasycznym, pozwala bardzo skutecznie odbijać pociski wroga, przede wszystkim z powrotem w niego samego oraz walczyć z większą ilością przeciwników naraz dzięki defensywie płynnie zamienianej w atak i ripostę. Djem So to z kolei uzupełnienie Shien, które skupia się na silnych atakach, które obronę zamieniają w atak, spychając i rozbrajając, bądź uśmiercając wroga szybkimi kombinacjami bardzo silnych i zdecydowanych ciosów, które mają za zadanie wyprowadzenie przeciwnika z równowagi.\nPodczas gdy samo Shien niespecjalnie nadaje się do pojedynków a Djem So do walki z wieloma przeciwnikami naraz, połączone w formę piątą techniki te tworzą bardzo silny arsenał, który pod wieloma względami jest uniwersalny. Forma piąta rozwijała się stopniowo i wywodzi się bezpośrednio od Soresu, istnieje od mniej więcej 4000 roku BBY. Shien opracowano w taki sposób by umożliwić łatwiejszą obronę przed wieloma przeciwnikami uzbrojonymi w blastery, która to mogłaby też zadawać przeciwnikom obrażenia. Stąd typowe odbijanie pocisków blasterowych przy użyciu Shien polega na odbijaniu boltów z powrotem do nadawców, celem ich zranienia bądź uśmiercenia. Djem So z kolei jest formą, którą zaprojektowano jako bardziej intuicyjną i łatwiejszą, bardziej siłową alternatywę dla Makashi. Forma piąta posiada więc zarówno dobrą defensywę, jak i ofensywę, może też być z powodzeniem wykorzystywana w walce z blasterami i ostrzami. Atak przy pomocy Djem So opiera się na silnych atakach i ciągłym nacieraniu, a także nie dawaniu przeciwnikowi ani chwili wytchnienia. Djem So/Shien opiera się na pasji i chęci zdominowania przeciwnika – stąd też wielu Jedi uważa, że forma ta jest niebezpiecznie blisko ciemnej strony mocy. Forma piąta jest też formą, która jest najczęściej wybierana przez osoby o dużej posturze i sile fizycznej, gdyż ciosy tej formy wymagają dużej siły mięśni i stosunkowo dużej odporności fizycznej. Praktycznie nie zdarza się żeby forma ta wykorzystywana była przez przedstawicieli mniejszych ras, co ciekawe istnieje też dość często używany wariant tej formy, w którym to miecz trzymany jest odwrotnie, wykorzystywany częściej przez kobiety. Główną słabością Djem So/Shien pozostaje stosunkowa powolność i ociężałość tej formy, która naraża użytkowników Djem So/Shien przede wszystkim w walce z użytkownikami Ataru i Jar’Kai. Bardzo wprawny szermierz posługujący się Soresu także może być w stanie przetrzymać wszystkie ataki i wymęczyć w ten sposób napastnika korzystającego z formy piątej.\nNajsłynniejszym użytkownikiem Djem/Shien w historii był bez wątpienia Anakin Skywalker aka Darth Vader, najczystszą wersją tej formy Skywalker posługiwał się w walce z Hrabią Dooku na pokładzie Niewidzialnej Ręki. Djem So/Shien wykorzystywali też chociażby Plo Koon, czy Ahsoka Tano. Spośród użytkowników ciemnej strony formą tą posługiwał się Darth Bane, Revan czy Galen Marek. Forma ta często uznawana jest za domenę przede wszystkim mrocznych Jedi i Sithów, głównie z racji dużej agresywności manewrów i silnej dominacji nad oponentem, a także korzystania z pasji użytkownika. Obecnie cieszy się zdecydowanie większą popularnością pośród Sithów, niż pośród Jedi.\nWymagająca sporej siły fizycznej, uniwersalna forma ze zrównoważoną ofensywą i defensywą\nBardzo ofensywnie usposobiona obrona i siłowe ataki podczas konfrontacji na miecze\nUmożliwia szybkie zdominowanie przeciwnika i łatwe odbijanie pocisków z powrotem do nadawcy\nZ racji tego, że czerpie z pasji jest nieco bliższa ciemnej stronie mocy, niż jasnej\nCierpi z uwagi na powolność manewrów i umiarkowaną mobilność\nBardzo narażony w konfrontacji z użytkownikami: Soresu, Ataru, Jar’Kai\nBarrier of Blades – strategia statycznego zbijania pocisków blasterowych w stronę innych przeciwników\nFalling Avalanche – atak opadającej lawiny, polegający na zaatakowaniu przeciwnika z góry trzymanym oburącz mieczem\nFluid Riposte – szybkie przechodzenie z blokowania do szybkich, potężnych ataków\nShien Deflection – zbijanie nadlatujących pocisków w biegu, w trakcie zbliżania się do wroga\nCho Mok, Cho Sun – i inne silne, przełamujące obronę wroga cięcia wymierzone na kończyny\nForma VI: Niman | Droga Rancora / Umiarkowania\nNajbardziej zrównoważona ze wszystkich form walki mieczem świetlnym, znana także powszechnie jako „Forma Dyplomatów”, będąca ulubionym stylem Jedi Consularów i negocjatorów Jedi. Niman jest najlepiej zbalansowaną i najbardziej wszechstronną formą szermierki, która nie posiada ani specjalnie wielkich wad, ani specjalnie wielkich zalet. Forma ta powstała najpóźniej ze wszystkich praktykowanych przez Zakon Jedi i jest bardzo częstym wyborem w szeregach Jedi. Niman to podstawowa dla wielu Jedi forma, której główną domeną jest umiarkowanie.\nPowstała w okolicach Wielkiej Wojny Sith forma szósta jest kombinacją Shii-Cho, Makashi oraz Soresu, z drobną przewagą tej ostatniej formy. Niman jest formą, która stanowi uniwersalny arsenał Rycerza Jedi, jej filozofia to umiarkowanie, a jej ofensywa ucieka od korzystania z pasji, emocji i akrobacji tak, jak czynią to Ataru i Djem So/Shien. Niman polega przede wszystkim na zatrzymywaniu pocisków, a jeżeli użytkownik tej formy zmuszony jest do walki w pojedynku, wtedy broni się prostopadłymi bądź prostymi ciosami lekko skierowanymi ku przeciwnikowi. Jest to forma powstała z połączenia ruchów pozostałych form, będąca swoistą zbalansowaną mieszaniną innych form, jej głównym założeniem jest natomiast rozbrojenie i unieszkodliwie przeciwnika. Forma ta jest bardzo uniwersalna, przez wieki to jej przede wszystkim uczono wszystkich z Jedi, ponieważ techniki tej łatwo jest się nauczyć i jest ona wystarczająca przy większości niewymagających specjalnego wyszkolenia sytuacji. Jedi, którzy nie przepadają za szermierką i nie zajmują się nią także zazwyczaj sięgają właśnie po Niman, by nie musieć studiować większej liczby form tylko posługiwać się jedną, wszechstronną. Podstawową zaletą Niman jest fakt, że forma ta nie posiada ani wyraźnych słabości, ani też wielkich korzyści, a jej skuteczność zależy w dużej mierze od intuicji i poziomu doświadczenia danego użytkownika, jest to też forma niewymagająca pod względem fizycznym i siłowym. Niman posiada też wiele ruchów dążących do rozbrojenia przeciwnika przy pomocy kopniaków oraz wspomagających formę technik mocy, które kompensować mają średnią ofensywę tego stylu. Forma ta stanowi jednak słabą barierę przeciwko innym szermierzom, szczególnie tym znającym Makashi, Djem So/Shien oraz Ataru, sprawdza się natomiast we wszystkich typowych sytuacjach, w jakich znaleźć może się Rycerz Jedi. Niman jest też dość niepraktyczne podczas dużych walk i bitew, ponieważ nie oferuje ani szczególnej mobilności, ani nie jest też stricte defensywnym stylem – wystarczy wspomnieć, że wszyscy Jedi, którzy wykorzystywali Niman w trakcie bitwy o Geonosis zginęli.\nObecnie jest to najpopularniejsza forma szermierki praktykowana przez członków Zakonu Jedi, która obok Soresu jest czymś w rodzaju symbolu Zakonu. Sithowie stronią zaś od Niman uważając tę formę za zbyt odciętą od emocji i pasji, zdarza się jednak, że zapoznają się z nią by używać jej w wariancie dwóch ostrzy lub podwójnego miecza świetlnego. Niman bowiem powszechnie uznawane jest za formę wyjściową do nauki walki dwoma mieczami świetlnymi lub podwójnym, stąd w wariancie dwóch ostrzy lub podwójnego miecza używali jej np.: Exar Kun oraz Kavar, czy Sora Bulq. W wariancie jednego ostrza formą tą posługiwał się m.in Cin Drallig, czy Vrook Lamar, oraz (jako jeden z nielicznych Sithów) Darth Krayt.\nBonus: +25% do punktów formy w czasie każdego ataku i obrony\nŁatwy, prosty do nauki i wszechstronny styl, który daje duże możliwości\nZawiera skuteczne manewry umożliwiające łatwe rozbrojenie przeciwnika wyposażonego w blaster\nJest bardzo zrównoważony i nie posiada szczególnych wad, ani zalet\nMożliwy do wykorzystania w wariancie podwójnego miecza świetlnego\nJest formą wyjściową do późniejszej nauki Jar’Kai\nCzerpie z jasnej strony, z drobnymi wyjątkami praktycznie niestosowany przez Sithów\nNiezbyt odpowiedni do pojedynków na miecze świetlne, narażony podczas dużych konfrontacji\nBardzo narażony w konfrontacji z użytkownikami: Makashi, Ataru, Djem So/Shien, Juyo\nDraw Closer – atak polegający na użyciu przyciągania mocy by nadziać przeciwnika na cięcie miecza\nPushing Slash – atak polegający na zadaniu cięcia i jednoczesnym odepchnięciu przeciwnika\nForma VII: Juyo | Droga Vornsrka / Okrucieństwa\nJuyo to oparta na agresji, emocjach i ofensywie forma prawdopodobnie pochodząca od Sithów i nazywana przez nich często „Stylem Sith”. Typowe Juyo polega na silnych i nieco chaotycznych, intuicyjnych i potężnych sekwencjach, które dążą do pokonania przeciwnika poprzez jak najszybsze i najpotężniejsze, celne ciosy, które są nieprzewidywalne. Użytkownik Juyo zawsze zmierza do rozstrzygnięcia walki w przeciągu kilku bądź kilkunastu sekund, nigdy też nie dąży do rozbrojenia przeciwnika, lecz pragnie go zabić. Juyo czerpie siłę wprost z ciemnej strony.\nNie jest do końca wiadome gdzie i kiedy powstała ta forma, wiadomo jednak, że w Galaktyce na szerszą skalę pojawiła się dopiero około roku 4000 BBY i jej pierwszymi użytkownikami byli użytkownicy ciemnej strony mocy. Praktycznie każdy użytkownik jasnej strony mocy, który usiłował opanować Juyo przeszedł później na ciemną, tak więc Zakon Jedi oficjalnie zakazał wszystkim Jedi trenowania, uczenia się, czy nawet poznawania tego stylu. Juyo wymaga korzystania podczas walki z emocji, głównie tych przywołujących u większości ciemną stronę mocy. Jest też najtrudniejszą do opanowania i najbardziej elitarną z form walki, szybko przynoszącą użytkownikowi oczekiwaną moc i siłę, pozwalającą „patroszyć” przeciwnika w mgnieniu oka. Juyo wymaga od użytkownika jednocześnie siły fizycznej i biegłości w ciemnej stronie mocy, a także pasji. Nie polega jednak tak bardzo jak Djem So/Shien na potężnych ciosach, a zamiast tego skupia się na celnych pchnięciach, których jedynym celem jest spenetrowanie defensywy i szybkie uśmiercenie przeciwnika.Ataki przy pomocy Juyo to kilkusekundowe i kilkunastosekundowe zrywy czynione przy zasyście akrobacji i zasialane czystą furią energią ciemnej strony mocy. Juyo sięga wprost do ciemności, z tego też względu dłuższe używanie tej techniki grozi nie tylko zużyciem samego ciała, ale także i zmianami w psychice, która mocno i bezpowrotnei może obsunąć się w ciemność. Styl ten nie posiada w zasadzie żadnej wyraźnej słabości, ponieważ z natury jest tak silny, jak silny jest jego użytkownik, a do tego każda wersja Juyo jest dalece indywidualna i osobista. Juyo ma jednak wyraźne braki defensywne – nie służy bowiem do obrony. Poza tym nie nadaje się do długiej walki, a także, ponieważ samo czerpie z mocy jest narażone w konfrontacji z innymi i silniejszymi technikami mocy. Juyo z równym powodzeniem używać można też w wariancie podwójnego miecza świetlnego, a nawet (lecz raczej okresowo) w wariancie dwóch ostrzy.\nSekret tej formy znało niewielu użytkowników mocy i szermierzy, zazwyczaj jest to forma w którą wtajemnicza się dopiero mistrzów sztuk Sith. Jednymi z najbardziej znanych mistrzów Juyo byli Darth Bane czy Kas’im. Najpotężniejszym użytkownikiem tej formy był najprawdopodobniej Darth Sidious, który przy jej pomocy był w stanie w kilka dosłownie sekund zabić trzech mistrzów Jedi. Forma ta ma także odpowiednik w szermierce przy użyciu podwójnego miecza świetlnego, taką właśnie techniką posługiwał się swego czasu Darth Maul, w wariancie podwójnego ostrza Juyo jest jeszcze szybsze i bardziej zabójcze w walce z licznymi przeciwnikami. Obecnie forma ta stanowi domenę wyłącznie Sithów i ich Zakonu.\nBonus: +100% do punktów formy w czasie pierwszego ataku\nWyjątkowo trudna i wymagająca forma, która czerpie prosto z ciemności\nPosiada najpotężniejszą ofensywę i najszybsze, błyskawiczne ataki\nRównie skuteczny w wariancie przy użyciu podwójnego miecza świetlnego i dwóch ostrzy\nWymaga pełnego oddania się emocjom i pasji\nWymaga od użytkownika pełnego oddania ciemnej stronie mocy, zakazany przez Jedi\nNiezbyt odpowiedni do długich konfrontacji, których nie da się szybko rozstrzygnąć\nAssurance Strike – cięcie, które ma słabą moc, ale poprzez precyzję/zaskoczenie użytkownik ma prawie pewność penetracji defensywy wroga\nVornskr’s Ferocity – atakowanie serią jak najsilniejszych cięć w celu wybicia broni/przełamania defensywy wroga/przerażenia go\nSwift Flank – szybki atak na przeciwnika z wyskoku i z zaskoczenia, który wybić ma z rytmu wroga\nCho Mok, Cho Sun, Sha Cha, Sai Tok, Mou Kai – i inne bezpośrednio uśmiercające ciosy\nJar’Kai to nowoczesna i bardzo szybka forma, która jest przeznaczona wyłącznie do walki przy użyciu dwóch mieczy świetlnych. Polega na jednoczesnym korzystaniu z dwóch mieczy świetlnych – z reguły jeden z nich służy wówczas w charakterze głównej broni, a drugi w charakterze ostrza wspomagającego w blokach i atakach polegających na dodatkowych pchnięciach. Niektórzy użytkownicy tej formy znani są jednak z tego, że atakują dwoma ostrzami naraz. Jest to forma, która jest główną formą szermierzy korzystających z dwóch mieczy świetlnych.\nJar’Kai historycznie wywodzi się od Niman, choć zasadniczo może być stosowana jako dodatek do każdej z form fechtunku miecza świetlnego. Wynaleziona poza Zakonem Jedi (przez słynnych mieczników Yovshin) jest techniką dość trudną do opanowania i potencjalnie niebezpieczną nawet dla samego użytkownika. Stąd też zanim przystąpi się do nauki Jar’Kai zazwyczaj wpierw poznaje się formę Niman lub inną, która umożliwia lepsze wdrożenie się w szermierkę przy użyciu dwóch ostrzy. Jar’Kai istnieje w kilku wariantach, w podstawowym drugiego ostrza używa się najczęściej głównie do defensywy, podczas gdy pierwszym mieczem nigdy nie przerywa się ataków. W drugim wariancie oba ostrza używane są jednocześnie zarówno w defensywie, jak i podczas ataków. Jar’Kai daje też możliwość bardzo skutecznego odbijania pocisków laserowych, a także umożliwia dość dobrą defensywę w czasie starć z większą liczbą wrogów. Z reguły jednak Jar’Kai jest formą bardziej ofensywną i dwa miecze używane są właśnie po to by dać przewagę związaną z zadawaniem ogromnej liczby ciosów. Często zdarza się też, że użytkownik Jar’Kai posługuje się zwykłym mieczem świetlnym oraz mieczem typu Shoto jednocześnie. Krótsze ostrze (Shoto) służy mu wówczas zazwyczaj za ostrze przeznaczone do defensywy (co zmniejsza ryzyko zrobienia sobie krzywdy), czasami też różne długości mieczy używa się po prostu w celu zaskoczenia przeciwnika. Warto zwrócić uwagę, że Jar’Kai różni się w zależności od tego z jakiej formy się wywodzi. Ataru połączone z tą formą polega głównie na huraganowych, akrobatycznych atakach, kolejno uderzaniu w przeciwnika ostrzami obu mieczy, Soresu na defensywie, przede wszystkim z pomocą skrzyżowanych obu ostrzy, a Djem So/Shien na siłowych manewrach. Niman jako forma-matka jest zaś najbardziej zbalansowane przy korzystaniu z Jar’Kai. Podstawową wadą tego stylu pozostaje jego brak odporności w starciu z siłowymi stylami walki, które łatwo mogą wytrącić miecz z ręki użytkownika Jar’Kai. Główną zaletą tej formy pozostaje szybkość zadawanych cięć i niezwykła skuteczność w walce z większą liczbą przeciwników.\nLuke Skywalker, Sora Bulq, Kas’im czy Asajj Ventress byli jednymi z wielu użytkowników tej techniki. Forma ta może być używana przy wykorzystaniu dwóch mieczy świetlnych, a także przy użyciu jednego miecza świetlnego oraz jednego miecza Shoto, czy mieczy stylu Tonfa. W obecnej epoce Jar’Kai pozostaje dość rzadko wykorzystywane, choć wraz z wojną przybyło Jedi oraz Sithów sięgających do tej techniki. Często też elementów Jar’Kai uczą się mistrzowie szermierki, którzy po dwa miecze świetlne sięgają tylko w określonych, rzadkich sytuacjach, kiedy akurat tworzy to im przewagę.\nWymaga opanowania formy Niman (30/60)\nWyjątkowo szybki i najlepszy styl do walki przy użyciu dwóch mieczy świetlnych\nPozwala atakować z największą szybkością i łączyć różnorodne formy szermierki\nNie wymaga dużej siły fizycznej i bazuje na szybkości oraz refleksie użytkownika\nJest neutralny i może być wykorzystywany zarówno przez Jedi, jak i Sithów\nDaje przewagę podczas walki z wieloma przeciwnikami naraz, zwłaszcza w ciasnych miejscach\nUmożliwia najskuteczniejsze odbijanie licznych pocisków blasterowych\nLekki chwyt broni naraża na wytrącenie jej z dłoni użytkownika\nNarażony w konfrontacji z użytkownikami: Djem So/Shien, Juyo\nTwin Strike – atak z zaskoczenia dwoma ostrzami naraz w celu dezorientacji i przełamania gardy wroga\nRising Whirlwind – tworzenie tornada mieczy świetlnych poprzez bardzo szybkie obroty i atakowanie ostrzami\nTechniki te nie są formami, lecz sposobami wykorzystywania miecza świetlnego, które istnieją fabularnie. Nie można więc inwestować w nie punktów, ale można szkolić się w nich i stosować podczas walki, kiedy jest to możliwe. Techniki i wprawność w ich stosowaniu łączą się też z innymi umiejętnościami i innymi formami szermierki, które poznała twoja postać.\nForma 0 w zasadzie nie jest formą walki w dosłownym znaczeniu. Polega ona na tym by Jedi jak najmniej używał miecza świetlnego, używał natomiast negocjacji i mocy takich jak perswazja mocy, zamiast brutalnej walki na miecze i szermierki z wrogiem. Propagatorem tej „Formy” był mistrz Yoda, który rzadko kiedy wyjmował swój miecz świetlny i często rozwiązywał konflikty tylko i wyłącznie przy pomocy swoich słów. Co ważne w Formie 0 chodzi też i o to żeby przeciwnik miał świadomość tego, że miecz świetlny może zostać użyty i to stanowić dla niego może czynnik odstraszający. W 40 roku ABY, Luke Skywalker pokonał swojego syna w walce, nie włączając miecza świetlnego przez cały sparring (unikał jego ciosów).\nTakże nie jest to właściwie forma walki a jedynie postawa. W Dun Möch przeciwnik śmieje się z wroga, wytyka jego słabości i na głos krytykuje go podczas walki, używa mocy i innych środków po to by zasiać ziarno zwątpienia w przeciwniku i nawet jeżeli jest słabszy od niego pokonać go (np. Darth Sidious podczas walki z Yodą). Istnieje także odwrócona wersja Dun Möch dla użytkowników jasnej strony mocy, polega ona na proszeniu, okazywaniu emocji i smutku podczas walki z daną osobą. Jest to nie wyśmiewanie się, lecz wyrażanie smutku z uwagi na to, że w ogóle doszło do konfliktu. I tak dzięki skutecznemu odwróconemu Dun Möch wykorzystanemu przez np. dawnego mistrza, upadły Jedi może nawrócić się na jasną stronę zrozumiawszy dzięki temu swój błąd.\nSokan to niekoniecznie forma walki dotycząca mieczy świetlnych, a raczej taktyka nakazująca poszukiwanie przewagi wynikającej z lepszego położenia i ukształtowania terenu. Klasycznym przypadkiem wykorzystania manewru Sokan był pojedynek między Obi-Wanem Kenobim a Anakinem Skywalkerem na Mustafar, kiedy Obi-Wan znalazł się na brzegu rzeki lawy i zyskał znaczącą przewagę nad Skywalkerem. Sokan zakłada, że prawdziwe zwycięstwo osiągnąć można przez sam odpowiedni wybór miejsca do walki, który pozwoli w pełni wykorzystać swoje atuty. Technika Sokan zazwyczaj wykorzystywana jest przez użytkowników i mistrzów defensywnych form szermierki, zwłaszcza przez użytkowników formy Soresu.\nTechnika, która zakłada wyłączanie i włączanie miecza świetlnego tak, aby wprowadzić przeciwnika w błąd i zmylić go w trakcie walki. Podstawowym manewrem Tràkata jest wyłączenie miecza świetlnego w trakcie siłowania się, by uwolnić się ze zwarcia i następnie włączenie go sekundę później z innej pozycji, co powoduje uśmiercenie zaskoczonego tym przeciwnika. Elementy tej techniki często wykorzystują też użytkownicy Jar’Kai, którzy włączaniem i wyłączaniem swych ostrzy wprowadzają dodatkowy element zaskoczenia i często w ten sposób właśnie wyprowadzają swych przeciwników z równowagi. Wielu z szermierzy uważa jednak praktyki tego typu za nieczyste i nie stosuje ich, co nie zmienia faktu, że czasem tego rodzaju podstęp może dać znaczną przewagę w krytycznym momencie pojedynku.\nTo specyficzna technika walki przy użyciu miecza świetlnego w trakcie korzystania z wierzchowca lub pojazdu takiego jak np. skuter, czy swoop. Wielu Jedi i Sithów szkoli się w tej technice żeby z powodzeniem używać miecza świetlnego np. podczas walki przy użyciu różnorodnych rumaków, czy pojazdów na polu bitwy. Niezbyt duża mobilność i specyfika walki na siedząco powoduje natomiast, że technika ta różni się nieco od klasycznych form szermierki i głównym jej celem jest połączenie pilotażu/zdolności jeździeckich z umiejętnościami szermierczymi w taki sposób, by łatwo i szybko dosięgnąć wroga, pozostając jednocześnie poza jego zasięgiem.\nSun djem – Atak mieczem świetlnym polegający na zniszczeniu = przecięciu broni przeciwnika\nShiim – Atak końcówką miecza świetlnego mający na celu zadać drobną ranę/oślepić\nCho mai – Atak, który ma na celu obcięcie przeciwnikowi dłoni, w której trzyma on broń\nCho sun – Atak, który ma na celu obcięcie przeciwnikowi całej ręki, w której trzyma on broń\nCho mok – Atak polegający na odcięciu dowolnej ręki/nogi przeciwnika\nShiak -Przebicie przeciwnika na wylot pchnięciem miecza świetlnego\nSai cha – Odcięcie przeciwnikowi głowy\nSai tok – Przecięcie przeciwnika na pół\nMou kei – Trudny manewr, który polega na odcięciu kilku kończyn przeciwnika naraz (patrz: pojedynek na Mustafar)\nAma syknęła ze zirytowaniem. Głupi, irytujący, Nadzorca. Oczywiście, że nie będzie chciał współpracować. Duch z jej wizji miał rację – tu nie dbało się o ogół. Ani w zasadzie o nikogo. Oczywiście Usu wiedziała na co się pisze i jak mogło to przebiec, ale i tak ją to zdenerwowało. Starała się nie dać tego po sobie poznać. Zaczęła formować plan. Otrzymała już JAKĄŚ opiekę medyczną. Ręki nie ma, ale przynajmniej oczyszczono jej ranę.\n— Nuruodo’ama’usu , Luty 2020


PRZYGODA SZÓSTA - klp.pl\n• Topielec - analiza i interpretacja\n• Dziewczyna - analiza i interpretacja\n• Bolesław Lesmian - biografia\nBolesław Leśmian / PRZYGODA SZÓSTA\n- Przypuszczam - zauważyłem galopując dość niedołężnie - przypuszczam, że prócz mnie posiadałeś w swym życiu jeszcze inne rumaki?\n- Posiadałem, mój kosiu, posiadałem! - odpowiedział staruch. - A właściwie nie tyle posiadałem, ile dosiadałem w swym życiu ognistszych, rasowszych i krzepszych niźli ty bachmatów. Żaden z nich jednak nie mógł służyć mi dłużej nad trzy dni. Po trzech dniach każdy konał ze znużenia i przepracowania. Strata rumaka napełnia mię zawsze żalem i goryczą. Leżę wówczas bezsilny i schorzały na ziemi w oczekiwaniu nowego przybysza, który się zlituje nad moją starością bezradną. Natura bowiem tak mię stworzyła, że odzyskuję siły, wesołość i otuchę do życia tylko wtedy, gdy spadnę komukolwiek na kark.\n- Powiedz mi przynajmniej, dokąd teraz jedziesz? - spytałem czując znużenie i lęk na myśl o owych rumakach, które po trzech dniach usilnej pracy zazwyczaj konały. - Mam nadzieję, iż wkrótce skierujesz mój bieg do swego domu i wypocznę w jakiejkolwiek stajni u jakiegokolwiek żłobu.\n- Pozbądź się co prędzej tego rodzaju nadziei - odparł staruch. - Nie mam żadnego domu, a tym bardziej stajni i żłobu. Mieszkam pod gołym niebem i o ile uda mi się dosiąść czyjegokolwiek karku, nie znam wytchnienia. Najwłaściwszym trybem mego życia jest jazda, nieustanna, nieprzerwalna jazda. Nie zatrzymuję się nigdzie i nigdy, nie zatrzymuję się dopóty, dopóki sama śmierć nie zatrzyma mego rumaka.\nSłowa te sprawiły, iż posmutniałem znacznie. Nie poniechałem jednak swego galopu. Biegłem wciąż, udając dobrego i bystrego konia.\nWszakże przyszła chwila, gdy się coś we mnie zaczęło buntować tak dalece, że uczyniłem w galopie kilka odruchów bezwiednych a wielce podobnych do wierzgnięć. Wreszcie uczułem, że zęby moje zaczynają zgrzytać, nogi - miotać się ze wściekłością, a pięści - zaciskać się coraz mocniej.\n- Nie brykaj, kosiu, nie brykaj! - zawołał staruch. Słowa te powiększyły moją wściekłość. Skoczyłem nagle w bok i potrząsłem staruchem z taką mocą, że gnaty jego wydały jakiś suchy i ostry pochrzęst. Ścisnął mię natychmiast kolanami za gardło. Czułem, że żyły wszystkie nabrzmiały mi na skroniach, a oczy nabiegły krwią. Jąłem się miotać na wszystkie strony jak opętany. Dawałem takie susy i podskoki, jakich żaden koń nie potrafiłby wykonać. Szalałem! Wszakże wysiłki moje były daremne. Staruch trzymał się mocno na mym grzbiecie i coraz silniej dławił mi gardło kościstymi kolanami. Zabrakło mi tchu i czułem, że za chwilę skonam od uduszenia.\n1 Pan Błyszczyński - analiza\n2 Topielec - analiza i interpretacja\nartykuł / utwór: PRZYGODA SZÓSTA\n• Mały książę streszczenie


media converter, media konwerter, optyczny media konwerter, niezarządzalny media konwerter, zarządzalny media konwerter, konwerter jednomodowy, konwerter wielomodowy, konwerter fast ethernet, konwerter gigabit Ethernet, nadajnik optyczny, odbiornik\nDo pobrania : Niezarzadzalne-Media-Konwertery-Fast-Ethernet-Dwuwloknowe-2km-MM.pdf\nObecna nazwa produktu to: TL-MCUS-FMM002TR22SC-05\nNiezarządzalne dwuwłóknowe media konwertery z serii TELSATLINE to proste w obsłudze i niezawodne urządzenia do transmisji sygnału Fast Ethernet w multimodowych sieciach światłowodowych. Możliwość przesłania sygnału ethernetowego po kablu wielomodowym na odległość do 2 km sprawia, iż to niewielkie urządzenie idealnie nadaje się do łączenia osiedlowych sieci LAN, czy budynków rozproszonej korporacji. Media konwertery z serii TELSATLINE są w pełni kompatybilne ze standardami IEEE 802.3 i 802.3u. Instalacja i użytkowanie konwerterów jest bardzo prosta. Wskaźniki LED umieszczone na przednim panelu informują na bieżąco o stanie pracy urządzenia.\nPełna kompatybilność z standardami IEEE 802.3, IEEE 802.3u\nTransmisja do 2km światłowodem typu multi mode.


Powstrzymali próbę samobójczą - miedziowe.pl\nStart Głogów Powstrzymali próbę samobójczą\nNastolatka siedziała na oknie. Była pod wpływem alkoholu\nPowstrzymali próbę samobójczą\n15-latka siedziała na oknie. Chciała odebrać sobie życie. Szybka reakcja głogowskich policjantów zapobiegła tragedii. Do zdarzenia doszło w sobotę na jednym z osiedli. 15-latka była nietrzeźwa. Miała 1,5 promila alkoholu we krwi.\n- Policjanci po przybyciu weszli do mieszkania i rozpoczęli rozmowę usiłując odwieść 15-latkę od zamiaru popełnienia\nsamobójstwa. Kobieta była bardzo zdenerwowana i roztrzęsiona. Swoje zachowanie tłumaczyła względami prywatnymi. Wykorzystując sytuację i nieuwagę nastolatki policjanci wciągnęli ją do mieszkania. Ich reakcja był błyskawiczna i skuteczna - mówi Łukasz Szuwikowski z głogowskiej policji. Dziewczyna została przewieziona przez pogotowie ratunkowe na SOR, gdzie objęto ją pomocą medyczną. Decyzją lekarza została skierowana na konsultację psychiatryczną.\n1. Dodane przez miki, w dniu - 30-07-2018 18:36\n15 latka i piszecie KOBIETA////// PRZECIEŻ TO DZIECKO SZANOWNI DZIENNIKARZE!!!!!!\n2. Dodane przez Ler, w dniu - 31-07-2018 09:49\nA po co o tym w ogóle pisać? O naśladownictwie to policja nie słyszała?\n3. Dodane przez Glogowianka, w dniu - 01-08-2018 21:40\nDzieciakom w glowie sie przewraca od pomyslow jak na siebie zwrocic uwage. Jakby chciala skoczyc zrobilaby to odrazu.


Jajka sadzone w pomidorach - Prosty Przepis i Składniki - Ugotuj.TO\nJajka sadzone w pomidorach - składniki:\nJajka sadzone w pomidorach - sposób przygotowania: Piekarnik rozgrzewamy do 180°C. Dno płaskiej porcelanowej formy smarujemy pesto. Każdego pomidora kroimy na 3 plastry (po ok. 1,5 cm grubości). Wykrawamy środki, krążki układamy w formie. W każdą obrączkę z pomidora delikatnie wbijamy jajko. Solimy, pieprzymy i wstawiamy do piekarnika na 10-15 minut, aż jajka się zetną. Podajemy gorące.\nInformacje o Jajka sadzone w pomidorach\nWięcej o Jajka sadzone w pomidorach


Microsoft Signature — system lekki jak piórko\nStrona główna Aktualności 16.05.2012 10:48\nPamiętacie felieton Tomka Czemu Vista chodzi wolno? Tekst ma już ładnych kilka lat, dotyczy raczej przestarzałej już edycji systemu Windows, ale nadal jest właściwie w stu procentach aktualny. Producenci komputerów wciąż preinstalują na nowym sprzęcie tony niepotrzebnego oprogramowania, które spowalnia system, utrudnia pracę i w efekcie powoduje ogromne niezadowolenie z nowego nabytku, świadome lub nie.\nWygląda na to, że Microsoft nareszcie zaczął dostrzegać w tym zjawisku problem dla siebie. Dla przykładu: kupując MacBooka w sklepie Apple otrzymujemy sprzęt w eleganckim pudełku, który od pierwszego włączenia działa szybko i na ogół bezboleśnie, a przynajmniej do momentu, gdy nie zaczniemy instalować własnego oprogramowania i mówiąc ogólnie: „grzebać”. Z drugiej strony kupując komputer z Windowsem po przyjściu do domu włączamy go i... jeszcze nie zdążyliśmy w nim nagrzebać, a już czekamy nawet kilkanaście minut, aż system zostanie „przygotowany do pierwszego użycia”. Niestety na tym nasza cierpliwość nie może się skończyć, bo będzie nam jeszcze potrzebna. Gdy już ujrzymy pulpit, będzie on pełen kolorowych ikonek, pasek zadań zawalony będzie programami rezydentnymi do obsługi touchpada i wspomagania przycisku zasilania, a uruchomienie zwykłej przeglądarki internetowej spowolnione będzie pracą silnika indeksującego dane, bo przecież tak olbrzymia ilość danych wrzucona na start musi się „ułożyć”. I gdzie tu tzw. user experience?\nMicrosoft pewnie mógłby wpłynąć na producentów OEM, aby ci powstrzymali swoje żądze dostarczenia klientowi wraz z komputerem wszystkiego, co tylko możliwe. Dość jednak wspomnieć, że producenci oprogramowania płacą ogromne pieniądze za przywilej preinstalowania miesięcznej wersji testowej antywirusa czy innego niezbędnego programu. Nie oszukujmy się więc: nawet jeśli Microsoft już zorientował się, że jest na straconej pozycji, to zmiana stanu rzeczy jest czasochłonna, kłopotliwa, kosztowna i do tego zdecydowanie nie na rękę producentom komputerów. Firma wpadła więc na inny pomysł: sami sprzedamy ci nowy komputer, ten sam co w salonie producenta, tyle że bez zbędnych śmieci.\nW tym celu powstał program Microsoft Signature. Są nim już objęte wszystkie komputery sprzedawane w Microsoft Store, czyli oficjalnym sklepie Microsoftu. W systemie po pierwszym uruchomieniu nie ma nic poza podstawowymi aplikacjami wbudowanymi w system. Co prawda w zamian za crapware producenta dostajemy programy Microsoftu takie jak na przykład Windows Live Essentials, ale z drugiej strony — te programy akurat faktycznie mogą się do czegoś przydać i nie są tak obciążające. Zamiast wersji trial bliżej nieokreślonego programy antywirusowego otrzymujemy z kolei bezpłatny Microsoft Security Essentials. Też jest to pewien kompromis, ale lepszy niż coś, co przestanie działać po dwóch tygodniach. Na pokładzie są tylko absolutnie niezbędne programy firm trzecich: Adobe Reader i Adobe Flash Player. Poza tym w systemie nie ma nic — na pulpicie jest tylko Kosz, w zasobniku jedynie kontrolki systemowe, na pasku zadań wspomniane aplikacje Windows Live. Dodatkowo otrzymujemy 90-dniową bezpłatną pomoc techniczną, coś w stylu Genius Bar w sklepach Apple Store.\nProgramem Microsoft Signature objęte są praktycznie wszystkie liczące się marki komputerów, od Sony po Della, HP czy Samsunga. Co ciekawe, za 99 dolarów można także oddać swój samodzielnie kupiony nowy komputer do Microsoftu, by ten poddał go dokładnie temu samemu procesowi — czyli wyczyścił ze zbędnego oprogramowania. Taka opcja jednak dostępna jest jedynie w 16 sklepach na terenie Stanów Zjednoczonych. Czy podobna inicjatywa będzie kiedyś dostępna w Polsce — tego na razie nie wiadomo.\n136 Kurs na crapware: czysty Windows 10 poza zasięgiem zwykłych użytkowników?\nPrzez wiele lat kupujący komputery z preinstalowanym Windowsem klęli na dołączane do nich nędznej…


chemiabudowlana.info » wiadomości » LAKMA partnerem wpierającym konferencji PLGBC Dzień Ziemi z zielonym budownictwem 2019\nKonferencja PLGBC Dzień Ziemi z zielonym budownictwem pt. „Miasto w obliczu zmian. W kierunku zrównoważonego budownictwa” odbędzie się na terenie centrum biurowego Textorial Park w Łodzi Partnerem wpierającym całego wydarzenia została LAKMA, wstęp wolny.\nKonferencja PLGBC Dzień Ziemi z zielonym budownictwem jest cyklicznym wydarzeniem, organizowanym w ramach obchodów Światowego Dnia Ziemi, w wybranym mieście w Polsce, we współpracy z danym samorządem. Podczas tego wydarzenia panel dyskusyjny „Bilans zielonych materiałów i technologii. Wpływ budynków na zdrowie i komfort. Zrównoważone materiały w sektorze budowlanym” (godz. 10.30-11.15) poprowadzi:\n- pani Ewa Kosmala - General Marketing Coordinator w Grupie LAKMA.\nWraz z zaproszonymi gośćmi poruszona zostanie m.in. tematyka:\n- maksymalizacja efektywności budynków i środowiska zabudowanego\n- jego wpływ na środowisko naturalne, środowisko miejskie i użytkowników.\n- wybór i wpływ materiałów na zdrowie ludzi i środowisko, realne korzyści\n- jak wykorzystać innowacje zielonego budownictwa, które umożliwiają lepsze życie.\nPodczas konferencji mówić będziemy także m.in. o aktywizowaniu społeczności tak, by mogły wykorzystać swój potencjał do zrównoważenia domów i miast. Przedstawimy przykłady, w których rewitalizacja i nadanie nowych funkcji w starych budynkach zmieniają miasto. Wiele uwagi poświęcimy zarządzaniu doświadczeniami, czyli tworzeniu miejskich przestrzeni i budynków rozwijających się w równowadze ze środowiskiem, zielonych i przyjaznych mieszkańcom. W programie znajdzie się polityka środowiskowa oraz ekologiczne standardy w miastach - nie tylko ważne, ale wręcz niezbędne dla zdrowia i dobrego samopoczucia mieszkańców. Podkreślimy aspekty zrównoważonego projektowania. Omówimy także kwestię wpływu materiałów budowlanych i technologii na zdrowie i komfort oraz istotę ich odpowiedniego doboru.\nSzczegóły oraz program wydarzenia na stronie organizatora.