Forum literackie Artefakty - Proza: opowiadania i fragmenty powieści: Dom na nawiedzonym wzgórzu - Gunnar\nArtefakty\tPublikuj Proza: opowiadania i fragmenty powieści Dom na nawiedzonym wzgórzu\nPost#1 » 19 lis 2017, o 16:59\nDom stał w dość osobliwym miejscu – na wzgórzu pod lasem, na skraju osiedla domków jednorodzinnych. Na każdym kto widział go po raz pierwszy, sprawiał przytłaczające wrażenie. Trzy dolne kondygnacje zbudowane były z kamienia. Gzymsy ozdobione płaskorzeźbami i figurkami gargulców zdających się obserwować przybyszów przyprawiały o gęsią skórkę. Dwa najwyższe piętra zbudowano z drewna. Ściany i stropy były grube, a w środku zawsze panował chłód i wilgoć. Dzieci z osiedla opowiadały sobie o nim straszne historie i raczej nie zapuszczały się w jego pobliże. Powstał na początku XVIII wieku jako szlachecka posiadłość. Po wojnie zarówno dom, jak i należące do niego ziemie znacjonalizowano. Pozwolono jednak starym właścicielom zając kilka izb. Resztę podzielono na mieszkania i zakwaterowano bezrolnych chłopów. Teraz mieszkało w nim tylko dwoje potomków dawnych właścicieli – starsza pani Helenka i jej bratanek Rafał. Na parterze lokale zajmowała samotna kobieta z dzieckiem, stary alkoholik i rodzina Malickich z dwójką małych dzieci. Na piętrze starsze małżeństwo Nowaków i Rafał, zaś trzecie mieszkanie pozostawało puste. Na drugim piętrze studentka historii Jolka, starsza schorowana pani Stefania i ciotka Rafała Helena, która jednocześnie opiekowała się budynkiem jako administratorka. Ostatnie drewniane piętra od dawna były niezamieszkałe. Dostępu do nich broniły potężne drzwi zamykane na rygiel i dwie ciężki, żelazne kłódki. Klucze posiadała jedynie pani Helenka, która i tak nigdy tam nie zaglądała. Nawet wśród mieszkańców domu krążyły legendy o tym, co może znajdować się na tych piętrach. Z pewnością mogły skrywać tajemnice szlacheckiego rodu, o ile wszystko nie zostało rozkradzione po wojnie. Wkrótce jednak dociekania te miały się stać bezcelowe.\nZbliżał się koniec października. Jesienne ocieplenie miało się ku końcowi. Rafał wracał późnym wieczorem po dniu spędzonym u kolegi z uczelni, Karola. Od ostatniego przystanku autobusowego był jeszcze spory kawałek drogi. Zbliżając się, zobaczył słup dymu unoszący się nad drzewami oddzielającymi osiedle od podwórka jego kamienicy. Choć jeszcze nie widział domu, przeczuwał co mogło się wydarzyć. Szybko skojarzył wozy strażackie, które mijały go, gdy jechał autobusem. Potwierdziły się najgorsze przypuszczenia. Dwa ostatnie piętra dymiły osmolone od ognia. Było już po akcji gaśniczej. Przed domem stali ewakuowani mieszkańcy. Wokół migotały syreny wozów strażackich i karetki pogotowia.\n-\tWidziała pani moją ciocię? – spytał zaniepokojony Rafał, podchodząc do pani Stefanii.\n-\tWidzisz, co to się Rafałku porobiło. – Drobna staruszka pokręciła głową nie odpowiadając na pytanie.\n-\tTwojej cioci nie było w mieszkaniu, strażacy sprawdzili – poinformowała stojąca niedaleko pani Nowakowa. – Może poszła do sklepu.\nDopiero po chwili Rafał zdał sobie sprawę, jak niedorzeczne jest przypuszczenie sąsiadki. Ciotka zawsze chodziła na zakupy rano, z pewnością wieczorem nigdzie by się nie szlajała. Kierujący akcją kapitan straży potwierdził tylko, że przeszukano cały budynek i pani Helenki w nim nie było.\n-\tTo na pewno zwarcie przedwojennej instalacji. A mówiłem, przecież mówiłem, ale nikt nie chciał słuchać – wściekał się pan Nowak, aż żyłka na czole mu drgała – ale miasto nic nie mogło zrobić, bo oczywiście ten przeklęty dom nie ma uregulowanej sytuacji prawnej. – Była to aluzja do ciotki Rafała i tego, że mogłaby się starać o zwrot całej kamienicy.\nŁysiejący mężczyzna o przysadzistej budowie machał rękoma tak energicznie, że stojący nieopodal sąsiedzi odruchowo zwiększyli dystans.\n-\tKochanie, nie denerwuj się. – Żona pana Nowaka jak zwykle starała się go uspokajać.\n-\tCzy będziemy mogli wrócić na noc do domu? – spytał inżynier Malicki, do którego tuliła się dwója wystraszonych dzieciaczków.\n-\tJak tylko zabezpieczymy pogorzelisko. Musimy ocenić czy pożar nie zagroził konstrukcji budynku – zapewnił kapitan. – Jeśli trzeba będzie wszystkim zostaną przydzielone lokale zastępcze.\nOkazało się to jednak zbędne. Strażacy zabezpieczyli miejsce pożaru (co ograniczyło się do przyklejenia czerwonej taśmy na schodach prowadzących na ostatnie piętra) i pozwolili wszystkim wrócić do mieszkań. Oględziny pogorzeliska pozostawili sobie do kolejnego ranka. Rafał nie mógł zrozumieć, dlaczego tylko on zaniepokoił się zniknięciem ciotki. Zasnął z przekonaniem, że jutrzejszy dzień wszystko wyjaśni.\nObudziło go głośne stukanie do drzwi. Rzucił standardowe „chwileczkę”, wskoczył w spodenki i koszulkę, i poszedł otworzyć. Jego zdumienie nie miało granic, gdy w drzwiach zobaczył dwóch policjantów. W głębi korytarza stała grupka lokatorów zawzięcie o czymś dyskutując.\n-\tCzy pan jest bratankiem pani Heleny zarządzającej tą kamienicą?\n-\tTak. – Rafał dostrzegł, że w tym momencie wszyscy lokatorzy ucichli.\n-\tMamy dla pana przykrą wiadomość. Podczas przeszukiwania pogorzeliska znaleźliśmy ciało pańskiej ciotki.\nKażdy, kto w podobny sposób dowiedział się o śmierci kogoś bliskiego, wie jak bardzo nieprawdopodobne wydaje się to w pierwszej chwili. Rafał otwarł na oścież drzwi, cofnął się do mieszkania. Czując w mięśniach nagłe osłabienie, usiadł na łóżku, nie mogąc wydobyć z siebie słowa.\n-\tWiemy, że to trudna sytuacja – dodał po chwili milczenia jeden z policjantów – ale musimy zadać panu, jak i wszystkim lokatorom kamienicy parę pytań odnośnie wczorajszego dnia. Za chwile podjadą samochody i zabierzemy państwa na komendę.\nPrzesłuchanie trwało kilka godzin. Każdy mieszkaniec domu musiał odpowiedzieć na szereg szczegółowych pytań odnośnie tego, co porabiał poprzedniego dnia. Oficjalnie sprawa dotyczyła ustalenia przyczyny pożaru. Wyniki sekcji zwłok nie były jeszcze znane. Na miejscu cały czas pracowali policyjni specjaliści, zbierając ślady. Rozważano trzy wersje – zwarcie instalacji elektrycznej, zaprószenie ognia przez kogoś z lokatorów lub celowe podpalenie. Stąd też mieszkańcy byli wypytywani, czy nie widzieli podejrzanych osobników kręcących się w okolicy. Około południa wszystkich odwieziono do domu.\nPogrzeb odbył się na miejskim cmentarzu w chłodzie październikowego poranka. Stawili się wszyscy mieszkańcy kamienicy, nawet alkoholik Zenek. Najbardziej rozpaczała pani Stefania, najbliższa koleżanka zmarłej. Trumna skryła się pod kobiercem kwiatów i wieńców. Mieszkańcy kamienicy nie zaznali jednak spokoju nawet w takim dniu. Po południu pod dom zajechało kilka radiowozów. Wszyscy zeszli na dół.\n-\tCzego wy jeszcze od nas chcecie? – spytał odziany w grzeczny sweterek pan Malicki.\n-\tNie niepokoilibyśmy państwa z błahych powodów – rozpoczął obeznany w trudnych rozmowach oficer Mazurkiewicz. – Jednak już zezwalając na pogrzeb, dysponowaliśmy pełnym raportem z sekcji zwłok. Jednoznacznie wynika z niego, że pani Helena został ogłuszona, a drewniane piętra waszego domu celowo podpalone.\n-\tŚwięty Boże! – zawołała pani Nowakowi. – Chce pan powiedzieć, że pani Helenka została zamordowana?\nOficer Mazurkiewicz potwierdził wymownym spojrzeniem.\nTym razem przesłuchanie przebiegało w nerwowej atmosferze. Każdy musiał przedstawić swoje alibi, odpowiedzieć, kiedy ostatni raz widział zmarłą i jakie łączyły go z nią stosunki. Większość lokatorów po powrocie nie miało już ochoty na nic i położyło się spać. Cześć rozprawiała jeszcze przez chwilę na korytarzu o przesłuchaniu. Rafał należał do tych pierwszych.\nNastępnego dnia odbywał się piknik studencki w miasteczku akademickim. Rafał wcale nie miał ochoty tam iść, ale umówił się z Karolem na piwo. Na akademikach trwała zabawa. Gwar mieszał się z unoszącym się w powietrzu aromatem grillowanego mięsa. Przyjaciele usiedli na schodach jednego z budynków, trochę na uboczu, by spokojnie porozmawiać.\n-\tTen cały pożar to dziwna sprawa. – Karol zamyślił się. – I policja jest pewna, że twoja ciotka została zamordowana?\n-\tTak – potwierdził Rafał, błądząc wzrokiem gdzieś po zielonej trawie. – Tylko kto mógł to zrobić?\n-\tMoże jakiś włamywacz?\n-\tTylko że nic nie zginęło. Poza tym, co ciotka robiłaby z włamywaczem na strychu?\n-\tMyślisz, że to ktoś z kamienicy?\n-\tMyśl, że dalej mieszkam w jednym domu z mordercą, jest najbardziej przerażająca. – Rafał wzdrygnął się, odkładając pustą puszkę.\n-\tAle przecież u ciebie sami spokojni ludzie mieszkają? A ten alkoholik? – Karol rzucił podejrzenie na lokatora z parteru\n-\tNo on. Mówiłeś, że kiedyś agresywnie zaczepiał twoją ciotkę o pieniądze.\n-\tTak, ale to było dawno. Takie akcje zdarzyły mu się ze dwa razy. Zazwyczaj jest spokojny.\n-\tMoże w zeszłym tygodniu trochę przesadził z agresją? – Aluzje Karola robiły się coraz bardziej wyraźne.\n-\tKto wie, może. – Rafał ciężko westchnął. – Właśnie nie wiem, co robił Zenek, jak wszyscy staliśmy wtedy pod kamienicą. Pamiętam tylko, że stary Nowak strasznie się pieklił.\n-\tO, a ten Nowak, to zawsze taki agresywny?\n-\tWiesz, czasami zdarzało się, że…\nRozmowa automatycznie ucichła, gdy do chłopaków siedzących na schodach podeszła dziewczyna ubrana w jeansy i obcisłą różową bluzeczkę. Jej twarz wydała się Rafałowi znajoma.\n-\tCzęść Rafał – przywitała się wręcz z uwodzicielskim tonem.\n-\tCzęść. – Dopiero teraz chłopak rozpoznał Jolkę, mieszkankę kamienicy i studentkę historii.\n-\tChciałabym z tobą porozmawiać, czy mógłbyś do mnie wpaść wieczorkiem? – Popatrzyła zalotnie, pochylając się nad nim tak, że poczuł ogórkowe perfumy. Bujne blond loki opadały jej na ramiona.\n-\tJasne – zaskoczony automatycznie się zgodził.\n-\tNo to do zobaczenie. – Dziewczyna z szerokim uśmiechem szybko znikła w tłumie studentów.\n-\tSkąd znasz taką gorącą laskę? – Karol trącił przyjaciela w ramie.\n-\tMieszka w mojej kamienicy.\n-\tMieszka u ciebie taki towar i nigdy o niej nie wspominałeś?\n-\tNie było o czym. Ledwo ją poznałem w tych ciuchach i fryzurze.\n-\tNa co dzień inaczej się nosi? – Szczupły student cały czas był zdziwiony zaskoczoną twarzą Rafała.\n-\tTo szara myszka, zawsze widziałem, jak biega w spódnicy, z wielkimi okularami na nosie, a włosy ma spięte z tyłu jakąś babciną spinką.\n-\tMoże wreszcie postanowiła o siebie zadbać. Musisz to wykorzystać stary. – Karol roześmiał się\nRafał porzucił myśl, o czym to Jolka chciała rozmawiać. Skierował rozmowę na inne, bardziej go nurtujące kwestie. Karol wysunął teorie, że włamywacz sterroryzował Helenkę i kazał się zaprowadzić na ostatnie piętra, spodziewając się tam znaleźć jakieś skarby. Potem ogłuszył ją, a dom podpalił, by zatrzeć ślady. Taka wersja jednak nie przemawiała do Rafała. Ciotka była osobą, która potrafiła się bronić w razie napaści, co już kiedyś udowodniła. Ponadto, w tym czasie większość lokatorów była w kamienicy i nikt nie zauważył nikogo obcego. Niestety nic innego nie przychodziło mu do głowy. Czas przy piwie, muzyce i szaszłykach leciał szybko. Ciepło dnia zaczęło się rozpływać w cieniu nadchodzącej nocy.\nWracał drogą od przystanku do domu. Chłód październikowego wieczora przeszywał jego bluzę. Przyspieszył kroku. gdy nagle podjechał do niego radiowóz. Rafał przystanął. Z samochodu wysiadł oficer Mazurkiewicz prowadzący sprawę pożaru.\n-\tCos się stało? – zagadnął niepewnie chłopak.\n-\tSłuchaj – zaczął powoli policjant – twój kolega Karol i jego matka potwierdzili twoje alibi.\n-\tMiał pan co do tego wątpliwości?\n-\tNie, nie zrozum mnie źle – oficer zdobył się na słaby uśmiech – procedura tego wymaga. Wiem, że nie miałeś nic wspólnego ze śmiercią swojej ciotki. Jednak alibi kilku lokatorów budzi co najmniej wątpliwości. Chciałbym z tobą porozmawiać. Jako lokator domu możesz nam bardzo pomóc w rozwiązaniu tej sprawy.\n-\tChce pan rozmawiać teraz? – Rafał jeszcze bardziej wtulił się w bluzę.\n-\tNie. – Tym razem oficer uśmiechnął się całkiem szczerze. – Mógłbyś przyjść jutro na komisariat?\n-\tPostaram się – rzucił Rafał i nie czekając na ciąg dalszy odwrócił się i ruszył swoją droga.\nMazurkiewicz popatrzył przez chwilę na oddalającego się chłopaka, wrócił do radiowozu i odjechał.\nNastępny dzień był ładny, ale chłodniejszy od poprzedniego. Rafał po zajęciach na uczelni udał się na komisariat jak obiecał Mazurkiewiczowi. Policjant ponad miarę starał się stworzyć przyjemne warunki konwersacji. Poczęstował herbata i ciastkami, zagadał o studia, cały czas się uśmiechał. Spoważniał dopiero gdy przeszli do meritum.\n-\tCo prawda nie wykluczyliśmy jeszcze zewnętrznego napastnika, ale skłaniamy się do wersji, że to ktoś z lokatorów. Muszę ci powiedzieć, że nie wszyscy maja takie alibi jak ty. Prawdę mówiąc to mam zastrzeżenia do większości. – Rafał odpowiedział tylko zdziwieniem, oficer z przechadzania się po pokoju spoczął za biurkiem – Ale po kolei. Parter. Samotna kobieta z dzieckiem.\n-\tMarta, uciekła od męża alkoholika\n-\tTak, przed pożarem, jak zeznała, korzystając z ładnej pogody spacerowała w okolicy domu z wózkiem. Potwierdzają to dzieci Malickich, które bawiły się w tym czasie na podwórzu, ale o nich później. Zeznała też, że nie widziała nikogo obcego w pobliżu. Zauważyła dym, pobiegła do pana Malickiego, który zadzwonił po straż.\n-\tTo nie ona – skonstatował Rafał\n-\tNie, nie ona. Jednak do jej sąsiada z parteru nie można mieć tyle pewności.\n-\tZenek, ten stary alkoholik?\n-\tTak, Zenon Kowal, lat pięćdziesiąt cztery, bezrobotny. W aktach jest, że policjanci dwa razy interweniowali w jego sprawie?\n-\tBo Zenek tylko te dwa razy zrobił awanturę. Zazwyczaj jest spokojny.\n-\tHmm… Nie zmienia to jednak faktu, że w czasie całego zajścia przebywał w kamienicy, jak zeznał sam w swoim mieszkaniu. Wyprowadzili go z niego dopiero strażacy. Więc staje się naszym pierwszym podejrzanym. Idźmy dalej. – Mazurkiewicz wziął kolejny skoroszyt ze stosiku na biurku – Maliccy, stateczna rodzina, dzieci bawiły się na dworze, rodzice po obiedzie odpoczywali w mieszkaniu do czasu jak o pożarze nie zaalarmowała ich Marta.\n-\tBudzą jakieś wątpliwości?\n-\tNie, nie. – Oficer raz jeszcze rzucił okiem na ich zeznania, odłożył i wziął kolejny skoroszyt. – Na parterze oprócz ciebie mieszkają tylko Nowakowie.\n-\tTak, starsze bezdzietne małżeństwo. Pan Nowak to trochę furiat.\n-\tFuriat? Dlaczego?\n-\tSprawia wrażenie spokojnego, ale bardzo łatwo wyprowadzić go z równowagi. Nie raz krzyczał na dzieci Malickich, bo podobno za głośno biegały po schodach.\n-\tPani Nowakowa zeznała, że pracowała w ogródku co potwierdzają bawiące się tam dzieci. Pan Nowak jednak alibi nie ma. Przebywał w domu sam.\n-\tCzyli oprócz Malickich którzy nawzajem zapewniają sobie alibi było jeszcze dwóch mężczyzn: Zenek i pan Nowak, którzy byli w mieszkaniach sami? – Zapytał Rafał starając sobie w głowie uporządkować informacje.\n-\tW kamienicy przebywało siedem osób. Oprócz tych przez ciebie wymienionych jeszcze trzy kobiety – mieszkanki drugiego piętra Jolanta, Stefania i twoja ciotka Helena.\nRafał nagle przypomniał sobie, że miał wczoraj odwiedzić Jolkę. Jego myśli rozproszyły się.\n-\tPrzypomniałeś sobie coś? – Oficer zauważył rozkojarzenie chłopaka.\n-\tNie, to znaczy tak, ale nie związanego ze sprawą, przepraszam, już pana słucham.\n-\tPani Jolanta, studentka historii, uczyła się, sama - kontynuował policjant. Pani Stefania także przebywała w domu sama. Jednak ze względu na jej wiek, problemy z chodzeniem i ogólny stan zdrowia nie mam wątpliwości co do tego, że nie przyczyniła się ona w żaden sposób do śmierci twojej ciotki. Zostaje więc Zenon, pan Nowak i Jolanta. Co możesz mi o nich powiedzieć?\n-\tZenek nigdy nie był agresywny z wyjątkiem tych dwóch zdarzeń. Po alkoholu najczęściej spał w swoim mieszkaniu albo na ławce przed domem. Pan Nowak zawsze mnie trochę przerażał, ale po co miałby zabijać moją ciotkę i podpalać dom? Chociaż – Rafał przypomniał sobie pewne zdarzenie z przeszłości – kiedyś naskoczył na ciotkę w jakiejś błahej sprawie. A wiem, moja ciotka rozmawiała z panią Stefanią o tym, że nasza rodzina mogłaby się starać o zwrot całej kamienicy. Ciotka nigdy czegoś takiego nie chciała, ale przysłuchujący się rozmowie Nowak ni z tego ni z owego zaczął krzyczeć, że ciotka chce ich eksmitować. Dopiero jego żona go uspokoiła, potem jeszcze kilkakrotnie czynił do tego aluzje. Nawet w dniu pożaru.\n-\tJaką aluzje?\n-\tGdy wszyscy stali pod kamienica, a strażacy gasili pożar, powiedział coś w tym stylu: „to na pewno zwarcie starej instalacji i to wina mojej ciotki bo budynek nie ma uregulowanej sytuacji prawnej”.\n-\tA Jolanta?\n-\tJolka to typ spokojnej, samotnej studentki co to się uczy po nocach i na żadne imprezy nie chodzi. – Rafał w momencie wypowiadania tych słów nie był ich już tak pewnie. O charakterze Jolki mógłby jeszcze dwa dni temu zaświadczyć bez cienia wątpliwości. Jednak dalej chodziła mu po głowie „ta” Jolka ze studenckiego pikniku.\n-\tDobrze przyjrzymy się tym osobom bliżej.\nChwilę po wyjściu Rafała do pokoju nieśmiało wsunął się starszy, szczupły mężczyzna.\n-\tPan inspektor Mazurkiewicz? – zagadnął cicho.\n-\tTak, o co chodzi?\n-\tJa w sprawie pożaru...\nPo drodze od przystanku złapał go zimny, jesienny deszcz. Zmoknięty dopadł drzwi kamienicy. Nie mógł już się doczekać wizyty u Jolki. Musiał przecież przeprosić za wczorajszą nieobecność. „Ty głupku! W takiej sytuacji trzeba kobiecie jakiś prezent kupić.” – pomyślał stukając głowa w drzwi swojego mieszkania.\n-\tRafałku wszystko w porządku? – Głos pani Nowakowej szybko go otrzeźwił.\n-\tTak, tak. – Zmieszany szybko otworzył drzwi i zniknął w czeluściach przedpokoju.\nPospiesznie przebrał się, zjadł coś i poszedł na drugie piętro. Stał chwilę przed drzwiami Jolki z bijącym sercem, zastanawiając się co powiedzieć. W końcu zadzwonił. Po chwili drzwi się otworzyły. Stała w nich ta sama Jolka z pikniku z iskrą w oczach i zalotnym uśmiechem.\n-\tPrzepraszam, że wczoraj...\n-\tNie szkodzi, wejdź. – Dziewczyna wręcz perwersyjnie zagryzła błyszczącą dolną wargę i otworzyła drzwi na oścież. Ubrana była w wielką męską koszulę sięgająca jej do pół uda i odsłaniającą długie zgrabne nogi.\nChłopak wszedł do środka. Duży pokój był skąpany w tajemniczym półmroku przełamanym tylko przez blask świec porozstawianych na półkach i stole.\n-\tPozwolisz, że się trochę odświeżę. – Dziewczyna wskazała łazienkę\n-\tRozgość się i nalej sobie soku.\nJolka zniknęła za drzwiami łazienki. W tym momencie z kuchni doleciały Rafała jakieś smakowite zapachy. Usiadł jednak za stołem i posłusznie nalał sobie soku do jednej z dwóch szklanek. Miał teraz okazje, by przyjrzeć się wystrojowi mieszkania. Nie było w nim wielu mebli, ale urządzone było w gustowny, lekki, nieco tajemniczy sposób. Nie musiał długo czekać na gospodynie. Po opuszczeniu łazienki wyglądała jeszcze bardziej ponętnie niż wcześniej. Zniknęła w kuchni, by wrócić po chwili z dwoma talerzami. Rafał nawet przez chwilę nie zastanawiał się jak mogła to wszystko przygotować skoro nie wiedziała kiedy, ani czy na pewno przyjdzie. Spożyli wyśmienity posiłek rozmawiając, żartując i flirtując w trakcie. Atmosfera robiła się coraz przyjemniejsza. Jolka przyniosła z kuchni butelkę wina, jego słodki smak jeszcze bardziej rozpalił Rafała. W pewnym momencie przysunęła się do niego i wyszeptała mu do ucha:\n-\tMuszę ci powiedzieć cos ważnego – mówiąc to trochę spoważniała.\nRafał spojrzeniem wyraził swe oczekiwanie.\n-\tChodzi o ten dzień gdy wybuchł pożar.\n-\tCo się stało? – Chłopak wybił się z romantycznego nastroju.\n-\tTego dnia po powrocie z uczelni byłam strasznie zmęczona. Położyłam się na chwilę i zasnęłam. I śnił mi się sen, straszny sen.\n-\tOpowiedz mi go. – Rafał był wyraźnie zaciekawiony\n-\tŚniło mi się, że dwie kobiety jadą w karocy. Ubrane były w bogato zdobione koronkowe suknie, jakby balowe. Jedna starsza była podobna do twojej ciotki, druga młoda... jej wygląd był taki... było w nim coś takiego... w wyrazie jej twarzy co mnie przerażało. – Jolkę przeszedł dreszcz, Rafał odruchowo objął ją ramieniem\n-\tTo tylko sen – powiedział uspokajając\n-\tAle to nie koniec – Jolka wtuliła się w jego ramie. – Zajechały pod kamienice i wysiadły. Idąc po schodach rozmawiały, chyba kłóciły się ale ... ale nie rozumiałam słów. Weszły na ostatnie piętra. W końcu ta młoda odwróciła się na schodach do tej starszej bo szła przodem. Jej twarz zniekształcała... demoniczna nienawiść. Rozbiła lampę, którą niosła. Obie stanęły w płomieniach. Ogień objął całe piętro. To było takie, takie wyraźne. I wtedy obudziło mnie stukanie do drzwi. Strażacy wyprowadzili mnie z mieszkania. Co to może oznaczać? – Głęboko spojrzała Rafałowi w oczy\n-\tNie wiem… naprawdę nie wiem.\n-\tTo było takie straszne. – Jolka jeszcze bardziej wtuliła się w Rafała.\n-\tNie bój się, to był tylko sen\nOboje zmilkli. Jolka zamknęła oczy i położyła głowę na piersi Rafała. Minęło kilka, może kilkanaście minut. Rafał zorientował się ze zasnęła. Powoli wstał z wielkiej fotelowej ławy delikatnie układając na niej dziewczynę. Przykrył ją kocem i cichutko wyszedł rozmyślając o tym co mu powiedziała.\n-\tTo nie pierwszy pożar w tej kamienicy – zaczął mężczyzna.\n-\tAle kim pan jest? – Oficer Mazurkiewicz był nieco zaskoczony.\n-\tA przepraszam, nie przedstawiłem się. – Starszy mężczyzna uśmiechnął się zdawkowo. - Jestem historykiem, pracuje w bibliotece miejskiej. Kiedy dowiedziałem się o pożarze postanowiłem tu przyjść.\n-\tWięc to nie pierwszy pożar w tym budynku?\n-\tMieszkająca tam rodzina nie cieszyła się dobrą sławą. Na początku XVIII dziedziczka Elżbieta była kontrowersyjną postacią, jej dziadek kilkadziesiąt lat wcześniej był oskarżany o wampiryzm. O niej samej wśród chłopów krążyły plotki, że porywa dzieci z okolicznych wsi i prowadzi na nich eksperymenty. Oddawała się też okultystycznym praktykom, a na jej zlecenie ostatnie piętra kamienicy przyozdobiły psychodeliczne freski oparte na wyobrażeniach pozagrobowych starożytnych Babilończyków. Podobno była pod wpływem Anielskiej Ikony.\n-\tAnielskiej Ikony? – oficer Mazurkiewicz zagłębił się jeszcze bardziej w swoim fotelu.\n-\tLegendarny, starożytny artefakt. Jego nieziemskie pochodzenie miało destruktywnie wpływać na słabe, ludzkie umysły. Wykonany był z nieziemskich materiałów, bijących wewnętrznym blaskiem, ze złota przeźroczystego jak szkło i szlachetnych kamieni nie spotykanych w naszym świecie. Posiadaczowi mógł dać niewyobrażalną moc, ale jeśli trafił w ręce jednostki o słabej psychice mogła ją doprowadzić do szaleństwa. Anielską Ikonę miał przywieść z Bliskiego Wschodu ojciec Elżbiety. Jednak zaginęła ona w toku burzliwych dziejów rodziny.\n-\tTo bardzo ciekawe – odparł oficer lekko znużony historycznym wywodem – ale co to ma wspólnego z pożarem?\n-\tJuż wyjaśniam. – Bibliotekarz poprawił okulary. – Pewnej nocy Elżbieta została oskarżona przez chłopów o porwanie dwójki dzieci. Z widłami i pochodniami oblegli dom. Elżbieta w przypływie szału rozbiła na schodach między trzecim a czwartym piętrem lampę oliwną, czyli w miejscu, w którym wybuchł także niedawny pożar. W płomieniach zginęła razem ze swoją matką.\n-\tSkąd pan o tym wszystkim wie?\n-\tKiedy kamienica została znacjonalizowana do biblioteki trafiła księga opisująca historię rodu pisana przez pokolenia przez jej członków. Po kilku latach została jednak zwrócona właścicielom kamienicy. Ja dysponuje odpisami i notatkami sporządzonymi w latach pięćdziesiątych przez ówczesnego kierownika biblioteki. Oryginał powinien być u tej pani która zginęła.\n-\tRozumiem, ale poza zbieżnością miejsca wybuch pożaru nie widzę związku. – Policjant zaczął patrzeć z podejrzliwością, nabierając przekonania, że niespodziewany gość nie do końca ma wszystko poukładane w głowie.\n-\tAleż dzieci! – Historyk niemal poderwał się z miejsca.\n-\tJakie dzieci?\n-\tPodobno w grubych podłogach ostatnich pięter są zamurowane zwłoki dzieci, ofiar Elżbiety.\n-\tZaintrygował mnie pan. Chciałbym zobaczyć tę księgę. Ale... – Mazurkiewicz zamyślił się na chwilę. – Obecny pożar miał na celu ukryć morderstwo, jednak nadal nie znamy motywów zbrodni. Może dokładniejsze zbadanie tego domu pozwoli nam odkryć prawdę.\nLedwo Rafał wszedł do mieszkania jego rozmyślania o śnie Jolki przerwał telefon.\n-\tZ tej strony Mazurkiewicz, chciałbym o coś zapytać.\n-\tProszę – odparł wyraźnie zaskoczony chłopak.\n-\tCzy w posiadaniu twojej ciotki była jakaś rodzinna księga?\n-\tTak, ciotka trzymała ją w swoim mieszkaniu. Czemu pan pyta?\n-\tSądzę, że może to mieć coś wspólnego ze sprawą pożaru. Czy mógłbyś sprawdzić...\n-\tTeraz? – przerwał chłopak. Częstotliwość kontaktów z policjantem zaczynała być uciążliwa.\n-\tJeśli ci to nie przeszkadza...\nRafał z telefonem w ręce wziął klucze do mieszkania ciotki i już miał wychodzić gdy rozległo się natarczywe pukanie. Otworzył. W drzwiach stał pan Nowak z poczerwieniałą od złości twarzą. Chłopak już wiedział, że przyjdzie mu się zmierzyć z kolejnym napadem furii sąsiada z pierwszego pietra.\n-\tCo ty sobie myślisz? – zaczął krzyczeć Nowak. – Coś ty naopowiadał na komisariacie? Czemu ten cholerny policjant ciągle do nas wydzwania?\n-\tAle nie rozumiem… – Rafał próbował nieśmiało oponować.\n-\tTu nie ma czego rozumieć! Dzwonił znowu żebym składał jakieś wyjaśnienia! – Ton Nowaka robił się coraz bardziej napastliwy. – Coś ty mu naopowiadał? Nie będę składał żadnych wyjaśnień!\nRafał w przebłysku samozachowawczego instynktu zatrzasnął mu drzwi przed nosem i przekręcił zamek. Po trzech sekundach ciszy spowodowanej zaskoczeniem jakie wywołało to u sąsiada wyrzucił on z siebie potok gniewnych słów. Znów zaczął się dobijać do drzwi. Uświadomiwszy sobie, że nadal ma Mazurkiewicza na linii Rafał postraszył Nowaka policją. Pukanie ustało.\n-\tJest pan tam jeszcze? – podniósł telefon do ucha.\n-\tRafał, zachowaj ostrożność, zaraz tam będziemy.\nŚwiadomość, że Mazurkiewicz przybywa z odsieczą trochę go uspokoiła. Odczekawszy chwilkę wychynął na korytarz. Nowaka już nie było. Przemknął koło jego drzwi i ruszył na drugie piętro do mieszkania ciotki. Mieszkanie pani Helenki było takie jak zawsze. Umeblowanie pamiętało czasy Piłsudskiego, z wyjątkiem PRL-owskiego rozkładanego tapczanu. Rafał przyklękną przed wielką szafą. Na dnie pod różnymi szmatami ciotka trzymała rodzinną księgę. Jednak poszukiwania nie przyniosły rezultatu. Usiadł na podłodze otoczony ubraniami powyciąganymi z dna szafy. Pomiędzy nimi zauważył brązową teczkę. Otworzył ją zaciekawiony zawartością.\n-\tCo? Umowa notarialna pożyczki. – Zaczął czytać półgłosem. – Zawarta pomiędzy….. – zawiesił głos.\nZ treści wynikało, że ciotka pożyczyła niemałą sumę Malickim. W teczce znajdowały się kopie dwóch oficjalnych wezwań do uregulowania należności. Opatrzony najświeższą datą list zawierał groźbę oddania długu do egzekucji komorniczej. Teczka jeszcze bardziej spotęgowała mętlik w głowie chłopaka. Nigdy nie słyszał o tej pożyczce, zresztą nie wiedział, że ciotka posiadała takie zasoby. Z dołu dobiegły jakieś krzyki. Pośpiesznie zbiegł na pierwsze piętro z teczką w ręce. Policjanci zabierali zakutego w kajdanki, miotającego się w furii Nowaka. Pani Nowakowa całkiem zdezorientowana, to próbowała uspokajać męża, to pytać się policjantów co się stało.\n-\tWszystko w porządku? – zapytał Mazurkiewicz.\n-\tTak – odparł Rafał spoglądając na policjantów schodzących na dół z Nowakiem. – Nie! – rzucił nagle gdy zniknęli w półmroku klatki schodowej.\n-\tRodzinnej księgi nie było tam gdzie być powinna. Za to znalazłem to. – Rafał dał oficerowi teczkę.\nMazurkiewicz przeglądał ją, a z natury ciekawski historyk, który zabrał się razem z nim, zaglądał mu przez ramię.\n-\tA więc mamy motyw. W ogóle bym się tego nie spodziewał po takiej spokojnej rodzinie.\n-\tPozory mylą – rzucił zza pleców policjanta bibliotekarz.\n-\tWiedziałeś o tym wcześniej? – Mazurkiewicz z uwaga spojrzał na Rafała\n-\tSkąd? Gdybym wiedział na pewno bym panu o tym powiedział.\n-\tIdziemy na dół do Malickich – zarządził oficer. – Zadzwonię po nasz zespół operacyjny, musimy jeszcze raz przeszukać kamienicę.\nPolicja zwinęła zaskoczonego Malickiego na przesłuchanie w sprawie pożyczki. Pani Malicka miała do niego dołączyć jak tylko przyjedzie nagle wezwana do pilnowania dzieci teściowa. Do tego czasu została z nią jedna funkcjonariuszka.\nWybiła północ kiedy Mazurkiewicz pośpiesznie zbierał zespół. Rafał zadzwonił do Karola.\n-\tStary, to wszystko zaczyna mnie przerastać. – Z rezygnacja w głosie opowiedział całej awanturze i zaginięciu księgi.\n-\tNie ruszaj się z stamtąd, zaraz do ciebie przyjadę.\nSiedzieli w dużym pokoju poprawiając sobie nastrój zimnym piwem, gdy przyjechał zespół operacyjny kryminologów. Oficer poinformował ich o tym fakcie po czym udał się wraz z ekipą na górę. Drugie, trzecie, czwarte piwo – Rafał stracił rachubę czasu. Kamienica pogrążyła się w ciszy. Odgłosy zrywanych podłóg i skuwanych tynków nie przedzierały się przez grube stropy.\n-\tMyślisz, że coś tam znajdą?\n-\tNo szukają już długo, czekaj – Rafał nagle się zerwał – pójdę sprawdzić jak im idzie.\n-\tPójdę z tobą.\n-\tNie, ty zostań. – Polecił przyjacielowi. – Pilnuj mieszkania.\nKarol posłusznie został. Rafał poszedł na górę. Po schodach wiły się poprowadzone z dołu kable, gdyż ostatnie kondygnacje nie były zelektryfikowane. Na ostatnim piętrze, na poły strawionym przez pożar, uwijali się pracownicy laboratorium w świetle rozstawionych co kawałek reflektorów. Dookoła leżał gruz i szczątki drewnianych podłóg.\n-\tWidzi pan, widzi tutaj? – podniecał się historyk skacząc koło jednej ze ścian.\nPrzy nim stał Mazurkiewicz. Ściągnięcie tynku odsłoniło fragment fresku przedstawiającego kozłokształtne babilońskie bożki znęcające się nad tymi co trafili do krainy ciemności.\n-\tKsięga miała racje.\n-\tZnaleźliście coś? – zagadnął Rafał. Mazurkiewicz odwrócił się w jego stronę\n-\tA to ty Rafał, podejdź – zaprosił go gestem. – Na razie nic oprócz fresków, o których mówiła historia twojego rodu.\n-\tAle samej księgi nie znaleźliście?\n-\tJeszcze nie.\n-\tNa pewno jest w posiadaniu mordercy, dlaczego nie przeszukacie wszystkich mieszkań? – Chłopak nie mógł zrozumieć, czemu policjanci tracą tu czas zamiast szukać w mieszkaniach podejrzanych lokatorów.\n-\tPiłeś coś? – Oficer wyczuł alkohol. – Zresztą nieważne, jeśli będzie to konieczne przeszukamy każdy zakamarek tego budynku.\n-\tPanie oficerze! – Z głębi pomieszczenia dobiegł głos. – Znaleźliśmy coś!\nOficer, historyki i Rafał poszli w tamtą stronę. Pod reflektorem oświetlającym dziurę w podłodze siedział pracownik laboratorium. Po drugiej stronie pochylał się nad nią przybyły z ekipą medyk sądowy. Pośród gruzu cienie układały się na kształt ludzkich kości.\n-\tTen szkielet należał do około dwu-trzy letniego dziecka – zawyrokował medyk. – Wstępnie mogę stwierdzić, że leży tu od około dwustu lat.\n-\tMogę się założyć, że to nie jedyne kości jakie tu znajdziemy – triumfalnie stwierdził bibliotekarz.\nRafał oderwał wzrok od kości. Cała przestrzeń piętra przytłaczała swoim rozmiarem i mrokiem.\n-\tZnaleźliśmy kolejne freski – dobiegł głos z głębi pogorzeliska.\nChłopak odruchowo ruszył w tamtą stronę, gdy nagle usłyszał trzask drewna, stracił równowagę i upadł wprost na nadpalony drewniany stolik, rozbijając go w drzazgi. Mazurkiewicz i historyk szybko przyszli mu z pomocą.\n-\tChodzenie tutaj nie jest zbyt bezpieczne. Wolałbym żebyś wrócił do siebie. – Stwierdził oficer pomagając mu wstać\nTrzask upadającej teczki zwrócił ich wzrok ku bibliotekarzowi, który stał nieruchomo oświetlając latarką dziurę w podłodze, która zrobił Rafał. Spośród postrzępionych klepek wystawał dziecięca ręka, na której przegubie tkwił plastikowy zegarek.\nKarol odstawił na stół kolejną pusta puszkę. Omiótł wzrokiem duży pokój zastanawiając się czy pójść do lodówki po kolejne piwo. Zaczekać na Rafała czy nie? Odczekał dłuższą chwilę po czym ruszył do kuchni. Gdy wyjmował zimnego browarka z lodówki nagle w mieszkaniu zgasło światło. Ciche skrzypienie drzwi wejściowych oznajmiło, że ktoś wszedł do środka.\nKarolowi odpowiedziało tylko tykanie starego zegara. Powoli zamknął lodówkę i sunąc drugą ręką po meblach ruszył do przedpokoju. Drzwi były uchylone. Już miał je zamknąć gdy gdzieś w przeciwległym rogu pokoju usłyszał szelest.\n-\tRafał, to ty? Weź mnie nie strasz.\nCo prawda szelest umilkł lecz zastąpiło go ciche skrzypienie podłogi. Jakby ktoś z największą ostrożnością stawiał kolejne kroki na starych klepkach. Nagle coś z łoskotem uderzyło o ziemie, koło okna przemkną jakiś cień. Karol znieruchomiał trzymając w jednej ręce klamkę drzwi wejściowych, a w drugiej puszkę piwa. Przerażenie sparaliżowało mięśnie jego nóg. Chciał wybiec na korytarz, ale jakaś niewidzialna siła nie pozwalała mu się ruszyć. W słabym blasku księżyca wpadającym do pokoju przez firanki błysnęły dwoje oczu i ostrze kuchennego noża. Ich właściciel przeskakując wersalkę rzucił się w jego kierunku.\n-\tTo miejsce zbrodni, przepraszam ale muszę was stąd wyprosić – zwrócił się do Rafała i historyka policjant.\n-\tKto mógł to zrobić? – dobry nastrój całkiem opuścił bibliotekarza.\n-\tKtoś, kto naczytał się rodzinnej księgi pana Rafała – posępnie stwierdził Mazurkiewicz. – Proszę mnie zaprowadzić do mieszkania pani Heleny, musze coś sprawdzić.\nW tym momencie zgasły wszystkie światła.\n-\tWszyscy zostać na stanowiskach – rozkazał oficer. – A ty sprawdź generator – polecił jednemu z członków zespołu.\nWyciągnął policyjną latarkę i w trójkę zeszli na drugie piętro. Rafał otwarł drzwi i wszyscy weszli do środka. Znieruchomiał gdy Mazurkiewicz oświetlił szafę i pobojowisko po poszukiwaniach.\n-\tNie widzi pan? – Rafał wskazał palcem wnętrze szafy – Księga leży tam gdzie powinna jak gdyby nigdy nic. Przecież jej nie było!\n-\tNie rozumiem – zasępił się bibliotekarz. – Ktoś ją odłożył na miejsce?\n-\tNasz morderca – stwierdził Mazurkiewicz i pospiesznie wybiegł na korytarz, a za nim Rafał z historykiem.\n-\tZabezpieczyć wyjścia! – rzuciła w radio. – Morderca jest w budynku, powtarzam zabezpieczyć wszystkie wyjścia!\nZ dołu doszły ich jakieś krzyki.\n-\tKarol! – Rafał ominął Mazurkiewicza i popędził na pierwsze piętro\n-\tZaczekaj! – oficer i historyk pobiegli za nim.\nGdy chłopak zbiegł schodami na pierwsze piętro pod nogi upadł mu przyjaciel. W świetle policyjnej latarki oficera, który zbiegł zaraz za nim, zobaczył plamę krwi na jego koszuli. Na końcu korytarza stał ktoś ubrany w długi płaszcz z kapturem naciągniętym na głowę. Światło latarki z trudem przedzierało się przez zatęchłe powietrze wypełnione wirującymi drobinkami kurzu. Przeraźliwy obłąkańczy krzyk wypełnił przestrzeń korytarza. Postać z nożem w szaleńczym pędzie rzuciła się wprost na niego. Rafał przestał słyszeć wszelkie dźwięki. Trzymając na kolanach Karola wydawało mu się, że zbliżający się obłęd w oczach i ostrze noża niemal płynęło pośród drobinek. Jak statek przecinający tafle morza i zostawiający spienione fale za sobą. Z letargu wyrwał go pojedynczy wystrzał. Postać niemal w zwolnionym tempie odchyliła się do tyłu. Z ręki wypadł jej nóż który raz po raz błyskając ostrzem upadł na podłogę. Po chwili los ten podzielił jego właściciel. Korytarz wypełnił się nieziemskim spokojem. W świetle latarki oficera pozostał już tylko wirujący kurz. Rafała dobiegł jakby stłumiony głos Mazurkiewicza.\n-\tNatychmiast sprowadźcie karetkę! Mamy dwójkę rannych!\nPo kilku minutach znów włączyły się światła, a korytarz zaroił się od policji i ratowników medycznych, którzy zajęli się opatrywaniem Karola. Rafał wstał z podłogi nadal oszołomiony.\n-\tNic ci się nie stało? – oficer złapał go za ramie.\nRafał zdołał tylko zaprzeczyć głową. Popatrzył w miejsce gdzie upadł nóż. Obok w czarnym płaszczu leżała Jolka. Twarz dziewczyny emanowała spokojem. W jej piersi tkwiła policyjna kula, zaś podłoga skrzyła się od kałuży świeżej krwi.\nKarol po operacji wracał do zdrowia. Rafał odwiedził go w szpitalu przynosząc reklamówkę mandarynek.\n-\tTo jak, kiedy cię stąd wypuszczą? – zapytał wodząc wzrokiem po odrapanych z zielonej farby ścianach szpitalnej sali.\n-\tMoże w przyszłym tygodniu. Chirurg mówił, że ostrze o milimetry ominęło serce – odparł Karol, chcąc uświadomić przyjacielowi jak blisko był śmierci.\n-\tMówiłem ci, że pijanemu nic się nie stanie – roześmiał się Rafał bagatelizując poważny ton rannego.\n-\tWypiłem wtedy dokładnie tyle co ty – żachnął się student niezadowolony z takiego lekceważenia.\nW sali pojawił się oficer Mazurkiewicz. Po przywitaniu kurtuazyjnie zapytał pacjenta o samopoczucie. Później rozmowa przybrała mniej oficjalny ton. Chłopców zaskoczyła informacja, że Jolka przeżyła strzelaninę w kamienicy.\n-\tNa szczęcie lekarze ją odratowali. – Policjant mimo, że użył broni w sposób uzasadniony to zdał sobie sprawę, że miałby wyrzuty sumienia gdyby zabił dziewczynę. – Żyje i ma się całkiem dobrze… przynajmniej jej ciało – zasępił się na chwilę.\nPrzystawił sobie krzesło i opowiedział im jak dalej potoczyły się losy dziewczyny. W wyniku przeszukania policja znalazła w jej mieszkaniu klucze do kłódek zabezpieczających wejście na ostatnie piętra. Gdy doszła do siebie przeprowadzono badania psychiatryczne. Złożyła też obszerne zeznania. Jolka przyjaźniła się z panią Helenką, od której dowiedziała się o rodzinnej księdze. Podkradła ją i czytała. Zafascynowała ją postać Elżbiety. Na jej wzór porwała dwójkę dzieci, których zaginięcie zgłoszono na drugim krańcu miasta. Zamordowała je naśladując rytuały opisane w księdze. Wykradła ciotce klucz i ukryła ciała pod podłogą na ostatnim piętrze. Ciotka feralnego dnia odkryła znikniecie klucza i poszła na górę – na schodach spotkała Jolkę. Wtedy dziewczyna ją ogłuszyła i podpaliła ostatnie piętra. Chora psychika wyparła to ze świadomości pozostawiając ślad w postaci „snu”. Zaburzenia osobowości objawiły się także w metamorfozie ze spokojnej studentki w imprezową laskę. Rafał ciężko westchnął w tym momencie opowieści. Gdyby choroba Jolki tylko tak się objawiała to mógłby się nią zainteresować, a tak dziewczyna spędzi pewnie resztę życia na oddziale zamkniętym.\nPost#2 » 23 gru 2017, o 16:31\nWidzę, że na forum królują raczej krótkie formy literackie.\nStąd pewnie przeraża użytkowników objętość\nGdy wpadam na jakiś pomysł na opowiadanie to zazwyczaj rozrasta się do ogromnych rozmiarów.\nAle mam w dorobku jedną krótką formę prozatorską, zaraz wrzucę.\nCóż, brak komentarza to też jakiś komentarz.\nPost#3 » 1 sty 2018, o 14:42\nNa początek trochę uwag odnośnie fabuły, zachowania postaci itp.:\nz pewnością wieczorem nigdzie by się nie szlajała\nokreślenie ''szlajać się'' nijak mi tutaj nie pasuje do nie najmłodszej już pani i do atmosfery tekstu - nieco ją psuje, zamiast budować\nStrażacy zabezpieczyli miejsce pożaru (co ograniczyło się do przyklejenia czerwonej taśmy na schodach prowadzących na ostatnie piętra) i pozwolili wszystkim wrócić do mieszkań. Oględziny pogorzeliska pozostawili sobie do kolejnego ranka. Rafał nie mógł zrozumieć, dlaczego tylko on zaniepokoił się zniknięciem ciotki. Zasnął z przekonaniem, że jutrzejszy dzień wszystko wyjaśni.\n- trochę to dla mnie nierealne i naciągane. Jest pożar, brak jednego mieszkańca, już nie najmłodszej kobiety, która raczej w tym czasie była w budynku, a oni odkładają oględziny na jutro? To się nie trzyma kupy.\nJednak już zezwalając na pogrzeb, dysponowaliśmy pełnym raportem z sekcji zwłok. Jednoznacznie wynika z niego, że pani Helena został ogłuszona, a drewniane piętra waszego domu celowo podpalone.\nSeeerio? Zezwalają na pogrzeb i nie mówią wcześniej rodzinie, że w sekcji wyszło zabójstwo? Kolejna przekombinowana i nierealna kwestia.\nNastępnego dnia odbywał się piknik studencki w miasteczku akademickim. Rafał wcale nie miał ochoty tam iść, ale umówił się z Karolem na piwo.\nNie jestem super-hiper wrażliwą osobą, która uważa, że trzeba sztywno przestrzegać żałoby. Ale jego ciotka umarła, do tego w sposób tragiczny, nie naturalny, do tego zamordowana. Trochę mało realne, aby w dzień po dowiedzeniu się, że to było morderstwo poszedł na imprezę studencką.\n-\tMoże w zeszłym tygodniu trochę przesadził z agresją? –\n''przesadził z agresją''? Dziiiiiwneee sformuowanie. Może przesadził z alkoholem i zrobił się agresywny/ wybuchnął złością?\nTaka wersja jednak nie przemawiała do Rafała. Ciotka była osobą, która potrafiła się bronić w razie napaści, co już kiedyś udowodniła.\nOdrobinkę naciągane lub wymagające słowa wyjaśnienia wg mnie. Bo on student, więc ciotka raczej już nie tryskająca energią 30, max. 40 latka. Wydaje mi się, że nawet jeśli była w super formie, to nie powinien z taką pewnością od razu odrzucać opcji napaści.\nprzyspieszył kroku. gdy nagle podjechał do niego radiowóz. Rafał przystanął. Z samochodu wysiadł oficer Mazurkiewicz prowadzący sprawę pożaru.\nI tak nagle, od razu po wyjściu Rafała, wpada ten bibliotekarz, no idealnie w czas! Te dwa powyższe fragmenty, sprawa z odłożeniem oględzin na następny dzień i powiadomienie o podejrzeniu mordestwa już po pogrzebie - tą są takie miejsca w fabule, gdzie trochę przekombinowałeś, żeby Ci to pasowało do fabuły, takie ułatwienia dla popchnięcia akcji w dobrym kierunku, ale wszystkie razem tworzą obraz takiego na siłę kierowania zdarzeń w danym kierunku. Mam nadzieję, że rozumiesz, o co mi chodzi. Powinieneś w takich kwestiach popracować nad realnym uzasadnieniem zdarzeń albo rozwlec je w czasie, żeby to wyglądało bardziej prawdopodobnie, naturalnie.\npsychodeliczne freski oparte na wyobrażeniach pozagrobowych starożytnych Babilończyków. Podobno była pod wpływem Anielskiej Ikony.\nTrochę naciągane i przekombinowane to nazewnictwo I co ten Babilon w biednej PL robi?\nI co, ktoś wiedział to z rodzinnej księgi - poprzedni bibliotekarz, pani Helena, jej rodzina ze starszego pokolenia i nikt nie wpadł na pomysł, żeby zawiadomić policję? No bo ok, może to rodzinna legenda, ale takie coś chyba warto sprawdzić, nie?\nże zbliżający się obłęd w oczach i ostrze noża niemal płynęło pośród drobinek. Jak statek przecinający tafle morza i zostawiający spienione fale za sobą.\nE-e. Zabrzmiało pompatycznie. I wcale nie zbudowało napięcia. Nie kupuję tego.\nSerio? On jakoś słabo przeżywa tą śmierć ciotki, a jednak skoro mieszkali w jednej kamienicy, to jakoś tam powinien być do niej przywiązany. Do tego fakt, że została zamordowana powinien potęgować raczej poczucie straty, rozgoryczenia, niesprawiedliwości itp. No i powinien się cieszyć, że policja stara się sprawę rozwiązać, a nie kręcić nosem, że do niego często dzwonią.\nRafał ciężko westchnął w tym momencie opowieści. Gdyby choroba Jolki tylko tak się objawiała to mógłby się nią zainteresować, a tak dziewczyna spędzi pewnie resztę życia na oddziale zamkniętym.\nOnce again. Serio? Psychostudentka zamordowała mu ciotkę, a jego głównym zmartwieniem i finalną konkluzją jest to, że szkoda, że ześwirowała, bo może by coś z nią ten tegens?\nOpowiadanie mnie nie porwało, pierwsza część powiewała monotonnią, końcówka trochę nadrabiała. Byłoby lepiej, gdyby nie te fabularne potknięcia, gdybyś popracował nad nastrojem, a do tego nad jakością - brak akapitów, pozjadane literki, przecinki, kropki, duże litery. Druga część - na tak, pierwsza część tekstu szału na robi.\nPost#4 » 4 sty 2018, o 18:12\nDzień dobry, wpadłam z buldożerem. Muszę podzielić na dwie części, bo mi forasek nie przepuszcza.\nWidzę, że Karen już napisała komentarz, najwyżej powtórzę po niej.\nKurczaki, muszę sobie zrobić jakąś ściągę do tego kolorowania, bo już wprowadziłam tyle kolorów, że zapominam. :c\nZielone do wstawienia, czerwone do usunięcia, żółte powtórzenia, różowe inne błędy, morskie ortografia, fioletowy szyk, pomarańczowe czas, szare ogonki, biały podmioty.\nNa każdym, kto widział go po raz pierwszy, sprawiał przytłaczające wrażenie.\nNa piętrze starsze małżeństwo Nowaków i Rafał, zaś trzecie mieszkanie pozostawało puste.\nhttps://sjp.pwn.pl/poradnia/haslo/bowie ... 12205.html\nciotka Rafała, Helena\n^Bo teraz wychodzi, że mieszkała tam ciotka pana nazywającego się Rafał Helen.\nOd ostatniego przystanku autobusowego był jeszcze spory kawałek drogi. Zbliżając się, zobaczył słup dymu unoszący się nad drzewami oddzielającymi osiedle od podwórka jego kamienicy.\n^Częsta bolączka, gdy używa się imiesłowów. Wychodzi na to, że kawałek drogi, zbliżając się, zobaczył słup dymu.\nChoć jeszcze nie widział domu, przeczuwał, co mogło się wydarzyć.\nMusimy ocenić, czy pożar nie zagroził konstrukcji budynku – zapewnił kapitan. – Jeśli trzeba będzie, wszystkim zostaną przydzielone lokale zastępcze.\n^Jeśli będzie trzeba, wszystkim...\nW głębi korytarza stała grupka lokatorów, zawzięcie o czymś dyskutując.\nRafał otwarł na oścież drzwi, cofnął się do mieszkania.\n^Otworzył. Otwarł to archaizm.\nale musimy zadać panu, jak i wszystkim lokatorom kamienicy, parę pytań odnośnie wczorajszego dnia.\n^W tym wypadku to wtrącenie.\nZa chwile podjadą samochody i zabierzemy państwa na komendę.\n-\tŚwięty Boże! – zawołała pani Nowakowi.\nBiedny ten Pan Nowak, że jakaś pani mu woła. A tak serio: Pani Nowakowa.\n^Przywitała się z wręcz uwodzicielskim tonem. No bo przecież nie przywitała się wręcz?\n-\tNo to do zobaczenie.\nKarol trącił przyjaciela w ramie.\nbardziej go nurtujące kwestie.\n^Bardziej nurtujące go kwestie.\nKarol wysunął teorie\nspodziewając się tam znaleźć jakieś skarby\nSpodziewając się znaleźć tam.\nTaka wersja jednak nie przemawiała do Rafała.\n^Jednak taka wersja. Partykuła podkreśla część zdania, przed którą stoi.\nNiestety, nic innego nie przychodziło mu do głowy.\nPrzyspieszył kroku. gdy nagle podjechał do niego radiowóz.\nrzucił Rafał i, nie czekając na ciąg dalszy, odwrócił się i ruszył swoją droga.\nRafał po zajęciach na uczelni udał się na komisariat, jak obiecał Mazurkiewiczowi.\nSpoważniał dopiero, gdy przeszli do meritum.\nrawdę mówiąc, to mam zastrzeżenia do większości.\noficer z przechadzania się po pokoju spoczął za biurkiem\n-\tMarta, uciekła od męża alkoholika.\nkorzystając z ładnej pogody, spacerowała w okolicy domu z wózkiem\n-\tTo nie ona – skonstatował Rafał.\n-\tHmm… Nie zmienia to jednak faktu, że w czasie całego zajścia przebywał w kamienicy, jak zeznał: sam w swoim mieszkaniu.\n^Teraz wychodzi na to, że sam zeznawał w swoim mieszkaniu.\nMazurkiewicz wziął kolejny skoroszyt ze stosiku na biurku.\nrodzice po obiedzie odpoczywali w mieszkaniu do czasu, jak o pożarze nie zaalarmowała ich Marta.\npracowała w ogródku, co potwierdzają bawiące się tam dzieci\nPan Nowak jednak alibi nie ma.\n^Jednak pan Nowak.\n-\tCzyli oprócz Malickich, którzy nawzajem zapewniają sobie alibi, było jeszcze dwóch mężczyzn: Zenek i pan Nowak, którzy byli w mieszkaniach sami? – Zapytał Rafał, starając się sobie w głowie uporządkować informacje.\n^Zapytał małą literą.\n^^Starając się uporządkować sobie w głowie informacje.\nJego myśli rozproszyły się.\n-\tPani Jolanta, studentka historii, uczyła się, sama - kontynuował policjant. – Pani Stefania także przebywała w domu sama.\n-\tGdy wszyscy stali pod kamienica,\no wina mojej ciotki, bo budynek\n^Jak coś w stylu, to bez cudzysłowów, bo przecież go nie cytuje.\n-\tJolka to typ spokojnej, samotnej studentki, co to się uczy po nocach i na żadne imprezy nie chodzi.\n^I nie chodzi na żadne imprezy.\nRafał w momencie wypowiadania tych słów nie był ich już tak pewnie.\n-\tDobrze, przyjrzymy się tym osobom bliżej.\npomyślał, stukając głowa\n-\tRafałku, wszystko w porządku?\nzastanawiając się, co powiedzieć.\n-\tPozwolisz, że się trochę odświeżę.? – Dziewczyna wskazała łazienkę.\nUsiadł jednak za stołem\nMiał teraz okazje\nNie było w nim wielu mebli, ale urządzone było w gustowny, lekki, nieco tajemniczy sposób.\nNie musiał długo czekać na gospodynie.\nRafał nawet przez chwilę nie zastanawiał się, jak mogła to wszystko przygotować, skoro nie wiedziała kiedy, ani czy na pewno przyjdzie.\nSpożyli wyśmienity posiłek, rozmawiając\nmówiąc to, trochę spoważniała.\n-\tChodzi o ten dzień, gdy wybuchł pożar.\n-\tOpowiedz mi go. – Rafał był wyraźnie zaciekawiony.\nJedna, starsza, była podobna do twojej ciotki, druga, młoda... jej wygląd był taki... było w nim coś takiego... w wyrazie jej twarzy, co mnie przerażało.\nRafał odruchowo objął ją ramieniem.\n-\tTo tylko sen – powiedział uspokajająco.\n-\tAle to nie koniec. – Jolka wtuliła się w jego ramie.\nZajechały pod kamienice\nIdąc po schodach, rozmawiały, chyba kłóciły się, ale... ale nie rozumiałam słów.\nW końcu ta młoda odwróciła się na schodach do tej starszej, bo szła przodem.\nGłęboko spojrzała Rafałowi w oczy.\n-\tNie bój się, to był tylko sen.\nRafał zorientował się, ze zasnęła.\nPowoli wstał z wielkiej fotelowej ławy, delikatnie układając na niej dziewczynę.\n^Po pierwsze nie mógł jednocześnie wstawać, układając ją na ławie. Po drugie, wtf? Ławy są przecież drewniane. I w ogóle się nie obudziła?\nPrzykrył ją kocem i cichutko wyszedł, rozmyślając o tym, co mu powiedziała.\nJestem historykiem, pracuje w bibliotece miejskiej. Kiedy dowiedziałem się o pożarze, postanowiłem tu przyjść.\nNa początku XVIII wieku dziedziczka Elżbieta była kontrowersyjną postacią\nJego nieziemskie pochodzenie miało destruktywnie wpływać na słabe, ludzkie umysły. Wykonany był z nieziemskich materiałów, bijących wewnętrznym blaskiem, ze złota przeźroczystego jak szkło i szlachetnych kamieni nie spotykanych w naszym świecie.\n^Po co klepać po 50 razy, że nie z tego świata? Raz czytelnik zrozumiał.\nmoc, ale jeśli trafił w ręce jednostki o słabej psychice, mogła ją doprowadzić do szaleństwa.\n-\tKiedy kamienica została znacjonalizowana, do biblioteki trafiła księga opisująca historię rodu, pisana przez pokolenia przez jej członków.\nPo kilku latach została jednak zwrócona właścicielom kamienicy.\n^Jednak po kilku latach...\n(już mi się nie chce kolorować)\nOryginał powinien być u tej pani, która zginęła.\ngość nie do końca ma wszystko poukładane w głowie.\n^Miał. Generalnie jest tu tyle innych błędów, że nie zwracałam uwagi na poprawność czasu. Tam, gdzie to możliwe, powinien być czas przeszły.\nLedwo Rafał wszedł do mieszkania, jego rozmyślania o śnie Jolki przerwał telefon.\nRafał z telefonem w ręce wziął klucze do mieszkania ciotki i już miał wychodzić, gdy rozległo się natarczywe pukanie.\nJak krzyczał, to może wykrzyknik?\nDzwonił znowu, żebym składał jakieś wyjaśnienia!\nPo trzech sekundach ciszy spowodowanej zaskoczeniem, jakie wywołało to u sąsiada, wyrzucił on z siebie potok gniewnych słów.\nUświadomiwszy sobie, że nadal ma Mazurkiewicza na linii, Rafał postraszył Nowaka policją.\nPodniósł dużą literką.\nŚwiadomość, że Mazurkiewicz przybywa z odsieczą, trochę go uspokoiła.\nLepiej brzmiałoby: miał przybyć z odsieczą.\nOdczekawszy chwilkę, wychynął na korytarz.\nOtworzył ją, zaciekawiony zawartością.\nZawarta pomiędzy….. – zawiesił głos.\nWielokropek zawsze ma trzy kropki. Nie mniej. Nie więcej.\nto próbowała uspokajać męża, to pytać się policjantów, co się stało.\n-\tTak – odparł Rafał, spoglądając na policjantów schodzących na dół z Nowakiem.\nNie można schodzić w górę.\n– Nie! – rzucił nagle, gdy zniknęli w półmroku klatki schodowej.\nRodzinnej księgi nie było tam, gdzie być powinna.\nMazurkiewicz z uwaga spojrzał na Rafała.\nGdybym wiedział, na pewno bym panu o tym powiedział.\nPani Malicka miała do niego dołączyć, jak tylko przyjedzie nagle wezwana do pilnowania dzieci teściowa\n^Nie jak. Gdy.\nDo tego czasu została z nią jednafunkcjonariuszka.\n^Przecież wiemy, że skoro funkcjonariuszka (a nie funkcjonariuszki), to jedna. Nie trzeba tego dookreślać do nabijania słów.\nWybiła północ, kiedy Mazurkiewicz pośpiesznie zbierał zespół.\nZ rezygnacja w głosie opowiedział o całej awanturze i zaginięciu księgi.\n^A awantura i zaginięcie księgi kiwały potakująco główkami.\nSiedzieli w dużym pokoju, poprawiając sobie nastrój zimnym piwem,\nOficer poinformował ich o tym fakcie, po czym udał się wraz z ekipą na górę.\npójdę sprawdzić, jak im idzie.\npodniecał się historyk, skacząc koło jednej ze ścian.\nŚciągnięcie tynku odsłoniło fragment fresku przedstawiającego kozłokształtne babilońskie bożki znęcające się nad tymi, co trafili do krainy ciemności.\nMazurkiewicz odwrócił się w jego stronę.\n-\tA, to ty Rafał, podejdź. – zaprosił go gestem.\n^Zaprosił dużą literą.\nczemu policjanci tracą tu czas, zamiast szukać w mieszkaniach podejrzanych lokatorów.\njeśli będzie to konieczne, przeszukamy każdy zakamarek tego budynku.\nWolałbym, żebyś wrócił do siebie. – Stwierdził oficer pomagając mu wstać\nTrzask upadającej teczki zwrócił ich wzrok ku bibliotekarzowi, który stał nieruchomo, oświetlając latarką dziurę w podłodze, która zrobił Rafał. Spośród postrzępionych klepek wystawał dziecięca ręka, na której przegubie tkwił plastikowy zegarek.\nOmiótł wzrokiem duży pokój, zastanawiając się, czy pójść do lodówki po kolejne piwo\nOdczekał dłuższą chwilę, po czym ruszył do kuchni. Gdy wyjmował zimnego browarka z lodówki, nagle w mieszkaniu zgasło światło.\nPowoli zamknął lodówkę i, sunąc drugą ręką po meblach, ruszył do przedpokoju. Drzwi były uchylone. Już miał je zamknąć, gdy gdzieś w przeciwległym rogu pokoju usłyszał szelest.\nCo prawda szelest umilkł, lecz zastąpiło go ciche skrzypienie podłogi.\nSzelest ucichł. Przecież nie gadał.\nNagle coś z łoskotem uderzyło o ziemie, koło okna przemkną jakiś cień. Karol znieruchomiał, trzymając w jednej ręce klamkę drzwi wejściowych, a w drugiej puszkę piwa.\nIch właściciel, przeskakując wersalkę, rzucił się w jego kierunku.\n-\tTo miejsce zbrodni, przepraszam, ale muszę was stąd wyprosić – zwrócił się do Rafała i historyka policjant.\n-\tKtoś, kto naczytał się rodzinnej księgi pana Rafała – posępnie stwierdził Mazurkiewicz.\nmusze coś sprawdzić.\nRafał otwarł drzwi i wszyscy weszli do środka. Znieruchomiał, gdy Mazurkiewicz oświetlił szafę i pobojowisko po poszukiwaniach.\n-\tNie widzi pan? – Rafał wskazał palcem wnętrze szafy. – Księga leży tam gdzie powinna jak gdyby nigdy nic.\n-\tZabezpieczyć wyjścia! – rzuciła w radio. – Morderca jest w budynku, powtarzam, zabezpieczyć wszystkie wyjścia!\n^Tymczasem Mazurkiewicz niepostrzeżenie zmienia płeć.\nRafał ominął Mazurkiewicza i popędził na pierwsze piętro.\nGdy chłopak zbiegł schodami na pierwsze piętro, pod nogi upadł mu przyjaciel.\nPrzeraźliwy obłąkańczy krzyk wypełnił przestrzeń korytarza. Postać z nożem w szaleńczym pędzie rzuciła się wprost na niego.\n^Biedny ten przeraźliwy krzyk.\nTrzymając na kolanach Karola, wydawało mu się, że zbliżający się obłęd w oczach i ostrze noża niemal płynęło pośród drobinek.\nPłynęły. Bo jedno i drugie płynęły.\nJak statek przecinający tafle morza i zostawiający spienione fale za sobą\n^Zostawiający za sobą spienione fale.\nPostać niemal w zwolnionym tempie odchyliła się do tyłu.\n^Nie można się odchylać do przodu. Odchylamy się tylko do tyłu. Pochylamy się do przodu. Przechylamy się na boki.\nZ ręki wypadł jej nóż, który raz po raz błyskając, ostrzem upadł na podłogę.\nPo chwili los ten podzielił jego właściciel.\nRafał zdołał tylko zaprzeczyć głową.\nRafał odwiedził go w szpitalu, przynosząc reklamówkę mandarynek.\nzapytał, wodząc wzrokiem\n-\tMoże w przyszłym tygodniu. Chirurg mówił, że ostrze o milimetry ominęło serce – odparł Karol, chcąc uświadomić przyjacielowi, jak blisko był śmierci..\n^Bardziej łopatologicznie się nie dało?\nroześmiał się Rafał, bagatelizując poważny ton rannego.\nPolicjant, mimo, że użył broni w sposób uzasadniony, to zdał sobie sprawę, że miałby wyrzuty sumienia gdyby zabił dziewczynę.\nNie stawiamy przecinka wewnątrz wyrażenia „mimo że”.\nPrzystawił sobie krzesło i opowiedział im, jak dalej potoczyły się losy dziewczyny.\nZamordowała je, naśladując rytuały opisane w księdze.\nChora psychika wyparła to ze świadomości, pozostawiając ślad w postaci „snu”.\nGdyby choroba Jolki tylko tak się objawiała, to mógłby się nią zainteresować, a tak dziewczyna spędzi pewnie resztę życia na oddziale zamkniętym.\nDwa najwyższe piętra zbudowano z drewna. Ściany i stropy były grube, a w środku zawsze panował chłód i wilgoć.\nChłód i wilgoć to domena kamiennych budowli. Drewno z natury jest bardziej oddychające.\nKlucze posiadała jedynie pani Helenka, która i tak nigdy tam nie zaglądała.\nI co, jakby coś gniło na tych ostatnich piętrach, to by czekali uciesznie, aż im strop na głowę spadnie? Żaden konserwator zabytków się tym niszczejącym XVIII-wiecznym budynkiem nie zainteresował?\nWokół migotały syreny wozów strażackich i karetki pogotowia.\nSyreny wyją. Migoczą światła/„koguty”.\nStefcia już ciężką demencję przeżywa, że nie potrafiła odpowiedzieć? :v\nTo z jakiej paki oni tam mieszkali? Jakim cudem prawnie im na to pozwolono? Komu płacili czynsz, skoro nie wiadomo, do kogo ten budynek należał?\nBardziej łopatologicznie się nie dało. Czytelnik nie idiota, pozwól mu się domyślić.\nLepiej już pisać po imieniu/nazwisku. Niby chodzi o Pana Nowaka, a nagle wyskakujesz z czymś takim i czytelnik ma wrażenie, że wprowadzasz nową postać. Lepiej coś takiego napisać na początku i od razu dookreślić, że to Pan Nowak.\nWiemy to z samego dialogu. Takie wciskanie czytelnikowi do gardła tego, co ma myśleć, zawsze wychodzi kiepsko i świadczy o nieporadności autora. Lepiej pokazać, jak pani Nowakowa klepie męża uspokajająco po ramieniu. Show. Don’t tell.\nMusimy ocenić czy pożar nie zagroził konstrukcji budynku – zapewnił kapitan. – Jeśli trzeba będzie wszystkim zostaną przydzielone lokale zastępcze.\nOkazało się to jednak zbędne.\nPrzed momentem spaliło się najwyższe piętro budynku. Przecież jak się tam zawali strop, to automatycznie wszystko sypie się jak domek z kart. Naciągane to jak guma od gaci założonych na przejedzonego płetwala błękitnego z wzdęciami.\nStrażacy zabezpieczyli miejsce pożaru (co ograniczyło się do przyklejenia czerwonej taśmy na schodach prowadzących na ostatnie piętra) i pozwolili wszystkim wrócić do mieszkań.\nPełna profeska, nie ma co.\n„Proszę nie wchodzić, powiedzieli strażacy. Dobrze, odpowiedzieli chórem wcale niezaciekawieni i zupełnie spokojni mieszkańcy”.\nOględziny pogorzeliska pozostawili sobie do kolejnego ranka.\nA rano, jak wszystko się posypie, to będzie „spadło, to spadło, po co drążyć temat?”. Jak jest taka sytuacja, to strażacy pracują nawet w nocy. Do pożaru też przyjadą sobie z rana, żeby było spokojniej? Przecież tam się może coś żarzyć jeszcze. A oni tak po prostu to zostawiają w cholerę i jadą sobie w siną dal.\nRafał nie mógł zrozumieć, dlaczego tylko on zaniepokoił się zniknięciem ciotki. Zasnął z przekonaniem, że jutrzejszy dzień wszystko wyjaśni.\nTak się przejął, że aż poszedł spać. Aha.\nTo jak oni w końcu sprawdzili? Weszli, zapytali „halo, jest tu kto?” i wyszli, bo ciało nie odpowiedziało?\nKażdy, kto w podobny sposób dowiedział się o śmierci kogoś bliskiego, wie jak bardzo nieprawdopodobne wydaje się to w pierwszej chwili.\nShow, don’t tell. Ponownie. Nie odklepuj formułek, pokaż załamanie bohaterów (późniejsze zdanie całkiem dobrze to robi).\nTo co, oni na monocyklach tam przyjechali? I tak wszystkich naraz pakują do samochodów? Przecież terminy przesłuchań się ustala, a nie że „elo, ładujcie się do bagietbusa, jedziemy bagietować”. Nikt tam jeszcze nie jest oskarżony o morderstwo, borze szumiący. Innocent, until proven guilty.\nOficjalnie sprawa dotyczyła ustalenia przyczyny pożaru. Wyniki sekcji zwłok nie były jeszcze znane. Na miejscu cały czas pracowali policyjni specjaliści, zbierając ślady.\nCi policyjni specjaliści powinni tam wejść na moment po ugaszeniu pożaru i określeniu, że jest dość bezpiecznie, żeby tam wejść. Przecież przez noc potencjalny morderca/podpalacz miał czas, żeby tam wejść i usunąć ewentualne dowody zbrodni. Nie wspominając już o gapiach czy głupich dzieciakach.\nWszyscy zeszli na dół.\nZejść to oni tam mogli na zawał co najwyżej. Nie można zejść na górę.\nSweterek zdjął czapeczkę, skłonił się i przywitał z panem policjantem, jak na grzeczny splot wełny przystało.\nI informują ich o tym TERAZ? DOPIERO TERAZ? Oni tam na tej policji jakieś korzenionóżki zatrudniają?\nW ogóle sprzedawanie takich informacji wszystkim postronnym ludziom, kiedy śledztwo się toczy. No morderca na pewno nie da teraz dyla. Nope. W ogóle.\nTym razem przesłuchanie przebiegało w nerwowej atmosferze.\nZrobili przesłuchanie, puścili wszystkich do domu i zezwolili na pogrzeb, JUŻ WIEDZĄC, że ktoś tę babcię zrzucił z rowerka, a potem robią sobie drugie przesłuchanie, bo czemu nie? Umieram wewnętrznie.\n-\tTak – potwierdził Rafał, błądząc wzrokiem gdzieś po zielonej trawie.\nByłoby dziwnie, jakby trawa była niebieska.\nPrzecież już na początku otwarcie zasugerował, że to może Zenek ją zaciukał. Więc jak mogą być bardziej wyraźne, jak od razu wprost powiedział.\nPopatrzyła zalotnie, pochylając się nad nim tak, że poczuł ogórkowe perfumy.\nJa wiem, że perfumy czasem mają w sobie trochę ogórka, no ale generalnie raczej taki średni marketing, żeby ktoś kupował „odór de ogór”.\nSzczupły student cały czas był zdziwiony zaskoczoną twarzą Rafała.\nŻe co? Można się dziwić czyjemuś zaskoczeniu raczej, nie że ktoś ma twarz. W ogóle twarz była zaskoczona. Reszta Rafała pozostała niewzruszona.\nCiotka była osobą, która potrafiła się bronić w razie napaści, co już kiedyś udowodniła.\nMoże znać 10 rodzajów sztuk walki, jak ją najdzie ktoś większy i silniejszy, to raczej starowinka niespecjalnie mu naklepie, chyba że pulpety na talerz.\nAlbo Rafał ma nadajnik w dupie, albo Mazurkiewicz go stalkuje.\nRafał po zajęciach na uczelni udał się na komisariat jak obiecał Mazurkiewiczowi.\nPowiedział Mazurkiewiczowi, że się postara, nie, że obiecuje.\n-\tCo prawda nie wykluczyliśmy jeszcze zewnętrznego napastnika, ale skłaniamy się do wersji, że to ktoś z lokatorów. Muszę ci powiedzieć, że nie wszyscy maja takie alibi jak ty. Prawdę mówiąc to mam zastrzeżenia do większości.\nAle dlaczego policjant zdradza mu tak wrażliwe dane ze śledztwa! BORZE.\nPo kiego grzyba on to roztrząsa w takim razie?\n-\tTak, Zenon Kowal, lat pięćdziesiąt cztery, bezrobotny.\nCzy Mazurkiewicz właśnie przedstawił Rafałowi jego wieloletniego sąsiada? WTH.\nNadal nie rozumiem, po co on porusza tematy osób, które są odsunięte od podejrzeń? Do stalkowania mu to potrzebne?\n-\tCzyli oprócz Malickich którzy nawzajem zapewniają sobie alibi\nJak oboje są podejrzani i oboje potwierdzają sobie alibi, to żadne alibi, za to piękna możliwość krycia sprawców między sobą.\nRafał odruchowo objął ją ramieniem\nZ naprzeciwka stołu. Tak.\nNa miejscu Mazurkiewicza bym go grzecznie wyprosiła i zapytała, czy w domu wszyscy zdrowi. Ewentualnie dała namiary na dobrego psychiatrę.\nI jakim prawem on to robił?\n– Zadzwonię po nasz zespół operacyjny, musimy jeszcze raz przeszukać kamienicę.\nW ogóle Rafał znajduje jakąś teczkę z informacjami o pożyczkach w mieszkaniu ciotki. Ta policja to jakaś niedomagająca mocno. Przecież skoro ustalili już, że została zamordowana, to CZEMU NIE PRZESZUKALI JEJ MIESZKANIA, CO?\nWybiła północ kiedy Mazurkiewicz pośpiesznie zbierał zespół.\nI co, teraz nie woleli sobie poczekać „do spokojnego ranka”?\nRafał poszedł na górę. Po schodach wiły się poprowadzone z dołu kable, gdyż ostatnie kondygnacje nie były zelektryfikowane. Na ostatnim piętrze, na poły strawionym przez pożar, uwijali się pracownicy laboratorium w świetle rozstawionych co kawałek reflektorów. Dookoła leżał gruz i szczątki drewnianych podłóg.\nI policja totalnie lajtowo dopuszczała do śledztwa jakichś gapiów, nikogo nie wypraszała, ot, niech się gapią na jakieś ciała, co tam!\nŚciągnięcie tynku odsłoniło fragment fresku przedstawiającego kozłokształtne babilońskie bożki znęcające się nad tymi co trafili do krainy ciemności.\nChyba już nawet nie liczę na to, że zdajesz sobie sprawę, że dokopanie się do takich fresków to nie jest kwestia walnięcia młotem w ścianę, tylko ostrożnego ściągania warstwy po warstwie. W ogóle jakim cudem te freski przetrwały pożar — pewnie nie będzie mi dane się dowiedzieć.\nJakże szczęśliwie, znaleźli, kiedy przyszedł Rafałek. Rety, co za imperatyw.\nOficer, historyki i Rafał poszli w tamtą stronę.\nPolak, Niemiec i Rusek... a nie, to nie ten żart. W każdym razie: teraz każdy może sobie wejść na miejsce pracy policji, zostawiać ślady i na wszystko się gapić.\nPod reflektorem oświetlającym dziurę w podłodze siedział pracownik laboratorium.\nNo mnie to bardziej wygląda na pracownika terenowego, skoro nie siedzi w laboratorium, tylko jest w terenie.\nNo takie rzeczy to bardziej antropolog fizyczny stwierdza.\nTo w końcu bibliotekarz czy historyk.\nSzybko się obudził.\nPo kilku minutach znów włączyły się światła, a korytarz zaroił się od policji i ratowników medycznych,\nBo w Polsce wcale na przyjazd karetki nie trzeba czekać pół godziny.\nZdążyło przyjechać pogotowie, a ten dopiero go pyta, czy nic mu nie jest?\nStrasznie sztywno opisujesz osoby. Jak w „Trudnych sprawach”: „trzydziestosześcioletnia pracownica urzędu...” albo „dwudziestoletni student medycyny”.\nW sali pojawił się oficer Mazurkiewicz.\nNiczym dżin po potarciu lampy.\nPolicjant mimo, że użył broni w sposób uzasadniony to zdał sobie sprawę, że miałby wyrzuty sumienia gdyby zabił dziewczynę.\n...to jego praca.\nPrzystawił sobie krzesło i opowiedział im jak dalej potoczyły się losy dziewczyny.\nNo tak jakby nie miał do tego prawa? Nie bez powodu do dowiadywania się o stanie zdrowia ma tylko rodzina (a i tę można od tego odsunąć).\nGdyby choroba Jolki tylko tak się objawiała to mógłby się nią zainteresować, a tak dziewczyna spędzi pewnie resztę życia na oddziale zamkniętym.\nZabiła mu ciotkę, a ten tylko o cyckach myśli.\nCały pierwszy akapit to paskudna ekspozycja. Odklepywanie i odhaczanie z listy kolejnych rzeczy do opisania. Bardziej jak opis konserwatora budynku, z czego zbudowano każde kolejne piętro. Zamiast wplatać informacje w wypowiedzi bohaterów/ich życie, zrzucasz na czytelnika kowadło z masą informacji. Zresztą zupełnie niepotrzebnych. Szczególnie to wyliczanie lokatorów, rety, kogo to interesuje?\nW ogóle ten cały Rafał to taki cyborg bez uczuć. Ciotka mu zmarła, pogrzeb był, a on ma to wszystko w nosie. W ogóle tego nie przeżywa, zainteresowany bardziej studenckimi piknikami i cyckami Jolki. Tak samo widzi jakieś napaści, ataki, postrzelenia. I nic.\nW ogóle odkąd tylko Jolka się pojawia, od razu wiadomo, że to ona będzie napastnikiem.\nNajciekawsze byłoby tu właśnie całe dochodzenie, badanie wszystkiego, odkrywanie zagadki. Ty to pominąłeś. Tak samo w jednym akapicie streściłeś to, co stało się z Jolką. Najciekawsze wydarzenia pominąłeś, wciskając na ich miejsca durne ekspozycje.\nIlość literówek, niedorobionych ogonków i brakujących kropek sugeruje, że nawet nie chciało ci się przeczytać tego tekstu, żeby samodzielnie wymieść co mniejsze błędy. Część podkreśla nawet przeglądarka. Ot, widać, jak szanujesz czytelnika.\nA i wypadałoby nauczyć się zapisywać dialogi. To naprawdę nie takie trudne.\nReszta to głupota, głupotę głupotą poganiająca, co wynotowałam wyżej. Całość w ogóle kupy się nie trzyma, a może i trzyma, bo śmierdzi.\nStrasznie nie lubię takich tekstów. Bo udają dobre. Są w miarę poprawnie po polsku napisane i na tym kończą się ich zalety. W rzeczywistości to paskudna grafomania. I, jakby się dokładniej przyjrzeć, wcale nie taka poprawna.\nPost#5 » 7 sty 2018, o 17:20\nMnie to jest jednak trochę smutno, jak ktoś nie odpowiada na komentarz.\nPost#6 » 29 sty 2018, o 11:53\nKaren pisze: Na początek trochę uwag odnośnie fabuły, zachowania postaci itp.:\nRzeczywiście określenie potoczne. Można wymienić na jakieś inne.\nTo jest Polska. Czytając o rożnych realnych sprawach kryminalnych, niekiedy skala zaniedbań, niedopatrzeń czy błędów organów ścigania wręcz zdumiewa. To nie CSI Kryminalne zagadki NY\nZważ, że Rafał siedzi na uboczu, poszedł tam tylko po to, by spotkać się z przyjacielem. Cały czas jego głowę zaprząta sprawa ciotki. Nie ma tu nic nierealnego. Jest w tym miejscu, ale jego umysł jest gdzie indziej. To wprost wynika z tekstu.\nMoże i dziwne, ale padło z ust jednego z bohaterów. Mają prawo do dziwnych sformułowań, slangu czy nie wypowiadania się wzorową polszczyzną. Co innego narrator co innego wypowiedzi postaci.\nCiotka ukończyła kurs samoobrony dla seniorów\nA na poważnie, to opinia bohatera. Może się mylić, może dochodzić do mało racjonalnych wniosków.\nNie należy oczekiwać po postaciach, że będą miały wiedzę, czy logiczny sposób wnioskowania jak to oczekujemy od narratora wszechwiedzącego.\nKaren, to pewne uproszczenia fabularne, które funkcjonują we wszystkich kryminałach, filmach o tej tematyce czy nawet wspomnianych serialach CSI (gdzie morderstwo zawsze jest nad ranem a do południa sprawa jest rozwiązana, a po drodze mają już dowody na kilku podejrzanych i parę zwrotów akcji). To sprawa naturalna dla gatunku, to jak kręcenie w filmach scen dziejących się w nocy. Zawsze jest wtedy nienaturalne niebieskawe światło z góry. Widz to wie, filmowiec też - ale to sprawa pewnej umowy między widzem a realizatorem i samo się rozumie.\nA to z fabuły wynika. Nie widzę tu nic naciąganego ani przekombinowanego.\nA jak usłyszysz urban legend to biegniesz od razu na policję?\nPoza tym, jeśli chodzi o zwłoki sprzed 200 lat, to tu policja wiele nie pomoże.\nTo, że mieszkali w jednej kamienicy o zażyłości emocjonalnej nie świadczy. Młody student i starsza pani, zwłaszcza, że mieszkają osobno, prowadzą bardzo odległe żywoty. Samym wstrząsem jest morderstwo a nie jakaś nad wyraz bliska więź. A stosunek rozrywkowego studenta do instytucji policji pominę milczeniem\nKaren, Karen, przecież to z treści wynika. "Gdyby tylko tak objawiała się" - Czyli jak? Ano, że o siebie dba i jest "ostrą laską".\nWyrażenie "tylko tak" wyłącza, że oprócz tego stała się morderczynią. Myślałem, że się to rozumie samo przez się.\nPost#7 » 29 sty 2018, o 13:09\nBriala pisze: Mnie to jest jednak trochę smutno, jak ktoś nie odpowiada na komentarz.\nTak długo nie było żadnych komentarzy, że w pewnym momencie przestałem sprawdzać.\nDzisiaj zajrzałem przez przypadek i zobaczyłem, że coś się pojawiło, więc niniejszym odpowiadam.\nPo pierwsze doceniam ogrom pracy i rzetelne podejście do poprawiania.\nObecnie jestem na wyjeździe, ale gdy wrócę zabiorę się do wprowadzania poprawek technicznych.\nCo błędu nie czyni. Osobiście się nim posługuję w mowie potocznej.\nJak najbardziej mógł. Opierała się o niego, więc bardzo powoli wstając, jednocześnie układał ją tak, by się nie przebudziła. Raczej nietrudno sobie coś takiego wyobrazić. Ława może być obita, to dwa. A, że się nie obudziła? To już ma związek z jej stanami psychicznymi zmienionym przez chorobę.\nRaczej nie gniło, ale zgniło już 200 lat wcześniej. A co do konserwatora - wiesz ile zabytkowych budynków wyburzyli deweloperzy na terenie Warszawy (i nie tylko) bez wiedzy konserwatora zabytków?\nParkinsona w zaawansowanym stadium. Wiesz jak wygląda komunikacja z takimi osobami? Ja wiem, bo mam w rodzinie.\nTo już takie czepianie się na siłę\nPo pierwsze było wyjaśnione na wstępie - komuniści po wojnie dokwaterowali - to potomkowie dokwaterowanych.\nPo drugie sprawy kamienic, ich nieuregulowanej sytuacji prawnej, czyściciele kamienic, sytuacja lokatorów i te sprawy - słyszałaś co nieco? Bo o tych sprawach to w co drugich wiadomościach trąbią.\nZ tekstu wynika, że nie był to niszczycielski pożar. Szybko udało się go ugasić. I był na przedostatnim piętrze, nie na ostatnim.\nChudziło ogólnie o służby. To może w tekście doprecyzuję. Strażacy zrobili co do nich należało i pojechali. Inne służby mające za zadanie stwierdzenie przyczyn zajścia zostawiają sobie sprawę do jutra, gdyż nie jest to sprawa aż tak pilna, by pracować po nocach.\nLudzie bardzo różnie reagują w sytuacjach stresowych. Poza tym było to zaniepokojenie, nie obgryzał paznokci z tego powodu.\nA gdzie znaleziono ciało? Nie w mieszkaniu, tylko na opuszczonym piętrze. Mieszkanie zostało sprawdzone i rzeczywiście nikogo tam nie było. Nie spłonęły mieszkania tylko opuszczone piętro. Wydawało mi się, że jasno było to opisane.\nO pracy policji i uproszczeniach fabularnych napisałem w poprzednim poście.\nNie umieraj. Z treści wynika, że posiedli taką wiedzę po pierwszym przesłuchaniu.\nNa kobiecych perfumach się nie znam, ale pamiętam czas (może taka moda) gdy co drugie waliły ogórem\nNigdzie nie jest napisane, że siedział po przeciwnej stronie\nWziął go jako specjalistę posiadającego wiedzę w sprawie. Gdy okazało się, że to nie tylko zagadka historyczno-archeologiczna wyprosił go.\nNo to właśnie polska policja Pisałem o tym w poście powyżej.\nBo były pod tynkiem?\nPracownik laboratorium nie może jeździć w teren?\nA historyk nie ma prawa wykonywać zawodu bibliotekarza, albo mieć podwójnego wykształcenia?\nMoże pogotowie było niedaleko\nCzyli co? Policja powinna pracować jak w CSI a pogotowie jak w komunie?\nTo już też wyjaśniłem w poście powyżej.\nBriala pisze: Ilość literówek, niedorobionych ogonków i brakujących kropek sugeruje, że nawet nie chciało ci się przeczytać tego tekstu, żeby samodzielnie wymieść co mniejsze błędy. Część podkreśla nawet przeglądarka.\nPozory mylą. Ten tekst był poprawiany kilkakrotnie. By wyeliminować 99,5% błędów to czytam teksty po kilkadziesiąt razy. Ale nie wszystkie, ze względu na czas, jestem w stanie tak potraktować.\nBriala pisze: Reszta to głupota, głupotę głupotą poganiająca, co wynotowałam wyżej. Całość w ogóle kupy się nie trzyma, a może i trzyma, bo śmierdzi.\nOczywiście masz prawo do swojego zdania. Doceniam i szanuję ogrom pracy jaki włożyłaś w poprawki i na pewno z nich skorzystam. Co do uwag "logicznych" - część jest w pewien sposób uzasadniona, jednak większość to takie "czepialstwo dla samego czepialstwa".\nOgólnie rzecz biorąc tekst ten zamieściłem na trzech różnych forach, poza internetem też kilka osób go czytało. Jak dotąd jesteś jedyną osobą, której tak dobitnie się nie podobał. Nie chce przez to oczywiście powiedzieć, że to coś dziwnego Traktuje to jako element rozkładu normalnego opinii. Wszystkim nie dogodzi\nTak czy inaczej, raz jeszcze dziękuję za poświęcony czas i pozdrawiam\nPost#8 » 29 sty 2018, o 13:31\nA ja jestem pełen podziwu wobec Karen i Briali za powyższe! Pełna profeska!\nPost#9 » 29 sty 2018, o 13:58\nTo i ja wieczorem, jak znajdę chwilę, się przyłączę. :>\nPost#10 » 29 sty 2018, o 14:58\nGunnar pisze: Tak długo nie było żadnych komentarzy, że w pewnym momencie przestałem sprawdzać.\nNo już nie kłam, że nie zaglądałeś. Duralowi odpisał duch widmo?\nGunnar pisze: Co błędu nie czyni. Osobiście się nim posługuję w mowie potocznej.\nTu akurat mój błąd, bo z góry założyłam, że to archaizm (w rejonach Polski, w których mieszkałam, nikt nigdy tego nie używał, za to podobno na południu to codzienność tak że pardon).\nTo już ma związek z jej stanami psychicznymi zmienionym przez chorobę.\nO ile mi wiadomo, nie zapadła na narkolepsję.\nRaczej nie gniło, ale zgniło już 200 lat wcześniej.\nWłaśnie dokonujesz samozaorania. Skoro zgniło, to budynek nie powinien być dopuszczony do mieszkania jako grożący zawaleniem się.\nA co do konserwatora - wiesz ile zabytkowych budynków wyburzyli deweloperzy na terenie Warszawy (i nie tylko) bez wiedzy konserwatora zabytków?\nTen argument jest tak z nosa, że ja nie mogę. Jeśli robili to bez wiedzy, to później dostali ogromne kary. Ale w większości, zakładam, z wiedzą. Konserwator (mimo że nie powinien, ale często są ludzie na niewłaściwych stanowiskach) zapewne po cichutku wydał zgodę.\nParkinsona w zaawansowanym stadium.\nJeśli musisz wspominać o tym w komentarzu pod tekstem, to nie najlepiej świadczy to o tekście, skoro w nim o tym nie wspomniałeś.\nNo właśnie – to tym bardziej, dlaczego nadal tam mieszkają? Nikt się nie zainteresował sytuacją prawną tego budynku? Nikt nie wyczuł łakomego kąska?\nDziwne wiadomości muszę czytać, bo w większości gadają o polityce albo Nanga Parbat.\nZ tekstu wynika, że nie był to niszczycielski pożar. Szybko udało się go ugasić.\nChyba nie masz za bardzo świadomości, jak szybko płoną stare, drewniane budynki, których nikt nie konserwuje.\nI był na przedostatnim piętrze, nie na ostatnim.\nDwa ostatnie piętra dymiły osmolone od ognia.\nStrażacy zrobili co do nich należało i pojechali.\nNo. Okleili taśmą i nikt tego nie pilnował. Super obowiązki.\nInne służby mające za zadanie stwierdzenie przyczyn zajścia zostawiają sobie sprawę do jutra, gdyż nie jest to sprawa aż tak pilna, by pracować po nocach.\nByła realna możliwość, że ktoś podłożył ogień. To jest sytuacja, która zmusza do pracowania przez noc.\nA gdzie znaleziono ciało? Nie w mieszkaniu, tylko na opuszczonym piętrze.\nKierujący akcją kapitan straży potwierdził tylko, że przeszukano cały budynek i pani Helenki w nim nie było.\nTo są idiotyzmy i nieznajomość pracy policji, straży pożarnej i zerowy research, nie uproszczenia.\nNa kobiecych perfumach się nie znam\nJak się na czymś nie znasz, to masz dwa wyjścia:\na) robisz research\nb) nie piszesz o tym\nPowoli wstał z wielkiej fotelowej ławy\nNajpierw siedzą przy/za stołem, potem nagle na ławie? Kto ma w mieszkaniu ławę przy stole?\nŁawa może być obita, to dwa.\nNadal nie ława będzie fioletowa, tylko obicie. To, że robisz strumienie świadomości w tekście świadczy tylko o twojej nieporadności jako pisarza.\nWziął go jako specjalistę posiadającego wiedzę w sprawie.\nDzień dobry, jestem specjalistą, bo tak mówię, proszę mnie zabrać na miejsce zbrodni.\nZa przeproszeniem: ale ty głupoty pleciesz. Każdą swoją nieznajomość realiów tłumaczysz nieporadnością polskiej policji. Żyjemy w XXI wieku, polska policja rozbija gangi narkotykowe, przechwytuje przemytników itp., no ale hihi tacy głupiutcy i nieporadni jak w taniej komedii. Serio myślisz, że ich nieporadność raz, drugi, piąty i dziesiąty by im uszła na sucho?\nNaprawdę nie chce mi się robić ci tu wykładu na temat tego, jak trudno odsłonić takie rzeczy, a już tym bardziej nie chce mi się mówić o tym, że tam były dwa pożary, nikt tego budynku nie konserwował i to powinno zniszczeć już dawno, dawno temu.\nMoże być jednocześnie jednym i drugim, nigdy jednym albo drugim. Nie bez powodu często są inne osoby zajmujące się zbieraniem dowodów oraz inne od ich badania. Bo w obu przypadkach stosuje się inną metodykę.\nNo to może o tym wspomnij? Nie trzeba mieć też odpowiedniego wykształcenia, żeby pracować w bibliotece.\nNaprawdę masz zerowe pojęcie na temat wzywania karetki. To nie jest tak, że pan policjant dzwoni sobie do ziomeczków siedzących w karetce, tylko najpierw kontaktuje się z dyspozytorem. I to dyspozytor wybiera jaka karetka (bo są różne), z jakim sprzętem i z jaką załogą pojedzie na ratunek, bo przecież nie puszczą tej samej karetki do kogoś ze złamaną nogą i do kogoś z rozległym zawałem. To nie tak, że sobie wezwą karetkę jak taksówkę, bo akurat byli na hot-dogu ulicę dalej. Długi dojazd karetki jest uwarunkowany też tym, że często musi jechać przez miasto, przepychać się przez korki, debili nieumiejących zjechać na bok albo zwyczajnie w danej chwili może nie być żadnej dostępnej karetki, bo wszystkie będą w akcji. Czynników jest ogrom. Porównywanie czasu dojazdu do sposobu pracy policji jest śmieszne.\nZupełnie nie zrozumiałeś komentarza mojego i Karen. Bohater stracił ciotkę, powinien to jakoś przeżyć, cierpieć, a on myśli tylko o tym, jaka to szkoda, bo Jolka ma fajne balony, ale jednak jest trochę krejzi.


Analizator Skóry Twarzy PRO - AurelijosSPA\nSprzęt do pielęgnacji skóry twarzy\nAnaliza stanu skóry twarzy nowej generacji\nDo profesjonalnej oceny stanu skóry twarzy.\nZachowaj profesjonalizm, gdy starasz się dobrać kosmetyki wyłącznie do określonego typu skóry.\nAnalizuj i ciesz się pomyślnym wynikiem.\nZawsze należy wziąć pod uwagę rzeczywisty stan skóry twarzy.\nW przeciwieństwie do stylu życia, klimatu, pory roku, zanieczyszczeń czy promieni UV stan skóry twarzy ulega ciągłym zmianom.\nNarażona na działanie czynników pozytywnych i negatywnych zimą może wysychać, a latem przetłuszczać.\nNiezależnie od wieku, stan skóry twarzy zmienia się również na przestrzeni lat, wraz ze zmianami stanu zdrowia czy w okresie menopauzy.\nAnalizator skóry twarzy Pro


‘Szacun. Andrzej Marszałek’ znów w sprzedaży! – Książnica Płocka\n‘Szacun. Andrzej Marszałek’\nAndrzej Marszałek podbił Wasze serca! Miło nam poinformować, że w związku z ogromnym zainteresowaniem książką o legendzie płockiego szczypiorniaka Andrzeju Marszałku zdecydowaliśmy się na dodruk wydawnictwa „Szacun. Andrzej Marszałek” Mariusza Piotrowskiego i Rafała Kowalskiego.\nKsiążka w cenie 11,50 do nabycia w budynku Książnicy Płockiej przy ul. Tadeusza Kościuszki 6. Zamówienia na publikację przyjmujemy pod adresem: zakupy@ksiaznicaplocka.pl\nRelacja z promocji książki >>\nKonkurs “Młodzi twórcy literatury” –\nTropem czarnego kota\nTotal Visitors: 735 906


Kluski szare- kładzione kluski ziemniaczane - Kuchenny bałagan\nKluski szare- kładzione kluski ziemniaczane. Ta się na nie mówi w moim domu, zawsze będą mi się kojarzyły z wakacjami u babci. To ona zawsze ścierała cały gar ziemniaków i gotowała kluski. Pamiętam, że jako dziecko bardzo ich nie lubiłam. Nie pasowała mi ich twardawa konsystencja i mało apetyczny kolor. Te czasy już dawno minęły, a ja od kilku lat zajadam się tymi kluskami, które obecnie już rzadko kiedy wychodzą mi szare. W Warszawie trudno dostać ziemniaki, które by tak szarzały po starciu.\nLubię, gdy kluski mają wyrazisty smak, dlatego do ciasta dodaję cebulę i czosnek. Nie jest to konieczne, ale moim zdaniem nadaje potrawie charakteru.\n1/2 kg starych ziemniaków\nZiemniaki ścieramy na drobnych oczkach tarki, a następnie nad jakąś miską dokładnie odciskamy je z wody. Odstawiamy tę wodę na kilka minut, a następnie wylewamy i zbieramy skrobię, która wytrąciła się na dnie naczynia. Skrobię dodajemy do ziemniaków, ścieramy na drobnych oczkach cebulę i dodajemy sprasowany czosnek. Wbijamy jajko, dokładamy mąkę ziemniaczaną oraz 1/2 szklanki mąki pszennej. Doprawiamy solą i pieprzem i dokładnie mieszamy składniki do powstania jednolitej masy. Powinna być na tyle gęsta, żeby włożona do niej łyżka nie przewracała się, a ciasto samo nie spływało z łyżki. Jeżeli ciasto jest za rzadkie, dodajemy mąki. Trudno powiedzieć ile dokładnie, bo wszystko zależy od ziemniaków i ich naturalnej mączystości.\nW dużym garnku zagotowujemy osoloną wodą. Na wrzątek wrzucamy kluski. Ja nabieram na ok 1/4 łyżki ciasta na dużą łyżkę i zsuwać je do wody przy pomocy drugiej łyżki. Można także nabierać porcje ciasta małą łyżeczką. Kluski gotujemy około 8-10 od wpłynięcia. Wyławiamy je za pomocą łyżki cedzakowej.\nGdy kluski się gotują, przygotowujemy okrasę. Możemy podać je ze smażoną (najlepiej na smalcu) cebulą lub ze skwarkami. W niektórych rejonach Polski szare kluski posypuje się twarogiem, ale ja w takiej wersji nigdy ich ne jadłam.\nKluski kładzione podaję z dodatkiem ogórków kiszonych, sałatką z kapusty kiszonej lub z zasmażanymi buraczkami.\nDo naczynia miksującego wkładamy pokrojone na kawałki ziemniaki, cebulę oraz czosnek i rozdrabniamy 20s/obr.7. Następnie nad jakąś miską dokładnie odciskamy je z wody. Odstawiamy tę wodę na kilka minut, a następnie wylewamy i zbieramy skrobię, która wytrąciła się na dnie naczynia. Skrobię dodajemy do ziemniaków i ponownie przekładamy je do naczynia miksującego. Dodajemy jajko, mąki: ziemniaczaną i pszenną oraz sól i pieprz. Mieszamy 1min/Interewał. Powstała masa Powinna być na tyle gęsta, żeby włożona do niej łyżka nie przewracała się, a ciasto samo nie spływało z łyżki. Jeżeli ciasto jest za rzadkie, dodajemy mąki. Trudno powiedzieć ile dokładnie, bo wszystko zależy od ziemniaków i ich naturalnej mączystości.\nFiled Under: Dieta, Dieta Thermomix, Obiady, Obiady Thermomix, PRZEPISY, THERMOMIX, Wegetariańska, Wegetariańska (TM), Wegetariańskie, Wegetariańskie (TM)\nTags: kluski, Thermomix, ziemniaki


Joe Chal – „Gdzie popychają Polskę!” | Niepoprawni.pl\nStalin Socjalizm Realny\nW krajach o przyspieszonym rozwoju istnieje taka zasada, że aby kraj rósł w potegę musi być silny rząd i jeszcze silniejsza opozycja jak dwie strony w monecie czy w życiu pozagrobowym „Piekło i Niebo”.\nDlaczego tak się nie dzieje u nas?\nAno dlatego, ze nasz rząd nie chce niczego zmieniać i nastapiło całkowite oddanie incjatywy, poddanie się zachodowi i wschodowi aby nie przeszkadzać w tworzeniu się takiego systemu jaki cała Europa chciała stworzyć jeszcze przed pierwszą wojną światową.\nDlatego, że jeden człowiek im w tym przeszkodził a był nim marszałek Józef Piłsudski.\nKażdy pamięta jak bardzo mocno w czasie I-wszej wojny Światowej Armia Czerwona parła na zachód i nie miała na celu zagarniecie tylko Polski ale by dojść do Paryża a potem Londynu, bo w całej Europie był trend i nastroje pro socjalistyczne.\nZatrzymanie Armii sowieckiej i odrzucenie jej daleko na wschód przez Polskie Wojsko pokrzyżowało wielką nadzieję na „Czerwoną Europę”.\nPodobnie było przed II-gą Wojną Światową z tą różnicą, że to nie Lenin a Hitler będący wtedy na ustach całej Europy ogłaszał jak „Naprawić Europę”. Każdy kraj chciał mieć takiego Fűrera i stawiano go za wzór Polityka i Wodza aż do 1939 roku.\n„My znamy tego zbrodniarza tylko z tych przekazów jakie nam dostarczono w czasach PRL-u w formie zafałszowanej historii.”\nI znowu był plan wprowadzenia narodowego socjalizmu do Europy ale odwrotnie z Niemiec. Na przeszkodzie stała Rosja Sowiecka.\nA dlaczego sowieci nie stali się sprzymierzeńcami Faszystów niemieckich?\nAdolf Hitler miał swoje plany i idee, które chciał urzeczywistnić a skrzywiony komunizm radziecki niezbyt mu odpowiadał. Stalin wiedział, że wojna z nazistami jest nieunikniona i grał tylko na zwłokę aby zdobyć jak najwięcej czasu.\nTak naprawdę nie udało się faszystom wprowadzić żadnej z zasad narodowego socjalizmu w życie w podbitych krajach - może dlatego, że ciągle panowała wojna?\nKoniec II-giej Wojny Światowej to początek wprowadzania „zasad socjalistycznych” w krajach zajętych przez Związek Radziecki.\n„Na dowód tego, że w tym systemie nie dało się żyć niech świadczy fakt ucieczki powrotnej do Francji kilkunastu tysięcy komunistów francuskich osiedlonych w naszym kraju.”\nWiele stron traktatu z Jałty i innych dwu spotkań mocarstw kryje wiele tajemnic, których być może nie uda się odsłonić ale podejrzewam, że są tam napisane scenariusze dla Europy na wiele lat naprzód.\nJak będzie wyglądał powojenny świat?\nJestem przekonanym, że ani Wałęsa czy Karol Wojtyła a nawet demonstracyjne powalenie muru berlińskiego nie miało w „Obaleniu Bloku Wschodniego” żadnego wpływu i znaczenia – oczywiście dla mas niech pozostanie tak jak jest.\nWracając jednak do teraźniejszości i pytania jakie sobie postawiłem uważam: że\nPrawie wszystkie kraje Europy są gotowe do wejścia w system:\n- Realnego Socjalizmu.\nŚmię twierdzić, że rząd Polski jest wykorzystywany jako narzędzie i klucz kolaborancki aby Europa stała się socjalistyczna.\nNajwięksi entuzjasci tego zwrotu to: Rosja, Niemcy i Francja. Największy opór stawia Wielka Brytania, która tak na dobrą sprawę wstrzymuje cały ten projekt. Mało kto poważnie traktuje byłe kraje RWPG.\nZapewne wszyscy pamiętają wystąpienie Nigela Farage, który skrytykował i skompromitował Jerzego Buzka, a na zakonczenie swego wystąpienia powiedział, że Wielka Brytania chyba wystąpi z Unii Europejskiej jeśli taka ma być Wspólna Europa –\nTego już ani Buzek ani nikt nie wyjaśnił. Najprawdopodobniej chodzi tu o wprowadzanie tego projektu o którym wspomniałem wcześniej.\nPolecam końcowe fragmenty tego filmu.\nPrzez pryzmat tego co napisałem a co jest bardzo bliskie prawdy można bardzo jasno zrozumieć poczynania naszego rządu i Prezydenta RP;\njunak - 17 Września, 2012 - 21:42\nNie licz na Anglików, bo oni się z nikim nie liczą i już nie raz sprzedali swoich sojuszników przy pierwszej sposobności.\nSiedzą na wyspie i germanizacja Europy im nie grozi.\nNie licze na nikogo!\nJoe Chal - 17 Września, 2012 - 21:50\nPoprostu potrafie dodawac karty do gry.\nPamietam kiedy startowalem na Senatora RP Jerzy Buzek z kilku wielkich bimow TV naklanial ludzi aby nie glosowali na mnie a na kandydata PO. Nie mam jemu za to za zle ale mnie to troche boli.


5 powodów, dlaczego iOS może być lepszy od Androida – Kurierprzasnyski\n5 powodów, dlaczego iOS może być lepszy od Androida\n5 października 2021 11 października 2021 kw\tBrak komentarzy dlaczego iOS może być lepszy od Androida, smartfon\nSmartfonów z systemem Android jest więcej. I nic nie wskazuje na to, że sytuacja rynkowa się zmieni. Wynika to nie z tego względu, że jest on lepszy. Mimo to istnieje wiele powodów, że to jednak iOS, mobilny system Apple, ma o wiele więcej zalet. Przedstawiamy 5 powodów, dlaczego iOS może być lepszy od Androida.\nSpór o to, który system mobilny, Android czy iOS jest lepszy, trwa od dawna. Część użytkowników smartfonów ceni sobie ten pierwszy, inna system Apple. My wiemy jedno. Jeśli już raz przesiądziesz się z Androida na iOS, nie będziesz chciał wrócić do tego pierwszego. Czemu? Oto 5 powodów, dlaczego iOS może być lepszy od Androida.\nPłynność pracy urządzenia\nSmartfony z logo nagryzionego jabłuszka słyną nie tylko z eleganckiego designu, ale przede wszystkim z płynnej, szybkiej pracy i fenomenalnej wydajności. Te cechy nie są zasługą, tylko i wyłącznie wysokiej jakości podzespołów i świetnej specyfikacji, ale również lepszej optymalizacji systemu operacyjnego iOS. System iOS o wiele lepiej radzi sobie z obsługą wielu aplikacji jednocześnie. Nic więc dziwnego, że zajmuje czołowe miejsca w rankingach wydajności.\nNa pierwszy rzut oka system IOS może wydawać się dość skomplikowany. Nic bardziej mylnego! Interfejs jest niezwykle przyjazny i banalny w obsłudze. Wystarczy zaledwie kilka godzin, aby się z nim oswoić. System mobilny przede wszystkim cechuje minimalizm oraz intuicyjność, co chwalą sobie użytkownicy iPhone’ów.\nNawet gdy w układzie systemu zostaną wprowadzone zmiany, to interfejs jest dokładnie taki sam, jak wcześniej. Warto dodać, że iOS wygląda i funkcjonuje niema identycznie od dawna. Układ menu głównego, jak i menu ustawień od wielu lat jest taki sam. Oczywiście pojawiają się nowości, ulepszenia, ale wszystko działa w ramach niezmiennego interfejsu.\nPrzewaga iOS nad Androidem dotyczy również synchronizacji urządzeń Apple. System mobilny iOS jest zaprojektowany pod kątem pracy ze wszystkimi urządzeniami z logo nadgryzionego jabłuszka, czyli MacBook’ami, iPod’ami czy iPad’ami. To, co robimy na iPhone, możemy dokończyć np. na MacBook’u. W sytuacji, gdy dostaniemy SMS, a smartfon mamy w drugim pokoju, możemy przeczytać go za pomocą Apple Watch.\nApple bez wątpienia jest liderem w kwestii aktualizacji. Zapewnia najdłuższe wsparcie. Nawet kupując starszy model, mamy pewność, że producent nas nie zostawi, gdy wypuści nowsze modele. Pod tym względem iOS nie ma sobie równych.\nSystem iOS jest systemem zamkniętym, a więc nie ma możliwości jego modyfikacji, co niesie za sobą sporo korzyści. Przede wszystkim gwarantuje większe bezpieczeństwo. O wiele trudniej jest się do niego włamać. Po drugie, nie można wprowadzać zmian, co z kolei przekłada się na znacznie większą stabilność działania. Smartfon rzadziej się zawiesza, a awarii jest zdecydowanie mniej.\nTelefony firmy Apple znajdziesz na https://idream.pl/\n← Głośne czytanie w oddziale przedszkolnym – „Jak się robi jesień?” [ZDJĘCIA]\nZnęcał się nad partnerką →\n21 kwietnia 2021 kw 0


PAWEŁ WŁODKOWIC słownik\npaweł włodkowic co to jest\nDefinicja Włodkowic Paweł: Akademii Krakowskiej; na soborze w Konstancji (1414-17) nowatorsko.\nDefinicja Włodkowic Paweł\nCo znaczy WŁODKOWIC PAWEŁ: prawnik, rektor Akademii Krakowskiej; na soborze w Konstancji (1414-17) nowatorsko bronił prawa pogan do posiadania własnych krajów, podważał celowość istnienia Zakonu Krzyżackiego, przedstawił swoją teorię na temat wojny sprawiedliwej\nCo znaczy gł. w obozie Coetquidan w Bretanii. Składało się z 1. Dyw. Grenadierów, 2. Dyw. Strzelców Pieszych, 3. Dyw. Piechoty, 4. Dyw. Piechoty, Samodz. Bryg. Strzelców Podhalańskich, Brygady Panc włodkowic paweł.\nCo znaczy 1202-31) i krakowski (1202, 1228-31) z rodu Piastów syn Mieszka III Starego, po którego Zgonu (1202) nie zdołał utrzymać dzielnicy krakowskiej. Rywalizował o wpływy w Wielkopolsce z bratankiem włodkowic paweł.\nSłownik Wawrzecki Tomasz:\nCo znaczy Czteroletni, uczestnik insurekcji 1794; jeden z dowódców na Litwie; po bitwie pod Maciejowicami wybrany na naczelnika stworzenia; 16 XI pod Radoszycami wzięty do niewoli ros.; 1794-96 więziony w włodkowic paweł.\nCzym jest Włodkowic Paweł znaczenie w Postać biografia W .\nCo to jest Włodkowic Paweł co znaczy\nBiografia WŁODKOWIC PAWEŁ życiorys.\nCo zrobił Paweł Włodkowic historia.\nCo znaczy włodkowic paweł informacje.\nZnaczenie paweł włodkowic co to jest.


Sluchawki dokanałowe do 600 zł - Słuchawki - Audiofanatyk.pl - forum audio i słuchawkowe\nSluchawki dokanałowe do 600 zł\nAugust 20, 2018 in Słuchawki\nZakupiłem słuchawki aune e1, ale kompletnie nie podoba mi się ich brzmienie po prostu bas w nich zalewa wszystkie inne pasma, i stąd moje pytanie jakie słuchawki polecacie do 600 zł ewentualnie mogę dołożyć jeszcze 200 zł?\nObecne źródło to nuforce udac5 i fx audio dac x7\nEdited August 20, 2018 by Turtle\nPanie Turtle daj im Pan pograć z 50 godzin. Mam również te E1, mi bas nic nie zalewa. Poczekaj aż się wygrzeją i będzie znacznie lepiej.\nPokombinować z tipsami (nie tylko z tymi z zestawu) albo kwestia źródeł. x7 ma 10-16 ohm na wyjściu (wedle tego co można wyczytać np na head-fi), więc do słuchawek 32-ohmowych się nie nadaje. Udac5 ma 4.7, więc tu jest akceptowalnie, ale pozostaje kwestia jego tolaności.\nW E1 na pewno nic nie zalewa innych pasm\nTo ja chyba mam inne słuchawki albo trafiłem na wadliwy model, nie ważne czy podłącze do udaca, czy nawet do telefonu, wszędzie tak "dudnią", że po chwili bolą mnie uszy.\nMoże po prostu tonalność ich Ci nie odpowiada. To popularne słuchawki, ale z taką opinią jak Twoja spotkałem się po raz pierwszy. Dałeś im pograć 50h? Jeśli tak to po prostu musisz szukać modeli ze znacznie mniejszą ilością dolnych rejestrów.\nEdited August 20, 2018 by Palpatine\n9 minut temu, Turtle napisał:\nBo E1 to słuchawki z mocnym basem i to coś, z czym w każdej recenzji czy opinii można się spotkać. Dla większości to plus, dla Ciebie może niekoniecznie.\nTak przez dwa dni grały bez przerwy, trudno raczej sklep zwrotu nie przyjmie, więc będę musiał je sprzedać. Znasz może w tej cenie modele z mniejszą ilością basu?\nPosłuchaj Hifiman Re400\nO tak, one nie mają basu\nMają, jedynie z niskim stoją oszczędniej .\nCzyli powinny być dobre\nCo sądzicie o tych możliwe że to podróbki? https://allegro.pl/hifiman-re400-audiofilskie-sluchawki-dokanalowe-i6901312240.html?fromVariant=6943160807\nPodejdź do jakiegoś sklepu audio i ich posłuchaj. Jak Ci się spodobają to kup, aby nie było rozczarowań jak przy E1.\nOtóż to, bo coś czuję, że może być w drugą stronę z RE-400 Możesz też coś z Etymotica sprawdzić.\nTak zrobię, jest w ogóle jakiś sklep który pozwala posłuchać słuchawek dokanałowych?\nZwykle trzeba mieć swoje tipsy. Możesz zamówić przez internet i zwrócić w nienaruszonym stanie po 14 dniach.\nW dniu 20.08.2018 o 11:59, Turtle napisał:\nZnasz może w tej cenie modele z mniejszą ilością basu?\nNa przykład Audeo PFE122 lub Etymotic MK5. Mają na pewno dużo mniejszą ilość basu od E1.\n@Turtle a tylko kontrolnie spytam - słuchałeś na tipsach z szerokim otworem? Na tych z wąskim góra jest tłumiona i faktycznie bas dominuje wtedy. Jak tipsy z szerokim otworem założyć, to się brzmienie ładnie wyrównuje, choć nadal konkret zejście mają E1.\nJa polecę MEE P1, aczkolwiek w Polsce drogo. Na niemieckim Amazonie za ~130 euro, w Polsce nowe za 820 najtaniej.\nTak słuchałem faktycznie jest mniej basu, ale jak dla mnie i tak zdecydowanie za dużo.


Zapraszamy do świata mody – Polscy projektanci zjeżdżają do Sandomierza! | Regionalny Portal Informacyjny NadWisłą24.pl\nPrzed nami jedno z większych wydarzeń modowych w regionie To Sandomierz Fashion Street – czyli szereg działań kulturalno – modowych, których finałem będzie pokaz mody z udziałem dziesięciu polskich projektantów z różnych części Polski (Warszawa, Poznań, Kielce, Stalowa Wola, Tarnobrzeg): Ewa Zbaraszewska, Kovalowe, Silkars Dorota Strzyż, Marzena Chełmińska, Agnieszka Piechowska-Dragan, Serafin Andrzejak, S&S, Patrycja Włodarczyk, Edyta Jermacz, Justyna Wesołowska,\noraz znanych osób ze świata showbiznesu.\ng.9 – rozpoczęcie przygotowań – fryzury, makijaże, próby – Mariacka 1, Starówka\nIlona Joanna Adamska – wieloletnia modelka, dziś Wydawca i redaktor naczelna magazynów Imperium\nKobiet Law Buisness Quality, właścicielka Agencji PR I.D.MEDIA.\nMaciej Majzner Producent, rez\nyser i choreograf mody. PR-owiec mody, stylu z\nycia i designu. Doradca i strateg wizerunkowy. Dyrektor kreatywny marki Dastan.\nW programie również pokaz mody, podsumowanie projektu SFS, występ wokalny Natalii Ciecierskiej. Moderacja: Rafał Nieckarz, redaktor naczelny „Tygodnika Nadwiślańskiego”\nInformacje na temat wydarzenia na profilu fb Sandomierz Fashion Street. Reżyser/choreograf pokazu – Justyna Kuchta.