Złamać samego siebie - Adam Bujnowski - Portal OPOKA\nz Markiem Jackowskim\ngitarzystą grupy Maanam rozmawia Andrzej Bujnowski OP\n1,5 roku temu w wywiadzie dla pisma "Viva" powiedziałeś, że w ostatnim czasie "uregulowałeś swój stosunek do Pana Boga". Bardzo mnie to zainteresowało...\nGdy człowiek jest skłócony z Panem Bogiem, to zawsze się mówi, że trzeba się z tym Panem Bogiem pogodzić. A kiedy się już pogodzi, to trzeba się godzić co chwilę, bo co chwilę wpadamy w jakieś dziwne sidła, tarapaty. To godzenie się z Panem Bogiem właściwie trwa do końca życia. Dzieci mają swój niezwykły świat, jeśli dorośli go nie zniszczą. W ich świecie jest również pewien rodzaj wiary, właśnie wiary dziecięcej, takiej najczystszej, nie ma tam jeszcze wielu śmieci świata, nie ma tego "zła dorosłych". Natomiast kontakt z Bogiem, nawet poprzez samo wejście, poprzez samo bycie w kościele lub spotkanie z Matką Boską w kapliczce przydrożnej, czy pierwsza Komunia Święta - to wszystko jest taki świat niezwykły. Dorośli potem potrafią zamknąć to wszystko w prezentach, bo dziecko na Komunię dostaje np. zegarek. Jak jest Komunia, musi być zegarek czy komputer. I zaczyna się paskudna sprawa.\nChciałbym cię zapytać o atmosferę w jakiej wyrastałeś. Pamiętasz swoją Pierwszą Komunię Świętą ?\nPamiętam swoją Pierwszą Komunię, a szczególnie okres przed przystąpieniem. Mieszkaliśmy wtedy na Warmii, pod Olsztynem i do kościoła trzeba było iść parę kilometrów do miasteczka - Barczewa. Pamiętam, że była to piękna pora, wiosna. Ta Komunia była trochę spóźniona w porównaniu z czasami dzisiejszymi, bo to był okres postalinowski i wczesnogomółkowski, więc poszedłem do Komunii chyba o dwa lata później. Z księżmi właściwie nie mieliśmy za dużej styczności, gdzieś tam przechodzili, zaglądali, patrzyli. Dzieci mają taki sposób widzenia, takie "dobre widzenie" - widzą kim są dorośli, nawet księża. A tutaj, w kosciele w Barczewie pojawiła się młoda dziewczyna - katechetka. Pamiętam: tak fantastyczna, tak lekka w rozmowach, w nauce. Nie było tam nic "świątobliwego". Słoneczny czas i ta słoneczna dziewczyna, która nas uczyła tego, czego trzeba było się nauczyć. Potem była Komunia, oczywiście: sama uroczystość, rodzice wszystkich dzieci, ciasteczka, torty. Wyglądało to wszystko bardzo uroczyście. Wcześniej - pierwsza spowiedź. Pamiętam, jak wracaliśmy kilka kilometrów do domu, pod górę i rzeczywiście po tej pierwszej spowiedzi, z tych dziecięcych grzeszków, poczułem się taki lekki. Słońce świeciło, właśnie jechało jakieś auto, machnąłem ręką, kierowca zatrzymał się i zabrał wszystkie dzieci, które mieszkały w mojej okolicy. Mówię wtedy: "O, jak fantastycznie, ktoś nas podwiózł, nie musimy tyle pieszo iść." To było takie niezwykłe - rodzaj "nagrody"?\nCo działo się później, gdy zacząłeś naukę w większych miastach? Co zostało z tych religijnych przeżyć?\nWydaje mi się, że postać Jezusa nigdy nie stała się jakaś nieprzyjemna czy nieprzyjazna. Była zawsze bliskość Jezusa, niezależnie od tego, czy jesteśmy blisko Boga, czy jest w nas silna wiara. W zasadzie Jezus jest ciągle obecny, tak jak jest obecna Matka Boska. Trudno powiedzieć, jak tak naprawdę ich pojmujemy, czy jak czujemy, bo dziecko odczuwa inaczej, dorastający chłopiec w szkole jeszcze inaczej. Często uciekamy, bo dzieciństwo, chłopcy, koledzy, to właściwie jest jedna ciągła zabawa.\nDla nich ważniejszy jest "świat"?\nNo tak, tak można powiedzieć. Wtedy była oczywiście indoktrynacja, była tzw. agentura, obowiązujący materialistyczny światopogląd. Do dzisiaj dziwi mnie na przykład, jak to możliwe, że dyrektor szkoły mógł mi świadomie wręczyć książkę Wandy Wasilewskiej "W pierwotnej puszczy", żebym ja się z niej czegoś nauczył, żebym coś skorzystał. Przecież on prawdopodobnie wiedział, czym jest ta książka. Natomiast dla mnie, młodego chłopaka, był to jednak jakiś szok, bo uwierzyłem w to, co ta, że tak powiem, agenturalna towarzyszka napisała. Powiedziałem: "Panie Boże, ja w Ciebie nie wierzę!" - to jest niesamowite jak można młodemu dziecku, jeszcze nie uformowanemu, zawrócić w głowie po prostu bzdurą. To zostało na wiele lat.\nTwoi rodzice byli religijni. Nie zainteresowali się tą lekturą, tym, co czytasz? Nie rozmawiali z tobą o Bogu?\nMoja mama była osobą bardzo wierzącą. Ojciec na pewno też, chociaż oboje nie byli praktykujący. Może wynikało to stąd, że do kościoła było parę kilometrów i jak przychodziła niedziela, to rodzice starali się dla mnie i dla siostry ugotować obiad, choć większość sąsiadów biegła te parę kilometrów do kościoła. U mojej mamy była przynajmniej obecna modlitwa. I może przez to nie było w domu takiego stereotypu: kościół, księża, sutanny. Była modląca się moja mama, była piękna przyroda, w której się wychowywałem. Może Duch też się tam unosił? - czuję, że tak było. Dzisiaj mogę powiedzieć, że mimo, iż nie chodziłem do kościoła, to przynajmniej nie spowodowało to odrzucenia go, jak choćby w przypadku Kory, która była wychowywana przez zakonnice. Odbiło się to jakoś bardzo niekorzystnie na jej psychice. Ten brak reżimu był może w zgodzie z moją psychiką. Przestałem już wierzyć w znaki zodiaku, w horoskopy i inne takie historie, ale tak humorystycznie mówiąc, jako strzelcowi, jako "wolnemu strzelcowi", może to mi odpowiadało w tamtym czasie.\nJak wpłynęła na ciebie książka Wandy Wasilewskiej i jej argumenty za tym, że Boga nie ma?\nTrudno mi w tej chwili powiedzieć, jak to było naprawdę, bo minęło już parę lat... Wiem natomiast, że był to okres niewiary, czy też taki czas, że być może wierzyłem w Jezusa, być może była to mi postać bliska, ale nie spowodowała, że zacząłem chodzić do kościoła, przyjmować sakramenty, chodzić do komunii. Zdarzało się to sporadycznie, bardzo rzadko i wynikało też raczej z takiego swoistego poczucia solidarności z kolegami, albo "że tak trzeba było". Nie była to wiara, był to jakby taki rodzaj pustki, gdzie dopiero coś się miało zdarzyć, może takiego wyczekiwania, oczekiwania. I właśnie dopiero studia i - o dziwo! - literatura, lektura Salingera i studiowanie dostępnej w języku angielskim, w Bibliotece Jagiellońskiej w Krakowie, literatury na temat buddyzmu - Zen, doprowadziło mnie do takiego powolnego budzenia się z letargu, do szukania.\nZaczął się czas szczerych duchowych poszukiwań?\nNo, przede wszystkim musiałem napisać pracę magisterską o Salingerze, a była to rzecz trudna, bo Salingera dość trudno sklasyfikować. U niego jest wszystko - mistycyzm chrześcijański, buddyzm - Zen, Tao, Muslim, Epikur. Wszystko to gdzieś się miesza. Wydaje mi się, że Salinger stara się znaleźć jakąś wspólną nić we wszystkich epokach, we wszystkich regionach świata, szuka czegoś, co byłoby wspólne dla różnych kultur.\nKto zaproponował ci pisanie o nim?\nZrobił to praktykujący i wierzący katolik, profesor Ostrowski, czyli kierownik naszej katedry w mieście Łódź. Zaproponował mi temat: "Funkcja punktu widzenia w twórczości Salingera".\nMoże nie wszyscy czytelnicy naszego pisma wiedzą, o kogo chodzi. Czy mógłbyś przedstawić bliżej postać Salingera?\nSądzę, że swego czasu był to bardzo modny pisarz. Jerome David Salinger - syn polskiego Żyda. Jego rodzice mieli sklep rzeźniczy w Bydgoszczy (Brombergu) w dawnych czasach. Później wylądowali w Ameryce. Książki Salingera są bardzo znane, najsłynniejsza - "Buszujący w zbożu", inne to: " Wyżej podnieście strop, cieśle", "Głos pokolenia", czy "9 opowiadań" - niezwykłych. Między innymi opowiadanie "Teddy", które do dzisiaj pamiętam.\nPrzez niego wszedłeś w strefę duchowości, nazwijmy ją - uniwersalnej?\nZgadza się. Przede wszystkim interesowała mnie literatura zen-buddyjska. Takie było myślenie w moim młodzieńczym wieku: mistrz - jestem mistrzem, zostać oświeconym - jestem oświecony. Właściwie wszyscy adepci dążą do oświecenia i tutaj zaczyna się dość ostra jazda i ostra zabawa, ponieważ pojawia się "walka ze słowami". Jeżeli słowa nic nie znaczą, to czym jest to, o czym mówimy? Jeżeli słowa są puste, to czym jest to, co powiedziałem w tej chwili? Skoro szukam - to czego szukam - jeżeli to, co mówię jest puste? Ciągła dwójnia przeciwieństw.\nTak, pojawia się kwestia medytacji, wyjścia poza słowa: jak przeżyć rzeczywistość nie na płaszczyźnie słów, które są miałkie, nijakie, ciągle kłamią i ciągle spłaszczają nasze przeżycia. Jak przeżyć życie w sposób pełny, poza słowami? Ale co to znaczy "pełny" poza słowami, skoro mówiąc o tym, używam właśnie słów? Potrzeba transcendencji, czyli wyjścia poza słowa. Wielu adeptów dąży do tego za wszelką cenę. Po wielu latach, gdy byliśmy w Australii na koncertach, odkryłem, że jest to kraj fantastyczny, ponieważ przez cały czas znajdujemy się tam w stanie transcendencji. Przychodzi ona bez wysiłku. Jestem na plaży, która ma 1000 metrów szerokości, tną nas jakieś insekty, jakieś bąki, polskie bąki w Australii. Pawełek, nasz perkusista, leży zakopany w piasku i oblewa się błotem, które zostało po przypływie. A ja nie muszę myśleć, bo wszystko wpada we mnie bez słów... W Australii transcendencja jest na co dzień, bez wysiłku. W Ameryce trzeba czasami czekać 30 lat (śmiech). Zen-buddyści (biali zen-buddyści europejscy, amerykańscy) zaczęli się z czasem nawet powoływać na Jezusa, na Jego słowa, jak gdyby podpierając swoją teorię, że Jezus też szedł podobną drogą. Tu pojawia się w moim życiu Budda i Jezus. Zacząłem studiować Ewangelię, którą dostałem od kolegi, chyba według św. Łukasza. Chciałem sprawdzić, czy Jezus rzeczywiście był zen-buddystą. Śmieszne!\nDoszedłeś do jakichś ciekawych wniosków?\nDo wniosków dla mnie zasadniczych. Doszedłem do tego, że właściwie tam, gdzie w moim odczuciu zen-buddyzm się kończy, tam zaczyna się Jezus. I tam gdzie kończą się słowa martwe, tam zaczyna się Jezus, czyli słowo żywe.\nKtóre ma konkretne znaczenie...\nI teraz ci, którzy mają uszy ku słuchaniu, niech słuchają. Jak mogę wytłumaczyć czym jest słowo żywe? Jezus ma słowo żywe. Tak w buddyzmie, w filozofiach, jak w wielu innych poszukiwaniach medytacyjnych - słowa są puste. Słów należy się wyzbyć, żeby "wpadła w nas", mówiąc anegdotycznie, rzeczywistość australijska. Nagle stwierdzam, że Jezus mówi zupełnie inaczej, że był to inny sposób mówienia. U Niego słowa były żywe. Miłuj bliźniego jak siebie samego. Kazanie na Górze. Błogosławieństwa. Gdzież tam jest dwójnia przeciwieństw? Nie ma żadnej. To są po prostu słowa żywe. Rzecz fantastyczna: zen-buddyzm i studiowanie na tyle, na ile mogłem to robić, i tak daleko, jak zaszedłem na tej drodze, doprowadziły mnie do fantastycznego oświecenia - że nie można wykluczyć słowa żywego. Jeżeli nawet wszystkie słowa są puste, to nie można wykluczyć słowa żywego...\n... które by się zdewaluowało. Ono jest wiecznie żywe i wciąż aktualne, pełne treści...\nNo i tutaj zaczął się powolny, powolny powrót. I to raczej nie na takiej zasadzie, że studiuję, że czytam literaturę. Nie ukrywam dzisiaj, że bardzo często rozmawiałem ze świadkami Jehowy, którzy odwiedzali nas w Warszawie. Nikt jakoś nie mógł ich specjalnie znieść. Ja natomiast przyjmowałem ich na zasadzie: "błogosławiony, kto przychodzi w imię Pańskie". Traktowałem dyskusję z nimi jako dobrą okazję do zgłębienia, poznania lepiej Pisma Świętego. Tak to dzisiaj pamiętam i tak to wtedy traktowałem.\nPamiętasz kiedy czytałeś na serio po raz pierwszy Ewangelię św. Łukasza?\nTo był rok 69/70.\nByło to w czasie twoich studiów, czy już po?\nByłem na studiach, ale studia mi wtedy jakoś nie szły, bo praca magisterska o Salingerze utknęła w martwym punkcie, tym bardziej, że miałem "nadzorcę", Amerykanina, który chyba bardziej lubił tzw. bale i życie towarzyskie. Nie mogłem się z nim dogadać, bo wszystko, co powiedziałem mu o Salingerze od razu negował i mówił: "Słuchaj, to nie jest tak, jak ty mówisz, to wszystko jest Freud, tu wszystko trzeba freudowsko tłumaczyć". Bardzo mnie to denerwowało i w końcu "wciągnął" mnie bardziej zespół Anawa. Ktoś dowiedział się, że jest w Krakowie gitarzysta zespołu Vox Gentis, czyli ja, i ściągnęli mnie do Anawy. Praca magisterska została odłożona, zostawiłem ją tam gdzieś w katedrze na biurku. Powiedziałem sobie, że już więcej nie przyjdę. Uważałem, że u Mr. Donalda Doube’a nie będę mógł napisać tak, jak ja czuję Salingera. Uważałem, że Salinger jest kompletnie niezrozumiany. Wydaje mi się, że wokół niego zgromadzili się ludzie młodzi i starsi, dla których jest to raczej zabawowa sprawa - jesteśmy wokół mistrza Salingera, on tutaj pisze, my się bawimy! Amerykańskie dywagacje na temat Salingera - całą literaturę, którą czytałem, uważałem za kompletnie pomyloną, nie łapiącą tego, o czym pisał. To jeszcze bardziej skłócało mnie z moim promotorem, nie mogliśmy zupełnie znaleźć płaszczyzny porozumienia.\nI to był chyba czas kiedy jednocześnie coraz bardziej wchłaniała cię muzyka. W Krakowie wiele się wtedy działo... Jak zaczęła się twoja przygoda ze sceną?\nTo był już czas znajomości z Korą. Zanim urodził się nasz pierwszy syn, Mateusz, grałem w zespole Anawa. Wiadomo, że kiedy znajdujesz się w Krakowie, to jest to czas ciągłego balansowania pomiędzy światem swoim a światem sztuki. Przecież myśmy ciągle przebywali w Piwnicy pod Baranami, w Kolorowej, w Krzysztoforach. Tomek Hołuj, który był znajomym Kory i później moim, i który ze mną i z Jackiem Ostaszewskim wspólnie założył i grał w zespole Osjan, studiował na ASP, więc Akademia ciągle była obecna w naszych rozmowach. Kantor przechadzał się po Krzysztoforach, Jonasz Stern przechadzał się Plantami w stronę Krzysztoforów, albo dalej... Ta atmosfera wciąż była obecna. Mężem mojej siostry był Antoni Dzieduszycki - krytyk, historyk sztuki. Ciągłe wernisaże. Ja byłem wtedy młody i nie do końca rozumiałem o co tu chodzi. Tutaj Hasior, z którym miałem ciągłe kontakty, cały świat krakowskiej bohemy, tu Piotr Skrzynecki, tu Piwnica pod Baranami, tu uczeń Mehoffera czyli Zdzichu Lewanowicz, który robił genialne dekoracje w Piwnicy pod Baranami, tu uczeń ucznia Mehoffera czyli Jan Burnat, wspaniały grafik, tu Stanisław Wójtowicz - artysta światowej klasy, który wpadał o drugiej nad ranem do Piwnicy i rzucał mi się nagle, ni stąd ni zowąd, w ramiona w tłumie ludzi. Tu także muzyka, świat sztuki i może mniej sprawy wiary. Znowu zaczęło się to wszystko jakoś bardziej "kręcić". Pojechaliśmy z Osjanem na Famę do Świnoujścia, idziemy sobie ulicą, bulwarem nadmorskim, patrzymy, a tu stoi taka piękna dziewczyna z jakimś chłopakiem. Osjan pewnie bardziej był zainteresowany tą dziewczyną lecz ja zacząłem rozmowę z chłopakiem. Poczciwy, uśmiechnięty, sprzedawał wodę sodową z sokiem. Okazało się, że wynajął saturator i już któryś tydzień sprzedaje wodę sodową, ale jeszcze nie zarobił nawet na opłacenie tego saturatora. Ale był bardzo pogodny, uważał, że prędzej czy później jakoś mu się to wszystko zwróci. Była to niezwykła znajomość, ponieważ okazało się, że jest to bardzo charyzmatyczny, niezwykły człowiek, jedyny prawdziwy mój przyjaciel, odległy, bo mieszka na drugim końcu Polski. On i jego żona byli wierzącymi, praktykującymi ludźmi. Ja od Kory dostałem taki ceramiczny medalik z Matką Boską, który gdzieś chyba dziadkowi "buchnęła" z domu, pod maluneczkiem na emalii niemiecki napis: "Muttergottesberg". Nosiłem go na sznureczku, czy na rzemyczku, i ci znajomi od saturatora pytają się nagle: "Co to jest?" Mówię, że to Matka Boska, a oni się dziwią: "Jak to Matka Boska? Myśleliśmy, że Buddę tu nosisz albo coś". I nagle uświadomiłem sobie - rzeczywiście, mam medalik, noszę medalik. Zaczęły się rozmowy i tak powoli zaczął następować powrót na "obszar chrześcijański".\nKora też uczestniczyła w tej przygodzie?\nMyślę, że Kora miała totalną niechęć do wszelkich rozmów na religijne tematy. Takie rzeczy chyba jej nie interesowały.\nKiedyś widziałem zdjęcia pokazujące gipsowe figurki Matki Bożej, które Kora zbiera i maluje farbami na różne sposoby. Czy według ciebie jest to zabawa artystyczna, czy może pewien rodzaj sentymentu do tej postaci, jakoś jej znanej i może nieobojętnej religijnie?\nKora wychowała się na ulicy Grottgera, tuż obok kościoła. Jej dzieciństwo, podejrzewam, było trudne, dlatego, że była w Jordanowie u sióstr zakonnych, potem następne jej lata dziecięce to był Kraków, ten piękny Kraków. Myślę, że jeżeli czegoś nie lubi, to na pewno nie ma w niej czegoś takiego, żeby nie lubiła Pana Boga (mówię w czasie przeszłym, bo nie wiem jak jest teraz), Jezusa, czy Matki Boskiej. Wydaje mi się, że nie lubiła ludzi, którzy w jej oczach źle sprawowali posługę Bożą, a którzy mieli głosić Ewangelię. Że to była raczej niechęć do ludzi, u których to się niespecjalnie spełniało, przynajmniej w jej oczach. Czyli byłaby to raczej niechęć do konkretnych ludzi, a przez to siłą rozpędu do instytucji Kościoła. Tak ja to widzę. Bo nie wierzę, żeby Kora była niewierząca. Przez to, że jest z Kamilem, który jest po studiach filozoficznych (ATK), wydaje mi się, że stara się jeszcze z innych punktów zobaczyć różne rzeczy i że nie do końca sam rytuał kościelny jej wystarcza. Tutaj jest filozofia, pisarze, którzy wspaniale piszą. Pamiętam, że ciągle na koncerty woziła poezję różnych wspaniałych poetów, czy książki wspaniałych pisarzy. Obracała się w świecie, nie chciała się zamknąć na ławeczce kościelnej.\nOd kiedy byliście razem z Korą, raczej nie mieliście kontaktu z Kościołem?\nOd kiedy zaczęły się dziać w moim życiu takie rzeczy, że nie mogłem już zaprzeczać, że białe jest białe, w tym momencie kiedy zaczęły się zjawiać ewidentne znaki, mieszkaliśmy w Warszawie. Wydaje mi się, że każdy kto idzie drogą ku Bogu, ku Jezusowi, ma na tej drodze znaki, które tylko on widzi. Jest to już bezpośredni kontakt każdego człowieka z Bogiem. I są pewne ewidentne sytuacje, których nie można tłumaczyć na sposób ludzki, udawać, że tutaj nie ma interwencji Bożej, jeżeli ona jest. I uważam, że nie byłoby w porządku, gdybym udawał, że tego w moim życiu nie było. Tak więc chciałem wziąć ślub kościelny, chciałem wreszcie po tylu latach iść do spowiedzi. Ksiądz mnie wyrzucił sprzed konfesjonału, wrzeszczał za mną na ul. Chłodnej w Warszawie: "Ta młodzież, co wy sobie myślicie?". Z drugiej strony, Kora nie chciała małżeństwa kościelnego, może słusznie, jeżeli czuła, że ten związek ze mną nie jest związkiem właściwym.\nAle dzieci - Mateusza i Szymona - ochrzciliście?\nTak, Szymon, i Mateusz byli ochrzczeni. Może nie tak bardzo wcześnie,bo Szymon miał sześć lat, a starszy syn, Mateusz został ochrzczony w wieku dwóch lat. Dopilnowała tego moja mama.\nWróćmy do byddyzmu... W międzyczasie odpłynął jakoś na bok?\nWydaje mi się, że w tym regionie świata, gdzie żył Budda, został przygotowany grunt duchowy i filozoficzny, "dialektyczny", na przyjęcie Jezusa. Dlatego nie dziwię się, że wielu buddystów przyjmuje Jezusa.\nJako jednego z wielkich proroków w historii świata.\nAle też wielu buddystów przechodzi na chrystianizm, bo uwierzyli, że Jezus jest Synem Bożym. Jest coś takiego, że ludzie różnych ras, czy różnych wiar przechodzą na chrześcijaństwo przez działalność misyjną... Nie wiem dokładnie jakie są drogi tych ludzi.\nDzieje się tak pewnie dzięki Duchowi Świętemu...\nŚw. Paweł mówi, że w gruncie rzeczy Duch Święty jest wszędzie.\nUważam, że często biały człowiek popełnia ogromny, niewybaczalny błąd twierdząc, czy też reagując w taki sposób, jakby chciał zaprzeczyć, że Duch Święty gdziekolwiek idzie, tam również operuje. Przecież mamy Indian amerykańskich i buddystów. Zresztą Salinger też starał się to pokazać, że gdzieś jest ta wspólna nić. Nie nazwał tego nigdy działalnością Ducha Świętego, czy Jego obecnością, ale szukając jakichś wspólnych mianowników w różnych regionach świata, w różnych wyznaniach, w różnych religiach, szukał w gruncie rzeczy powiewu Ducha Świętego.\nKościół twierdzi, że we wszystkich religiach istnieją ziarna Prawdy i wielu ludzi szuka autentycznie Boga czyniąc to w taki czy inny sposób. Różnie się Go też nazywa. Najczęściej chodzi o tego samego Boga, tyle że chrześcijanie nazywają Go - Bogiem, a inni... W buddyzmie tego Boga osobowego nie ma. Bogiem, jeśli tak można powiedzieć, jest w nim świat, wszystko co widzimy i czego dotykamy, każdy przedmiot, roślina, zwierzę itd. To panteistyczne podejście do rzeczywistości. W grupie Osjan spotkałeś się z praktykującymi buddystami, prawda?\nWłaściwie z prawdziwymi buddystami spotkałem się później. Byli to przyjezdni, choć nie wiem, czy mistrzowie czy asystenci. Ja nie byłem tam specjalnie dopuszczany, bo nawet moi przyjaciele, którzy zapraszali tutaj ważne osobistości duchowne, stojące wysoko w hierarchii, jak tylko one się pojawiały, prosili żebyśmy się gdzieś usunęli, bo zaraz będzie posiedzenie. Uważali, że nie jesteśmy mile widziani. Było to dla mnie bardzo dziwne, bo dla mnie duch buddyjski, o którym czytałem w literaturze był inny. Nie był to ten duch, który mnie wyprasza bo właśnie przyjeżdża mistrz.\nTo rzeczywiście dziwne. A jaka była duchowa atmosfera w grupie Maanam? Byliście tylko kolegami, którzy grają fajną muzykę, czy też ludźmi, którzy czasem rozmawiają o Bogu?\nWydaje mi się, że to nie jest specjalnie atrakcyjny temat w zespole Maanam. Jeżeli ktoś ma coś swojego, trzyma to bardziej dla siebie. Być może wynika to z tego, że się trochę wstydzą, że ktoś będzie śmieszny? Może Kora wprowadziła taką aurę, że właściwie o Kościele, czy o Bogu się nie rozmawia? Nie był to temat naszych rozmów. Czasami jakoś się to przewijało, bo przecież nie wszyscy mają, jak to się mówi, uporządkowane sprawy z Panem Bogiem. Nawet nie chcę mówić, kto ma, a kto nie ma. Czasami takie rozmowy były, być może przez świadomość tego, że jednak te sprawy są ważne. Rozmowy były, nie ze wszystkimi na pewno, ale raz na jakiś czas coś takiego bywało.\nPrzyznasz, że muzycy rockowi są ludźmi bardzo wrażliwymi duchowo... Muzyka jest rzeczywistością, za którą stoi zawsze jakiś duch. Każdy z was wkłada tego ducha w instrument, w wydobywanie dźwięków... I chyba każdy z muzyków musi zadawać sobie pytanie - "Co lub Kto za tym stoi?"\nMyślę, że w Maanamie jest jedna dobra rzecz, że każdy naprawdę stara się dać z siebie to, co ma najlepszego, chociaż są okresy lepsze lub gorsze.\nJesteście bardzo solidnymi muzykami. To się czuje.\nPamiętam, ile razy Rysiu powtarzał solówkę przy "Oddechu szczura", czy "Karuzeli", ile czasu trwało jej nagrywanie. Nieraz pół godziny, a nawet godzinę, aż zostało złapane to prawdziwe, stuprocentowe trafienie. Nikt się tego nie wypiera, wiemy o tym, że każdy chciał zagrać jak najlepiej, że "byle co" nie przechodziło. Kora w tekstach starała się nie mieć ani jednego tzw. "puszczonego wyrazu". Czasami wyrazy się powtarzały, ale były to już moje dopasowywania ich do muzyki i jest to normalna, dopuszczalna rzecz.\nPrzejdźmy do tego, co się działo się u ciebie w ostatnich latach. Na początku rozmowy wspomniałem, że "powróciłeś do Pana Boga". Był w twoim życiu taki moment, że jakoś bardziej świadomie w Niego uwierzyłeś? Jak to się dokonało, w jakim kontekście, dlaczego akurat wtedy, a nie kiedy indziej?\nTo nie było tak, że w jakimś momencie uwierzyłem i już było wszystko dobrze. To była wiara bardzo krucha, chwiejna. Iluż świętych modliło się przez całe życie: "Przymnóż mi wiary, Panie Boże, przymnóż mi wiary". W każdej chwili jesteśmy wystawiani na próbę przez swoją pychę, przez swoje chcenie pokazania siebie światu w lepszym świetle, jesteśmy narażeni na odejście. Każda taka chęć, że ja... powoduje jakby ześlizgiwanie się w dół. Więc to wszystko nie było takie proste.\nZatem nie nastąpiło to tak - w jednej chwili?\nWydaje mi się, że w moim przypadku sprawdziło się to, co mówił Jezus. Tych, których Pan Bóg kocha, czasami tak wypróbowuje - muszą przejść przez ogień; tych których kocha, musi poddawać próbie. I tutaj była ona próbą złamania samego siebie, czyli próbą złamania samego siebie w mojej przejażdżce, czy też przygodzie z alkoholem. Wyrzeczenie się alkoholu w tym momencie, w którym miałem się go wyrzec, było wyrzeczeniem się samego siebie. Czyli tego, co było napędem naszego życia przy tych olbrzymich zmęczeniach przy koncertach, później w wolnych chwilach. Była to rezygnacja z czegoś, co powoduje, że się dobrze czujemy. Oczywiście, następnego dnia (po koncertach) czuliśmy się zawsze fatalnie, gdy się łapało wiatr w plecy. I jak się tego wyrzec? Takiej przyjemności? Było to złamanie samego siebie, i to już nie na zasadzie, że się czegoś tam wyrzekam, tylko musiałem się wyrzec nałogu. Bo to był nałóg. Czyli coś, czego właściwie nie można się pozbyć. Trzeba samego siebie złamać, żeby od tego odejść. Bardzo trudna rzecz, zwłaszcza z alkoholem. Z narkotykami jest jeszcze gorzej...\nJak długo trwał ten nałóg?\nTo trwało ładnych parę lat, właściwie kilkanaście, dziesięć - dwanaście lat. Oczywiście - alkohol wciąga jednych szybciej, drugich wolniej. My byliśmy dość odporni, bo tolerancja naszych organizmów na alkohol była dość duża. Można było dość dużo wypić, zwłaszcza przy takim trybie życia.\nNieustające trasy, koncerty, często dzień po dniu, i nieustanne duchowe napięcie, no bo w końcu ludzie czekają, liczą na to, że dacie z siebie wszystko. Każdy koncert, was muzyków, kosztuje wiele energii, którą człowiek musi w sobie wciąż znajdować i nią emanować...\nDobrze by było, żeby gdy brakuje sił w czasie koncertu, bo jest to już drugi koncert w tym dniu, dziewiąty, czy już osiemnasty koncert w trasie, mały kieliszeczek koniaku, czy whisky stojący na wzmacniaczu wystarczył, pomógł. Przez następne 20 -30 minut czuje się taki lekki kop i znów wszystko w tym zmęczeniu toczy się dalej. Na tym się jednak oczywiście nie kończyło i suma sumarum, człowiek staje się uzależniony, staje się w ten czy inny sposób narkomanem - czy narkotykowym, czy alkoholowym, czy jakimkolwiek innym, i... trzeba złamać samego siebie, żeby na nowo być człowiekiem.\nU ciebie właśnie coś takiego się dokonało - takie złamanie siebie... Kiedy to było?\nTo musiało się dokonać. Dochodzisz do pewnej granicy i masz szczęście, jeśli udało ci się przejść tę granicę żywym. Wielu tego momentu nie przeżyło i wielu tego momentu nie przeżywa codziennie na całym świecie. Dochodzi się tam, gdzie jest nikła szansa na przeżycie. Ja pamiętam i tutaj tego nie ukrywam - w momencie, kiedy wiedziałem, że umieram, modliłem się do Boga, wzywałem Jego imienia na pomoc. I jakimś cudem przeżyłem. Ale wiedziałem, że jest to koniec. Tak jak mówię, wielu ludzi tego nie przeżywa.\nJak to jest naprawdę z muzykami rockowymi? Czy większość z nich musi mieć kontakt z alkoholem, narkotykami, by móc grać? Trzeba ich szukać, nie da się bez tego przeżyć?\nMaanamu narkotyki jakoś nigdy nie kręciły. Wydaje mi się, że to zmęczenie dawało się lepiej, pozornie oczywiście, niwelować właśnie alkoholem, piwem, szampanem.\nWielu rockowców jednak to robi, wchodzi w te pułpki...\nNiewątpliwie wielu to robi, i wielu z nich znamy. Na przykład, pamiętam Ryszarda Riedla. Nigdy się specjalnie nie przyjaźniliśmy, z zespołem Dżem mieliśmy raczej kontakt przez osoby trzecie.Ich fani przyjeżdżali również do nas i często rozmawialiśmy o zespole Ryszarda Riedla i o nim samym. Wiedziałem, że jest uzależniony . Kiedy już właściwie wyszedłem z nałogu, poznałem w Olsztynie młodego człowieka, który kiedyś produkował narkotyki i sam był narkomanem... zupełna tragedia! Wyszedł z tego jakimś cudem i prowadził terapię w Olsztynie, zajęcia odwykowe dla ludzi uzależnionych od narkotyków. Tacy jak on są najlepsi, bo wiedzą, o co chodzi. Znał Riedla i wiem, że Ryszard w pewnym momencie miał jechać do niego. Kiedy udało mi się wyjść z alkoholu - był to już drugi, trzeci rok trzeźwości, nagle zaczęło mi zależeć, może przez tę olsztyńską znajomość, żeby Ryśkowi się udało. Wiedziałem, że ma jechać do Olsztyna i że jest to jakby wyjazd ostatniej szansy. Graliśmy razem koncert w Bielsku Białej, widziałem na próbie Ryszarda, eleganckiego, czysto ubrany, kapelusz. Wyglądał z odległości paru metrów dobrze. Pomyślałem sobie, że może się udało? Podchodzę do niego i pytam się: "No, jak?". On rozumiał o co chodzi, wiedział, o co go pytam. Odpowiedział : "Niedobrze". I wiedziałem, że to już chyba niestety będzie koniec, że nie dał rady.\nBył w Olsztynie, wrócił stamtąd, ale niestety ten ostatni raz też się nie powiodło. Nie wyszło.\nTy również byłeś w trudnej sytuacji, tyle że alkoholowej... Jak przeżyłeś ten moment śmierci, spotkania się z nią oko w oko, o którym mówiłeś?\nTo było po sylwestrze, taka klasyczna czternastodniówka. Wiem, że są ludzie, którzy twierdzą, że u nich to trwa np. pięć lat, albo rok albo pół roku. Takie picie codzienne u mnie, to były całe lata. Natomiast ciąg klasyczny, czyli sen - picie - sen - picie... trwał u mnie 14 dni. W moim przypadku było to wystarczające, żebym stanął oko w oko z... Są ludzie, u których to może trwać dłużej. Jak oni to wytrzymują? Nie wiem. Te kolejne 14 dni doprowadziły mnie do bliskiego spotkania ze śmiercią.\nCo się wtedy czuje? Czy zresztą da się to w ogóle opisać?\nOpisać to słowami jest bardzo trudno, natomiast z całą pewnością mogę powiedzieć, że alkoholik umiera tyle razy, ile razy ma kaca. Umiera tysiące razy, setki razy. Natomiast, gdy przychodzi ten moment, to wie się na pewno, że tym razem umiera się naprawdę. I wydaje mi się, choć jest to tragiczne, że dla wielu alkoholików dopiero ten moment powoduje opamiętanie się i przełamanie. Wiadomo, że następnego razu już się na pewno nie przeżyje.\nGdzie przeżyłeś taką chwilę?\nTo było w Warszawie, na Saskiej Kępie.\nCzy to prawda, że ktoś cię uratował?\nUratowała mnie Małgosia Geysmerowa, współzałożycielka Monaru.\nTo był 1989 rok. Przyjechała po mnie i zawiozła mnie na odtrucie. Na nią zawsze mogłem liczyć. O dziwo, ja żyję, a ona już nie żyje. Zmarła na serce.\nCzy teraz, patrząc z perspektywy czasu, czujesz, że był w tym palec Boży?\nCoś jest takiego, że ta próba musi się dokonać w ogniu, żeby człowiek zdał sobie z tego sprawę, żeby stał się człowiekiem, żeby zaczął tak naprawdę żyć. Musi nastąpić takie przełamanie samego siebie i wtedy można powiedzieć, że dotknęło się tego najczulszego miejsca, dotknęło się samego siebie. Wydaje mi się, że życie do tego momentu może być miałkie, zawsze się udaj: tutaj cię poklepią po plecach, tutaj ci doleją, podsypią, tu napiszą ci dobrą recenzję. Gdybym nie przeszedł tego okresu i tego strasznego momentu, nigdy bym nie wiedział, co to znaczy być naprawdę człowiekiem, jaka jest głębia człowieka. A wydaje mi się, że w niektórych przypadkach ludzie doznają jeszcze większego odkrycia głębi, nędzy ludzkiej. Krótko mówiąc, żarty się w tym momencie kończą. Może dlatego dobrze się czuję w Zakopanem, ponieważ z góralami jest konkretna rozmowa. Bo to są ludzie konkretni. Jak śpiewają to konkretnie, jak biją - to też konkretnie. Jak mówią, to mówią konkretnie. Jak procesują się o miedzę, to robią to przez 30 lat (śmiech).\nPóźniej twoje życie zaczęło się powoli układać w jakąś logiczną całość. Słyszałem, że znalazłeś dziewczynę i zaczęła się nowa rzeczywistość. To było po wspomnianym fakcie?\nZa każdym razem może się wydawać człowiekowi: jestem dobrym człowiekiem, samemu coś mogę. Ale czy rzeczywiście możemy uczynić sami swój włos czarnym lub białym? Wydawało mi się, że Bóg mnie kocha, jestem człowiekiem wierzącym, ale Pan Bóg jak gdyby mówił: "Sam nie dasz rady. Jeżeli będziesz chciał sam, to Ja ci pokażę, jak to jest samemu. Jesteś wierzący, a wchodzisz np. w układ z kobietą, gdzie jest ślub kościelny. Wiesz, że robisz źle, a nie możesz się sam z tego wyzwolić. Tu jest alkohol, również niedobry! Dawałeś mi przysięgi, złamałeś przysięgi. Sam nie dałeś rady. Masz być uczciwy - nie do końca jesteś uczciwy. Nie dajesz rady". Bo jest coś takiego, że w pewnym momencie nie masz pieniędzy i musisz zrobić coś, co jest nie do końca uczciwe, aby te pieniądze zdobyć. Bo jesteś sam, bo chcesz sam. W pewnym momencie mówię: "Dobrze, to ja już nie chcę sam. Panie Boże, prowadź! Jeżeli chodzi o sprawy małżeństwa, czy jakiegoś ustabilizowania swojego życia, to tym razem mówię: Prowadź Ty!". I myślę, że dobrze zrobiłem.\nCzy przez te lata, kiedy nie miałeś kontaktu z sakramentami, odczuwałeś jakoś ich brak? A było to dla ciebie zupełnie obojętne?\nWydaję mi się, że nie ma wyjścia. Jeżeli wierzysz w Jezusa Chrystusa, idź się wyspowiadaj! Musisz oczyścić siebie, bo to jest dobre dla ciebie, to jest dobre dla mojego kontaktu z Jezusem, z Panem Bogiem. Wydaję mi się, że sumienie w człowieku, jeżeli jest, to prędzej czy później doprowadzi do tego, że człowiek musi pójść i wyznać przed Bogiem: "Panie Boże, zgrzeszyłem, chcę mieć przed Tobą czysty rachunek, bez żadnego kombinowania". Nie możesz się wyspowiadać, jeżeli żyjesz w związku niekościelnym. Na szczęście moja trzecia wybranka okazała się tą prawdziwą! Mogliśmy wziąć ślub kościelny, mogłem pójść się wyspowiadać. Mało tego. Była bardzo przedziwna sprawa, bo nie mogłem dotrzeć do swojego świadectwa chrztu. Dzwoniłem po wszystkich możliwych kościołach w okolicy, w której mieszkałem i do dzisiaj nie wiem, gdzie się ono znajduje. Natomiast znalazłem zdjęcie z Komunii. Wiedziałem, że skoro zostałem dopuszczony do Komunii, to musiało być też gdzieś świadectwo chrztu. Niestety, nie znaleziono go i musiałem przyjąć chrzest po raz drugi, tzw. warunkowy, w Polkowicach.\nTam mieszkała moja późniejsza żona z rodzicami. Urodziła się we Wrocławiu, a tam mieszkała. I tam poznałem moją żonę, na koncercie w Polkowicach. 3 maja - był tam jednocześnie odpust i koncert Maanamu. Proboszcz ks. Marian Kopko, który udzielał mi później chrztu w Polkowicach, pamiętał ten koncert. Któregoś dnia mój teść zaproponował mi przejażdżkę po okolicy i powiedział, że zobaczę coś, czego jeszcze nie widziałem. Pojechaliśmy wszyscy. Z kopalni miedzi są wypłukiwane odpady i gromadzone w gigantycznym zbiorniku. Kto nie był i tego nie widział, nie będzie wiedział nawet, o co chodzi. Na olbrzymim obszarze - odpady z kopalni miedzi.\nTo jakiś kosmiczny pejzaż?\nTak, dokładnie! Jakaś magma na przestrzeni wielu kilometrów kwadratowych. Potem pojechaliśmy do miejscowości Wysoka Cerkiew, albo Grodowiec - są dwie nazwy. Jest tam kościółek. Miejsce to ma tak niezwykłą aurę, że pojechałem tam następnego dnia i trafiłem na moment, kiedy budynek był otwarty. Jest to przepiękny, barokowy kościół, miejsce pielgrzymek od chyba XI. wieku. Jego wystrój jest niezwykły. Musi tam "coś" być, skoro przychodziły do niego pielgrzymki. Jest tam np. figurka Matki Boskiej jako małej dziewczynki - słynąca łaskami i cudami. Powiedziałem sobie, że chciałbym mieć ślub w tym kościele i myślę, że Matka Boska Grodowiecka mnie tam zaprowadziła.\nTo jest gdzieś na północny zachód od Wrocławia?\nJest to między Lubinem a Głogowem.\nTen pejzaż i nagle kościół, to jakby skrót, symbol twego obecnego życia...\nCzęsto ludzie mi mówią, że nie lubią chodzić do kościoła, że nie rozumieją mszy, że chodziliby, ale wolą być sami z Panem Bogiem. Zdaję sobie sprawę, że nie rozumieją jakie jest znaczenie Eucharystii . Do kościoła przychodzi się z powodu Eucharystii i dla tego wszystkiego, co ona sprawia.\nDla szukania bliskości z Chrystusem, gdy się za Nim tęskni, w Niego wierzy...\nWłaśnie to jest jej głównym sensem! Nie to, żeby posiedzieć, pośpiewać - to może być piękne lub właśnie nudne i dlatego ludzie nie chodzą do kościoła, tylko modlą się samemu, w ciszy. Ale Jezus mówi: "Jeżeli nie będziesz spożywał mojego Ciała, pił mojej Krwi, nie wejdziesz do Królestwa Niebieskiego". Czyli bez Eucharystii jest to niemożliwe. Spotkanie z Jezusem nie jest możliwe bez Eucharystii. Chociaż na pewno wysłuchuje On każdej naszej modlitwy.\nA teraz, jak to jest? Gdzie bywasz w kościele? W Krakowie, Warszawie, czy w Zakopanem?\nW Zakopanem jest kościółek braci bernardynów na Bystrem, więc to jest takie moje stałe miejsce, moja parafia zakopiańska. W piątek, sobotę, niedzielę z Maanamem zazwyczaj gramy i jestem poza Zakopanem. Ale jeżeli nie siedzimy cały dzień w samochodzie - bo czasami są takie długie przerzuty, po kilkaset kilometrów - to zawsze staram się pójść do kościoła. Nieraz jest to niemożliwe ze względu na jazdę, ... taki zawód, ale zawsze można pójść w poniedziałek lub wcześniej, przed wyjazdem.\nAlbo wysłuchać chociaż mszy świętej przez radio. Wasze córeczki, bo masz ich podobno trzy, zostały ochrzczone w Zakopanem?\nKsiądz proboszcz Marian Kopko z Polkowic powiedział, tak trochę żartem, że pierwsze, które nam się urodzi, on chce ochrzcić. No więc z pierwszą córeczką, gdy miała niecały roczek, pojechaliśmy do Polkowic i tam została ochrzczona. Dwie następne zostały ochrzczone już w Zakopanem, właśnie na Bystrem.\nWypada mi życzyć, abyś tę przyjaźń z Bogiem kontynuował i żeby była ona pięknem twojego życia. Myślę, że małżeństwo też się inaczej przeżywa jeżeli w sercu jest Bóg, niż kiedy Go nie ma, kiedy człowiek wstydzi się o Nim mówić... Czujesz pewnie tę różnicę miedzy życiem teraz, a tym które prowadziłeś kiedyś?\nNa pewno. Jest to uczucie, że jest to ta druga połowa, która dopiero razem z pierwszą daje całość. I tak, jak wiele osób patrzyło bardzo sceptycznie na nasze małżeństwo, bo jest między nami duża różnica wieku, tak to małżeństwo okazało się najbardziej sensowne, prawdziwe. Moja żona jest wspaniała, naprawdę mi pomaga, podejmuje poważne decyzje; tam gdzie ja nie mogę, tam ona potrafi.\nTwoi rodzice jeszcze żyją?\nNie, moi rodzice już nie żyją, nie znają mojej aktualnej żony, ale myślę, że jeżeli patrzą na nas, skądkolwiek patrzą, są szczęśliwi.\nDzięki za rozmowę. Chwała Panu Bogu za to czego w tobie dokonał!\nTo może na sam koniec: nie chciałbym sprawiać takiego wrażenia, jak to ludzie często określają - nawiedzonego. Ludzie mówią: nawiedzony, nawiedzona. Violetta Villas - nawiedzona, Kora - nawiedzona w inny sposób. Ja mówię konkretnie, jest to konkretna rozmowa i chciałbym, żeby to czytelnik wiedział. Ale też chciałbym powiedzieć, że tak naprawdę pięknie, cudownie, naprawdę wspaniale będzie dopiero wtedy, kiedy wiara będzie poparta ciągłym, mimo upadków, powracaniem do Jezusa, ciągłym powracaniem do Boga. Nawet jak się, nie daj Boże, zdarzy najgorszy upadek. A z drugiej strony najpiękniej i cudownie będzie wtedy, kiedy będziemy zawsze czuwali. Musi być cały czas czuwanie, mimo zmęczenia, mimo upadków i mimo różnych pokus, mimo różnych dziwnych sytuacji w życiu. Bo to nie wszystko się tak prostuje i następują ciągłe próby i upadki. Trzeba zawsze jednak zachowywać stan czuwania, stan modlitwy, stan kontaktu. Inaczej zakopiemy te talenty, które nam dano i nic z tego nie będzie. I to będzie dopiero klęska!\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: kultura artyści muzyka buddyzm wspomnienia alkoholizm MP3 Marek Jackowski Manaam


Bloger Gray maluje\nPromienny wygląd to marzenie niejednej z nas. Ale nie jest to nieosiągalne marzenie! Wystarczy podczas pielęgnacji i makijażu zwracać uwagę na kilka kwestii. Podejmiesz wyzwanie? Glow można osiągnąć oczywiście przy pomocy kosmetyków. Niezastąpionym produktem, a ta...\nBloger My Hair World\nBloger Laura Romanowska\nKrem pod oczy. Jak wybrać ten idealny?\nBloger Diane Fashion\nBloger Anita Dorosz\nDłonie to nasza wizytówka, lubimy, gdy są gładkie i miękkie w dotyku. Jak sprawić jednak, aby były w dobrej formie przez cały rok, a w szczególności teraz, w zimowych, chłodnych miesiącach? Ochrona, ochrona i jeszcze raz ochrona! Codziennie nasze dłonie narażo...\nBloger Zuzanna Dudko\nKremy pod makijaż. Dlaczego warto je stosować?\nBloger Natalia Starikiewicz\nBloger Natalia Jankowska\nBloger Anna Modzelewska\nProblemy ze skórą w ciąży. Jak sobie z nimi radzić?


StereoLife - Denon AVR-X3600H\nDenon przedstawił właśnie swój najnowszy amplituner AV serii X. AVR-X3600H został wyposażony w technologię IMAX Enhanced, a także pełny zestaw formatów audio 3D, w tym Dolby Atmos, DTS:X, DTS Virtual:X oraz nową technologię Dolby Atmos Height Virtualization (dostępną poprzez aktualizację oprogramowania). Obsługuje również najnowsze standardy dekodowania wideo, w tym Dolby Vision, HDR10, HLG oraz rozdzielczość 4K Ultra HD. Ponadto, amplituner AVR-X3600H oferuje funkcjonalność eARC (Enhanced Audio Return Channel) oraz tryb Auto Low Latency Mode (ALLM), które mają zapewnić użytkownikom doskonałą wydajność i najnowsze opcje łączności na wiele lat.\nJak informuje producent, amplituner AVR-X3600H zapewnia wysoką moc dzięki zastosowaniu wysokoprądowych, starannie zaprojektowanych wzmacniaczy dla wszystkich kanałów. 9-kanałowy stopień wyjściowy amplitunera jest w stanie przetwarzać do 11.2 kanałów, aby sterować głośnikami w konfiguracji 7.2.4 w połączeniu z zewnętrznym wzmacniaczem dwukanałowym. Dla entuzjastów hi-fi, AVR-X3600H oferuje 32-bitowe przetworniki cyfrowo analogowe AKM umożliwiające dekodowanie dźwięku w wysokiej rozdzielczości z wielu bezstratnych formatów plików, takich jak ALAC, FLAC oraz WAV do 24 bit/196 kHz. Amplituner jest również kompatybilny z plikami DSD 2,8/5,6 MHz. Odtwarza muzykę w wysokiej rozdzielczości z pamięci masowych za pomocą wejścia USB na przednim panelu lub ze źródeł sieciowych. AVR-X3600H obsługuje również popularne typy plików, takie jak MP3 i WMA. Standard IMAX Enhanced będący wynikiem współpracy firm IMAX i DTS został wprowadzony w 2018 roku, oferując użytkownikom nowy poziom jakości wrażeń audio - wizualnych w zaciszu domowego salonu. Technologia Dolby Atmos Height Virtualization dodaje wirtualne efekty surround wyższej warstwy do tradycyjnej zawartości stereo lub surround, a także do treści kodowanych Dolby Atmos przy użyciu mniejszej liczby głośników. Umożliwia to stworzenie wrażenia dźwięku, które rozbrzmiewa zarówno ponad jak i dookoła słuchacza, wykorzystując tylko głośniki warstwy na poziomie słuchacza. Technologia ta jest idealna dla systemów bez głośników wyższej warstwy lub głośników surround rozmieszczonych w całym pomieszczeniu, takich jak 2.1 lub 5.1, znacznie upraszczając instalację oraz zapewniając jednocześnie doskonałe wrażenia dźwięku w promieniu 360 stopni. Technologia Dolby Atmos Height Virtualization zostanie aktywowana za pośrednictwem przyszłej aktualizacji oprogramowania systemowego.\nAVR-X3600H umożliwia oglądanie ulubionych filmów, programów i gier wideo z najlepszą dostępną jakością obrazu. Amplituner wyposażony został w osiem wejść i trzy wyjścia HDMI, które obsługują pełną rozdzielczość wideo 4K Ultra HD 60Hz, High Dynamic Range (HDR10), Dolby Vision, Hybrid Log-Gamma (HLG) 4:4:4 Pure Color sub sampling, oraz BT.2020. Nowy AVR oferuje także HDCP 2.3 - najnowszy standard ochrony przed kopiowaniem - we wszystkich portach HDMI, pozwalając użytkownikom cieszyć się bez ograniczeń zawartością chronioną przed kopiowaniem. Dzięki technologii eARC (Enhanced Audio Return Channel) Denon AVR-X3600H obsługuje również transmisję nieskompresowanego dźwięku w doskonałej jakości z aplikacji telewizyjnych do amplitunera AV za pomocą pojedynczego kabla HDMI. Aby uzyskać najlepszą możliwą funkcjonalność systemu przy każdej konfiguracji, można przypisać to samo źródło wejściowe HDMI do wielu wejść i wybrać różne źródła audio. Certyfikowany przez Imaging Science Foundation amplituner AVR-X3600H posiada pełny zestaw funkcji kalibracji wideo (do użytku przez technika/instalatora ISF), wraz z trybami ISF Day i ISF Night. Nowy amplituner z serii X obsługuje także tryb Auto Low Latency Mode, który zapewnia użytkownikom Xbox One bardziej realistyczne i wciągające wrażenia podczas gry po podłączeniu kompatybilnego telewizora, który również obsługuje ALLM.\nAmplitunery AV z serii X marki Denon są kompatybilne z asystentami głosowymi Amazon Alexa, Google Assistant oraz Apple Siri. Użytkownicy mogą korzystać z usługi Amazon, aby korzystać z różnych funkcji, w tym przełączników, aby korzystać z multimediów, podczas gdy Google Assistant i Apple mogą być używane w trybie głośności, przechodzenia do następnego utworu i obsługi wielu innych funkcjonalności. Dzięki wbudowanej technologii HEOS wraz z Apple AirPlay 2 amplituner AVR-X3600H może bezprzewodowo streamować muzykę do kompatybilnych komponentów HEOS z muzycznych serwisów streamingowych online, w tym Spotify, Deezer, Amazon Music, TuneIn, SoundCloud, TIDAL i wielu innych. Konsumenci mogą również cieszyć się ulubioną muzyką w dowolnym pomieszczeniu bezprzewodowo. AVR-X3600H umożliwia równoczesne odtwarzanie 9.2 kanałowego dźwięku przestrzennego w jednym pomieszczeniu i osobnego źródła lub streamingu muzyki w innym pokoju. Możemy więc nawet cieszyć się natywnym wielokanałowym dźwiękiem przestrzennym w głównym pomieszczeniu, jednocześnie odtwarzając ten sam dźwięk zredukowany do 2 kanałów w drugiej strefie lub przesyłać strumieniowo sygnał za pomocą bezprzewodowego systemu HEOS. AVR-X3600H będzie dostępny w sprzedaży w sierpniu u autoryzowanych sprzedawców Denona w cenie 4995 zł.


Urządzamy kuchnię z wyspą – nowoczesne-kuchnie.pl\nMając do dyspozycji dużą kuchnię postawmy na wyspę, którą ustawimy w jej centralnym punkcie. Jest to bardzo nowoczesny akcent, który spotkał się z pozytywnym odbiorem wśród wielu osób. Warto poznać zalety takiej wyspy kuchennej, która może spełniać wiele funkcji.\nTaka kuchenna wyspa to w głównej mierze miejsce do pracy. Dzięki niej zyskujemy przestrzeń do gotowania, siekania, obierania. To także miejsce, gdzie można przygotowywać posiłki lub inne rzeczy wspólnie. W tradycyjnej kuchni, bez takiej wyspy razem przygotowujemy posiłki, jednak na ogół nie stoimy w jednym miejscu. W tym wypadku jesteśmy zgromadzeni wokół jednej wyspy i w razie potrzeby jesteśmy w stanie sobie szybciej pomóc. Jak pokazują badania, wyspa kuchenna pomaga nam również być bardziej otwartym na siebie. Spędzając wspólnie czas na przyrządzaniu posiłków przy wyspie mamy więcej okazji do porozmawiania.\nWyspa kuchenna umieszczona w centralnej części kuchni może być również stołem, gdzie z powodzeniem można całą rodziną spożywać posiłki. Z jednej strony takiej wyspy można umieścić kilka hokerów, które świetnie wpasowują się w nowoczesną aranżację. Szybkie śniadania, kolacja na wieczór lub też wspólny obiad z innymi członkami rodziny. W tym momencie nie będziemy musieli już stawiać na dodatkowy stół, jeżeli nasza wyspa kuchenna będzie miała odpowiednie rozmiary. Nie tylko będziemy mogli na niej przygotowywać różne dania, ale będziemy mogli przy niej wspólnie spędzać czas na posiłkach.\nPrev:Praktyczna kuchniaNext:Aranżacja kuchni krok po kroku\nWygoda, komfort, funkcjonalność i estetyka – to 4 słowa, które mieszczą się w jednym pomieszczeniu – w kuchni. Jeżeli zadbamy o dopilnowanie tego, to z wielką przyjemnością będziemy przebywać w kuchni lub nawet w małym aneksie kuchennym, a gotowanie sprawi nam wielką przyjemność.\nKuchnia jest miejscem, które pozwala na zastosowanie wielu ciekawych inspiracji architektonicznych. Nie można jednak pozwolić sobie na zbytnią przesadność, jeżeli chcemy, aby pomieszczenie było przytulne i wygodne w swoim użytkowaniu.


Dr Dandys & Baldric - Page 3\nDr Dandys & Baldric\nTemat: Re: Dr Dandys & Baldric Nie Sie 23, 2015 10:37 pm\nDoprawdy, nie wiedział już czy ma się niezdrowo rumienić ze wstydu, czy może śmiać z własnych reakcji. Taka huśtawka emocji godna była niewinnego dziewczęcia a nie dorosłego mężczyzny. Jednak ta nowa znajomość od początku przynosiła jakieś trudności: w pierwszej kolejności obawy, wątpliwości, nawet jakieś lęki, teraz z kolei cała problematyczność tej relacji polegała na tym, jak należy postępować w obecności Edgara Manninghama. Zerwali z powagą, wreszcie otworzyli butelkę szkockiej - chociaż wiadomym jest, że alkohol nie jest dobrym doradcą – i w swej rozmowie wpłynęli na niebezpieczne wody. Może to tylko wrażenie Baldrica, ale czy czasem nie jest tak, że z każdą chwilą wszystko staje się coraz bardziej sugestywne? Słowa, gesty, nawet spojrzenia wydają się już bardziej odważne.\nŁaskawe przyznanie się do winy nijak nie pomogło, wręcz przeciwnie, rozbawiony blondyn jeszcze chętniej zaczął mącić w głowie swej ofierze. Nie dość, że obarczył winą bruneta, to jeszcze przybrał o wiele wygodniejszą pozycję, która w ciemnobrązowych oczach wydała się kusząca. Dalsze słowa płynę łydo uszu, potem rozpływały się w powietrzu, a butelka dziwnym trafem wylądowała między udami. Ten fakt bardzo zaintrygował Balda, nieprzygotowanego na podobne pokusy.\n- Jakim cudem z ofiary stałem się winowajcą? – spytał szeptem, ponownie siadając na stopniu obok mężczyzny. Zawisł nad nim, rzecz jasna niezbyt nachalnie i dając sporo przestrzeni, zerkając w zielone oczy, niby wyczekując odpowiedzi, kiedy tak naprawdę chciał jedynie być bliżej. Myśli mieszały mu się jedna z drugą. Był podekscytowany, serce mu biło szybciej, krew szumiała w skroniach, a dłoń bezczelnie sama zawędrowała ku smukłej szyi.\n- Czego przeze mnie chcesz?\nNiech to szlag! Tak, robił się zbyt śmiały, ale czy w takiej sytuacji mógł zachować spokój? Sama wzmianka o dzieleniu łóżka brzmiała tak sugestywnie. Resztkami sił woli zmusił się do zabrania ręki, jednocześnie fantazjując o tym, żeby położyć ją na udzie.\n- Jeśli tylko sobie żartujesz, bo upijasz się paroma łykami szkockiej, to moje serce tego nie zniesie.\nMoże i jego słowa mogły zabrzmieć nieco rozpaczliwie, ale naprawdę tak uważał. Z pewnością wyobraźnia poniosła go zbyt daleko, bo aż dziw bierze, żeby tak intrygujący mężczyzna mógł się nim zainteresować. Te cholerne wątpliwości. Odebrał butelkę druhowi i sam upił kilka łyków. Teraz to zżerały go nerwy.\nTemat: Re: Dr Dandys & Baldric Pon Sie 24, 2015 1:10 am\nNa ten dotyk zareagował najnormalniej na świecie, jakby przyjmował ten rodzaj bliskości codziennie, jakby odbierał go w zwyczajny, ludzki sposób. Właściwie może właśnie tak było? Myśli Edgara powędrowały w przyziemnym kierunku, sądził bowiem, że człowiek chce go pocałować. Nie spanikował być może dlatego, bo nie do końca wierzył, że to może się stać, z drugiej strony nie chciał biernie czekać na rozwój wydarzeń. Pokręcił głową i sam wyciągnął dłoń do Baldrica, kładąc ją na jego ramieniu i chwilę po prostu na niego patrząc. Od razu było widać, że porzucił drażnienie się i karmienie własnej próżności, biorąc obawy drugiego mężczyzny zupełnie poważnie, wręcz troszcząc się o niego.\n– Nie... nienienie – powtarzał cicho raz za razem, jednocześnie zbliżając się do Baldrica. Zamilkł dopiero, gdy dotknął czołem jego czoła. Zamknął oczy i nie ruszył się, dopóki sam nie oswoił się z taką bliskością drugiego ciała, dopóki nie odważył się na wzięcie głębszego oddechu. Kilka razy zacisnął palce na jego barku, jakby tym gestem starał się go uspokoić albo sprawdzić, czy to, co czuje jest prawdziwe i czy za chwilę nie zniknie. Skoro nadal obydwaj tu byli, przesunął dłoń na jego plecy, jednocześnie przyciągając do siebie i obejmując przedramieniem. Tak po prostu przytulając. Oparł brodę na ramieniu wyższego i otworzył oczy.\n– Powiedziałem chwilę temu, że chcę cię poznać. Przez ten czas nie zmieniłem zdania. – Czy bawiłby się nim teraz? Chyba za mało czuł się człowiekiem, za bardzo pamiętał kim jest, by być do tego zdolnym. Śmierć nigdy nie bywa okrutna, okrutni są ludzie, którzy ją zadają.\nTemat: Re: Dr Dandys & Baldric Wto Sie 25, 2015 1:15 pm\nDotyk obcej i zarazem znanej dłoni, która znalazła się na jego ramieniu, dość szybko ukoił nerwy i ugasił pożar myśli pełnych wątpliwości. Jakimś cudem serce bruneta uspokoiło się, zaznając chociaż odrobiny spokoju tego dnia, jakże szalonego i pełnego niespodzianek. Któż mógłby przypuszczać, że nowy dzień przyniesie im obu tak nietypową znajomość. Tak nagle ich czoła znalazły się blisko, przylgnęły do siebie, dając świetną okazję do tego, by zajrzeli sobie w oczy i ujrzeli w nich prawdę. Niestety, głęboka zieleń zakryta przez powieki nie dawała do siebie dostępu, jednocześnie to zamknięcie oczu zdawało się być przejawem wdzięczności. Palce Balda pospiesznie odnalazły drogę ku jednemu z gładkich policzków, po którym przesunęły leniwie, rozkoszując się gładką i miękką fakturą delikatnie ciepłej skóry. Choć nie znajdowali się w ciepłym miejscu, to jednak ich ciała były ciepłe. I nawet ten głęboki oddech był gorący. Tylko wzrokiem pożerał swego towarzysza, dopóki ten nie przytulił go, w ten sposób pogłębiając ich bliskość. Od razu wyczuł, że broda mężczyzny wylądowała na jego ramieniu, słowa z kolei brzęczały gdzieś przy jego uchu.\n- Jak to dobrze, że jesteś taki konsekwentny – odrzekł spokojnie, dość cicho, jakby mówił bardziej do siebie niż rozmówcy. Zdecydowanie wolał czyny od słów, dlatego odpowiedział na uścisku, samemu oplatając ostrożnie drugie ciało w talii, jeszcze bardziej przysuwając je do siebie. Policzkiem otarł się o miękkie pukle blond włosów, dyskretnie zaciągając się ich zapachem. Niezwykłe było to, że mógł czuć przy sobie tego mężczyznę właśnie w taki sposób, stopniowo zapoznając się z każdym aspektem jego obecności. Obraz tego mężczyzny w pamięci, jego głos, dotyk, zapach. A smak? Cały przekrój smaków, jakie zna jego ciało. Tym razem Cornwellowi nie zabrakło odwagi, po prostu ostrożnie zwiększył dystans, żeby zaraz wargami pomknąć ku szyi i posmakować ją jednym długim pocałunkiem. Nie było to wystarczające, chciał więcej, mimo to powstrzymał się od przesunięcia językiem po skórze.\n- Jeśli chcesz mnie poznać całego, musisz zdawać sobie sprawę z moich pragnień – wyszeptał wprost do jego ucha, oddechem drażniąc małżowinę. Po niej też mógłby przesunąć językiem, tak po prostu. Zamiast tego wypuścił drugie ciało z ramion i ponownie podniósł się ze schodów. Wyciągnął dłoń do Edgara, rzucając mu uważne spojrzenie. – Ale może najpierw zapoznaj się z pojemnością mojego żołądka. Chętnie skorzystam z twojego zaproszenia na kolację.\nTa ich bliskość musiała mu dodać nowych pokładów energii i pewności siebie. Chciał więcej i po to sięgał, lecz stopniowo, najpierw czekając na to, aż Edgar chwyci jego dłoń.\nTemat: Re: Dr Dandys & Baldric Wto Sie 25, 2015 10:26 pm\nOch, tak, jestem śmiertelnie konsekwentny – zaśmiał się gorzko w myślach. Właściwie przytulił go tylko z powodu wyczucia dziwnego napięcia. A może to tylko on o tym pomyślał? Nie ważne, zwyczajnie wolał uniknąć prowokowania pocałunku taką bliskością ich twarzy i jakoś chciał wybrnąć. Zamierzał bez zbędnego ociągania wyplątać się z ramion Baldrica, wracając do mniej intymnego położenia, ale nie przewidział tego, co mężczyzna zamierzał zrobić. Sekundę zajęło mu połączenie tego, co poczuł, z jakąś konkretną myślą. Szlag... Serce chyba przestało mu na chwilę bić, bo zrobiło mu się jakoś ciepło, gorąco. Oj, to chyba nie było dobre, to było, to... panikował, to było... to było to. To było wspaniałe. Pragnienia? Chciał więcej. Już i teraz, dużo. Nagle. Chciał zaspokojenia. I co? Cała ekscytacja zniknęłaby tak szybo, jak się pojawiła?\nWłaśnie w tej chwili Edgar przypomniał sobie, jak smakuje podniecenie.\nWyprostował się, gdy już mógł i lekko odsunął, wracając do poprzedniej pozycji. W pierwszej chwili unikał patrzenia na mężczyznę, ale zaraz udało mu się uspokoić i wrócić do naturlaności. Wiedział, czego chce i był to zgoła inny pomysł, niż mogłoby podpowiadać mu jego ciało. Chciał zrobić na złość, sprawdzić, jak to jest czuć głód. Właśnie, jedzenie!\nSkinął głową i chwycił dłoń swojego ulubionego człowieka, lekko się podciągając, pomagając sobie wstać. Zaraz go puścił, poprawił marynarkę, otrzepał kurz ze spodni i zabrał butelkę. Jasne, że nie zostawiłby jej tu nawet gdyby była pusta.\n– Restauracje, do których się chodziło za moich czasów pewnie w większości się nie ostały... – Za jego czasów? Nie zorientował się w być może dziwnym brzmieniu tych słów. – O, może masz takie miejsce, do którego chciałeś iść? Słyszałem, że na dachach drapaczy chmur są jakieś lokale z niesamowitymi widokami – rzucił propozycję i ruszył w drogę powrotną dość wolno, w międzyczasie popijając resztkę whisky i częstując nią towarzysza.\nTemat: Re: Dr Dandys & Baldric Czw Sie 27, 2015 12:25 am\nZdecydowanie nie powinien być tak pewny siebie po tym, czego się dopuścił. Choć pieszczota była drobna, to w żaden sposób nie można było uznać jej za niewinną, ponieważ stała za nią paląca potrzeba. Pragnienie było zbyt silne, prawie całkowicie zaćmiło umysł, jednak udało się je w ostatecznym rozrachunku okiełznać. I dziwnym trafem Baldric nie potrafił żałować swego występku, zwłaszcza, że obaj - tak przynajmniej wyglądało to z jego perspektywy - od początku dążyli do coraz większej bliskości. Ale czy to przypadkiem nie on sam zainicjował to stopniowe zbliżanie się do siebie? Od drobnego dotyku przeszli do coraz śmielszego kontaktu fizycznego, wzajemnie dając sobie przyzwolenie na więcej. Nie ma już miejsca na wstyd, mogą tylko zaakceptować taki stan rzeczy. Jak na razie w tym miejscu powinni się zatrzymać, ponieważ nie warto gnać dalej z bliskością, kiedy mogą jeszcze tak wiele się o sobie nawzajem dowiedzieć. Pokusa jest wielka, z całą pewnością, jednak nie mogą w ciemno poddać się pożądaniu.\nByć może Edgar wahał się chwycić pomocną dłoń, zwłaszcza, że jego reakcja na wcześniejszą pieszczotę składała się przede wszystkim zaskoczenia, ale również można było doszukać się w niej dozy aprobaty. Cornwell uparcie starał się nie dać po sobie poznać, jak bardzo obawia się odtrącenia wyciągniętej przez niego dłoni. Jak dobrze, że ta została chwycona. Ciężar spadł mu z serca, kiedy blondwłosy mężczyzna podniósł się i szybko doprowadził do porządku. Odpowiedział też na swoje własne zaproszenie, jak zwykle nietypowymi słowami. Być może Londyn ostatni raz widział w latach dzieciństwa, wtedy też jego wątpliwości co do wyboru lokalu byłyby jak najbardziej uzasadnione. Dopiero niedawno wrócił do miasta, napomknął o tym wcześniej. W każdym razie niejasna lokalizacja nieco zmartwiła bruneta. Przede wszystkim zna małe, tanie knajpki lub budki z jedzeniem, a o lokalach na dachach drapaczy chmur miał mgliste wyobrażenie. Wystawne jedzenie, którym się nie najesz, a zapłacisz sporo. Przyjął zaproszenie na kolację, teoretycznie nie on zapłaci, lecz nie chciał z drugiej strony narażać towarzysza na koszty. Złapał więc butelkę, pociągnął łyk i uśmiechnął się subtelnie, kierując spojrzenie na Edgara.\n- Chodźmy do mnie – zaproponował luźno, najwidoczniej nie mając nic do stracenia. – Zamówimy pizzę, chińszczyznę albo kebaba – ciągnął dalej swój pomysł z niemalejącym entuzjazmem. – Albo zamówimy wszystko naraz, to będziemy mieli zagwarantowane śniadanie.\nMniej wykwintna propozycja, z całą pewnością, jednak warto było złożyć ofertę. Przynajmniej była pewność, że się najedzą. A na bardziej elegancką kolację mogą pójść jutro. W internecie na pewno znajdzie wiele ciekawych miejsc, gdzie można spędzić miło wieczór we dwoje.\n- Co ty na to? - spytał, oddając z powrotem butelkę i kierując się wolnym krokiem do wyjścia.\nTemat: Re: Dr Dandys & Baldric Czw Sie 27, 2015 1:56 am\nO czym też ten Baldric mówił? Ich pierwsza kolacja, coś, co Edgar wziął za uczczenie nowej znajomości, nie będzie się odbywać w jakimś wystawnym miejscu? Zaraz, zaraz... A może tak się w dzisiejszych czasach robi? Tak, wiedział, że zmieniają się trendy, ale kiedy nie był wszędzie i zawsze, tylko tu i teraz, a w dodatku ograniczało go ludzkie postrzeganie rzeczywistości, tracił tożsamą sobie wszechwiedzę. Pizza, chińszczyzna... Kebab? A gdzie jakieś brytyjskie jedzenie? Aż zwolnił, spojrzał w bok i ze zmarszczonymi brwiami starał sobie przypomnieć pewnie słowo. Globalizacja! Z drugiej strony to bardzo wygodne wyjście, a jemu nie chciało się włóczyć w poszukiwaniu miejsca z odpowiednim klimatem. Poza tym, mówiąc szczerze, żaden z nich, przynajmniej w mniemaniu Edgara, nie był odpowiednio ubrany.\nMruknął, zastanawiając się jeszcze chwilę, po czym szybko pokiwał głową.\n– Dobrze... dobrze. Pokaż mi, co lubisz, jaki jesteś. Zastanawiam się na przykład, jak pachnie twój dom. – Zaśmiał się, ale nie przez zażenowanie, po prostu w tych okolicznościach i bez jakiegokolwiek wyjaśnienia te słowa mogły zabrzmieć dziwacznie. Nie chciał tego tłumaczyć, wierząc, że towarzysz zrozumie jego zamysł. Gdyby wiedział, że mężczyzna myśli o internecie, na pewno poczułby się podekscytowany. – Taka głupota, może to nawet krępujące, a jednak ciekawe. Osobiste. – Już chciał dopić whisky, jednak rzucił jeszcze parę słów. – Ja wynajmuję apartament, nie zdążyłem się tam jeszcze... zadomowić. Gdy wracam, czuję zapach drewna, nowych mebli i farby. – Dopiero teraz opróżnił butelkę, ale jeszcze jej nie wyrzucał, najpewniej zrobi to, gdy znajdzie pierwszy kosz, nie chcąc śmiecić szkłem. Szedł dość szybko, jak to miał w nawyku, jednocześnie trzymając się krok za nim, tym razem wykorzystując praktyczną stronę dobrych manier, pozwalając się prowadzić.\nGdy wyszli z ogrodzonego terenu, Edgar obejrzał się i wyraźnie o czymś myślał, ale szybko wrócił do rzeczywistości. Przeszło mu przez myśl, że być może ostatni raz ma okazję widzieć to miejsce, dlatego chciał się pożegnać. Przypomniał sobie te wszystkie twarze, które mijał dekady temu, zapachy, odgłosy i temperaturę powietrza. To naprawdę takie było, czy zmysły go myliły? Uśmiechnął się, zerkając na Baldrica. Jego musi dobrze zapamiętać, by nigdy w przyszłości nie mieć podobnych rozterek.\n– Myślisz, że dobrym pomysłem byłoby kupienie więcej alkoholu? – Gdyby nie fakt, że zapytał zupełnie poważnie i nawet bez udawanej grzeczności, można by pomyśleć, że to znowu flirt. Albo po prostu tak dobrze udało mu się zagrać. – Miałeś mnie upić, przypominam. – Zdemaskował się!\nTemat: Re: Dr Dandys & Baldric Pią Sie 28, 2015 12:20 am\nJakoś nie pomyślał o odpowiedniości ubioru, raczej zmartwił się o stan portfela leżącego gdzieś na dnie torby. Zasoby finansowe znajdujące się w nim już i tak były wystarczająco skromne, więc wątpliwe było to, czy byłoby go stać na to, żeby chociaż zapłacić za swój posiłek po kolacji w jednej z tak eleganckich i popularnych restauracji na szczycie wieżowców. Gorsze było to, że nie docierało do niego, jak ważna jest ta pierwsza wspólna kolacja. Czy takie wydarzenie nie powinno być uroczyste, niczym pierwsza randka? Obaj są mężczyznami, ich relacja zaczęła się niefortunnie, jednak nabrała już takich kształtów, aby chętnie aranżować wspólne posiłki w sposób romantyczny. Zaścielony wyprasowanym obrusem stół, świece z tańczącymi na lontach płomykami, idealna zastawa dla dwóch osób i pyszne jedzenie. Tego z całą pewnością nie uświadczy się w domu Baldrica. Cóż, ma latarkę, ale jej przecież na stole nie postawi. Ale po kolacji mogliby obejrzeć jakiś film, tylko czy w skromnej biblioteczce filmowej kawalera znajdzie się romans?\nPogrążony w swych myślach, analizując wszelkie możliwe scenariusze dla tego wieczoru, nie skazywał się na zgryzotę, kiedy to czekał na odpowiedź Edgara co do tej prostolinijnej propozycji. Na całe szczęście zgodził się, przymykając oko na kilka niedogodności. Jedzenie na wynos nie może przecież równać się z elegancką restauracją. Z drugiej strony, żadna restauracja nie ma własnego zapachu, a małe mieszkanko przesiąknięte jest już woniami związanymi ze swym właścicielem. Fakt ten nie był dziwny, lecz był zaskakujący. Och, Baldric nigdy w podobny sposób nie myślał, a już na pewno nie zważał na zapachy w swoim mieszkaniu czy też w mieszkaniach swoich znajomych.\n- Apartament – powtórzył pod nosem z przejęciem i pokiwał głową, jakby nieco współczując swemu druhowi. – Z czasem na pewno przesiąknie twoim zapachem, ale na to potrzeba… - tu urwał, dostrzegając, że niemądrze się zapętlił. – Potrzeba czasu – dokończył z subtelnym uśmiechem skrytym w kącikach ust.\nRuszyli w kierunku mieszkania Baldrica i choć blondyn znał cel, to jednak nie wiedział, gdzie ten się znajduje. Brunet prowadził go cierpliwie i pełen entuzjazmu, bo mieli spędzić ze sobą tyle chwil. Trzy dni to już i tak dobrodziejstwo od losu, a przecież tych dni może być więcej, jeśli rzeczywiście im się uda osiągnąć harmonię.\n- Cóż, mam w lodówce kilka piw i znajdzie się butelka wódki – odparł wymijająco, jakoś niespecjalnie chcąc zachodzić do sklepu po alkohol. Z drugiej strony obaj lubią whisky, potrzebowali też wina do kolacji. Kolejne słowa mężczyzny tylko potwierdziły potrzebę zakupienia tych trunków. – Dobrze, upiję cię, skoro takie jest twoje życzenie. Napoję cię whisky, winem, na koniec, gdy już będzie ci wszystko jedno, napoję wódką, a potem upiję się sam, żeby usprawiedliwić mój pociąg do ciebie.\nZatrzymał się na chwilę, chwycił ostrożnie jego przedramię i zajrzał mu śmiało w oczy, nie mogąc sobie podarować figlarnego uśmieszku. Chciał tego mężczyzny i nie zamierzał się z tym kryć. Ale wypuścił rękę z uścisku i ruszył dalej, prowadząc towarzysza dalej przez londyńskie ulice, umilając mu przechadzkę różnymi wersjami dzisiejszej kolacji. Pod koniec drogi zaszli jeszcze do sklepu, dokupić potrzebne trunki, ale zaraz ruszyli dalej. Wreszcie stanęli przed urokliwą kamienicą, wtedy też brunet wyciągnął z torby klucze i otworzył drzwi od wąskiej klatki schodowej. Przepuścił Edgara w drzwiach, lecz następnie wyminął go i wszedł po schodach na odpowiednie piętro, by znów skorzystać z pęku kluczy przy otwieraniu drzwi od mieszkania. Gdy je otworzył, posłał gościowi serdeczne spojrzenie.\n- Zapraszam w me skromne progi. Jest lekki bałagan, ale łatwo go ogarnąć.\nCałkowicie zapomniał o tym, jak od kilku dni wygląda jego sypialnia. Pełno śmieci po słodyczach, jedzeniu, niepościelone łóżko i bielizna walająca się na podłodze raz w gorszym, raz w lepszym stanie. Kiedy więc przekroczyli próg mieszkania, porzucił torbę i buty przy wejściu, po czym natychmiast pomknął do niezadbanego pomieszczenia i na szybko zaczął sprzątać, wszelkie brudy i śmieci pakując do kosza na pranie stojącego w łazience. W duchu dziękował niebiosom za to, że w salonie panował względny porządek. Jedynie niezłożony na kanapie koc mógł budzić wątpliwości. Ale w kuchni jest stos brudnych naczyń.\n- Czuj się jak u siebie! – zawołał z sypialni, ścieląc pospiesznie łóżko.\nGdy tylko skończył, powrócił do swego gościa z przepraszającym uśmiechem.\n- Szukałem czystej pościeli, w końcu mój gość musi wygodnie spać, no i w czystości też – wytłumaczył się na szybko, w myślach zastanawiając, gdzie właściwie ma pościel, którą kiedyś podarowała mu ciocia. Pewnie na dnie szafy. – Zatem, co zamawiamy? Kuchnia włoska, chińska, japońska, hamburgery rodem z Ameryki?\nTemat: Re: Dr Dandys & Baldric Pon Sie 31, 2015 10:49 pm\nPieniądze? Nawet o tym nie pomyślał! Zdecydowanie finanse były tą częścią ludzkiego życia, do której Obserwator nie podchodził w realistyczny sposób. Nie znał wartości pieniądza, bo przy jego możliwościach wystarczyła chwila kombinowania, aby znalazł sposób na wytrzaśnięcie małego majątku spod ziemi. Czasem dosłownie.\nSpojrzenie Baldrica wywołało w Edgarze znajomą już chęć pocałowani go i coś jeszcze. Radość. Cieszył się, że gdzieś idą, cieszył się, że tu jest. Znów poczuł się pewnie i wygodnie w swoim ciele. Wyruszył na podbój świata.\nKupił właściwie każdy trunek, jaki wpadł mu w oko. Bo ładna butelka, bo pamiętał tę nazwę z czasów, gdy jeszcze tu bywał... w efekcie zrobił zapas dla dwóch osób na najbliższe dwa dni. Chyba żaden z nich nie będzie narzekać, prawda? Wchodził po schodach, starając się nie dzwonić butelkami, które niósł w takiej śmiesznej szeleszczącej torbie, która wyglądała jak jakiś rodzaj dziwacznej błony. Folia to ciekawa rzecz! A gdy już byli na miejscu, odetchnął uspokajając oddech i powoli wziął wdech, wciągając dużą porcję powietrza i zapachu. To może nie eleganckie, ale pozwolił sobie na tę małą ekscentryczność, skoro już wcześniej mówili o zapachach. Chwilę stał w przedpokoju, patrząc jak gospodarz znika w sypialni. Cóż... jak u siebie? Jakie to było dziwne! Tak bardzo nowoczesne, że Edgar wręcz namacalnie odczuł upływ czasu. Miał wrażenie, że zaspał, że się gdzieś spóźnił, że coś mu uciekło przed nosem. Czas. Przespacerował do pomieszczenia obok, z przyzwyczajenia zwracając uwagę na meble i to, co mogą powiedzieć o statusie społecznym osoby, która ich używała, zaraz jednak sam do siebie pokręcił głową, irytując się tą myślą. Głupota! Bogacz czy biedny, z meblami ręcznie rzeźbionymi czy bezdomny: przecież i tak wszyscy umierają tak samo. Współczesność przemawiała do niego swoją... zniszczalnością. Teraz nie budowało się piramid, które przetrwały tysiąclecia, a najsolidniejsze budynki z betonu i stali wznoszono tylko po to, by zniszczyć je bombami. Czas. Ile minęło, odkąd stał sam na środku salonu? Ile czasu im zostało, zanim to wszystko się skończy? A raczej: ile czasu zostało Baldricowi?\nOstawił torbę z alkoholami na podłogę i spacerkiem przeszedł w stronę sypialni, akurat wychodząc towarzyszowi naprzeciw. Kuchnia? Nie odpowiedział, chociaż słyszał to pytanie. Wykorzystał chwilowy (tak, ten stan na pewno nie będzie trwał długo...) przypływ odwagi i poczucia, że nie może zmarnować ani chwili, zatrzymał się tuż przed Baldriciem, położył dłoń na jego karku przytrzymując mężczyznę i jednocześnie do siebie przyciągając. Pocałował go mocno i krótko, zamknął oczy i powtórzył pocałunek, tym razem delikatniej i dłużej. Dopiero po upływie kilku długich sekund cofnął się i na tyle rozluźnił uścisk dłoni, że jego Rainy Boy mógł się ruszyć bez zbytniego szarpania czy używania siły.\nTemat: Re: Dr Dandys & Baldric Wto Wrz 01, 2015 12:12 am\nKątem oka przyjrzał się swojemu gościowi zaraz po przekroczeniu progu, dzięki czemu mógł dostrzec poruszające się nozdrza. Stał też na tyle blisko, by nawet usłyszeć, jak towarzysz zaciąga się zapachem, najwidoczniej zaspokajając swą ciekawość. Czyżby był to jeden z tych drobnych, nieszkodliwych fetyszy? Gospodarz był już bliski spytania o to, jak mu się podoba woń unosząca się w mieszkaniu, na całe szczęście szybko przypomniał sobie o tragicznym stanie, w jakim pozostawił swoją sypialnię. O nic nie zapytał, musiał przecież ratować sytuację. Jakim cudem udało mu się zaprosić tak intrygującą personę w swe skromne progi? Z całą pewnością nie powinien był tak chętnie przyprowadzać tu Edgara, zwłaszcza, że ten wynajmował apartament. Ale do tej pory blondyn nie uciekł z wrzaskiem wypełnionym odrazą, więc może jednak nie przeszkadza mu obniżenie standardów. Gustowny mężczyzna, lecz nie nadęty bufon, to prawie niewyobrażalne połączenie. Jednak pan Manningham wydawał się istnym ideałem, w końcu tak elegancki, tajemniczy i przystojny mężczyzna nie jest częstym widokiem nawet w brytyjskich realiach. A może to Baldric ma rzadko do czynienia z ludźmi takiego pokroju? To by wiele tłumaczyło.\nSpodziewał się, że zastanie swojego gościa w salonie, tymczasem prawie się z nim zderzył, gdy tylko wyszedł z sypialni. Zaskoczyło go to, co zresztą łatwo było dostrzec na jego twarzy, jednak po chwili był już całkiem oszołomiony. Gdy poczuł dłoń na swym karku, zamarł, wstrzymał oddech i poddał się cudzej woli, obecnie tak wyjątkowo silnej. Na stanowczy dotyk drugich ust na swoich zmrużył oczy, jednocześnie dłońmi sięgając po przystojną twarz, by ująć ją i nie dać jej uciec. Kolejny pocałunek będący właściwie tym samym przyjął z jeszcze większą odwagą, ponieważ śmiało na niego odpowiedział, dociskając ich usta do siebie nieco mocniej. Jednak Edgar wycofał się ostrożnie, rozluźnił uścisk na szyi, a Baldric mimo to nie potrafił unieść powiek. Serce waliło mu w piersi, krew szumiała przy skroniach, co oszołamiało i dawało efekt dzwonienia w uszach. Tak dobrze słyszał własny puls. Musiał odnaleźć w sobie spokój, by zapamiętać fakturę ust, ich ciepło, smak. Ale nie zarejestrował smaku, dopiero po powolnym oblizaniu własnych ust zapoznał się z nim. Zmarszczył brwi, posmak okazał się zbyt ulotny, taki niekompletny. To nie mogło mu wystarczyć. Wreszcie otworzył oczy, kciukami gładząc miękkie policzki i uśmiechając się przy tym pod nosem z zadowoleniem. Jak bardzo tego chciał! Ten pocałunek marzył mu się od długich godzin. Przejął więc inicjatywę, nawet na milimetr się nie oddalając, właściwie to przysunął się i sam sięgnął po kuszące wargi. Zasmakował w nich powoli, ledwo całując, potem przesuwając po dolnej wardze językiem, następnie znów przechodząc do pocałunku, lecz tym razem mniej subtelnego a bardziej spragnionego. Chciał więcej, oczywiście, lecz nie mógł posunąć się zbyt daleko. Nadal się bał, choćby tego, że go spłoszy. Oderwał się więc od ust, tym razem wystarczająco dobrze poznając ich smak i uśmiechając się z satysfakcji, po czym złączył razem ich czoła razem.\nTemat: Re: Dr Dandys & Baldric Wto Wrz 01, 2015 1:13 am\nNie został odepchnięty więc brnął w to dalej, biorąc co zechciał tak po prostu, w typowo męski, zachłanny sposób. Z czasem dało się wyczuć, że powoli przestaje kontrolować to, co być powinno albo co wypadało zrobić lub właśnie nie robić.\nGdy Baldric odrobinę zwiększył dystans między nimi, Edgar raz za razem łapał płytkie, szybkie oddechy. Uspakajał zmysły? Skąd! Tak naprawdę poddał się czuciu zupełnie, niechcący powodując w samym sobie coś niepokojącego. Jego myśli obracały się w tej chwili tylko wokół tego, co chciał wziąć, co mógł otrzymać. Rzeczywistość i siła fizycznych bodźców pochwyciły go jak potrzask: sięgnął po zachowanie instynktowne, drzemiące do tej pory na dnie świadomości. Brak większej wprawy tylko pogłębił ten stan.\nMoże za jakiś czas odzyska choć część rezonu, ale na pewno jeszcze nie teraz. Dalej zachowywał się jak napalony żółtodziób, który w końcu znalazł sobie pierwszego chłopaka albo raczej jak ktoś, kto po latach tęsknoty znów mógł dotknąć ukochanej osoby. Po części przecież właśnie tak było... Najpewniej szybko nie przestanie, jeśli drugi z mężczyzn nie ochłodzi jego temperamentu, nie przywoła do normalnego stanu dżentelmeńskiej świadomości. Nieludzkość była bezpieczniejsza, ale właśnie przez takie momenty, przez samą możliwość porównania dwóch stanów, mógł lepiej zrozumieć, jaki i czym jest on sam.\nA Baldric? Chciał go bliżej, dlatego przyległ do jego klatki piersiowej, wręcz popychając go w tył na część ściany i framugę drzwi. Jednocześnie uniósł dłoń z jego karku, by wpleść palce we włosy mężczyzny, momentalnie zacisnąć pięść i krótkim, wbrew pozorom bezbolesnym szarpnięciem zmusić go do uniesienia głowy. Znów sięgnął jego ust, jednak tym razem nie zatrzymał się tam na dłużej, a zaczął się przesuwać krótkimi, mocnymi pocałunkami po policzku w stronę ucha, a potem w dół, na szyję.\nTemat: Re: Dr Dandys & Baldric Sro Wrz 02, 2015 1:23 am\nObawiał się spełnienia swych pragnień, które mogłyby ich obu zaprowadzić zarówno daleko, jak i donikąd. Nie wszystkie działania muszą mieć swój cel, ale czy tak upragnione pocałunki mogłyby kiedykolwiek być bez znaczenia? Przecież mogą zapoczątkować coś wielkiego, pięknego i trwałego. Wypełnione jakąś tęsknotą i silnym pożądaniem, były jasnym dowodem na to, jak bardzo ich do siebie ciągnie. Motywy Edgara do śmiałego zainicjowania pierwszego pocałunku nie były widoczne gołym okiem, mimo to już za samo ich istnienie zdawały się być na tyle urzekające, aby im całkowicie ulec. Również pobudki drugiego mężczyzny nie były wyraźnie zarysowane, choć były dość proste. Skro został pocałowany, musiał odpowiedzieć, zwłaszcza, że właśnie tego chciał. Czyż nie marzył skrycie o tym, by posmakować tych kuszących ust? Ledwo udało mu się zachować spokój, w czym zresztą pomogła mu obawa o dalsze losy tej znajomości. Nie chciał zbyt śmiałymi pocałunkami wydać się nachalny, zatem zdecydował się na subtelne złączenie ust, jednocześnie nie mogąc zrezygnować z wizji zapoznania się z dokładnym smakiem wąskich warg. To i tak cud, że w swej ciekawości narządem smaku nie wtargnął do ich wnętrza.\nGdyby ktoś mu powiedział, nawet po tych wyśnionych pocałunkach, że Edgar dociśnie go do ściany, nie uwierzyłby. A jednak stało się, ten tajemniczy osobnik, z pozoru wielce opanowany, nagle poddał się porywowi namiętności. Baldric uległ jego woli i posłusznie przyparł plecami w większej części do ściany, w mniejszej do framugi, następnie uniósł głowę i spojrzeniem ciemnobrązowych oczu omiótł twarz blondyna. Kolejny pocałunek w usta nie nasycił go, lecz nie zaprotestował, gdy ten został przerwany, ponieważ usta rozpoczęły dalszą wędrówkę. W tej stanowczości Manninghama było tyle pasji, która udzieliła się również jego ofierze. Brunet sięgnął po męskie dłonie, chwycił je władczo i uniósł nad blond czuprynę, następnie ciałem naparł na to drugie, aby uwolnić się spod ściany, do której zaraz przyparł samego Edgara. Nie było to trudne zadanie, w końcu był wyższy i odrobinę bardziej postawny. Sam ustami dopadł smukłą szyję towarzysza, wpierw dociskając do niej same usta. Zaraz językiem przejechał z ucałowanego miejsca wyżej, by zatrzymać się na linii żuchwy. Na końcu mokrej ścieżki przesunął zębami po smakowitej skórze. Nadgarstki nagle znalazły się w uścisku lewej dłoni, prawa zaś pomknęła niżej, leniwie zjeżdżając po ciele, by zatrzymać się dopiero przy brzuchu. Śmiało wślizgnęła się pod materiał ubrań, chcąc zapoznać się z fakturą skrytej pod garderobą skóry. Delikatna, gładka i miękka. Idealna.\n- Kusisz mnie – wyszeptał zmysłowo niskim głosem wprost do ucha, przy okazji drażniąc je gorącym oddechem. Po chwili wpił się namiętnie w drugie usta, językiem zuchwale rozdzierając wąskie wargi, chcąc zapoznać się z ich wnętrzem, tak jak zresztą wcześniej marzył.\nTemat: Re: Dr Dandys & Baldric Sro Wrz 02, 2015 8:53 pm\nTrwałość? Edgar o tym nie pomyślał... właściwie nie myślał wcale, tylko działał, ale wyśmiałby jakiekolwiek pojęcie trwałości odniesione do czegoś, co wiązało się z człowiekiem. Dobrze, że nie naszło go na filozofowanie czy wahanie, bo mógłby zostać źle odebrany, a na pewno popsułby atmosferę.\nPewnie długo nie dosięgnąłby go głos rozsądku, gdyby nie zachowanie Baldrica. Dopóki Edgar sam kontrolował to, co robił, co mógł poczuć, zapomnienie przychodziło łatwo, ale gdy drugi przejął kontrolę, zaszła zmiana, której nie sposób było przeoczyć. Oczywiście nie siłował się z nim, ale odrobinę oprzytomniał. Co poczuł? Och, szlag... mocniej zacisnął powieki i westchnął, gdy chłodny dreszcz przebiegł mu po karku w dół kręgosłupa. Płynące zewsząd bodźce trochę go przerastały, jeden silniejszy od drugiego. Chwilę temu doszedł do wniosku, że nie jest mu tak wygodnie, bo marynarka i dobrze dopasowana koszula krępowały ruchy, teraz już pomyślał o tym, że dłonie mężczyzny są odrobinę chłodne i że nie miałby nic przeciwko, gdyby poczuł tę jedną odrobinę niżej niż na brzuchu. Nie, za szybko, nie tak, nie... co? Kusi.\n– Yes – przytaknął od razu, chociaż akurat teraz nie robił tego specjalnie, raczej zaspokajał własną ciekawość i gasił panikę, że nie zdąży tego zrobić, bo nagle wszyscy poumierają, a czas znów będzie bez znaczenia, wróci samotność, rozżalenie i niedosyt. Pocałunek znowu szarpnął jego zmysły w stronę zapomnienia, co w tej chwili było mu potrzebne. Choć czuć się dziwnie blisko, dziwnie intymnie z Baldrickiem, prawie że skrępowany tym, że dostał to, czego chciał, nie poddał się onieśmieleniu i odpowiedział na pieszczotę, jednocześnie lekko wyprężając biodra do przodu. Smak... smak. To naprawdę było tak namacalne doznanie, że chyba nigdy nie uznałby tego za coś zwyczajnego, nie przyzwyczaiłby się. On go miał! Byli tu razem! Jakkolwiek dziwnie by to nie było, zaśmiał się w usta Baldrica, zaraz też lekko obrócił głowę, przerywając pocałunek.\n– Chodź, upijmy się. – Zbił dłonie w pięści i lekko naparł na jego rękę, sugerując, że chce iść tam, do butelek. – Teraz ty też możesz i nie będziesz bał się o kontrolę, poprawność czy jej brak.\nTemat: Re: Dr Dandys & Baldric Czw Wrz 03, 2015 12:58 am\nW głębi ducha czuł, że jeśli przejmie inicjatywę, rozbudzi resztki zdrowego rozsądku Edgara, jednak pożądanie kazało mu zaryzykować, by zarazem sprawdzić, czy aby na pewno ich obu całkowicie zaślepiło trawiące od wewnątrz pragnienie. Ryzyko się opłaciło, choćby dlatego, że ciało blondyna jakby zadrżało pod śmiałym dotykiem dłoni, a w zielonych oczach pojawiło się nieme błaganie o więcej. I nic nie było w stanie przekonać wygłodniałego mężczyzny do odmówienia wobec tak palącej prośby. Zaraz po odpowiedzi na swój zarzut o kuszenie, która okazała się być twierdząca, wpił się w te zmysłowe usta. Tym razem spodziewał się reakcji pełnej aprobaty, dlatego nie zdziwił go ruch bioder, jakby te wyszły naprzeciw tym należącym do niego. Baldric skorzystał z tej okazji i instynktownie otarł się o drugie ciało, nieświadomie bardziej dociskając je do ściany.\nŚmiech podarowany jego ustom oraz ucieczka smakowitych warg w bok okazały się być czynnikami, które wystarczająco go zdekoncentrowały, ponieważ doprowadziły do zakończenia głębokiego pocałunku. Gospodarz z ledwością powstrzymał się od dalszych pieszczot, jednocześnie zmuszając umysł do analizy sytuacji. W ułamku sekundy zamarł, a wszystko przez to, że zawładnęła nim obawa, iż uraził swojego gościa nadmierną pewnością siebie. Skoro Edgar przerwał pocałunek, to czy przestał być zainteresowany? A może był zbyt trzeźwy, aby spróbować z innym mężczyzną? Tylko dość łatwo przyszło mu rzucić się na niczego nieświadomego przedstawiciela tej samej płci. Lecz to wszystko nie było ważne, gdy należało spełnić jego wolę. Brunet grzecznie wypuścił nadgarstki z uścisku, uwolnił ciało spod swojego ciężaru i pierwszy skierował się posłusznie ku odłożonym na podłogę butelkom z alkoholem. Chwycił je, ale nie był w stanie ot tak zrobić pierwszego kroku, kiedy czuł się zakłopotany. Odwrócił się w stronę blondyna, rzucając mu tęskne spojrzenie i zarazem szukając jakiejś aprobaty. Już otwierał usta, by coś powiedzieć, do głowy wpadł mu nawet pomysł, żeby przeprosić za nadmierną śmiałość, jednak w końcu nie wydusił z siebie nawet słowa. Zamknął ust i ulokował się z reklamówkami i ich zawartością w salonie, następnie pomknął po kuchni, by w jednej z szuflad znaleźć ulotki ze spisem dań najbliżej leżących restauracji. Oczywiście, nie łatwo było mu się uspokoić, ale musiał jakoś powrócić do normalności. Tylko jak ma być na nowo spokojny, kiedy pragnie jedynie rzucić się na Edgara, by spełnić coraz śmielsze wizje ich pierwszej wspólnej nocy?\n- Myślę, że na początek powinniśmy coś zjeść - zaproponował wreszcie, choć bez entuzjazmu, powracając do salonu. Opadł ociężale na kanapę, jednak zaraz spojrzał na swego towarzysza i posłał mu drobny uśmiech, dłonią klepiąc miejsce obok siebie. Już bez zażenowania wręczył mu ulotkę pobliskiej pizzerii, sam z kolei począł się przyglądać krótkiemu spisowi promocyjnych dań z chińskiej restauracji. Choć miał mętlik w głowie i wcale nie był wielce głodny, to jednak bardzo uważał na to, by ponownie nie okazać się zbyt popędliwym czy gwałtownym. Szkoda tylko, że wyobraźnia podsuwała mu zbyt rozkoszne obrazy.\nTemat: Re: Dr Dandys & Baldric Czw Wrz 03, 2015 5:39 pm\nEdgar szedł za Baldriciem krok w krok, obserwował go i starał się rozpoznać emocje. Czy był zły? Złość wydawała mu się słuszna, tak samo zakłopotanie, choć nie chciał ich wywoływać. Jakie to wszystko było ekscytujące! Gdy mężczyzna podnosił butelki, Edgar wykorzystał okazję i zaczepnie przeciągnął palcem po karku (nie)nowego znajomego. Bez słowa poszedł do salonu i tak się zatrzymał. Butelki... Sięgnął po jedną, tę, którą kojarzył, otworzył i pociągnął łyk. Tak naprawdę nie pamiętał dawnego smaku, ale założył, że przez tyle lat coś musiało się zmienić. Może ta whisky kiedyś nie miała tego słodkawego posmaku? Albo nie, nie... rzecz leżała chyba w tym dymnym zapachu, chyba był intensywniejszy, bardziej korzenny... Nieistotne. Baldric wrócił. Pofatygował się i usiadł przy nim, ale ulotkę, gdy tylko ją dostał, odrzucił niedbale na bok. Zgrabnie okraczył uda mężczyzny i usiadł na jego kolanach.\n– Upijmy się. Zjemy później. – Jakże dziwne połączenie w zachowaniu blondyna! Szalony i nieelegancki kaprys wypowiedziany w tak racjonalny sposób, jakby zaraz miał podeprzeć swoją zachciankę jakimś paragrafem. Wiedział, co chce, po prostu. Wyrwał kolorową kartkę z dłoni gospodarza domu i również upuścił obok siebie, nie przejmując się, że spadłą na podłogę.\n– Proszę, potrzymaj. – Wręczył mężczyźnie butelkę i jakby nigdy nic zdjął marynarkę, wprawnym ruchem wygiął ją podszewką na wierzch (trzeba dbać, by biały materiał się przypadkiem gdzieś nie ubrudził) i odłożył na kanapę obok nich. Dbając o wygodę, wyjął jeszcze koszulę ze spodni i odpiął dwa guziki od góry. Dobrze, tak mogło być. Sięgnął jeszcze do reklamówki i wyciągnął mniejszą, okrągłą butelkę, która go zaintrygowała swoim kształtem. Dwukolorowa, a może... nie, to płyn w środku miał białą i brązową barwę!\n– Patrz, jakie zmyślne... – mruknął marszcząc brwi i dobierając się do zakrętki. – Likier. – Powąchał. – Czekolada – rzucił jeszcze i spróbował. Przełknął, uśmiechnął się pod nosem i oblizał usta, właściwie robiąc to specjalnie dla Baldrica, patrząc mu w oczy.\nTemat: Re: Dr Dandys & Baldric Czw Wrz 03, 2015 10:41 pm\nGdyby czuł złość, okazałby ją jawnie, ponieważ z tak silnymi emocjami nie potrafił się kryć. Chodziło tu więc o zażenowanie, jakie poczuł, gdy jego siła woli okazała się zbyt słaba. Powinien był ugasić pragnienie, tymczasem nie potrafił się mu oprzeć, przez co wyszedł na nadgorliwca. Zabrakło mu cierpliwości, lecz z tą zawsze było u niego trudno. Pokusa okazała się silniejsza od zdrowego rozsądku. Wcale nie żałował, że jej uległ, ponieważ posmakował wreszcie drugich ust, poza tym perspektywa wspólnego upicia się nie była taka zła. Szkoda tylko, że alkohol wygrał z inną – równie kuszącą, jeśli nie bardziej – przyjemnością.\nLedwo pochylił się po reklamówki, a już stał wyprostowany z mocno napiętymi mięśniami i oszołomionym wyrazem twarzy, który na pewno nie przedstawiał się zbyt inteligentnie. Czy naprawdę zareagował tak gwałtownie na zaledwie krótkie muśnięcie jednego palca? Położył własną dłoń na swym karku, jakby chcąc się upewnić, że miejsce to rzeczywiście zostało dotknięte i to nie przez byle jaki palec, tylko dość szczególny, bo należący do nie byle kogo. Jeszcze chwilę trwał w bezruchu, wpatrując się w plecy swojego gościa, na całe szczęście szybko ochłonął i ruszył się z miejsca. Odstawił butelki, zajrzał do kuchni, jednak ta kolejna czynność okazała się całkowicie zbyteczna. Kiedy tylko opadł na kanapę, Edgar zasiadł obok i nic raczej nie zapowiadało zmiany jego położenia. Szybko jednak wyraził brak zainteresowanie jedzeniem, zaraz siadając okrakiem na kolanach bruneta, najwidoczniej znów wystawiając jego cierpliwość na próbę. A potem tak swobodnie wyraził swoją zachciankę. Przez bliskość zmysły bruneta wyostrzyły się, tak bardzo były złaknione kolejnych bodźców. Brzmienie głosu, ciężar drugiego ciała i to zdecydowane spojrzenie zielonych oczu. Dłonie gospodarza, pozbawione ulotki, mimowolnie wylądowały na biodrach blondyna, chcąc przyciągnąć do siebie bardziej długie ciało, lecz po chwili zmieniły położenie, chwytając za butelkę. Rezygnacja z pogłębienia bliskości okazała się warta swej ceny, ponieważ dalszy widok był niezwykle urzekający. Sposób, w jaki Edgar zdjął i złożył marynarkę, a potem wyjął koszulę ze spodni, miał w sobie tyle elegancji i dozę erotyzmu. Na dodatek rozpiął guziki koszuli, odkrywając nowe fragmenty jasnej skóry. I skosztował kolejnego trunku, niby z rezerwą, powoli go badając, następnie rozkoszował się jednym łykiem z niemałym zadowoleniem. Oblizał też usta, oczywiście z premedytacją kusząc. Nic dziwnego, że Baldric przechylił trzymaną butelkę, upijając kilka porządnych łyków, jednocześnie nie odrywając płonącego spojrzenia od towarzysza. Trudno byłoby opisać stan, w jakim się znajdował. Płonął w środku, bez szansy na ugaszenie tego pożaru, dopóki nie spełni palącej potrzeby.\nOdłożył butelkę, stanowczo objął Edgara wokół tali i przyciągnął go do siebie, zmuszając do jeszcze większej bliskości, w której ich torsy przyległy do siebie. Usta również znalazły się blisko, dlatego Baldric zlizał z nich resztki po smaku likieru, nadal mogąc wyczuć czekoladową nutę.\n- Rzeczywiście czekolada – odparł z lekkim rozmarzeniem, mrużąc przy tym oczy. Chwycił zębami dolną wargę i zassał się na niej, leniwie ciągnąc ją w swą stronę. Jedną z dłoni wsunął pod poluzowaną koszulę, ostrożnie muskając palcami odcinek lędźwiowy. Krzywizna kręgosłupa zdawała się wyjątkowo pociągająca.\n- Prowokujesz mnie – odparł niby z wyrzutem, lecz za bardzo zadowolonym tonem, aby rzeczywiście odbierać te słowa niczym skargę. – Nie mogę przez to myśleć – dodał cicho zmysłowo niskim głosem, lekko ochrypłym od emocji. Celował wprost w usta, jakby nie mogąc się od nich oddalić. Najwidoczniej całkiem już wyłączył myślenie. Ale dziwnym trafem zwiększył dystans pomiędzy ich ciałami, przejął butelkę z likierem i rozlał odrobinę na szyję Edgara, a gdy tylko oddał mu naczynie, zaczął leniwymi pociągnięciami języka zlizywać jasno-ciemną masę. Byłby nawet w stanie oblać całe ciało tym likierem, gdyby tylko miał pewność, że dane mu będzie zlizać go z każdego fragmentu skóry.\nTemat: Re: Dr Dandys & Baldric Pią Wrz 04, 2015 9:22 pm\nIleż to ciało dawało możliwości do zaczepek! Wciągnął powietrze przez zęby sycząc cicho i pochylając się w stronę Baldrica. Nie żeby to ugryzienie naprawdę go bolało, a nawet jeśli, to w ten niepokojąco przyjemny sposób... Zamknął oczy i gdy jego warga już była wolna, krótko pocałował mężczyznę, zaraz uśmiechając się z satysfakcją. Już teraz wiedział, że będzie uwielbiał widzieć go w takim stanie, ba! że będzie uwielbiał go w nim wywoływać.\n– Postaraj się... – sam prawie że wymruczał, nie do końca orientując się, co też jego towarzysz kombinuje. Gdy poczuł zimny i mokry likier spływający po szyi, instynktownie uchylił się wyginając w drugą stronę. Miał jeszcze ochotę zabrać to coś, zetrzeć, by nie chłodziło, ale jedynie zacisnął palce na butelce i przechylił głowę, czekając aż Baldric pozbędzie się tego za niego. Nie spodziewał się, że to może być takie przyjemne: konfrontacja ciepła i faktury języka mężczyzny, chłodu likieru i całej gamy innych doznań, które były zbyt słabe, by mógł je wyszczególnić i nazwać. Wziął kilka cichych wdechów ustami, próbując przywołać się do porządku. Edgar z czasem oswoił się z wrażeniem, jego tętno odrobinę się uspokoiło.\n– Jestem od ciebie starszy. Nie przeszkadza ci to? – odezwał się cicho, leniwie wypowiadając słowo za słowem. Nagle jakby się otrzeźwił, przełożył butelkę do lewej dłoni, prawą zaś oparł na klatce piersiowej Baldrica i lekko go popchnął, zmuszając, by oparł się o kanapę.\n– No, już, postaraj się skupić – uśmiechnął się niby pobłażliwie, ale i tak nie mógł ukryć, że sam jest coraz bardziej nakręcony. Poklepał bruneta po policzku raz, drugi i trzeci, niby dla otrzeźwienia. Jaasne, oczywiście, że to była kolejna zaczepka. – Teraz będę się kleić. – Lekko uniósł bark i skrzywił się, ale zaraz opuścił, skupiając uwagę na wolnej dłoni, którą przeniósł na klatkę piersiową drugiego. – To takie dziwne... męskie ciało – rzucił bardziej do siebie niż do niego, wędrując po jego mostku w prawo i z powrotem w lewo, a później i w dół. Śledził wzrokiem swoje palce, po chwili jednak uniósł wzrok, chcąc obserwować reakcje Baldrica. – Nie myśl, że to mnie odstrasza, to tylko... Powiedz, od początku czułeś się dobrze z myślą, że to mężczyźni są pociągający? – Specjalnie uderzył w poważniejszy ton, jakby podkreślając, że zamierza się w tej chwili z nim drażnić, wręcz rzucając wyzwanie. Dysonans. Jak długo Baldric wytrzyma, czując palce Edgara podważające skraj koszuli i majstrujące coś przy jego rozporku?\nTemat: Re: Dr Dandys & Baldric Pią Wrz 11, 2015 11:07 pm\nOd początku starał się trzymać rozsądku, jednak starania szybko spełzły na niczym, kiedy pokusa stała się zdecydowanie silniejsza. Można było w tym momencie zarzucić Edgarowi pewną niekonsekwencję, ponieważ oczekiwał od swej ofiary pomyślunku, z drugiej strony nadal torturował go swą bliskością. To przenikliwe spojrzenie zielonych oczu, nieco cięższy oddech i reagujące na pieszczoty ciało, które w ten sposób dopraszało się o więcej. Czy to takie dziwne, że Baldric w końcu stracił głowę? Było to raczej nieuniknione, skoro sam blondyn przesuwał granicę coraz dalej, jednocześnie pozwalając im obu na śmielsze gesty. W taki oto sposób likier wylądował na bladej skórze, a język zlizał dokładnie słodką substancję. Smakowałby go dalej, gdyby nie dłoń, która naparł na tors, wymuszając przylgnięcie pleców do kanapy. Umysł zmącony przyjemnością ledwo zarejestrował wcześniejsze słowa, wypowiedziane w tak seksowny sposób. Brązowe oczy skupiły się na tych zielonych, najwidoczniej sugestia Edgara zadziałała.\n- Wcale nie wyglądasz staro – odparł z łobuzerskim uśmieszkiem, po czym uniósł dłoń i przesunął kciukiem po dolnej wardze, jakby szykując ją do kolejnego pocałunku. Ale nie sięgnął po kuszące usta, po prostu przyglądał się im z pragnieniem. – I nie przeszkadza mi różnica wieku.\nKlepanie po policzku przyjął z przymrużeniem oka, starając się nie brać ich śmiertelnie poważnie, zwłaszcza, że były delikatne, zaczepne. Blondyn wciąż kusił, tym razem bardziej subtelnie, choć z początku nie brakowało w tym pazura. To było urzekające. Po chwili kuszenie stało się mniej wyraziste, kiedy obiekt pożądania przybrał na powadze, spoglądając przy tym na Baldrica tak uważnie. Jak to dobrze, że nie przestał go dotykać. Dłońmi sunął leniwie po ciele Baldrica, ten zaś muskał palcami łopatki, następnie sunął nimi wzdłuż kręgosłupa, tylko nieco drażniąc skórę przez materiał koszuli.\n- Czy płeć powinna o czymkolwiek decydować? – spytał nieco wymijająco, jednak równie poważnym głosem. Ale zaraz uniósł kąciki ust w lekkim uśmiechu. Ciekawskie palce zdecydowanie mąciły mu w głowie. – Dla mnie płeć nie ma znaczenia i zawsze tak było. Walory męskiego ciała potrafią być naprawdę pociągające, możesz mi wierzyć.\nSprawnymi palcami zaczął rozpinać resztę guzików u koszuli, a gdy uporał się ze wszystkimi, ostrożnie zsunął materiał z ramion, po których przesunął leniwie opuszkami palców. W końcu przysunął wargi do jednego z nich i złożył na nim pocałunek, kolejnymi zaś pocałunkami wdrapał się na szyję, aby zatrzymać się przy uchu.\n- Pożądanie to nie kwestia myśli tylko czucia – wyszeptał zmysłowo niskim głosem, po czym uciekł od ucha i ponownie ucałował ramię, jedną z dłoni gładząc skórę Edgara w okolicach krzyża.\nTemat: Re: Dr Dandys & Baldric


„DYou – dla Ciebie” – nowy lifestylowy magazyn dla nastolatek\nEgmont Polska wprowadził na rynek miesięcznik “DYou – dla Ciebie”. Jest to magazyn lifestylowy na licencji Disneya, kierowany do dziewczynek w wieku od 10 do 15 lat. Pierwszy numer ukazał się w piątek 28 stycznia br.\nLayout pisma nawiązuje do grafiki stron internetowych. Na 68 stronach “DYou” znaleźć można wywiady z gwiazdami młodego pokolenia, reportaże z koncertów i planów filmowych, ciekawostki i plotki ze świata celebrytów. W magazynie są też opisy i testy nowości rynkowych (np. kosmetyków czy sprzętu sportowego), a także quizy i psychotesty. Redaktor prowadzącą tytułu została Magdalena Jaworska. Magazyn kosztuje 7,99 zł, a jego nakładu wydawca nie ujawnia. Do pierwszego numeru dołączono torebkę.\nWprowadzenie miesięcznika na rynek wspierane jest kampanią w telewizji (kanały ogólnopolskie i tematyczne), prasie, internecie (m.in. Fotka.pl), kinie (Multikino) oraz w punktach sprzedaży prasy.\nSpot telewizyjny został przygotowany przez agencję DSK, media zaś zakupił MPG. W internecie za kreację odpowiadał Nethouse, a media zakupił Infinity Media.\nDYou – dla Ciebie\nDołącz do dyskusji: „DYou – dla Ciebie” – nowy lifestylowy magazyn dla nastolatek\nMadziuu333 ; DD\nSpoczko gazeta. ;DD\nnawet fajne czasem dodatki ;DD\nwujek mi kupił, nawet fajna\nwywiady moda i to wszystko jest super\nnawet fajne dodatki i spok przynajmniej sie nie nudze:)


Oryginalne kryształy wykonane specjalnie dla nas. Ekskluzywne kryształowe migdały z unikatowym kolorem Volcano, nadającym kryształom opalizujące barwy fioletu, różu, złota i zieleni. Wulkaniczna kompozycja kolorów. Wyjątkowa biżuteria na każdą okazję. Może stanowić centralny element kreacji i wspaniały prezent dla najbliższej osoby. W komplecie srebrne kolczyki i wisiorek.


31 Oct 2013, o 11:31\nTopic: [PL] Malunki REDAVA\nW zasadzie dałem już ten model wszędzie i wszyscy go widzieli jak nie na Husarze to na stronkach no ale aby była jakaś ciągłość to zamieszczam też tu.\n24 Oct 2013, o 09:11\na za rok podobno autobus niemcow ma przyjechac... Jejku nie strasz :D. Tak czy siak dzięki panowie za organizację tak fajnej imprezy. Uważam że ta edycja Hussara była najlepsza i mam nadzieję że będzie jeszcze lepiej. Ja za rok na pewno się pojawię i nawet już mam plan na projekt tyle że będę musia...\n26 Aug 2013, o 12:03\nfajny NMM, mniej fajny plaszczyk. podstawka mi sie podoba No jeśli ci chodzi o płaszczyk na plecach to sporo się z nim siłowałem i przemalowywałem itd ale widzę że i tak jakoś super nie jest ;/. Mi sie NMM bardzo podoba, swietna robota. Skad wziales ta czarna podstawke? :) Klocek/podstawkę wziąłem ...\n23 Aug 2013, o 12:23\nPo 2 miesiącach walki udało mi się skończyć malowanie Inkwizytora do Konfrontacji. Zapewne dało by radę szybciej ale niestety mało mam czasu . Tak więc macie fotki.\n20 Aug 2013, o 23:11\nW zestawie z odpowniednio ściętymi pędzlami :D Podobny freehand widziałem chyba u Alexi_Z, nie wiem, czy nawet nie na tym samym modelu :) Nie podoba mi się ani u niej, ani tutaj. Czerwony kolor do brązów, w dodatku takie drobne literki... Nic a nic mi nie gra, w dodatku nieczytelne to jest, zwłaszc...\n14 Aug 2013, o 15:05\nOczywiście tym bardziej że GW wydało do tego super świetne must have farby do krawędziowania\n14 Aug 2013, o 14:15\nPodstawka jeszcze się robi ale mam nadzieję że do końca tygodnia ją pomaluję i zaprezentuję cały model. Jeśli chodzi o kropkowanie to taki motyw który nam się na spotkaniach malarskich The Brush Brothers narodził i jest to wyższy poziom wtajemniczenia niż krawędziowanie. Następnym razem zapraszamy t...\n14 Aug 2013, o 10:30\nPłaszcz bardzo fajnie wygląda i to jak na razie najmocniejszy element. Gacie niestety bardzo nierówno wycieniowane i wydają się zabrudzone chociaż może był to zamierzony efekt. Buty płaskie i wyglądają na nieskończone i to samo z czerwoną szarfą bo w sumie przydały by się na niej mocniejsze cienie i...\n14 Aug 2013, o 10:25\nRozumiem ARBAL'u że nie lubisz NMM ale powiem ci że ja po prostu nie widzę modeli do Konfrontacji w metalikach bo mi osobiście pasuje to na gwałt :P. Oczywiście rozumiem że to tylko kwestia gustu. Freehandy jak pisałem do przerobienia więc będą inne a w zasadzie już są. Tak pozatym rozumiem że ok ??...\n12 Aug 2013, o 10:06\nTrochę z dziadem powalczyłem chociaż czasu mało jak zawsze. Oczywiście freehand na płaszczyku do poprawki i w sumie kompletnie go przerobię. Czaszki będą jeszcze przybrudzone no i w tygodniu dorobię podstawkę. Tak poza tym to już praktycznie skończony. Jak wam się to widzi ?? http://img593.imageshac...