Cholera, znowu te wydarzenia...\n:: Centrala :: Sprawy organizacyjne :: Archiwum pomysłów\nby Arcanine on 16/6/2018, 01:25\nNie chcę, by Virus bazował na czterdziestu mechanikach. Ma być prosty. Jednocześnie nie powinien przypominać SL-a z elementami fantasy „w tle” — a obecnie do tego zmierza. Jeżeli wam to nie przeszkadza — luz. Nie wychodzę tu z żadnym pomysłem, którego będę próbował bronić po kres moich dni. Badam teren. Ankietuję. Na przestrzeni ostatnich kilku dni zebrałem parę propozycji; niedoszlifowanych, może nawet niepasujących. Albo w drugą stronę: dobrych, tylko trzeba się za to wziąć.\n1. Czy chcesz więcej MG?\nInnymi słowy: czy brakuje ci losowych wydarzeń, momentów, w których MG wbija w trakcie twojego wątku i wywraca wszystko do góry dnem?\n2. Jaki masz stosunek do rozdziałów?\nOpcja, którą pewnie wielu z was kojarzy z innych forów. Rozdziały stanowią ogólną otoczkę, wokół której rozgrywają się pomniejsze wydarzenia. Myślałem o tym, by „narzucać” pewne standardy i dodawać do nich kilka czy kilkanaście mniejszych wydarzeń, które trzeba doprowadzić do końca, aby rozdział zamknąć. Po każdym takim akcie pojawiałaby się obszerniejsza notka w kronice/innym miejscu; sprawozdanie z całości.\nRozdział #1 — załamanie pogody;\n— Wydarzenie #1: Eden, zniszczenie północnej części miasteczka; ulewy, silne wiatry i gwałtowne, pojedyncze wstrząsy zawaliły część drewnianych domostw w Edenie. Należy je odbudować.\n#1: Zdobądź materiały do odbudowy chat (wyrąb drewna).\n#2: Zbierz przedmioty pierwszej potrzeby, aby oddać je poszkodowanym.\nGdzie znajdowałby się temat, w którym wrzucano by linki z rozegranymi fabułami. I po odhaczeniu każdego z punktów, wydarzenie jest zamknięte (rozdział nie).\n*deep breath* Nigdy nie byłem pewien w tej kwestii, ale jak proponować, to proponować. Jakaś część mnie uważa, że potrzebujemy punktów, bo to coś, za czym człowiek goni. Lubimy rywalizację, lubimy posiadać, lubimy być lepsi i bardziej wytrenowani od innych. To nakręca, a odpowiednio zmotywowani robimy po prostu więcej, rzetelniej i z lepszymi chęciami.\nStandardowo: można przemyśleć motyw punktów doświadczenia (lub czegoś innego), które z czasem byłyby wymieniane na technologię, bestie, artefakty, moce, umiejętności itp. Gdyby wprowadzić motyw z rozdziałami, byłoby to łatwiejsze (i szybsze, bo to wciąż wątki bez MG, ale można za nie przyznawać punkty). Myślałem nawet o tym, by zrezygnować z zasady: „misja = nagroda” i wprowadzić: „misja = punkty”, a potem niech człowiek sam to sobie ogarnia. Może dzięki temu więcej działoby się na fabule, bo ludzie skupiliby się na wyżej wspomnianych „zleceniach”, a nie tylko na tym, aby dorwać swojego kromstaka. MG mieliby mniej roboty, może zaczęliby organizować ogólne eventy lub wpadać na fabułę, a nie — jak dotychczas — stale czuwać nad misjami (których liczba nie maleje).\nTo by też trochę pokazało, jak wielu z nas faktycznie działa na fabule (i zapracowuje na całość poprzez zaangażowanie), a jak wielu odklepie misję z poziomu trudnego, no i jest nafeedowany (ale ogółem olewa ciepłym moczem całą resztę).\n4. Spis neutralnych wydarzeń, rzut kostką.\nZ tego co się orientuję, przy każdym z numerków można dorzucić tekst. Pomyślałem więc o motywie, w którym — jeżeli ktoś się wybitnie nudzi — rzuca sobie kostką „Eden” i losowo wybiera scenę do odegrania. Wypadnie mu jakieś: „zbierz owoce i rozdaj biednemu wymordowanemu” lub „natrafiasz na niedźwiedzia babilońskiego. Co robisz?”. To samo z Desperacją i M3 — „napotyka cię ulewa”, „tracisz orientację w terenie”, „łapie cię za łokieć rabuś, w ręce trzyma nóż”, i tak dalej, i tak dalej.\nW całym tym cyrku wychodzę też do MG. Co was najbardziej denerwuje i demotywuje do działania? Dlaczego tak rzadko wbijacie z losowymi wydarzeniami? Skąd niechęć do brania misji?\nRe: Cholera, znowu te wydarzenia...\nby Nathair on 16/6/2018, 08:47\nW sumie wszystko mi się podoba, zwłaszcza pomysł z rozdziałami, ale nie punkty. Po postu nie. Wydaje mi się to dość słabym pomysłem, albo to moja awersja :/\nby Yū ✿ on 16/6/2018, 09:25\n1,5: Kostki narzucają sporo pracy MG i zajmują czas 'wolny', który mogliby przeznaczyć na losowe, kreatywne wydarzenia, także eventy na skalę całego forum. Jednocześnie kostki blokują graczy przed pisaniem większej ilości fabuł, dlatego na chwilę obecną aż żal wbić komuś, kto po roku uwolnił się od wylosowanego wydarzenia. Nie mówię, że kostki są całkowicie złe (chociaż nigdy mi się nie podobały), ale uważam, że potrzebują renowacji by pogodzić ich działanie z przyjemnością pisania dla graczy.\n3,4: Jestem na nie za punktami. Pamiętam, że było to już proponowane kilka razy i zawsze spotykało się z ostrą krytyką i niechęcią. Każdy ma własne tempo pisania fabuł i chociaż przy misjach/wydarzeniach zazwyczaj każdy stara się pisać krócej i systematycznie, to nawalanie misji w dwa dni z MG byłoby w tym momencie jeszcze bardziej wykorzystywane. (Pisałam już o niektórych motywach, które tu wspomniałeś w swoim temacie z propozycjami)\nDla osób udzielających się w grupach mamy już system wewnętrznych pochwał, które po zebraniu pewnej ilości zamieniają się na pochwały forumowe, a te na możliwość odebrania nagród. Jeżeli coś mogłaby zaproponować, to byłoby to obniżenie progu ich przyznawania (pochwał) i zwiększenie różnorodności nagród. Obecnie są tam umiejki/moce, ale gdyby tak dać mniejszy próg, nie pięć a trzy za bestie z poziomu łatwego? etc. Wtedy nie tylko gracze z organizacji mogliby się więcej starać.\n2. Spoko. Ale jeżeli nie będzie wolnych MG, to takie wydarzenia umrą. Przykłady tego już mieliśmy, kiedy zaczynała się jakaś akcja, mobilizowano mg (konfy na gg), ale po pierwszych dwóch ingerencjach wszystko ginęło w otchłani zapomnienia. Niech rozdziały pojawią się w miejsce kostek.\nSend me orphan children\nI won’t kill them\nI’ll just raise them to kill\nby Arcanine on 16/6/2018, 10:16\nPamiętajmy, że kostki zostały wprowadzone tylko dlatego, że gracze nie potrafili zrozumieć idei danych lokacji. Koniec końców połowa wymordowanych chodziła bezkarnie po M3. Wojsku nie chciało się ich łapać. MG jak są leniwi, tak wtedy też byli i nie wbijali nikomu „tylko po to, by go udupić za łamanie realiów”. To trochę psuje klimat. A słowa nie pomagały, bo mówiłem do zdarcia gardła. Więc jeśli poprawić kostki: to jak? Jeżeli je zdjąć, to czym zastąpić? Akurat w tym temacie nie uwierzę, by gracze nagle pokiwali zgodnie głowami i już nie przełazili na chybił-trafił gdzie tylko im się podoba.\nI właśnie mam też trochę wrażenie, że tych pochwał wszędzie jest dość dużo. To znaczy: teraz fala się skończyła, ale był czas, gdzie non stop ktoś jakąś dostawał, a potem chodził obwieszony jak choinka przez różne artefakty. Ja na Growie w zasadzie nie mam czego chcieć. W ciągu ostatnich pięciu lat rozgrywki tak go nafeedowałem, że skończyły mi się pomysły. Poza tym też nie ukrywam, że ciężko jakoś... nie wiem, MOBILIZOWAĆ? Niekoniecznie do działań fabularnych; ogółem. Jeżeli chciałbym zrobić konkurs, to co dać w nagrodę? Kolejny raz coś ze spisu? Setny raz oklaski, art i bestię z poziomu średniego? Doszło do tego, że kilka razy już mi kręcono nosem, bo: meh, ale po co mi to? Dlatego w sumie zacząłem obracać problem z różnej strony i szukałem też czegoś, co byłoby nie do zdobycia w stu procentach; albo coś, co można rozdrobnić na kilka etapów/wydarzeń/zleceń/konkursów, a nie - jak dotychczas - na jedno (wygrywasz konkurs - masz nagrodę. Przechodzisz misję - masz nagrodę. Wydarzenie - to samo). Inne propozycje?\nEdit: i propozycja z punktu 4 jest chyba świeża. Nie przypominam sobie, by ktokolwiek to proponował.\nby Yū ✿ on 16/6/2018, 10:37\nNie wiem, możesz to uznać za lenistwo, ale ja wolę nie wbijać ludziom to wątku widząc, ile misji i wydarzeń zazwyczaj czeka, aż ktoś je zgarnie. Do tego jest masa prywatnych próśb, by się czymś zająć od graczy, którzy boją się, że MG zniknie im w połowie prowadzenia. Chce szanować swój czas i nie pisać wyłącznie jako MG, dlatego zanim jakikolwiek ambitny plan eventu wejdzie mi do głowy wolę sprawdzić zapisy i przekształcić go na jego mini-wersję dla oczekujących.\nMarzę o usunięciu kostek, ale jednocześnie rozumiem twój punkt, dlatego też rzuciłam wtedy ten cały temat z propozycjami mający usprawnić działania tego systemu, jak i tradycyjne misje/wydarzenia. Dlatego raczej bym się tylko powtarzała mówiąc, o poprawkach. Nie wierzę, że zdarzy się taki cud, by kostki faktycznie wylądowały w niebycie, dlatego gdyby szukać dalszych usprawnień, em...\n- Pozostawienie tematu z przejściami, gracz musiałby pisać że przechodzi - łatwiej byłoby prześledzić kto i kiedy to robi.\n- Zastąpić kostki wspomnianymi przez Ciebie rozdziałami, narzuconym ogólnoforumowym wydarzeniem (albo systematycznie, dla różnych działów M-3/Despy/Eden)\n- Usunąć misje. Szalone, nie? Ale gdyby zamiast tego, w bezpiecznym dziale pobocznych ludzie pisali łącząc fabułę, wykonywanie zadań dla swojej grupy z możliwością zysku i straty, a jednocześnie aktywnie używali klimatu odpowiedniego działu do swojego pisania? Gdyby na przykład odbywał się klimatyczny rozdział z wydarzeniami na Despie, wydarzenia byłyby prowadzone (tylko?) przede wszystkim tam?\nAle szczerze mówiąc nie wiem, na prawdę nie wiem. Każde rozwinięcie ma swoje wady i zalety, które dostrzegam, ale liczę, że może ktoś podsunięty pomysł rozwinie, urozmaici o swoje pomysły. Ważne, by dyskusja się aktywnie kręciła. Z rozmów zazwyczaj da się coś ostatecznie wyciągnąć.\nI rozumiem też ten przesyt wszelkich nagród... bardzo ciężki temat. Przez lata przerabialiśmy już chyba wszystko. Usunięcie gratisów, powiększenie gratisów, mechanikę, brak mechaniki, kostki, wolne przejścia, OP moce, artefakty, rasy i bonusy... mam wrażenie i wielką obawę, że tu przydałoby się porządna renowacja całych podłoży forum, żeby coś ostatecznie ustalić.\nArcanine napisał: Edit: i propozycja z punktu 4 jest chyba świeża. Nie przypominam sobie, by ktokolwiek to proponował.\nNa przestrzeni kilku lat wielokrotnie. Nawet na wspomnianych konfach mg na gg pisaliśmy nie raz, że wydarzenia z kostek nie powinny być wyłącznie negatywne. Może nie było to sformułowane tak dosadnie, by przygotować sobie z góry schemacik atrakcji, ale bardzo podobne dyskusje o stworzeniu losowych ingerencji, na jakich mogliby się opierać MG miały miejsce nie raz, nie dwa razy.\nby Nathair on 16/6/2018, 14:16\nNope, nie widzę zastąpienia kostek rozdziałami. Rozdziały są dla ogółu, wszystkich znajdujących się na na danym terenie, a nie tylko osobę przechodzącą z lokacji do lokacji. Przykładowo w Edenie są silne opady deszczu i podtopienia. Dotyczy to każdego w Edenie a nie tylko Wymordowanego, który musi liczyć się z innymi niebezpieczeństwami.\nby Gość on 16/6/2018, 15:34\nSzczerze nie jest mi to potrzebne do szczęścia (bo nie lubię dokładać pracy innym), ale gdyby to faktycznie były rzeczy ciekawe, fajne (a nie jakaś mityczna sraczka randomowo rzucona w postać), to chętnie bym przyjął. Trochę mnie zniechęca też perspektywa tego, że MG może zniknie w trakcie. Przy misjach to mnie jakoś aż tak nie boli, ale przy wydarzeniach, które regulaminowo blokują inne rozgrywki, to jest zniechęcające.\nJestem za, byleby było konsekwentne.\nRozdziały nie są w sumie złe, ale wprowadzając to jednak trzeba będzie się liczyć z tym, że starzy gracze będą się na to trochę czasu przestawiać i w praktyce może to różnie wyjść. Jak na moje to można nawet taki rozdział przeprowadzić na próbę — czemu nie?\nTylko tu się pojawia moje pytanie: czy jest coś, do czego one będą prowadzić? Będą się odbywały według jakiegoś określonego toru, który jakoś modyfikują gracze swoimi poczynaniami? Czy raczej randomowe wydarzenia?\nMam po prostu na myśli to, że zwykle na forach z rozdziałami jest jakiś motyw przewodni, którego te rozdziały się trzymają i kształtują jakąś konkretniejszą fabułę. Niekoniecznie zakładając, że kiedyś dobiegnie końca. Można to potraktować jako coś na wzór arców w tasiemcowych anime. @@\nTutaj nie mam zdania, pewnie w miarę dyskusji zdecyduję.\nMyślę, że to nie jest takie złe. Ale:\nA) Wolę, żeby została opcja „misja = nagroda”, a jeśli już, to żeby wprowadzenie „misja = punkty” było opcjonalne. Po prostu, w polu „cel” by się wpisywało „punkty”. Zwykle się idzie po coś konkretnego na misję.\nB) Nie widzę jednak przeszkód, żeby MG miał możliwość przyznania symbolicznego punkciku za ładne wyrabianie się w terminie przez całą misję. Myślę, że to bardziej atrakcyjne dla niektórych niż „masz pan chwasta”.\nC) Punkty za wypełnianie zadań z rozdziału w postaci punktów brzmią mru.\nD) „MG mieliby mniej roboty, może zaczęliby organizować ogólne eventy lub wpadać na fabułę, a nie — jak dotychczas — stale czuwać nad misjami (których liczba nie maleje).” To do mnie przemawia\nE) A może wprowadzenie czegoś takiego, że jedna pochwała = ileś punktów? Zamiast tego, że 5 pochwał to umiejka, 10 to jakaś zabawka i tak dalej. Bo aktualnie ta opcja z przedmiotami wydaje mi się trochę nierówna, niby na własne życzenie graczy, ale nierówna. Na przykład osoba X weźmie przedmiot z trudnego, a Y ze średniego. Ta sama ilość zasług, ale różnica w nagrodzie. Niby wybór własny tej osoby, która wzięła mniej, ale no. Nie wiem jak to jakoś jaśniej wytłumaczyć.\nF) „To by też trochę pokazało, jak wielu z nas faktycznie działa na fabule (i zapracowuje na całość poprzez zaangażowanie), a jak wielu odklepie misję z poziomu trudnego, no i jest nafeedowany (ale ogółem olewa ciepłym moczem całą resztę).” Zostawię przy tym serduszko <3\nOgólnie jestem na tak, ale trzeba tu wyjść z jakimiś fajnymi konkretami, żeby przekonać ludzi.\nDobrze, ale jaka w tym będzie rola MG? Coś w guście tych wydarzeń na przejście z poziomu łatwego w propozycji Yuu, że tylko patrzy czy jest okej? Czy miałaby być to taka klasyczna ingerencja oparta na interakcji gracz/MG co turę? W sumie patrzę na to sceptycznie, póki MG mają pełne łapki. Ale nie mówię „nie”.\n5. … Mam dużo misji. Nie wiem czy się tu wypowiadać xD Brałbym więcej gdybym miał czas.\n+ pod tym się podpisuję:\nby Yū ✿ on 16/6/2018, 16:18\nJa też nie jestem na nie, przy większości pomysłów, ale odnoszę wrażenie, że wszystkiego jest po prostu za dużo w tym momencie. Mamy misje, wydarzenia, wydarzenia grup, kostki, choroby, ingerencje losu i mg, do tego jeszcze ewentualne fabularne rozdziały? Po prostu wydaje mi się, że skoro na ten moment jest niekiedy spory chaos i problem z systematycznym kierowaniem tym co już mamy, to dokładanie (nawet zarąbistego pomysłu) jeszcze bardziej zamiesza w tym garnku. Stąd moja propozycja, by szukać zastępstw.\nedit: no, przy tym wszystkim zapomniałam, że przede wszystkim mamy fabułę...\nBardzo lubię klimat arców, swego czasu na forum Smoki Wolnych Stad coś takiego było i świetnie się sprawdzało. Tyle że poza rozdziałami był tam tylko system punktowy umiejętności i nic więcej. Sprawdzało się przy tak prostej mechanice.\nby Gość on 16/6/2018, 16:43\nHmhm. I to jest prawda, ale chaos można zminimalizować jeśli się będzie wprowadzało te rzeczy stopniowo. Nawet na próbę, bo co to właściwie za szkoda, nawet, jeśli nie wyjdzie? Rozwiązania sytuacji mogą być różne, każde doprowadzi do wyciągnięcia jakichś wniosków. Dajmy na to:\n1) Wprowadzamy arcorozdziały.\n2a) Fajnie się przyjmuje pierwszy taki rozdzialik, no to graczy jakoś nagradzamy, bo to ma wpływ na rozwój forum.\n3a) No to osoby, które się angażowały, zostają nagrodzone na próbę punktami. Przecież nie każdego to musi dotyczyć, jeśli ktoś uzna to za nieciekawe, to nie robi. Proste.\n4a) Skoro punkty się fajnie przyjęły, lecimy z nimi dalej. Nie każdy musi z tego korzystać, nie wyklucza to "klasycznych" misji.\nAlbo rozwiązanie inne:\n2b) Rozdział przyjmuje się fajnie.\n3b) Punkty po nim niby dodajemy, ale nie cieszą się zainteresowaniem.\n4b) Skoro się nie przyjęły, to osoby, które się zaangażowały w zabawy z rozdziałem, dostają na przykład jakiś symboliczny podarek, który byłby, dajmy na to, równowartością ilości zdobytych w rozdziale punktów. I idziemy w inną stronę, bo trudno, takie życie. Nie wiem, jeśli się nie przyjmą, to uważam, że wkład w ten pomysł jednak nie byłby zmarnowany. Po prostu: spróbowano nowej rzeczy i nie wyszła, okej, bywa. Będzie na przyszłość wiadomo, czego nie łapać.\n2c) System się nie przyjmuje totalnie, ale mieliśmy fajny event, co też jest jakimś plusem. D:\nby Jekyll on 16/6/2018, 17:07\n1. W zasadzie nie. Jeśli zaistnienie we mnie potrzeba rozbudzenia w postaci skoku adrenaliny, umiem samodzielnie uatrakcyjnić sobie rozrywkę. Zresztą dbam o to, by moje postacie regularnie dostawały po mordzie lub innej części ciała. I bardzo często dostaje pozytywny rezultat swoich starań. Jedyne ingerencje jakie dostawałem w ramach uatrakcyjnienie gry to choroby, a dla mnie to żadna atrakcja. Niemniej jednak, gdyby ktoś zaserwowałby mi ciekawą rozrywkę, byłbym pewnie zachwycony.\n2. Nie mają wystarczającego daru przekonywania, by mnie do siebie zachęcić.\n3. Niby to ma sens, bo akurat mnie bardzo drażni olewatorski stosunek userów do choćby wydarzeń/misji (ale MG czasem też taki mają, więc działa to w dwie strony), czy nawet prostych fabuł, które powinny w teorii działać płynnie, a idą jak krew z nosa, ale z drugiej strony - mamy już dość rozwinięty system przyznawania punktów, chociażby pochwały. Może to na nich powinniśmy skupić swoją uwagę i staranniej to egzekwować, a może nawet skorzystać z jakiegoś szablonu?\n4. To mi się podoba. Na podobnej zasadzie działa prowadzona przeze mnie misja aniołów.\n5. Obecnie myślę nad zrezygnowaniem ze swojego stażu jako MG więc moja wypowiedź będzie bardzo skromna. Gram kilkoma postaciami na raz - wydaję mi się, że dość aktywnie, więc po prostu nie chce zaginąć pod natłokiem odpisów (ich zbyt wielka liczba mnie po prostu przytłacza). Poza tym userzy z reguły źle reagują na niespodziewaną ingerencje MG, a mam już wystarczająco dość kwasu na tym forum i jakoś nie w smak mi, by pogłębiać nań natężenie. Obiło mi się o uszy też, że niektórzy kręcą nosem na moje grę jako MG, więc to zapewne dolałoby oliwy do ognia.\nOstatnio zmieniony przez Jekyll dnia 16/6/2018, 17:11, w całości zmieniany 1 raz\nby Yū ✿ on 16/6/2018, 17:10\nTyle, że właśnie mieliśmy już coś takiego. Większe wydarzenia, które miały angażować znaczą ilość userów, ale kończyły się zazwyczaj zerowym brakiem zainteresowania.\nDla przykładu, jakiś czas temu Drug-on miało jakieś dziwne dźwięki w swojej kryjówce (ingerencja MG) i podobno niektórzy brązowi mieli się tym zainteresować. Akcja umarła śmiercią naturalną.\nByła wielkie pożary na Despie, pożoga i głowy nabite na pale. Nawet moja postać natknęła się na coś takiego, pojawiło się to nawet w ogłoszeniach, jako jakieś wielkie niebezpieczeństwo dla całej okolicy... nikt więcej nic o tym nie słyszał.\nByła wielka mobilizacja aniołów i to chyba jedyna większa akcja, jaka została doprowadzona do końca, tyle że na jakichś dziesięciu zaangażowanych MG bodajże 4 albo 5 wzięło się na prawdę do roboty. W końcu porwali także Arcanine'a i jak pewnie niektórzy pamiętają, skończyło się zabiciem archanioła. Tyle, że zaangażowanych było w to więcej grup, ale tylko jedna dokończyła swoje wydarzenie, S.Spec nie przejęło się atakiem aniołów na swoich ludzi, Łowcy nie dotarli na czas, bo MG pisał wolniej niż MG u DOGS.\nOgólnie takie tematyczne wydarzenia są super w teorii, ale w praktyce wymagają wielkiego przygotowania. Chciałabym usłyszeć, jak dokładniej działałyby te rozdziały. Jak angażowałyby w to MG i czy by ich wystarczyło przy jednoczesnym obsługiwaniu wszystkich innych atrakcji, które wcześniej wspomniałam. Dodatkowo, skoro tempo pisania fabuł na virusie jest raczej łagodnie mówiąc spokojne, to czy miałoby to faktyczny na nie wpływ?\nMyślę, że jeżeli takie rozdziały miałby egzystować, to żeby faktycznie je odczuć, to powinny trwać przez realny rok.


Psy z podziemy i Tatrzańskie dinozaury ::: Publikácie v poľskom jazyku ::: Publikácie ::: Dr. Miloš Jesenský\nPublikácie → Publikácie v poľskom jazyku → Psy z podziemy i Tatrzańskie dinozaury\nStare greckie mity i podania zachowały dla nas relacje o mitologicznym stróżu podziemi Tartaru – psu Cerberze – który pilnował wejścia do piekieł, państwa boga Hadesa czy jak kto woli – Plutona. Jego czujność i zażartość stała się przysłowiowa, ale znalazł się ktoś, kto go okłamał. Jednym z nich był Herakles, który wywlókł go z Hadesu na światło dzienne i pokazał mieszkańcom Myken.\nTradycja mówi, że Cerber przebywał w ciemnej przepaści Tainaru na dzisiejszym przylądku Matapan, położonego w najbardziej na południe wysuniętej części Peloponezu, ale realne analogie do jego losów znajdujemy także w innych jaskiniach i grotach Europy.\nKiedy w 1972 roku wyruszyła pierwsza słowacka ekspedycja do krasowych obszarów Bułgarii, jej uczestnicy dowiedzieli się od mieszkańców okolic miasta Karlukovo o jaskini, do wnętrza której pasterze tamtejsi wrzucali nie tylko śmieci i inne odpadki, ale także chore lub stare psy. Niektóre z nich przeżywały spadek do czeluści jaskini, zaczęły się w niej rozmnażać i utworzyły tam własną populację, która w nocy daje znać o sobie ujadaniem i wyciem.\nZwyczaj wrzucania do jaskiń chorych i padłych psów w przeszłości znany był także na Słowacji. Dowodem na to jest chociażby nazwa jaskini Psia Dziura w Demianowskiej Dolinie, która tworzy górną partię jaskini Pustej, w której znaleziono ogromną ilość czaszek i kości psów. Nazwa jej wzięła się stąd, że do tej głębokiej na 14 metrów jaskini pasterze wrzucali padłe, chore lub ciężko okaleczone psy. Niektóre z nich mogły przeżyć upadek z tej wysokości, a potem przeżywały one dzięki kanibalizmowi…\nNa Słowacji istnieją także poziome jaskinie z dobrym dostępem, w których bytowały całe sfory psów – była to Psia Dziura przy Vidovej na Plešiveckiej Planinie, Psia Jama w Drienčianskom Krasie w okolicach Sliskiego, Psia Jaskinia w trawertynach Spiskiego Podehradia, czy wreszcie Psie Dziury, które tworzą część systemu korytarzy i sal Stratenskiej Jaskini. W tych przypadkach stada psów używały podziemnych przestrzeni jako schronienia dla młodych i legowiska.\nZ długookresowym pobytem psów w głębokich partiach jaskini w absolutnych ciemnościach, labiryntem korytarzy i jaskiniowym klimacie zetknęli się speleologowie pod kierownictwem doc. dr Zdenka Hochmutha w Moldavskiej Jaskini podczas jej badania w latach 1992–1999. Jaskinia ta znajduje się w okolicach miejscowości Moldava nad Bodvou, w stoku naturalnej terasy, na której znajduje się dzielnica willowa. Jedyne wejście do jaskini otwiera się pod skalną ścianą. Drugie – dzisiaj zasypane – znajdowało się w odległości 80 metrów na północ, pod skalną turnią. Jaskinia ta komunikuje się także poprzez nieprzechodni korytarz z tzw. Jaskinią Makową, która jest oddalona o 80 metrów na północ od wejścia. Podziemie to tworzy kilka korytarzy z niskimi stropami, które łączą szerokie sale. Ponadto znajdują się tam także rurowate kanały wytworzone przez wody. Spąg korytarzy i sal jest częściowo gliniasty, częściowo bagienny. W niektórych miejscach występują w górę pionowe, erozyjne kawerny czy też kominy. Jaskinia ma jeden poziom, jej długość w kierunku północ – południe wynosi 180 m, zaś w kierunku wschód – zachód – 100 metrów.\nIstnienie sfory psów jaskiniowych stwierdzono na wiosnę 1993 roku, bowiem zdradziło ją wycie i ujadanie w korytarzach i przy wejściu, ślady drapania i kopania w gliniastym podłoży spągu, znalezionych ekskrementach, kościach i śladach obecności szczeniąt. Ponadto nieprzyjemnym dowodem na ich istnienie były znalezione przez speleologów opite krwią kleszcze, które odpadły od swych gospodarzy.\nJeżeli idzie o gatunek, to stanowi on krzyżówkę ras psów pokojowych pokroju szpica z psami pasterskimi średniej wielkości. Sforze przewodzi dominujący samiec i występuje w niej 3 i więcej osobników. Ich ilość zmniejszyła się poprzez odłów przeprowadzany przez miejscową ludność romską i akcjom służb weterynaryjnych.\nPsy oznajmiają swą obecność w jaskini – kiedy człowiek się do niej zbliża – szybkim szczekaniem i stosują stereotypową taktykę. Wybiegają na skalny występ o wysokości około 10 metrów po lewej stronie wejścia, skąd dominujący samiec obserwuje całość sytuacji i szczeka. Drugi punkt obserwacyjny znajduje się na wysokości około 25 m nad wejściem. Po wejściu do jaskini psy przygotowują się do aktywnej obrony swego terytorium. Trasa ich przemieszczania się w podziemiach wiedzie od wejścia i „punktów obserwacyjnych” poprzez „Mnichową Dziurę” do „Makowej Jaskini”.\nW podziemiach sfora najczęściej zatrzymywała się w sali wstępującej, o rozmiarach 15×30 m, gdzie panowała przyjazna temperatura i jednocześnie dobra wentylacja. Nie panują tam egipskie ciemności, ale dolatuje słabe światło od wejścia.\nW głębi labiryntów jaskini nie ma już żadnego światła, a poruszanie się w niej jest niezmiernie skomplikowane ze względu na jej złożoność. Pomimo tego, tam też znajdują się ślady bytności psów, odciski ich łap w spągu, ekskrementy, resztki jedzenia, kłaki sierści, itd. itp. Doc. Hochmut nazwał „Wyjściową magistralą” korytarz o dobrze ubitym, wydeptanym spągu, stanowiącym trasę od wejścia do Makowej Jaskini. Zwierzęta w całkowitej ciemności przebywają ponad 200 m w labiryncie korytarzy, kierując się śladami zapachowymi z absolutna dokładnością, bez błądzenia.\nW kierunku zachodnim znajduje się bagnisty odcinek tzw. „Wielkiej Psiej Sali” z mnóstwem kałuż, stanowiących wodopój dla tych zwierząt.\nW kierunku południowo-zachodnim znajduje się długa część jaskini o niskim stropie, dzięki czemu niektóre korytarze nie są dla człowieka dostępne, a zatem istnieje możliwość, że psy wchodzą przez nie do jakichś jeszcze nie odkrytych przez ludzi, podziemnych przestrzeni. O ich przystosowaniu się do życia pod ziemią świadczą ślady tego, że żywią się one nietoperzami, co świadczy o ich doskonałym przystosowaniu się do tak niezwykłych warunków życia. Psy słabo widzą, za to ich słuch doskonale odbiera nietoperzowe ultradźwięki emitowane przez ich system echolokacji, dzięki czemu mogą łatwo upolować skrzydlatego mieszkańca jaskiń…\nSpotkania jaskiniowych psów z człowiekiem nie są zbyt atrakcyjne. Zwierzęta te są płochliwe i w labiryncie jaskiniowych sal i korytarzy zawsze znajdują drogę obejścia intruza lub ucieczki. W przypadku bezpośredniej konfrontacji, zwierzęta te przyjmowały postawę obronną i ostrzegawczo warczały. Biorąc pod uwagę to, że w niskich korytarzach i komorach jaskini człowiek byłby narażony na atak, badacze jaskiń nie próbowali konfrontacji z psami. Rodzenie szczeniąt w jaskini ma miejsce w bliskości tzw. Prievanovej Rury, w miejscu, którego psy bronią dostępu wszelkim intruzom. Tam suki robią sobie legowisko wymoszczone sierścią i nanoszonymi do jaskini szmatami. Nowonarodzone osobniki nie zawsze dobrze znoszą warunki podziemnego świata, bowiem znaleziono sześć szkieletów piesków w wieku od 2 do 6 miesięcy życia…\nZ aktualnych informacji wynika, że psy, które zamieszkiwały tą jaskinię od kilku pokoleń, zaadaptowały się doskonale do tych warunków i ich kolonia jest unikalnym przypadkiem w regionie Europy Środkowej!\nOd wielu lat większość kryptozoologów usiłuje we wszystkich kronikach, mitach, legendach i podaniach wszystkich narodów świata – a zwłaszcza w opowieściach o smokach – zidentyfikować tzw. neo-dinozaury, które mogły przeżyć aż do czasów historycznych. Także w naszym najbliższym otoczeniu możemy znaleźć dowody na ich istnienie.\nW kronice miejskiej miasta Lewocza na Słowacji, prowadzonej przez imć Gaszpara Haina czytamy, co następuje: Dnia 5 i 6 sierpnia 1662 roku, Spisz. W Tatrach było tak wielkie trzęsienie ziemi, że wielka skała, ba! – wierch cały się rozsypał na skalne bałwany. Wiele wierchów to też poruszyło, a także powstało nowe jezioro, nowa przestrzeń wodna. Pokazał się też żywy smok. Siedział on a opuszczonym szczyrbskim kościele, gdzie go widziano przez kilka dni. Nikt doń się nie ośmielił przybliżyć, aż wreszcie znikł… Dalszy tekst na ten temat znalazłem w książce polskiego pisarza Jacka Kolbuszewskiego pt. „Skarby króla Gregoriusa”, i brzmi on tak: 6 sierpnia 1662 roku na długo pozostał w pamięci mieszkańców północnej części Słowacji. tego bowiem dnia ziemia nagle zadrżała – a trzęsienie było tak silne, ze nie tylko zarysowały się ściany domów w Lewoczy, Kieżmarku i Spiskiej Nowej Wsi, ale nawet pozapadały się niektóre zasobne w szlachetne trunki piwnice. Ci zaś, których oczy były zwrócone w stronę Tatr, mogli na własne oczy dojrzeć jak wali się w gruzy cały wierzchołek Sławkoskiego Szczytu, jak skalna lawina miażdży lasy, jak nad górami tworzy się wielka czarna chmura. Obdarzeni zaś największą spostrzegawczością widzieli sprawcę całego incydentu – ogromnego smoka lecącego wysoko nad Tatrami. […] … Smok wybrał sobie na leżę tak zwany Hochwald, czyli okolice dzisiejszej wsi Štrba. Cytowany komentarz do tekstu Gaszpara Haina dopełnia dalszy tekst, który mówi, że jeszcze po stu latach od tego wydarzenia górale twierdzą, że: W Tatrach co najmniej jeden smok być musi!…\nTak zatem ten kronikarski zapisek może się stać przedmiotem burzliwych dyskusji kryptozoologów i ich oponentów, zaś istnienie dinozaurów w Tatrach w dawnych epokach geologicznych leży poza wszelką dyskusją. Miażdżącym dowodem na powyższe stwierdzenie są trzy ślady tylnych kończyn dwunogiego jaszczura na płycie piaskowca z Tichej Doliny – południowych stoków Czerwonych Wierchów. Ślady były pierwotnie odciśnięte w błocie leżącym przy cieku wodnym, a po wyschnięciu zasypał je piasek, który kamieniejąc stworzył solidne schronienie dla nich.\nKształt śladów dowodzi, że zwierzę, które je wytworzyło, należało do grupy celurozaurów – Coelurosauria. Ślad – którego właściciel otrzymał nazwę Coelurosaurichnus tatricus – jest odciskiem trójpalczastej, tylnej kończyny. Środkowy palec ma trzy, lewy dwa, a prawy cztery człony. Środkowy palec przy chodzeniu utrzymywał masę całego ciała, zaś pozostałe utrzymywały stabilność przy chodzeniu. Tylną część stopy stanowił rodzaj „pięty”, która była jedynie wyrostkiem zrogowaciałej skóry, która chroniła podeszwę stopy, podobnie jak i cała muskulatura.\nStopa Coelurosaurichnus tatricus pochodzi z czasów Górnego Triasu – pierwszego okresu Ery Mezozoicznej. Był to dorosły, dwunożny jaszczur o wzroście 2 metrów i o masie ciała około 100 kg – z grypy tej powstały potem ptaki. Podobnie jak reszta celurozaurów miał przedłużoną szyję, zaś jego dwumetrowy ogon wznosił się jako przeciwwaga nad ziemią. Ciało jaszczura pokrywała gładka i gruba skóra – miejscami pokryta skórnymi wykwitami. Tatrzańskiego celurozaura można sobie przedstawić jako dinozaura chodzącego po pofałdowanej, bagnistej krainie, gdzie znajdowała się piaszczysta gleba, porośnięta roślinami iglastymi. Dookoła płytkich jeziorek rosły gaje cykasowatych palm, paprotników i ogromnych araukarii. Z pagórków wiatr zwiewał pył i piasek. Daleko na horyzoncie widać było morze, które wkrótce miało zalać ten region, jak to było już kilkakrotnie od czasu, kiedy to Ocean Tetydy zalewał nasz kraj.\nDinozaur, który pozostawił ślady i którego nazwano Coelurosaurichnus tatricus przeszedł po tym terenie 195 mln lat temu. Kawałek skały, na którym się zachowały przetrwał do naszych czasów, tak jak świadectwo lewoczskiego kronikarza – którego do dziś dnia nikt nie wyjaśnił…\nPrzekład z j. słowackiego Robert K. Leśniakiewicz.\naktualizácia: 23.01.2017 | počet zobrazení: 741


Klejnotnik – Zwierzęta\nKlejnotnik to maleńki pajączek, długości zaledwie 2 mm, o kulistym odwłoku. Ubarwienie ma bardzo zmienne, zwykle jaśniejsze lub ciemniejsze brązowe z licznymi, połyskującymi srebrzyście lub złotawo, perłowymi plamami.\nWystępuje w ciemnych miejscach na brzegach wód; jest rzadkim pająkiem.\nKlejnotnik jest tak specyficznym pająkiem, że tylko dla niego utworzono odrębną rodzinę klejnotnikowatych. Na niskich roślinach rosnących tuż przy brzegu na lądzie lub w wodzie rozpina małą kolistą sieć średnicy ok. 10 cm. Nić sygnalizacyjna, biegnąca od jej środka, tworzy z jej powierzchnią niemal kąt prosty, lecz siedzący w środku sieci pająk naciąga ją w taki sposób, że sieć przybiera lejkowaty kształt. Po złowieniu zdobyczy puszcza nić.


Tworzenie stron internetowych - Piotrków Łódź Bełchatów - Netrip.pl\nStrony internetowe Piotrków Łódź\nStrony www od 900zł netto\nTworzenie stron internetowych Piotrków Trybunalski Łódź\nTworzenie stron internetowych Piotrków Trybunalski Łódź to szybko rozwijająca się firma w branży internetowej, dzięki której zdobędziesz większą liczbę klientów za sprawą profesjonalnej strony internetowej.\nTworzenie stron internetowych to nasza pasja, którą rozwijamy z dnia na dzień i nie boimy się nowych wyzwań. Sprawdź co dla Ciebie przygotowaliśmy.\nMałych i dużych firm z Piotrkowa Trybunalskiego, Łodzi i całego województwa łódzkiego.\nProfesjonalne wykonanie i dbałość o szczegóły. Ofertę kierujemy do osób, które chcą zapewnić sobie świetny wizerunek w internecie i przyciągnąć uwagę odbiorców.\nStrona internetowa to Twoja wizytówka!\nOd początku do końca tworzymy stronę internetową\nTworzymy lub edytujemy kod pod wymogi klienta\nWykonujemy ostatnie akcje i przygotowujemy stronę pod kątem pozycjonowania SEO\nCzym się wyróżniamy przy tworzeniu stron internetoiwych?\nKażdy projekt dopracowujemy z najwyższą dbałością o szczegóły\nStaramy się tworzyć rozwiązania, które sprostają nawet najbardziej wymagającym klientom\nDo każdego projektu podchodzimy indywidualnie starając się wykonać wszystko precyzyjnie tak aby nasze usługi były na najwyższym poziomie\nDlaczego warto wybrać NETRIP.pl?\nUsługi tworzenia stron internetowych świadczymy na profesjonalnym poziomie. Zdajemy sobie sprawę z tego, że strona internetowa stanowi pierwszy kontakt klienta z twoją firmą czy osobą, dlatego staramy się aby twoja witryna przykuwała oko, a także stanowiła świetne źródło informacji. Tworzenie stron internetowych realizujemy na terenie: Piotrków Trybunalski, Bełchatów, Łódź i okolice.\nZobacz ofertę stworzenia sklepów WWW\nStawiamy na WordPress\nOprogramowanie WordPress to jedno z najpopularniejszych narzędzi do tworzenia stron www. Nowoczesne stylizacje, mnogość w doborze szablonów czy także responsywność na każdym urządzeniu (komputer, tablet czy smartfon). Posiada łatwy w obsłudze panel administracyjny (inaczej panel CMS), dzięki któremu bez zaawansowanej wiedzy można edytować teksty, zmienić kolor czy grafiki na stronie.\nProstota i wykonanie\nŁadny i przejrzysty design\nProsty i łatwy w obsłudze panel administracyjny\nW naszej agencji interaktywnej stawiamy na jak największe zadowolenie klienta, a co za tym idzie staramy się oferować konkurencyjne ceny dopasowane do indywidualnych potrzeb.\nDodatkowe rozwiązania np Mapy, Formularz kontaktowy itp.\nOpieka nad stroną przez rok\nImie i nazwisko/Nazwa firmy *\nWybierz typ strony internetowej *\nJaki szablon graficzny wybierasz? *\nCzy chcesz skorzystać z Pozycjonownia w celu zwiększenia zasięgów? *\nCzy chcesz abyśmy napisali teksty na Twoją stronę? *\nNie, mam teksty\nIle podstron będzie zawierała Twoja witryna? *\nJeśli posiadasz stronę, która Ci się podoba, wyślij nam ją (podaj link)\nNetrip.pl – Tworzenie stron internetowych Piotrków Trybunalski, Bełchatów, Łódź i okolice.


Warszawa zostanie bez własnego lotniska? Wraca pomysł budowy nowego centralnego portu lotniczego - Biznes i prawo gospodarcze - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plBiznesWarszawa zostanie bez własnego lotniska? Wraca pomysł budowy nowego centralnego portu lotniczego\nautor: Cezary Pytlos25.06.2010, 03:00; Aktualizacja: 25.06.2010, 13:40\nWraca pomysł budowy nowego centralnego portu lotniczego. Gdyby powstał, rację bytu straciłoby m.in. warszawskie Okęcie. To jednak dość odległa przyszłość.\nJak ustalił „DGP”, firmy doradcze zalecają budowę nowego centralnego portu lotniczego. Choć raport nie precyzuje konkretnej lokalizacji, to sugeruje, że powinien być zlokalizowany pomiędzy Łodzią a Warszawą. Co więcej, według ekspertów projekt jest na tyle ciekawy, że spotka się z zainteresowaniem prywatnych inwestorów i może być zrealizowany w formule partnerstwa publiczno-prywatnego. Eksperci uważają, że do tych tez, tak jak przed sześciu laty, gdy podobne wnioski wyniknęły z raportu przygotowanego za grant hiszpańskiego rządu, trudno będzie przekonać polityków. – Wcześniej czy później musi paść pytanie o sens realizowanych obecnie inwestycji na Okęciu lub w Modlinie, które idą w setki milionów złotych – mówi Zbigniew Sałek, wiceszef Międzynarodowego Stowarzyszenia Menedżerów Lotnisk.\nOn sam jest akurat przeciwnikiem projektu, gdyż uważa, że tak duża inwestycja, która pochłonie minimum 1 mld zł, odbije się negatywnie na planach budowy nowych lotnisk regionalnych.\nPwC i MKmetric twierdzą, że nowe lotnisko musi być położone w połowie drogi między największymi polskimi miastami. Dlaczego? Na tym obszarze mieszka aż 3,5 mln osób. Co więcej, w przyszłości Łódź i Warszawa być może będą też tworzyć tzw. duopolis połączone szybką koleją i autostradą.\nKiedy rząd ostatecznie wskaże miejsce pod nowe lotnisko i czy w ogóle do tego dojdzie, nie wiadomo. – Na razie otrzymaliśmy raport, ale poprosiliśmy o dodatkowe uzupełnienie – mówi Mikołaj Karpiński, rzecznik prasowy Ministerstwa Infrastruktury. Spodziewa się ostatecznej wersji na dniach i – jak zapewnia – wtedy też podstawowe tezy raportu ujrzą światło dzienne.\ninz. Zbigniew Burnatowski (79), RFN(2010-06-25 12:48) Zgłoś naruszenie 00\nLotnisko Schönfeld jest juz dawno zamkniete. Po co wiec przypominac o jego istnieniu i robienie Niemcom propagandy, ze maja tyle lotnisk. Natomiast budowa lotniska Berlin - Brandenburg jest zaplanowana z czysto ekonomicznych wzgledow i nie znajduje sie w centrum miasta. A dla Polski napewno nie bedzie jakakolwiek to konkurencja, bo odleglosc okolo 1000 km Warszawy od Berlina ma swoje znaczenie. Przypuszczalnie, a raczej napewno Berlin bedzie lotniskiem tranzytowym, a dla pasazerow przylatujacych do Niemiec beda glowna role odgrywaly coraz wiecej i nowoczesniej rozbudowywane lotniska lokalne.\nstary(2010-06-25 13:35) Zgłoś naruszenie 00\nZ Berlina do Warszawy jest 500km a nie 1000km. Na razie bedziemy mieli mniejsze lotniska , może to i dobrze , gdyz jest problem z dojazdem do miast w Polsce i do lotnisk. Jeszcze wszystko przed nami. Za kilka lat Ukraina i Białoruś wejdzie do U.E. , może będą pomysły inaczej to zorganizować.\naud(2010-06-25 14:01) Zgłoś naruszenie 00\njuż to widze ...\ncałe lobby okęckie nie pozwoli\na wystarczyłoby oszacować koszt nowego lotniska na ściernisku i pomyśleć o san francisku za kwoty pozyskane ze zbycia gruntów pookęckich\nddscsdcscsdc(2010-06-25 16:30) Zgłoś naruszenie 00\nNa Okęciu nie można lądować w nocy? Kto pisze takie bzdury?\nkaki(2010-06-25 23:12) Zgłoś naruszenie 00\nSa przeciez mniejsze lotniska w Polsce, np. w Rzeszowie, powstac ma podobno Świdniku itp.. Moze mniejsze lotniska powiekszac i wtedy pasazerowie beda z czasem odprawiani w normalnym czasie. Budowa zupelnie nowego portu w Warszawie to na pewno ogromy wydatek.\nkaki(2010-06-25 23:14) Zgłoś naruszenie 00\nCzy powiekszanie stopniowe lotniska w Warszawie itp.\nmietek(2010-08-03 17:21) Zgłoś naruszenie 00\nniech rudy patronuje budowie nowego lotniska pod warszawą to nie wybudują portu im.osla donalda nawet za 50 lat.do jest pewne hundert %\nMarek(2010-09-09 06:34) Zgłoś naruszenie 00\nLokalizacja lotniska Okecie blisko centrum miasta to jeden z najwiekszych atutow Warszawy. Nie wolno zaprzepascic tej szansy budujac nowe odlegle lotniska i zostawiajac Okecie jako malutkie lotnisko. Okecie nalezy rozbudowac budujac nowy rownolegly pas startowy, a moze nawet zostawiajac miejsce na jeszcze jeden. Z jednym dodatkowym pasem startowym Okecie mogloby obslugiwac 25 milionow pasazerow rocznie, czyli spokojnie wystarczajace na wzrost przez najbilzsze 15 lat.\nPomysly z lotniskiem centralnym daleko od Warszawy to szalenstwo, ktore moze sie podobac na papierze konsultantom z PwC (ktorzy nigdy nie prowadzili wlasnego biznesu), ale w rzeczywistosci zrobi z Warszawy miasto omijane przez biznes. Nie bedzie sie w Warszawie organizowac konferencji i zjazdow ze wzgledu na daleki dojazd z lotniska, a wiec bedzie mniej inwestycji w hotele itp., i w konsekwencji mniej miejsc pracy.\nNa swiecie odchodzi sie od pomyslu dolatywania do wielkich lotnisk przesiadkowych skad sie ma leciec w dalsza trase. Ludzie chca latac, i coraz czesciej lataja, w miare mozliwosci bezposrednio nawet z mniejszych miast. Widac to tez w strategi Boeinga jesli chodzi o nowe typy samolotow, np. 787. Nie buduja najwiekszych samolotow, ale takie ktore okonomicznie moga latac bezposrednio miedzy mniejszymi miastami. Oczywiscie sa wielkie lotniska, bo sa i wielkie miasta. Warszawa to narazie bardzo male miasto.\nJezeli chcemy zeby w Warszawa byla centrum finansowym i konferencyjnym Europy Srodkowej trzeba wykorzystac ten olbrzymi atut jakim jest Okecie blisko centrum. Oczywiscie nalezy zarezerowwac tez miejsce na drugie duze lotnisko w Warszawie bo bedzie ono predzej czy pozniej potrzebne. Zrozumiale jest, ze nie bedzie ono az tak blisko miasta jak Okecie, ale na pewno nie moze byc w pol drogi do Lodzi! Z biegiem czasu powinny byc dwa porzadnej wielkosci lotniska. Okecie obslugujace 25 milionow, a nawet wiecej jezeli udalo by sie zrobic trzy pasy startowe. I drugie lotnisko w miejscu gdzie mozliwa bylaby dlugofalowa rozbudowa do czterech pasow na przestrzeni dekad, a wiec w perspektywie powyzej 40 milionow pasazerow. Wtedy bilety na Okecie beda drozsze, i czesciej wykorzystywane przez biznes, a turysci beda taniej mogli latac na to drugie. Jest na tyle wczesnie, ze mozna sie jeszcze spokojnie zastanowic nad wlasciwa lokalizacja (czy Modlin czy gdzies indziej).\nNatomiast grunt pod rozbudowe Okecia nalezy zalatwic szybko, przez wykupienie czy wywlaszczenie. Im dluzej bedzie sie z tym czekac tym bedzie to trudniejsze. Sprawy miejsca czy srodowiska nie maja prawa tych decyzji zaklucac. Warszawa to naprawde male miasteczko na skale swiatowa ze soimi dwoma milionami mieszkancow, wiec mowienie dzisiaj, ze nie ma gdzie budowac lotniska to nieporozumienie.\nMowienie o tym, ze Berlin mialby kiedys byc centralnym lotniskiem dla Polski to zupelne nieporozumienie. Nie ma powodu zeby ludzie z Gdanska, Krakowa, czy Rzeszowa dojezdzali albo dolatywali do Warszawy ani Berlina chcac leciec za granice albo za oceany. W miare jak Polska gospodarka bedzie sie rozwijac beda sie tez rozwijac lotniska regionalne, i bedzie wiecej bezposrednich lotow z tych lotnisk (w tym tych dalekich do Ameryki czy Azji). Oczywiscie liczba pasazerow w Warszawie bedzie rosla, ale jako procent wszystkich pasazerow w Polsce powinna ona spasc zakladajac zdrowy rozwoj innych miast z wlasnymi lotniskami. Nie ma wiec powodu planowania jakiegos "centralnie" polozonego kolosa-lotniska z ktorego wszedzie bedzie daleko.


Dostawa róż Mysłowice - Poczta Kwiatowa® dostawa róż do Mysłowic | Róże Mysłowice\nRóże z dostawą do Mysłowic\nPotrzebujesz symbolicznych i pięknych kwiatów? Poczta Kwiatowa® proponuje róże! To one własnie symbolizują najgłębsze uczucia! Z nimi przekażesz każde słowo, które w taki sposób nabierze jeszcze większego znaczenia.One także z pewnością wzruszą i zaskoczą każdego! Postaw zatem na róże od Poczty Kwiatowej® z wysyłką do Mysłowic!


Południe - Belle France 2014 - Podróż - Kolumber.pl\nBelle France 2014 - Południe\nPodróż Belle France 2014 - Południe\nalbi carcassonne dourgne narbonne awinion saintes-maries-de-la-mer aigues-mortes arles le puy en velay pont du gard\nOpisywane miejsca: Albi, Carcassonne, Dourgne, Narbonne, Awinion, Pont du Gard, Saintes-Maries-de-la-Mer, Aigues-Mortes, Arles, Yssingeaux (484 km)\nEuropa, Francja, Albi\nAlbi jest miastem położonym na północny wschód od Tuluzy, w regionie Midi-Pyrénées, w departamencie Tarn. W 2010 roku miasto wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Obecnie jest to ośrodek przemysłu maszynowego, porcelanowego, a także szklarskiego.\nPierwsze ślady osadnictwa w Albi datują się na epokę brązu (lata 3000-600 p.n.e.). Po podboju Galii przez Rzymian, osada została nazwana Civitas Albigensium. Miała ona raczej skromny charakter, gdyż nie zachowały się większe budowle z tego okresu. W roku 1040, Albi rozbudowało się. Wzniesiono wówczas doskonale zachowany i służący do dziś Pont Vieux (Stary Most) i nowe dzielnice.\nW roku 1208 papież i król Francji połączyli siły, by zwalczyć herezję katarów i albigensów, których ważnym ośrodkiem w XII i XIII wieku było Albi. Po ich pokonaniu ziemie, na których zamieszkiwali - formalnie niezależne - włączono do królestwa Francji. W końcu XIV wieku biskup Bernard de Castanet, ukończył budowę pałacu biskupiego (Palais de la Berbie), nadając mu wygląd fortecy. Nakazał on również budowę katedry p.w. św. Cecylii, która rozpoczęła się w 1282 roku i trwała około 100 lat. Miasto przeżywało następnie okres gospodarczej prosperity, a świadectwem tego są piękne renesansowe domy i rezydencje kupieckie. Było również ważnym centrum kulturalnym znanym z działającego tu skryptorium. W średniowieczu do 1320 roku w Albi żyła niewielka społeczność żydowska, później Żydom zezwalano jedynie na płatny przejazd przez miasto, bez prawa osiedlania się. XIV wiek przyniósł znaczne i ważne przekształcenia w mieście. Zostało ono podzielone na sześć dzielnic, zwanych „gaches”, otoczonych murami. Ufortyfikowano także Pont Vieux (Stary Most). Na przedmieściach Albi ulokowały się liczne młyny i garbarnie. W epoce renesansu miasto przeżywało okres prosperity i znacznie się wzbogaciło. Powstało wówczs wiele domów i rezydencji, które możemy podziwiać i dziś, takich jak Maison Enjalbert, Hôtel Gorsse, czy Hôtel de Reynès. Budowle z tego okresu charakteryzują ceglane mury i kamienne obramowania drzwi i okien. W rolku 1474 biskupem Albi został Ludwik d’Amboise. Sprowadził on do miasta mistrza drukarskiego, współpracownika Johanna Gutenberga i założył jedną z pierwszych drukarni we Francji.\nXVI wiek przyniósł Francji reformację i wojny religijne, które nie ominęły i Albi. 5 października 1572 roku doszło tu do rzezi protestantów, a Albi przyłączyło się do Świętej Ligi. Na początku lat 80. XVI wieku miasto nawiedziła epidemia dżumy, która zebrała także wiele ofiar. Wiek XVII to okres upadku gospodarczego Albi i regionu. Choć szklarstwo, garbarstwo i tkactwo są nadal ważnymi gałęziami gospodarki, miastu nie udaje się osiągnąć poprzedniego dobrobytu.\nW czasie rewolucji francuskiej, Albi traci swoją wiodącą rolę na rzecz Castres, które zostaje nową stolicą departamentu Tarn w 1790 roku. Jednakże republikanie uważają Castres za mało bezpieczne i chronią się w Albi. W 1797 roku, po krótkim okresie supremacji Castres Albi staje się znowu głównym miastem regionu. Dobra kościelne zostają sprzedane, klasztor karmelitów zostaje zamieniony na pałac sprawiedliwości, a klasztor kordelierów - na więzienie. Pałac Berbie zostaje siedzibą administracji departamentu do 1823 roku. W roku 1864 do Albi zostaje doprowadzona linia kolejowa. Na przedmieściach powstają też zakłady metalurgiczne.\nW czasie II wojny światowej miasto znalazło się na terytorium zarządzanym przez kolaborancki rząd Vichy. W końcu wojny doszło w Albi do potyczki miejscowego ruchu oporu z wycofującą się jednostką niemiecką.\nDzisiejsze Albi jest regionalnym centrum kulturalnym i naukowym. Tutejsza uczelnia górnicza (École des mines d'Albi-Carmaux) jest ważnym centrum innowacji, badań nad wykorzystaniem energii słonecznej i poszukiwania ekologicznych pojazdów i źródeł energii). Jest również ważnym ośrodkiem turystyki.\nCarcassonne to miasto w departamencie Aude. Położone jest w Langwedocji-Roussillon.\nPierwsze ślady osadnictwa w rejonie Carcassonne są datowane na 3500 rok p.n.e. Około 800 roku p.n.e. wzgórze Carsac było już ważnym ośrodkiem handlu. Carcassonne stało się ważnym punktem strategicznym, gdy Rzymianie ufortyfikowali wierzchołek wzgórza około 100 roku p.n.e., a później obrali je za stolicę kolonii Iulia Carsaco (potem Carcasum). Główna część północnych wałów obronnych pochodzi z tamtych czasów.\nW VI wieku Carcassonne zostało przejęte przez Wizygotów, którzy następnie rozbudowali fortyfikacje (stojące tu po dzisiejsze czasy). Wizygotom udało się w 589 odeprzeć ataki Franków, jednak w roku 724 Carcassonne uległo Saracenom. W roku 759, na rzecz Franków, odbił je Pepin Krótki. Dzięki małżeństwu w 1067 roku Carcassonne stało się własnością Raimonda Rogera Trencavela, wicehrabiego Albi i Nîmes. W kolejnych stuleciach rodzina Trencavel koligaciła się z dynastiami Barcelony i Tuluzy. Zbudowała Château Comtal (zamek) i bazylikę Saint-Nazaire. Carcassonne stało się słynne dzięki roli jaką odegrało w trakcie krucjaty przeciw albigensom, gdy miasto stało się ich warownią. W sierpniu 1209 armia pod wodzą Simona de Montforta zmusiła mieszkańców do poddania się. Montfort został nowym wicehrabią, a Trencavela zamordowano. Montfort wzmocnił też fortyfikacje, a Carcassonne stało się twierdzą graniczną między Francją i Aragonią. W 1240 roku syn Trencavela wielokrotnie próbował, bezskutecznie, odbić domenę rodu. W roku 1247 miasto poddało się rządom królestwa francuskiego i Ludwik IX ufundował nową część miasta po drugiej stronie rzeki Aude. On i jego następca, Filip III, zbudowali zewnętrzne wały obronne. Według opinii współczesnych twierdza była nie do zdobycia.\nPodczas wojny stuletniej, w roku 1355, Czarnemu Księciu (Edwardowi Woodstock) nie udało się zdobyć Carcassonne, chociaż jego piechota zniszczyła dolne miasto. W roku 1659, zgodnie z zapisem pokoju pirenejskiego, Roussillon, zaanektowane przez Francję, stało się jej prowincją. Odtąd znaczenie militarne Carcassonne zmalało, o fortyfikacje przestano dbać, a miasto stało się głównie ośrodkiem wymiany handlowej i produkcji tekstyliów. Z czasem ufortyfikowana część Carcassonne uległa takiemu zaniedbaniu, że rząd francuski zaczął poważnie rozważać całkowite rozebranie twierdzy. Oficjalna decyzja została podjęta w 1849 roku, ale spotkała się z gwałtowną reakcją. Historyk Jean Pierre Cros-Mayrevielle i pisarz Prosper Mérimée poprowadzili kampanię na rzecz odbudowania fortecy jako historycznego pomnika. Jeszcze w tym samym roku prace rekonstrukcyjne zlecono architektowi Eugène’owi Viollet-le-Duc. Dzisiejszy wygląd twierdzy jest głównie efektem tej dziewiętnastowiecznej rekonstrukcji.\nEuropa, Francja, Dourgne\nLastours to wioska w departamencie Aude położona w odległości 18 km od Carcassonne w dolinie rzeki Orbiel. W jej pobliżu usytuowane są ruiny czterech zamków, zbudowanych na skalnym grzbiecie wznoszącym się 300 m ponad doliną.\nW średniowieczu, miejsce to należało do panów Cabaret, wzmiankowanych w źródłach pisanych po raz pierwszy w roku 1067. Do ich bogactwa przyczyniło się głównie eksploatowanie kopalń rudy żelaza. Prawdopodobnie tylko trzy z zamków zostały wzniesione w XI wieku dla zapewnienia kontroli nad dostępem do regionu Montagne Noire i Cabardes. Podczas krucjaty przeciw katarom w XIII wieku, zamki Lastours były gniazdami ich zażartego oporu. Są one nielicznymi z zachowanych do dziś warowni katarów. Noszą nazwy: Cabaret, Quertinheux, Tour Régine oraz Surdespine. W czasach krucjaty ich właścicielem był Pierre-Roger de Cabaret, następca Raymonda Rogera Trencavela. W 1209 roku załogi zamków odparły ataki Szymona de Montfort, a uczestniczący w krucjacie Bouchard de Marly, późniejszy pan Château de Saissac, został wzięty do niewoli przez Pierre’a-Rogera. Pertraktacje o jego uwolnienie toczyły się aż do kapitulacji Cabaret, która nastąpiła w roku 1211. W roku 1223 panowie Cabaret odzyskali swoje ziemie, a samo Cabaret zostało siedzibą katarskiego biskupa Carcassès. Pierre-Roger odpierał przez wiele lat ataki Szymona de Montfort, lecz w 1227 roku zamki zostały oblężone przez Humberta de Beaujeu. W roku 1229 Cabaret skapitulowało. Wsie i zamki zostały splądrowane, a następnie przebudowane na warownie i ośrodki administracji królewskiej. Na polecenie króla wzniesiono wówczas zamek Tour Régine. W XVI wieku, zamki zostały zajęte przez protestantów. Zostali oni wyparci przez marszałka de Joyeuse w 1591 roku.\nEuropa, Francja, Narbonne\nNarbona (Narbonne) jest miastem leżącym w departamencie Aude, w regionie Langwedocja-Roussillon. Liczy ok. 40 tys. mieszkańców.\nZostała założona w 118 roku p.n.e. jako Colonia Narbo Martius i jest położona przy starożytnej Via Domitia - na szlaku łączącym Italię z Hiszpanią. Narbona uzyskała polityczne znaczenie jako konkurentka Massalii (dzisiejszej Marsylii), a Juliusz Cezar osiedlił tu weteranów ze swego X. legionu. Nieco później, Rzymianie utworzyli w tym regionie prowincję nazwaną Galią Narbońską (Gallia Narnonensis), a Narbona zostało jej stolicą. Historycy szacują, że w ówczesnych czasach rozkwitu mogła ona liczyć nawet do 100.000 mieszkańców.\nPo upadku cesarstwa Narbona było stolicą wizygockiej prowincji Septimania - jedynego terytorium Galii, które oparło się naporowi Franków po bitwie pod Vouille w 507 roku. W latach 719-759, miasto było włączone granice Emiratu Kordowy. W roku 759 Pepin Krótki odbił je z rąk muzułmanów i włączył do monarchii Karolingów. Wg źródeł chrześcijańskich zezwolił on prominentnym Żydom na osiedlenie się w Narbonie i założenie wielkiego ośrodka szkolnictwa żydowskiego, sławnego w całej Europie Zachodniej.\nPocząwszy od IX wieku, Narbona była ważnym ośrodkiem religijnym, duchowym, intelektualnym i handlowym południowej Francji. Pod koniec XI stulecia w pobliskim Fontfroide powstało opactwo benedyktynów, które w 1145 roku przejęli cystersi. Było ono jednym z najpotężniejszych i najbogatszych opactw południowej Francji. W czasie krucjaty przeciw albigensom w latach 1208-1229 Narbona była siedzibą wojsk katolickich.\nW XIV wieku zmiana biegu rzeki i jej zamulenie doprowadziły do utraty przez miasto portu. Inną przyczyną ekonomicznego regresu był także najazd Czarnego Księcia (księcia Walii, Edwarda z Woodstock) i spowodowane przezeń zniszczenia. W 1562 roku, w okresie renesansu, protestanci zostali wypędzeni z miasta. W roku 1642 w Narbonie został aresztowany spiskujący przeciwko Ludwikowi XIII markiz Henri Coiffier de Ruzé d'Effiat, znany jako Cinq-Mars.\nAwinion to miasto w regionie Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże, w departamencie Vaucluse, u podnóża wapiennego wzgórza, na lewym brzegu Rodanu.\nJego historia sięga czasów antycznych. W VI wieku p.n.e. Grecy założyli tu faktorię handlową o nazwie Auenion, o której w II wieku p.n.e. wspomina Artemidor Daldian z Efezu. W czasach rzymskich na terenie obecnego miasta istniała osada Avenio wchodząca w skład prowincji Gallia Narbonensis. Dokładna data chrystianizacji Awinionu nie jest znana. Wiadomo tylko, że pierwszym historycznym biskupem miasta był Nectarius, który sprawował urząd w V wieku.\nW okresie wędrówek ludów (IV-VII wiek) miasto było pod panowaniem Burgundów, Wizygotów, Ostrogotów i Franków. W roku 736 dostało się pod panowanie Saracenów, a w roku 737 zostało zniszczone przez walczące z nimi wojska Karola Młota. Od IX wieku, jako część Burgundii, należał do hrabiów Tuluzy i Prowansji. Pod koniec XII wieku, Awinion ogłosił się niezależną republiką. Niepodległości położyło kres oblężenie miasta przez króla Francji Ludwika VIII w 1226 roku, zakończone kapitulacją. Nieudaną próbę odzyskania niezależności miasto podjęło jeszcze w 1249 roku.\nOd roku 1309 Awinion stał się siedzibą papieży, którzy rezydowali tu do 1377 roku. Wraz z otaczającymi ziemiami należał do Królestwa Sycylii. W roku 1348 Papież Klemens VI kupił tę posiadłość od królowej Joanny I Sycylijskiej i pozostała ona w rękach papiestwa do roku 1791, gdy podczas rewolucji francuskiej została włączona do Francji, co de facto zostało uznane przez papieża Piusa VII w 1814 roku. Warto dodać, że w czasie tzw. schizmy zachodniej w latach 1378-1408 w Awinionie rezydowali antypapieże.\nW XIX wieku powiększono granice administracyjne i rozbudowano infrastrukturę miejską. W roku 1847 otwarto linię kolejową do Marsylii, a w 1898 roku w mieście uruchomiono tramwaje elektryczne. Dalszy rozwój i rozbudowę miasta przyniósł XX wiek.\nDziś zabytkowy Awinion jest dużym centrum kulturalnym i turystycznym. Corocznie od 1947 roku odbywa się tu festiwal teatralny (Festival d'Avignon).\nW odległości około 20 km Awinionu w pobliżu miejscowości Uzès, leżącej w departamencie Gard w regionie Langwedocja-Roussillon możemy podziwiać jeden z najwspanialszych i dobrze zachowanych do naszych czasów zabytków starożytnej architektury rzymskiej – przecinający rzekę Gardon (lub Gard) Akwedukt Pont du Gard.\nKto spojrzy nań choć raz, zrozumie, że sława tego liczącego 2000 lat mostu nie jest przesadzona. Już Rzymianie uważali go za dowód wielkości cesarstwa. Jest to najwyższy most, jaki kiedykolwiek zbudowali – jego wysokość wynosi 49 m. Wzniesiono go z bloków, wciąganych na górę przez niewolników za pomocą przemyślnego systemu krążków i przekładni. Gruba warstwa wapiennego osadu w kanałach akweduktu świadczy o tym, że korzystano z niego nieprzerwanie przez 400-500 lat. Płynęła nim woda dla miasta Colonia Augusta Nemausus (dzisiejsze Nîmes), czerpana ze źródeł w okolicach dzisiejszego Uzès, oddalonych o około 50 km.\nDziś, oprócz samego szacownego zabytku można zobaczyć również ciekawe muzeum, przybliżające jego historię i pokazujące urządzenia i technikę wznoszenia mostu.\nSaintes-Maries-de-la-Mer to niewielkie nadmorskie miasteczko miejscowość w regionie Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże, w departamencie Bouches-du-Rhône. Istnienie wsi, nazwanej "Ra", odnotował w IV wieku rzymski geograf Rufus Festus Avien. W czasach nowożytnych wieś pojawia się po raz pierwszy w 982 roku w dokumencie króla Lotara I z dynastii Karolingów, pod nazwą Pabirans Później znana była, jako Notre-Dame-de-Ratis i Notre-Dame-de-la-Mer.\nW 1197 roku Ramon, pan Canet i Sainte Marie, ufortyfikował miejscowość, która wcześniej wielokrotnie padała ofiarą łupieżczych napadów Wikingów i Saracenów. Częste klęski głodu, wojny i zarazy (w tym katastrofalna epidemia dżumy w 1348 roku) towarzyszą osadzie także przez cały okres średniowiecza.\nRównież w czasach nowożytnych miasteczko doznaje zniszczeń podczas długotrwałej wojny francusko-hiszpańskiej. Podczas ataku Hiszpanów w 1642 roku uszkodzone zostają mury obronne i kościół. W 1659 roku armia francuska zajmuje miasto, a na mocy tzw. Traktatu Pirenejskiego, Roussillon staje się ostatecznie prowincją Francji.\nSpokojniejsze czasy przychodzą po rewolucji francuskiej. W roku 1838 miejscowość uzyskuje oficjalnie obecną nazwę. Wkrótce potem staje się znanym ośrodkiem pielgrzymkowym, a na przełomie XIX i XX wieku staje się modna w kręgach artystycznych. Goszczą tu m.in. Ernest Hemingway i Pablo Picasso. Ostatecznie, w W II połowie XX wieku miasteczko z osady rybackiej i rolniczej przekształca się w kąpielisko morskie i miejscowość turystyczno-wypoczynkową, którą pozostaje do dziś.\nCamargue jest krainą geograficzną na południu Francji, położoną między dwiema głównymi odnogami Rodanu w delcie tej rzeki i wybrzeżem Morza Śródziemnego. Znajduje się na terenie departamentu Bouches-du-Rhône. Tzw. Mała Camargue (la Petite Camargue) jest bagienną niziną na zachód od Camargue, leżącą w departamencie Gard.\nObszar Camargue ma powierzchnię ponad 930 km² i jest praktycznie dużą nizinną wyspą (otoczoną rzeką i morzem), położoną w jednej z największych delt rzecznych w Europie. 1/3 powierzchni zajmują jeziora - największe to Étang de Vaccarès. Wybrzeże morskie stanowią piaszczyste wydmy, środkową część zajmują bagna i jeziora, północna część to tereny rolnicze (uprawa ryżu). Gleba to głównie słonawe namuły rzeczne; teren jest regularnie podtapiany i zalewany. Większość jezior Camargue to pozostałości starorzeczy.\nNa terenie Camargue żyje około 400 gatunków rzadkich w Europie ptaków (m.in. największa na naszym kontynencie kolonia lęgowa flamingów), a także innych zwierząt (w tym słynne dzikie białe "konie z Camargue"). Roślinność stanowią głównie słonorośla i tamaryszki. Plagą regionu są komary.\nKrajobraz Camargue został w dużym stopniu przekształcony przez człowieka. Zbudowane zostały liczne groble i kanały odwadniające, osuszono wiele torfowisk i rozlewisk. Inicjatorami tych przedsięwzięć były zakony benedyktynów i cystersów, których opactwa - Ulmet, Franquevaux i Psalmody, zwane były "solnymi". Mimo wszystko, region jest nadal słabo zaludniony, a ludność utrzymuje się z turystyki, pozyskiwania soli morskiej i hodowli byków do "corse camarguaise" - bezkrwawej odmiany corridy.\nNiemal cały obszar Camargue jest objęty ochroną przyrody.\nEuropa, Francja, Aigues-Mortes\nAigues-Mortes to niewielkie miasto w regionie Langwedocja-Roussillon, w departamencie Gard. Nazwa miejscowości w języku polskim oznacza Martwe Wody i związana jest z położeniem nad słonymi mokradłami delty Rodanu.\nZałożenie miasta ok. 102 roku p.n.e. przypisuje się rzymskiemu generałowi i politykowi Gajuszowi Mariuszowi, chociaż najstarszy dokument wspominający Aigues Mortes pochodzi dopiero z X wieku. Ludwik IX Święty, po wykupieniu okolic od zakonu benedyktynów, przebudował port w XIII wieku. Był to wówczas jedyny francuski port śródziemnomorski, jako że reszta wybrzeża należała do Królestwa Aragonii, Państwa Kościelnego oraz Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Król wybudował drogę przez bagna, wiodącą do miasta, a także wzniósł wieże Carbonnière i Constance, strzegące do niego dostępu. Osadził też w mieście garnizon wojskowy. Port w Aigues Mortes był punktem wyjściowym krucjat: siódmej (w 1248 roku) i ósmej (w 1270 roku). W roku 1272 syn i następca Ludwika IX, Filip III Śmiały, nakazał dalszą budowę murów, którymi otoczono miasto. Na początku XIV wieku, Filip IV Piękny wykorzystał fortyfikacje Aigues Mortes w rozprawie z templariuszami. 45 z nich uwięziono wówczas w wieży Constance. W XV i XVI wieku nastapił powolny upadek miasta wskutek zamulenia wód, co spowodowało niemożność używania portu. Strategiczną rolę Aigues-Mortes przejęła wówczas Marsylia.\nW latach 1575-1622 Aigues-Mortes było jednym z ośmiu miejsc przyznanych protestantom na bezpieczne schronienie. Po odwołaniu edyktu nantejskiego przez Ludwika XIV w roku 1685 nastąpiła wobec nich fala represji, a wieża Constance posłużyła wówczas za więzienie dla hugenotów. W czasie rewolucji francuskiej miasto nosiło nazwę Port-Pelletier.\nArles jest miastem liczącym ok. 50 tys. mieszkańców, leżącym w regionie Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże, w departamencie Bouches-du-Rhône pomiędzy między Nîmes i Marsylią. Znane jest przede wszystkim z zabytków rzymskich i romańskich, a także - jako miasto Vincenta van Gogha, który mieszkał tu i tworzył w latach 1888-1889.\nPo upadku cesarstwa w 476 roku miasto zostało zdobyte przez Wizygotów. Później wielokrotnie przechodziło z rąk do rąk - władali nim Ostrogoci, frankońscy Merowingowie i Karolingowie. W roku 855 zostało stolicą frankońskiego Królestwa Arles, w którego skład wchodziła Burgundia i część Prowansji. Niszczone w powtarzających się najazdach różnych nieprzyjaciół zaczęło tracić na znaczeniu, choć miało też lepsze okresy - np. w XII wieku było przez pewien czas rezydencją cesarza Fryderyka I Barbarossy. Również w XII wieku w Arles i okolicach swoje klasztory założyli joannici, templariusze i cystersi. W roku 1250 władzę w Arles objęła dynastia andegaweńska. W XIV wieku miasto doświadczyło licznych klęsk - w wyniku wojen, głodu i epidemii dżumy zmalała liczba mieszkańców. W 1378 roku cesarz Karol IV przekazał Arles Delfinowi Francji - późniejszemu królowi Karolowi VI - odtąd historia Arles związana była z historią Francji. W roku 1483 miasto zostało włączone w granice Królestwa Francji.\nEuropa, Francja, Yssingeaux\nLe Puy-en-Velay to urocze miasto leżące na skraju Masywu Centralnego w regionie Owernia, w departamencie Górna Loara. Jest ośrodkiem kultu maryjnego. Znajduje się tam figura Matki Boskiej Czarnej Madonny. Jest to również jeden z trzech początkowych punktów na szlaku pielgrzymkowym do Santiago de Compostela.\nPrzeciętnemu wspólczesnemu Francuzowi miasto kojarzy się z koronkami, wzmiankowanymi po raz pierwszy już w 1408 roku, zieloną soczewicą uprawianą w regionie Velay, oraz z "verveine" - likierem z lippii trójlistnej, zwanej też werbeną cytrynową. Jednakże w Średniowieczu było obok Chartres najstarszym i najważniejszym ośrodkiem kultu maryjnego.\nJednak historia tego miejsca jest znacznie starsza. W latach 53-51 p.n.e. Owernia została podbita przez Juliusza Cezara, stając się częścią Galii Celtyckiej. Na terenach dzisiejszego Le Puy, na górze Anis, Rzymianie założyli miasto Anicium. Po upadku Cesarstwa, miasto zostało spustoszone, mieszkańcy zmasakrowani, rzymskie domy zniszczone. W późniejszym okresie Owernia była wielokrotnie celem najazdów Gotów, Burgundów i Franków. W V wieku dostała się pod panowanie Wizygotów, a w 507 roku Chlodwig włączył ją w granice swego państwa. Już wcześniej dzisiejsze Le Puy było siedzibą biskupstwa, aczkolwiek jego początki są legendarne. Według spisu męczenników sporządzonego przez lotaryńskiego biskupa Ado z Vienne w 858 roku i uzupełnionego w połowie X wieku przez Gauzberta z Limoges, pierwszy biskup Périgeux, noszący imię Front został wysłany w rejon dzisiejszego Le Puy wraz z kapłanem Jerzym. Mieli oni prowadzić działalność misyjną i reorganizować życie chrześcijan w tej części Galii po prześladowaniach, które miały miejsce za rządów cesarza Trajana Decjusza ok. 250 roku. Ów ksiądz Jerzy (uznany potem za świętego) miał zbudować pierwszy tutejszy kościół, nazwany Vetula in pago Vellavorum. Późniejsza tradycja średniowieczna podaje także listę biskupów tego miasta w rejonie Velay (Vellavi). Od imienia jednego z nich, Paulinusa, miejscowość przyjęła nazwę Saint-Paulien. W IX wieku kult maryjny był już tak silny, że miasto zaczęto nazywać Le Puy Notre-Dame. Począwszy od X wieku, Velay staje się hrabstwem-biskupstwem, a Le Puy zostaje jego stolicą.\nPrestiż miejsca wzrósł, gdy król Ludwik IX Święty ofiarował świątyni figurkę Czarnej Madonny. Le Puy bogaciło się, dzięki ogromniej liczbie pielgrzymów przybywających tu przez całe średniowiecze. W latach 1220-1240 miasto zostało otoczone murem obronnym, który będzie stanowić jego granicę aż do XVIII wieku. W średniowieczu Le Puy było nie tylko centrum religijnym, ale także prestiżowym ośrodkiem literatury w języku oksytańskim.\nRegion Velay od 1377 roku aż do rewolucji francuskiej należał do Langwedocji, jako niezależna seneszalia. Miasto skutecznie opierało się atakom hugenotów, a następnie przez długie miesiące odmawiało uznania Henryka IV, jako króla Francji mimo jego przejścia na katolicyzm.\nW czasie rewolucji francuskiej dobra należące do Kościoła, a także duża część wyposażenia świątyń została zniszczona, bądź rozgrabiona. Mimo wszystko, zachowało się sporo zabytków, pamiętających czasy świetności miasta.\nDo Le Puy-en-Velay warto przyjechać też ze względu na bardzo malownicze położenie miasta. Leży ono w zagłębieniu wulkanicznego stożka. Odnosi się wrażenie, że zostało zawieszone na skalnych występach i olbrzymich bazaltowych filarach. Ma trzy wierzchołki, a każdy z nich zwieńczony jest kościołem lub pomnikiem. Ciekawostką jest, że możemy je zobaczyć w filmie o przygodach Jamesa Bonda p.t. „Diamenty są wieczne”.\nlmichorowski\t(05.11.2014 17:59) +1\t+ - + -\nFaktycznie, nasze "Tour de France" było udane, choć parę ciekawych regionów do zobaczenia jeszcze zostało. Pozdrawiam. :)\nmarger22\t(05.11.2014 11:51) +1\t+ - + -\nPodróż po cudownych miejscach. Jestem pod wrażeniem pracy włożonej w opracowanie. Ilość tekstu, informacji, zdjęć. Gratuluję.\niwonka55h\t(29.10.2014 8:13) +2\t+ - + -\nkorzystając z tego, że mam tu jeszcze jakieś prawo do głosu pozwoliłam sobie pojeździć z Tobą po południowej Francji, tereny, które swego czasu zwiedzałam rowerem.\nNajbardziej podobało mi się Carcassonne.\nJeszcze wrócę doobejrzeć.\nlmichorowski\t(28.10.2014 21:26) +2\t+ - + -\nTak, Le Puy było już w drodze powrotnej.\npt.janicki\t(28.10.2014 19:19) +2\t+ - + -\n...czyli już w północną stronę kierowaliście się na zakończenie tej części podróży...\npt.janicki\t(08.10.2014 20:26) +3\t+ - + -\n...i niestety wróciły objawy chorobowe u Kolumbera ... :-) ...\nlmichorowski\t(05.10.2014 11:54) +3\t+ - + -\nMyślę, że ich nazwa pochodzi od tego miasta (Albi + gens (ludzie) = ludzie z Albi)...\npt.janicki\t(03.10.2014 12:08) +3\t+ - + -\n...do tej pory nie łączyłem określenia: albigensi z nazwą miasta, w którym byli szczególnie aktywni!...\nlmichorowski\t(23.09.2014 15:58) +2\t+ - + -\nNam też trochę ciekawych miejsc na południu Francji zostało do zwiedzenia - przede wszystkim Pireneje i Prowansja, o którą zaledwie "otarliśmy się". Pozdrawiam. :)\nprzedpole\t(23.09.2014 7:43) +3\t+ - + -\nByłem wprawdzie na południu Francji, ale tak dokładnie to jej nie zwiedziłem. Pozdrawiam\nhooltayka\t(20.09.2014 6:29) +4\t+ - + -\nAlzacja jest piękna zwłaszcza jesienią.Co do Lazurowego Wybrzeża niewiele straciłeś.Włoskie jest o wiele piękniejsze,ja jechałam od Portofino w stronę Francji i widoki były fantastyczne.Po zwiedzeniu Monako każde następne miejsce było rozczarowaniem.LW jest jazgotliwe i zatłoczone.Po dotarciu do Cannes miałam dosyć i pojechałam do Grasse i zwiedzałam Prowansję,która mnie zachwyciła.Tam bym najchętniej wróciła.Muszę jeszcze dodać,że jechałam motocyklem.Oczywiście z kierowcą.\nlmichorowski\t(19.09.2014 16:49) +3\t+ - + -\nIrenko, ja natomiast Alzacji nie zwiedziłem wcale. Bardzo chciałem, ale nie starczyło na nią już ty razem czasu. Byłem tam jeszcze w czasach studenckich, ale tylko w Colmar. Również Prowansję tylko "liznęliśmy", a Lazurowego Wybrzeża nie mieliśmy w ogóle w planie tegorocznej podróży - znaliśmy sąsiednią Riwierę Włoską, która w sumie jest dość podobna. Żałuję, że nie starczyło czasu na poznanie Pirenejów i Masywy Centralnego. Ale ciągle jest powód, żeby do Francji jeszcze raz przyjechać. Tylko kiedy?... Pozdrawiam równie serdecznie :)\nhooltayka\t(18.09.2014 17:52) +4\t+ - + -\nPiękny kolejny etap wycieczki.\nJa troszkę Francji zwiedziłam,ale nie tyle,co Ty.\nLazurowe Wybrzeże bardzo mnie rozczarowało i uciekłam do Kanionu Verdon i Roussillon,a potem na północ.\nolaf43\t(13.09.2014 21:19) +4\t+ - + -\nRewelacyjna wyprawa, bardzo mi się podobało i dla takich podróży warto tu być :)\nrenata-1\t(13.09.2014 20:01) +4\t+ - + -\nbędzie ciekawie, na razie pozdrawiam,


Informator dla bystrzaków - Rapida Money\nRAPIDA MONEY - Od chwili przemian systemowych w naszym państwie zleciało już ponad dwadzieścia 8 lat od owego momentu dużo się odmieniło. Ucieczka od gospodarki kraju sterowanej przez władzą do swobodnego sektorze, (aczkolwiek nie wszyscy zgadzają się z tym, iż jest to w pełni wolny sektor) możemy powiedzieć przeszła bez znaczącego problemu. Nierzadko mówi się, że aby dojrzeć zmianę powinno się postawić się niejako „z boku” i tak jest podobnie w tym przypadku. Perfekcyjnym tego wzorem jest pozycja produkcyjna Polski i Ukrainy. Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych zaczynaliśmy właściwie z bliźniaczej kondycji. W tym momencie Nasz kraj wydaje się być członkiem Unii Europejskiej jak i również NATO, życie jest w dość dobrym poziomie a to do naszego kraju przyjeżdżają coraz bardziej liczniejsze masy ludzi ze wschodu (szacuje się jest ich obecnie już przeszło 1.000 000 osób). Jest to emigracja szczególnie zarobkowa. Co ciekawe możliwość rapida pożyczki jest również dostępna gwoli obcokrajowców i jak wskazują dane statystyczne korzystają z pani a coraz nagminniej. Nie wydaje się to z resztą jedyna różnica która wyodrębnia Rapida Money, niemniej jednak zacznijmy od początku.\nCo powinna zrobić jednostka, która zaciekawiona jest błyskawicznym dostępem do forsy np. rapida pożyczki?\nDo tej okresy sytuacja zdawała się banalnie nieskomplikowana. W wypadku chcemy osiągnąć pożyczkę czy też kredyt kierujemy nasze kroki do niedalekiego banku (najpomyślniej do tego w którym dysponujemy konto oszczędniościowo rozliczeniowe) i składamy wniosek u doradcy. Jednak w tym czasie mogą pojawić się przysłowiowe schody i to z paru powodów. Także w tymże kazusie powinno się dojrzeć znaczącą różnicę porównując ze sobą zwyczajne pożyczki czy tez kredyty finansowe z Rapida Money. Wnioskując o kredyt bankowy w 1-szej kolejności badane są nasze dochody gotówki, czyli pierwotna wysokość i podstawa. Najważniejszą opcją jest bez wątpienia kwestia, podczas gdy są one w przyzwoitym poziomie (powiedzmy więcej niż jeden tysiące pln i więcej) oraz kiedy pracujemy na umowie o robotę na czas nieokreślony. Wówczas zdobycie pożyczki lub kredytu nie musi sprawiać większego problemu, (jakkolwiek nie za każdym razem).\n3 kreatywnych sposobów dzięki którym możesz poprawić swój Rapida Money\nJednakże w dalszej sekwencji analityk danego banku bada, które to fakty na nasz temat (a dokładniej kwestię ujmując wiadomości o naszych „zamierzchłych” i aktualnych pożyczkach). Sprawdzany jest nasz scoring, czyli po polsku punktacja finansowa (cyfrowy wyznacznik naszej wiarygodności pieniężnej. Rapida money nie jest agencją bankową i nie nadaje własnej sprawy w Biurze Wiadomości Kredytowych. Na marginesie powinno się wspomnieć, że każda jednostka inteligentnie rozporządzająca własnymi pieniędzmi winna taki raport dla siebie pobrać, nie jest to rzecz droga zaś jest w stanie rapida money rachunek dostarczyć potencjalnemu pożyczkobiorcy czy też kredytobiorcy wielu rad można by chociażby stwierdzić na wagę złota. Jeszcze jakiś czas temu raport ten był dostarczany do klienta w odmianie papierowej, teraz zrezygnowano z tego sposobu i mamy sposobność wydaje się uzyskania ze strony bik. pl w postaci pakietu pliku pdf (papier nie jest marnotrawiony, bowiem niejednokrotnie objętość bilansu sięga od kilkudziesięciu do poniekąd kilkuset stron). Mamy po nim przede wszystkim historyjkę kredytową, czyli to, jakie zadłużenia (pożyczki/kredyty) mieliśmy przy dawnych latach i czy miały miejsce hipotetyczne kłopoty z ich spłatą tj. opóźnienia przy dniach. Jest możliwość dostrzec także nasze w obecnej chwili opłacane pożyczki i ich liczbę. Po tym momencie zapada niesłychanie nierzadko fundamentalna decyzja analityka o przyznaniu bądź też nie potrzebnej nam sumy kasy. Przypominam, iż Rapida Money nie stosuje tym podobnych wymagań i jesteśmy w stanie bez utrudnień zdobyć pieniążki na stosowane przez nas oczekiwania nawet, jeżeli nasza profesjonalna sprawa w Biurze Wiadomości Kredytowej nie prezentuje w taki sposób, w jaki byśmy sobie tego życzyli.\nJeszcze jedną znamienną różnicą wydaje się być kwestia osób fizycznych, które sygnują umowę kredytu. W przypadku banków jest to kredytobiorca lub kredytobiorca i poręczyciel. W casusie Rapida Money kredyty do 25 tys. zł jest to osoba pożyczkobiorcy i osoba gwaranta. Gwarant jak już po tylko kategorii można się domyślić ustala gwarancję dla pożyczkodawcy, że przekazywana suma pozostanie zwrócona razem z naliczonymi odsetkami i ewentualnie odmiennymi prowizjami. Mając gwaranta (najkorzystniej żeby był to jakiś człowiek z famili lub odmienna bliska nam osoba) posiadamy sposobność dostać kredyt rzędu nawet dwudziestu pięciu tysięcy złotych z pomyślnym procentem (raptem 10Proc.) i na stosunkowo przedłużony okres czasu (chociażby na czterdzieści 8 miesięcy, czyli aż 4 lata). W tym czasie można śmiało stwierdzić, że żaden bank działający na polskim sektorze ofert pieniężnych i żadna instytucja finansowa nie dzierży w własnej szerokiej palecie równie rzetelnej propozycji jak rapida pożyczki.\nRapida Money w pigułce - dynamiczny i zrozumiały przegląd\nNa dodatek żeby zabiegać o rychły napływ pieniędzy, co interesujące nie jesteśmy zobligowani wychodzić nawet z domu. Trzeba, że posiadamy dojście aż do globalnej sieci Internet poprzez komputer ewentualnie nawet smartfona i już jesteśmy wstanie sprawdzić czy zdobędziemy rapida pożyczki. Wystarczy tylko wleźć na katalogów stronę internetową i dostarczyć wniosek. Wszystko jest niesłychanie zwykłe i błyskawiczne.


Zarządzanie projektami dla początkujących / Marcin Żmigrodzki 28,60 zł | Książka w Gandalf.com.pl\nZarządzanie projektami dla początkujących (miękka)\nJak zmienić wyzwanie w proste zadanie Wydanie II\n4.6 24 głosów\nZarządzanie projektami dla początkujących, Jak zmienić wyzwanie w proste zadanie Wydanie II - opis produktu:\nZarządzanie projektami dla początkujących, Jak zmienić wyzwanie w proste zadanie Wydanie II\n?Zarządzanie projektami dla początkujących? to poradnik ukazujący łatwe do zrozumienia dziesięć kroków zarządzania projektami. Każdy rozdział to oddzielny, wyczerpująco opisany krok z przykładami i historiami z prawdziwego życia. Często nie są one bezpośrednio związane z prowadzeniem projektu, ale adekwatnie ukazują prezentowane idee.\nAutor ? Marcin Żmigrodzki ? to project manager z prawdziwego zdarzenia i sporym bagażem doświadczeń. Prowadzi firmę szkoleniową i jest kierownikiem merytorycznym studiów podyplomowych na Akademii Leona Koźmińskiego, oraz w Wyższej Szkole Bankowej. Posiada on również doktorat z zarządzania.\nOkładka ?Zarządzanie projektami dla początkujących? ukazuje jedno dobrze opisujące tę książkę zdanie -Jak zmienić wyzwanie w proste zadanie. Przedstawia ona również człowieka z peleryną, wyznaczającego drogę przez określone punkty, aż do celu. Taka ilustracja to idealne przedstawienie osoby, która zajmuje się zarządzaniem projektami.\n-23% Zarządzanie projektami dla początkujących książka\nZarządzanie projektami dla bystrzaków Wydanie 5\nJak operować niezbędnymi umiejętnościami i radzić sobie z odpowiedzialnością za projekt, by cieszyć się opinią wytrawnego menedżera projektów? Uznany ekspert w tej dziedzinie odpowiada na to pytanie w książce, którą właśnie trzymasz w dłoniach - znajdziesz w niej wszystko, co musisz wiedzieć, by...\nZarządzanie projektami współfinansowanymi z...


Nauka jazdy samochodem – od czego zacząć? | Startmoto\nStartmoto > NAUKA JAZDY > KATEGORIA B > Nauka jazdy samochodem – od czego zacząć?\nW dzisiejszych czasach trudno wyobrazić sobie życie bez prawa jazdy. Podpowiadamy, od czego zacząć naukę jazdy samochodem, aby poradzić sobie na egzaminie bez problemu.\nW jaki sposób można uzyskać prawo jazdy?\nWiele młodych osób marzy o tym, aby w końcu odebrać dokument prawa jazdy i udać się na wymarzoną przejażdżkę samochodem, jednak zanim to nastąpi, trzeba przebrnąć przez kilka ważnych etapów, które są niezbędne do zdobycia uprawnień. Liczba formalności, która się z tym wiąże, może być nieco przytłaczająca. Na szczęście w praktyce nie jest tak źle, jak mogłoby się na pierwszy rzut oka wydawać. Chcąc nauczyć się jazdy samochodem, w pierwszej kolejności powinniśmy wybrać ośrodek, w którym odbędziemy kurs przygotowawczy do egzaminu. Jeśli już znajdziemy taki, który spełnia nasze wymagania, powinniśmy przystąpić do wyrobienia numeru profilu kandydata na kierowcę – PKK, który będzie naszym identyfikatorem w całym procesie nauki i egzaminowania. Z numerem PKK możemy rozpocząć naszą przygodę z jazdą samochodem. Już nic nie stoi na przeszkodzie!\nZ pewnością każdy przyzna, że teorii najlepiej uczyć się w praktyce. Dużo łatwiej przyswoić sobie pewne zasady w realnych warunkach drogowych, niż siedząc w domu na kanapie i popijając herbatę. Pomimo tego warto poświęcić, choć odrobinę czasu na zapoznanie się z kilkoma „suchymi” kwestiami. Dzięki temu wyjeżdżając na drogę, będziemy pewniejsi swoich zachowań i zamiast skupiać się na podstawowych przepisach ruchu drogowego, będzie można w pełni skoncentrować się na opanowaniu obsługi samochodu. Kurs przygotowawczy, który będzie odbywał się w wybranej przez nas szkole jazdy, na pewno uwzględnia część teoretyczną. Doświadczone osoby opowiedzą o najważniejszych zasadach oraz o tym, jak zachowywać się na przykład podczas wypadku lub innych niebezpiecznych sytuacji. Jeżeli dysponujemy dużą ilością wolnego czasu, swoją wiedzę warto poszerzać również w domu. Przyda się to do pierwszego egzaminu, z którym trzeba będzie się zmierzyć, czyli do egzaminu teoretycznego.\nZapoznaj się z samochodem i jego obsługą\nKolejnym ważnym etapem w trakcie nauki jazdy samochodem jest zaznajomienie się z pojazdem, którym przyjdzie nam jeździć. W większości przypadków już na pierwszej lekcji praktycznej instruktor wyda polecenie wyruszenia w miasto. Dobrze więc wiedzieć, do czego służy każdy z pedałów, jak działa skrzynia biegów oraz jak włączyć światła. Wszystkie te kwestie zazwyczaj poruszane są na placu manewrowym, gdzie kursant ma nieograniczone możliwości, aby poćwiczyć ruszanie czy hamowanie w stuprocentowo bezpiecznych warunkach. Instruktor ma obowiązek przekazać informacje dotyczące również tego, jak ustawić fotel i lusterka, jak włączyć poszczególne światła, czy otworzyć wlew paliwa. W przypadku nawet najmniejszych wątpliwości warto od razu pytać. Kurs to jedyna okazja, aby nabyć niezbędną wiedzę potrzebną do egzaminu.\nPrawdziwej jazdy samochodem można nauczyć się jedynie w rzeczywistych warunkach ruchu drogowego. Podczas zajęć przygotowawczych będziemy mieć szansę przećwiczenia wszystkiego, z czym przyjdzie nam się zmierzyć na egzaminie praktycznym, a później w prawdziwym życiu. Pod okiem doświadczonego instruktora nauczymy się takich manewrów jak parkowanie czy zawracanie oraz zdobędziemy wiedzę dotyczącą tego jak pokonywać poszczególne skrzyżowania lub inne stosunkowo trudne odcinki trasy. Zajęcia praktyczne to doskonały sposób na uporządkowanie swojej dotychczasowej wiedzy i połączenie teorii z praktyką. Podczas każdej lekcji należy w stu procentach skupić się na drodze, przepisach i samochodzie.\nSzlifowanie umiejętności po egzaminie\nNawet jeśli uda nam się zdać egzamin za pierwszym razem, nie oznacza to wcale, że jesteśmy dobrymi kierowcami. Prawdziwym kierowcą można stać się dopiero po upływie pewnego czasu. Najpierw należy zdobyć cenne doświadczenie i wyrobić sobie dobre nawyki. Dlatego bardzo ważne jest to, aby po zdanym egzaminie nie osiadać na laurach. Należy jak najwięcej jeździć, pokonywać nieznane wcześniej trasy i codziennie odnajdywać się w nowych sytuacjach drogowych. Przerwa w jeździe to największy wróg. Bardzo szybko można zapomnieć wielu rzeczy, a im mniej będziemy pamiętać, tym trudniej będzie nam się przełamać, aby powrócić do jazdy samochodem. Systematyczna jazda to jedyny sposób na to, aby stać się dobrym i odpowiedzialnym kierowcą.\nTagi: prawo jazdy, prawo jazdy kategoria b, szkoła jazdy, szkoła nauki jazdy\nPoprzedni wpis Czy zniżki OC wpływają na AC? Sprawdzamy\nNastępny wpis Lubuskie: mundurowi i mieszkańcy połączyli siły w walce z piratami drogowymi


Tajemnica lasu pod Nowogrodem Bobrzańskim wyjaśniona. Obiekty fabryki amunicji są jak z science-fiction | NOWE ZDJĘCIA | Gazeta Lubuska\nTajemnica lasu pod…\nMichał Korn 26 maja 2022, 8:25\nZ lasem pod Nowogrodem Bobrzańskim wiąże się wiele tajemnic, także mrocznych, bowiem ginęły tu setki ludzi. I to właśnie tu, przy drodze krajowej nr 27 znajdują się pozostałości po ogromnym kompleksie, na którego terenie można dostrzec konstrukcje rodem z filmów science-fiction. ZOBACZ WIĘCEJ ZDJĘĆ >>>Mowa nie tylko o potężnych silosach, ale również wpływających na wyobraźnię tzw. pochylniach, sieci kolejowej, czy głębokich zbiornikach wypełnionych po brzegi... Michał Korn\nKrzystkowice. Wchodzimy do lasu. Zaczyna się niepozornie od betonowej drogi, a później torów i mniejszych konstrukcji, które już dają do myślenia. Stopniowo ukazuje się coraz więcej budynków, są wszędzie. Jedne wyglądają zwyczajnie, inne przypominają "kosmiczną technologię". Na każdym kroku trzeba uważać, bo jest tu bardzo niebezpiecznie. Jaką naprawdę tajemnicę skrywa ogromny kompleks pod Nowogrodem Bobrzańskim? Ginęli tu ludzie. Doszło do kilku wybuchów. Jest torowisko, które prowadzi donikąd. I te nienaturalnych kształtów ogromne obiekty. Co tutaj się działo i dlaczego chciano to ukryć? Wyjaśniamy jedną z największych tajemnic współczesnej historii.\nKrzystkowice - miejscowość, która nie istnieje\nJeśli macie pod ręką tradycyjną mapę, to do Krzystkowic nie dojedziecie. Bo na mapie taka miejscowość oficjalnie od dawna nie istnieje. Mimo to związane z nią legendy są żywe po dziś dzień. A jak wiadomo w każdej legendzie jest ziarno prawdy. Możemy wam jednak zdradzić, że Krzystkowice to obecnie zachodnia część Nowogrodu Bobrzańskiego (pow. zielonogórski). Z miejscem tym wiąże się wiele tajemnic, także mrocznych, bowiem zginęło tu bardzo dużo ludzi. I to właśnie tu, przy drodze wojewódzkiej nr 289, znajdują się pozostałości po ogromnym kompleksie, na którego terenie można dostrzec konstrukcje rodem z filmów science-fiction. To nie tylko potężne silosy, ale również wpływające na wyobraźnie tzw. pochylnie...\nTak dziś wygląda dawna fabryka amunicji w Krzystkowicach - NOWE ZDJĘCIA:\nTajemnica lasu pod Nowogrodem Bobrzańskim wyjaśniona. Obiekt...\nZatem jeśli myślicie, że tak wielki kompleks budynków w lesie jest lekkim absurdem, to macie absolutną rację. To oczywiste, że w tym miejscu musiało się dziać coś tajnego i robiono wszystko, żeby to ukryć. Znajome, prawda? Dokładnie taki sam scenariusz towarzyszył budowie miejscowości Pstrąże, czy Kęszycy Leśnej, o których na naszych łamach nie raz już pisaliśmy.\nKombinat DAG Alfred Nobel Krzystkowice (Alfred Nobel Dynamit Aktien-Gesellschaft), bo o nim mowa, to dziś pozostałości po niemieckiej fabryce amunicji. Zabudowania z najmroczniejszego okresu XX wieku dla Europy, okresu II wojny światowej, znajdują się na terenie lasów w okolicach Nowogrodu Bobrzańskiego. Hitler za wszelką cenę chciał wygrać wojnę, a do tego potrzebował środków w postaci m.in. amunicji i materiałów wybuchowych. Zajęcie Polski przez Niemcy umożliwiło rozwój i stworzenie w zachodniej części naszego kraju tajnej fabryki produkującej niszczycielską broń. I jest to naprawdę spory kompleks obejmujący blisko 35 km kwadratowych powierzchni. Paradoks jednak polega na tym, że mimo imponujących rozmiarów niełatwo go znaleźć także dziś. Jak się okazuje, nie bez powodu, bowiem to, co działo się na jego terenie często przechodzi ludzkie pojęcie...\nWstęp na teren obiektów w lesie pod Nowogrodem Odrzańskim grozi kalectwem. Michał Korn\nSzacuje się, że fabryka zaczęła działać prawdopodobnie w 1941 r., kiedy to ruszyła produkcja materiałów wybuchowych - proch nitrocelulozowy i materiały inicjujące.\nKasyna, sieć kolejowa, straż, obóz koncentracyjny\nW okresie funkcjonowania na terenie obiektu DAG Alfred Nobel znajdowały się nie tylko bloki mieszkalne, ale również kasyna, sieć kolejowa, straż pożarna oraz filia wielonarodowościowego obozu koncentracyjnego. To właśnie jego więźniowie stanowili znaczną część siły roboczej.\nJeśli ktoś stawiał opór lub sabotował był rozstrzeliwany\nDo budowy fabryki Niemcy ściągnęli robotników z Belgii, Francji, Czechosłowacji, Holandii, Jugosławii. Pracowali tu Żydzi, a samych Polaków było ok. 5 tys. Wśród nich znajdowali się również mieszkańcy najbliższej okolicy. Przez obóz przewinęło się 20 tys. robotników, choć różne źródła podają, że mogło być ich ponad 40 tys. I to właśnie ci ludzie, zwykli robotnicy, a nie świetnie wyszkoleni eksperci, wykorzystywani byli także przy produkcji amunicji. Nie do końca wiedzieli co robią i jak bardzo jest to niebezpieczne, ale nie mieli wyboru, bowiem działali pod przymusem. Jeśli ktoś stawiał opór, próbował sabotować bądź uciec, był rozstrzeliwany na miejscu i zastępowany kolejnym więźniem. Tak w czasach II wojny światowej działali naziści. Nie liczyli się z nikim ani niczym. Więźniowie mieli bardzo ciężkie życie, a warunki w jakich pracowali były okrutne. Przecież wszyscy doskonale znamy sceny z filmów dokumentalnych przedstawiające traktowanie "robotników" przez strażników. Bicie, upokarzanie i zastraszanie były na porządku dziennym. Ludziom tym zatem zagrażały nie tylko warunki w jakich pracowali, ale także nieobliczalny drugi człowiek.\nNawet dziś niełatwo znaleźć ukryte konstrukcje po byłej fabryce amunicji w Krzystkowicach. Michał Korn\nSetki ofiar i trzy potężne wybuchu, które "zabiły" fabrykę\nPraca z chemikaliami, materiałami wybuchowymi powodowała dużą śmiertelność wśród więźniów. Często dochodziło do samorzutnych wybuchów, a do kilku z nich umyślnie przyczynili się sami robotnicy. W akcje sabotażowe obfitował zwłaszcza rok 1944. Trzy potężne eksplozje pochłonęły wiele ofiar. Podczas jednej z nich zginęło 600 jeńców. Pytanie, kto dokładnie odpowiedzialny był za tego typu akcje pozostaje bez odpowiedzi. Możemy się jedynie domyślać, że uszkodzenie w czasie eksplozji czołowych budynków kompleksu miało na celu zatrzymać produkcję niebezpiecznych substancji. Niestety, Niemcy przed kapitulacją zniszczyli większość dokumentów opowiadających szczegółowo o tym, co działo się w okolicy Krzystkowic. Z kolei w czasie ofensywy radzieckiej Rosjanie (w swoim stylu) rozkradli wszystko, co miało jakąkolwiek wartość. Z czasem opuszczone budynki, pobodnie jak w Pstrążu o którym już pisaliśmy, popadły w ruinę. Dziś choć teren jest dostępny dla wszystkich niewiele osób zdaje sobie sprawę, jakie naprawdę tajemnice skrywa kompleks w pobliżu Nowogrodu Bobrzańskiego.\nWarto zaznaczyć, że na terenie kombinatu opracowano także prototyp nowych rodzajów amunicji, które testowano na strzelnicy. Jako ciekawostkę możemy dodać, że po wojnie znaleziono stalowe płyty pancerne o grubości 15 cm, na których sprawdzano skuteczność działania prototypowej amunicji. Podczas demontażu licznych urządzeń wydarzyło się kilka śmiertelnych wypadków. Były one wynikiem eksplozji nitrocelulozowego pyłu, którego resztki zachowały się jeszcze przez wiele lat.\nPotężne silosy to chyba najbardziej charakterystyczne budowle kombinatu DAG Alfred Nobel. Ich wielkość przytłacza, a przeznaczenie przeraża. Michał Korn\nObecnie z dawnej fabryki amunicji zostały malownicze, budzące niekiedy grozę zabudowania, potężne silosy, ruiny hal produkcyjnych oraz tory kolejowe. Niektóre z urządzeń zostały zdemontowane, pozostałe niszczeją... Na załączonych fotografiach zobaczycie również schrony, które niegdyś służyły przed nalotami bądź niekontrolowanymi wybuchami wynikającymi z wypadków przy pracy.\nSieć kolejowa łączyła cały kombinat\nCałości kompleksu fabrycznego dopełniały izby chorych dla więźniów i dla etatowych załóg niemieckich, kasyno zakładowe, elektrociepłownia i własna straż pożarna (budynek i plac manewrowy używany był jeszcze po wojnie przez naszych strażaków). Cały obszar "pocięty" był plątaniną torów kolejowych, które na terenie kompleksu miały swój koniec. Niektórzy lubią określenie, że prowadziły donikąd, ale nie jest ono do końca trafne. Torowiska na terenie kombinatu służyły do transportu czegoś w dużych ilościach. Z jednej strony był to węgiel do elektrowni, która zasilała całą fabrykę, zaś z drugiej mówi się o bardzo niebezpiecznych materiałach wybuchowych. Tory zapewniały pewną stabilność przy tego typu delikatnych transportach, stąd taki a nie inny wybór nikogo nie dziwi. Sieć kolejowa łączyła wiele ważnych elementów fabryki, w tym również silosy, które zdradzały prawdziwe przeznaczenie tego miejsca.\nTak zwane pochylnie były odpowiedzialne za wciąganie wagonów z węglem. Michał Korn\nSilosy. Skąd się wzięły i do czego służyły?\nNiektórzy wierzą, że silosy były wyrzutniami rakiet V1 i V2 lub służyły do przechowywania materiałów wybuchowych, głównie nitrogliceryny. Czy rzeczywiście tak było? Na początku wyjaśnijmy, że nie były to żadne wyrzutnie. Silosy obok tzw. pochylni wyglądają jak obiekty z filmów science-fiction. Jeśli człowiek patrzy na nie z zewnątrz ma wrażenie, jakby nogi, na których stoją miały się zaraz poruszyć, bądź unieść w powietrze. Ich wnętrza z kolei przytłaczają swoim ogromem, a fakt, że nie mają żadnego zadaszenia wpływa dodatkowo na wyobraźnię i rodzi legendy. Co ciekawe, nawet okoliczni mieszkańcy nie są w stanie często wyjaśnić do czego te kolosy służyły. Tym samym zadziwiające jest to, że po tylu latach, teren po dawnej fabryce amunicji wciąż kryje ogrom tajemnic.\nJeśli jeszcze raz przyjrzymy się konstrukcji silosów, wyciągniemy dwa wnioski: są potężne i masywne. Ich konstruktorzy zaprojektowali je w taki sposób, aby w przypadku eksplozji, wytworzona energia była kierowana ku górze, co z kolei minimalizowałoby liczbę ofiar w okolicy. W silosach znajdowały się bardzo niebezpieczne materiały wybuchowe, dlatego musiały być "niezniszczalne". Zresztą, cały kompleks zaprojektowano tak, aby zminimalizować ryzyko niepowodzenia i zwiększyć bezpieczeństwo. Zatem odległość jednych konstrukcji od drugich nie jest tutaj przypadkowa. Szacuje się, że w szczytowym okresie działania fabryki amunicji w Krzystkowicach miesięcznie produkowano tam pół tysiąca ton materiałów wybuchowych.\nNa naszych fotografiach znajdziecie również tzw. pochylnie, z których bynajmniej nie startowały odrzutowce. Maszyny te mogły się tam nie zmieścić. Konstrukcja ta była odpowiedzialna za wciąganie wagonów z węglem.\nI jeszcze jedno! Niech was nie zdziwi fakt, jeśli podczas wyprawy w tamtych rejonach napotkacie ogrodzenie z drutem kolczastym. Część dawnego terenu została przejęta przez wojsko oraz zakład karny w znajdującym się na północny-zachód od Nowogrodu Bobrzańskiego Krzywańcu.\nWędrując wzdłuż torów kolejowych po pewnym czasie trafimy na bramę z drutem kolczastym. Za nim znajduje się teren przejęty przez wojsko oraz zakład karny w Krzywańcu. Michał Korn\nTajemniczy system kanałów sprawia, że Krzystkowice działają na wyobraźnię poszukiwaczom skarbów. Michał Korn\nTo właśnie ten system – obok silosów – sprawił, że Krzystkowice tak działają na wyobraźnię poszukiwaczom skarbów. Jak mówi legenda, tutaj także pod ziemią jest system korytarzy, które mają połączenie z Brożkiem, Międzyrzeckim Rejonem Umocnionym, a może nawet z Berlinem.\nKrzystkowice - niebezpieczeństwo na każdym kroku\nNa terenie kompleksu możemy poruszać się drogą z płyt betonowych. Aby jednak poznać ciężar otaczającej nas historii, trzeba zrobić krok dalej, w kierunku architektonicznych monstrów. To jednak może być ryzykowne, bowiem wszędzie wokół znajdują się tablice oraz informacje mówiące o głębokich studzienkach, niebezpiecznych wyłomach, rozpadlinach, ruinach, otwartych zbiornikach, dołach, kanałach, rampach czy kolektorach ściekowych. Jeśli chcecie wejść na ich teren, robicie to na własną odpowiedzialność. "Obiekt niebezpieczny. Wstęp wzbroniony. Grozi śmiercią lub kalectwem" - informują rozsiane po całym terenie żółte tablice ostrzegawcze.\nNa terenie fabryki znajdują się tablice oraz informacje mówiące o głębokich studzienkach, niebezpiecznych wyłomach, rozpadlinach, ruinach, otwartych zbiornikach, dołach, kanałach, rampach czy kolektorach ściekowych. Jeśli chcecie wejść na ich teren, robicie to na własną odpowiedzialność. Michał Korn\nJak dojechać do Krzystkowic?\nWyjeżdżając z Nowogrodu Bobrzańskiego kierujemy się na Lubsko. Po pokonaniu przejazdu kolejowego skręcamy w pierwszą betonową drogę w prawo (najlepiej zostawić auto na jednym z pobliskich parkingów, ponieważ wjazd na teren leśny jest zabezpieczony szlabanem).\nTam pierwszym budynkiem, który zobaczymy (po lewej stronie) jest dawna komendantura. Betonówką kierujemy się w głąb lasu. Gdy mijamy tory, naszym oczom ukazuje się charakterystyczny budynek z dwoma czerwonymi kominami. To elektrociepłownia. Nieco przypomina fabrykę z okładki płyty "Animals" zespołu Pink Floyd. Trzecim wartym odwiedzenia punktem są tzw. silosy. Od strony kotłowni kierujemy się drogą z betonowych płyt prosto, mijamy wieżę (pozostałość po remizie), skręcamy w lewo. Po lewej stronie, tuż przed skrzyżowaniem z drogą Nowogród - Lubsko, zobaczymy dziwne pagórki. Kryją tzw. silosy.\nElektrownia napędzała całą fabrykę amunicji. Rzeczywiście patrząc na tę fotografię na myśl przychodzi okładka krążka "Animals" zespołu Pink Floyd. Michał Korn\nPewne jest, że las na zachód od Nowogrodu Bobrzańskiego skrywa tajemnicę. Znajdujące się tam budynki są atrakcją turystyczną i czekają na ponowne odkrycie. Na zwiedzenie potężnych rozmiarów pustego kompleksu trzeba poświęcić kilka dni, ale naprawdę warto to zobaczyć i poczuć ducha historii i ciężar czasu, który dosięgnął to miejsce.