Mistrzynie Polski 1934 - SKK Polonia Warszawa\nhistoria, Mistrzostwo Polski, Mistrzynie Polski\nRok 1934 był dla sekcji żeńskiego basketu w warszawskiej Polonii przełomowy. W dniach 15-16 września Polonistki zajęły pierwsze miejsce w turnieju o mistrzostwo Polski, zdobywając pierwsze w historii sekcji złoto. Kilka miesięcy wcześniej (w lutym) również były najlepsze – zwyciężając zawody o zimowe mistrzostwo kraju. Nasze zawodniczki, dotąd świetne w hazenę, dołączyły tym samym do krajowej czołówki w koszykówce, która zaczynała zdobywać coraz większą popularność.\nTurniej o mistrzostwo Polski w 1934 roku odbył się we wrześniu w Lublinie. Na zawody stawiły się trzy drużyny, rozgrywając mecze systemem każdy z każdym. Polonistki wygrały oba spotkania – z Unią Lublin i IKP Łódź – i triumfowały.\nMamy to wielkie szczęście, że nasze koszykarki były utalentowane nie tylko sportowo. Sława Szmid, wybitna sportsmenka Polonii, napisała po lubelskich mistrzostwach obszerną relację do czasopisma „Start”. Cóż to za piękna sportowa literatura! Kunsztowny język i wiernie oddane emocje sprawiają, że mimo upływu dekad wydaje się, jakbyśmy tam byli i razem z koszykarkami Polonii cieszyli się z pierwszego mistrzostwa Polski.\nJak to było w Lublinie\nW szczerze pesymistycznych nastrojach jechałyśmy na mistrzostwa Polski w koszykówce do Lublina.\nZdobywszy w czerwcu, będąc w bajecznej formie, lekko mistrzostwo Warszawskiego okręgu, rozleciałyśmy się na wakacje i urlopy — aż do 1 września. Tak długiej przerwy nie mogły nam nagrodzić te cztery treningi, które poprzedziły nasz występ w Lublinie, toteż doskonale zdawałyśmy- sobie sprawę z naszych nikłych szans do powtórzenia sukcesu z zimowych mistrzostw, kiedy to Polonia zdobyła pierwsze miejsce.\nWitane serdecznie na lubelskim dworcu, przez nasze stare znajome z Unji, które gościłyśmy przed dwoma laty w Warszawie, udałyśmy się do pięknego gmachu Ośrodka na nocleg. Jednocześnie z nami przyjechała drużyna łódzkiego IKP, zeszłoroczny mistrz Polski.\nOkazało się, że zamiast pięciu drużyn, zgłoszonych, stanie do walki tylko trzy — IKP, Lubelska Unja i Polonia, ponieważ ani poznańskie KPW, ani lwowskie Czarne nie przyjechały. Zaraz w sobotę rano (15 września) IKP gra swój pierwszy mecz z Unją. Naturalnie wybieramy się gremjalnie oglądać naszego przeciwnika, dla którego czujemy ogromny respekt. Przecież chyba nie bez powodu aż trzy zawodniczki łódzkie były na obozie treningowym przed wyjazdem reprezentacji polskiej do Londynu. Nasi kibice, a było ich akurat każdej z nas do pary, dodają nam ducha, ale z minami tak grobowemi, że nie wielki ma to na nas wpływ. Mecz był mało mówiący. Unja, mimo znacznej poprawy od zimy, była zbyt słabym przeciwnikiem, żeby móc cośkolwiek z gry łodzianek z niemi wywnioskować. Wygrał IKP 21:0. W pierwszej połowie gra była marna, w drugiej zato zwyciężczynie grały doskonale.\nPo południu ta sama Unja walczy z nami. Wygrywamy 30:4, ale grałyśmy źle. Widać na nas brak poważnych spotkań. Jedynym wyjątkiem jest nasza „trójka” (zawodniczki w koszykówce są numerowane) — Kamecka (Irena, koszykarka Polonii aż do 1954 roku – przyp. red.), która rzeczywiście zagrała koncertowo, podczas kiedy np. ja dałam również koncert — ale pudłowania do kosza. Skóra mi cierpnie na grzbiecie, kiedy sobie to przypomnę, i czuję, że moje koszykarskie przezwisko „automat” zostało niesławnie pogrzebane. Ale trudno — bez pracy niema kołaczy.\nUnja spisywała się lepiej niż rano, udaje się jej nawet strzelić dwa kosze, co wywołuje niebywały entuzjazm wśród licznej publiczności. Ekstra oklaski po meczu dostała nasza „trójka”, która sobie na to rzetelnie zasłużyła.\nNa drugi dzień rano, po źle przespanej nocy na twardych łożach, kręcimy się po Lublinie, zwiedzamy malownicze zakątki i objadamy się owocami, które są tu bezwstydnie drogie. Obiad spożywamy w Resursie Obywatelskiej na pięknym tarasie. Goszczą nas przemiłe panie z Unji, odwdzięczając się w ten sposób za skromniutkie przyjęcie w Warszawie. Niemiłosiernie „opakowane”, pędzimy do schroniska, żeby wyciągnąć się na łóżkach i „dojść do formy” po uczcie. Czasu, niestety, jest mało, więc po paru minutach ubieramy się i, powłócząc z tremy nogami, idziemy na boisko WKS Unji — na ścięcie. Ku naszemu przerażeniu przyjeżdża z Warszawy Władza — prezes PZGS, p. płk. Mysłowski oraz trener Związkowy, p. Kłyszejko, co nas pogrąża w tremie do reszty. IKP idzie na pewniaka do zwycięstwa. W skórkowych bucikach na kołkach (jak do hazeny) z trzema filarami, które były na obozie londyńskim, Gruszczyńską, Filipiakówną i Głażewską, zabierają się ostro do roboty i pierwsza ćwiartka meczu (8 minut) brzmi 8:3 na naszą niekorzyść. IKP gra wspaniale — nas kompletnie nie ma na boisku. Nie wiemy, kogo obstawiać więcej, czy Gruszczyńską, czy Filipiakównę, czy też Głażewską, i w rezultacie nie obstawiamy żadnej. Jesteśmy przytłoczone sławą naszych przeciwniczek.\nW jednominutowej przerwie zbieramy nasze nerwy trochę w garść. Rozdzielamy między siebie obstawianie i przysięgamy sobie, że nie dopuścimy nikogo do strzału. I staje się rzecz dziwna: IKP nie dochodzi przez następną ćwiartkę ani razu do głosu. Do dużej przerwy jest wynik 8:5 jeszcze dla nich ale odczuwa się zmianę nastroju na lepsze u nas. Przeciwnik przez osiem minut nie potrafił nam nic zrobić, więc nie jest taki groźny, jak się wydawało. Możemy i musimy wygrać.\nOdpoczywając, słyszymy wkoło nas: „więcej ambicji” i „jeszcze więcej ambicji” — ale kto to mówi, kto dodaje nam animuszu — nie wiem. W każdym razie ambicja się budzi, chcemy wygrać, choć nie mamy wśród siebie tylu „gwiazd”. — Gramy jak lwy, wyrównujemy i strzelamy zwycięskiego kosza wśród nieprzerwanych braw rozentuzjazmowanej publiczności. Pada hasło — Wszystkie do obrony ! IKP jest zdesperowane, ich zawodniczki popełniają coraz więcej błędów, tak taktycznych, jak i technicznych, i, co gorsza, faulują, — ale do strzału nie dochodzą przez trzecią część wogóle, aż w ostatnich ośmiu minutach starają się wyrównać strzałami z połowy boiska, ale im się nic nie udaje. Nasza „trójka” — Kamecka, harcuje po boisku, jak młody źrebak, nasz „gotycki” center (Wiewiórska) jest blada jak trup, nieprzytomna, nie zdolna już do niczego, spuchnięta na amen; kto gra w tej chwili jako trzecia w napadzie nawet nie wiem, wiem tylko, że IKP nie śmie strzelić kosza i że nie wolno faulować, żeby nie było karnych. Gramy jak w transie, czujemy, że niedługo koniec. — żebyśmy w tym czasie nie tak pudłowały (ach, ta Szmidówna!), to IKP zeszedłby pokonany bardziej przekonywującym stosunkiem punktów. Końcowego gwizdka nie słyszymy, tylko wtargnięcie publiczności na boisko zwiastuje nam nasz triumf. Jesteśmy ściskane i całowane, „trójka” leci setki razy pod rozbłękitnione niebiosa. — Dostajemy piękny puhar od Lubelskiego Związku i ogromny bukiet róż i goździków od Unji. Idziemy roześmiane na pożegnalny posiłek i wracamy do Warszawy z radością ale i z żalem, że nie byłyśmy w takiej formie, jak na finałach zimowego Turnieju, gdzie wygrałyśmy z IKP w dużo lepszym stosunku.\nWykładam swe barokowe kształty na twardej ławie wagonu, a łzy żalu za wszystkie moje zaprzepaszczone sytuacje strzałowe wysuszam o gotyckie kolana naszej centerki. Robi się nastrojowa cisza. Czuję, że mi się robi dziura w policzku, ale pomału zasypiam, mając w sobie dumę i radość całej drużyny.\nOmawiając poszczególne zespoły, muszę zacząć od gospodarzy WKS Unji. Zawodniczki jej każda zosobna i jako zespół, zrobiły tak kolosalne postępy od zimy, że poprostu nie chciało nam się wierzyć, że to te same panie. Mają ogromny zmysł do kombinacji, są inteligentne i wcale dobrze „obstawiają”. Jak jeszcze nauczą się strzelać, będą zupełnie dobrą drużyną. — IKP ma w swoich szeregach aż trzy „gwiazdy” i temu, mojem zdaniem, trzeba przypisać ich przegraną. Każda z tych zawodniczek, zamiast być pożyteczną pracowniczką całego zespołu, gra indywidualnie, chce pokazać, że jest najlepsza. A wiadomo, że w jedności i współgraniu — siła. Toteż wygrała drużyna, w której pięć zawodniczek, może nie tak świetnych, grało jak jeden człowiek. — Najwięcej podobała mi się w Lublinie z ŁKS`u Głażewska, choć właśnie ona była jedną z tych, które solowały. Z drugiej strony uważam, że Głażewska, ze swą umiejętną grą ciałem, która jednak w koszykówce jest niedozwolona i powoduje karne, powinna zarzucić koszykówkę zupełnie, a specjalizować się tylko w hazenie, gdzie ma ładną przeszłość, a całą przyszłość jeszcze przed sobą.\nW Polonii, która zdobyła pierwsze miejsce w składzie: Stankiewiczówna, Olesińska, Wiewiórska i Kamecka w napadzie oraz Olaczakówna i Szmidówna w pomocy, — na specjalne wyróżnienie zasługuje wspaniała graczka Kamecka, która jest dzisiaj bezwzględnie najlepszą koszykarką polską. Gra jej jest po prostu porywająca, toteż publiczność zgotowała jej żywiołową owację. Całej drużynie należy się specjalna pochwała za grę fair — jeden jedyny karny, przeciw polonistkom na tak denerwującym meczu — to naprawdę nie byle co. Pozatem Polonia, chorująca dawniej na chroniczny brak odporności psychicznej, nareszcie jest wyleczona. Toteż uważam, że właśnie dla tych zalet, jak idealne zrozumienie gry zespołowej, i wysoce sportowe zachowanie na boisku, czyni z Polonistek drużynę, godną piastowania zaszczytnego tytułu mistrza Polski.\nCo do ogólnego poziomu mistrzostw, to uważam, że był niższy, niż we Lwowie w lutym, a nawet niż zeszłego roku jesienią na finałach w Toruniu. Sędziowanie naogół dobre, choć może zbyt łagodne”.\nW uzupełnieniu tekstu Sławy Szmid dodajmy pełne personalia koszykarek Polonii, mistrzyń Polski 1934: Jadwiga Stankiewiczówna, Jadwiga Olesińska, Halina Wiewiórska, Irena Kamecka, Sława Szmidtówna, Barbara Olczakówna.\nZ dziennikarskich impresji naszej wybitnej sportsmenki dowiedzieliśmy się także o metamorfozach, jakie przechodził w 1934 roku żeński basket: „Parę słów pochwały osobno chcę poświęcić nowym przepisom, które już weszły powoli w użytek. Dzięki daniu możności sędziom poskramiania zbytniej zapalczywości i nadużywania siły fizycznej u zawodniczek, podniosły się o 100% wartość koszykówki jako gry dla kobiet, dzięki czemu już dzisiaj można zaobserwować ogromny wzrost popularności tej ładnej gry”.\nRok 1934 należał zdecydowanie do Polonii. Rok później nadarzyła się kolejna okazja do świętowania. Ale to już temat na inną opowieść…


Moho Debut 12.2 - dobreprogramy\nPrzy tworzeniu postaci można sięgnąć po intuicyjne narzędzia wektorowe i podstawowe kształty lub wektorowe rysunki odręczne. Różne sposoby kolorowania z wykorzystaniem gradientów, deseni czy materiałów dają bardzo szerokie możliwości przy doborze stylu animacji.\nProgram pozwala w interesujący sposób łączyć możliwości, jakie daje animacja z użyciem klatek kluczowych i kości. Animator może wybrać mechanizm odpowiedni dla danego fragmentu sceny. Kontrola ruchu może odbywać się na wielu warstwach, na których można nakładać efekty i podglądać je w czasie rzeczywistym. Kolejną zaletą Anime Studio Debut jest możliwość eksportowania filmów w wielu formatach, także bezpośrednio na YouTube.\nTen sam instalator pozwala przetestować wersję Debut i Pro programu. Wersja próbna działa prze 30 dni.


Plakat Yin i yang chińska filozofia Tao. Kamienie i wzór piasku. Okrągłe skały oznaczają Ying i Jang w zen stone garden. - wydrukinasztuki.pl\nPlakat Yin i yang chińska filozofia Tao. Kamienie i wzór piasku. Okrągłe skały oznaczają Ying i Jang w zen stone garden.\nDo ulubionych Autor motywu: ©kikkerdirk id motywu: #27942\nPlakat Aromaterapia wisiorek yin i yang (#27927)\nPlakat Ziemskie Serce Yin Yang (#27929)\nPlakat Yin i yang chińska filozofia Tao. Kamienie i wzór piasku. Okrągłe skały oznaczają Ying i Jang w zen stone garden. (#27942)\nPlakat Czarno-biały symbol yin yang (#27943)\nPlakat yin symbol (#27978)


"1 listopada za moment, a tu ktoś najwyraźniej zaspał" - ddwloclawek.pl\n14:00, 25.10.2021 | .\nList do redakcji: "1 listopada za moment, a tu ktoś najwyraźniej zaspał"\nWe wczorajszą niedzielę byłam na cmentarzu przy Chopina przygotować groby do przyszłotygodniowego święta.\nWielu mieszkańców miasta, pewnie znacznie bardziej zajętych w dni powszednie, wykorzystało wolny dzień i piękną pogodę na zrobienie tego samego - na cmentarzu było znacznie więcej ludzi niż zazwyczaj. W zdecydowanej większości myli groby, porządkowali zieleń i grabili liście, których jest naprawdę mnóstwo.\nNiestety administracja cmentarza, w przeciwieństwie do opiekunów grobów, najwyraźniej uznała, że do 1 listopada jeszcze mnóstwo czasu i, o dziwo, nie przewidziała, że już tej niedzieli na cmentarzu będzie więcej odwiedzających a ludzie zaczną robić porządki.\nChodzi mi o kosze na śmieci, które w ogóle nie zostały jeszcze przygotowane na większy ruch na cmentarzu. 1 listopada za moment, a tu ktoś najwyraźniej zaspał.\nNie zauważyłam na cmentarzu żadnego nieprzepełnionego kosza. ŻADNEGO!!! Praktycznie ze wszystkich śmieci się dosłownie wylewały albo pojemniki były wokół poobstawiane zniczami, wieńcami i workami ze śmieciami. Na dowód załączam kilka zdjęć.\nJak mam w takiej sytuacji pozbyć się zgrabionych liści? Wysypać je na górę śmieci wystającą z kosza, żeby i tak spadły na ziemię, czy wysypać obok kosza, żeby znów je rozwiał wiatr?\nLiczę, że mój list zmobilizuje kogo trzeba do działania.\n,,ktoś najwyraźniej 14:16, 25.10.2021\n,,Ktoś'' odpowiedzialny za porządek na cmentarzu KOMUNALNYM jest znany z imienia i nazwiska , nie ma tu anonimowości . Ten ,,ktoś'' pobiera wysokie podatki i opłaty za pochówek na cmentarzu KOMUNALNYM i za dbałośc o to miejsce . 14:16, 25.10.2021\nLudzie robią porządki 14:41, 25.10.2021\nPewnie, że ludzie robią i mają robić porządki, a nie spoczywający tam zmarli! Skoro żąda się od mieszkańców pieniędzy i to za 20 lat z góry - to\nchyba należy wywiązać się z deklarowanej usługi utrzymania porządku na cmentarzu !\n"Ktoś" się zobowiązał i bierze z tego tytułu zapłatę.\nPo prostu nie wypada, by z takich rzeczy robić pseudo relacje. Cmentarz jest miejscem, gdzie każdy odwiedzający go powinien zachować minimum przyzwoitości. Jakieś robienie zdjęć, pisanie na forum i pretensje... tandeta. Koronka by ci z głowy nie spadła, jakby zapytała osobiście o zaistniałą sytuacje w pobliskim budynku. Dla informacji, sprzątanie odbywa się (i ma największy sens) tuż przed samymi świętami. Najlepiej telefonik cyk, zdjęcie cyk, ddwloclawek cyk i liczyć na oklaski. Porób sobie zdjęcia na tumskiej i 3go maja, tam nie sprzątali od sylwestra. 16:37, 25.10.2021\nre 17:58, 25.10.2021\n,,panie mecenasie'' ludzie płacą ogromne pieniądze za utrzymanie cemntarza komunalnego i mają prawo domagać się od samorządu by tam było czysto i bezpiecznie . Mojej rodzinie zdewastowano pomnik przy okazji montarzu innego przez firmę wpuszczoną przez zarząd cmentarza .W biurze usłyszałam cytat z Cimoszewicza - ,,trzeba było ubezpieczyć '' ! A gdzie nadzór ze strony samorządu ? 17:58, 25.10.2021\nNiestety, nie18:12, 25.10.2021\nNie masz pojęcia; co wypada na cmentarzu, a co nie! Słusznie upubliczniła ten fakt czytelniczka. Gdy bierze się pieniądze, to należy usługi wykonywać. Ustawa o Samorządach określa kwestie zobowiązań cmentarnych w zakresie porządków. 18:12, 25.10.2021\nWe Włocławku to norma\nIstny burdel 16:52, 25.10.2021\nLeye Popysku17:46, 25.10.2021\nLudzie zmiatają naturalne liście w zamian kładą kupione w Biedrąnce sztuczne , łudząco podobne do naturalnych. 17:46, 25.10.2021\nPodziękujcie prezesowi bazy. Człowiek ze wsi ma gdzieś wasz cmentarz. Liczą się tylko pieniądze. 19:28, 25.10.2021\nPan prezes bazy jest kimś bliskim dla p. Prez. 20:29, 25.10.2021\nA PŁACĄ TAM CAŁĄ PENSJE 😂😂😂 SAMA BYM TO PIE*** LŁA RÓB SE SAM DZIADU ! 20:22, 25.10.2021\nA ZA GRUNTY KASA LECIIIIIIII😂😂😂😂😂 20:25, 25.10.2021\nA stare baby kradną juz znicze i kwiaty? 20:38, 25.10.2021\nPo pierwszym listopada zostaną setki ton śmieci a MPO nie przyjmuje szklanych zniczy na swoje wysypiska. Z tego, co wiadomo trafią po cichu do prywatnych dołów, gdzieś na ugorach. Rodziny będą robić pokazówki na którym grobie zmieści się jak najwięcej zniczy. Umarłym pomoże to, jak choremu kadzidło. - 🤣 22:40, 25.10.2021\nŚmieszne są tego typu artykuły. Ludzie pomyślcie... Powiedzmy że w ciągu godziny wokół jednego śmietnika zbierze się 100 osób i każda z nich wyrzuci powiedzmy jeden znicz (nie wspominając już o wiązankach). Po tej godzinie już jest pełen śmietnik... A jest ich mnóstwo na tak wielkim cmentarzu. I co? W przeciągu jednej godziny każdy z tych śmietników powinien być opróżniony? Odpowiedzcie sobie sami na to pytanie... Przecież to nie realne... Zwłaszcza w tak gorącym okresie jak przed świętem zmarłych. Z resztą na cmentarz idziemy się modlić za duszę naszych bliskich, a nie oceniać śmietniki. 23:46, 25.10.2021\nO tempora...00:37, 26.10.2021\nTo nierealne, aby w twej główce był mózg, skoro takie infantylne spekulacje piszesz. 00:37, 26.10.2021\nTo może zapytam inaczej... Czy zamiast grobów wolałbyś widzieć ciągniki które ciągle zabierają śmieci i robią hałas w miejscu, gdzie ważny jest spokój. Ja przedstawiam tylko logiczne myślenie... 09:58, 26.10.2021\nTo takie dziwne, że nie jeżdżą ciągnikiem po cmentarzu kiedy ten jest pełen ludzi i nie opróżniają śmietników? 00:35, 26.10.2021\nTydzień wcześniej pojemniki były puste. Tak to jest jak się nie dba regularnie o groby tylko tydzień przed świętem sprzątanie całorocznego brudu! 00:41, 26.10.2021\nPieniactwo! Służby porządkowe opróżniają śmietniki na bieżąco! Ale taka rzeczywistość: sam jeden po usunięciu liści z otoczenia rodzinnego grobowca, zapełniłem pojemnik w ok 3/4. Ja jeden! Więc jeżeli to samo zrobili sąsiedzi, już urosła góra przy śmietniku. Nim przyjedzie śmieciarka... Cudów nie ma... Są za to malkontenci narzekający nałogowo, ale odwiedzający rodzinne groby tylko raz w roku 10:21, 26.10.2021\nTo nie malkontenci narzekają, lecz oczekują -do czego mają ewidentnie prawo - wykonywania zobowiązań, za które miasto pobiera prawie\n900 000 ,- zł. (dziewięćset tys.,),. ROCZNIE!\nnie licząc opłat z tytułu pochówków!!\nRozumie osoba ten potencjał finansowy!?\nre: Tanathos18:26, 27.10.2021\nZobowiązania są wykonywane regularnie i wiedzą to Ci, którzy odwiedzają cmentarz częściej niż raz do roku na tydzień przed świętem zmarłych. 18:26, 27.10.2021\nsmieci wam w glowie szykujta kozuchy ciuchy ladne prasujta zebysta ladnie na cmentarzu wygladali bo duchy zmarlych beda was widziec i oceniac a nie smieciami sie przejmujeta 11:54, 27.10.2021\n😂😂😂😂👏👍 11:58, 27.10.2021


Rodzina potrzebna od zaraz. Kampania społeczna „Mie(dź) rodzinę” - GłogówExtra\nStrona główna !Promowane Rodzina potrzebna od zaraz. Kampania społeczna „Mie(dź) rodzinę”\nRodzina potrzebna od zaraz. Kampania społeczna „Mie(dź) rodzinę”\nPowiat Głogowski przystąpił do projektu, którego celem jest utworzenie rodzin zastępczych dla dzieci pozostawionych przez swoich biologicznych rodziców. Pomóc w tym ma kampania społeczna „Mie(dź) rodzinę”.\nW powiatach głogowskim, lubińskim, polkowickim, legnickim i mieście Legnicy zgodnie z kampanią „Mie(dź) rodzinę” poszukiwani są kandydaci, którzy zechcą wziąć pod swoją opiekę dzieci, którymi rodziny biologiczne z różnych powodów nie mogą się zająć.\n– Próbujemy dotrzeć do jak najszerszej grupy społecznej i zachęcić do rodzicielstwa zastępczego. Kampania, która już się rozpoczęła ma przybliżyć osobom zainteresowanym, jednak nie do końca przekonanym ideę pieczy zastępczej – mówi Jeremi Hołownia Wicestarosta Głogowski.\nOkoło 300. porzuconych i osieroconych dzieci w powiatach głogowskim, lubińskim, polkowickim, legnickim i mieście Legnicy przebywa w pieczy instytucjonalnej. Prawie 40. z nich to maluchy poniżej 7. roku życia i to właśnie im trzeba jak najszybciej znaleźć rodziców zastępczych. W Głogowie funkcjonuje już 12 rodzin zawodowych, powstały trzy nowe małe domy dziecka.\nPartnerem głównym, finansującym kampanię społeczną „Mie(dź) rodzinę” jest Fundacja KGHM, a partnerami wspierającymi: Legnicka Specjalna Strefa Ekonomiczna S.A., CCC S.A. i Piast Group Sp. z o.o. Merytoryczną opiekę nad projektem sprawuje Stowarzyszenie SOS Wioski Dziecięce.\nOsoby zainteresowane rodzicielstwem zastępczym więcej informacji o kampanii „Mie(dź) rodzinę” mogą znaleźć na stronie https://youtu.be/oao-yrkCbY4\nPoprzedni artykułDzieci w przyjaźni z przyrodą. Czytanie bajek i lekcja eko\nNastępny artykułSamorząd o najwyższym poziomie rozwoju. Gmina Polkowice na podium


Justyna Jendzio: „Myśliwi Północy” odc. 6 — odcinek 6.\n— Jak wasze ramię? — spytał widząc krew kroplami spływającą po dłoni Ingarda.\n— Przeżyję — elf krytycznym spojrzeniem obrzucił ranę.\nWolno wstał i zawołał na swoje reny w melodyjnie brzmiącym języku. Trochę czasu upłynęło zanim zwierzęta powróciły. Natomiast psów Arnoku nie było widać. Elf wygrzebał z juków jakieś dwie fiolki i kawałek bandaża. Wraz z mężczyzną trochę czasu spędzili w milczeniu, na opatrywaniu swoich ran\n— Pomóż mi — powiedział Ingard, ściągając anorak, kombinezon z foczej skóry i resztę górnego ubrania.\nArnoku wziął od elfa podawane mu fiolki i bandaż.\n— Lej tę! — nastawił mu pokiereszowane ramię.\nKiedy zawartość fiolki znalazła się na ranie Ingard krzyknął z bólu.\n— Daj mi drugą fiolkę — wysyczał przez zaciśnięte zęby.\nMedykament z podanej posłusznie fiolki szybko zniknął w ustach Ingarda.\n— Co to jest? — zapytał zaciekawiony Arnoku.\nElf skrzywił się z ogromnym niesmakiem i rękawem otarł usta.\n— Eliksir tępicieli. Wzmocni mnie i da mi szybkość. Uśmierzy ból, a nie przytępi czujności.\n— Szybkość? Przecież wy elfy...\n— Te bestie są niezwykle szybkie, dlatego wolę mieć pewność.\nMężczyzna szybko obwiązał Ingardowi ramię i pomógł się ponownie ubrać.\n— Przydałoby się szycie — myśliwy kiwnięciem głowy wskazał na opatrzone ramię.\n— Kiedy tylko z nią skończę, mój medyk zajmie się tym — elf na próbę poruszał ramieniem. — Dobrze, że mnie nie ugryzła.\nPo jego słowach Arnoku wnioskował, że Ingard musi być szanowaną osobistością. Posiadanie własnego medyka nie było tanie. Nie wiedział, jak wygląda społeczeństwo elfów, ale zakładał, że podobnie jak u ludzi jest hierarchia.\nOdrzucił pustą fiolkę i ująwszy w dłoń miecz podszedł do drzewa, wśród gałęzi którego zniknęła Lanese. Ręką dał znak, by Arnoku zaszedł ewentualną przeciwniczkę z drugiej strony. Cicho, na tyle, na ile pozwalał im skrzypiący pod stopami śnieg, zbliżali się do potężnego świerka. Skradanie się było zbędne, gdyż Lanese, jeżeli tam była, z pewnością ich widziała. Jednak stare nawyki brały górę. W miarę zbliżania się do drzewa stali się jeszcze bardziej czujni. Spojrzeli na gałęzie, pomiędzy którymi widać było jasne od blasku księżyca i gwiazd niebo. Wampirzycy jednak nie mogli dostrzec. Nie było też żadnych śladów wskazujących na to, by gdzieś odchodziła. Przynajmniej nie na własnych nogach. Pozostało jedynie parę plam krwi na śniegu.\nPowoli wracali do obozu.\n— Jednak uciekła — stwierdził Arnoku, opuszczając miecz.\nRozglądający się czujnie dookoła elf przecząco pokręcił głową.\n— Ona gdzieś tu jest…\nJako istota lepsza od ludzi Ingard wyczuwał będące w pobliżu zło.\n— Wolałbym, żeby odeszła — mruknął do siebie Arnoku.\nPrzechodzili obok kolejnego świerka i uderzony falą złej mocy elf gwałtownie zadarł do góry głowę. Ze zwisającej, nieco bardziej od pozostałych wygiętej w dół gałęzi osypał się śnieg.\n— Odejdź od drzewa — cicho zakomenderował Ingard.\nPodążając za spojrzeniem elfa, Arnoku podniósł głowę i w tym momencie dostrzegł jakiś ciemny kształt mknący prosto na niego.\n— Wynoś się stamtąd!!!\nMężczyzna odruchowo zasłonił głowę rękoma i to uratowało mu oczy. Za to ciało lewego przedramienia zostało rozcięte aż do kości. Siła uderzenia odrzuciła go o kilka stóp i padł na plecy w puszysty śnieg. Błyskawicznie zerwał się na nogi. Lanese nie przejmując się nim, zawróciła i uderzyła prosto na elfa. Uległa już całkowitej przemianie i niczym nie przypominała pięknej kobiety jaką była wcześniej. Wyglądała jak olbrzymi, bladoszary, bezwłosy nietoperz. Pysk przypominał skrzyżowanie łba węża z pyskiem niedźwiedzia, o płonących ślepiach i całkowicie przylegających do głowy niedużych, szpiczastych uszach. Błoniaste skrzydła rozpięte były między kolanami, a dodatkową kością wyrosłą od łokcia i zakończoną długim szponem.\nArnoku wzdrygnął się na jej widok. Wampirzyca zaciekle atakowała elfa, który bronił się przed jej szponami, parując ciosy mieczem. Był bardzo szybki, zdolny obronić się przed furią przeciwniczki. Parę razy zaatakował, ale ona zręcznie unikała jego ataków. Miała nad rannym elfem przewagę. Z każdą chwilą Ingard wyraźnie słabł. Lanese, mimo rany zadanej przez Arnoku, czuła się w pełni sił. Światło księżyca leczyło jej ciało i dawało moc życia. Myśliwy wstał i z tyłu zaszedł upiorzycę. Usłyszała go i odwróciła się, by zadać mu śmierć. Dostrzegł przed sobą jej płonące ślepia i to dało mu dodatkowe siły. Udało mu się odparować mieczem cios pazurów, które zadzwoniły na stali. To dało czas elfowi, który skwapliwie wykorzystał okazję. Zamachnął się i mieczem rzucił w przeciwniczkę. Srebrne ostrze zagłębiło się w jej plecach, pomiędzy łopatkami, aż po rękojeść i wyszło z przodu pomiędzy zdeformowanymi przemianą piersiami. Jęknęła zupełnie jak człowiek, z niedowierzaniem wpatrując się w okrwawiony jej własną krwią nienawistny metal wystający z jej ciała. Wyprostowała się, ruszyła do przodu dwa kroki i padła na kolana. Jęk przeszedł we wrzask bólu i rozpaczy, gdyż zabezpieczony elfickimi zaklęciami miecz palił ją coraz bardziej. Usiłowała jeszcze wstać i wypchnąć z siebie ostrze, ale tylko kaleczyła nim słabnące palce. Moc metalu i magii elfów sprawiła, że znajdujący się w niej demon został zgładzony i ponownie zaczęła ulegać przemianie, powracając do swej prawdziwej postaci. Stała się kobietą. Naga przewróciła się na bok i podpierając się na łokciu z wysiłkiem uniosła głowę i popatrzyła na Ingarda.\n— Ja umieram… — zdawała się być zdziwiona tym, co się stało, jakby nie pamiętała czasu złej przemiany.\n— Tak, Lanese.\nKrew z rany strugami spływała po jej ciele i barwiła śnieg na czerwono. Arnoku, nie wypuszczając z dłoni miecza, ze zdumieniem spostrzegł błyszczące w oczach elfa łzy. Nie rozumiał.\nLanese stęknęła z wysiłku. Uporczywie przypatrywała się swojemu pogromcy, prawą ręką dotykając odbierającego jej życie ostrza. Zdecydowanie nie pojmowała, co się dzieje. Naraz w jej oczach zabłysło coś na kształt zrozumienia.\n— Ty jesteś… Ingard… syn Reniona…\n— Tak, to ja, Lanese.\nZaszlochała, na moment odwracając wzrok i z coraz większym wysiłkiem łapiąc oddech.\n— Dlaczego…? Dlaczego bogowie… tak nas ukarali…?\n— Nie wiem Lanese.\nKrew rzuciła się jej ustami. Elf zdjął swój anorak i okrył jej nagość. Nie czuła jednak zimna. Osłabiona usiłowała podeprzeć się drugą ręką. Srebro już jej nie paliło. Bestia w niej ostatecznie została unicestwiona. Ale musiała umrzeć, by zlikwidować przekleństwo. Z ogromnym wysiłkiem popatrzyła na elfa.\n— Dobij… na pamięć tego, co… było… Dobij — wyszeptała prośbę, łykając własną krew.\nPo policzkach Ingarda spłynęły ciężkie łzy, choć twarz zachował spokojną. Bez słowa podszedł do pleców kobiety, ujął w obie dłonie rękojeść miecza i wyszarpnął go jednym zdecydowanym ruchem. Stęknęła i padając w śnieg szeroko otworzyła oczy. Elf klęknął obok i ujął konającą w ramiona. Nie patrzyła na niego. Zachodzące mgłą niebieskie oczy skierowała na ciemne niebo.\nGłowa poleciała jej na bok i kobieta skonała. Ingard przytulił się do zmarłej, jego ramiona drżały w cichym szlochu. Zdezorientowany Arnoku stał, nie odzywając się w ogóle. Potem odwrócił się i szanując uczucia Ingarda, zostawił go samego.\nDopiero, gdy opadły emocje Arnoku poczuł potworny ból w lewym przedramieniu. Z trudem oczyścił i opatrzył ranę, nakładając na nią maści kojące. Zawsze zabierał ze sobą nieco medykamentów, z doświadczenia wiedząc, że różne rzeczy mogą się przydarzyć podczas kilkumiesięcznego polowania, a na cyrulika na północnych przestrzeniach nie było co liczyć. Zaraz po tym wyruszył na poszukiwanie psów. Bez zwierząt straci towar i majątek, a sam powrót na południe może okazać się niemożliwy. Tym bardziej, że czas naglił. W powietrzu czuć już było nadciągającą wiosnę, niedługo morza i jeziora uwolnią się z okowów lodu, a wtedy wygodne szlaki handlowe przestaną istnieć.\nMyśliwy zdołał pozbierać własne psy. Nie uciekły daleko, ale zmitrężył połowę nocy, usiłując je odnaleźć. Jedno ze zwierząt powróciło same. Przy okazji Arnoku natknął się na zaprzęg Lanese. Dwa psy zdechły, pozostałe dwa zabrał ze sobą.\nWłaśnie kończył zmienianie opatrunku na ranie, kiedy Ingard powrócił do obozu. Był zmęczony, ale udało mu się pogrzebać kobietę. Mężczyzna o nic nie pytał, jedynie ukradkiem spoglądał na elfa. Wydało mu się, że ten jakby się postarzał. Ingard zauważył te spojrzenia.\n— Zapewne oczekujecie wyjaśnień panie Arnoku.\n— To nie moja sprawa.\nMimo doskonałego opanowania Ingard ciężko usiadł na saniach i na moment pogrążył się w zadumie. W jego oczach pojawił się nieprzenikniony smutek, choć po policzkach nie spłynęła już ani jedna łza. Mimo to zacisnął szczęki, usiłując zapanować nad słabością smutku.\n— Przykro mi Ingardzie, że tak się stało – dodał Arnoku, czując, że kiedyś między Lanese a Ingardem istniało coś więcej niż nienawiść wampirzycy do tępiciela.\nElf tylko pokiwał głową i wstał z sań. Ponownie był opanowany, jak elf.\n— Trzeba wypocząć przed jutrzejszą drogą, a czasu do świtu niewiele nam zostało.\nArnoku niepewnie popatrzył w kierunku miejsca, gdzie spoczywała Lanese.\n— Czy… — zawahał się, nie chcąc być nietaktownym. — Czy możemy spać bezpiecznie? Nie jestem tępicielem.\n— Ten miecz załatwił sprawę lepiej niż kołek — elf wskazał na swoją broń.\nUspokojony mężczyzna pokiwał głową. Elf jednym spojrzeniem obrzucił nasiąkający krwią i limfą opatrunek na ramieniu myśliwego. Z juków własnych sań wygrzebał małe zawiniątko i podał je rannemu. Myśliwy zajrzał do środka i zobaczył kilka kulek, które wydzielały przyjemny, miodowy zapach.\n— To elfickie zioła. Uśmierzą ból i gorączkę. Nie dopuszczą do zaognienia rany.\nArnoku nałożył kurtę na ciało i skinieniem głowy podziękował za podarunek.\n— Niech bogowie ześlą wam spokojny sen – mężczyzna pożegnał się, wchodząc do namiotu.\nKiedy obudził się rankiem, elfa już nie było. Jedynie widniejący w oddali, pomiędzy drzewami, kopiec ziemi zmieszanej ze śniegiem i bolące rany przypominały mu o wydarzeniach poprzedniego wieczoru.


→ 🍷 Wino półwytrawne• Winnica Lidla - Winnicalidla.pl\nWino półwytrawne w WinnicaLidla.pl\nWino Półwytrawne: 1 Artykułów\nWino półwytrawne bardzo często traktowane jest jako nieco łagodniejsza alternatywa dla wina wytrawnego. Ze względu na przerwaną w odpowiednim momencie fermentację półwytrawne wino zachowuje śladową ilość cukru resztkowego, przez co niekiedy zbliża się swoim smakiem do subtelniejszych win półsłodkich. Wina półwytrawne czerwone i wina półwytrawne białe, a także nieco rzadsze wina różowe, powstają właściwie w każdym z krajów winiarskich Starego i Nowego świata, z wielu niezwykłych szczepów winorośli. Zaintrygowały Cię te nieoczywiste trunki? W takim razie zostań z nami i poznaj dobre wino półwytrawne z Lidlem!\nZacznijmy od podstaw. Mianem wina półwytrawnego określamy trunek otrzymywany z poddanego fermentacji moszczu winogronowego, w którym zawartość cukru resztkowego nie przekracza 12 g/l (lub 18 g/l, ale tylko w sytuacji, gdy kwasowość wina przyjmuje wartość mniejszą o min. 10g/l od zawartości cukru). Jeśli interesuje nas różnica słodyczy dzieląca wino półwytrawne a półsłodkie, warto wiedzieć, że w przypadku tego drugiego stężenie cukru resztkowego przekracza wyżej zarysowane granice, jednakże wynosi nie więcej niż 45 g/l.\nWino półwytrawne – właściwości\nZe względu na stosunkowo niską zawartość cukru resztkowego (na pewno w porównaniu z winami słodkimi) interesujące nas trunki odznaczają się niewielką wartością energetyczną. Gdy zatem chodzi o czerwone wino półwytrawne – kcal wraz z jedną porcją specjału dostarczymy, w zależności od nasycenia napitku cukrem, od około 85 do 100. W podobny sposób możemy oszacować, ile kalorii ma wino półwytrawne białe bądź różowe znajdujące się w naszym kieliszku. Podobnie jak jego wytrawny odpowiednik, wino z winogron półwytrawne zawiera bardzo niewiele węglowodanów i śladowe ilości białka, a jego wartość energetyczna pochodzi niemal w całości z alkoholu.\nWino półwytrawne – rodzaje\nPodobnie jak inne rodzaje trunków z winogron – wina półwytrawne możemy dzielić i klasyfikować, przyjmując bardzo zróżnicowane kryteria. Ze względu na zawartość alkoholu wyróżniamy trunki lekkie (do 11%), umiarkowanie mocne (do 14%), mocne (do 16%) i wzmacniane (do 22%). Wino półwytrawne może być ponadto, gdy uwzględnimy jego budowę, lekkie, średnio ciężkie i ciężkie. Co oczywiste, pod uwagę możemy wziąć także kraj i region jego pochodzenia, a także szczep lub szczepy, z których zostało wyprodukowane (co warunkuje jego barwę). Warto również pamiętać, że wino półwytrawne występuje także w odmianie musującej – udowadniają nam to m.in. wyborne Szampany.\nWszystko zależy od gatunku trunku oraz jego budowy. Jeśli mowa o winie białym półwytrawnym, np. średnio ciężkim winie Gewurztraminer, świetnie sprawdzi się ono w towarzystwie drobiu, ryb, serów oraz niektórych deserów. Niezawodnym kompanem grillowanego kurczaka zawsze okaże się pyszny półwytrawny Chardonnay. Czerwone lekkie wino półwytrawne z kolei, takie jak Malbec, doskonale podkreśli smak pizzy, makaronu z pomidorowym sosem czy dań na bazie wieprzowiny. Cięższe kupaże, np. win Syrah i Grenache, sprawdzą się także w towarzystwie wołowiny i jagnięciny. Imponujące zastosowania kulinarne oferuje również wino różowe półwytrawne – bardzo dobrze współgra z różnego rodzaju przekąskami, sałatkami, drobiem (także tym w wersji pikantnej), czy też deserami. Dobre wino półwytrawne – bez względu na barwę – to zatem trunek uniwersalny, idealny do kuchennych eksperymentów. Pamiętajmy o tym, że poszczególne gatunki wina półwytrawnego smakują najlepiej w określonych temperaturach – wino czerwone w temperaturze około 16-18 st. C., wino białe półwytrawne i różowe natomiast – 10-12 st. C.\nWino półwytrawne z Lidla – na co dzień i na specjalne okazje\nCzy warto wybrać dobre wino półwytrawne na prezent? Oczywiście! Zwłaszcza wtedy, gdy pragniemy sprawić radość miłośnikowi lub miłośniczce trunków z winogron, które zachwycają bogactwem i harmonią smaków oraz aromatów. Ten szczególny podarunek sprawdzi się zatem przy okazji urodzin czy imienin, możemy także podarować go bliskiej nam damie z okazji Dnia Kobiet, Dnia Matki czy Dnia Babci. Pamiętajmy również, że jakościowe wino półwytrawne na wesele to zawsze świetny pomysł. Zarówno wtedy, gdy szykujemy prezent dla Pary Młodej, jak i wtedy, gdy mowa o poczęstunku dla rodziny i znajomych. Stawiając na trunek uniwersalny, łatwiej zadowolić wszystkich naszych bliskich!\nJakie wino półwytrawne warto poznać?\nJeśli poszukujemy dobrego wina półwytrawnego, możemy zwrócić wzroku w stronę przodujących światowych producentów wina – Włoch i Francji. Kraje te mają nam do zaoferowania zarówno wykwintne czerwone, jak i białe wina półwytrawne. Niektóre regiony, jak francuska Prowansja, pozwalają nam również zakochać się w orzeźwiającym, idealnym na piknik, różowym winie półwytrawnym. Pamiętajmy, że gdy mowa o winach półwytrawnych włoskich i francuskich, należy pamiętać o doskonałym musującym Prosecco i uwielbianym na całym świecie Szampanie.\nTo oczywiście nie wszystko. Na uwagę zasługuje również hiszpańskie wino półwytrawne, m.in. z obszaru Rioja, cenionego na równi z francuskimi regionami Bordeaux czy Burgundia, czy też półwytrawne wino portugalskie, czerwone lub białe, produkowane zarówno z odmian międzynarodowych, jak i lokalnych. Równie ciekawe co wino półwytrawne portugalskie może okazać się dla konesera półwytrawne wino węgierskie, wieloszczepowe bądź jednoodmianowe – cennym doświadczeniem może okazać się degustacja łagodniejszych wersji kochanych przez nas trunków wytrawnych. Warte degustacji jest z całą pewnością także wino półwytrawne mołdawskie – chociaż kraj ten dla wielu koneserów nadal pozostaje zagadką, jakościowe trunki pochodzące z jego winnic utwierdzają nas w przekonaniu, że warto mieć go na oku. Nie popełnimy również błędu, stawiając na słoweńskie wino półwytrawne z Lidla Riesling. „Wino półwytrawne – jakie polecacie z Nowego Świata?” – mógłby ktoś zapytać wobec przewagi naszych propozycji z Europy. W takim razie zachęcalibyśmy, np., do wypróbowania lekkiego argentyńskiego wina Malbec z regionu Mendoza!\nZarezerwuj dobre wino półwytrawne za pośrednictwem Winnicy Lidla!\nJeśli zatem chodzi o wino półwytrawne – Lidl doskonale rozumie, że koneserzy wybornych trunków z winogron w znaczący sposób różnią się od siebie pod względem upodobań. Z tego właśnie względu sieć umożliwia rezerwację zarówno rozgrzewających, idealnych do mięsnych posiłków win półwytrawnych czerwonych, jak i intrygujących wspaniałą kompozycją tropikalnych aromatów, rześkich win półwytrawnych białych – takich jak popularne wina Gewurztraminer czy Riesling. Pamiętajmy, że dobre wino półwytrawne to wymarzony trunek dla kogoś, kto dopiero przymierza się do rozpoczęcia przygody degustatorskiej z cięższymi winami wytrawnymi, a także dla smakosza, którzy pragnie nieco odpocząć od dominującej cierpkości tego typu trunków. Jedno jest pewne – warto mieć na podorędziu wysokiej jakości trunek o wyważonej taniczności i delikatnej słodyczy, który może sprawdzić się przy wielu okazjach!


bielsko.info: Remont kolejnego odcinka linii kolejowej do Zwardonia - Bielsko-Biała\nRemont kolejnego odcinka linii kolejowej do Zwardonia\nPKP Polskie Linie Kolejowe S.A. zmodernizują trasę Żywiec - Węgierska Górka. Wyremontowane perony na przystankach Radziechowy Wieprz, Cięcina Dolna i Cięcina ułatwią podróże mieszkańcom i turystom. Zwiększy się także poziom bezpieczeństwa dzięki dodatkowej sygnalizacji na przejazdach kolejowo-drogowych.\nRemont linii kolejowej nr 139 - 07.11.2017 · fot. bielsko.info\nPKP Polskie Linie Kolejowe S.A. podpisały 29.05.2018 r. umowę za prawie 35 mln zł netto na przebudowę trasy Żywiec - Węgierska Górka na linii Katowice - Zwardoń. To kolejny odcinek, który PLK przebudują w ramach projektu pn. "Prace na linii kolejowej nr 139 na odcinku Czechowice Dziedzice - Bielsko-Biała - Zwardoń (granica państwa)". Trwają już prace na linii Bielsko-Biała Lipnik - Wilkowice Bystra.\nW ramach inwestycji wymienionych zostanie ok. 8 km torów i 9 km sieci trakcyjnej, a 21 obiektów inżynieryjnych będzie odremontowanych, w tym 7 mostów, m.in. nad rzeką Leśnianką i Sołą. Inwestycja na trasie Żywiec - Węgierska Górka umożliwi sprawniejsze i szybsze przejazdy pociągów. Po zakończeniu robót składy będą mogły jeździć nawet dwukrotnie szybciej do 100 km/h (obecnie 50 - 60 km/h) na części wyremontowanej trasy. Rozpoczęcie robót planowane jest w sierpniu 2018 r. natomiast zakończenie w czerwcu 2019 r. Tak duży i szeroki zakres robót będzie wymagał wprowadzenia zastępczej komunikacji autobusowej na odcinku Żywiec - Zwardoń od dnia 07.08.2018r. do dnia 07.11.2018 r.\nTrwają już prace na odcinku Bielsko-Biała Lipnik - Wilkowice Bystra. PLK wymieniły m.in. tory na tym odcinku prac, rozjazdy w stacji Bielsko-Biała Leszczyny. Przebudowano kompleksowo sieć trakcyjną. Zakończono roboty związane z przebudową peronów na stacjach: Bielsko-Biała Leszczyny, Wilkowice Bystra (peron 2) oraz na przystankach osobowych: Bielsko-Biała Lipnik (peron 2) i Bielsko-Biała Mikuszowice (peron 2).\nNa dwóch przejazdach kolejowo-drogowych została wymieniona nawierzchnia drogowa, a na czterech montowane są nowe urządzenia sygnalizacji przejazdowej. Zakończono remont 25 obiektów inżynieryjnych, w tym m.in. wiaduktów i mostów. Efektem prac będzie podniesienie prędkości do 120 km/h dla pociągów pasażerskich i do 100 km/h dla pociągów towarowych. Zwiększy się poziom bezpieczeństwa na przejazdach kolejowo- drogowych oraz komfort obsługi podróżnych. Zakończenie robót na odcinku Bielsko-Biała Lipnik - Wilkowice Bystra planowane jest w październiku 2018 r.\nCały projekt pn. "Prace na linii kolejowej nr 139 na odcinku Czechowice Dziedzice - Bielsko-Biała - Zwardoń (granica państwa)" - o wartości 200 mln zł jest finansowany z budżetu państwa.


DOM Z KAMIENIA: "Dzień otwarty"\nKolejny historyczny dzień:) Pierwszy "dzień otwarty" w szkole. Co też te moje Słońca nawywijały?\nSamo dobre! Tu znów powinnam psalmy pochwalne wypisywać i aż mi głupio, bo ileż można ludzi zanudzać przesłodzonymi opowieściami o sukcesach własnego potomstwa.\nAle po dniu otwartym? Wybaczcie muszę!! Wychodziłam ze szkoły tak dumna, że traciłam przyczepność z chodnikiem.\nNauczycielki i w jednej i w drugiej klasie podsumowały chłopców krótko - "to wspaniały nabytek dla maradyjskiej szkoły":) Tomek - że taki mądry, oczytany, ciekawy świata, żądny wiedzy, że taki inteligentny, że postępy robi galopujące, do tego taki otwarty, kontaktowy i dobrze wychowany, a o talencie plastycznym już nie przynudzam. Ach i och! Aż wypieków dostałam z wrażenia i oczy mi się zaszkliły!\nMikołaj, że taki zdolny i wszystko w lot chwyta, że przeskok programowy przyjął płynnie, bo w Polsce pierwsza klasa liczy do 20, a tu liczby dwucyfrowe dodają już i odejmują pod kreską i tabliczkę mnożenia wałkują, a on mimo, że dodatkowa trudność językowa to i tak wśród najlepszych. Jak nic talent matematyczny się w tej główce mikołajkowej zrodził. Ale i z włoskiego coraz lepiej, coraz pewniej i gramatyczne reguły chwyta w try miga! A poza tym taki emocjonalnie dojrzały na tle pozostałych dzieci, szlachetny i czyta pięknie. I mimo, że początkowo zamknięty w sobie, nieśmiały to teraz coraz bardziej kontaktowy i sam mówi głośno, że bardzo mu się w nowej szkole podoba:))\nCzego chcieć więcej?? Dla takich chwil warto żyć...\nTu coś do posłuchania:\n"Smok", autor Tomek\nI jeszcze przy okazji psalmów pochwalnych powinnam choć dwa słowa o Nauczycielach napisać. Otwartość, troska, zaangażowanie, serce - takie jest moje wrażenie od pierwszego dnia szkoły. Nic się nie zmieniło. Dwa razy w tygodniu chłopcy spotykają się ze swoimi nauczycielkami na indywidualnych lekcjach, a z innego miasta dojeżdża edukatorka, aby jeszcze bardziej ich wspomóc. Cieszę się, że wreszcie miałam okazję do bardziej osobistego spotkania i rozmowy.\nSZKOŁA to po włosku SCUOLA\nkinia 5 grudnia 2013 09:07\ndwa razy wooooooow :D\npięknie czyta, i te talerze w tle super :D\na smok? ja bym takiego nie umiała! przepiekny!\nKasia N. 5 grudnia 2013 09:17\nswojsko:))) gary brzęczą:))\nRivulet 5 grudnia 2013 10:11\nCzytanie Mikołaja super, smok też wymiata, sama bym tak nie namalowała... Świetnych masz synków :))\nAsia 6 grudnia 2013 13:16\nBrawo! Chwal się kiedy tylko chcesz. Masz prawo pękać z dumy :-) Smok rewelacyjny!


Pralka coraz rzadziej jest traktowana jako urządzenie AGD przeznaczone wyłącznie do prania. Rosnąca liczba funkcji i stale rozszerzająca się gama akcesoriów sprawiają, że sprzęt ten … Dowiedz się więcej\nAgregat malarski: jaki wybrać i ile kosztują agregaty do malowania?\nPomalowanie dużych powierzchni, dachu, elewacji czy nawet ścian domu jest dość dużym przedsięwzięciem. Przy malowaniu tradycyjnym (za pomocą pędzla), wymaga to wiele czasu oraz siły. … Dowiedz się więcej\nOdkurzacz centralny: cena, elementy i instalacja odkurzacza\nCzysty i wysprzątany dom to z pewnością marzenie nie tylko osób pedantycznych, jednak odkurzacz centralny nadal jest dość rzadko wykorzystywany i to pomimo naprawdę wielu … Dowiedz się więcej\nAutomatyka do bram wjazdowych: jak działa i jaką wybrać?\nNa automatykę do bramy wjazdowej składają się wszystkie siłowniki i elementy sterujące, które odpowiadają za sprawność jej działania. System tego typu może posiadać różne rozmiary, … Dowiedz się więcej\nNapęd do bramy: rodzaje, zastosowanie, ceny i montaż [krok po kroku]\nCelem montażu napędu do bram, jest umożliwienie automatycznego otwarcia, lub zamknięcia bramy, bez konieczności wychodzenia z pojazdu. Oprócz samego napędu, którego istotą jest silnik i … Dowiedz się więcej\nBetoniarka to urządzenie, które jest niezbędne przy budowie każdego domu. Jest ona podstawą wszystkich prac, ponieważ to właśnie ona umożliwia tworzenie zapraw i betonu. W … Dowiedz się więcej\nAgregat prądotwórczy do domu: rodzaje, wydajność i ceny\nAgregat prądotwórczy jest zespołem do samodzielnego wytwarzania energii elektrycznej, która będzie w stanie zasilać inne urządzenia elektryczne. Jest on bezpośrednim źródłem prądu, które może czasowo … Dowiedz się więcej\nWielu osobom piła spalinowa pilarka wciąż kojarzy się z amerykańskimi horrorami, a tymczasem jest to urządzenie, które potrafi być nieocenioną pomocą w przypadku prac na działce. … Dowiedz się więcej


Monitor EIZO DuraVision FDSV1201T | EIZO Polska\nEIZO Polska > Monitory > Przemysłowe > Hale produkcyjne > DuraVision FDSV1201T\nTrwały monitor 12,1” z panelem dotykowym o rozdzielczości 800 x 600, przeznaczony do przemysłowych stacji roboczych\nMonitor jest w stanie wytrzymać temperatury od 0 do 50°C, co przydaje się w środowiskach przemysłowych. W obudowie modelu FDSV1201 nie ma żadnych otworów wentylacyjnych, a przyciski sterujące są szczelnie zapieczętowane, co zapobiega przedostawaniu się kurzu i ciał obcych.\nJasność monitora można ustawić na poziomie 350 cd/m2, co pozwala uzyskać dobrą widoczność ekranu nawet w bardzo jasnych warunkach oświetleniowych.\nDuraVision FDSV1201T ma cyfrowe wejście DVI-D 24 pin i analogowe wejście D-Sub mini 15 pin, umożliwiające połączenie z komputerem.\nMonitor wyposażono w wytrzymały, analogowy panel dotykowy o minimalnej długości życia 10 milionów dotyków. Reaguje na wprowadzanie dotykowe zarówno gołą dłonią, przez rękawiczkę, jak i za pomocą piórka. Jest także bardziej odporny na kurz i wodę niż panele korzystające z innych technologii dotykowych. Oferuje porty USB upstream oraz RS-232C.\nWspierane systemy operacyjne Windows 7 (64-bitowy, 32-bitowy) / Vista (32-bitowy) / XP (32-bitowy)\n5-stopniowe wygładzanie, przełączanie sygnału, EcoTimer, kontrolka zasilania, informacje o produkcie (nazwa, numer seryjny, rozdzielczość, czas działania itp.), pełny reset ustawień.\nWaga bez stopki 2,2 kg\nDołączone akcesoria Kabel sygnałowy (D-Sub - D-Sub), kabel USB, płyta CD-ROM, podręcznik instalacji.


You are unique :: Strumyk\nYou are unique Strona Główna » Miasto » Park » Strumyk Poprzedni temat «» Następny temat\nWysłany: 2017-04-19, 19:29 Strumyk\nPtaszki śpiewały swoje słodkie piosenki, a wiatr subtelnie wprawiał w piękny i delikatny taniec gałęzie drzew. Woda przyjemnie pluskała, a słonko delikatnie pieściło jej skórę, gdy Alex leżała z Roverem na trawie niedaleko strumyczka. Z głową na plecaku dziewczyna, głaszcząc swojego pupila za uchem, przyglądała się mu jak ten spał z opartym pyszczkiem o jej brzuch. On w takich chwilach wyglądał przesłodko, a sama Amerykanka miała wrażenie, że on się wtedy zwyczajnie delikatnie uśmiecha. Świat zdawał się zatrzymać w miejscu dla tej dwójki niczym na prześlicznej i bliskiej sercu fotografii, którą człowiek pielęgnuje i trzyma niczym największy skarb. Ze słuchawek obok nich wydobywało się przyjemne dźwięki gitary oraz głos:\n""Czego nie widać i sercu nie żal"\nmówią ludzie, odwracając wzrok,\na ja przed siebie w dal patrzę i czuję chęć\nchoć raz jeszcze dotknąć twych ust..."\nAlex jak zawsze postanowiła wyjść ze swoim pupilem na dwór, a że pogoda była cudowna, nie była w stanie odmówić Roverowi dłuższego spaceru, a przy okazji zabawy. Trochę razem pobiegali, pobawili się w aportowanie i przeciąganie, aby w końcu zboczyć z deptaka i trafić właśnie tu.\nWysłany: 2017-08-17, 23:43\nPo stresującej wizycie u Dziekana, Kamila poszła jeszcze załatwić parę spraw związanych z akademikiem, a następnie wróciła do pokoju, zabrała ze sobą parę rzeczy i ruszyła do parku. To był jej rytuał po ciężkim dniu, jeśli miała jeszcze trochę czasu do końca dnia. Zieleń zawsze koiła jej zszargane nerwy. Na świeżym powietrzu czuła się lepiej, cokolwiek by się nie działo.\nPoczątkowo kręciła się po parku i pstrykała zdjęcia. Nietrudno się domyślić, że cykała głównie roślinność, ale nie narzekała z tego powodu. Parę ujęć wyszło jej na tyle dobrze, że postanowiła je później wywołać w uczelnianej pracowni fotograficznej - jej ulubionym miejscu w całym uniwersytecie.\nWreszcie zeszła w boczną alejkę i dotarła do strumyka. Była sama, ale to jej nie dziwiło. Ludzie zwykle nie zapuszczają się w bardziej zadrzewione rejony parku, wybierają dobrze widoczne alejki. To jej nie przeszkadzało. Im dalej od ludzi, tym lepsze zdjęcia i większy spokój. Zresztą, życie fotografa wymaga poświęceń, jeśli chce mieć ciekawe ujęcia. Za nimi była gotowa nawet czołgać się w krzakach.\nPo jakimś czasie usiadła zmęczona pod drzewem koło strumyka, daleko od głównych ścieżek. Szum wody ją uspokajał, jego stały nurt również. W domu miała dużo jego zdjęć, aby korzystać z tej kojącej właściwości na co dzień. Wyjęła z torby wodę i książkę, napiła się i zaczęła czytać.\nNie wiedziała, kiedy jej samotność została przerwana. W pewnym momencie po prostu podniosła głowę znad kartek i niedaleko ujrzała ją: niebieskowłosą dziewczynę z psem. Wyglądali na szczęśliwych. Naturalnych. Nie musieli nikogo udawać, mogli się cieszyć swoją obecnością i piękną pogodą. Kamila chwilę się zawahała, po czym zdjęła osłonkę i wycelowała obiektyw w ich stronę. Ukradkiem, jakby bała się wykrycia. Dziewczyna nie wyglądała groźnie, ale i tak mogła się oburzyć, że ktoś robi jej zdjęcia. Łąkowiecka nacisnęła spust migawki.\nLampa błyskowa otworzyła się z trzaskiem i błysnął flesz. Dodatkowo Kamila miała wrażenie, że ptaki nagle ucichły, bo migawka zdawała się trzasnąć tak głośno, że słyszał to cały park. Dziewczyna spanikowała, szybko położyła aparat między nogami i przykryła go książką, udając, że jest pochłonięta lekturą. Miała nadzieję, że niebieskowłosa niczego nie zauważyła. Jak to się stało, że uruchomiła się lampa? Musiała coś nacisnąć, gdy aparat wisiał na jej szyi, a ona sama zajmowała się czytaniem. Zarumieniła się lekko. Naprawdę modliła się, aby jej faux pas nie zostało wykryte.\nWysłany: 2017-08-18, 17:35\nPrzyglądała się tak swojemu puchatemu towarzyszowi i pewnie sielanka trwałaby dalej niczym w jakieś bajeczce dla dzieci, ale Alex nie byłaby sobą, gdyby w końcu Rovera trochę nie pozaczepiała. Nie oszukujmy się każdy lubi się podrażnić trochę ze swoim psem czy kotem. Zwierzęce reakcje bywają komiczne. Takim o to sposobem nie przestając głaskać psiaka za uchem, wolną ręką sięgnęła do trawy, której źdźbło urwała i zaczęła nim miziać pieseła. Owczarek po dłuższej chwili fuchnął, po czym uchylił powieki, patrząc się z pewnym wyrzutem na swoją panią. Ta cicho zachichotała, po czym pogłaskała Rovera za uchem.\n- No już, już będę grzeczna - mruknęła do niego, uśmiechając się niewinnie. Psiak chwilę jej się przyglądał, po czym stwierdził, że wraca do swojej drzemki. Sama Amerykanka cicho westchnęła, po czym spojrzała na błękitne niebo. Lubiła takie błogie lenistwo, w którym nikt im nie przeszkadzał, a ona sama mogła zebrać myśli lub po prostu oddać się chwili. Świat dookoła zdawał się idealny, Lew przymknęła delikatnie powieki, aż tu naglę. Niebieskowłosa momentalnie się podniosła, zaskoczona i nie do końca rozumiejąca co się tu właśnie odwaliło. Rover zaniepokojony zachowaniem swojej pani przestał drzemać i podniósł głowę. Alex zaraz się ogarnęła i omiotła spojrzeniem okolice. No i co? Zobaczyła tylko jedną dziewczynę, k krótkich brązowych oczach, z książką na kolanach, którą wyglądała na jakaś skołowaną, choć lepszym określeniem byłoby chyba zawstydzenie. Amerykanka przyglądała się jej, łącząc powoli wątki. No, ej, ktoś jej zrobił zdjęcie, a jedyną 'podejrzaną' była tamta nieznajoma, ale ona sama nie mogła dojrzeć nigdzie u nie narzędzia zbrodni.\n- Ej, ty! To ty zrobiłaś mi zdjęcie? - spytała, a w jej tonie głosu nie było żadnych negatywnych emocji. Był po prostu neutralny. - Jeśli tak, to chociaż pokaż to zdjęcie. Wolałabym wiedzieć jak wyszłam, jeśli masz zamiar to gdzieś udostępniać - dodała zaraz, głaszcząc po łbie Rovera, który z zainteresowanie przyglądał się nieznajomej.\nWysłany: 2017-08-18, 19:54\nMimo, że już nie patrzyła w stronę tamtej dziewczyny (a raczej starała się sprawiać takie wrażenie), kątem oka widziała gwałtowny ruch. No i całą konspirację szlag trafił. Skuliła się bardziej nad książką, przez co na jej twarz opadły kosmyki ciemnych włosów, zakrywające jej zaróżowione policzki. Chociaż tyle. Nadal miała nadzieję, że niebieskowłosa nie pomyśli, że to jej sprawka. Naprawdę.\nNiestety, nie trwało to długo. Zaraz usłyszała jej głos, pozbawiony emocji i z nietypowym akcentem. No tak, nie mogła być stąd. Tutaj mało kto ma odwagę wyróżniać się aż tak bardzo, nawet wśród studentów. Kamila przygryzła lekko wargę. Co ona miała teraz zrobić? Przejrzała ją idealnie. Prawie idealnie.\n- Ja nie chciałam ich nigdzie... - zaczęła, uporczywie wbijając spojrzenie w kartki książki. Nie miała nawet pewności, czy dziewczyna ją usłyszała i zrozumiała. Nie wiedziała, co uczynić i powiedzieć. Dopiero po chwili skapitulowała. Odłożyła książkę na bok i wyjęła spod niej aparat. - Przepraszam. Jesteście po prostu fotogeniczni. Już je usuwam... - powiedziała wreszcie, wyprostowawszy się i posławszy niebieskowłosej delikatny, przepraszający uśmiech.\nSpojrzała na ekran i włączyła podgląd ostatnio wykonanego zdjęcia. Było jej trochę żal, bo, pomimo flesza, ujęcie wyszło bardzo ładnie. Od początku wiedziała, że tak będzie. Niemniej świadoma była, iż postąpiła źle. Nie powinna tego robić. To było niekulturalne, nawet jeśli prawo pozwalało jej mieć to zdjęcie, póki nie chciała go udostępniać. Westchnęła i położyła palec na przycisku z koszem, jednak wahała się dłuższą chwilę.\nWysłany: 2017-08-18, 23:09\nByła ciupkę niepewna, nawet jeśli wyglądała na cholernie pewną siebie. W końcu nie widziała u dziewczyny żadnego aparatu, a takie zaczepianie mogło się skończyć przecież oskarżaniem o nieuzasadnione rzucanie wskazanie winnego na prawo i lewo. Cóż, na szczęście nieznajoma nie miała zamiaru się kryć ze swoją winą. Z jednej strony lepiej dla niej, ona nie będzie miała problemu na innej płaszczyźnie, nie?\nZmieszanie ciemnowłosej oraz jej niewinność w tym wszystkim, okalana swego rodzaju potulnością sprawiała, że Alex zamiast opieprzyć ją, miała ochotę zrobić coś całkiem innego Raczej zaczęło jej chodzić po tym niebieskim łbie, aby wziąć, przytulić i pogłaskać po głowie dziewczynę, a przy okazji powiedzieć, że nic się nie stało. Otrząsnęła się zaraz, wstając z ziemi i biorąc swoje rzeczy, żeby podejść do Polki, a Rover ruszył tuż za nią. Zaraz już siedziała obok tamtej.\n- Nic nie mówiłam o usuwaniu. Prosiłam, abyś mi je pokazała – powiedziała, patrząc na nią, a przy okazji lekko się uśmiechając. - Tak sądzisz? Ja uważa, że wyglądam jak dekiel na większości zdjęć, nie Rover? - spojrzała na swojego włochatego towarzysza, który usiadł naprzeciwko nich, merdając ogonem. Wyglądał na zaciekawionego nieznajomą, którą zaraz postanowił spróbować obwąchać. - Nie bój się, on jest spokojnym psiskiem, nie gryzie bez potrzeby - dodała zaraz.\nMiała nadzieję, że wszystko rozejdzie się po kościach. Kamila usunie zdjęcie, a niebieskowłosa da jej spokój i pozwoli jej odejść w inne miejsce, daleko od jej zdziwionego spojrzenia i atmosfery narastającego wstydu. Oczywiście, tak być nie mogło, życie przecież nie jest od tego, by rozpieszczać.\nWidząc, że dziewczyna zbiera swoje rzeczy i idzie w jej stronę, zmieszała się jeszcze bardziej, aż zapomniała, co miała zrobić. Przypomniała sobie dopiero, gdy tamta się odezwała.\n- Och - szepnęła, wracając na ziemię. - Wybacz - dodała szybko i zaraz podsunęła jej aparat. Na wyświetlaczu widniała niebieskowłosa i jej pies, leżący na trawie, oświetlani blaskiem słońca, które tworzyło wokół nich delikatną poświatę.\n- Nie wyglądasz tak. Właściwie to każdy, kto nie pozuje, wygląda dobrze, prawdziwie - odpowiedziała i przybrała nieodgadniony wyraz twarzy. Uważała, że coś w tym musiało być, skoro najlepsze zdjęcia to te, na których nie widać, aby model pozował.\nSpojrzała na psa i wyciągnęła w jego stronę dłoń, unosząc kąciki ust w delikatnym, łagodnym uśmiechu. Zwierzak obwąchał ją, a nawet polizał jej rękę, na co Kamila zachichotała cicho i pogłaskała go po łbie.\n- Nie boję się go. Wygląda na takiego, co zalizałby na śmierć - odparła. Nie było powodu do lęku. Łąkowiecka chyba wolała zwierzęta niż ludzi, także żaden pies nie mógł jej wystraszyć, dopóki nie próbował się na nią rzucić.\nNastępnie spojrzała najpierw na dziewczynę, później na swój aparat. Dalej czuła się trochę głupio i niepewnie a propos tego, co zrobiła wcześniej.\n- Jesteś pewna, że mam go nie usuwać? - zapytała.\nWysłany: 2017-08-19, 00:20\nSpojrzała na ekran aparatu. Serio, nieznajoma miała talent, a Amerykanka nie mogła się z tym sprzeczać. Tamta wiedziała jak złapać odpowiedni moment w pasujący do tego kadr. Zdjęcie serio jej wyszło zajebiście i nawet Alex sama musiała przyznać przed samą sobą, że raz nie wyszła na fotografii jak totalny debil czy inny jełop.\n- Wow, man… - wyrzuciła z siebie całkowicie zaskoczona, aż dłonią pomasowała kark z tego wrażenia. - To wygląda genialnie. Serio umiesz zamknąć chwilę na fotografii – stwierdziła, przenosząc spojrzenie z powrotem na dziewczynę. Trudno było oderwać wzrok od tamtego zdjęcia.\nZaśmiała się delikatnie. Nie była taka pewna czy ciemnowłosa nie zmieniłaby zdania, gdyby zobaczyła paręnaście jej zdjęć, gdy ktoś próbował ją uwiecznić.\n- Może nie wyglądam źle na co dzień, ale fotografie zazwyczaj nie są adekwatne do rzeczywistości – dodała zaraz, przeciągając się, po czym rozsiadła się ciut wygodniej.\nAlex musiała przyznać jedno, coś było w tej dziewczynie przez co trochę Amerykankę trochę do niej przyciągało. Nie wiedziała czy to była ta jej niewinność i potulność, którą w tych czasach tak trudno było spotkać, czy może ten tajemniczy uśmieszek?\n- On jest raczej z tych, które będą cię upierdliwe prosić o pieszczoty będąc przy tym nieziemsko słodkie. Uwierz mi, czasem ciężko mu czegokolwiek odmówić – na sam koniec wypowiedzi delikatnie się skrzywiła, patrząc na Rovera. Ten zdawał się całkowicie ignorować jej spojrzenie w tej chwili, choć dobrze wiedział jak nie raz, nie dwa coś mu się udało ugrać na słodkie oczka.\n- Mh, zostaw je sobie. Szkoda usuwać takie świetne zdjęcie – powiedziała, przenosząc spojrzenie z powrotem na swoją towarzyszkę. Chwilę milczała, po czym otwartą dłonią delikatnie pacnęła się w czoło jakby o czymś sobie przypomniała. - Cholera, przecież ja ci się nie przedstawiłam – Alex jestem – podała jej dłoń.\nWysłany: 2017-08-19, 00:55\nKamila była wyjątkowo skromna i nigdy nie uważała się za guru w jakiejkolwiek kwestii, ale lubiła przyjmować komplementy. Wolała je od słów krytyki, nawet jeśli czasami ją zawstydzały. Tym razem też się ucieszyła, dzięki czemu do lekkiego uśmiechu dołączył radosny błysk w oku.\n- Dzięki. Miałam po prostu szczęście i niezłych modeli - odparła, najwyraźniej ośmielona słowami dziewczyny i faktem, że zeszły na wdzięczny temat, o którym mogłaby mówić i mówić.\nPokręciła głową z niedowierzaniem i spojrzała na niebieskowłosą. Była ładna, odważna, wyróżniała się. Ciężko było jej uwierzyć w to, że nikt jeszcze nie uchwycił jej na dobrym zdjęciu. Wyglądała przecież na wspaniały obiekt do fotografowania, a w jej głowie już teraz pojawiło się wiele pomysłów na całkiem przyzwoite ujęcia. Takie zboczenie zawodowe, nawet nie poczuła się źle z powodu swoich myśli, bo już wiele razy patrzyła na ludzi i widziała możliwości do zrobienia zdjęć.\n- Każdy ma jakieś słabe fotki. Nawet supermodelki wychodzą czasami tak źle, że nikt ich nie rozpoznaje - powiedziała. Ile ona sama miała słabych zdjęć... Zwłaszcza głupich selfie, których nikomu nigdy nie pokaże.\n- Wierzę ci. Mnie już urzekł - odmruknęła i podrapała psa za uszkiem. Miała słabość do psów tego typu, uroczych i przyjaznych miziaków, a przy okazji wiernych towarzyszy. Gdyby tylko miała przy sobie coś, co mogłaby mu dać, zrobiłaby to niezwłocznie.\nNie spodziewała się tego, że niebieska będzie tak wyrozumiała. Nie dość, że jej nie okrzyczała, to jeszcze pochwaliła zdjęcie zrobione ukradkiem i pozwoliła Kamili na zachowanie go. To chyba był jej szczęśliwy dzień.\n- Dziękuję. Jeśli chcesz, mogę ci je wywołać - zaproponowała. Czuła, że jest jej to winna i tak powinna zrobić, żeby dziewczyna wreszcie miała zdjęcie, na którym wygląda dobrze i towarzy jej psi przyjaciel.\nGdy Alex się przedstawiła, niepewnie ujęła jej dłoń i postanowiła zrobić to samo.\n- Kamila. Miło cię poznać - powiedziała i chwilę się zawahała, zanim zadała następne pytanie. Nie wiedziała, czy powinna o to pytać, ale wreszcie się przełamała. - Nie jesteś stąd, co? - spytała. Nie wiedziała, czemu zawdzięczała ten nagły zastrzyk odwagi i rozmowności. Może po prostu wiedziała, że trafiła na miłego i wyrozumiałego rozmówcę, unikalną osobowość, którą aż chciało się poznać?\nUśmiechnęła się lekko, po czym delikatnie machnęła ręką jakby chciała pokazać, że coś jest mało istotne. Choć prawda była taka, że Alex całkiem przyjemnie się zrobiło, gdy usłyszała taki komplement dla siebie i swojego psiego towarzysza. Cóż, każdy lubi być chwalony, co nie?\n- E tam, nie bądź już taka skromna. Jestem pewna, że jesteś genialnym fotografem. Działasz jakoś? Z chęcią obejrzałabym więcej twoich zdjęć - powiedziała, poprawiając kilka kosmyków, które postanowiły zakryć jej pole widzenia. - Może wielkim znawcą i krytykiem nie jestem, ale doceniam ładne zdjęcia, z chęcią bym polubiła twój profil na Instagramie czy coś w ten desen - dodała zaraz, drapiąc Rovera za uchem.\nZaśmiała się delikatnie. Och, ta dziewczyna była na swój sposób naprawdę urocza.\n- Pewnie, że każdy ma jakieś kiepskie foty, ale niektórzy mają ich za dużo - powiedziała, uśmiechając się nadal do swojej nowej towarzyszki.\nSpojrzała na Rovera, który wyglądał na ewidentnie zadowolonego i tylko podsuwał się do dalszych pieszczot. Amerykanka znała swojego psiaka i dobrze wiedziała, że jest w swoim żywiole. W końcu należał do bardzo towarzyskich zwierząt, które miały w sobie coś takiego, że większość ludzi zakochiwała się w nich od pierwszego wejrzenia. Cóż, swego rodzaju psi urok osobisty.\n- Z chęcią, fajnie by mieć takie zdjęcie - nie czuła się w żaden sposób urażona przez Kamile czy coś w tym klimacie. Co nie, wręcz przeciwnie, zdążyła ją polubić.\nPotrząsnęła lekko jej dłoń, po czym puściła ją.\n- Ciebie też miło poznać - odparła, po czym podrapała się po szyi. - Eh no, wyszło na jaw. Aż tak widać? - spytała, a w jej głosie można było słychać żartobliwy ton. - Ogólnie wychowywałam się w San Francisco. Mój stary stąd pochodzi - zamilkła na chwilę. - Tia, dziwne, że tu przyjechałam nie? To dość zawiła i trudna historia - postanowiła uprzedzić kolejne pytania. Zaraz lekko potargała włosy jak to miała w zwyczaju, gdy jakiegoś tematu nie chciała poruszać.\nKto by pomyślał, że z tej dziewczyny taka skromniacha? Nie wydawała się być nieśmiała czy niepewna siebie, więc i przeciwwskazań do otrzymywania komplementów nie powinna mieć. W odróżnieniu do Kamili, której z każdą pochwałą robiło się coraz bardziej głupio i czuła, jak nieznośny rumieniec bardzo powoli wpełza na jej policzki. Powoli zaczynał ją przytłaczać ogrom uznania, jaki na nią spadał. Chwilkę się wahała, jakby nie była pewna, czy chce podawać komukolwiek linki do swoich galerii, które przecież wcale nie były aż takie genialne, aż wreszcie się przełamała:\n- Mam Instagrama, chociaż nie jest bardzo szałowy - powiedziała wreszcie, ignorując pokaźną ilość polubień i obserwacji, jakie uzbierała w ciągu ostatnich paru lat. - Czasem jeszcze robię zdjęcia do uczelnianej gazetki, ale to tym bardziej nic ciekawego - mruknęła jeszcze odrobinę niepewnie. Nie wiedziała, czy Alex w ogóle jest studentką i będzie miała okazję zobaczyć którekolwiek wydanie owego czasopisma, chociaż większość ludzi tego typu nie przyjeżdżała do miasteczka pozwiedzać, lecz właśnie się uczyć.\nJedno musiała jednak przyznać niebieskiej - była piekielnie miła i wyrozumiała. Kamila zobaczyła w niej ten typ człowieka, który potrafi zjednać sobie tłumy i być w świetnej relacji ze wszystkimi. Łąkowiecka podziwiała takich ludzi, głównie dlatego, że sama miała problemy z tymi sprawami. W przypadku Alex jednak czuła się pewniej, a pogawędka z nią jeszcze nie sprawiała, że chciałaby uciec do bezpiecznego akademika i zaszyć się tam.\nKiwnęła głową, nie przestając miziać psiaka. Będzie musiała zająć się tym, jak tylko znajdzie się znowu na uczelni. Dla niej to tylko jedna odbitka więcej, a dla niebieskowłosej miła pamiątka z przyjemnego popołudnia.\nZrobiło jej się odrobinę głupio, bo czuła, że nie powinna pytać o to tak wprost. Całe szczęście, że spotkała się ze zrozumieniem i została jej udzielona miła odpowiedź, bo chyba zapadłaby się pod ziemię.\n- Trochę widać, bardziej słychać. Znaczy, twój polski jest bardzo dobry, ale akcent... - powiedziała niezbyt głośno, po drodze prawie strzelając kolejną gafę, ale koniec końców chyba nie wyszło źle. - Sporo tu osób z innych krajów, chociaż większość jednak przyjechała tu na studia, nie do rodziny - przyznała. Tym samym uznała, że skoro dziewczyna przyjechała tu za swoim ojcem-Polakiem, to zapewne nie miała zamiaru tu studiować. Bo kto chciałby, gdy w Ameryce jest tyle wspaniałych uczelni?\nWysłany: 2017-09-02, 00:41\nPogrzebała chwilę w swoim plecaku, po czym wyjęła z niego telefon. Chwilę coś w nim kombinowała, aby zaraz z włączanym Instagramem, podać do Kamili.\n- Raczej wiesz co powinnaś teraz zrobić, nie? - odparła, uśmiechając się ciut łobuzersko. Już zaplanowała sobie, że w wolnej chwili poprzegląda zdjęcia na profilu dziewczyny. - Wow, może kupię jeden egzemplarz, aby je zobaczyć – dodała zaraz.\nWestchnęła cicho, wyjmując dłoń z włosów. Wyluzuj, Alex. Raczej nie chcę się pytać o powód pomyślała, po czym przeniosła spojrzenie znów na dziewczynę.\nW sumie to nie ruszyła ją ta bezpośredniość w pytaniu Kamili. Była do tego przyzwyczajona. W końcu sama waliła prosto z mostu, a szczerość u ludzi była czymś czego Amerykanka zwyczajnie szukała. Granie w otwarte karty były w jej stylu i tyle. Gdy coś ją trapiło to pytała i tego samego oczekiwała, zamiast głupiego domyślania się i dopisywania niewiarygodnych scenariuszy do sytuacji. Zerknęła na swój plecak\nRover postanowił się uwalić na ziemi, ale zrobił to tak idealnie, że leżał pomiędzy nimi. Ta, dobrze wiedział jak się ustawić w całej sytuacji, bo może Alex przestała go głaskać to zawsze została mu druga osoba do pieszczot.\n- Od szczeniaka się uczyłam polskiego. Ojciec mnie na zajęcia posyłał – odparła od razu, zastanawiając się czy zapalić. Powstrzymała się od tego, a padły ostatnie słowa z ust Polki, Amerykanka przeniosła na nią swoje spojrzenie. - Zaskoczę cię, ale nie przyjechałam tu do starych. Mam tu studiować… - urwała na chwilę, nie będąc pewna czy powinna to ciągnąć. Czy w ogóle powinna cokolwiek więcej mówić. - Em, to ma być rodzaj kary za moje… um… Wcześniejsze zachowanie… Mam się nauczyć pokory… Opanowania… Brania odpowiedzialności za swoje błędy... Szacunku… I tego typu bzdetów... – mruknęła, krzywiąc się lekko. Cały ten pomysł jej się od początku nie podobał, ale trochę nie miała do gadania, pomimo jako takiego bycia dorosłym człowiekiem.\nWysłany: 2017-09-11, 18:21\nChwilę się wahała, aż wreszcie wzięła od dziewczyny telefon i zbliżyła go do siebie na tyle, żeby tamta nie widziała, co wpisuje. Wreszcie znalazła swojego Insta, zaobserwowała go, aby zaraz później wyjść z aplikacji i dopiero wtedy oddać urządzenie Alex. Nie chciała, żeby niebieskowłosa teraz przeglądała jej profil, bo zawsze strasznie się żenowała i rumieniła, gdy ktoś na bieżąco oglądał jej prace. Jeśli będzie chciała, później sama sobie znajdzie i poprzegląda, nie narażając Kamili na kolejną porcję zakłopotania.\n- Proszę. A co do gazetki, to tam są głównie zdjęcia z uroczystości, wyjazdów, samej uczelni, ogółem nic ciekawego - odparła. Nie chciała zniechęcać dziewczyny do napełniania redakcyjnej kiesy pieniędzmi z gazetki, ale nie uważała jej za coś fascynującego. A przynajmniej nie dla zwykłych ludzi, których dziennikarstwo w ogóle nie kręci, tym bardziej fotografia dziennikarska. Większość przecież woli patrzeć na artystyczną, na portrety, na ładne widoczki, a nie na grupę młodzików stojących na baczność podczas ślubowania.\nWidziała to dziwne spięcie u Alex i poczuła, że trafiła na niewygodny temat. Cóż, dla większości ludzi przeprowadzka jest jednak czymś, co ich w pewien sposób dotyka. Odcięcie się od znajomych, ucieczka z miejsca, w którym się dorastało... To wszystko mogło mniej lub bardziej człowieka napiętnować, a wyglądało na to, że u niebieskowłosej była to dość świeża rana.\nZrozumiała jeszcze jedno - że dziewczyna w istocie nie była taka niewinna, jak mogłoby się wydawać podczas rozmowy z nią. Że jednak była typem buntownika i nie przejawiało się to tylko w dziwnym kolorze włosów czy ubiorze. Ona coś kiedyś przeskrobała, wnioskując po karze całkiem poważnie. Polka jednak nie chciała wypytywać o to dokładnie. Wiedziała, że to nie ma sensu. Zdążyła już polubić Alex i głupio byłoby psuć to niewygodnym pytaniem o równie niewygodną przeszłość, skoro teraz nie robiła nic złego. Chyba.\n- Rozumiem - odparła i uśmiechnęła się do niej lekko, chociaż właściwie to niewiele rozumiała i wiedziała. Miało to raczej podnieść niebieskowłosą na duchu. - Nie będzie tak źle, na tej uczelni są całkiem fajni ludzie, na pewno znajdziesz z nimi wspólny język - dodała zaraz i zamilkła na chwilę. - Na jaki kierunek idziesz? - spytała, naprawdę zaciekawiona, co może interesować taką personę i z czym chce wiązać przyszłość. Ewentualnie na co wysłali ją rodzice, bo to różnie bywa.\nGrzecznie czekała na oddanie komórki. Dobra, nie tak grzecznie jak powinna, bo jednak raz starała się zajrzeć towarzyszce przez ramie, ale to tylko raz! Mimo swojej ciekawości, gdy ta skończyła, wzięła od dziewczyny telefon, po czym wrzuciła go z powrotem do plecaka. Wychodziła z założenia, że gdy z kimś przebywa, a dodatkowo rozmawia, to raczej nie powinna siedzieć z nosem w telefonie. Już tam w cholerne czy to było kulturalne czy nie. Sama po prostu nie lubiła, gdy do kogoś mówiła, a ten lampił się w dotykowy ekran, zamiast nawiązać z nią kontakt wzrokowy.\n- Dzięki - odpowiedziała, uśmiechając się lekko. - Spoko, spoko, ogólnie obczaję tę gazetkę. Uwierz mi, jeśli mi się nie spodoba, to nie będę się tym katować - dodała zaraz. Cóż, niebieskowłosa na pewno nie należała do osób, które lubiły się niepotrzebnie męczyć rzeczami czy ludźmi, którzy nie przypadli jej do gustu. Okej, mogła ich tolerować w swoim towarzystwie, ale przecież nikt nie zmuszał jej do spędzania czasu z kimś lub na czymś, co ją męczyło, prawda? Zasada prosta: żyj i daj żyć.\nSiedziała niczym na igłach, błądząc palcami pomiędzy w swoimi niebieskimi kosmykami włosów. Jej mięśnie lekko się napięły tak, jakby spodziewały się tego, że Amerykanka zaraz będzie musiała błyskawicznie wstać i uciekać. Alex nie chciała o tym wszystkim rozmawiać, a za dobrze wiedziała, że człowiek to z natury bardzo ciekawska istota, która chce zazwyczaj wiedzieć wszystko. Wypuściła po cichu powietrze, które od dłuższej chwili trzymała w płucach, gdy zrozumiała, że dziewczyna nie będzie bawić się w przesłuchania.\nMimo to, skrzywiła się delikatnie. Wiedziała, że Kamila tego wszystkiego nie rozumie. Alex wychodziła z założenia, że czasem pewne rzeczy wypadałoby zwyczajnie przemilczeć.\n- Mh, choć niekoniecznie szuka towarzystwa - mruknęła, wyjmując dłoń z włosów. Zaraz zabłądziła palcami na łeb Rovera, aby zacząć go drapać. Psiak w najlepsze spał, trzymając pysk na nogach Amerykanki. Dziewczyna chwilę się przyglądała swojemu zwierzakowi. - Nowe media i kulturę cyfrową, a na czym jesteś ty? - spytała, przenosząc spojrzenie na Kamile.\nYou are unique Strona Główna » Miasto » Park » Strumyk


Na jednej z wysp archipelagu Riukiu żyją dzikie koty. Jedyne w swoim rodzaju. Spotkać je można tylko na Iriomote. Ich tropem podążają naukowcy, Krzysztof Schmidt i Nozomi Nakanishi, którzy starają się dowiedzieć o...\nLekko i humorystycznie napisana relacja z podróży po jednym z najbardziej fascynujących regionów Rosji.\nTa historia jest o codziennej walce na Czarnym Lądzie. Ale nie na karabiny i maczety, lecz o tej najważniejszej: o kawałek bagietki, trochę mąki i dwa banany\nW ciągu dwóch dekad moich podróży po Europie Wschodniej i Azji zdarzyło się tak wiele, że o każdej z nich mogłaby powstać niesamowita książka. Taką jest właśnie Czarnomorze Michała Kruszony.\nZ tej książki dowiece się m.in.: – Który kraj jest najszczęśliwszy? – Czy dzikie plemiona są faktycznie dzikie? – Kto spędza urlop w slumsach?\nW miesięczniku „Focus" często piszemy o miejscach, które są nam obce pod każdym względem. Staramy się nie tylko poznać, ale i zrozumieć świat. W tej książce znajdziecie najlepsze artykuły o krajach, które budzą najwięcej ...\nW trakcie dziesięciomiesięcznej podróży odwiedziliśmy Rosję, Uzbekistan, Kazachstan, Mongolię, Chiny, Wietnam, Kambodżę, Birmę, Malezję, Indonezję, Peru, Boliwię, Paragwaj i Argentynę\nWyprawa, której owocem jest książka, to miesięczny wyjazd (w przeważającej części) autostopem do Nachiczewanu, azerskiej eksklawy położonej między Iranem, Armenią i Turcją.\nWysłuchawszy Roberta, nie miałem wątpliwości, w nocy musiał obcować z duchem. Zastanawiające, jak, po tak pięknych wizjach, Alice pogrążyła Ugandę w wojnie domowej? Przekonanie, że posiada się wielką moc czynienia dobra...\nJest to pierwsza w języku polskim książka o Northamptonshire. Nie jest to przewodnik w dosłownym tego słowa znaczeniu a raczej bardzo luźna próba przybliżenia miejsc\n„Odpływam” przeniesie Cię do innego wymiaru. Dowiesz się jak samotny żeglarz, bez wcześniejszego doświadczenia pokonał Atlantyk małym, jeziorowym jachtem.


Tysiące ludzi na specjalnym koncercie w rocznicę inwazji na Czechosłowację - Dziennik.pl\nTysiące ludzi na specjalnym koncercie w rocznicę inwazji na Czechosłowację\n22 sierpnia 2018, 01:07 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nKoncert w Pradze z okazji rocznicy inwazji na Czechosłowację / Domyślne żródło zdjęcia / MARTIN DIVISEK\nNa Placu Wacława w Pradze odbył się we wtorek wieczorem koncert upamiętniający 50 rocznicę sowieckiej inwazji na Czechosłowację. Przyszło kilkadziesiąt tysięcy osób a na scenie zmieniali się, głównie młodzi, wykonawcy śpiewający przeboje z lat 60 w nowej aranżacji.\nRozbrzmiewały znane wszystkim Czechom piosenki Karela Gotta lub tria „Golden Kids”, czyli Marty Kubiszowej, Heleny Vondraczkovej i Vaclava Neckarza.\nNajwięcej było nowych aranżacji i interpretacji piosenek i pieśni zmarłego w 1994 roku poety i barda Karla Kryla. Przed 1968 rokiem Kryl zaczynał karierę, po inwazji wyemigrował. Nagrywał a jego utwory, chociaż kolportowane w tajemnicy, biły rekordy popularności.\nNa scenie na Placu Wacława pod koniec koncertu wystąpiła młoda artystka Aneta Langerova, która śpiewała pieśni Marty Kubiszowej. Przyjęto ją owacyjnie podobnie jak samą Kubiszową, która w Czechach ma szczególny status. Zaczynała w latach 60. Współtworzyła trio „Golden Kids” a w jednym z filmów zaśpiewała piosenkę, która dla Czechów i Słowaków stała się najważniejszą pieśnią w 1968 r - „Modlitwę dla Marty”.\nKubiszowa skazana przez komunistów za odrzucenie okupacji, a później za udział w opozycji demokratycznej, na zapomnienie, zaśpiewała tę pieśń setkom tysięcy Czechów, którzy w listopadzie 1989 roku demonstrowali gdy kończyły się rządy komunistów.\n„Niech spokój towarzyszy temu krajowi. Złość, zawiść, wstręt, strach i kłótnie. Te niech przeminą. Niech już przeminą” – te słowa zna każdy Czech.\nMająca obecnie 75 lat Kubiszowa ogłosiła przed rokiem, że kończy karierę. Zrobiła wyjątek w 50 rocznicę rozpoczęcia inwazji. „Modlitwie dla Marty” towarzyszyły dodatkowe efekty wizualne. Okna na fasadzie Muzeum Narodowego podświetlone zostały na czerwono a gdy rozbrzmiały ostatnie akordy piosenki, która dla Czechów stała się pieśnią, w wielotysięczny tłum zgromadzony na Placu Wacława popłynęła gigantyczna flaga Czech, która do podziału wspólnego państwa była flagą Czechosłowacji.\nNa zakończenie koncertu, widzowie usłyszeli komunikat z 21 sierpnia 1968 roku: „Jeżeli zabrzmi hymn państwowy to będzie oznaczać, że zakończyliśmy nadawanie”. I ten hymn zaśpiewali wszyscy uczestnicy koncertu. Hymn nieistniejącej już Czechosłowacji składał się z dwóch części – czeskiej i słowackiej. Od 25 lat, w Czechach śpiewa się lub gra tylko pierwszą –„czeską” część. Artyści zgromadzeni we wtorek na na Placu Wacława zaśpiewali także drugą część. Tym samym w Pradze zabrzmiał hymn Czechosłowacji.\nczechy Czechosłowacja inwazja


Skoro Polska biega, to Częstochowa też...\nWiadomości24 » Wydarzenia » Polska » Skoro Polska biega, to Częstochowa też...\n#1378 wg odsłon (miesięczny)\n#28317 wg odsłon (miesięczny)\nData dodania: 2009-05-13 22:10\n9 maja, Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w Częstochowie oraz Klub Ludzi Aktywnych Zabiegani Częstochowa zorganizowały na promenadzie Czesława Niemena bieg w ramach akcji Polska Biega.\nW sobotę, 9 maja, na terenie całego kraju odbyło się ponad pięćset takich imprez. W częstochowskim biegu na dystansie 3 kilometrów wzięło udział blisko pięćdziesięciu uczestników. Punktualnie, o godzinie 10, naczelnik Wydziału Sportu i Turystyki Urzędu Miejskiego w Częstochowie Janusz Haszcz, powitał zebranych i zaproponował wspólne głośne odliczanie do początku startu. Sygnał do startu dał zastępca dyrektora MOSiR, Tomasz Łuszcz.\nTrasę, którą należało pokonać, stanowił odcinek promenady od Centrum Handlowego do lasku aniołowskiego i z powrotem. Jak przystało na bieg typowo rekreacyjny, w którym najważniejszy jest udział w imprezie, wzięły w nim udział całe rodziny. Najmłodszy uczestnik pokonał trasę w wózku popychanym przez biegnącego tatę. Najszybszy zawodnik zameldował się na mecie po dziesięciu minutach i piętnastu sekundach (szczegóły w wynikach poniżej).\nPogoda dopisała, humory również, więc po biegu w sympatycznej atmosferze wśród wszystkich uczestników zostały rozlosowane nagrody i upominki przygotowane przez organizatorów i Urząd Miasta Częstochowa.\nGaleria z biegu:\nGaleria Polska Biega\nTagi: Częstochowa Polska biega 2009


Nietypowe urodziny dla dorosłych | Daj sie ponieść fantazji\nNietypowe urodziny dla dorosłych\nDaj sie ponieść fantazji\nW sumie to manipulujemy rzeczywistością. Na krótki czas przenosimy wybraną osobę w świat jej ulubionej książki, filmu czy gry.\nChcesz, by urodziny bliskiej Ci osoby miały niesamowity przebieg? Aby zapadły jej w pamięć? Masz dosyć sztampowego „wszystkiego najlepszego” i chcesz wręczyć prezent w oryginalny sposób? Mamy coś dla Ciebie!\nZapewnij solenizantowi niezapomnianą przygodę, podczas której znajdzie się on w centrum wydarzeń rodem z Hollywood! Pościg ulicami miasta, poszukiwanie groźnego mordercy, tropienie tajnego agenta – to tylko niektóre z możliwych zadań, które czekają na drodze do prezentu lub imprezy niespodzianki. Ogranicza nas tylko wyobraźnia (i obowiązujące prawo)!\nProponujemy Ci przygotowanie i realizację oryginalnego scenariusza wręczenia prezentu. Jest to usługa niespotykana nigdzie indziej (sam sprawdź! jeśli znajdziesz firmę, która też to robi – daj znać!). Dla lepszego zrozumienia można powiedzieć, że jest to w pełni zindywidualizowana gra miejska, flash mob i LARP w jednym. Potrafimy sprawić, że solenizant przeżyje niezapomniane chwile, wciągnięty w fabułę ze swoich marzeń.\nRealizację zawsze poprzedzamy szczegółowym wywiadem. Najważniejsze dla nas jest pełne zadowolenie solenizanta. Za każdym razem przebieg gry ustalamy indywidualnie.\nW samo wydarzenie angażujemy od kilku do kilkunastu animatorów, którzy czuwają nad prawidłowym przebiegiem urodzin. Jeśli zastanawiasz się, czy to dobra opcja na prezent - skontaktuj się z nami. To nic nie kosztuje. Pomożemy Ci dobrać odpowiedni przebieg zabawy. Zachęcamy też do wypełnienia formularza - odpowiedzi dadzą nam możliwość przygotowania zarysu zabawy.\nDowiadujemy się jak najwięcej o ofie… solenizancie/solenizantce.\nRobimy dokładny plan działania, tworzymy scenariusz – Ty go akceptujesz, a potem…\nManipulujemy rzeczywistością sprawiając, autentyczną radość!\nŚrednia cena realizacji (zł)\nDalej nie wiem JAK TO ZROBILI! Wiadomości na lustrze, ukryte koperty, zakodowane namiary GPS, skrzynie, kłódki – ile tego było! Najlepsze urodziny EVER!\nNie ma to tamo - Avengersi potrzebowali pomocy. I tylko jedna osoba mogła pomóc im ocalić świat! Nie zawahała się i odniosła zwycięstwo, walcząc o lepsze jutro!\nList od brytyjskiej Królowej, agentka w czerwieni, tajne wiadomości przekazywane na kartach microsd i tajna radziecka baza rakietowa w tle pewnej historii!\nKierowca z rosyjskim akcentem, wyciąganie zwłok z Wisły, współpraca z warszawską mafią - to wszystko czekało na pewnego śmiałka na ulicach stolicy.\nNie wahaj się ---> kliknij obok i wypełnij niezobowiązujący formularz, a przygotujemy propozycję scenariusza dla Twojego bliskiego!\nDziałamy na terenie całej Polski (a czasem poza jej granicami)\n+ 48 504 84 19 18\nNajlepsza firma na świecie! Serio!\nNa co dzień zajmujemy się organizacją nietypowych wydarzeń dla firm i miast. W wolnych chwilach (ha, ha, ha) sprawiamy ludziom radość, realizując ich marzenia o fantastyczncyh przygodach. "Niemożliwe" nie funkcjonuje w naszym słowniku. Jak chcesz więcej o nas poczytać - zapraszamy na www.cudotwornia.com.


Jak zapisywać zeskanowane dokumenty ▷ ➡ Creative Stop ▷ ➡\nJak zapisywać zeskanowane dokumenty\nJak strażnik zeskanowane dokumenty. Ile dokumentów! Mój Boże, jak mam znaleźć to, czego potrzebuję? Nie wystarczy nawet jeden dzień pracy. Nie ma sensu patrzeć na stos "papierkowej roboty", który uformował się na twoim biurku. Jeśli nie możesz odzyskać tego, czego potrzebujesz, to Twoja wina tylko dlatego, że nie chciałeś ich skatalogować, gdy miałeś okazję, i pozwolić im odpocząć przy komputerze. Cóż, dobrze na tobie wygląda!\nAle zaczynając od dzisiaj, zmieniamy się, oczywiście na lepsze. To bardzo proste: wystarczy dobrze zeskanować wszystkie dokumenty i zapisać je na komputerze. Aby to zrobić, przeczytaj mój przewodnik poświęcony omawianemu tematowi. W końcu przekonasz się, że masz doskonale jasne wyobrażenia o tym, co robić. Razem odkryjemy jak zapisywać zeskanowane dokumenty, zarówno przy użyciu „instrumentacji” już zawartej w systemie Windows, jak i mak na przykład poprzez wykorzystanie oprogramowania stron trzecich, które obejmuje również kilka interesujących funkcji dodatkowych, takich jak możliwość automatycznego tworzenia pliku cyfrowego.\n1 Zapisywanie zeskanowanych dokumentów - „standardowe” funkcje\n1.1 W systemie Windows\n1.2 Na Macu\n2 Narzędzia innych firm do zapisywania zeskanowanych dokumentów\n3 Aplikacje do zapisywania zeskanowanych dokumentów\nZapisywanie zeskanowanych dokumentów - „standardowe” funkcje\nCzy chcesz dowiedzieć się, jak to zrobić skan i zapisać dokumenty papierowe na swoim komputerze, korzystając z funkcji już zawartych w tym drugim? Cóż, przeczytaj poniższe instrukcje, co zrobić, a za kilka minut dowiesz się więcej.\nW takim przypadku możesz użyć do skanowania i zapisywania dokumentów Faks i skaner, narzędzie wstępnie zainstalowane w OS od firmy Redmond, dzięki której możliwe jest pozyskiwanie dokumentów w formacie cyfrowym w niezwykle praktyczny i bardzo szybki sposób.\nNajpierw włącz skaner, unieś pokrywę i umieść pod nią dokument, który chcesz zeskanować. Następnie zamknij pokrywę skanera i zadzwoń do aplikacji do obsługi faksu i skanera pod adresem Menu Start Windows (znajdź go pod adresem akcesoria ). W oknie, które widzisz, pojawi się na pulpicie, kliknij skaner który jest na dole, a następnie w Nowa digitalizacja.\nNastępnie w sekcji skaner wskaż urządzenie do skanowania, którego chcesz użyć (a jeśli nie, napraw, naciskając Zmiana, a następnie ikonę związaną ze skanerem i kliknięcie dolina ) i dostosuj, w jaki sposób dostępne opcje najlepiej pasują do Twoich potrzeb. Może interweniować w profilu, zasilaczu, formacie koloru, typie pliku, rozdzielczości itp.\nAby zakończyć, a zatem kontynuować skanowanie i zapisać dokument w formacie cyfrowym, kliknij przycisk zapowiedź i poczekaj na przejęcie. Po zakończeniu możesz zobaczyć skan na panelu bocznym. Aby zapisać go na komputerze, kliknij przycisk skaner i poczekaj na zakończenie operacji.\nNastępnie zapisz plik na komputerze, klikając prawym przyciskiem myszy nazwę tego ostatniego i wybierając Komandos. Określ ścieżkę docelową i format dokumentu (możesz wybrać między formatami JPG i PNG), a następnie kliknij oszczędzać i gotowe.\nJeśli zamiast tego używasz komputera Mac do skanowania i zapisywania dokumentów na komputerze PC, możesz użyć Akwizycja obrazu. Jest to narzędzie, które, podobnie jak w przypadku systemu Windows, wydaje się być już zawarte w systemie macOS i dzięki temu można uzyskać obrazy zeskanowanych dokumentów, a następnie zapisać je na dysku.\nAby skorzystać z akwizycji obrazu, najpierw uruchom aplikację, klikając odpowiednią ikonę (tę z aparat i zdjęcia ) w folderze más del Launchpad. Możesz również rozpocząć pobieranie obrazu, wywołując narzędzie przy użyciu rozszerzenia szkło powiększające lub możesz go „przywołać” Siri Możesz też otworzyć go, przechodząc do folderu aplikacje.\nPo wyświetleniu okna aplikacji na pulpicie włącz skaner, otwórz pokrywę skanera i umieść dokument, pod którym zamierzasz działać.\nNastępnie zamknij pokrywę i wybierz drukarkę z lewego menu w Image Capture. Następnie naciśnij przycisk Pokaż szczegóły w prawym dolnym rogu, a zobaczysz podgląd dokumentu. Jeśli tak się nie stanie, kliknij zapowiedź znajduje się w prawym dolnym rogu.\nDostosuj rozmiar dokumentu, rysując prostokąt wyboru w podglądzie dokumentu na środku okna aplikacji, klikając lewym przyciskiem myszy żądany punkt, przytrzymując, śledząc zaznaczenie, a następnie zwalniając „uchwyt”.\nTeraz musisz dostosować, w zależności od swoich potrzeb i preferencji, charakterystykę pliku dokument cyfrowy które masz zamiar uzyskać, korzystając z elementów i menu po prawej stronie. Możesz zdefiniować rodzaj skanowania do wykonania, rozdzielczość dokumentu, rozmiar, folder, w którym ma zostać zapisany ostateczny plik, nazwę itp.\nAby zakończyć i zapisać zeskanowany dokument, kliknij przycisk skan W prawym dolnym rogu, po zakończeniu procesu skanowania, pojawi się okno z nazwą właśnie zeskanowanego dokumentu. Klikając na szkło powiększające znajdujący się obok nazwy pliku, możesz zobaczyć, gdzie został zapisany na komputerze Mac. To było proste, prawda?\nNarzędzia innych firm do zapisywania zeskanowanych dokumentów\nJeśli nie wolisz korzystać z narzędzi wymienionych powyżej, możesz, zgodnie z przewidywaniami na początku, zapisywać zeskanowane dokumenty, korzystając z narzędzi innych firm, które oferują również dodatkowe funkcje. Poniżej znajdują się te, które moim zdaniem reprezentują najlepsze w tej kategorii. Przetestuj je od razu.\nDoskonałe źródło danych zewnętrznych do zapisywania zeskanowanych dokumentów jest bez wątpienia FlashJetScan. Jest to bezpłatne oprogramowanie dla systemu Windows, które umożliwia skanowanie dokumentów w formacie PDF i automatycznie organizuj je na swoim komputerze. Jest bardzo łatwy w obsłudze i konfiguracji. Wypróbuj teraz, a przekonasz się, że nie pożałujesz.\nAby rozpocząć korzystanie z oprogramowania, najpierw połącz się z jego stroną pobierania w witrynie internetowej Softpedia i kliknij przycisk Descargar umieszczone w lewym górnym rogu. Na wyświetlonej stronie kliknij link Bezpieczne pobieranie Softpedia (USA).\nPo zakończeniu pobierania wyodrębnij skompresowany plik uzyskany w dowolnej lokalizacji systemu Windows i uruchom zawarty w nim plik .exe. Następnie kliknij zaakceptować en mu, en zainstalować a następnie w bieg.\nGdy okno programu pojawi się na pulpicie, aby zeskanować dokumenty i uporządkować je według typu, najpierw musisz się martwić o utworzenie kategorii referencyjnych. Następnie kliknij Dodaj kategorię w lewym menu wpisz w polu nazwę kategorii, która ma zostać utworzona nazwa dołączone do okna, które się otworzyło, a następnie naciśnij przycisk (...) aby wybrać folder do zapisania zeskanowanych dokumentów w tej kategorii i naciśnij oszczędzać Aby zapisać ustawienia.\nPo wygenerowaniu wszystkich kategorii (np. banknoty, bank itp.), włącz skaner, unieś pokrywę, umieść dokument referencyjny, a następnie zamknij pokrywę. Następnie kliknij Zeskanuj dokument w oknie programu, aby rozpocząć procedurę skanowania nowego dokumentu.\nNa ekranie zobaczysz, wybierz kategorię dokumentu, który ma być skanowany za pomocą menu rozwijanego kategoria, nazwij plik, wprowadzając go w polu opis i kliknij ikona skanera w lewym górnym rogu, aby rozpocząć proces skanowania.\nW dodatkowym oknie, które się pojawi, wybierz jakość, z jaką chcesz skanować dokument, a następnie naciśnij przycisk skanowanie, en finał a następnie na ikonie dyskietka. Zrobione!\nNastępnie możesz sprawdzić zeskanowany plik dokumentu za pomocą programu, po prostu klikając przycisk Wyszukaj dokumenty w bocznym menu dołączonym do głównego okna tego samego. Następnie możesz wyszukiwać pliki według nazwy, kategorii i daty utworzenia. Aby wyświetlić przedmiot, po prostu kliknij go dwukrotnie.\nAplikacje do zapisywania zeskanowanych dokumentów\nNa zakończenie chciałbym zasugerować użycie niektórych aplikacji na telefony komórkowe i tablety, do których można się zwrócić, aby zapisać zeskanowane dokumenty z urządzeń mobilnych. Nawet w tym przypadku są to bardzo proste zasoby. Wypróbuj je teraz.\nScanbot (android/ iOS) - reprezentuje jeden z najlepszych zasobów w kategorii. Po prostu opraw dowolny dokument „w locie”, a aplikacja zrobi resztę samodzielnie. Jest dostępny w różnych wersjach: podstawowa, która jest bezpłatna i nie ma ograniczeń czasowych ani znaków wodnych oraz trzy płatności, które oferują dodatkowe funkcje, takie jak automatyczne przesyłanie skanów w usługach przechowywanie w chmurze.\nSzybki skaner PDF (Android) - Jest to bardzo aktualna darmowa aplikacja, dzięki której możliwe jest skanowanie bezpośrednio z ekranu telefon komórkowy (lub tablet), dzięki czemu można łatwo skanować wiele dokumentów. Jest w stanie bardzo szybko przetwarzać obrazy i integruje wykrywanie krawędzi w czasie rzeczywistym.\nSkanowalne Evernote (iOS) - aplikacja stworzona przez zespół Evernote, słynnego serwisu do picia banknoty, specjalnie zaprojektowany do skanowania z telefonów komórkowych i tabletów. Jest bezpłatny, umożliwia także udostępnianie zeskanowanych dokumentów innym użytkownikom, a także integruje technologię OCR. Krótko mówiąc, o co więcej można prosić?\nJak korzystać z programu Access


jak radzić sobie z pożądaniem - wszystko na temat jak radzić sobie z pożądaniem w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : jak radzić sobie z pożądaniem (1)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia jak radzić sobie z pożądaniem. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku jak radzić sobie z pożądaniem) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem jak radzić sobie z pożądaniem posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania jak radzić sobie z pożądaniem jesteśmy w stanie zaprezentować Ci jak radzić sobie z pożądaniem materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Piątek 15.02.2013 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Piątek 15.02.2013. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania jak radzić sobie z pożądaniem ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu jak radzić sobie z pożądaniem.


Tylko bez całowania! Czyli jak sobie radzić z niektórymi emocjami - audiobook - mp3 - Grzegorz Kasdepke - UpolujEbooka.pl\n3.8 / 5.00 (liczba ocen: 93)\nAudiobook - najniższa cena: 12.24 zł\nTylko bez całowania! Czyli jak sobie radzić z niektórymi emocjami - audiobook od Grzegorz Kasdepke możesz już bez przeszkód słuchać w formie audiobooka (mp3).\nSłyszałam już o Grzegorzu Kasdepke, autorze książek dla dzieci i młodzieży, ale nie miałam okazji sięgnąć jeszcze do jego dzieł. Niestety za dużo książek, a za mało czasu. Na szczęście z pomocą przyszła Nasza Księgarnia i wznowienie Tylko bez całowania, czyli jak radzić sobie z niektórymi emocjami? tegoż autora i jestem świeżo po przeczytaniu.\nA jakież to emocje znajdziemy podczas lektury? Tęsknotę, wstyd, zazdrość, gniew, wstręt, nudę, poczucie krzywdy oraz radość. Do każdej emocji autor dopisał krótkie opowiadanie, które zrozumie każde dziecko, gdyż napisane jest przystępnym językiem. Po każdej historyjce pojawia się wyjaśnienie każdej emocji, a także rady dla dzieci oraz rodziców. Bardzo pomysłowy zabieg, który ułatwi dorosłym wyjaśnienie każdego z powyższych zagadnień. Poza tym w opowieściach przewijają się charakterni bohaterowie - całuśna Rozalka, rezolutny Bodzio czy śliczna Zosia.\nNa pewno będę powracała do tej publikacji. Wydaje się niepozorna, ale zawiera bardzo mądre i przydatne treści. Mimo że poruszane kwestie należą do poważnych to przepełnione są subtelnym humorem. Serdecznie polecam!


6 puree Ignamy Lekkie Przepisy — knp7.com\n6 puree Ignamy Lekkie Przepisy\nYam jest tak dobre dla naszego zdrowia, że im więcej sposobów znajdziemy aby wprowadzić go w naszej diecie, tym lepiej! Pełne właściwościach leczniczych, niskokalorycznej i niskotłuszczowej, słodki ziemniak (powinni) być stosowany jako substytut ziemniaków w dowolnej recepturze.\n1 1. światło yam puree recepta\n2 2. Przepis puree taro światło laktoza\n3 3. światło yam przepis puree z porem\n4 4. światło włókno puree receptury z buraka\n5 5. światło yam puree z ricotta receptury\n6 6. światło yam przepis puree z marchwi\n6.1 Co sądzisz o tych lekkich receptur yam puree, które oddzielały się? Które z nich najbardziej przykuło jej uwagę, aby spróbować? Komentarz poniżej!\n1. światło yam puree recepta\nPół odtłuszczone mleko filiżanki;\n1 łyżka zupy światło margaryny;\nObrać ziemniaki i gotować na parze przez pół godziny. Kiedy stają się bardzo miękkie, mash je lub przekazać masher ziemniaczanej. Umieścić masło i trochę oleju na patelni, dodać zmiażdżone ziemniaki i gotować, stale mieszając. Idź dodając stopniowo mleko, cały czas mieszając. Dodać sól do smaku i wymieszać aż do uzyskania konsystencji puree.\n2. Przepis puree taro światło laktoza\nSkórki, umyć i posiekać ziemniaki. Niech moczyć w wodzie (na tyle na ich pokrycie) przez 15 minut. Następnie podsmażyć czosnek, dodać ziemniaki, gotować przez chwilę, a następnie umieścić garnek trochę wody, w których były one sos. Przykryć rondel i gotować przez 20 minut. Gdy bataty są molinhos, rozgnieść je na patelni. Dobrze wymieszać, aby uzyskać tłuczone konsystencję. Jeśli okaże się, że konieczne jest dodanie przejść Majów wody do żądanego punktu. Doprawić solą i pieprzem do smaku.\n3. światło yam przepis puree z porem\nprzędza 1 kg;\n1 filiżanka posiekanej por;\nObrać i posiekać ziemniaki i gotować je w osolonej wodzie. Gotować do miękkości. W rondlu, włożyć trochę oleju i saute czosnek, cebulę i pory. Dodaj ugotowany yam, a gdy jest w ruchu, należy przejść do pieczenia ziemniaki puree punktu. Jeśli trzeba dodać wody, należy użyć gotowanie yam wody.\n4. światło włókno puree receptury z buraka\n1 łyżka zupy światło margaryny.\nMash gotowane ziemniaki i buraki, pokazał również gotowane w mikserze, aby dobrze złamać. Wymieszać buraki z Yam. Dodaj łyżkę margaryny i przyprawy chcesz. Dobrze wymieszać, aż margaryna integruje się z puree.\n5. światło yam puree z ricotta receptury\n2 łyżek ricotta Krem;\n1 filiżanka chudego mleka;\nSmażyć cebulę i czosnek, dodać posiekane surowe włókno i przyprawy wyboru. Więc idź dodanie wody do prawie pokrycie ziemniaki i gotować. Gdy włókno zmiękczyć, umieścić w mieszalniku z mleka. Pokonać aż mieszanina kolei gęsty krem. Zwraca puree do ognia, tym razem małym ogniu, dodać masło, ser ricotta, sól, pieprz i gałkę muszkatołową. Gotować przez 4 minuty, stale mieszając. Służyć, umieścić pietruszki na wierzchu.\n6. światło yam przepis puree z marchwi\nŚwiatło masła 3 łyżki;\n1 szklanka starty ser o niskiej zawartości tłuszczu;\nGotować ziemniaki i marchew, między 15 a 20 minut z ząbki czosnku, cebuli i gałązkami tymianku i rozmarynu. Gdy warzywa są miękkie, usunąć gałęzie i przenieść je do pojemnika, aby dać rozbić je widelcem. Powrót puree warzywa na małym ogniu, dodać masło i szczyptę soli, wymieszać aż do konsystencji puree. Kiedy już prawie gotowy, umieścić starty ser i mieszać trochę więcej.\nCo sądzisz o tych lekkich receptur yam puree, które oddzielały się? Które z nich najbardziej przykuło jej uwagę, aby spróbować? Komentarz poniżej!\n7 puree ziemniaczane Przepisy Światło\n8 Przepisy puree z dyni światła\n9 Przepisy Puree z marchewki Światło\n5 Rezepte Watermelon Peel Licht\nBuclina ou Cobavital — Que Prendre engraissent\nكعكة 10 وصفات صالح الجزر\n8つのノズル豆の利点 — サービングとプロパティの場合\nPersimmon Fattening eller Gå ned i vekt?\n10 Kuchen Rezepte mit Tapioka-Mehl-Licht\n10 conseils sur la façon d’augmenter Dopamine\n4 yogourt revenu faible teneur en glucides\n레몬 가지 물이 무게를 잃는?