RECENZJA SPEKTAKLI “DEUS EX RUNNING MACHINA/NATIONAL BODY ART/VANITAS ZDEKOMPONOWANY” / JOLANTA JANKOWSKA – Centrum Sztuki Tańca w Warszawie\nKobiecość według duetu Tuka Wach\nPodczas konferencji Taniec w Warszawie. Sztuka tańca i choreografii w XX i XXI wieku w salach warsztatowych Mazowieckiego Instytutu Kultury zostały pokazane trzy spektakle kolektywu Tuka Wach, w którego skład wchodzą dwie artystki, Magda Tuka i Anita Wach. Obie są uznanymi performerkami, a ich współpraca rozpoczęła się w 2011 roku. Ich prace łączą ze sobą ruch, taniec, sztuki wizualne i tekst. Zaprezentowane w ramach wspólnego wieczoru spektakle duetu Tuka Wach składają się na performatywną próbę dekonstrukcji kobiecości.\nPierwsza praca, National Body Art, wykonywana była przez obie artystki. Oczekujący na korytarzu widzowie nie byli w stanie stwierdzić, kiedy dokładnie rozpocznie się spektakl, ponieważ z sali dochodziły krzyki, które mogły wskazywać zarówno na trwanie akcji, jak i na przeciągający się brak gotowości. Po sygnale samych performerek, widzowie weszli do sali, gdzie dostrzegli dwie kobiety, wykonywały czynność przypominającą ćwiczenia przepony. Śpiewana przez Jacka Wójcickiego aria Szumią jodły z opery Halka Stanisława Moniuszki dała artystkom impuls do wyciągnięcia zza pasków szmatek kuchennych i rozpoczęcia symbolicznego zmywania talerzy płynem „Ludwik”. W trakcie tej żmudnej czynności ich krzyk przybrał formę ostatniego słowa refrenu – „moja”. Z czasem kobiety stawały się coraz bardziej wściekłe na wykonywaną przez siebie pracę, aż w końcu nastąpił moment kulminacyjny, podczas którego przełamana została iluzja tego absurdalnego czynu. Performerki kierują się bezpośrednio do widzów, zwracając się sarkastycznie: „i tutaj kawałki potłuczonych przez nas talerzy rozlatują się i trafiają w widownię”. Kobiety nie rozbiły jednak niczego w rzeczywistości, a tylko kąśliwie o tym opowiadały. Starały się przy tym się zerwać ze stereotypowym i krzywdzącym obrazem kobiet, których miejsce jest kuchni.\nKolejna praca, Vanitas zdekomponowany, wykonywana przez Anitę Wach, była idealną kontynuacją poprzedniej. Kobiecość została poddana dalszej analizie, przywołując jednocześnie różne aspekty z życia młodych dziewcząt. W scenie łączącej obie części Anita Wach przebierała się na oczach widzów w sukienkę, po czym nakrywała do stołu, powracając do roli perfekcyjnej pani domu. Zasiadła do kolacji, a następnie po toaście rozpoczęła samotną ucztę. Jedzenie sprawiało jej olbrzymią trudność, przeżuwane przez nią w nieskończoność kawałki pokarmu zostały wyplute do opróżnionej wcześniej doniczki, do której następnie artystka ponownie włożyła roślinę. Przywodzi mi to na myśl czasy przedszkolne, kiedy wraz z innymi dziećmi wypluwałam i zakopywałam resztki jedzenia pod ziemniakami. Można zauważyć tu również nawiązanie do zaburzeń odżywiania, które w przeważającej większości dotyka kobiet. Artystka w tej scenie przywołuje bowiem obraz bulimiczek w chwili jednego z napadów głodu, po którym zwracają jedzenie. Oznaczają one problemów z poczuciem własnej wartości, które zaczynają się w młodym wieku, kiedy młodym dziewczynom wpaja się najwięcej stereotypów na temat kobiecości.\nDalsza scena rozpoczęła się od zgaszenia świateł i rozebrania się artystki, która za pomocą latarki rozświetlała otaczająca ją przestrzeń. Gdy z głośników delikatnie rozlegał się męski głos, odczytujący fragement naukowego wykładu, kobieta układała na stole książki.artystka weszła z tarką warzywną w dłoni, po czym tarła jedną ze stron wyrwaną z książki. Scena ta była wykonana za pomocą prostych środków artystycznych, bez większych efektów świetlnych czy dźwiękowych. Można odczytywać to jako rodzaj manifestu na temat miejsca kobiet w świecie nauki. Gest wykładania książek na stół, na którym przed chwilą kobieta podawała obiad, jest bardzo wymowny – najpierw obowiązki domowe, a dopiero później rozwój własny. Dzięki zabiegowi zmiany światła, które padało jedynie z latarki trzymanej w ustach, artystka wprowadziła poczucie pewnego rodzaju spisku, potajemnego działania. Wach jednak nie czyta ustawionych w stos książek, lecz na nie wchodzi. Akt tarcia papieru stał się więc buntem wobec świata nauki, który w większości tworzony był przez heteronormatywnych mężczyzn. W szerokim obiegu społecznym rola kobiet w rozwoju nauki jest niemal nieznana. Wykorzystanie przez artystkę tarki, zamiast na przykład ognia, jest niezwykle ciekawe. O wiele bardziej znany jest nam przecież symboliczny gest palenia książek. Na początku XX wieku futuryści nawoływali do zburzenia muzeów, bibliotek, akademii wszystkich rodzajów. Aby zerwać z przestarzałą historią, pragnęli podłożyć ogień w bibliotekach. Możliwe, że Wach manifestuje w ten sposób swój protest wobec świata stworzonego przez mężczyzn, w końcu według mitologii to mężczyzna wynalazł ogień. Wybierając tarkę, nawiązującą do kobiecych obowiązków w domowych (tu: gotowania), podkreśla swoją kobiecość, ale ukazuje również siłę sprzeciwu, czyniącą z narzędzia – oręż, zdolną przeciwstawić się męskiej opresji.\nPerformans Deus Ex Running Machina pozostał w kręgu tej samej tematyki, jakim jest kulturowo konstytuowana kobiecość, jednak wizualnie różnił się od poprzednich dwóch spektakli. Bezpośrednio nawiązywał do estetyki sado-maso za pomocą ciemnego światła, mieniącego się kolorami – fioletem, czerwienią, żółcią, a także skąpymi kostiumami, czy brakiem jakiekolwiek odzieży. Choreografia również była o wiele bardziej dynamiczna, czasem wręcz agresywna. Bohaterka Tuki zerwała z wizerunkiem perfekcyjnej pani domu, poznanej przez widzów tego wieczoru, zastępując go postacią dominy, a za pomocą nowych kostiumów, które wkłada na scenie, wcielała się w różne osobowości.\nGłównym rekwizytem była bieżnia, którą Tuka na różne sposoby wykorzystywała Wchodziła na nią w różnych stylizacjach i różnorodnie się na niej poruszała. Pierwszym obrazem, jaki zobaczyliśmy, była naga Magda Tuka biegnąca na włączonej bieżni, ubrana jedynie w kominiarkę. Innym razem truchtała z byczym rogiem w ustach lub rozpoczynała szaleńczy pogoń w szpilkach z winem w ręku, które rozlewała po pokoju. Kolejną osobistością, jaką przybrała artystka, była mała dziewczynka. Posłużył jej do tego tornister, do którego przywiązała pojedynczy czerwony balonik, dodatkowo upinając włosy w dwa wysokie kucyki. Ten melancholijny obraz zakłóciły jedynie figi zabrudzone krwią menstruacyjną. Ostatni bieg Tuki odbywał się już bez upiększeń ani dodatków, wykonywała go naga performerka na pustej bieżni. Jej wizerunek został powielony na dwóch projekcjach wyświetlanych na ścianie za artystką. Następnie artystka wyszła pokoju, zabierając ze sobą bieżnię. Powróciła jednak w finale, aby pokazać się w złotym, syrenim ogonie, po czym wyczołgać się z sali, z bieżnią na barkach.\nArtystka w swoim performansie zdaje się poddawać analizie figurę kobiety, pędzącej wciąż przed siebie, bez wytchnienia. Przybierając coraz to nowe maski, stopniowo traci swe człowieczeństwo, aby w końcu przybrać postać pół człowieka, pół ryby. Tuka ukazuje nam urywki fantazji o kobietach rodem z kultury popularnej, filmów erotycznych, czy marzeń sennych. Kobiet, które nie są w stanie nadążyć za wymogami, jakie nakłada na nie świat, ponieważ zgodnie z nimi powinny być seksowne, ale zarazem dziewczęce, nieco tajemnicze i niebezpieczne, a jednocześnie milczące.\nZnacząca jest też kwestia milczenia. W połowie Deus Ex Running Machina słyszymy słowa wydobywające się z głośników „w 1889 roku zamilkłam na kolejne 12 lat”. Jest to fraza komentująca jedno z najważniejszych wydarzeń w życiu niemieckiego filozofa Friedricha Nietzschego. W 1889 roku po objęciu szyi konia, okładanego batem przez woźnicę na placu w Turynie, Nietzsche przestał mówić i pisać, popadając w obłęd. Jego ostatnie słowa brzmiały: Matko, jestem głupi. To właśnie ten cytat pozostaje z widzami po zakończeniu spektaklu, wyświetlany na projekcji, choć w kontekście całej sztuki bardziej adekwatna byłaby forma żeńsko osobowa – „głupia”.\nBieg Magdy Tuki zdaje się biegiem donikąd. Rozpoczyna go w zamaskowanej, pozbawionej tożsamości twarzy, a kończy jako pół-człowiek. W pierwszym i ostatnim obrazie performerka została pozbawiona możliwości mowy. Odwołanie do Nietzschego, który na widok przemocy, w imię protestu – milknie, odcinając się od świata, nabiera tu dosłowności. Kobiety przez wiele stulecie pozbawione były przecież głosu – przywilej wypowiadania własnego zdania zarezerwowany był wyłącznie dla mężczyzn.\nDuet Tuka Wach pokazuje widzowi różne twarze kobiet i ich problemy: wielką frustrację, którą dostrzegam w obrazie gospodyń domowych, poprzez zaburzenia odżywiania, po próbę znalezienia własnej tożsamości. Zaczyna się krzykiem, który słychać na korytarzach, a kończy milczeniem, od narodzin po śmierć.\nJolanta Jankowska obecnie stara się o tytuł magister kulturoznawstwa w Instytucie Kultury Polskiej Uniersytetu Warszawskiego, specjalizuje się w sztuce performance. Pracowała jako asystentka artystów-rezydentów w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski i w Komunie//Warszawa. Obecnie pracuje w Teatrze Studio, gdzie rozwija swoje umiejętności producenckie.


W Archiwum Dźwięków Radia Podlasie można już posłuchać dwóch kolejnych audycji przygotowanych w ramach cyklu „Śladami wigierskich kamedułów”. Ks. Jacek Stefański, biblista, wykładowca języka hebrajskiego, pełniący obecnie funkcję kierownika duchowego w Pokamedulskim Klasztorze w Wigrach, przedstawia w nich ofertę rekolekcyjną Wigierskiego Areopagu Nowej Ewangelizacji. więcej »\n– Pragniemy modlić się za tych, którzy stracili swoje życie, zwłaszcza za dzieci. Pragniemy modlić się za osoby zaginione, ciągle jeszcze poszukiwane, za osoby znajdujące się w szpitalach, które naszego wsparcia bardzo potrzebują, by mogły wrócić do pełni zdrowia i do swoich najbliższych. – powiedział abp Marek Jędraszewski, metropolita krakowski po czwartkowej tragedii w Tatrach. Według najnowszych danych, w wyniku gwałtownej burzy od uderzeń piorunów po polskiej i słowackiej stronie Tatr zginęło 5 osób, w tym dwoje dzieci, a ponad 150 osób jest poszkodowanych. To jedno z najtragiczniejszych wydarzeń w historii polskich gór. Akcja poszukiwawcza zaginionych osób ciągle trwa. W tym samym czasie ratownicy TOPR prowadzą poszukiwania drugiego z grotołazów w Jaskini Śnieżnej. więcej »\nParafia Matki Bożej Częstochowskiej w Kątach ma 100 lat. Z tej okazji zaplanowano uroczyste obchody jubileuszu, które rozpoczną się już dzisiaj o godzinie 19.00 podziękowaniem osobom, które przyczyniły się do powstania parafii. Podsumowaniem wieczoru ma być koncert ks. Stefana Ceberka. więcej »\n„Ze smutkiem przyjąłem informację o tragicznych wydarzeniach w Tatrach. Przesyłam rodzinom i znajomym zmarłych oraz poszkodowanych wyrazy współczucia. Modlę się i proszę o modlitwę o życie wieczne dla zmarłych, ukojenie bólu dla pogrążonych w żałobie i powrót rannych do zdrowia”- napisał na Twitterze abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski po tragicznych wydarzeniach w Tatrach. więcej »\nW najbliższą niedzielę, 25 sierpnia odbędzie się szósty Dożynkowy Festyn Parafialny przy parafii pod wezwaniem św. Bartłomieja Apostoła w Grębkowie. To impreza cykliczna, która rok rocznie przyciąga mieszkańców miejscowości i zachęca do wspólnej zabawy. więcej »


PS5 z dużym pokazem systemu w tym tygodniu? Burger King zwiastuje prezentację - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościPS5 z dużym pokazem systemu w tym tygodniu? Burger King zwiastuje prezentację\nIza Łęcka 13.10.2020 08:13\nPS5 z dużym pokazem systemu w tym tygodniu? Burger King zwiastuje prezentację\nSony wykorzystuje współpracę z Burger Kingiem do promowania pokazu systemu PS5 – brzmi to nietypowo? Tak, ale właśnie jesteśmy świadkami owej sytuacji. Nowa reklama zwiastuje prezentację PlayStation 5, która odbędzie się jeszcze w tym tygodniu.\nW zeszłym tygodniu Sony rozebrało PlayStation 5 na części, tymczasem w najbliższy czwartek zobaczymy pokaz systemu PS5? Taki scenariusz zwiastuje Burger King, który opublikował tajemniczą zajawkę. Na materiale zobaczycie, jak maskotka sieci fast food otwiera papierową torbę, po czym automatycznie nasza uwaga skupia się na dwóch elementach: niebieskiej poświacie oraz dźwięku startu systemu konsoli Sony. Pod koniec filmiku wskazana została data 15 października.\nMoglibyśmy sądzić, że Burger King chce wykorzystać okazję i podbić zainteresowanie swoją ofertą, jednak na wiadomość zareagował główny oddział PlayStation. Sony poprzez emoji podkreśla, że powinniśmy przyjrzeć się wiadomości i jej posłuchać. W Sieci rozgorzała dyskusja, bowiem dla wielu graczy jest to jasny sygnał, że w końcu zobaczymy system PlayStation 5.\nW tym wypadku Sony może po raz kolejny wykorzystać oficjalny blog – w zeszłym tygodniu właśnie dzięki witrynie PlayStation poznaliśmy szczegóły wstecznej kompatybilności. Wpis nie byłby aż tak efektowny jak konferencja, ale Sony może pod koniec miesiąca zaprosić graczy na ostatni pokaz przed premierą PS5 i wydarzenie powinno być już poświęcone samym grom. Czas nagli, a Japończycy powinni przedstawić zestaw tytułów na premierę i przygotować swoich sympatyków na wielkie nadejście next-gena.\nDaniel Ahmad, starszy analityk Niko Parnter, przypomniał o pewnym patencie, dzięki któremu Sony może oferować reklamy w grach – w dokumentacji pojawiają się właśnie zdjęcia burgerów. Gracz miałby nawet powiedzieć "Burger King", by zakończyć odtwarzanie spotu:\nTagi: burger king PlayStation 5 PS5


Krzysztof Krawczyk nie żyje... To dla Ciebie Krzysztofie, żegnaj, twoje piosenki będziemy śpiewać\nPrzykra wiadomość. Odszedł jeden z tych wielkich i niezapomnianych z tamtych lat...\nKoncert Krzysztofa Krawczyka bez syna artysty. Widzowie dopytują\nKrzysztof Krawczyk - najlepsze covery przebojów artysty. To trzeba usłyszeć! - ESKA.pl\nNatalia Kukulska w ogniu krytyki za występ na koncercie ku czci ...\nKrzysztof Krawczyk Junior nie pojawił się na koncercie ku czci ojca | Viva.pl\nKrzysztof Krawczyk. Koncert w TVP. "Jak przeżyć wszystko jeszcze ...\nAndrzej Kosmala miał wypadek na koncercie TVP dla Krzysztofa Krawczyka. Pokazał zdjęcia - Muzyka w INTERIA.PL\nKrzysztof Krawczyk junior wspomniany na koncercie ku pamięci ojca\nŻona Krzysztofa Krawczyka cała we łzach. Piękny gest Maryli ...\nHołd dla Krzysztofa Krawczyka. Koncert TVP "Jak przeżyć wszystko jeszcze raz" [RELACJA] - Muzyka w INTERIA.PL\nEdyta Górniak zmasakrowała piosenkę Krzysztofa Krawczyka?! Widzowie TVP nie mają litości: "Wyjec" - Super Express - wiadomości, polityka, sport\nKoncert ku pamięci Krzysztofa Krawczyka. Ewa Krawczyk na widowni\n"Jak przeżyć wszystko jeszcze raz - the best of Krzysztof Krawczyk" koncert. Największe przeboje Krzysztofa Krawczyka w TVP. W Opolu wystąpi plejada gwiazd! - Telemagazyn.pl\nKoncert ku czci Krzysztofa Krawczyka w TVP1. Zaśpiewa m.in. Edyta Górniak\nKrzysztof Krawczyk - Rysunek na szkle '98\nKrzysztof Krawczyk nie żyje. Pogrzeb artysty w Łodzi. Transmisja na żywo z mszy i pogrzebu - tvp.info\nKrzysztof Krawczyk Film Dokumentalny "Całe moje życie"\nKrzysztof Krawczyk nie żyje. Msza Łodzi, pogrzeb w Grotnikach - TVN24\nKrzysztof Krawczyk nie żyje. Miał 74 lata - grudziadz365.pl\nKRZYSZTOF KRAWCZYK - Horyzonty\nOdszedł Krzysztof Krawczyk - Ministerstwo Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu - Portal Gov.pl\nKrzysztof Krawczyk nie żyje. Piosenkarz miał 74 lata - TVN24\nKrzysztof Krawczyk & Bohdan Smoleń - Dziewczyny, które mam na myśli (Recydywiści)\nKrzysztof Krawczyk - Komm Wieder /1980/\nKrzysztof Krawczyk - Życie jak wino (Official video)\nKrzysztof Krawczyk - Mijamy [Official Music Video]\nKrzysztof Krawczyk - Pamiętam Ciebie z tamtych lat\n[*] Krzysztof Krawczyk Tribute [*]\nNie żyje Krzysztof Krawczyk. Jednego nie mógł sobie wybaczyć... I Wspomnienie\nKrzysztof Krawczyk odszedł w wieku 74 lat [*]\nunitrΔ_Δudio x Krzysztof Krawczyk - Chciałem być 2015\nKrzysztof Krawczyk - Za Tobą pójdę jak na bal(Opole -1986r)\nKrzysztof Krawczyk Nie Żyje Żona Artysty Potwierdza Informacje O Śmierci #dlaczego #zmarł\nKrzysztof Krawczyk - Bo jestes ty (Video)\n35 FAKTÓW O KRZYSZTOF KRAWCZYK [*] - Przyczyna\nKrzysztof Krawczyk, Goran Bregovic - Moj przyjacielu\nKrzysztof Krawczyk nie żyje. Marian Lichtman z zespołu Trubadurzy wspomina piosenkarza - TVN24\nKrzysztof Krawczyk nie żyje. Muzyk wyszedł ze szpitala po zakażeniu koronawirusem. Jaka przyczyna śmierci? Miał 74 lata - tvp.info\nNie żyje Krzysztof Krawczyk - Polsat Sport\nKrzysztof Krawczyk wyszedł ze szpitala. Piosenkarz był zakażony koronawirusem, chorował na COVID-19 - TVN24\nKrzysztof Krawczyk WYCHODZI ZE SZPITALA: "Dziękuję Bogu, że ...\nKrzysztof Krawczyk: Wychodzę ze szpitala. Wracam do zdrowia - RMF 24\nKrzysztof Krawczyk w szpitalu. Muzyk ma COVID-19. W jakim jest stanie i jaki jest powód? Poruszający wpis artysty - tvp.info\nKrzysztof Krawczyk choruje na Covid-19. Trafił do szpitala - Polsat News\nKrzysztof Krawczyk zakażony koronawirusem. 74-letni piosenkarz w szpitalu z powodu COVID-19 - TVN24\nDramatyczne wiadomości z ostatniej chwili! Krzysztof Krawczyk w szpitalu walczy o życie, błaga już tylko o modlitwę! - Super Express - wiadomości, polityka, sport\nKrzysztof Krawczyk w szpitalu. "Piasek, nie dajmy się tej zarazie!" - RMF 24\nMichał Meyer jako Krzysztof Krawczyk - Twoja Twarz Brzmi Znajomo\nKrzysztof Krawczyk od roku nie pojawia si\nKrzysztof Krawczyk ma problemy zdrowotne? Jego znajomi się martwią, żona odpowiada! - ESKA.pl\nZnajomi martwią się o Krzysztofa Krawczyka: "Nie daje PIENIĘDZY ...\nNiepokojące wieści o Krzysztofie Krawczyku. Zerwał kontakt nawet z synem i zniknął. Mocne słowa żony - Super Express - wiadomości, polityka, sport\nSyn i przyjaciele niepokoją się o Krzysztofa Krawczyka. Od dłuższego czasu nie mieli z nim kontaktu | Pikio\nTwoja twarz brzmi znajomo 14: Michał Meyer - Hej, sokoły (Krzysztof Krawczyk)\n"Niestety, potwierdzam te smutne informacje". Co dzieje się w domu Krzysztofa Krawczyka? - pomponik.pl\nAgent Krzysztofa Krawczyka wyjaśnił, dlaczego gwiazdor nie pojawił się na umówionym nagraniu programu | Pikio\n"Szansa na sukces" bez Krzysztofa Krawczyka. Dlaczego nie zjawi\nKrzysztof Krawczyk przekazał niezwykle smutne wieści. 'Żegnajcie'\nKrzysztof Krawczyk kończy karierę. Jego „Horyzont” ukaże się za tydzień\nKrzysztof Krawczyk już nie wróci na scenę. "Nie będzie dawał koncertów" - Muzyka\nMy Cyganie - Krzysztof Krawczyk\nKrzysztof Krawczyk oficjalnie ko\nKrzysztof Krawczyk już nie wróci na scenę. "Nie będzie dawał ...\nKrzysztof Krawczyk przyznał się do największego błędu życia. Zżera go sumienie\nKrzysztof Krawczyk obchodzi 74. urodziny | Dzień Dobry TVN\nKról polskiej piosenki, czyli Krzysztof Krawczyk - Kulturalne Media\n#Hot16Challenge2. Krzysztof Krawczyk wziął udział w akcji. Śpiewa ...\nKrzysztof Krawczyk & Goran Bregovic - Moj przyjacielu [Official Music Video]\n#Hot16Challenge2. Krzysztof Krawczyk wziął udział w akcji. Śpiewa o "tępym pogardy cieniu" - Muzyka\nKrzysztof Krawczyk w Hot16Challenge nawiązał do rapu Andrzeja Dudy\nGdy nam śpiewał Krzysztof Krawczyk Świąt miał trochę więcej barw żegnaj 😢❤\nTo moja mlodosc byl moim idolem gdzie slyszalam jakas piosenke lecialam sluchac i tak zostalo do dzis uwazam ze jeden z najlepszych piosrnkarz smutno mi bardzo twoja fanka\nK. Krawczyk dziękujemy za twoje piękne piosenki za to że byłeś z nami i przeżywaliśmy Twoje występy razem z Tobą DZIĘKUJEMY Śp w pokoju Wielka i niespodziewana strata dla fanów\nJesteś ikoną polskiej muzyki , i już nic się nie zmieni\nPiękna piosenka na pożegnanie zegnaj Krzysiu cześć jego pamieci😭\nKrzysiu nie zostalo\nNam juz nic tylko pamiec\nPo tobie spoczywaj w pokoju swiec panie\nNad jego dusza\nCzesc jego pamieci\nO Takim Piosenkarz Nie Zapomni Się. Na Zawsze Pozostanie W Pamięci.\nWielka strata 😢 nigdy ciebie nie zapomnimy twoja muzyka bedzie w nas 🖤🖤😢 spoczywaj w pokoju\nPiekna piosenka na pożegnanie. Teraz śpiewaj z aniołami.\nPrzykro mi bardzo!!!😥 Wielki Muzyk, i dobry człowiek!!!!😥😥😥\nDziękuję za twoje lata i piękne piosenki, zawsze zostaniesz w mojej pamięci i słuchać je będę bo lubię. Wyrazy współczucia dla całej rodziny spoczywaj w spokoju.\nCała moja młodość to twoje przeboje ,,zamknij świat na klucz,,kupię Ci obrączki dwie,,to są wzruszające i piękne przeboje ,twój głos niski aksamitny ,czarowałes nas ,ówczesna młodzież,,co z mogę powiedzieć więcej,,DziĘkujĘ że byłeś że zyłeś,,wierzę że JESTEŚ szczęśliwy, dla MNIE to że przyznawales się do Chrystusa publicznie, jest świadectwem,,twojej wiary i światopoglądu...zycze Ci NIEBA i wiecznego szczęścia, DziĘkujĘ. 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏\nWieczny odpoczynek racz mu dać PANIE...🕊🕆💖😇🙏\nWyrazy współczucia dla Żony i całej Rodziny Sp. Krzysztofa Krawczyka:))\n"Nie umiera ten , kto zyje w pamieci ludzi!!"\nSLICZNIE DZIEKUJE ZA PIEKNE SLOWA TO JEST TO PIEKNIE DZIEKUJE\nWyrazy współczucia dla żony Ewy i całej rodziny ....\nKrzysztofie, brakować nam będzie Ciebie BARDZO. Modlę się za Twoją Duszę i ufam, że będziesz wstawiał się za nami.... DZIĘKUJĘ za piękną, jednoznaczną postawę świadectwa o nawróceniu i ważności życia duchowego, bez oglądania się na ludzkie komentarze - zwłaszcza w Twojej branży !! To piękny wzór dla wielu.\nDziękuję Wykonawcy o pięknej, ciepłej barwie głosu za te pożegnalną piosenkę/pieśń. Czy mogę poprosić Wykonawcę o ujawnienie się ? Wykonanie PIĘKNE...\nTo prawda wielka strata jego piosenki pozostaną długo w pamięci niech odpoczywać w pokoju\nDziękuję Panie Krzysztofie za piękne piosenki które towarzyszyły mi w młodości\nPiękne słowa...żal w sercu...bo odszedł Człowiek o Wielkiej odwadze...SERCU ...i Wierze...\nNie wstydził się mówić o Chrystusie i żyć z Nim...na co dzień razem że swoją ukochaną żoną Ewą...będzie mi CIEBIE Panie Krzysztofie brakowało...Twojego ciepłego głosu w piosenkach i wypowiedziach....\nBedziesz zawsze z nami KRZYSZTOFIE spoczywaj w pokoju\nŚwiatłość wieczna niech mu świeci gdzie królują wszyscy święci 🇵🇱❤👍😇🔔🔔 Dziękujemy Trubadurze!\nKochany Przyjacielu Odeszles odnas tak szybko zostawiłeś po sobie bardzo duży smutek i żal.Ale przyjdzie taki kiedyś dzień że spotkamy się znów i razem zaspiewamy. Więc żegnaj mój. Przyjacielu śpij spokojnie.\nOdpoczywaj w Pokoju...nigdy nie zapomnimy, zawsze bedziesz w naszych sercach❤😥💔\nWyrazy wspolczucia calej rodzinie\nPiękne są jego piosenki niech spoczywa w pokoju za szybko powołał go Pan😣🖤\nŻycie to tylko kilka chwil, które podarował nam Bóg. Naszym pragnieniem jest, aby każdy dzień był szczęśliwy i radosny, aby każda chwila była godna pamięci. Wszyscy zmierzamy tam, gdzie dopłynął już swoją "BARKĄ " Krzysztof. Krzysiu do zobaczenia.\nŹegnaj mój idolu od zawsze mój rocznik a więc moja droga z tobą bywałem na koncertach wielkie współczucie dla syna żony ibliskich\njesteś wielki nie zapomnimy tych pięknych piosenek i Twojego pięknego glosu\nWspolczucie dla rodziny śp.Krzysztofa Krawczyka..... ❤❤❤\nNa zawsze w naszych serduszkach 😢😢😢spoczywaj w spokoju😢😢😢\nKrzyś od serca dziękuję za Twoje piosenki.Spoczywaj w pokoju.ŚPIEWAJ W NIEBIE Z ANIOLAMI\nWyję jak bóbr..😭😭😭😭😭😭😭Serce pęka...💔💔💔💔💔 Odszedł mój ukochany Król Polskiej Muzyki...💔💔💔💔💔Na jego piosenkach się wychowałam....Na zawsze w moim sercu K.K.... 💝💖💗💖💝 Przytulam też mocno do Serducha żonę Krzysztofa Ewunię...💞💞💕💕 Pozdrawiam Wszystkich fanów...😔\nDziękuję Panie Krzysztofie ♥\nJest Pan już w Chórze Anielskim śpiewa Pan\nBóg ma mieszkanie dla każdego kiedyś wszyscy się tam spotkamy\nWieczny odpoczynek racz im dać Panie a światłość wiekuista niechj mu świeci\nDo widzenia panie Krzysztofie śpiewaj Panu Bogu 💕\nBeata Duszyńska Nowicka:\nOdszedł jeden z wielkich.......🕯\nte piekne utwory zostana ze mna na zawsze 🥀🥀💐\nPiękne słowa żal w sercu współczucie dla zony\nBył zawsze z nami,\nMyśleliśmy że tak będzie już zawsze, ale taki piękny artysta nigdy nie umiera❤\nSpoczywaj w spokoju Krzysiu [*] Dziękuję, do zobaczenia🖤🖤🖤\nZostanie w naszych sercach\nOdpoczywaj w pokoju 👍💔💔\n"Po co masz z okruchow wspomnien skladac swiat " Tak uczyl mnie Pan zapominac .Dziekuje Panie Krzysztofie.Wyrazy wspolczucia dla Zony i Najblizszych\nPrzepiękna pieśń na pożegnanie... A czyj tak CUDNY i mocny głos ja wykonuje ?... Poproszę o informację.\nKrzysztof K. (SP). naprawde bardzo obdarowany przez Boga ! Wyjątkowy głos, mądre teksty utworów... i pięknie, ze pozostał skromnym człowiekiem, z dużym szacunkiem do ludzi... Pokój Jego duszy !\nOdszedl wielki muzyk i dobry czlowiek.Zal i smutek.Wieczny odpoczynek.racz mu dac Panie.😥💓\nWyrazy współczucia dla rodziny 🙏\nwielki artysta wspaniały talent i polski preslej\nNigdy nie umiera ten, kto pozostaje w pamięci ludzi.😥 2:54\nKrzysiu mój drogi Idolu dziękuję serdecznie za Twój śpiew i ten cudowny głos w sercu na zawsze pozostanie Spoczywaj w pokoju wiecznym Amen\nMERCI , CHAPEAU - pozdrowienia z Bruxeli !!! Kto spiewa ?????????????? Pokaz sie CZLOWIEKU !!!!!\nWyrazy współczucia dla syna żony i rodziny\nO dobrych ludziach się nie zapomina wieczny odpoczynek racz mu dać panie\nŻegnaj spoczywaj w pokoju byłeś wspaniały\nTwoje piosenki Krzysiu były ze mną od najmłodszych lat, często śpiewałam razem z Tobą. Twój głos budził uśmiech na mej twarzy, choć czasem walił się świat. Wiem że i tak będę śpiewała Twoje piosenki tylko już bez Ciebie. Wielki smutek ogarną nas po Twoim odejściu. 😭😢 ŚPIJ SPOKOJNIE Zostaniesz w naszej pamięci Wyrazy współczucia dla pani Ewy łączymy się w bólu ❤😥💔\nKrzysiu z Chórem Anielskim stworzysz piękny zespół. Szkoda, że odszedłeś, świeć Panie Krzysiowi w innym świecie, miej jego dusze w opiece\nSwiat nasz inny juz bez Ciebie. R.I.P Czarowny Glosie\nDla mnie to moja młodość i nie tylko.Muzyka , to moja miłość i pasja kocham, kocham i jeszcze raz kocham !!!\nPiękna piosenka oddaje wszystko co chcialabym powiedzieć żegnaj 😭🖤\nŚpiewasz już w Chórze Anielskim na pewno.\nNa zawsze w naszych sercach 😢🖤\nNo yeraz božka z niego zrobici...\nDziękuję za piękne piosenki i\nzegnaj królu nasz polski\nFENOMENALNY TALENT NA MIARE SWIATOWA NIEWYKORZYSTANY I NIEDOCENIANY\nBrak słów by opisać ból . Ciężko się pogodzić trzeba ciszy a co.niektórzy myślą o majątku to ważne niż pamięć\nDla TAKICH LUDZI JAK KRZYSZTOF WARTO ŻYĆ! ON JEST TERAZ W NIEBIE I ŚPIEWA BOGU.\nNiezapomniana historia skromnego człowieka o wielkim sercu. Pozostawił piękne przeboje które będziemy śpiewać\nTa piosenka - to naprawdę piękny prezent. Niech Dobry Bóg przygarnie naszego "Trubadura"do swoich Anielskich Chórów bo pewno go tam potrzebował, dlatego nam go zabrał. No, cóż począć ........pozostała nadzieja że na niebiańskich Niwach go spotkamy..........\nPiekny gest i piekny tekst😭😭😭😭😭POZOSTANIE W SERCACH I PIOSENKACH NA ZAWSZE❤👑🎤😭\nBardzo Mi Smutno i łezki popłynęły Ale nie Odszedłeś z naszych serc, i zostaniesz na Zawsze Panie Krzysztofie będziesz żył w swoich pięknych piosenkach i pokoleniach Polaków Moje córki i wnuki śpiewają, Dziękuję Ci za tyle lat radości słuchania Twojego pięknego głosu i pięknych piosenek ,Tego nie odbierze nam nikt bo jesteś w Naszych Sercach Teraz śpiewaj wNiebie z Aniołami na chwałę Bogu Wyrazy Współczucia Dla Żony i Rodziny Madryt Hiszpania\n!śmierć bliskiej osoby to ogromny cios i ból,z którym jest ciężko się pogodzić i pozostaje do końca życia\nŻegnaj przyjacielu , nawet do widzenia\nSPIEWAL DLA MILIONOW WSPIERAL CALA POLSKE BYL JAK OJCIEC JAK BRAT BYL NASZ SWOJSKI POLSKI\nSpoczywaj w pokoju Panie Krzysztofie !Pamietac bedziemy i kochac Ciebie w Twoich pieknych piosenkach !\nZegnaj Panie Krzysztofie 🙏 i moja mlodosci Twoimi piosenkami utkana\nAle pomimo że odszedłeś , twoja muzyka została z nami\nŻegna Wielki...piěknai piosenka...\nNasze życie się zmienia,lecz nie kończy! Czas uciekł już Tobie a pozostała wieczność . Krzysztofie dobrze o tym wiedziałeś! Niech Matka Boska , której na Ziemi śpiewałeś przyjmie Cię do Swego tronu!\nTo w końcu zaszczepił się czy jak ?\nZabiła go szczepionka! Tak wygląda depopulacja. Wielka strata 😪\nDobrawa ciekawostki dla ciekawych:\nKrzysztof Krawczyk zaabortowal kilkoro swoich dzieci, z roznymi kobietami. Chcial aborcji swojego syna.


Bungalowy Savudrija (Rona), Savudrija, Istria, Chorwacja\nBungalows Savudrija (Rona)\nRavna dolina bb, 52470 Savudrija - Pokaż mapę\n(Ocena 27 gości)\nDomki z klimatyzacją, 100 metrów od morza. Savudrija, Chorwacja\nBungalowy Rona Savudrija są położone w obszarze nazywanym Ravna dolina, 1 km od miasta Savudrija i 8 km od Umag. Bungalowy są położone w cichej okolicy, tylko 100 metrów od plaży i dobrze zadbanego terenu o powierzchnia ok. 1.800 m2 z dużą ilością zieleni i cienia.\nWysposażenie apartament u:\n- Kuchnia z naczyniami,\n- Taras z zestawem do siedzenia\nRazem: 10 mieszkań\ndozwolone: 10,00 EUR/ dzień\nRONA A4 (2+2):\nApartament A4 dla 2 + 2 osób (w sumie 5 jednostek) Powierzchnia ok. 34 m2, składa się z jednej sypialni z łożem małżeńskim (140x200) i jedną małą kanapą dla jednej osoby, jadalnia/ salon z aneksem kuchennym oraz jedna mała kanapa rozkładana dla jednej osoby wszystko w jednej przestrzeni, prysznic/ toaleta, taras z zestawem do siedzenia.\nRONA A5 (2+3):\nApartament A5 dla 2 + 3 osób (w sumie 3 jednostki) Powierzchnia ok. 40 m2, zawiera dwie sypialnie, jedna z łożem małżeńskim (140x200) i druga z piętrowym łóżkiem, jadalnia/ salon z aneksem kuchennym oraz jedna mała kanapa rozkładana dla jednej osoby wszystko w jednej przestrzeni, prysznic/ toaleta, taras z zestawem do siedzenia.\nRONA B5 (4+1):\nApartament B5 dla 4 + 1 osób (w sumie 5 jednostek) Powierzchnia ok.42 m2, zawiera dwie sypialnie, z łożami małżeńskimi (140x200), jadalnia/ salon z aneksem kuchennym oraz jedna mała kanapa rozkładana dla jednej osoby wszystko w jednej przestrzeni, prysznic/ toaleta, taras z zestawem do siedzenia.\nBungalows Savudrija (Rona) / Liczba dorosłych:2, Liczba dzieci:\nCENNIK w EUR / wynajem (rent + tt)\nRona A4 (2+2) 1 x wynajem + tt 31.00\t 49.00\t 54.00\t 70.00\t 86.00\nRona A5 (2+3) 1 x wynajem + tt 37.00\t 55.00\t 61.00\t 78.00\t 96.00\nRona B5 (4+1) 1 x wynajem + tt 42.00\t 67.00\t 76.00\t 101.00\t 119.00\nACTION 7 = 6, ACTION 5=4\n- wynajem apartamentu,\n- podatek turystyczny,\n- zużycie wody, elektryczności gazu,\n- pościele i ręczniki (zmiana raz w tygodniu).\n- zwierzęta domowe 10,00 EUR/dzień


Listwa 3-punktowa MANAM | Salony Agata\n03765 MANAM LISTWA 3-PUNKTOWA CZARNY/BLACK\nListwa 3-punktowa MANAM idealnie komponuje się z nowoczesnym wystrojem wnętrza utrzymanym w duchu prostoty i minimalizmu.\nDesign oparty na połączeniu geometrycznych brył wpisuje się w aktualnie obowiązujące trendy wystroju wnętrza, a czarna kolorystyka i niewielkie wymiary sprawiają, że optycznie nie zajmuje przestrzeni. Jest idealna dla gabinetu, przedpokoju, jadalni, salonu lub aneksu kuchennego. Dzięki regulowanym kloszom pozwala doświetlić przestrzeń.\nListwa MANAM posiada oprawę przeznaczoną dla trzech żarówek typu GU10 o mocy maksymalnej 35W.


O czym rozmawiać przy świątecznym stole? : Radio Olsztyn\nO czym rozmawiać przy świątecznym stole?\nŚwięta Wielkanocne to czas wyciszenia, rodzinnych spotkań i rozmów z najbliższymi.\nO czym rozmawiamy przy stole i jakich tematów lepiej unikać? Pytała o to reporterka Radia Olsztyn Agata Minkowska.\nAby podczas rozmów przy świątecznym stole nie dochodziło do kłótni czy nieporozumień najlepiej jest nie podejmować drażliwych dla zgromadzonych tematów.\nJednak jeśli ktoś taką rozmowę zacznie, dobrze jest zręcznie zmienić temat, rozluźnić atmosferę żartem lub zaproponować wyjście na spacer. (amin/łw)\nGdzie spędzić święta? Ponad połowa Polaków Święta Wielkanocne woli spędzić poza domem - wynika z sondażu […]\nWięcej w święta, rozmowa, Wielkanoc\nW najbliższą niedzielę odwiedzimy w Kudypach Ritę i Leonarda Kostków. Jakie tradycje warmińskie są tam pielęgnowane? Warmińskim świętom przyglądała się Anna Minkiewicz-Zaremba - posłuchaj Poznajemy rodzinę...


JP2 Love - - Edycja poezji Wojtyły i fotografii - 5, projekt poświęcony pamięci o życiu pełnym miłości Jana Pawła II - Judyta Papp Production ©\nEdycja poezji Wojtyły i fotografii » JP2 Love - wydanie albumowe\nJP2 Love - wydanie albumowe\nEdycja poezji Wojtyły i fotografii\nNa album składają się wybrane fragmenty poezji Karola Wojtyły, fotografie z planów filmów o św. Janie Pawle II, autorstwa Judyty Papp oraz osobiste refleksje zaproszonych do wypowiedzi o Polskim Papieżu międzynarodowych autorytetów różnych wyznań. Reprodukcje osobistych przedmiotów Jana Pawła II oraz rękopisy, dopełniaja intymny charakter wydawnictwa.\nOpracowania literackiego i doboru tekstów Karola Wojtyły dokonał ks. prałat Paweł Ptasznik, kierownik Sekcji Polskiej watykańskiego Sekretariatu Stanu.\nIntencją opracowania albumu oraz zorganizowania kampanii promocyjnej jest zwrócenie uwagi z jednej strony, na fenomen kształtowania się filmowego wizerunku św. Jana Pawła II w kontekście poezji, która była Jego najbardziej osobistą formą duchowego komunikowania się z ludźmi, z drugiej zaś – na aktualność idei bł. Jana Pawła II, łączenia ludzi miłością i wzajemnym zrozumieniem.\nBędzie to zapewne pierwsza tego typu próba spojrzenia na sposób utrwalania się nauk św. Jana Pawła II w indywidualnej i zbiorowej pamięci: refleksja nad wpływem Jego przekazu miłości i dialogu na nasze życie.


Ulubione wrocławskie miejscówki Waldemara Kasty » Aktivist\nRedakcja Ludzie 30 lipca\nZnany też jako Wall-E, wrocławski raper, wokalista i tekściarz. Z początku – i niedawno na powrót – związany z hardcore’owymi odmianami rocka, swój podstawowy język ekspresji na długie lata znalazł w hip-hopie. Założyciel K.A.S.T.A. Składu, członek efemerycznych ekip takich jak GTW, 3WKasta czy Super Grupa, autor dwóch płyt solowych, często udzielał się gościnnie. Poza działalnością muzyczną udziela się również jako działacz prospołeczny, aktor i konferansjer na galach MMA.\nRynek wrocławski – jak wiadomo – wielce urokliwym miejscem jest! Wrocławianie stworzyli tu wyjątkowy klimat, nadając sens sloganowi promocyjnemu miasta – „Wrocław, miasto spotkań”. Dlaczego jednak znakomita większość ważnych dla mnie spotkań odbywa się w dawnym punkcie wymierzania kar?! Miejski pręgierz zmienił swoje mroczne oblicze i stał się symbolem młodzieżowego buntu, punktem zbornym młodego wagarowicza. Nie znam nikogo, kto choć raz nie umówił się pod pręgierzem.\nNieopodal dawnego miejsca publicznej chłosty znajduje się – dziś coraz bardziej kultowe, bo zagrożone przebudową – przejście podziemne przy ul. Świdnickiej. W PRL-u miejscówka znana każdemu „dziecku amerykańskich sportów”. Jeżeli wiedziałeś, co to rolki i deska, to wiedziałeś też, że właśnie tam nas znajdziesz – na schodach i poręczach, tuż obok osobliwego dachu przejścia. Przestrzeń pod główną arterią miasta to miejsce kultowe również dla wrocławskich muzyków, artystów niezależnych i wszelkiej maści grajków, którym służyła ona jako scena ich pierwszych występów. W tym również i mi.\nPlac Nowy Targ, mimo decyzji o zakazie handlu, długo jeszcze był nazywany placem targowym. Dla wychowywanych w latach 70. i dorastających w 90. nigdy jednak nie nazywał się inaczej niż „Kolor”. Znajdująca się pod nim Strefa Radia Kolor – wielki podziemny bunkier w sercu Wrocławia – miała rangę najbardziej kultowego klubu nocnego w mieście. Była ona jednocześnie największą „podziemną” sceną koncertową i najpopularniejszą miejscówką lat 90.\nNajdziwniejszy flow – możliwość wjeżdżania harleyami do środka knajpy znajdującej się w piwnicach wrocławskiego ośrodka dla niesłyszących przy ulicy Braniborskiej. Najlepszy flow – międzysubkulturowy tygiel punków, metali i hiphopowców, w legendarnym lokalu nie mniej legendarnych członków wrocławskiej rockowej kapeli Vincent. Tu organizowałem swoje pierwsze imprezy hiphopowe, tu mieszkałem, tu i tylko tu, z potrzeby chwili zostałem didżejem wtorkowych i czwartkowych dni reggae. Nie mieści mi się w głowie, ile razy przeżyłem tam coś „po raz pierwszy”, jestem pewien, że to samo może powiedzieć niejeden. Dla mojego pokolenia – obok Amsterdamu i Podium – klub Rocker to absolutnie legendarne i niezapomniane miejsce.\nKażda ekipa miała swoje tajne miejscówki, osiedlowe miejscówki i miejscówkę „reprezentacyjną”. Prestiżem było jej utrzymanie i przekonanie innych ekip, że tu właśnie można znaleźć naszą. Park Kopernika to oczywiście miejsce spotkań wielu wrocławian, ale – uwierzcie – w starych czasach to była nasza i tylko nasza miejscówka. Fontanna „chłopca z łabędziem” tuż obok Teatru Lalek – dziś pięknie odrestaurowany teren, był wtedy naszym „kawałkiem podłogi”, miejscem gry w zośkę i składania pierwszych rapsów. Ten park był naszym Sherwood. Przypominam sobie, ile przeżyłem tam z moją ekipą, w tym osobliwym teatrze młodzieńczych fascynacji, ludzkich upadków i tragedii. I mimo że moje crew bezpowrotnie utraciło swoją miejscówkę, myślę sobie, że to dobrze, że dziś ten park jest już tylko świadkiem zabaw dzieci i wyznań uśmiechniętych, zakochanych par.\nPingback: kak devushke nameknut na seks\nPingback: il vago l'indefinito e le rimembranze della fanciullezza\nPingback: значение слова убогий\nNajmilszy człowiek w branży, czyli Jeff Goldblum wyda debiutancki album\n65-latek właśnie podpisał kontrakt na debiutancką płytę z legendarną brytyjską wytwórnią Decca Records.


Schemat leczenia dloni zapalenia stawow. Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) – objawy, przyczyny i leczenie\nSchemat leczenia dloni zapalenia stawow, Leczenie reumatoidalnego zapalenia stawów. Wytyczne American College of Rheumatology\nHydroksychlorochina jest na ogół dobrze tolerowana i jej stosowanie nie wymaga rutynowego monitorowania laboratoryjnego. Zastosowanie LMPCh głównie sulfasalazyny jest ograniczone do obwodowych postaci choroby. Ponadto miejscowe zastosowanie GKS może pomóc choremu pełniej uczestniczyć w programach rehabilitacyjnych. Udało się również opracować nowe schematy lecznicze toczniowego zapalenia nerek będące skuteczną i bezpieczniejszą alternatywą dla cyklofosfamidu — stosowanymi coraz częściej lekami jest rytuksymab i mykofenolan mofetylu. W leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów najczęściej stosuje się: adalimumab.\nRemisje samoistne występują częściej u mężczyzn i chorych w wieku starszym. Samo RZS nie wiąże się z ryzykiem wystąpienia powikłań u kobiety ciężarnej i płodu.\nObjawy charakterystyczne: symetryczny ból i obrzęk stawów rąk i stóp, rzadziej także dużych stawów np. Objawy ogólne: stan podgorączkowy, ból mięśni, zmęczenie, brak łaknienia, utrata masy ciała.\nZmiany w układzie ruchu: zapalenie stawów zwykle symetryczne; stawy nadgarstka, stawy rąk i stóp zajęte we wczesnym okresie choroby.\nNajczęściej zajęte są stawy międzypaliczkowe bliższe, śródręczno-paliczkowe i śródstopno-paliczkowe. Następnie może dojść do zajęcia stawów kolanowych, ramiennych, łokciowych i biodrowych. Stawy kończyny górnej zwłaszcza nadgarstka są znacznie częściej zajęte niż stawy kończyny dolnej.\nMożliwy jest nietypowy początek — zapalenie jednego stawu lub w postaci gośćca palindromicznego. We wczesnym okresie choroby stwierdza się: niewielki wzrost ocieplenia bez zaczerwienienia skóry!\nMogą towarzyszyć: zapalenie pochewek ścięgien i kaletek maziowych, zmiany w ścięgnach i więzadłach. Wskutek zmian kostnych, zwężenia szpary stawowej i destrukcji aparatu ścięgnisto-więzadłowego nadgarstka może dochodzić do jego usztywnienia.\nRozrastająca się błona maziowa może uciskać nerw pośrodkowy, co jest przyczyną zespołu cieśni nadgarstka. Groźne jest podwichnięcie w stawie szczytowo-obrotowym, objawiające się bólem promieniującym do potylicy, parestezjami obręczy barkowej i kończyn górnych, spastycznym niedowładem kończyn w przypadku ucisku na rdzeń kręgowy. Zmiany pozastawowe: często wielonarządowe, głównie w serologicznie dodatniej postaci RZS o ciężkim i długotrwałym przebiegu: 1 guzki reumatoidalne — podskórne, niebolesne, na powierzchni wyprostnej, głównie przedramion, także w miejscach narażonych na ucisk np.\nUSG umożliwia wykrycie zapalenia błony maziowej i obecności płynu w małych i dużych Schemat leczenia dloni zapalenia stawow, pozwala wcześniej niż RTG wykryć nadżerki powierzchni stawowych; w ścięgnach może ujawnić utratę włóknistej architektury, torbiel lub przerwanie ścięgna. MR umożliwia wczesne wykrycie zapalenia błony maziowej, nadżerek powierzchni stawowych oraz obrzęku szpiku kostnego, który może wyprzedzać zapalenie błony maziowej.\nTK pozwala znacznie wcześniej wykryć zmiany destrukcyjne w stawach niż RTG, jest najlepszą metodą obrazowania geod przy zachowanej ciągłości warstwy korowej lub z niewielkim jej przerwaniem wykazują one prawidłowy sygnał w MR i mogą zostać nieuwidocznione ; bardzo przydatna w ocenie zmian w kręgosłupie szyjnym.


Lipiec, 2006 | Pod chmurką...\nOpublikowano 31 lipca 2006 Autor: white cloudlet\nMiłość jest wtedy…, gdy leżę koło Ciebie i przytulam się…\nMiłość jest wtedy…, gdy rozpoznaję Twoje kroki na schodach…\nGdy kocham się z Tobą na plaży i dotykam Twojej skóry oblepionej piaskiem…\nGdy we włosach Twoich wyczuwam zapach morza…\nI stają się niebem Twoje oczy… a usta chlebem.\nGdy widzę Cię w kolorach sepii, leżącą na mokrym piasku…\nMiłość jest wtedy…, gdy wiem co Cię denerwuje…\nMiłość jest wtedy…, gdy Twój zapach na ulicy odnajduje…\nGdy między mokrymi puklami Twoich włosów umiera słońce…\nGdy wiem, że tylko Tobie ufam i tylko Ty mnie akceptujesz…\nI stajesz się kamieniem u szyi… i skrzydłami u ramion.\nA tak naprawdę, to miłość jest wtedy gdy stajesz się moim przyjacielem i zrobiłbym dla Ciebie tak wiele…\nMiłość jest wtedy…, gdy słucham Twojego serca.\nMiłość jest wtedy…, gdy smakują mi Twoje łzy.\nGdy siedzisz przy stole i patrzę jak jesz… i patrzę jak pijesz wino czerwone\nGdy w Twoich oczach blask świecy się odbija…\nGdy przypominasz mi dobre chwile…\nI jesteś więzieniem… i sposobem na życie.\nGdy pływasz w złotych liściach, uśmiechasz się do mnie…\nMiłość jest wtedy…, gdy oddałbym Ci swoją krew\nMiłość jest wtedy…, gdy wiem, że oddam życie za Ciebie\nGdy nie złościsz się, kiedy milczę…, bo nie wiem czemu nie płaczę.\nGdy umierasz, umiera część mnie razem z Tobą…\nGdy wiem, że tak musi być, choć tego nie chcę…\nI zamykam Twoje oczy co były niebem… a milczą usta co były chlebem\nGdy wysychają na zawsze Twoje łzy, a ja nie jestem zły…\nMiłość jest wtedy…, gdy mnie akceptujesz\nMiłość jest wtedy…, gdy ocierasz moje łzy\nGdy mi ufasz jak mnie nie ma…\nGdy w środku nocy robisz mi herbatę…\nI Cię męczę… i uszczęśliwiam\nMiłość jest wtedy… gdy śpisz koło mnie\nMiłość jest wtedy… gdy jestem stary a Ty mówisz mój kochany\nGdy dajesz mi szczęście jakiego nikt nie daje…\nGdy płaczesz, widząc jak ja płaczę…\nGdy wiesz to, czego inni niewiedzą\nI kończąc grę u zmierzchu życia… wiesz, że zagrałabyś raz jeszcze\nGdy jesteś ze mną szczera, bo wiesz, że wszystko możesz mi powiedzieć\nA tak naprawdę, to miłość jest wtedy gdy staję się twoim przyjacielem i zrobiłabyś dla mnie tak wiele…\nAutor: Ralff Keller\nCałe życie czekam na taką miłość. Im więcej czasu mija, zaczynam wątpić, czy ją znajdę, czy ona mnie znajdzie. A może taka miłość w ogóle nie istnieje? Może to tylko wyobrażenie miłości?\nOpublikowano 29 lipca 2006 Autor: white cloudlet\nUwielbiam lato a co za tym idzie: ciepło, słońce, wodę, długie dnie, krótkie noce. Boję się ciemności i zawsze się jej bałam. W tym letnim okresie boję się jej szczególnie wtedy kiedy kładę się spać i muszę zgasić światło w pokoju. Zasypiam spokojnie tylko wtedy kiedy czymś się przykryję, kocem lub kołdrą. A teraz gdy mamy w naszym kraju upały prawie tropikalne mam trochę z tym problem. Nie dam rady niczym się przykryć, bo jest za gorąco. Więc jak mam zasnąć? Jeśli się niczym nie przykryję zaczyna działać moja wyobraźnia i do głowy przychodzą mi przeróżne myśli. Zaczynam się bać, nawet nie wiem konkretnie czego. Śpię niespokojnie i budzę się co chwilę, mam koszmary. Sama już nie wiem jak mam sobie z tym radzić. Czuję się bezpieczniej gdy wyobrażam sobie, że jest obok mnie osoba której ufam, której się nie boję, która czuwa przy mnie i która mnie przytuli, gdy tylko będę tego potrzebowała. Ale czy faktycznie ktoś taki istnieje? Podziela moje myśli? Zrobi dla mnie taką rzecz zupełnie bezinteresownie? Albo dlatego, że mnie kocha? A jakież jest moje rozczarowanie kiedy budzę się rano, otwieram oczy i okazuje się, że jestem… sama, ciągle sama w wielkim łóżku. A przed chwilą znów miałam niespokojne sny…\nOstatnio często powtarza mi się rano ta sama sytuacja. Gdy rano jestem już gotowa i mam wychodzić do pracy to zobaczę pająka w jakimś kącie pokoju. Nie ukrywam, że boję się tego typu robactwa i zaraz wołam kogokolwiek kto jest pod ręką do destrukcji tego insekta. Ta niewdzięczna rola często spada na moją mamę;-). A gdy nie mam nikogo pod ręką to bez zastanowienia z wielkim strachem sama je likwiduję. Wszystkie inne chodzące i latające „wielonogi” łapie i wypuszczam na wolność.\nZastanawiam się dlaczego również średnio raz na dwa dni wlatuje mi do pokoju osa, przecież nie mieszkam obok ula;-). I tu pozdrawiam moją blogową koleżankę, bo w takiej chwili zawsze o Niej pomyślę;-).\nJeszcze coś o lekarzach\nOpublikowano 27 lipca 2006 Autor: white cloudlet\nZaczęłam w poprzedniej notce coś o lekarzach to pociągnę jeszcze temat, ponieważ znajdzie się parę ciekawych rzeczy;-).\nJak już wspomniałam wcześniej mamy pewien szpital rodzinny. Co jakiś czas ktoś z mojej rodziny ma problemy ze zdrowiem i niestety ma tą „niby” przyjemność trafić zawsze do szpitala rodzinnego. Dla wyjaśnienia dodam, że są oczywiście inne szpitale w okolicy, ale każdy jakoś tak chyba ze względu na ciotkę w końcu trafia tam. No ale mniejsza z tym.\nJak pisałam wcześniej w szpitalu rodzinnym nie tylko ja miałam przyjemność przebywać.\nWszystkie nasze rodzinne wizyty w tym miejscu jak dobrze pamiętam zaczęły się od mojej ciotki. Swego czasu moja ciotka żyła w dobrej komitywie z moim szefem. Na jednej z biesiad piwnych organizowanych przez firmę, w której wtedy pracowałam, zaproszenie również ona dostała. Tak śmigała w tańcu na parkiecie z moim wiceprezesem, że w pewnej chwili chłop ją wypuścił z rąk i upadając złamała bardzo poważnie rękę. No i wiadomo do którego szpitala trafiła na założenie gipsu;-). A ja ileż się potem musiałam nasłuchać w pracy, jakie mój wiceprezes ma wyrzuty sumienia po tym wypadku;-).\nInnym razem mąż mojej ciotki, a tym samym mój chrzestny – Stachu, zaczął skarżyć się na swoje zdrowie. Standardowe badania z racji nazwę to dojrzałego wieku odbywały się oczywiście w szpitalu rodzinnym. Raptem dzień czy dwa po wyjściu ze szpitala pod dom ciotki przyjechała karetka z lekarzem, który miał straszną wiadomość do przekazania. A mianowicie, że natychmiast musi zabrać Stacha do szpitala, ponieważ zdjęcie rentgenowskie płuc wyraźnie wskazuje na dosyć mocno zaawansowany nowotwór. To była najgorsza wiadomość jaką mogliśmy wszyscy wtedy usłyszeć. Później kolejna wiadomość, że Stachowi zostało niewiele dni/tygodni życia. Wszyscy płakaliśmy. W naszej rodzinie zapanowała taka żałoba i smutek, jakby już Stacha nie było. Kto czegoś takiego nie przeżył może sobie tylko wyobrazić. Rentgen płuc dla pewności powtórzono. I tu nikt nie mógł uwierzyć co się stało. Płuca na zdjęciu były czyste jak łza. Po małym dochodzeniu przeprowadzonym w szpitalu okazało się, iż pani która była pracownikiem rentgenowskiej pracowni, pomyliła zdjęcia. Pewien pacjent dostał zdjęcie Stacha i wyszedł ze szpitala jako zdrowy człowiek nie wiedząc, że ma raka płuc. A Stachu dostał jego zdjęcie. Szok! Stachu do dziś żyje, ma się świetnie. Trochę dokucza mu serduszko ale żyć będzie jeszcze baaardzo długo;-). Teraz śmiać mi się chce jak popisali się „podopieczni” mojej cioteczki;-).\nW szpitalu rodzinnym leżał również mój kuzyn Sławek – syn mojej ciotki i Stacha. Sławek miał wypadek motocyklowy co dziwne nie na ulicy jak większość wypadków w jakich uczestniczą jego motocyklowi koledzy, lecz na torze w Poznaniu. Na szczęście przeżył ale trochę się połamał. Chyba bym ja nie przeżyła, gdyby mu się coś stało. Sławek to jak mój brat, którego nigdy nie miałam.\nWracając do mojej osoby, perypetie sercowe nie były jedynym powodem mojej wizyty w szpitalu. Od zawsze miałam na ciele kilka dużych znamion (plecy i dekolt), których nie cierpiałam. Bardzo się ich wstydziłam. Kiedy miałam się rozebrać szczególnie przed własnym facetem, najpierw musiałam stoczyć bitwę w swojej głowie, że potrafię to zrobić. Choć w sumie wiadomo, że kobieta nie powinna wstydzić się przed swoim facetem, a jeśli facet nie będzie jej akceptował to związek nie przetrwa. Wracając do znamion, według lekarza powinnam je usunąć, lecz jakoś nigdy nie umiałam podjąć takiej decyzji. Chyba dlatego, że ciągle mówię, że bólu boję się tak samo jak ognia. Jednak życie w ŻADEN ból mnie nie oszczędzało i nie oszczędza! W końcu zdecydowałam się na usunięcie tych znamion. Oczywiście gdzie? W szpitalu rodzinnym;-). Bardzo polubiłam chirurga, który został wyznaczony do tego zadania. Na szpitalnym korytarzu wisiało kilka jego dyplomów i jeszcze więcej podziękowań pacjentów za leczenie. Pomyślałam sobie, że facet musi być dobry skoro go tak ludzie chwalą. Jarek (chirurg) mówił, że to tak prosty zabieg, że nie powinnam się w ogóle bać. Z czasem blizny się zagoją i nie będzie śladu, że były jakieś znamiona. Uwierzyłam. Okazało się, że niepotrzebnie. Jarek zbyt płytko wyciął mi znamiona, do tego rana nie goiła się jak powinna i padła decyzja, że zabieg trzeba powtórzyć. Zgodziłam się. Wiadomo łączyło się to z tym, że miejsce po wycięciu znamion powiększyło się. Ehh… Obecnie minęło już 4 miesiące od tego dnia, a moje blizny wyglądają tragicznie. 3 miejsca na moim ciele wyglądają jakby ktoś pchnął mnie nożem a potem przypalał papierosem. Takie są moje pierwsze skojarzenia, gdy patrzę na te miejsca. Koszmar! Teraz jeszcze bardziej wstydzę się rozebrać przed kimkolwiek. Po kilku konsultacjach dowiedziałam się, że Jarek nie jest niczemu winny. To ja mam taką skórę fatalną. Rany NIE goją się na mnie jak na psie. Kto mógłby przypuszczać. Na ostatniej kontrolnej wizycie u Jarka, widziałam, że ma smutną minę i że ma wyrzuty sumienia. Zrobiło mi się go wtedy żal. Powiedział do mnie tak: „Małgośka, Ty wyglądasz jakby Cię krokodyl podrapał! Ty się dziewczyno módl, żebyś nigdy nie miała żadnych operacji. Na Tobie się nic nie goi!.” A potem jeszcze dodał: „Aha, i nie pokazuj ciotce tych blizn, bo będę miał przerąbane!.” Te słowa mnie akurat ubawiły;-). Od ciotki wiem, że Jarek do dziś unika rozmowy z nią, żeby przypadkiem nie musiał się tłumaczyć i szukać czegoś na swoje usprawiedliwienie;-). A ja zazdroszczę Sławkowi, ponieważ on po motocyklowym wypadku, w którym miał otwarte złamanie obojczyka i wstawianą sztuczną kość nie ma tak widocznych i brzydkich śladów!\nPłakać mi się chce jak tylko spojrzę na moje blizny. Chodzę raz w miesiącu na zabiegi kriochirurgii. Pisałam już o tym kilka notek wcześniej. Miejmy nadzieję, że to pomoże i za jakiś czas w miejscach po wyciętych znamionach będzie tylko „drabinka” po szwach w kolorze skóry. A ja przełamię moje opory i przestanę się wstydzić.\nMam również dosyć lekarzy. A przede mną jeszcze jakieś 30 lat życia…. gdzie pewnie nie obejdzie się bez wizyt u nich….\nHistoria białej chmurki i jej perypetie sercowe\nOpublikowano 26 lipca 2006 Autor: white cloudlet\nTą historię piszę na prośbę kilku osób i w sumie to sama miałam ochotę kiedyś do tego wrócić.\nW 2004 roku dosyć porządnie posypało mi się w życiu. Kilka czynników złożyło się na tą sytuację. Nie chcę już wracać do tego co było powodem tego smutku bo jestem zadowolona z faktu, że udało mi się ten okres życia wymazać z pamięci i nie wracać do niego. Wiele mnie to kosztowało aby tak się stało. Sama tego dokonałam, nie czułam nawet wtedy że rozumie mnie któreś z przyjaciół lub rodzina. Żadne z nich chyba nie zdawało sobie sprawy co ja przeżywam, co ja tak naprawdę czuję i co się dzieje w mojej głowie. Wtedy zdałam sobie sprawę, że jestem zupełnie sama i jeśli sama sobie nie pomogę to nikt mi nie pomoże. Ale to temat na inną dyskusję jak czasem ludzie potrafią celowo nie widzieć smutku drugiego człowieka niż wyciągnąć do niego pomocną dłoń.\nPoniekąd poprzez moje zmartwienia i smutki ucierpiało moje serce. Zaczęło mnie dosyć poważnie boleć, utrudniać mi swobodne oddychanie. Ciągle kołatało jak szalone i nie pozwalało mi o sobie zapomnieć ani normalnie funkcjonować. Udałam się do lekarza pierwszego kontaktu, przedstawiłam swój problem, on oględnie mówiąc mi o diagnozie wypisał tylko recepty. Po dłuższym czasie brania leków niestety wróciłam do niego ze słowami, że nie jest mi w ogóle lepiej. Nie wypisał już wtedy żadnych leków ani skierowania do kardiologa co mnie wtedy bardzo zdziwiło, tylko od razu skierowanie do szpitala. Protestowałam, ale bezskutecznie. Miałam 2 dni na przygotowanie się do pójścia do szpitala. Musiałam na szybko kupić sobie coś w czym mogłabym poruszać się po szpitalnych korytarzach. No i kupiłam: szlafrok niebieski jak niebo latem w uśmiechnięte białe chmurki. Sama sobie się dziwiłam co mnie tknęło, żeby mając wtedy 26 lat kupować szlafrok, w którym wygląda się jak dziecko;-).\nPierwszy dzień w szpitalu minął mi na wesoło. Na dzień dobry w izbie przyjęć kazano mi się przebrać w piżamę i już pobrano mi krew. Lekarz zastanawiał się jak nazwać tą dolegliwość z którą ja przychodzę do szpitala i znaleźć do niej książkowy kod choroby, którą musiał umieścić w mojej założonej kartotece. Pomyślałam sobie wtedy, że albo on myśli, że ja symuluję, albo jest jakimś niedoświadczonym doktorem, albo nie spotkał się nigdy z takim bólem serca który ja opisałam. Ale czy to możliwe, żeby tak było? Czy ja będę teraz testerem? Później zrobiło się małe zamieszanie z pacjentami i kazano mi udać się do pokoju w którym miałam mieć założony wenflon. Gdyby nie interwencja mojej ciotki, która ze mną tam przyszła, gdyby ona się nie zorientowała, po cóż mi wenflon przy bólu serca, pokłuli by mnie niepotrzebnie i narobili dodatkowego bólu, ponieważ ktoś pomylił mnie z pacjentką która miała być przygotowywana do operacji. Gdyby nie moja ciotka, to poprzez wenflon wlali by mi do żył antykoagulant (płyn podawany pacjentom tuż przed operacją). Ja bym chyba w ogóle na tamtą chwilę nie zainteresowała się co będą ze mną robić, byłam tak wszystkim przygaszona i zrezygnowana.\nJeszcze apropos mojej cioci. Jako wysoko postawiony urzędnik miasta i znajdującego się w nim szpitala była znana wśród wszystkich pracowników szpitala, poniekąd z faktu że opiekuje się służbą zdrowia i do jej obowiązków należy nadzór nad każdą jednostką zdrowia w tym mieście. W związku z powyższym nie ma sensu ukrywać, że opieka nade mną miała być sprawowana przez lekarzy poniekąd inaczej niż u zwykłego nic nie znaczącego pacjenta. Niestety tak w tym kraju jest, bez dobrych pleców jest się czasem nikim. Po tym małym nieporozumieniu zaczęły się przeprosiny ze słowami: „to się więcej nie powtórzy.” Taka akurat rzecz się nie powtórzyła ale były inne wpadki o których opowiem poniżej.\nWieść, że taka osoba a takim nazwisku (mam te samo nazwisko co moja ciotka) przebywa w szpitalu rozniosła się bardzo szybko. Każdy lekarz z którym miałam styczność był przemiły dla mnie aż do mdłości. Zasypywali mnie pytaniami o samopoczucie i czy może mi czegoś potrzeba. Wszystko odbywało się słowami: „a co dzisiaj słychać u naszej Chmurki?.” „Jak się miewa nasza Chmurka?.” A ja chciałam tylko spokoju.\nKażdy dzień w szpitalu rozpoczynał się od tego, że budziłam się, bo coś mnie kłuło w rękę. To szpitalna siostra już przed 6.00 rano musiała pobierać mi krew i codziennie była ta sama rozmowa:\n- Proszę się nie bać, ja muszę pobrać krew, a jak się będzie pani bała to ja tej krwi nie pobiorę, bo nie potrafię znaleźć żyły – mówiła siostra.\n- Ja się nie boję, ja śpię a pani mi przeszkadza – odburkiwałam zaspana.\nPotem zaczynało się klepanie mnie po ręce bo żyła nie miała wcale ochoty się pokazać. Po tygodniu tych samych czynności moje ręce wyglądały jakbym delikatnie mówiąc sama podtruwała się niedozwoloną substancją;-).\nPrzez cały pobyt w szpitalu robiono mi wszelkie możliwe badania, żeby znaleźć przyczynę dolegliwości, na którą się skarżyłam. Z ciekawszych badań, które teraz jeszcze pamiętam były ćwiczenia wysiłkowe oraz podłączenie mnie na 24 h do urządzenia zwanego holterem, który monitorował moją akcję serca. Jak zobaczyła mnie w tym dniu moja mama, to powiedziała że wyglądałam jakbym się postarzała o kilka lat i jakby to były ostatnie dni mojego życia. Aż nie potrafię teraz wyobrazić sobie siebie na tamtą chwilę;-).\nW szóstym dniu mojego pobytu w szpitalu nadal nie wiedziałam skąd biorą się moje bóle serca. Miałam wrażenie, że lekarze na moje pytanie odpowiadali jakby nieszczerze albo błądzili w swoich wypowiedziach i tak kręcili, że faktycznie nic z tego nie wiedziałam. Codziennie odwiedzała mnie moja ciotka, lecz zanim wchodziła do sali w której leżałam zawsze konsultowała się z panią ordynator tego oddziału. Na moje pytania co mi jest i kiedy pójdę do domu zawsze słyszałam: „Gosiu bądź cierpliwa, badania jeszcze trwają, nie ma jeszcze diagnozy, ale nie martw się, wszystko będzie dobrze.” No i jak tu się nie denerwować. Tym bardziej, że miałam już dosyć nudy, całego tego szpitala, wszystkich lekarzy, wszystkich pacjentów i chorób z jakimi tam przyszli. Od słuchania tego co komu dolega robiło mi się niedobrze. Byłam najmłodsza na całym oddziale a moja najmłodsza koleżanka miała chyba z 50 lat. A na moją dolegliwość słyszałam jak za plecami pacjenci mówili: „Boże… taka młoda i już na serce choruje.” No cóż, bywa i tak.\nSiódmego dnia mojego pobytu w szpitalu dowiedziałam się, że rano karetka zabierze mnie na konsultacje do Szpitala Wojewódzkiego na oddział kardiologiczny do pani doktor znanej jako dobrego fachowca. Po tej wiadomości nie zdążyłam zjeść śniadania, zabrałam tylko do kieszeni paczkę chusteczek higienicznych, i już kazano mi zjechać windą na parter, bo czeka na mnie karetka. Jak zobaczyłam tą karetkę to od razu pojawił się uśmiech na mojej twarzy. Nie mogłam uwierzyć, że takie pojazdy są jeszcze dopuszczone do ruchu drogowego i do przewozu pacjentów. To był stary rozsypujący się samochód Fiat 125;-). Wyglądał jak trumna;-). Usiadłam bokiem na tylnim siedzeniu obok noszy. Ruszyliśmy w drogę, która wcale nie była przyjemna przy towarzyszących nam stukotach starego samochodu;-). Gdy wjechaliśmy na obwodnicę okazało się, że zrobił się na niej wielki korek, gdyż była to godzina w której wiele osób chciało dojechać do pracy. Kierowca zapytał co teraz zrobić, bo stać tu chyba będziemy godzinę a przecież mam umówioną wizytę na godzinę 9.00. Sanitariuszka do niego z hasłem: „To Ty nie wiesz co robić? Włączaj koguta i do przodu!.” Zatkało mnie na maxa po tych słowach. Jakiego koguta? Ja nie potrzebuje nagłej pomocy;-). Wszystkie samochody na dźwięk jadącej karetki na sygnale odsuwały się na pobocze robiąc nam miejsce. A ja siedziałam z wielkim bananem na ustach i oglądałam wszystko z takiej pozycji jakiej do tej pory nigdy nie miałam okazji oglądać. Gdy wjechaliśmy do ciemnego tunelu kierowca krzyknął: „O kurcze, przecież nasze koguty w ogóle się nie palą!.” Wyszło na to, że samochody zjeżdżały na pobocze tylko na dźwięk syreny nie widząc koguta. W tym momencie już nie mogłam się powstrzymać od głośnego śmiechu;-). Po tej całej drodze już wiem, że nie jest zawsze tak jak mi się wydawało. Pędząca karetka na sygnale nie zawsze jedzie do umierającego pacjenta lub też z umierającym pacjentem. Po prostu się czasem komuś spieszy i tyle;-).\nZ opóźnieniem ale dotarliśmy do Szpitala Wojewódzkiego w którym również miałam być okazję pierwszy raz. Sanitariuszka powiedziała mi, że niestety teraz będę musiała sobie poradzić sama, ponieważ ona musi wrócić z karetką po kolejnego pacjenta, którego również trzeba zawieźć na konsultacje lecz do innego szpitala. Dała mi jeszcze wielką kopertę w której były wszystkie moje wyniki z badań i numer telefonu, pod który mam zadzwonić (ciekawe z czego?) i zamówić karetkę powrotną, gdy będę już po konsultacjach. No i w tym momencie mój dobry humor zniknął. Poszłam w poszukiwaniu pani doktor, która niby na mnie czekała. Jak zobaczyłam ten wielki Wojewódzki Szpital a przy nim wielką Klinikę Kardiologiczną, w której wszyscy chodzili w normalnych „cywilnych” ubraniach a ja w piżamie i w szlafroku w białe chmurki (!;-)) to miałam dosyć. Miałam ochotę założyć coś na głowę albo chociaż ciemne okulary na oczy, bo nie było tam człowieka, który by się na mnie ze zdziwieniem nie spojrzał;-). Dotarłam pod drzwi pani doktor i zaczęłam tłumaczyć pacjentom, którzy stali w kolejce, że jestem ze szpitala na konsultacje i w związku z powyższym mam pierwszeństwo przyjęcia mnie bez kolejki. Tak mi kazała powiedzieć sanitariuszka z karetki więc powiedziałam. Ale co tam to ludzi obchodziło. Zaczęły się gadki, że ludzie tu miesiącami czekają na przyjęcie, jak przyjdzie dzień, w którym mają być zbadani to czekają godzinami na swoją kolej, bo tyle przychodzi ludzi. I co to w ogóle kogo obchodzi, że ja jestem ze szpitala. Pomyślałam sobie wtedy: „No cioteczko ciekawe co powiesz, jak opowiem Ci jakie mam dziś przygody.” Ale nagle wyszła pani doktor i powiedziała: „Jest już ta Chmurka na którą czekam?.” Zgłosiłam swoją obecność a ona zamiast poprosić mnie do swojego gabinetu kazała mi jeszcze czekać na korytarzu. We mnie już zaczęło wrzeć ze złości. W sumie 8 godzin spędziłam w tym szpitalu błąkając się od jednego lekarza do drugiego z tą panią doktor do której rzekomo przyjechałam. Znów kolejne badania w pracowni echokardiograficznej serca (UKG), porównywanie tego z tym co przywiozłam w kopercie i żadnych rozmów przy mnie jakby to była jakaś wielka tajemnica co mi dolega. Potem znów czekanie na niewiadomo na co na korytarzu i wysłuchiwanie pacjentów, kto na co się leczy. Nerwy mi już pomału puszczały, ja ciągle nie wiedziałam o co chodzi z tym moim sercem. Byłam głodna, spragniona, nie miałam ani grosza przy sobie, żeby sobie chociaż cokolwiek do picia kupić w pobliskim bufecie. Gdy mnie pani doktor poprosiła do siebie chyba już po raz dziesiąty nie mówiąc mi do jakich wniosków doszli lekarze, nie wytrzymałam i rozpłakałam się. W końcu dowiedziałam się tyle, że mają przypuszczenia arytmii, bądź wrodzonej wady serca ale niczego nie są pewni tym bardziej po odkryciu ciemniej plamy w lewej komorze serca niewiadomego pochodzenia. Pomyślałam sobie, że po tygodniu badań tylko tyle mogą mi powiedzieć? Podziękowałam choć nie byłam pewna za co mam dziękować i chciałam już wracać do szpitala z którego przyjechałam. Lecz pani doktor widząc mnie jaka jestem roztrzęsiona i jak trudno jest mi się uspokoić, powiedziała mi, że osobiście mnie zawiezie i że mam poczekać na nią na parkingu za 10 minut. Tak też zrobiłam. Udałam się na parking i nie mogłam uwierzyć własnym oczom. Na tym parkingu było tyle samochodów jak przed największym marketem w mojej okolicy w dzień, kiedy najwięcej ludzi ma ochotę wybrać się na zakupy. Ja przecież nie wiedziałam jakim samochodem jeździ ta pani doktor i w którym miejscu zaparkowała. Siadłam na krawężniku i zaczęłam płakać. Zgubiłam się w tym molochu jak małe dziecko. Myślę sobie „wrócę autobusem, tylko za co, przecież nie pojadę na gapę, na dodatek w szlafroku, nie mam nawet dokumentów przy sobie, czy ktoś mnie uzna za normalną?.” Ulitował się nade mną jakiś człowiek, dał mi chusteczkę, moje się już dawno skończyły. Pomógł mi znaleźć tą panią doktor, której oczywiście nazwisko zdążyłam zapomnieć. Ona długo nie schodziła na parking, bo coś ją zatrzymało, a gdy zeszła nie mogła mnie znaleźć. Odwiozła mnie do szpitala a ja poprosiłam ją, żeby pomogła mi się wypisać ze szpitala natychmiast na własne żądanie, bo jeśli zostanę w nim jeszcze jeden dzień dłużej to zwariuję. Tego samego dnia o 20.00 byłam już w domu, wykończona psychicznie ale równie szczęśliwa, że ten koszmar mam za sobą. L4, wypis wraz z receptami dzień później doniosła mi moja ciotka. Nie miałam siły wracać do tego miejsca. Choć ten szpital znam jak własną kieszeń. Nazywamy go szpitalem rodzinnym, ponieważ na każdym piętrze łącznie z parterem, w którym znajduje się OIOM, leżał ktoś z mojej rodziny.\nA co do mojego serca powiem tyle, że moja dolegliwość sama przyszła i sama ode mnie odeszła. Nic mnie już nie boli, nic mi poważnego nie dolega. Z tych perypetii jakie miałam 2 lata temu teraz już się śmieję. A mój szlafrok w chmurki jest moim ulubionym ubraniem do chodzenia w domu;-).\nWiem tyle, że naprawdę czasem nie warto stresować się czymś niż to jest warte, bo przypłaci się prędzej czy później swoim zdrowiem. Tylko jak ciężko się do tego dostosować. Szanujmy swoje zdrowie, by takich miejsc unikać.\nTeraz spojrzałam ile nastukałam w klawiaturę. Jestem bardzo szczegółowa i dokładna w tym co piszę, ale zakładając bloga zaznaczyłam opcję „własne pisanie” więc czuję się poniekąd usprawiedliwiona;-).\nInnym razem opiszę dlaczego wierzę w dobre Anioły.\nWędrówki przez życie księdza Tomasza\nOpublikowano 24 lipca 2006 Autor: white cloudlet\nW poprzedniej notce pisałam, że czekam na dwie zamówione przeze mnie książki. No więc tak jak obiecała pani z wydawnictwa dostałam je w terminie.\nPierwsza to „Życie potwierdza prawdę Ewangelii” a druga to „Natchnione życiem.” Autorem obydwu pozycji jest ksiądz Tomasz. Księdza Tomasza jakiś czas temu znalazłam na blogach, od tego czasu lubię zaglądać tam w poszukiwaniu nowych notek. Chciałam podkreślić, iż blog tego księdza stał się blogiem roku 2005 i zwyciężył w kategorii „O wszystkim.”\nWracając do książek, przeczytałam je obydwie jednym tchem. Przyjemnie się je czyta, chwytają za serce, podnoszą na duchu, uczą pokory. Jeśli chodzi o pierwszą to ksiądz Tomasz umieścił w tej książce dokładnie te same opowieści które jakiś czas temu już opisał na swoim blogu. Więc czytając książkę po prostu je sobie tylko przypomniałam.\nKsiądz Tomasz pisze tak: „Drogi, nieznany mi Czytelniku, zapraszam Cię do wędrówki przez życie – moje, osób mi bliskich, a także tych spotkanych tylko raz, jakby przypadkiem. Zmieniłem ich imiona, miejsca zdarzeń też były inne, daty – również. Jednak chcę Cię zapewnić: To wszystko dokonało się naprawdę.”\nNatomiast opowieści z drugiej książki były dla mnie zupełną nowością. Jak podkreśla ksiądz Tomasz wszystkie opowieści są prawdziwe, są to doświadczenia Jego życia.\n„Drogi Czytelniku, życie każdego z nas prowadzi do Pana Boga. Jak powiedział Jezus Chrystus, jest to droga miłości. To On sam nam ją wyznaczył. Idąc tą drogą, mamy odkrywać to, co Bóg dla nas przygotował. Mamy więc odczytywać Jego wolę, zrozumieć i jak najlepiej realizować. Czasem jest to trudne, czasem drogi się pogmatwają, czasem nawet dojdzie do tragedii w naszym życiu. Ale zawsze jest obok nas drugi człowiek, który może nam podać rękę i poprowadzić z powrotem do Pana.”\nOpublikowano 20 lipca 2006 Autor: white cloudlet\nPrzeczytałam znów książkę Paula Coelho „Weronika postanawia umrzeć.”\nJak już kiedyś pisałam jestem fanką jego twórczości. Lubię co jakiś czas wziąć do ręki książkę autorstwa Coelho, zetrzeć z niej kurz i przeczytać po raz kolejny choć znam już jej całą treść.\nTa książka opowiada historię pewnej dziewczyny o imieniu Weronika. Życie, które ona prowadzi straciło sens. Zniknęło ziarenko szaleństwa tak potrzebne, aby nie popaść w rutynę. Postanawia umrzeć, uważając że jest to jedyny ratunek. Jej próba samobójcza okazuje się kompletnym niewypałem. Zamiast do niebios, trafia do domu wariatów. Odtąd codziennie obcuje z szaleństwem, którego w takim miejscu nie brakuje. Pobyt tutaj uczy ją na nowo żyć, poznać samą siebie. Książkę tę warto poznać, gdyż dobrze się ją czyta, a zakończenie zaskakuje. Polecam tym, którzy nie mieli jej jeszcze w ręku i tym, którzy borykają się w życiu z podobnymi problemami.\nPoniżej zamieszczam cytaty. Warto do nich wracać, zamyślić się i znaleźć coś dla siebie.\n„Wariaci, podobnie jak dzieci, nie dają za wygraną, dopóki ich życzenie nie zostanie spełnione.”\n„Przestań cały czas myśleć, że kogoś krępujesz, że komuś przeszkadzasz! Jeśli ludziom się to nie spodoba, upomną się o swoje! A jeśli nie będą mieli odwagi, to już ich sprawa.”\n„Powinna chyba być bardziej szalona. Ale jak to bywa z większością ludzi, odkryła to zbyt późno.”\n„Dwie najtrudniejsze próby na drodze duchowej: cierpliwości oczekiwania na właściwy moment i odwagi, pozwalającej przezwyciężyć rozczarowania tym, co napotykane.”\n„Czy nie uważasz, że starać się zrozumieć życie, to rzeczywisty problem?”\n„Być może. W istocie tylko my ponosimy winę za to, co zdarza się w naszym życiu. Wielu ludzi przeszło przez te same trudności, co my, ale zareagowało inaczej. My wybraliśmy prostsze wyjcie – własną rzeczywistość.”\n„Niektóre osoby pochłonięte tworzeniem świata, do którego nie zdoła przeniknąć żadne zagrożenie z zewnątrz, rozwijają w sposób przesadny mechanizmy obronne wobec obcych ludzi, nieznanych miejsc i nowych doświadczeń – zubażając swój wewnętrzny świat. Wtedy nieodwracalne szkody zaczyna wyrządzać Gorycz. Głównym celem ataku Goryczy – jest wola. Ludzie dotknięci tą chorobą tracą chęć do czegokolwiek i po upływie kilku lat nie są w stanie wyjść ze swego wiata, bo zużyli już przecież zapasy energii na zbudowanie wysokich murów broniących dostępu do upragnionej rzeczywistości.”\n„Jedyną zaletą tej choroby, ze społecznego punktu widzenia, jest jej powszechność, dlatego odosobnienie – w jej przypadku – nie jest potrzebne……..większość zgorzkniałych może żyć na wolności, nie stanowiąc niebezpieczeństwa dla porządku publicznego ani dla bliźnich. Za wysokimi murami wzniesionymi wokół siebie są całkowicie odizolowani od świata, choć zdają się stanowić jego część.”\n„Bądźcie szalonymi ale zachowujcie się jak normalni ludzie. Podejmijcie ryzyko bycia odmiennymi, ale nauczcie się to robić, nie zwracając na siebie uwagi.”\n„Czy pamiętasz pierwsze pytanie jakie mi zadałaś?\n- Co to znaczy być szalonym.”\n- Właśnie. Tym razem odpowiem ci wprost: szaleństwo to niemożność przekazania swoich myli. Trochę tak jakby znalazła się w obcym kraju – widzisz wszystko, pojmujesz, co się wokół ciebie dzieje, ale nie potrafisz się porozumieć i uzyskać znikąd pomocy, bo nie mówisz językiem tubylców.\n„Umiera się na wiele sposobów: sposobów miłości, z tęsknoty, z rozpaczy, ze zmęczenia, z nudów, ze strachu. Umiera się nie dlatego by przestać żyć, lecz po to by żyć inaczej. Kiedy świat zacieśnia się do rozmiarów pułapki, śmierć zdaje się być jedynym ratunkiem, ostatnią kartą, na którą stawia się własne życie.\nWeronika postanawia umrzeć bez wyraźnego powodu, bez żalu i bez patosu. Może dlatego, że szukając łatwych rozwiązań, jej życie stało się mdłe, jak potrawa bez przypraw, pozbawione ziarna szaleństwa. A gdzie szukać szaleństwa, jeśli nie w domu wariatów, pośród tych, którzy obdarzeni nim zostali w nadmiarze?.”\nPS. Zamówiłam sobie za pośrednictwem Internetu dwie nowe pozycje książkowe. Już nie mogę się doczekać kuriera, bo podobno dzisiaj ma mi je przywieźć. Jeśli okażą się warte przeczytania również coś o nich napiszę;-).\nWeekendowa „półparapetówa” i nie tylko\nOpublikowano 17 lipca 2006 Autor: white cloudlet\nW sobotę moja dobra koleżanka Monika poprosiła mnie, żebym poszła z nią do fryzjera. Monika ma prawie rocznego synka Mateusza i to właśnie nim miałabym się zająć kiedy Monika będzie upiększać swoją głowę u fachowca. Nigdy nie odmawiam pomocy Monice. Pomagam Jej kiedy tylko mogę i tyle ile potrafię. Tak było, gdy była jeszcze w ciąży i teraz, gdy jest Mateusz. Przy małym dziecku jest zawsze dużo roboty i czasem brak możliwości pogodzenia wykonania w jednym czasie sterty rzeczy. Chciałabym jeszcze napisać parę słów o Monice, bo być może będzie częściej Ona gościła w moich blogowych notkach. Znamy się z Moniką od dziecka. Wspólnie z innymi dziecięcymi łobuzami grałyśmy na naszym osiedlowym boisku w piłkę i tak wszystko się zaczęło. Gdy dorastałyśmy nasza przyjaźń bardziej się umocniła. Kilka lat temu Monika wyprowadziła się od rodziców i zamieszkała w pobliskim mieście, ale to nie było przeszkodą żebyśmy mogły kontynuować naszą przyjaźń. Wiele czasu spędzałyśmy razem na różnego rodzaju imprezach domowych i klubowych, jak również wyjściach do kina i nie tylko. Ostatnich kilka letnich urlopów spędziłyśmy razem. To właśnie dzięki Monice zobaczyłam nasze polskie góry i nasze polskie morze. To Ona zabrała mnie jako pierwsza do Zakopanego i do Władysławowa. Bardzo jestem Jej za to wdzięczna. Widziałam wcześniej kawałek świata, natomiast nie wiedziałam, że Polska też jest piękna. To również Monika zapewniała mi dobre alibi przed moimi rodzicami, a mianowicie mogłam im powiedzieć, że spędzam z nią czas i że będę nocowała dzień, dwa lub więcej u Niej, a pognałam tam gdzie miałam ochotę się wyszumieć;-). Może napiszę kiedyś o tym więcej-;). Oczywiście teraz już z racji mojego wieku nie korzystam z tego alibi;-). 8 kwietnia 2005 r. bawiłam się na weselu Moniki i Tomka. 19 sierpnia tego samego roku urodził się Mateusz. Od tego czasu odwiedzam już szczęśliwą trójkę. Monika to w zasadzie moja pierwsza koleżanka, która jest szczęśliwą mężatką i spełnioną matką. Poprzez naturalną selekcję i zmianę otoczenia typu szkoła, studia, praca – wiele przyjaźni nie przetrwało. Jestem przekona w 100 %, że moja przyjaźń z Moniką będzie trwała wiecznie. Czasem wspominamy nasze wspólne przygody i żałuję, że do tych chwil nie ma już powrotu. Życie płynie dalej.\nWracając do tego co wcześniej chciałam napisać, poszłyśmy do tego fryzjera. Bawiłam się z Mateuszem a fryzjer obcinał Monice włosy. Niesamowitą cierpliwość trzeba mieć do dzieci. Nie wiem czy na dłuższą metę dałabym radę zająć się małym dzieckiem. Jak do tej pory to dla mnie abstrakcja. Nie mam kontaktu z małymi dziećmi i muszę uwierzyć na słowo Monice, że rośnie jej w domu mały łobuz;-). Z tego co ja obserwuje, to faktycznie czasem jest grzeczny jak mały aniołek a czasem krzyczy z niewiadomo jakiego powodu i ciężko Go czymkolwiek zainteresować, żeby był cicho;-). Najbardziej się ubawiłam kiedy na każde zwierze typu kotek lub piesek, bądź przechodzącego człowieka Mateusz wołał „tata” ;-). Jak tu dziecku wytłumaczyć, że to nie jest tata;-). A ja dlatego wyszłam z Nim na podwórko, ponieważ jak tylko widział swoją Mamę to krzyczał, że chce do Mamy. Gdy Monika wyszła od fryzjera ze znaczną zmianą na swojej głowie, to Mateusz Jej nie poznał. Patrzał na nią z wielkim zdziwieniem. Ale jak dostał cycka to już wiedział, że to Jego Mama;-).\nTakie perypetie miałam w pierwszej części dnia.\nNatomiast druga część dnia była inna. Asia wpadła na pomysł, że zrobi dziś imprezę z okazji faktu, że wreszcie udało jej się wyremontować mieszkanie. W związku z tym, że tylko na razie połowę remontu ma za sobą, więc impreza nazywała się „półparapetówą,” na dodatek bardzo spontaniczną. Pojechałyśmy do marketu zrobić zakupy i przy okazji jednym smsem „wyślij do wielu” wysyłałyśmy znajomym zaproszenia. Wieczorem wleciałam do domu przebrać się w odpowiedni ciuch na tą okoliczność i pobiegłam do Asi. Mieszkamy bardzo blisko siebie więc miałam jakąś minutkę dreptania. Pomogłam Jej przygotować poczęstunek i pomaleńku zaczęli przyjeżdżać goście. Zabawa była wyśmienita. Opowiadaliśmy sobie takie głupoty, że buzia sama się śmiała. Wymyślaliśmy przeróżne gry i konkursy. Każdy przegrany musiał odbyć karę wymyśloną przez wygrywającego. Miałam dobrą passę w tych grach, bo nie zdarzało mi się przegrywać, więc nie musiałam na przykład wypić do dna kieliszka wódki ani stawać na głowie;-). Co do alkoholu to i tak nieźle namieszałam. Zaczęłam od Wiśniówki, poprzez wino Carlo Rossi Kobiety i śpiew, aż do Martini z lodem i limonką;-). Ale żyję, nic mi nie jest;-). Myślałam, że może zaszkodzi mi jedzenie, ponieważ pierwszy raz jadłam krabopodobne paluszki, ale też nie. Wyszłam z tej imprezy bez „szwanku” zdrowia fizycznego;-)\nNiesamowite, że nie było tym razem starcia z Policją;-). A mieli by z czym zrobić porządek. Muzyka i nasze głośne śmiechy zakłócały noc sąsiadom Asi, choć żaden z nich nie przyszedł nas upomnieć. Już nie mówiąc o tym jak alkohol niektórym osobom odbiera rozum i jakie przychodzą wtedy do głowy pomysły. Doceniam to, że potrafię odróżnić dobre postępowanie od złego i w tym złym nie uczestniczyć. Ale ogólnie fajnie było na „półparapetówie” u Asi.\nImprezy robione w domu też mogą być bardzo ciekawe.\nTo poniżej to my;)\nNaturalnie jak w każdą niedzielę poszłam do Kościoła. Uczestnicząc we Mszy Świętej pomyślałam o mojej blogowej koleżance Osie. Efekt moich przemyśleń umieściłam na Jej blogu.\nWidziałam w czasie weekendu film „Tristan i Izolda.” Doskonale znam historię tej pary, znów się wzruszyłam. Uwielbiam takie romantyczne historie.\nA jeśli ktoś lubi przeżyć trochę strachu przed ekranem polecam „Półmrok.”\nKilka dni temu dostałam smsa od Marcina z zapytaniem jaki jest mój adres domowy, ponieważ Marcin nie wie gdzie go zapisał. Hmm zapachniało mi to nową kartką pocztową. Gdy Marcin wyjeżdża w ciekawe miejsce wysyła mi potem kartkę. I nie myliłam się. Dostałam nową. Tym razem z Deutschlandu. Przedostatnią dostałam z Amsterdamu. Marcin podróżuje po świecie poszukując pracy, nowych doświadczeń, przygód i myślę, że miłości również. Często pisze mi w e-mailach o efektach swoich poszukiwań. Lecz poszukiwania tego ostatniego ciągle nie chcą się zakończyć. Doskonale go rozumiem.\nPodsumowując mój weekend, choć jak opisałam był wesoły, to mimo wszystko wkradła się do mojej głowy myśl, która dopuściła do smutku i chlipania. Nie wiem co się ze mną dzieje. Nie wiem już, gdzie szukać pomocy. Czuje się momentami bezsilna i nikomu nie potrzebna. A przecież nie chcę się poddać!\nUff ale dziś naplotłam. A robota czeka;-).\nOpublikowano 13 lipca 2006 Autor: white cloudlet\nTytułem wstępu napiszę, że nie jestem zadowolona z mojej poprzedniej notki i niektórych słów jakie w niej użyłam. Miałam zły dzień, może nawet więcej niż jeden i po prostu mnie poniosło. Postaram się być silna i więcej tego nie robić.\nDzisiaj chciałam o czymś innym napisać co nasuwa mi się na myśl.\nMam ochotę poruszyć temat, co to znaczy być prawdziwym człowiekiem. Moim zdaniem znaczy to bardzo wiele. Uważam że od nas samych zależą pewne okoliczności. A mianowicie:\n- jak będziemy postępować,\n- w co będziemy wierzyć,\n- czy będziemy dobrzy lub źli i czy potrafimy odróżnić dobro od zła,\n- jacy będziemy wobec drugiego człowieka,\n- czy potrafimy przebaczać, być sprawiedliwym i konsekwentnym.\nNiewątpliwie każdy człowiek powinien mieć poczucie własnej wartości. Jeśli będziemy umieli ocenić samych siebie, dostrzec mocne strony, zalety, umiejętności, a jednocześnie zauważyć w sobie braki i niedociągnięcia staniemy się mocniejsi w ich pokonywaniu. Nikt z nas nie jest doskonały i każdy ma swoje wady. Życie nie jest i nigdy nie będzie łatwe. Musimy się uczyć kochać i szanować bliźniego. Jestem pewna, że pomoże nam w tym wiara w Boga i modlitwa. Wszyscy jesteśmy uczniami Jezusa Chrystusa. Słuchamy jego słowa, rozważamy je, a także otwieramy Mu całe swoje serce. Zobowiązujemy się przez to do ćwiczenia swojej woli i kształtowania serca, czyniąc je dobrym, wrażliwym i kochającym. Całe życie odkrywamy samych siebie, swoje talenty, pragnienia, ideały, słabości, wady i złe skłonności. To co dobre powinniśmy rozwijać, a słabości przezwyciężać, po to by stawać się prawdziwym człowiekiem. A przynajmniej próbować upodobnić się do Jezusa, ponieważ mówiąc o prawdziwym człowieku właśnie Jego mam na myśli. Każdy uczeń Chrystusa powinien zachować wiarę, żyć nią, ale także wyznawać i szerzyć ją. Właśnie taki powinien być prawdziwy człowiek, który ma rozum i silną wolę. Wiara także da nam pewność, że będziemy stawać się lepszymi ludźmi. Pomoże nam przezwyciężyć pokusy tego świata.\nSprawiedliwość jest też jedną z cech prawdziwego człowieka, która jest często nie przestrzegana. Polega ona na daniu każdemu tego co się mu należy. Czasem niesłusznie się nawzajem oskarżamy i osądzamy.\nCzłowiekowi jest bardzo trudno być prawdziwym człowiekiem, ponieważ jest grzesznikiem. Każdy z nas powinien mieć swoją godność. Jeżeli jej nie będzie miał, nie będzie w stanie zrozumieć kim jest, w jaki sposób ma dążyć do pełni człowieczeństwa. Myślę, że przyjaźń z Bogiem jest największą godnością człowieka. Nie jest tego wstanie przekreślić ani cierpienie, ani śmierć. Musimy stawić czoła pojawiającym się trudnościom, kształtować swój charakter, wypełniać dobrze swoje obowiązki, być odpowiedzialnym za wszystko, co służy dobru osobistemu i społecznemu. Droga do bycia prawdziwym człowiekiem wymaga od nas dużo wiary w samych siebie. Jest długa i trudna…\nGwiazdka nadziei gaśnie ostatnia\nOpublikowano 11 lipca 2006 Autor: white cloudlet\nCzemu zamiast czuć się z każdym dniem lepiej jest zupełnie odwrotnie. Mam wrażenie, że tracę motywację do życia. Niczym już nie potrafię się zainteresować…\nCoraz częściej myślę, jakby to było gdyby mnie jednak …. nie było. Najgorsze jest to, że czuję, że byłoby wtedy dużo lepiej. Ale dla kogo? Dla mnie! Przemawia przeze mnie egoizm.\nPrzyznam się, że ostatnio prowokuję los. Jeżdżę samochodem niebezpiecznie dla samej siebie. Może ta reklama Stop wariatom drogowym powinna być do mnie kierowana? Podczas jazdy oglądam pobliskie rowy i wyobrażam sobie co się stanie jeśli skręcę kierownicą w prawo? Niech mi ktoś lepiej zabierze klucze do samochodu.\nW sumie to od tygodnia w ogóle nie powinnam wsiadać za kierownicę. Działania niepożądane antybiotyku który muszę jeszcze kilka dni zażywać dają mi się we znaki. Moja sprawność psychofizyczna jest w kiepskiej formie, muszę to jakoś jeszcze wytrzymać.\nOd kilku miesięcy chodzę na zabiegi kriochirurgii. Dla ciekawych wyjaśnię, że to metoda leczenia polegająca na miejscowym niszczeniu tkanek przez zamrożenie (około -190°C.).\nStosowanie kriochirurgii, czyli leczenie zamrażaniem ciekłym azotem, jest wykorzystywane w leczeniu powierzchownych zmian nowotworowych zlokalizowanych na skórze.\nPo każdym bolesnym zabiegu nie pomagają mi żadne tabletki przeciwbólowe…\nKriochirurgia powinna pomóc na zagojenie się moich ran i pozostawić cienką i delikatną bliznę na skórze. Nie wiem ile musi minąć jeszcze czasu, żebym uwierzyła, że tak się stanie. Jak na razie nie widzę efektów. A czasem przeszywa mnie myśl, że lepiej już nie będzie, a wręcz przeciwnie. Przyjdzie dzień, że usłyszę że jestem chora… nieuleczalnie.\nOpublikowano 10 lipca 2006 Autor: white cloudlet\nW sobotę od samego rana już byłam na nogach. Mając na uwadze fakt, że to weekend to jak dla mnie było bardzo wcześnie. Jestem śpiochem jakich mało i dobrze mi z tym. Ale obiecałam mojej dobrej koleżance Natalce, że zawiozę ją rano do pracy do największego w naszym regionie marketu. Po powrocie do domu nie ominęły mnie tradycyjne sobotnie porządki. Potem wskoczyłam do mojego ulubionego pomieszczenia w całym domu. Siedziałam w łazience (bo te miejsce miałam na myśli) dłużej niż zazwyczaj i to z dwóch powodów. Pierwszy to taki, że miałam dużo czasu. A tym drugim powodem miało być spotkanie z bardzo sympatycznym dobrze mi znanym mężczyzną. Mieliśmy pojechać w jakieś ciekawe i spokojne miejsce np. nad wodę i wspólnie spędzić czas na leniuchowaniu, aż do samego wieczorka. Kiedy byłam już prawie gotowa wtedy…. dostałam wiadomość, że nie spotkamy się. Zrobiło mi się bardzo przykro, jednak On miał powody aby odwołać nasze spotkanie. I w sumie nie było to pierwszy raz. Nie wiem czy to pech czy coś więcej się za tym kryje, tylko co? Nie chcę się już nawet nad tym zastanawiać, bo zacznę wszystko analizować. Zaraz po tym usłyszę, że się zachowuję jak prawdziwa kobieta, bo zamiast przyjąć coś jakim to coś jest, my analizujemy. Jestem w stanie zrozumieć, że czasem w ostatniej chwili wyskakują powody, które mogą uniemożliwić zrobienie zaplanowanej rzeczy. Ale i tak poczułam się bardzo zawiedziona. Żeby tego było mało, napisał mi, że nie powinnam z góry uprzedzać, że się nie spotkamy, że chyba mam zdolność wykrakiwania takich zdarzeń i następnym razem prosi mnie żebym nie zapeszała. Dobiło mnie to. Faktycznie, przyznaję że powiedziało mi się kilka razy że pewnie znów się nie spotkamy, ale żeby zaraz oskarżać mnie, że to moja wina? Mam się czuć jak jakaś średniowieczna wiedźma? Mam czasem żal do samej siebie, że na niektóre sytuacje zbyt delikatnie reaguję zamiast walnąć ręką w stół i niczym się nie przejmować. Moja radość w ciągu jednej sekundy przerodziła się w smutek. Chlipałam do poduszki. Zrobiłam się na bóstwo a teraz mam w domu siedzieć? Na szczęście zadzwoniła Asia i już wiedziałam że ciekawy plan na wyjście z domu się znajdzie. W międzyczasie również pogoda się zmieniła. Słońce schowało się za wielkimi ciemnymi chmurami, zaczął padać deszcz, błyskało się, grzmiało aż strach. W tej chwili pomyślałam sobie, że może lepiej, że nasze zaplanowane spotkanie nie wyszło, bo po pierwsze nie dałoby się leniuchować w takich deszczowych warunkach nad wodą. A po drugie ów mężczyzna mógłby okazać się bezradny w uspokajaniu mnie. Sama się zdziwiłam, że bałam się tej burzy z piorunami, a takiej już dawno nie było w naszym regionie. Trzęsłam się ze strachu i schowałam się pod kołdrą, choć przyznaję, że samej wcale nie było mi w tej chwili lepiej.\nPo burzy pojechałyśmy z Asią do marketu, w którym już byłam rano zawieźć Natalkę. Cieszę się, że tam pojechałam, ponieważ miałam okazję zobaczyć się z Adasiem i Mariuszem w wałbrzysko-kłodzkiej grupy GOPR-u. Firma w której Natalka pracuje organizowała weekendową imprezę w tym markecie z udziałem podlaskiej, karkonoskiej i wałbrzysko-kłodzkiej grupy GOPR-u. Z grupy, którą ja poznałam na czerwcowym weekendowym wyjeździe w góry z Natalką, byli tylko Adaś i Mariusz. Żałuję, że nie było Pawła. Kilka dni temu dowiedziałam się czegoś ważnego co dotyczy Pawła i mnie. Chciałabym z nim porozmawiać, szkoda jednak, że już tyle czasu minęło i nie wszystko da się odkręcić. Wracając do chłopaków, przedstawiłam im Asię. Od razu było widać błysk w ich oczach i ślinkę na ustach na widok pięknej i eleganckiej kobiety. Ehhh ci mężczyźni;-). Wspólnie chwilę porozmawialiśmy, pośmialiśmy się. Ciekawa jestem kiedy znów się z nimi spotkam.\nWróciłyśmy wieczorem do domu, ale tylko po to aby się odświeżyć, wrzucić na siebie wyzywający ciuch (pisząc wyzywający ciuch nie miałam w tej chwili na myśli siebie;-)), podmalować mocniej oko i ruszyłyśmy w poszukiwaniu dobrej zabawy nocą. Przy takich sobotnich wyjazdach zawsze zwiedzamy kilka klubów w celu rozeznania gdzie mamy ochotę tym razem zagościć. Jednak nie wiem czemu zawsze trafiamy na końcu do tego samego;-). Historia lubi się powtarzać, o czym również przesądził fakt, że znów miałyśmy starcie z Policją;-). Nie wiem, która z nas przyciąga ich bardziej swoją śmieszną drogową niezdarnością;-). Asia zaparkowała swój samochód w miejscu niedozwolonym co było widać ewidentnie gołym okiem. Było to prawie na skrzyżowaniu i to dosyć ruchliwym, no ale cóż, wszystkie miejsca do parkowania były już zajęte. Natychmiast podjechał radiowóz i:\n- Dobry wieczór. Czemu Pani tu zaparkowała – zapytał z uśmiechem niebieski pan.\n- A nieee, nieee panie władzo. Ja tylko byłam ciekawa czy potrafię w takim miejscu zaparkować…(;-)) ale już odjeżdżam, proszę sobie głowy nie zawracać – odpowiedziała również uśmiechnięta Asia.\nNa to już uhahany władza:\n- No wie pani, jest pani brunetką i takie rzeczy robi?:) Gdyby to zrobiła blondynka to byłaby usprawiedliwiona:).\nW tym momencie postanowiłam utrzeć nosa temu dowcipnisiowi;-), wychyliłam głowę zza ciemnej szyby i mówię:\n- Witam panie władzo, czy to znaczy, że jeśli zamienimy się z koleżanką miejscami to będziemy mogły zaparkować tu samochód i pójść do klubu?-;).\nNiebieski pan zapowietrzył się z wrażenia na 5 sekund;-) ale niestety poprosił żebyśmy odjechały życząc nam dobrej zabawy. Porządek na drodze musi być.\nBawiłyśmy się tego wieczoru dosyć fajnie. Do domu wróciłyśmy, gdy już świt witał dzień.\nPadłam do łóżka wykończona ze zmęczenia. Niedzielę przespałam z butelką wody mineralnej. Suszyło mnie trochę, tylko zastanawiam się po czym;-).\nWieczorem resztkami sił dotarłam do Kościoła, a potem znów spałam, aż do dziś.\nZ pseudo werwą pojawiłam się dziś w pracy. I o to jestem…byle do godziny 15.00 i byle do piątku.\nZastanawiałam się co mogę napisać jako puentę tego rodzaju spędzania przeze mnie weekendowego czasu. Jednak nic innego nie przychodzi mi do głowy jak słowa: Boże Ty jeden wiesz jak ja bardzo żyję nadzieją, że pewnego dnia wszystkie spędzone w taki sposób weekendy zamienię na coś, co faktycznie ucieszy całe moje serce a nie tylko jego część.


Podpatrywanie myśli i uczuć. Zaburzenia i optymalizacja procesów emocjonalnych i poznawczych. Nowe kierunki badań 2011 wydanie 1 - Książki • Naukowa.pl\nPodpatrywanie myśli i uczuć. Zaburzenia i optymalizacja procesów emocjonalnych i poznawczych. Nowe kierunki badań\nFajkowska Małgorzata, Marszał-Wiśniewska Magdalena, Sędek Grzegorz\nred: Fajkowska Małgorzata, Marszał-Wiśniewska Magdalena, Sędek Grzegorz seria: POSTĘPY PSYCHOLOGII\nPod metaforycznym tytułem tej książki kryje się prezentacja nowych kierunków badań, których przedmiotem są wzajemne zależności między procesami emocjonalnymi i poznawczymi, jak również wpływ tych procesów na różne aspekty funkcjonowania człowieka. Poszczególne części monografii zostały poświęcone związkom pomiędzy procesami uwagowymi a zaburzeniami emocjonalnymi, zagadnieniom pamięci, hamowania i rozumowania - na zimno i na gorąco, dynamice procesów poznawczych i emocjonalnych a także afektowi i poznaniu w procesach adaptacyjnych.\nKlienci, którzy kupili Podpatrywanie myśli i uczuć. Zaburzenia … wybrali również:\nAktualnie oglądasz produkt Podpatrywanie myśli i uczuć. Zaburzenia i optymalizacja procesów emocjonalnych i poznawczych. Nowe kierunki badań - Fajkowska Małgorzata, Marszał-Wiśniewska Magdalena, Sędek Grzegorz


Tanie bilety do Szwajcarii - Bazylea za 135 zł!\nBazylea, niezwykłe tętniące życiem miasto położone praktycznie w centrum Europy. Mamy dla Was propozycję spędzenia tygodnia w Szwajcarii. Bilet na lot do Bazylei z Krakowa można kupić już za 135\nSzalona Środa w LOT - bilety od 199 zł!\nPolskie Linie Lotnicze LOT przygotowały na dzisiaj kolejną promocję. Trwa ona cały dzień i znajdziecie w niej m.in. tanie loty do Toronto. Wszystkie kierunki objęte dzisiejszą promocją: wiecej...\nKorzystajmy z dobrego kursu dolara - Waw - Moskwa\n18 gru 2014, 23:48\nWarszawa- Tokio- Warszawa 1700 PLN\ntransport z lotniska Beauvais do Paryża - niedrogo\nPodróży dookoła świata? Bez płacenia za bilety;-)?\nwszystkie zdjęcia (47329)\nwszystkie filmy (2139)\nHimalaje - droga na Island Peak\nGdańsk, Motławska 14, Klub morza Zejman\nOcena 4.1(Ilość opinii: 2) Lotnisko w Doha\tDodane przez Redakcja Tanie-Loty.pl Czerwiec 13, 2009 848 0 0 0\n(kod IATA: DOH; kod ICAO: OTBD)\nMiędzynarodowe lotnisko położone niedaleko stolicy Kataru Ad-Dauha. Jest jedynym portem lotniczym w tym kraju i rocznie obsługuje około 14 milionów pasażerów. Na najbliższe lata planowana jest intensywna rozbudowa lotniska.\nLotnisko posiada dwa terminale pasażerskie. Do dyspozycji pasażerów pozostają restauracje, kawiarnie, sklepy, bankomaty, meczety, pokoje dla palących. Istnieje możliwość skorzystania z Internet (Wi-fi) i specjalnych poczekalni dla pasażerów (Airport Lounges. Dostępne są także udogodnienia dla osób niepełnosprawnych i dla matek z dziećmi (w tym plac zabaw dla dzieci w hali odlotów).\nUżyteczne informacjeWszelkie informacje dotyczące podróży i lotniska można uzyskać pod numerem telefonu: +974 465 6666 Do dyspozycji pasażerów są punkty informacji lotniskowej oraz punkty informacji hotelowej.\nNa lotnisku w hali przylotów znajdują się stanowiska wypożyczalni samochodów wielu firm, między innymi: Hertz, Sixt, Avis, Budget i Europcar.\nNa lotnisku znajdują się parkingi krótko i długoterminowe. Razem ponad 1000 miejsc parkingowych. Niektóre z nich są osłonięte by zabezpieczyć samochody przed słońcem. Cennik dostępny jest na stronie internetowej lotniska.\nKomunikacjaDojazd na lotnisko jest łatwy i szybki: lotnisko znajduje się niedaleko stolicy Kataru. Okrążone jest ulicą Al. Matar Street, która prowadzi do samego centrum miasta.\nTAKSÓWKIPostój taksówek znajduje się przed lotniskiem. Dostępne są także limuzyny. Dojazd do miasta kosztuje między 30 a 75 QAR.\nDodatkowo większość hoteli zapewnia transport dla swoich klientów.\nOficjalna strona internetowa lotniskawww.dohaairport.com\nAdresDoha International AirportPO Box 24659DohaQatar\nGłówni przewoźnicyLotnisko obsługuje między innymi następujące linie lotnicze: Air Arabia, British Airways, EgyptAir, Emirates, Etihad Airways, Gulf Air, Iran Air, Jet Airways, KLM, Kuwait Airways, Lufthansa, Oman Air, Pakistan International Airlines, Qatar Airways, Royal Jordanian, Saudi Arabian Airlines, Sudan Airways, Turkish Airlines. Opinie użytkowników\nOcena ogólna 4.1Dojazd 4.0 (2)Łatwość poruszania się po lotnisku 4.0 (0)Strefa wolnocłowa 4.5 (0)Restauracje 4.0 (0)Odprawa 4.0 (0)Poczekalnia 4.0 (0)Czystość 4.0 (0)\nLotnisko co się zowie,jeszcze na starym lotnisku miałem przyjemność przebywać,faktycznie było niewielkie lecz bogato wyposażone.Ostatnio kilkukrotnie w ciągu roku przebywając na lotnisku odczułem niesamowitą poprawę warunków dla pasażerów.duże palarnie,Wifi bezpłatne we wszystkich miejscach dostępne a co najważniejsze śmiga jak LTE. Kilkadziesiąt komputerów do dyspozycji pasażerów,wygodne fotele a co najważniejsze dla długo oczekujących fotele z podnóżnikami i masujące.Olbrzymia strefa wolnocłowa na której zawsze robię duże zakupy bo jest tanio.generalnie Hub linii QR to podobnie jak linia 5*.Nie mam żadnych zastrzeżeń oby tak wyglądały lotniska w Europie. Recenzent:\tJack\tCzerwiec 23, 2014\tRecenzent z Top 10 - Zobacz wszystkie opinie\nLotnisko co się zowie,jeszcze na starym lotnisku miałem przyjemność przebywać,faktycznie było niewielkie lecz bogato wyposażone.Ostatnio kilkukrotnie w ciągu roku przebywając na lotnisku odczułem niesamowitą poprawę warunków dla pasażerów.duże palarnie,Wifi bezpłatne we wszystkich miejscach dostępne a co najważniejsze śmiga jak LTE. Kilkadziesiąt komputerów do dyspozycji pasażerów,wygodne fotele a co najważniejsze dla długo oczekujących fotele z podnóżnikami i masujące.Olbrzymia strefa wolnocłowa na której zawsze robię duże zakupy bo jest tanio.generalnie Hub linii QR to podobnie jak linia 5*.Nie mam żadnych zastrzeżeń oby tak wyglądały lotniska w Europie. Ocena ogólna 5.0Dojazd 5.0Łatwość poruszania się po lotnisku 5.0Strefa wolnocłowa 5.0Restauracje 5.0Odprawa 5.0Poczekalnia 5.0Czystość 5.0\nStare lotnisko które operowało do momentu otwarcia nowo wybudowanego było zbyt małe i ciasne. Brak rękawów tylko wszystkich dowożono autobusami.\nRecenzent:\tnucyk\tCzerwiec 19, 2014\tRecenzent #1 - Zobacz wszystkie opinie\nOcena ogólna 3.1Dojazd 3.0Łatwość poruszania się po lotnisku 3.0Strefa wolnocłowa 4.0Restauracje 3.0Odprawa 3.0Poczekalnia 3.0Czystość 3.0\nprowadź swój dziennik podróży\nodbieraj nagrody za aktywność\nJeśli masz już kontoZaloguj się\tRezerwując otrzymujesz\nSprawdź teżNasi użytkownicy szukali ostatnio tanich lotów z Warszawy do Splitu, z Warszawy do Londynu i połączeń lotniczych z Gdańska do Londynu.Inne popularne wyszukiwania: tanie bilety z Warszawy do Barcelonypołączenia z Warszawy do Rzymu\tPomoc przy rezerwacji


LEUKOCYTY W MOCZU - Niemowle, dziecko, przedszkolak - Edziecko.pl\nAnalizy krwi i moczu to podstawowe badania, które pomagają postawić diagnozę. Co warto o nich wiedzieć?\npotrzeby skieruje dziecko do ortodonty. Ważne: do stomatologa dziecko nie potrzebuje skierowania, wystarczy umówić się na wizytę w gabinecie, którego usługi są refundowane przez NFZ. Do laboratorium Co dwa lata warto zrobić podstawowe badanie krwi i moczu dziecka. Są proste, tanie, a o zdrowiu i kondycji\nLeukocyty: Leukocyty to inaczej białe krwinki. Głównym zadaniem leukocytów jest obrona organizmu przed bakteriami i wirusami. Leukocyty dzielą się na granulocyty obojętnochłonne (neutrofile), limfocyty, eozynofile, bazofile oraz monocyty. Liczbę leukocytów i ich skład procentowy oblicza się w badaniu rozmazowym krwi. Normy leukocytów są różne i zależą od wielu czynników - m.in. wieku i płci człowieka. Zbut niski poziom leukocytów we krwi określa się mianem leukopenia, a zbyt wysoki to leukocytoza (lub hiperleukocytoza).\nwyniki konkursu mali artyści\nprogramista hemoroidy w ciąży emocje w ciąży amniopunkcja badania prenatalne zdrowie dziecka pessar poród żywienie dziecka domowe porady przebieg ciąży ciąża w austrii kanaliki łzowe lekarz laryngolog zapalenie krtani


Kolejne powstańcze groby oznakowane |\n21 maja 2017 Natalia Ciesielska Społeczne 0 Komentarze\nW sobotę, 20 maja 2017 r., tym razem na cmentarzu Św. Piotra i Pawła w Gnieźnie, odbył się kolejny etap akcji znakowania nagrobków Powstańców Wielkopolskich.\nKontynuujemy montaż tabliczek na nagrobkach powstańców wielkopolskich. Dzisiejsza akcja odbywa się na cmentarzu Św. Piotra; oznakujemy 27 grobów. Myślę, że wszystkie osoby bardzo przeżywają ten moment. Niekiedy członkowie rodzin powstańców przyjeżdżają do Gniezna z Poznania i dalszych miejsc. Dla niektórych jest to okazja do spotkań rodzinnych, ponieważ bywa, że w tym kulminacyjnym momencie pragną uczestniczyć dzieci, wnukowie, prawnukowie, ale także dalsza rodzina powstańców. Jest to budujące, jak ludzie chcą szczycić się dokonaniami swoich przodków. – mówił senator, Robert Gaweł. I dodał: Nadal zachęcam do składania wniosków. Szczególnie zwracam się do potomków powstańców, którzy spoczywają na cmentarzu przy ul. Witkowskiej, ponieważ tam będziemy następnym razem w czerwcu lub w lipcu. Akcja będzie kontynuowana w tym oraz w przyszłym roku, aby na stulecie wybuchu powstania wielkopolskiego było oznaczonych jak najwięcej grobów naszych bohaterów narodowych.\nDo biura senatora Roberta Gawła wpłynęły dotąd 183 wnioski:\nZ cmentarza Św. Krzyża – 47\nZ cmentarza przy ul. Witkowskiej – 45\nZ cmentarza Św. Piotra – 30\nZ cmentarza w Witkowie – 18\nZ cmentarza w Niechanowie – 4\nZ cmentarza w Trzemesznie – 3\nZ cmentarza w Kędzierzynie – 3\nZ innych cmentarzy powiatu gnieźnieńskiego – 15\nZ poza powiatu – 18\nZdecydowana większość wniosków była rozpatrzona pozytywnie. Do dnia 19 maja 2017 r. oznakowanych zostało ponad 90 grobów; poza powiatem wrzesińskim, gdzie oznakowano 29 grobów, natomiast wniosków wpłynęło prawie sto. W najbliższy wtorek, 23 maja 2017 r. planowany jest montaż kolejnych 22 tabliczek na cmentarzu komunalnym we Wrześni, gdzie akcję prowadzi wrzesińskie koło TPPW, na czele z panią Beatą Sieradzką, wraz z kibicami Lecha Poznań.\nDziękuję za organizację akcji Stowarzyszeniu Kibiców Lecha Poznań, które jest jej inicjatorem, ufundowało tabliczki i zajmuje się montażem. – dodał na koniec Robert Gaweł.\nOrganizatorami akcji znakowania nagrobków Powstańców Wielkopolskich są: Stowarzyszenie Kibiców Lecha Poznań, Towarzystwo Pamięci Powstania Wielkopolskiego 1918/1919 koło nr 6 w Gnieźnie, Gimnazjum nr 2 im. Powstańców Wielkopolskich 1918/19 w Gnieźnie oraz senator Robert Gaweł.\ncmentarz św. Piotra w Gnieźnie\nNastępny artykuł Prymasowski Piknik na Placu św. Wojciecha\nPoprzedni artykuł Monitoring miejski w dyspozycji Straży Miejskiej\nGnieźnieńskie cmentarze w dniu Wszystkich Świętych