Kurier Lokalny | Felietony Sebastiana Skrzypczaka\nRowerem do kościoła w Ruchocicach.\n10.8.2017Aktualności, Felietony Sebastiana Skrzypczaka Brak komentarzy\nPopularną trasą wycieczek rowerowych mieszkańców Grodziska jest „pętla” – z miasta ścieżką rowerowa do Ruchocic i dalej przez Gnin do Grodziska. Chciałbym w tym numerze przybliżyć turystom rowerowym najważniejsze atrakcje historyczne na wymienionym szlaku.\nRuchocice to wieś leżąca przy szosie Zielona Góra – Poznań, oddalona o ok. 5 km od Grodziska Wielkopolskiego i znajdująca się już na terenie gminy Rakoniewice. Po ok. 20 min jazdy rowerem po ścieżce rowerowej docieramy do pięknego drewnianego kościoła pw. św. Urszuli. Datowany jest on na lata 1730–37. Parafia w Ruchocicach powstała już wcześniej w wyniku odłączenia się w XV w. od parafii pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela w pobliskim Gninie, która jak podają źródła archidiecezji poznańskiej mogła istnieć już w XIII wieku. W okresie reformacji parafia na pół wieku przestała istnieć i odrodziła się na początku XVII w. staraniem Mikołaja Jaskóleckiego, ówczesnego właściciela wsi. W XIX i XX wieku w skład parafii wchodziły wsie: Ruchocice, Goździn, Elżbieciny, Dębowy Folwark, Gnin, Rataje, Zielęcin oraz Narożniki. Od końca XVIII wieku proboszczowie w Ruchocicach pełnili posługę duszpasterską jako administratorzy w parafii pod wezwaniem św. Klemensa w Zielęcinie. W 1910 roku parafia liczyła 651 wiernych. Przed I wojną światową zlikwidowano przykościelny cmentarz i założono nowy na obrzeżach wsi. Kościół został przebudowany, otynkowany wewnątrz oraz zmieniono jego wystrój. Podczas II wojny światowej kościół został zamieniony przez hitlerowców na magazyn tekstylny, Skradziono też dwa zabytkowe dzwony: jeden z 1735 roku, drugi zaś – późnogotycki. Po II wojnie światowej w wyniku spalenia przez niemieckie wojsko kościoła parafialnego w sąsiednim Gninie, administracja kościelna dokonała zmian: utworzono parafię Jabłonna, a wiernych mieszkających w Gninie i Ratajach oddano pod opiekę duszpasterską księży z Ruchocic. W 1971 roku odrestaurowano wnętrze kościoła i ołtarzy powracając do stanu przed I wojną światową. W latach osiemdziesiątych przekazano administrację parafii w Zielęcinie księżom wielichowskim. W zamian do Ruchocic przyłączono Augustowo.\nKościół w Ruchocicach cieszy oko wnętrzem, gdzie podziwiać można ołtarze późnobarokowe z czasów budowy świątyni. Na ołtarzach bocznych znajdują się herby fundatorów: Kierskich i Tysiewiczów. Na chórze są niewielkie organy rokokowe. Z zewnątrz rzucają się w oczy dachy gontowe, na wieżyczce chorągiewka z datą konsekracji (1739 r.). Obok kościoła rosną stare lipy o obwodach do 400 cm. Należy zwrócić uwagę na drewnianą wolno stojąca dzwonnicę. Kościół otoczony jest doskonale utrzymanym zielonym ogrodem.\nWypada jeszcze wspomnieć, że Ruchocice to miejscowość o ponad 600- letniej historii. Pierwsza wzmianka w dokumencie pisanym pochodzi z r. 1357 gdzie wymieniony jest Paweł z Ruchocic. W roku 1482 Sędziwój Trzebawski sprzedał wieś wraz z Goździnem i Wolą za 2000 złotych węgierskich Janowi Śmigielskiemu. Później Ruchocice należały m.in. do rodów Trachów i Korzboków. W trakcie Wiosny Ludów 28 IV 1848 r. rozegrała się tu potyczka kosynierów z Prusakami.\nKolejna miejscowość – Gnin dzieli od Ruchocic 2 km. Istnieje w źródłach od końca XIV w. Należała podobnie jak Ruchocice do Korzboków, a później do Trachów. W okresie reformacji ustanowiono we wsi zbór luterański, do którego uczęszczali protestanci także z Grodziska, aż do 1618 r.\nNajbardziej znaną postacią związaną z Gninem był Jan Krzysztof Gniński. Dzięki zaangażowaniu politycznemu doszedł on do wielkich zaszczytów. Był doradcą czterech królów polskich, zaufanym dyplomatą, dowódcą partyzantki w Wielkopolsce podczas potopu szwedzkiego. Wielokrotny wojewoda, kanclerz i podskarbi królewski, poseł i dwukrotny marszałek Sejmu, zaufany króla Jana Sobieskiego wystawił w bitwie pod Wiedniem chorągiew husarii sfinansowaną z własnych środków, co świadczyło o jego pozycji i oddaniu Rzeczypospolitej. W bitwie czynnie towarzyszył królowi jako jedyny jego „minister”, pomimo, że w tamtym czasie porzucił już rzemiosło wojskowe z czasów szwedzkiego potopu, gdyż po śmierci żony Doroty… przyjął święcenia kapłańskie.\nGnin przed II wojną światową znajdował się w rękach rodziny Kęszyckich. Zygmunt Kęszycki zginął jednak w trakcie kampanii wrześniowej. Jego żona Krystyna Meysztowicz została przez Niemców wyrzucona z majątku.\nNa wzgórzu w zachodniej części wsi znajdował się do II wojny światowej drewniany kościół, który jak wspominałem wcześniej, został spalony 27.01.1945 r. przez wycofujące się oddziały hitlerowskie. Świadectwem po istniejącym wcześniej kościele jest dziś zarys podmurówki krzyż i dzwonnica.\nWspomnienie o Ojcu Karolu Meissnerze.\n13.7.2017Aktualności, Felietony Sebastiana Skrzypczaka Brak komentarzy\n20 czerwca 2017 zmarł w lubińskim klasztorze Ojciec Karol Meissner- zakonnik benedyktyński, lekarz i humanista. Miałem okazję spotkać się kilkukrotnie z ojcem Karolem podczas jego wizyty w Grodzisku oraz mojej bytności w Lubiniu.\nO. Karol Meissner OSB, właściwie Wojciech Meissner, urodził się 17.05.1927 r. w Poznaniu.\nMłodość spędzał w Poznaniu, tam ukończył szkołę podstawową. Przed wybuchem II Wojny Światowej opuścił Poznań i udał się do rodziny w Warszawie. Mimo okupacji kontynuował naukę najpierw oficjalnie, następnie na tajnych kompletach oraz w szkole handlowej. Pracował także, jako goniec w Polskim Czerwonym Krzyżu. W czasie powstania warszawskiego służył, jako sanitariusz w powstańczym szpitalu. Po kapitulacji został wywieziony do obozu jeńców wojennych w Altengrabow pod Magdeburgiem.\nPo wyzwoleniu z obozu powrócił do Poznania, gdzie w sierpniu 1945 r. zdał maturę w Liceum im. św. Jana Kantego. Następnie rozpoczął studia medyczne na wydziale medycznym Uniwersytetu Poznańskiego. W trakcie studiów pracował w laboratorium lekarskim w szpitalu Przemieniania Pańskiego w Poznaniu oraz angażował się społecznie. Był harcerzem, działał w Katolickim Stowarzyszeniu Młodzieży Męskiej, śpiewał w chórze „Poznańskie Słowiki” prowadzonym przez Stefana Stuligrosza. Po ukończeniu studiów pracował w szpitalu w Szczecinku, Instytucie Medycyny Sportowej oraz Klinice Chorób Wewnętrznych w Poznaniu.\nW 1951 r. wstąpił do klasztoru benedyktynów w Tyńcu. Został przyjęty do nowicjatu 05 stycznia 1952 r. otrzymując imię Karol po swoim pierwszym magistrze o. Karolu van Oost OSB, przewodzącemu odnowie opactwa tynieckiego. Kolejnym magistrem nowicjatu był o. Piotr Rostworowski OSB/EC, który wywarł wielki wypływ na o. Karola. Nowicjat ukończył 1 maja 1953 r., a śluby wieczyste złożył 1 stycznia 1957 r. Będąc lekarzem służył także okolicznym mieszkańcom pomocą medyczną. Początkowo pragnął zostać mnichem bez święceń kapłańskich, lecz po odbyciu studiów w latach 1958-1963 w Seminarium Duchowym w Kielcach nie bez wahań przyjął święcenia 21 grudnia 1965 r.\nO. Karol był jednym z inicjatorów dokonania nowego przekładu Pisma Świętego zwanego „Biblią Tysiąclecia” oraz członkiem kolegium redakcyjnego przy jej powstawaniu. Zaadoptował melodie gregoriańskie do polskich tekstów liturgicznych oraz ułożył nowe melodie w szczególności hymnów w metryce gregoriańskiej do Antyfonarza Monastycznego. Był także kompozytorem innych utworów muzycznym między innymi do wierszy Kazimiery Iłłakowiczówny.\nW następnych latach na prośbę ówczesnego ks. kard. Karola Wojtyły rozwijał duszpasterstwo rodzin i poradnictwa rodzinnego. W latach 1966-68 pracował w zespole kierowanym przez kard. Karola Wojtyłę nad uzasadnieniem katolickiej nauki dotyczącej podstaw moralnych życia małżeńskiego, czego owocem był „Memoriał krakowski.” W 1968 r. współtworzył Instytut Teologii Rodziny w Krakowie pod kierownictwem dr Wandy Półtawskiej. Prowadził liczne rekolekcje w kilkudziesięciu seminariach oraz regularne wykłady z medycyny pastoralnej oraz teologii moralnej. Od 1966 r. do 2005 r. był wykładowcą na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim z dziedziny psychologii i psychiatrii.\nW 1972 r. opuścił Tyniec i przeniósł się do zagrożonego, wtedy likwidacją klasztoru w Lubiniu. W wyniku jego poświecenia, energicznych zabiegów oraz nawiązaniu współpracy z prymasem Polski, kard. Stefanem Wyszyńskim, wspólnota lubińska odrodziła się. W 1978 r. dzięki jego zabiegom benedyktynom zwrócona została parafia w Lubiniu, której był tymczasowym administratorem w latach 1982-1988, zaś proboszczem w latach 1993-1999. Od 1980 do 1983 r. pełnił funkcję przeora, kilkakrotnie magistra nowicjatu i podprzeora.\nPodczas Synodu Biskupów w 1980 r. w Rzymie poświęconego sprawom rodziny, był jednym z sekretarzy przy głównej radzie Synodu. Po wyborze Karola Wojtyły na papieża kontynuował z nim współpracę i służył radą w kwestiach dotyczących rodziny. Był autorem wielu publikacji dotyczących małżeństwa, rodziny, seksualności oraz życia chrześcijańskiego.\nGrodzisczanie mogli spotykać Ojca Karola podczas dorocznych pielgrzymek do Grobu świętobliwego Bernarda z Wąbrzeźna. Ojciec Karol był zaangażowany w jego proces kanonizacyjny. Wyszukiwał dokumenty potwierdzające działalność i cuda czynione za stawiennictwem „sługi Bożego” Bernarda za życia. Kilkukrotnie odwiedzał Grodzisk.\nNiżej podpisany miał również okazję rozmawiać z Ojcem Karolem. Podczas jednej z wizyt w Lubiniu, jako pasjonat historii, miałem również możliwość w towarzystwie Ojca Karola obejrzenia zbiorów lubińskiej, klasztornej biblioteki. Wśród nich przechowywane są tam starodruki. Warto wspomnieć na zakończenie, że w lubińskim klasztorze od 4 lat pełni posługę brat Efrem pochodzący z podgrodziskich Ruchocic- absolwent grodziskiego Liceum, który postanowił po ukończeniu szkoły średniej „pójść droga św. Benedykta”. Obu lubińskich benedyktynów za życia ojca Karola, łączyło oprócz umiłowania Boga również pasja poznawania historii. To rozmowy o przeszłości i losach świętobliwego Bernarda wypełniały moje wspólne spotkanie z bratem Efremem i Ojcem Karolem Meissnerem we wrześniu 2015 r. w murach lubińskiego opactwa.\nDopisek: Tekst powstał w oparciu o inf. ze źródeł benedyktynów z Lubinia.\nPałac i kapliczka leśna w Ujeździe\n1.6.2017Aktualności, Felietony Sebastiana Skrzypczaka Brak komentarzy\nPałac i kapliczka leśna w Ujeździe\nKilka dni temu zawitała letnia pogoda i korzystając z niej wspólnie z rodziną, wsiedliśmy na rowery, aby zażyć relaksu w bliskości z naturą. Doskonałym miejscem letnich wypadów w okolicy Grodziska jest teren w podgrodziskim Ujeździe. Podróżując jednym z najładniejszych leśnych duktów w naszej gminie – „aleją kasztanową” z Grodziska przez „Pantaleonowo” obok „Lulina” (nazwy zwyczajowe dawnych przysiółków obok Grodziska) dotrzeć można do drogi Grodzisk – Kościan. Po jej przecięciu skręcając w leśny przydrożny parking i jadąc dalej ok. 200 m leśną ścieżką docieramy na wspaniała leśną polanę, przez którą malowniczo przepływa rzeczka Letnica, zwana dziś oficjalnie, choć już mało romantycznie – Rowem Grodziskim. Polana jest doskonałym miejscem „piknikowania”. Oprócz wspaniałych walorów krajobrazowych- las dookoła, rzeczka, malowniczy mostek, na skraju polany ambona myśliwych – (dzieci mają się wiec, gdzie wspinać), są tam jeszcze inne atrakcje. Za polaną kolejne 100 m leśną ścieżką dojdziemy( dochodzimy) do leśnej kapliczki. To już teren parku pałacowego w Ujeździe.\nLeśna kapliczka ma swoją historię. Wybudowana została w stylu neogotyckim w 1868 roku przez rodzinę Żółtowskich, jako wotum wdzięczności za szczęśliwy powrót z powstania styczniowego, jednego z członków rodziny. Obiekt został wyremontowany przed uroczystościami z okazji 150-tej rocznicy wybuchu powstania styczniowego, które odbyły się w tym miejscu w styczniu.2013 roku. Udział wtedy wzięło prawie 100 osób, w tym także marszałek województwa wielkopolskiego Marek Woźniak. Odsłonięto na niej tablice pamiątkowe poświęcone uczestnikom Wiosny Ludów 1848 r., powstania wielkopolskiego 1918/1919 i styczniowego, a w którym brali udział także ochotnicy z Ujazdu i pobliskiego Grodziska.\nSpacerując kolejne 200 m. ścieżką dojdziemy do zabudowań dworskich. Dwór z pierwszej połowy XVIII wieku, to fundacja Kacpra Rogalińskiego. Został przebudowany w roku 1868. przez wspomnianą rodzinę Żółtowskich. Dokładną data przebudowy jest znana dzięki listowi w butelce znalezionemu kilka lat temu, podczas remontu pałacu przez obecnego właściciela Ryszarda Wosińskiego.\nPan Ryszard, to barwna postać. W latach 80-tych XX wieku był posłem na Sejm i Naczelnikiem ZHP. Jest kolekcjonerem pamiątek historycznych, znakomitym znawcą dziejów i gawędziarzem.\nDwór jest wydłużony, parterowy, z mieszkalnym poddaszem. Dach ma mansardowy z wystawką na osi i dwiema kondygnacjami lukarn. Po bokach dziewiętnastowieczne przybudówki zwieńczone są pseudobarokowymi szczytami, a od frontu widniej ganek neogotycki na czterech słupach, połączonych tzw. łukiem Tudorów.To jest ciekawostka architektoniczna w naszej okolicy.\nPo obu stronach głównego budynku stoją trzy kwadratowe pawilony z pierwszej połowy XVIII wieku, kryte dachami: cebulastym (z lewej) i w typie pagody chińskiej (po prawej).\nZ boku zachowała się oficyna z XVIII wieku. Cały zespół otoczony jest parkiem krajobrazowym o powierzchni 69,64 ha, z pomnikowymi okazami drzew.\nNa koniec napiszmy jeszcze o Ujeździe – wsi. W zapiskach funkcjonuje od końca XIII wieku, jako własność cystersów z Obry pod Wolsztynem. Około 1580 r. stała się własnością rodu Ujejskich, a następnie w XVIII w. przeszła w ręce Rogalińskich. W 1874 r. nabył wieś Ujazd i Kowalewo Józef Żółtowski. W dobrach tego rodu Ujazd znajdował się do II wojny światowej. Na początku XX w. wieś i majątek, jako jedne z pierwszych w okolicy zostały zelektryfikowane.\nW majątku działała również gorzelnia. Ostatnia właścicielka Ludwika Zółtowska – Beckerowa prowadziła renomowana stadninę koni. Zostały one ewakuowane na wschód w 1939 rokiem, przed wkraczającymi do Polski Niemcami. Niektóre ocalały z wojennej pożogi i zostały przetransportowano do Janowa Podlaskiego. Po II wojnie światowej w pałacu mieścił się dom pomocy społecznej.\nPolecam ten tren na rodzinny wyjazd rowerowy, połączony z piknikiem. Jest to miejsce piękne krajobrazowo i bogate w historię.\nNiepodległości oraz Brązowym Krzyżem Zasługi. Mieczysław Królikowski\n6.3.2017Aktualności, Felietony Sebastiana Skrzypczaka Brak komentarzy\nDziś publikujemy noty biograficzne kolejnego powstańca wielkopolskiego, zaczerpnięte z „Grodziskiego słownika biograficznego powstańców wielkopolskich z 1918/1919 roku”. Książka przygotowana przez środowisko grodziskich regionalistów, skupionych w Towarzystwie Miłośników Ziemi Grodziskiej miała swoją premierę 3 maja tego roku, podczas Pikniku historyczno-wojskowego, zorganizowanego przez grodziskie Starostwo Powiatowe\nUrodził się 10 stycznia 1900 r. w Buku. Jako uczestnik powstania wielkopolskiego walczył w oddziale grodziskim w rejonie Nowego Tomyśla. Podczas starć został ranny. Jeden z pocisków trafił go w szyję.\nPodczas okupacji działał w Armii Krajowej na terenie Makowa Mazowieckiego.\nPo wojnie przejął zakład fotograficzny w Jeleniej Górze, który prowadził do 1950 roku. Po 1951 roku wrócił do Grodziska i także prowadził zakład fotograficzny. Był żonaty z Jadwigą Kostką (1912- 1999). Miał dwóch synów Tadeusza i Lecha. Zmarł 8 października 1969 roku.\nZostał odznaczony Odznaką Grunwaldzka, Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Medalem Niepodległości oraz Brązowym Krzyżem Zasługi.\nUrodził się w 1896 roku. W czasie I wojny światowej został zmobilizowany do armii pruskiej. Walczył w kawalerii. Dosłużył się stopnia podoficera. 12 grudnia 1918 roku powrócił do Grodziska, gdzie natychmiast został mianowany członkiem Rady Robotniczo-Żołnierskiej. Zaangażował się w tworzenie wojsk powstańczych, organizując powstańczy oddział kawalerii. Oddział składał się początkowo z 18 osób. Patrolował okoliczne miejscowości wokół Grodziska, obserwując działalność mieszkających tam Niemców. Jeszcze przed wybuchem walk powstańczych, Królikowski brał udział w akcjach rozbrajania niemieckich żołnierzy w Opalenicy. Następnie przebył szlak bojowy powstańców grodziskich na zachodnim froncie powstania. Uczestniczył w walkach o Rakoniewice, Rostarzewo, Wolsztyn i dalej o Kargowę i Babimost.\nPo zakończeniu powstania wstąpił do I Pułku Ułanów Wielkopolskich (późniejszy 15 Pułk Ułanów Wielkopolskich), z którym wziął udział w wojnie przeciw bolszewikom na froncie litewsko-białoruskim, gdzie służył pod dowództwem gen. Władysława Andersa.\nPo zdemobilizowaniu pracował w grodziskiej ubezpieczalni społecznej. Działał społecznie w Kurkowym Bractwie Strzeleckim.\nŹródła: B. Polak „Grodzisk Wielkopolski-zarys dziejów, D. Matuszewski „ Grodziszczanie pod bronią. Tradycje patriotyczne mieszkańców powiatu grodziskiego”, K. Bielecki „Ziemia grodziska w walce o wyzwolenie narodowe 1918-1919”.\nInformacje uzyskane od rodziny\nGrodziskie historyczne rocznice -2014\nWzorem roku ubiegłego przedstawiamy grodziskim czytelnikom najciekawsze rocznice, które przypadają w roku 2014. Jakie wydarzenie działy się 100, 200 i więcej lat temu w Grodzisku? Jakie jubileusze będą okazją do świętowania przez grodzisczan w tym roku? Przeczytajcie Państwo!\nTrzydzieści lat temu w 1984 roku Grodzisk przekroczył 10 tysięcy mieszkańców. To z pewnością informacja pozytywna w kontekście dzisiejszego, słabego przyrostu demograficznego.\nWe wrześniu minie 75 lat od wkroczenia do Grodziska Niemców. Stało się to 9 września, gdy grodziszczanie zostali poddani niemieckiej okupacji. Intensywna germanizacja, dyskryminacja ludności polskiej, wypędzenie z miasta żyjącej tu ludności żydowskiej, to działania charakterystyczne dla całego kraju, nie tylko Grodziska.\nWatro wspomnieć w kontekście poprzedniej informacji dotyczącej demografii, jak wyglądał Grodzisk sprzed siedmiu i pól dekady. W 1939 roku miasto liczyło 6834 mieszkańców, miało 51 ulic. Działało tu około 50 organizacji społeczno-kulturalnych. Rok 1939, to jeszcze jedna ważna dla Grodziska data, o której mało, kto pamięta. Zatwierdzono oficjalnie herb miasta. Zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dn. 22 lutego 1939 roku zostało opublikowane w Monitorze Polskim.\nNiedawno obchodziliśmy jubileusz grodziskiego kapelmistrza Stanisława Słowińskiego, ale jeszcze większy jubileusz w tym roku będzie obchodziła cała Grodziska Orkiestra Dęta. Minie bowiem 85 lat od momentu, kiedy właściciel grodziskiego browaru Antoni Thum zakupił instrumenty i zapoczątkował tworzenie orkiestry strażackiej, poprzedniczki dzisiejszej GOD.\n90 lat temu w 1924 roku Grodzisk, podobnie jak cały kraj, był areną protestów, demonstracji i strajków. Demonstrowali bezrobotni i słabo wynagradzani robotnicy. O tej rocznicy pewnie nikt w mieście nie będzie wspominał. Nigdy bowiem nie ma klimatu dla walki najbiedniejszych o poprawę swojego losu. Tak teraz, jak i dawniej.\nW tym roku mija 105 lat od chwili ukończenia budowy tutejszego węzła kolejowego, miasto w 1909 otrzymało bezpośrednie połączenie kolejowe z Poznaniem. 105 lat po tym wydarzeniu nadal można z Grodziska pojechać pociągiem do Poznania. Ale już tylko do Poznania. Zniknęły połączenia kolejowe z Kościanem, Opalenicą, Żaganiem i Wągrowcem.\nKolejną instytucją, która obchodzi w tym roku jubileusz jest grodziski szpital. W 1894 roku ukończono budowę fundacji rodziny Mosse. W tym roku minie więc 120 lat od chwili ufundowania szpitala. W bieżącym roku na jubileusz grodziskim władzom powiatowym, prowadzącym obecnie tę placówkę wypada życzyć, aby znów znaleźli się – podobnie jak w XIX wieku – sponsorzy, którzy wspomogą rozbudowę szpitala. Może należy poszukać potomków rodziny Mosse.\nW 1874 roku, a więc 140 lat temu powstała w Grodzisku pierwsza, polska spółka mleczarska w zaborze pruskim. Spółdzielnia Mleczarska nie będzie w Grodzisku obchodzić jubileuszu, bo już nie istnieje. Może ktoś wspomni o dawnej mleczarni, gryząc kanapkę z produkowanym jeszcze „masłem grodziskim”.\nBędzie w tym roku również kilka smutnych rocznic związanych z dużymi pożarami miasta. W 1809 roku, 205 lat temu spłonęło prawie całe śródmieście. W wyniku pożaru Grodzisk zyskał nową zabudowę. Rozebrano m.in. kościół św. Anny i wytyczono nowy plan ulic wg planów architekta Wernicke.\nGrodzisk płonął również w 1689 roku – 325 lat temu oraz w 1424 roku, – 590 lat temu.\nJedną z najważniejszych rocznic, którą obchodzić będziemy w tym roku jest 220 rocznica insurekcji kościuszkowskiej. W Grodzisku mieszkańcy uzbrojeni w piki i kosy, przywiezione wcześniej do klasztoru, wypędzili Prusaków i przyłączyli się do walczących oddziałów insurekcyjnych.\nW 1579 roku, 435 lat temu do Grodziska przybył Melchior Nehring, przenosząc tutaj z Poznania swoja luterańską drukarnię. Nehring wydał w Grodzisku około dziesięć dzieł literackich. Dziesięć lat wcześniej przybył do Grodziska Erazm Gliczner – pisarz i pedagog. Pastor kościoła ewangelickiego. Był super intendentem kościołów ewangelickich w Wielkopolsce. Zorganizował w naszym mieści szkołę teologiczną. Grodzisk w tych czasach był ważnym centrum reformacji nie tylko w Wielkopolsce, ale w całej Rzeczypospolitej.\nW średniowiecznych źródłach znajdujemy informację pochodzącą z roku 1444, a wiec sprzed 570 lat. Mówi ona, że Grodzisk znajduje się w powiecie kościańskim. Do powiatu kościańskiego miasto przynależało do końca istnienia Księstwa Warszawskiego, a wiec do roku 1815.\n700 lat mija w tym roku od dwóch ważnych dla miasta wydarzeń. Nasze ziemie przestają być częścią dzielnicy śląskiej. W 1314 roku Wielkopolska zostaje odbita przez księcia kujawskiego Władysława zwanego Łokietkiem, późniejszego króla Polski. Dla naszego miasta zmiana ta nie jest korzystną. W myśl wyobrażeń książąt śląskich, którzy przez dwa lata władali Grodziskiem jak i Wielkopolską, miasto miało być siedzibą dystryktu (okręgu administracyjnego). Z chwilą porażki książąt śląskich szansa na wzmocnienie rangi Grodziska została utracona. W tym samym roku przestała funkcjonować mannica książęca, w której wybijano monetę – kwartnik z napisem „De Grodis”.\nNa tym kończymy przegląd rocznicowych jubileuszy historycznych A.D. 2014, związanych z naszym miastem. Niestety przeważają rocznice smutne i niekorzystne. Miejmy nadzieję – na przekór historii – że rozpoczęty przed miesiącem rok zapisze się w dziejach miasta i jego mieszkańców pozytywnymi zdarzeniami.\n75 lat grodziskiego herbu\n5.3.2017Aktualności, Felietony Sebastiana Skrzypczaka Brak komentarzy\nMija właśnie 75 lat, od kiedy oficjalnie patronuje naszemu miastu królewski herb. Zatwierdzony został treścią obwieszczenia o nadaniu herbu przez Prezesa Rady Ministrów. To ważne wydarzenie naznaczone jest datą 12 października 1938 roku (Dz. U. R. P. Nr 2, poz z 1939 r.). Decyzja ta weszła w życie zarządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 22 lutego 1939 roku, zgodnie z art 4 ust.(3) rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia 1927 roku o godłach i barwach państwowych oraz o oznakach i pieczęciach. Decyzję podjęto w porozumieniu z Ministrem Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.\nWszyscy grodziszczanie utożsamiają herb z królem Przemysłem II, który wg tradycji miał nadać miastu prawa miejskie. Tymczasem jego pochodzenie jest związane z innym polskim monarchą.\nHistoria grodziskiego herbu sięga dalej, przed przytoczoną datą jego sformalizowania w 1939 roku. Jak powszechnie wiadomo tradycja wywodzi miasto od roku 1303. Każdy ośrodek posiadający prawa miejskie, już w XIII stuleciu posiadał swój herb – godło. W przypadku Grodziska był to pierwotnie konar drzewa lipy. Analogie do dawnego grodziskiego herbu znaleźć możemy do dziś w herbach sąsiednich miast, a dokładnie w Buku, Opalenicy i w Rakoniewicach. Ten herb poszedł jednak w naszym mieście w zapomnienie, a wraz ze zmianami przynależności własnościowej miasta, zmienił się również jego symbol.\nW XIV wieku Grodzisk na krótko znalazł się w rękach królewskich. Kazimierz Wielki oddał wtedy miasto w lenno Mikołajowi Tomickiemu, a następnie zostało ono wykupione przez Stanisława Zbąskiego. Na dokumencie przekazania miasta w lenno, prawdopodobnie pojawiła się pieczęć majestatyczna króla Kazimierza Wielkiego. Ta pieczęć stała się wzorem dla ustanowionej początkowo pieczęci herbowej miasta. Zachowana pieczęć majestatyczna Kazimierza Wielkiego z 1334 roku wyobraża króla w koronie, siedzącego na tronie o elementach poetyckich, trzymającego w prawej ręce berło, a w lewej jabłko królewskie.\nW latach osiemdziesiątych Albin Łącki, nie żyjący już dziś przyrodnik i artysta z Rakoniewic, wykonał akwarelę i akwawafortę herbu miasta. Jego pierwowzór znajduje się w witrażu gmachu grodziskiego sądu. Przedstawia ona tarczę heraldyczną, z wizerunkiem siedzącego na tronie – o cechach gotyckich – monarchę. Tarcza herbowa znajduje się w stylizowanym otoku roślinnym.\nPonad herbem widoczny jest półpancerz, a nad nim hełm. Ponad hełmem są trzy baszty. Otoczenie heraldyczne nawiązuje do rycerskiego charakteru miasta, albowiem Grodzisk był zawsze własnością rodów rycerskich i szlacheckich.\nHerb Grodziska, według wspomnianego na wstępie rozporządzenia, przedstawiał następujący wizerunek:\n„(…) W polu błękitnym król na tronie złotym, w koronie, z berłem w ręce prawej, z jabłkiem w ręce lewej. Twarz, szyja i ręce królewskie, barwy naturalnej. Włosy jasne. Korona, berło i jabłko – złote. Tunika królewska – biała z obramowaniem złotym przy rękawach, płaszcz – czerwony obramowany złotem, spięty na prawym ramieniu klamrą złotą. Trzewiki czerwone (..).”\nDokument podpisał w zastępstwie Ministra Spraw Wewnętrznych – podsekretarz stanu Władysław Korsak.\nKonflikt Żydów grodziskich z zakonnikami.\n4.3.2017Aktualności, Felietony Sebastiana Skrzypczaka Brak komentarzy\nW 1662 roku kasztelan nakielski Jan Leopold Opaliński, ówczesny właściciel Grodziska, sprowadził do miasta zakonników bernardyńskich i ufundował dla nich klasztor wraz kościołem. Pobudowano kościół według barokowych wzorców, prawdopodobnie w tym samym roku. Wszystko to zostało umiejscowione na ówczesnych krańcach miasta, poza murami, w pobliżu bramy bukowskiej.\nPrzy budowie nowego kościoła klasztornego, który pierwotnie miał być drewniany, zabrano Żydom przylegający do gruntu klasztornego cmentarz. Wyznaczono im inny teren, leżący na terenie, gdzie dziś wznosi się Grodziska Hala Sportowa i Zespól Szkół Ponadgimnazjalnych. Sytuacja ta wywołała niezadowolenie miejscowych Żydów, którzy nadal chodzili na stary kirkut i odprawiali przy grobach głośne modły. Warto przy tej okazji wspomnieć, że dla wyznawców judaizmu, miejsce pochówku jest miejscem uświęconym na wieki.\nPewnego dnia, na stary cmentarz w sąsiedztwie klasztoru, zeszło się około 50 Żydów, którzy poczęli głośno odprawiać modły za zmarłych. Modlitwy te wzbudziły niechęć zakonników – bernardynów, którzy postanowili skierować oficjalną skargę, przeciwko religijnym konkurentom.\nDo ówczesnego syndyka miejskiego zostało złożona skarga. Syndyk, czyli w tamtym czasie urzędnik miejski, dbający o porządek i sprawiedliwość w sądach, a wybierany przez właściciela miasta, znany z imienia Jakub Tarczewski, w lutym 1666 roku wniósł skargę na gminę żydowską w Grodzisku, do posesora dóbr grodziskich Jana Karola Daniełłowicza. Posesor konflikt religijny rozstrzygnął w oparciu o własne preferencje wyznaniowe, zakazując awanturowania się Żydom w pobliżu kościoła bernardyńskiego.\n– (…) „Aby Żydzi Grodziska (..)/ Possessione mea żadnych do Kierchała tego schadzek, lamentów ani dewocey swoich czynic się nie ważyli”.\nWyrok podpisany został przez Jana Karola z Żurowa na Wiśniowcu Daniełłowicza, krajczego koronnego lubelskiego, starostę parczewskiego, pułkownika Jego Królewskiej Mości z dn. 26 czerwca 1676 roku.\nGrodziscy Żydzi z lekceważeniem odnieśli się do werdyktu. Nie ustały praktyki na zlikwidowanym cmentarzu. W opinii zakonników zachowania Żydów stały się jeszcze bardziej agresywne.\nW jedną z niedziel uczestnicy cmentarnego nabożeństwa rzucili się z kijami i kamieniami na Gwardiana grodziskich Bernardynów, który miał napominać ich, że nie przestrzegają wyroku.\nNie znamy obiektywnej relacji z tego wydarzenia, jednak mamy informację o tym, że incydent zaowocował wznowieniem sądowego sporu katolicko-żydowskiego w Grodzisku. Sprawa tym razem trafiła na szczebel trybunału sejmowego. W kolejnym roku 1677 trybunał ów na posiedzeniu w Piotrkowie rozstrzygnął, aby sporny teren objąć jurysdykcją królewską. Na cmentarzu żydowskim wbito sztandar królewski, co miało symbolizować, że obszar ów jest objęty szczególną opieką królewską. Prawdopodobnie wyrok ten wyhamował spór miedzy stronami, ponieważ opracowania i dokumenty nie relacjonują już jego przebiegu.\nW kolejnych latach na skutek wojen, obcych najazdów i prześladowań, Żydzi grodziscy doznali znacznie większych szkód. W 1704 roku miasto opuścił rabin, a w 1708/09 roku pożar zniszczył całą dzielnicę żydowską w Grodzisku.\n*Na podst. opracowań J. Chrzanowskiego poświęconych grodziskim Żydów\nPromocja polskiego handlu 100 lat temu.\n3.3.2017Aktualności, Felietony Sebastiana Skrzypczaka Brak komentarzy\nDziś w dobie supermarketów i wszechobecnej konsumpcji przebijają się nie rzadko głosy o tym, aby kupować polskie produkty, polskich wytwórców w polskich sklepach. Okazuje się, że takie nawoływanie i promocja naszych polskich produktów była aktualna już sto lat temu. Okoliczności były tylko trochę inne. Dziś konkurentem polskiego, lokalnego producenta czy handlowca jest wytwórca z Europy Zachodniej bądź Azji, działający w ramach międzynarodowego koncernu – korporacji. Przed stu laty był to częściej żydowski, bądź niemiecki sąsiad prowadzący swój sklep lub zakład rzemieślniczy nierzadko po drugiej stronie ulicy. Dziś konkurent zagraniczny korzystający z wielkiego kapitału jest zazwyczaj potężniejszy, wtedy konkurencja była bardziej wyrównana. Przeczytajcie Państwo jak przed równo stu laty zwalczano obcą konkurencje w mieście Grodzisku. Relacja pochodzi z gazety „Postęp” znanej z antysemickiego nastawienia. Pismo poświęcone było sprawom rzemieślniczym, przemysłowym i handlowym” ukazywało się z przerwami od 1890 r. aż do II wojny światowej. Można w nim było znaleźć „wiadomości zawodowe”, informacje „z życia towarzystw” zrzeszających rzemieślników i przemysłowców czy kronikę miejską i prowincjonalną, relacjonującą bieżące wydarzenia. Ale o charakterze pisma decydowało silnie antysemickie nastawienie redakcji. Początkowo „Postęp” ukazywał się w czwartki i w niedziele. Po odzyskaniu niepodległości stał się dziennikiem narodowo-chrześcijańskim, na którego łamach toczyła się antysemicka krucjata.\nGrodzisk na przełomie XIX i XX wieku to konglomerat trzech społeczności: Polaków, Niemców i Żydów. Miejscowi działacze endecji nawołują w tamtym okresie do popierania polskiego handlu i przemysłu w myśl zasady „swój do swego”\nAutor artykułu z gazety endeckiej „Postęp” pisze w wydaniu z 1914 roku: O haśle „Swój do swego pisano i mówiono bardzo wiele, jednakże ludzie, którzy kpią sobie z tego hasła zanoszą grosz do innych. Pod tym względem góruje nasze miasto Grodzisk, bo też zapewne w żadnym mieście nie ma tylu Żydów co tutaj, ludzie lgną do nich całymi masami, co można zauważyć w targi i w niedzielę. Nie mówię już o warstwach robotniczych, które tutaj specjalny pociąg mają do Żydów, a których nikt tutaj w tym kierunku nie oświeca, ale te nasze panie rzemieślniczki, bo nawet panie, które na zewnątrz pragną świecić dobrym przykładem, a Żydów odwiedzają i od nich resztki kupują. Są to objawy świadczące o lekceważeniu polskiego handlu i przemysłu, ale także o bardzo biernym uświadamianiu pań naszych co do poczucia obowiązku. Wobec tego wszystkiego pytam się, jak daleko zajdziemy popierając tak handel i przemysł obcy i nam wrogi?\nOpór przeciw germanizacji w grodziskiej parafii\nZjawisko germanizacji znamy z podręczników historii. Wszyscy kojarzą sprawy rugowania chłopów polskich z ziemi, zakazu używania języka polskiego w administracji, w szkołach, zniemczanie nazw miejscowości i ulic. Na naszym terenie wspominamy powszechnie znanego uporczywego chłopa Michała Drzymałę, który stał się symbolem walki z germanizacją i swoją postawą zasłynął w całym kraju.\nMniej znany przykład walki o polskość, to sytuacja z obsadą probostwa w Grodzisku w 1876 roku. Rząd niemiecki ogłosił wtedy tzw. „ustawy majowe”, które umożliwiały w sposób bezpośredni ingerowanie w działalność władz duchownych, poprzez uzyskanie wpływu na obsadę stanowisk kościelnych, a nawet prawo sprzeciwu przy nominacjach duchownych. Radykalnym zmianom poddano system kształcenia księży. Odtąd wymagano od nich ukończenia gimnazjum świeckiego i trzyletnich studiów teologicznych na uniwersytetach niemieckich, zakończonych wymaganymi egzaminami.\nJednak największe kontrowersje budziła możliwość ustanawiania tzw. „proboszczów rządowych”, którzy obejmowali parafię bez wymaganej zgody władz duchownych. Takie działania miały doprowadzić do rozbicia środowisk kościelnych.\nPolityka pruska spotkała się ze zdecydowanym sprzeciwem polskiej hierarchii Kościoła Katolickiego, co między innymi doprowadziło do uwięzienia arcybiskupa Mieczysława Ledóchowskiego. Uwięziono również sporą grupę księży, a wielu z nich odsiadywało swoje wyroki także w grodziskim więzieniu.\n6 listopada 1876 roku pruskie władze wprowadziły na stanowisko proboszcza tutejszej parafii księdza Marcina Gutzmera. Nastąpiło to w okolicznościach zgoła niecodziennych. Nowy duszpasterz został wprowadzony na parafię grodziską w towarzystwie landrata powiatu bukowskiego, burmistrza Grodziska i w asyście 10 żandarmów. Pisano wówczas, że ceremonia odbyła się w skandalicznych okolicznościach.\n„Pan Radca ziemiański wezwał ks. Fórmanowicza do wydania kluczy od kościoła, na co odebrał odpowiedź, że klucze te powierzyła mu prawowita władza duchowna i że przeto, jedynie tejże władzy duchowej klucze wydać może, ale nigdy nie panu Gutzmerowi, którego za proboszcza swego nie uznaje. Po tym stanowczem i kapłańskiem oświadczeniu ks. Fórmanowicza, wzięto się do otwierania kościoła gwałtem. Głównej bramy kościoła żadną miarą było otworzyć, więc się udano do bocznych drzwi: pierwsze zewnętrzne dosyć łatwo wyłamano, do drugich zaś potrzebowano siekiery, którą jeden z żandarmów, z bojaźni przed ludem, ukrytą pod płaszczem przyniósł, bo go nikt nie chciał w tem wyręczyć. Jakiś parobek oświadczył, że woli uciec zaraz z Grodziska, aniżeli do takiej roboty siekierę nieść. Wyłupano kawał drzwi w ten sposób otworzono Dom Boży p. Gutzmerowi, którego pan radca wprowadził. Pan Gutzmer przebrany był w surdut, w pludry na buty spuszczone, a miał dziwny na twarzy uśmiech. Na progu zwrócił mu ksiądz Fórmanowicz uwagę, na co się naraża i że sam z siebie klątwę na siebie ściągnie i zaklinał go na Boga żywego, aby nie kalał świątyni pańskiej. Wszystko na próżno. P. Gutzmer z uśmiechem odpowiedział, że już przeszło dwa lata czeka i że w końcu, to wyczekiwanie mu się sprzykrzyło. Dlaczego zaś to robi, to później powie. Na to odrzekł ksiądz Fórmanowicz: „później już z sobą mówić nie będziemy mogli”. Po przekroczeniu progów kościelnych przez ks. Gutzmera, ustąpili księża i lud także się rozszedł spokojnie i z godnością, odpowiednią chwili tak bolesnej. Uczynił tak na głos i prośby właściwego pasterza swego, księdza Fórmanowicza, którego przez 10 lat słuchał z miłością i poważaniem. Uwięziono w prawdzie 4 osoby, ale z nich, zaraz 3 wypuszczono na wolność. P. Gutzmer nie mogąc się dostać do zakrystii, przeszedł przez kościół i wrócił w towarzystwie żandarmów do hotelu”.\nKsiądz Gutzmer nie miał w Grodzisku łatwo. Grodziszczanie przez ponad 10 lat bojkotowali parafialny kościół farny. Większość wiernych przeniosła się do kościoła klasztornego, który po kasacie klasztoru bernardynów, około 1835 roku należał wówczas do rządu pruskiego (fiskusa). Sam proboszcz Gutzmer obłożony został ekskomuniką za objęcie parafii bez zgody władz duchownych. Natomiast władze pruskie starały się wspierać „rządowego” proboszcza i zamierzały nawet podzielić parafię grodziską na polską i niemiecką. Pomysł jednak upadł, ponieważ nie zebrano wystarczającej liczby katolików pochodzenia niemieckiego. Represjonowano również katolików bojkotujących ks. Gutzmera. Ostatecznie ksiądz Marcin Gutzmer pokajał się przed władzą duchowną i sam opuścił probostwo grodziskie w lipcu 1886 roku.\nNa podstawie artykułu Dariusza Matuszewskiego, ze zmianami dokonanymi za zgodą autora przez S. Skrzypczaka.\nKobylniki – historia pod grodziskiej wsi.\n19.12.2016Felietony Sebastiana Skrzypczaka Brak komentarzy\nNa południowy zachód od Grodziska znajduje się wieś Kobylniki. Kiedyś składająca się trzech oddzielonych części, spośród których dwie zostały włączone w 2001 r. w obręb miasta Grodziska. To spowodowało, że dzisiejsze Kobylniki mają „kadłubowy” charakter – składają się jedynie z dawnej górnej części. Wielu mieszkańców włączonych do miasta części Kobylnik Dolnych czy Środkowych, nadal uprawia rolę, jednak większość zajmuje się działalnością o nie rolniczym charakterze.\nKobylniki to dość stara osada. Jej korzenie sięgają prawdopodobnie początków XV w. Nazwa sugeruje, iż wieś mogła powstać znacznie wcześniej z uwagi na pochodzenie jej nazwy. Kobylniki to popularna nazwa wsi służebnej. W okresie średniowiecza grody otoczone były wsiami służebnymi, których mieszkańcy posiadali obowiązek dostarczania danin w naturze na potrzeby Pana Grodowego. Jeżeli chcielibyśmy sugerować się nazwą to dawni mieszkańcy Kobylnik musieli by dostarczać do grodu kobyły – czyli konie. W okolicy Grodziska zachowały się inne wsie, których nazwy również pochodzą od wsi służebnych : Woźniki, Strzelce, Rataje, Szewce. Te wsie służebne jednak były związane prawdopodobnie z grodami w Drużyniu i Modrzu, które w okresie wczesnych Piastów odgrywały rolę centrów administracyjnych dla naszej okolicy. Wieś Kobylniki i jej mieszkańcy w kolejnych stuleciach dzielili losy sąsiedniego Grodziska. Należała więc do majątku, którego właścicielami były rody, które władały Grodziskiem. Najbardziej znane z nich to Ostrorogowie i Opalińscy. Po klęsce rozbiorów zapanowali w naszej okolicy Prusacy i wieś zaczęto nazywać po niemiecku Koppeln.\nW okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) Kobylniki należały do wsi większych w ówczesnym powiecie bukowskim, który dzielił się na cztery okręgi (bukowski, grodziski, nowotomyski oraz lwówecki ). Kobylniki należały do okręgu grodziskiego i nadal stanowiły część majątku Grodzisk (Grätz), którego właścicielem był wówczas Szolc i Łubieński. Według spisu urzędowego z 1837 roku wieś liczyła wtedy 276 mieszkańców i 44 dymów (domostw). Jej cechą charakterystyczną była rozproszona zabudowa.\nW XIX w. po epidemii cholery w okolicach Grodziska na terenie ówczesnej wsi umiejscowiono cmentarz dla zmarłych podczas epidemii. Miał on się znajdować w okolicy dzisiejszej ulicy Wypoczynkowej. Potwierdzeniem istnienia nekropolii nastąpiło podczas gazyfikacji, kiedy natrafiono na resztki szkieletów. Pamiątką po tym cmentarzyku jest krzyż stojący do dnia dzisiejszego na skrzyżowaniu dzisiejszej ulicy Wypoczynkowej, Nowej i Dolnej.\nZ różnymi miejscami w rozległych dawniej Kobylnikach związane są różne legendarne opowieści. Na pograniczu Kobylnik i Zdroju istniało bagniste obniżenie terenu. Jeszcze pod koniec XX wieku mówiono, że w tym miejscu był w dawnych czasach kościół, który zapadł się pod ziemię.\nBardzo znana jest legenda związana z mostkiem na ścieżce z Kobylnik do Grodziska zwanym popularnie „ławami”. Podobno swego czasu, był to most niezwykle groźny dla młodych dziewcząt. Jakaś straszna ręka wysuwała się między deskami kładki i chwytała je za nogi… . Tak naprawdę nikt nigdy nie widział do kogo należała tajemnicza ręka, ponieważ chodziły słuchy, że wielu żywych właśnie w tym „wyręczało” duchy, stojąc sobie żarty z niewinnych panien. Wg. relacji, przechodząc przez „ławy”, można było usłyszeć również płacz lub śmiech dziecka rozchodzący się z szuwarów.\nW połowie XIX w. we wsi Prusacy utworzyli szkołę. Nauka odbywała się w niej w języku polskim i niemieckim. Do szkoły oprócz mieszkańców Kobylnik uczęszczały również dzieci ze wsi Piaski, ponadto Młyniewa i Chrustowa. Z biegiem czasu rosła liczba dzieci i stara szkoła stała się zbyt ciasna, pomimo, iż do szkoły tej uczęszczały dzieci tylko z części wschodniej Kobylnik. Z części zachodniej chodziły do Zdroju. Zachodziła więc potrzeba wybudowania nowej, większej szkoły. Mieszkańcy Kobylnik rozpoczęli zbiórkę pieniędzy. Ówczesny kierownik szkoły A. Kosmehl wystąpił z wnioskiem o subwencję państwową. Koszty budowy szkoły rozłożyły się w połowie na pieniądze państwowe i w połowie o pieniądze zbierane przez mieszkańców wsi. W roku 1896 rozpoczęto budowę nowej szkoły, a inwestycję zakończono w roku 1897.\nPo powstaniu wielkopolskim wieś Kobylniki, jak cała ziemia grodziska, zostały włączone do państwa polskiego. Szkoła mająca być oznaką pruskich wpływów została wtedy spolonizowana. Nastąpiła zmiana języka wykładowego z niemieckiego na polski, zmieniono również kadrę nauczycielską i kierownictwo szkoły. Po przewrocie majowym w 1926 r. i zmianie politycznej rzeczywistości, kiedy władze przejęli ludzie związani z Józefem Piłsudskim, kierownikiem szkoły w ówczesnych Kobylnikach został Józef Rejdych. -legionista i „piłsudczyk” pochodzący ze wschodniej Polski. Rejdych kierował placówka szkolna w Kobylnikach do wybuchu II wojny światowej. We wrześniu 1939 r. jako rezerwista został zmobilizowany i dostał się do niewoli sowieckiej. Trafił do Kozielska i zginął w Katyniu. Od września tego roku został Patronem kobylnickiej szkoły.\nInną znana postacią związaną z Kobylnikami był urodzony w tej miejscowości jeden z najbardziej odważnych i zasłużonych powstańców wielkopolskich z ziemi grodziskiej. Antoni Janus. Ten grodziski zawadiaka i bohater urodził się w Kobylnikach w 1897r.\nW czasie I wojny światowej walczył jako marynarz na niemieckim okręcie wojennym „Wolf”. Po zakończeniu działań wojennych wrócił do Grodziska i w listopadzie 1918 r. zaangażował się w przygotowania do wybuchu powstania wielkopolskiego. Brał udział w rozbrajaniu niemieckich transportów kolejowych na linii Poznań-Berlin. Dzięki niemu zdobyto znaczne ilości broni dla powstańców. Awansowany na stopień sierżanta został mianowany dowódcą plutonu w grodziskiej kompanii powstańczej. Szczególną odwagą wykazał się w czasie obrony dworca kolejowego w Rakoniewicach 3 stycznia 1919 r., za co został odznaczony orderem Virtuti Militari. W kolejnym boju pod Jaromierzem dostał się do niemieckiej niewoli i jako dezerter został skazany na karę śmierci. W drodze na miejsce egzekucji udało mu się jednak zbiec i wrócić do Grodziska. W okresie międzywojennym pracował jako woźny sądowy w Grodzisku. Po wybuchu II wojny światowej ukrywał się jako były powstaniec, ale aresztowany przez gestapo w 1941 r. został zesłany do KL Auschwitz, gdzie zmarł 21 marca 1942 r.\nOkupacja niemiecka w Kobylnikach zaczęła się 6 września 1939 roku, kiedy Niemcy wkroczyli do wsi. W końcu 1939 roku otworzyli szkołę organizując naukę w języku niemieckim. W roku 1941 została ona jednak zamknięta i urządzono w niej biuro przesiedleńcze tzw. ”SS Arbeitstab”, które funkcjonowało do końca wojny.\nW okresie powojennym we wsi przywrócono polska szkolę. W latach 80-tych społeczność wsi podjęła trud budowy nowej szkoły, którą ulokowano naprzeciw starego budynku. Ostatecznie ta inwestycja nie została dokończona, a budynek służy dziś jako … piekarnia.\nW początkach XXI w. szkołę jednak rozbudowano i dziś jest ona chlubą społeczności, która jak wspominaliśmy na wstępie została przedzielona administracyjnie na wieś i miasto. „Nowe” czasy spowodowały również nowe spojrzenie na jej obszar. Miejscowość po przyłączeniu Dolnych i Środkowych Kobylnik do miasta i poprawie infrastruktury drogowej stała się bardzo atrakcyjnym terenem dla osiedlających się nowych mieszkańców. Jak grzyby po deszczu w tym rejonie w ostatnich latach powstają nowe domy, kontrastując z pozostałymi pomiędzy nimi nielicznymi gospodarstwami rolnymi.\nAutor dziękuje Andrzejowi Mańkowskiemu, za pomoc przy pisaniu tekstu.


O co pytać na rozmowie kwalifikacyjnej | Centrum Kariery\nby adminPosted on 18/03/2021 08/03/2021\nWarto się zastanowić, jakie pytania, kiedy i komu możemy zadawać, a jakich powinno się unikać. Innego rodzaju informacje kandydaci zdobędą w rozmowie z konsultantem firmy doradztwa personalnego, innego z przedstawicielem działu HR firmy, do której aplikują, a jeszcze inne w rozmowie z bezpośrednim przełożonym. Sprawdź, o co pytać na rozmowie kwalifikacyjnej.\nRozmawiając z konsultantem firmy rekrutacyjnej możemy oczekiwać obiektywności, przedstawienia firmy oraz kontekstu potrzeby rekrutacyjnej pracodawcy.\n✔ Kandydaci mogą swobodnie zadać pytania, które dadzą ogólny obraz pracy: o warunki zatrudnienia zarówno finansowe, jak i formalne.\n✔ Celem powinno być również poznanie struktury organizacji, liczby pracowników.\n✔ Bardzo cenna jest możliwość uzyskania wiedzy o historii danego stanowiska. Jak wyglądało ono wcześniej, kto je obejmował i dlaczego wakat się zwolnił. Pozwoli to na zrozumienie oczekiwań pracodawcy.\n✔ Rekruter często posiada pogląd, jakimi cechami powinna wyróżniać się dana osoba na stanowisku.\nWarto zapytać jak duży nacisk należy położyć na charyzmę, kwestię związaną z kreatywnością lub dynamizmem. Odpowiedzi konsultanta powinny pomóc kandydatowi podjąć świadomą decyzję o udziale w kolejnych etapach procesu rekrutacyjnego.\nPytając reprezentanta działu HR\nPytania zadawane reprezentantowi działu HR mogą dotyczyć poznania kultury organizacyjnej i atmosfery w firmie. Podczas tego etapu rekrutacji kandydaci powinni starać się poznać:\n✔ funkcjonowanie firmy od środka,\n✔ sposoby oceny pracowników,\n✔ oferowane szkolenia,\n✔ warunki awansu.\nSpokojnie można wtedy zapytać o dalsze plany rozwojowe firmy oraz działu, do jakiego aplikujemy. Warto również zapytać o przyszłych partnerów biznesowych zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz organizacji.\nPytając przyszłego przełożonego\nNa tym etapie kandydaci mogą sobie pozwolić na głębsze wejście w specyfikę codziennych obowiązków. Podczas rozmowy z przyszłym szefem swobodnie można zapytać:\n✔ jakie metody pracy są stosowane,\n✔ z jakimi wyzwaniami mierzy się dział,\n✔ jakie są silne obszary, a które wymagają zwiększonego zaangażowania.\nWarto zadać też pytania mające na celu ustalenie preferowanej formy współpracy – czy potencjalny przełożony stawia na indywidualizm i samodzielność czy ceni bardziej pracę grupową. Można się też dowiedzieć dokładnie o formę raportowania, a także poprosić o przedstawienie profilu zawodowego i osobowościowego pozostałych członków zespołu.\nPo pierwsze powinno się unikać pytań „kiedy mogę zacząć, przyjść na dzień próbny, czy jestem zatrudniony?”. Takie informacje zostaną przekazane na ostatnim etapie rekrutacji. Zadanie ich zbyt wcześnie sprawia wrażenie niepoważnego i nieprzemyślanego podejścia do rekrutacji. Kolejną grupą pytań, której trzeba unikać są pytania o poglądy, stosunek pracodawcy do powiększania rodziny bądź orientacji seksualnej. Rozpoczęcie współpracy od pytania czy w firmie nie ma przeciwwskazań do półrocznych urlopów nie jest najlepszym pomysłem. Nie najlepiej odbierane są również pytania przesadnie drobiazgowe, np. o obchody świąt w firmie czy organizowane imprezy. Skłaniają one osobę rekrutującą do zastanowienia się, jaka jest motywacja kandydata – czy nowe wyzwania zawodowe, czy rozrywka.\nOczywiście zrozumiała jest chęć poznania firmy z mniej formalnej strony, ale o takie kwestie lepiej podpytać znajomych z branży, czy przejrzeć profile firmy w social media, takich jak Profile Pracodawcy, na których często znajdują się informacje z codziennego życia firmy. Ostatnią ważną kwestią jest niepowtarzanie się. Jeśli kandydat raz zadał już pytanie, jego powtórzenie może być odebrane, jako brak zaangażowania i uwagi do słów rozmówcy. Dlatego warto słuchać uważnie – to klucz do udanej rozmowy kwalifikacyjnej.\nPosted in Porady rekrutacyjneTagged działanie, efektywność, kariera, rekrutacja, rozmowa kwalifikacyjna, rozmowa rekrutacyjna, ścieżka kariery, szukam pracy, szukanie pracy\nPrev Tęsknimy za pracą z biura. Badanie Skanska\nNext Weekendowy przegląd pracy: 19 marca 2021 r.


DYSTANSOWANIE SIĘ - Win-Project\n16 lutDYSTANSOWANIE SIĘ\nProponuję kolejne zadanie do zastanowienia się. (Jestem w podróży i mam ograniczoną możliwość pisania długich wpisów. Ale wrócę później do tematu dorzeczności życzeń i wyznań w sytuacji kłótni czy dysbalansu). Proponuję teraz zastanowić się nad tematem różnicy pomiędzy oddzielaniem granic (z kimkolwiek) i dystansowaniem się. Czy to jest to samo? Jeśli nie, to na czym polega dystansowanie się i na czym oddzielanie granic? Czy można się zdystansować nie oddzielając granic? Czy dystansowanie się jest równoznaczne oddzieleniu granic? Czy to są ważne umiejętności czy tylko formalność? Czy często się przydaje umiejętność oddzielania granic? W jakich sytuacjach?\nTrudne pytania czy takie sobie? Piszcie proszę <3\ndystansowanie się, określenie granic\nAdrianna, 17 lutego 2018\tOdpowiedz\nPytania coraz trudniejsze :-)\nMysle ze oddzielanie granic nie jest jednoznaczne z dystansowaniem sie\nMozna miec oddzielone granice i nie byc zdystansowanym i na odwrot zdystansowanie moze miec miejsce rowniez wtedy kiedy mamy z kims zlane granice\ntylko przyklady trudno mi wymyslic\nBardzo dobrze Pani napisała! Czemu trudno o przykłady? :)\nLilka, 17 lutego 2018\tOdpowiedz\nOddzielenie granic jest postępowaniem właściwym w stosunku do wszystkich ludzi. Także tych, których kochamy. Dajemy komuś i sobie przestrzeń do życia. Ważna jestem „ja”, bo nie jestem częścią kogoś. Mogę żyć bez wczepienia się w kogoś. Jestem bytem odrębnym. Ktoś nie jest mi potrzebny do życia jak tlen. Natomiast z dystansowaniem się może być różnie ... To zachowanie ekologiczne lub toksyczne. Ekologiczne - gdy ratujemy siebie przed zrobieniem z siebie ofiary albo - tylko - aż - idiotki ;-). Natomiast toksyczne bywa, gdy czlowiek dystansuje się żeby manipulować, żeby grać na uczuciach dobrego człowieka, odsuwa się będąc w zwiazku, ucieka od spraw ważnych, od problemów, które można rozwiązać. Tak sobie myślę, ale czy słusznie ...?\nZamyślona, 17 lutego 2018\tOdpowiedz\nDziękuję Pani Tatiano, że skłania Pani do myślenia. Wydaje mi się, że oddzielenie granic to "normalny" stan, nie powinniśmy zlewać granic w żadnych relacjach. Nie można się zdystansować nie oddzielając granic. Dystansowanie się i oddzielanie granic to bardzo trudne umiejętności, zwłaszcza dla osoby w stanie minusa, ale bardzo przydatne dla naszego samorozwoju. Po prostu niezbędne w naszym szczęśliwym życiu. Dystansowanie się to oddzielenie granic plus realne "odsunięcie się" psychiczne i fizyczne. Tak myślę.\n"Dystansowanie się to oddzielenie granic plus realne „odsunięcie się” psychiczne i fizyczne" - nie, nie to samo. Właśnie dlatego, że wydawało mi się, że tak myśli sporo osób, zadałam te pytania. Postaram się odpowiedzieć w najbliższym czasie, to ważne :)\nNatqlia, 17 lutego 2018\tOdpowiedz\nTo ze Pani artykuły dają do myślenia to wiadomo ale zdjęcia wybierane do postów robią nie mniejsze zainteresowanie ;)\nJestem minusem, który nie mógł znieść huśtawki czułości, obojętności, tajemnic i dystansowania się plusa. Postawiłam ultimatum i dowiedziałam się, że skoro nie umiem czekać (niby na co?) to - „zrywamy” ... (jakie My??? Raczej On zrywa). Tak sobie myślę, że „trzymanie dystansu” to domena plusa. A w skrajnym przypadku plus to psychopata, który nie jest w stanie zbudować związku, bo nie nigdy nie angażuje się, nie kocha, a jedynie używa drugiej osoby cały czas pilnując czy , aby lepsza nie pojawi się w jego otoczeniu. On planuje wspólną przyszłość, ale gdy przychodzi do realizacji - natychmiast się dystansuje. Czasami nie warto dopatrywać się plusa w osobie, która jest po prostu niebezpieczna i toksyczna. Trzeba jak najdalej uciekać. Proszę o poruszenie tematu osób o cechach psychopaty, który czerpie radość z zadawania cierpienia, trzymania w niepewności i poczucia władzy nad minusem.\nMonika, 12 kwietnia 2019\tOdpowiedz\nByłam w podobnym związku, byłam minusem i podobne mam odczucia. Pozdrawiam\nOla, 17 lutego 2018\tOdpowiedz\nJa mysle, ze to nie to samo. Zdystznsowac sie majac zlane granice: np minus, ktory chce wyjsc z minusa I najpierw dystansuje sie fizycznie I psychicznie a wiadomo, ze w srodku ma dalej wielka figure plusa\nSonia, 17 lutego 2018\tOdpowiedz\nDystansowanie się to zabieranie " siebie samego od drugiej osoby" czyli tak jak Pani mówiła w filmiku zabieranie "swojej uwagi, energii i szacunku do siebie od danej osoby" , czyli stajemy się niedostępni dla danej osoby i to tyczy się myślenia, uwagi, pisania, smsowania a nie tylko nie spotykania się. Oddzielanie granic natomiast idzie w parze razem z empatią czyli zrozumienie potrzeb i pragnień drugiej strony, to przypomnienie sobie że to że ja go chcę nie oznacza że on mnie chce, i to że go pragnę nie oznacza że on mnie pragnie....to umiejętność odróżnienia potrzeb naszych od potrzeb innych i uszanowanie ich. I myślę że oddzielanie granic bardzo jest pomocne w tym żeby móc się zdystansować i nie uzależniać swojego poczucia wartości od tego czy ktoś nas chce/kocha czy nie. Natomiast jeśli chodzi o dystansowanie się faktycznie może być użyte w różnych celach też np. przez osobę uzależnioną emocjonalnie od kogoś kto jej nie chce i kombinuje używając dystansowania się żeby zwrócić na siebie uwagę.\nHanka, 18 lutego 2018\tOdpowiedz\nWitam serdecznie. Od jakiegoś czasu czytam Pani glob oraz oglądam filmiki. Nie ukrywam, iż mądrość wypowiedzi Pani, dała mi wiele do przemyślenia. Jestem silnym minusem, a mężczyzna którego kocham jest manipulantem i ciągle wpędza mnie w poczucie winy. Częste powroty i rozstania. Jednak wypowiedzi Pani na temat relacji, uświadomiły mi, że powinnam wyznaczyć granice i zakończyć tę znajomość. Jest to trudne, bo serce kocha i tęskni. Dziękuję Pani Tatiano za ten glog i życzę samych pogodnych dni w życiu\nTatiana, 18 lutego 2018\tOdpowiedz\nDziękuję za ciepłe słowa )\nOla, 21 lutego 2018\tOdpowiedz\nWlasnie przeczytalam artykul o tancu zurawia I czapli czy jakos tak, dystansowanie sie bylo opisane jako manipulacja I ucieczka przed prawdziw bliskoscia w takich relacjach. Jeden partner sie dystansuje drugi go goni, a pozniej na odwrot\nTatiana, 21 lutego 2018\tOdpowiedz\nBez sensu jest takie "dystansowanie się", zresztą, jak i każda manipulacja.\nEm, 21 lutego 2018\tOdpowiedz\nCzęsto doświadczalam właśnie takiej sytuacji, gdzie partner za mną "gonił" i starał się tylko wtedy gdy ja uciekałam. Czy z takiej sytuacji da się madrze wyjść i rozwinąć relację?\nTatiana, 21 lutego 2018\nTo tylko odruch, nie uczucie. Zawsze odruchowo sięgamy po to, co "tracimy". Nawet jeśli tego nie potrzebujemy. Na takich manipulacjach niczego się nie da zbudować.\nAleksandra, 24 kwietnia 2020\tOdpowiedz\nDystansowanie się to nie to samo co stawiane granicy. Ja podam przykład, który sama przeżyłam. Spodobałam się pewnemu mężczyźnie i on mnie tez. Po którymś spotkaniu on mi powiedział, ze czasami lubi sobie zapalić trawę i ze wieczorem pije drinka, może dwa. Mnie się zapaliła czerwona lampa, nie to nie była lampa to była syrena przeciwlotnicza. Ale byłam tak wygłodniała emocjonalnie, ze stwierdziłam, ze go jeszcze poobserwuje i zaczęłam jego słowa sobie tłumaczyć. Ze czasami nie oznacza zawsze, ze ja tez czasem lubie lampke wina wieczorem. I tak dalej się z nim spotykałam tylko na zasadzie zwykłej znajomosci z mojej strony. Nawet mu wprost zakomunikowałam, ze ja nie chce żadnych związków. On oczywiście przetłumaczył to sobie, ze ja nie chce w tym momencie związku i zaczął się jeszcze bardziej starać. W końcu uległam. Nie postawiłam granicy! Ale nie w tym momencie. Ja powinnam ją była postawić odrazu, gdy ta syrena wyła mi w głowie! To był moment na najlepszy w tył zwrot! On dalej dzwonił, chciał się spotykać, a u mnie ciśnienie rosło, bo wiedziałam, ze mnie ta relacja nie pasuje, ze nie chce się płatać dodatkowo w czyjeś uzależnienia (było mi już jasne w tym momencie, ze ja tez jestem uzależniona, tyleże od emocji). I moje niezadowolenie rosło, aż zaczęłam się dystansować, żeby jakos z tego wyjść. On tego dystansowania nie rozumiał i jeszcze bardziej się w tej iluzji nakręcał. Bardzo bolało, gdy mu powiedziałam, co mnie gniecie i ze nie mogę sama siebie oszukiwać. Bolało jego z pewnością, ale mnie również. Byłam na takim głodzie, ze o niczym innym nie myslalam, żeby tylko do niego napisać albo zadzwonić. Na takim głodzie, ze zaczęło się moje ciało trząść. Ale los tak chciał, ze dałam rade wytrwać, bo wiedziałam, ze to jest chore i niedobre. Niedobre dla niego, ale przede wszystkim dla mnie. Właśnie, gdy tak bardzo mna miotały moje emocje natrafiłam na jeden z Pani filmików. I tak wytrwałam. Dziękuje Pani! Jestem na drodze do odbudowywania innych zasobów! Ja już od dawna wiedziałam , ze musze nad sobą popracować i robiłam to od roku. Ale nikt tak jak Pani nie pokazał mi konkretów! Bo mówiąc tylko, ze trzeba siebie pokochac i rozwijać nie wiedziałam za Bardzo do końca co mam robić. Dziękuje za Pani pomoc!\n"...że zaczęło się moje ciało trząść" - oj, znam to.\nSprawia to adrenalina, czy może inna przyczyna?\n(Po żurawich rymach nie mogłem się oprzeć.)\nPani Tatiano, czy mogłabym prosić o wpis o piłkach? Przeczytałam Pani posty, są one ogromną dawką wiedzy, za co serdecznie dziękuję.\nXXYY, 21 maja 2020\tOdpowiedz\ndziekuję Pani bardzo serdecznie! <3\nAleksandra, 21 kwietnia 2021\tOdpowiedz\nMoim zdaniem dystansowanie się tzn. zwiększenie dystansu emocjonalnego. Zmniejszamy w ten sposób wpływ/znaczenie drugiej osoby. Natomiast oddzielanie granicy to zwiększanie swojej przestrzeni na swoje zasoby. Jeśli chodzi o przykład to taka sytuacja: Kolega ze studiów który pomaga nam i wykłada korepetycje, zaprasza nas na kolację. Jeśli nie chcemy na nią pójść to grzeczna odmowa będzie stawianiem granic, natomiast jeśli podziękujemy za zaproszenie i zrezygnujemy z dalszych korepetycji zdystansujemy tę osobę,\nWydaje mi się że dystansowanie się i oddzielanie granic to dwie rozne rzeczy.\nNp. kocham moje dziecko i granice między nami mogą się zacierac czyli np. corka używa mojego prywatnego komputera ale dystansowanie się to np. dawanie siebie mniej .\nJakby to wyjaśnić może na własnym przykładzie. Moja mama ciągle marudzi żebym ścięła włosy doszło do tego że jak ona zaczyna temat włosów to ja wychodzę z pokoju . Czyli się dystansuje?\nAlemimo tego że się dystansuje to ja kocham i nadal pozwalam jej używać mojego komputera ? Albo nadal przypominam jej setki razy o lekach bo się martwię czy wzięła chlciaz to ja wkurza że ciągle jej przypominam...


Zespół stresu pourazowego - jak pokonać traumę? - Sensity.pl\nJesteś tutaj: Home1 / Blog2 / Zespół stresu pourazowego – jak pokonać traumę?\nZespół stresu pourazowego – jak pokonać traumę?\n1. Co to jest zespół stresu pourazowego?\n2. Przyczyny stresu pourazowego\n3. Zespół stresu pourazowego – objawy\n4. Leczenie stresu pourazowego\nPTSD, czyli zespół stresu pourazowego, to zaburzenie lękowe, które powstało na skutek zetknięcia ze stresującym wydarzeniem lub sytuacją wyjątkowo silnie zagrażającą lub katastroficzną. Sytuacja ta może być zarówno krótkotrwała (np. wypadek samochodowy), jak też mieć długofalowy przebieg (np. bycie ofiarą przemocy). Cechą takiego wydarzenie jest również to, że ono obiektywnie jest bardzo trudne i mogłoby spowodować cierpienie u większości ludzi.\nPTSD powstaje w wyniku powodującego cierpienie wydarzenia doświadczonego bezpośrednio przez osobę chorą, jak i przez kogoś bliskiego. Mogło również mieć swoje źródło w wydarzeniu, którego chory był jedynie świadkiem.\nSytuacje, które mogą prowadzić do powstania stresu pourazowego dzielimy na dwie kategorie:\nNagłe, krótkotrwałe wydarzenia zagrażające życiu:\nnapad, atak terrorystyczny;\nwszelkie wypadki komunikacyjne;\nkatastrofy wywołane trzęsieniem ziemi, powodzią, lawiną czy huraganem;\nniespodziewana i nagła śmierć bliskiej osoby.\nDługotrwałe lub powtarzające się sytuacje powodujące znaczne cierpienie:\nprzemoc psychiczna, fizyczna lub seksualna;\ncierpienie związane z okolicznościami wojny (niewola, tortury).\nObjawy stresu pourazowego mogą wystąpić od kilku miesięcy do kilkunastu lat od momentu doświadczenia traumatycznego wydarzenia. Chory częściowo lub całkowicie jest niezdolny do odtworzenia niektórych ważnych okoliczności zdarzenia lub długotrwałej sytuacji. Przypominanie traumy ma charakter uporczywych przebłysków, konkretnych, żywych wspomnień lub koszmarów sennych. Odżywanie traumy pojawia się również w sytuacjach, które w jakikolwiek sposób przypominają okoliczności przeszłego zdarzenia (np. dźwięk klaksonu, fizyczne podobieństwo do osoby „kata”).\nPonadto osoba chora może doświadczać również wszystkich lub niektórych z poniższych dolegliwości:\nzwiększona drażliwość, nadpobudliwość;\nzwiększona, nadmiarowa czujność;\nnadmiarowa reakcja organizmu na zaskoczenia (wzdrygnięcia, niecelowa zmiany pozycji czy obrócenie głowy);\nchroniczne zmęczenie, ból, zawroty głowy;\nzaburzenia związane z układem pokarmowym;\nczęste i skrajne zmiany nastroju;\nprzytłaczające lęki i niepokoje;\nLista możliwych objawów jest znacznie dłuższa. Są one jednak na tyle indywidualne, że trudno je wszystkie tutaj ująć. Zostały wypisane te najczęściej doświadczane. Ich rozległość powinna być dla nas jednak jasnym komunikatem, że warto reagować na wszelkie niepokojące symptomy czy sygnały płynące od osób, z którymi na co dzień się spotykamy.\nW leczeniu PTSD najczęściej stosuje się psychoterapię indywidualną oraz farmakoterapię. Samo leczenie traumy ma pomóc w przepracowaniu myśli i schematów myślowych, emocji i wyobrażeń odnoszących się do przeżytego doświadczenia. Im dłużej nieleczona trauma jest obecna w życiu pacjenta tym bardziej jest destrukcyjna. Czas odgrywa tu bardzo znaczącą rolę i w dużej mierze właśnie od tego czasu zależą rokowania.\nJeśli opisane wyżej sytuacje lub objawy stały się Twoim udziałem lub doświadcza ich ktoś z Twoich bliskich bardzo zachęcam do umówienia się na konsultację do terapeuty, psychiatry lub ośrodka, który zajmuje się leczeniem traumy. Nie jest to zaburzenie, z którym da się sobie poradzić samemu. Warto skorzystać ze zbadanych i skutecznych programów leczenia, które mają realną szansę pomóc w powrocie do zdrowia.\nSkutecznie leczymy nerwicę oraz zaburzenia związane z lękiem.\nTagi: Bereza, stres\nPogubiłem się przez nieszczerość w związku. Co robić?\nBrak wspólnych tematów do rozmów w związku. Co robić?


Zimowa apokalipsa w Hiszpanii. Potężne śnieżyce i silny mróz. Filmy i zdjęcia - Fani Pogody\nZimowa apokalipsa w Hiszpanii. Potężne śnieżyce i silny mróz. Filmy i zdjęcia\nObecnie w Hiszpanii występuje najsilniejszy atak zimy od lat 80 tych ubiegłego wieku. Poprzedni tydzień minął w Hiszpanii pod znakiem mrozu i opadów śniegu. Obecny weekend to przechodząca nad Hiszpanią potężna śnieżyca.\nWcześniej silny mróz. Obecnie śnieżyce w Hiszpanii\nO zeszłotygodniowych mrozach w Hiszpanii pisaliśmy tutaj. W przeciągu jednego tygodnia mróz był taki silny, że dwa dni z rzędu padły rekordy ujemnej temperatury w Hiszpanii. Mrozom w zeszłym tygodniu również towarzyszyły opady śniegu, ale nie były one tak obfite jak obecnie.\nSilne śnieżyce w weekend. Rekordowe opady śniegu\nW weekend nad Hiszpanię nadeszła silna śnieżyca, która paraliżuje wiele regionów kraju. Poniżej film obrazujący silne śnieżyce w Hiszpanii, ale i na północy Włoch. To najsilniejsze śnieżyce w XXI w tej części Europy.\nA tutaj prezentujemy kolejne wideo nagrane w Hiszpanii\nNiezwykle intensywne opady śniegu w Madrycie, stolicy Hiszpanii, w nocy z 8 na 9 stycznia. Tak wygląda sytuacja w dzisiejszy poranek. Pierwszy śnieg od 10 lat, największa jego akumulacja od co najmniej 1980 roku! Źródło: @Rub_dc (TT).\nOpublikowany przez Kataklizmy w Polsce i na świecie Sobota, 9 stycznia 2021\nOd początku stycznia w Hiszpanii spadło mnóstwo śniegu. Z pewnością to bardziej śnieżna zima w całej historii tego kraju. Jednak wysokość pokrywy śnieżnej na północy kraju bije wszelkie rekordy. Są miejsca gdzie śniegu leży grubo ponad metr.\nPowyższe zdjęcia pochodzą sprzed kilku dni. Wykonane zostały w Estacas de Trueba na północy kraju. Ilość śniegu na zdjęciach robi wrażenie. Zdjęcia pochodzą z portalu Severe Weather Europe.\nTags: mróz hiszpania pogoda hiszpania śnieg hiszpania śnieżyce hiszpania\nPrevious Pogoda. Wir polarny rozpadł się. Będą duże anomalie pogodowe, mróz i śnieg w Polsce\nNext Pogoda. Potężny mróz na wschodzie. Temperatura nawet -40 stopni. Padną rekordy zimna


Jesteś wysoki? Masz większą szansę zachorować na raka. Najnowsze badania | NCZAS.COM\nStrona główna Wiadomości Nauka i technika Jesteś wysoki? Masz większą szansę zachorować na raka. Najnowsze badania\nJesteś wysoki? Masz większą szansę zachorować na raka. Najnowsze badania\nRobert Pershing Wadlow (ur. 22 lutego 1918 w Alton, Illinois, USA, zm. 15 lipca 1940, Manistee, Michigan, USA) – najwyższy znany człowiek w historii. Mierzył 2,72 m i ważył 222 kg.\nRyzyko zachorowania na chorobę nowotworową rośnie wraz ze wzrostem. Do takich wniosków doszli badacze o czym informuje pismo ”Proceedings of The Royal Society B”.\nOsoby wysokie są bardziej narażone na nowotwory najprawdopodobniej z powodu większej liczby komórek w organizmie. To wnioski płynące z badań, które upublicznił Prof. Leonard Nunney w artykule „Size matters: height, cell number and a person’s risk of cancer”.\nPrzeanalizował dane z kilku wcześniejszych badań dotyczących osób, u których wykryto nowotwory. Badania przeprowadzono na próbie ponad 10.000 pacjentów.\nPrzeprowadzona przez Prof. Leonard Nunney z University of California w Riverside analiza danych wykazała, że ryzyko rozwoju nowotworu rosło o 10 proc. na każde 10 centymetrów wysokości ciała powyżej średniej. Średnia wzrostu dla kobiet wyniosła 162 cm, a w przypadku mężczyzn 175 cm.\nRyzyka są rozłożone niesymetrycznie. Szanse na zachorowanie jest zależna od płci. W przypadku kobiet szanse rosną o 12% na każde dodatkowe 10 cm wzrostu a w przypadku mężczyzn o 9%.\nZależność potwierdziła się w 18 z 23 badanych nowotworów typów nowotworów. Najbardziej widoczna jest w przypadku raka skóry (czerniaka), a najmniej w przypadku raka szyjki macicy,w przypadku którego ryzyko wystąpienia praktycznie nie zależy od wzrostu.\nCo ciekawe ryzyko zachorowania na nowotwór nie ma żadnego związku z otyłością.\nPodobna zależność nie występuje też jeżeli porównamy ssaki różnej wielkości (np: myszy i słonie). Jest to tzw. Paradoks Peto.


Ja oddałem mój cenny głos na 2 chociaż wszystkie były niezłe ale 2 to było to pamiętam jak zagrywałem się nocami ze słuchawkami na uszach to było coś ten dreszczyk te dźwięki wogóle masakra pamiętam że na końcu tak się wzruszyłem że aż łezka się w oku zakręciła już nie pamiętam przy jakim zakończeniu to było ale chyba leave chyba nie jestem pewien\n[b]"Wycięcie wroga w pień to droga strategii i nie ma potrzeby, aby ją długo i mądrze rozważać."\n31-01-2012, 09:52 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 31-01-2012, 10:10 przez Sandinista.)\ntaszor napisał(a): Swoją drogą w ekranizacji ta postać była bardzo zagadkowa, niedefiniowalna i zmuszjąca do zastanowienia. Ciekawe czy w grze jest podobnie???\nW rzeczy samej, chociaż w porównaniu z SH2 to w filmie wyszedł miałko. Nie chcę spoilerować, ale Piramidek odnosi się do...hehe nie powiem Sam zagrasz, sam się przekonasz. Postać ta (jeśli można go tak nazwać) jest intrygująca, ciekawi swoim zachowaniem i stanowi pewien symbol. Zresztą nie tylko on. Od siebie dodam tyle, że jeśli już zamierzasz zagrać to szukaj wersji Director's Cut, która to zawiera dodatkowy (niezadługi) scenariusz "Born from a Wish" - kierujemy poczynaniami jednej z bohaterek drugoplanowych gry właściwej. Aha no i wersja ta posiada dodatkowe, "śmiechowe" zakończenie (UFO).\nQwertyman napisał(a): Pograłem też chwilę w Silent Hill 5: Homecoming, które robione było przez naszych sąsiadów. Były to niestety popłuczyny, seria straciła dawny blask.\nSH: Downpour jest robiony przez naszych sąsiadów . Swoją drogą zapowiada się ciekawie.\nKażda część sh posiada zakończenie ufo\nZgadza się, ale w przypadku Silent Hill 2 na PS2 zakończenie to znajdziemy jedynie w wersji Director's Cut. Zwykłe wydanie takowego nie posiada.\nA tego nie wiedziałem myślałem że wszystkie je mają a jeszcze pamiętam wersję sh2 na sonke w takim kartonowm opakowaniu i była tam dołączona płytą dvd z filmem jak robili grę i jeszcze paroma innymi dodatkami\nSH2 > wszystkie inne\n(31-01-2012, 09:52)Sandinista napisał(a): SH: Downpour jest robiony przez naszych sąsiadów . Swoją drogą zapowiada się ciekawie.\nCo do Downpour - według mnie zapowiada się słabo. Naprawdę wolałbym, żeby ta gra wyszła pod innym tytułem. Ogram tytuł na lapku, ale podchodzę do tej gry niczym do jeża...\nWiadomo, że to nie będzie taki SH jak spod skrzydeł Team Silent, jednak uważam również, że nie będzie totalną kichą. W porównaniu do takiego Homecoming (swoja drogą niezbyt ciepło przyjętego wśród graczy) sądzę, że wyjdzie kawał dobrej gry. Po obejrzeniu trailerów nastawiłem się pozytywnie, podpasił mi klimat jak i wdrożenie sidequestów do rozgrywki. Wydaje się, że Vatra bardziej sprosta zadaniu niż poprzedni producent.\nOddałem głos na trójkę, ponieważ najbardziej mi odpowiadała. Ogólnie, nie lubię takich gier, ale tę część chwile pograłem, grafika trzyma poziom, sterowanie też nie jest jakieś chaotyczne. Fabuła też zaciekawiła mnie, największy minus, to, iż jest to bardzo krótka i przejście tego tytułu zajmie nam kilka godzin.\nPostanowiłem nadrobić zaległości i wziąć się za serię Silent Hill. Aktualnie ogrywam dwójeczkę i tylko jedno określenie ciśnie mi się na usta: miód. Jestem co prawda dopiero w apartamentach, ale klimat zabija. Ciemne korytarze, niepokojące odgłosy, latarka i radio. Miód dosłownie wylewa się z ekranu. Szkoda że akurat ferie mi się skończyły, będzie mniej czasu na grę, no ale jakoś dam radę\nDodano: 18.02.2012. 00:50.\nGra zmiażdzyła mnie swoim klimatem, a zakończenie 'Leave', jeszcze na długo zostanie w mej pamięci. Ostatni raz czułem się tak rozbity, gdy po raz pierwszy w życiu ukończyłem Mafię. Historia James'a wciągnęła mnie po uszy, jest to jeden z najlepszych tytułów jakie było mi w życiu dane ograć.\nCiemności, radio, latarka, mroczne tajemnicze lokacje - ten klimat połknął mnie w całości. Grafika również jest świetna. Nic nie świeci, jest ciemno, mamy efekt 'ziarna' który również dodaję klimatu.\nCo mi się nie podobało - potwory. Większość wywoływała u mnie wyraz politowania niż strach. Gra nadrabia jednak świetnymi lokacjami.\nNo i walka z ostatnim bossem była zbyt łatwa - wystarczyło parę strzałów z shotguna na poziomie normal. Udało się za pierwszym razem.\nOde mnie 9+/10. Najlepszy jak dotąd tytuł ograny przeze mnie na PS2.\nForumowy ranking Silent Hill 3 piotros 1 3270 02-09-2014, 09:47\nJak and Daxter - temat ogólny o całej serii Piterixos 45 12945 05-12-2012, 19:59\nNajwiększe rozczarowania w serii Kratos 16 3242 02-11-2012, 17:42\nJaka częśc z serii Worms na PS2 podobała ci się najbardziej? Krochy 30 8835 14-10-2012, 01:26\nKtóra część serii GTA jest waszym zdaniem najlepsza? hempgru222 92 22144 03-08-2012, 19:13\nWipeout! - opinie o serii na PS2 Krochy 6 2342 02-07-2012, 15:12\nFifa Street - najlepsze gry w serii Quake96 4 3061 21-02-2012, 20:46\nAktualny czas: 19-02-2019, 02:41 Polskie tłumaczenie © 2007-2019 Polski Support MyBB


Zuiver dywan nepal 200x295 jasny 6000007 - morizon SHOPPING\nZuiver dywan nepal 200x295 jasny 6000007\nZuiver dywan nepal 200x295 jasny 6000007]\nDywan NEPAL to pomysł marki Zuiver na to, jak wprowadzić do wnętrza nieco egzotyki i orientalnego klimatu. Dywan jest utkany z polipropylenu i wiskozy...\nDywan NEPAL to pomysl producenta Zuiver na to, jak wprowadzic do wnetrza nieco egzotyki i orientalnego klimatu. Dywan jest utkany z polipropylenu i wiskozy, która jest mieszanka dajaca wlókna wytrzymale i przyjemne w dotyku.\nDywan jest utkany na przemian z waskich pasów wlókien o róznym kolorze, jednak calosc jest utrzymana w jasnych kolorach. Dopelnieniem sa przeurocze, krótkie fredzelki, które stanowia subtelne wykonczenie z dwóch stron dywanu.\nDywan nadzwyczajnie sprawdzi sie w jadalni, salonie, w sypialni, pokoju dzieciecym. Dywan komponuje sie w róznych wnetrzach, dopelni pomieszczenia, w których sa inne orientalne komponenty. Pasuje do stylu retro, rustykalnego, skandynawskiego.wymiary 200x295cm\nZuiver Dywan MAGIC 160X230 różne kolory - Zuiver 6000067 (8718548030138) od 1999 zł\nZuiver Dywan MAGIC 200X290 różne kolory - Zuiver 6000070 od 2999 zł\nZuiver Dywan YENGA 160X230 BREEZE - Zuiver 6000081 (8718548031692) od 1999 zł\nZuiver Dywan YENGA 160X230 DUSK - Zuiver 6000082 od 1999 zł\nZuiver Dywan PUNJA 170x240 grafitowy 6000084 (8718548032187) od 2639,20 zł\ndywan marvel 170x240cm blush 6000222 marki Zuiver od 1599 zł\nZuiver Dywan MARVEL 200x300cm blush 6000223, 6000223 od 2399 zł\ndywan marvel 170x240 butter 6000073 marki Zuiver od 1599 zł\ndywan marvel 170x240cm moss 6000224 marki Zuiver od 1599 zł\nZuiver Dywan Marvel 170X240 Neptun 6000074, 6000074 od 1599 zł


Czy warto transportować ponadgabaryty do końca 2020Artykuł o zabiegach kosmetycznychKilka słów o olejach does anyone know how to hire a birmingham driver? Repairing drainages, pipes and moreDobry dentysta Zabrze - jak go znaleźć?Doing it right - electrical servicesPlastyka i estetyka - czyli medycyna w działaniuPoznaj swoje prawa6 Pomysłów Aby Kupić Dobrą KawęJak czyścić dywan?Kilka faktów o meblach na wynajemArtykuł o fotowoltaiceDbaj o skórę, naturalnieOutsourcing BHP WarszawaO solarach - dla lansu czy faktycznej oszczędności?Oto Jak Drukować ulotki Aby Wszyscy Dookoła Byli W SzokuJak dbać o siebie? Kilka słów o zabiegach pielęgnacyjnychGdy podróż coraz bliżej. Pakowanie się i organizacja miejscaOnly with us how to buy us auto parts in 4 days! Gdy dziecko odstaje wzrostem od rówieśnikówCała Prawda O Tym Jak szkolić z bhp we Wrocławiu (a Której Sprzedawcy Ci Nie Powiedzą)Odprowadzanie wilgoci i komfort termiczny czyli o odzieży termoaktywnejCzy można pozycjonować w niedzielę handlową?Jak często serwisować urządzenia chłodnicze?Program Optima EPRCzy można dostać dotację na fotowoltaikę w nocy?Sofy i foteleImitacja drewnaOto Jak dostać dotację na fotowoltaikę (i Jak Możesz To Skopiować)


sprzedaż | Residea premium\nSprzedaż nieruchomości to nie przypadek, lecz efekt starannie\nzaplanowanych i metodycznie przeprowadzonych działań.\nPoznaj etapy, w których Residea sprzeda Twoją nieruchomość.\nNa start spotkamy się i porozmawiamy. Moja uwaga będzie skupiona na Twoich potrzebach i motywacjach. Im więcej dowiem się o Tobie, o powodach sprzedaży, planach na przyszłość, o perspektywie czasowej, w której działasz, tym lepiej będę mogła zaprojektować działania sprzedażowe, które zakończą się sukcesem.\nNastępnie porozmawiamy o samej nieruchomości. Poza parametrami czysto technicznymi i stanem prawnym, będę Cię również pytać o Twoje doświadczenia związane z danym mieszkaniem czy domem – o to, co w nim lubiłeś, a co Ci przeszkadzało. Ta wiedza pozwoli mi lepiej ‘poczuć’ nieruchomość i lepiej ją zaprezentować potencjalnym nabywcom – nie od dziś wiadomo, że emocje są niezwykle istotne w procesie decyzyjnym przy kupnie nieruchomości.\nDużo czasu spędzimy na dyskusji o cenie sprzedaży – to etap, który zawsze budzi emocje, jest to w pełni zrozumiałe. Możesz mieć pewność, że nie będę Ci obiecywać niemożliwego i opowiadać nierealnych historii. Bardzo mocno stąpam po ziemi i realnie patrzę na rzeczywistość. Poddamy Twoją nieruchomość konstruktywnej krytyce - ocenimy jej atuty i słabsze strony. Następnie, bazując na mojej wiedzy na temat rynku i potrzeb klientów, ocenimy co realnie można osiągnąć w kwestii ceny. Istnieje kilka strategii zarządzania ceną – czasem, żeby zamknąć transakcję ceną wyższą, należy rozpocząć od ceny niższej. Wszystko zależy od nieruchomości oraz pozostałych uwarunkowań – o wszystkich szczegółach porozmawiamy.\nNieruchomość to produkt a szukanie kupca to typowy proces sprzedaży. Celem jest sprzedaż Twojej nieruchomość za najwyższą możliwą cenę i na jak najlepszych warunkach, musimy więc sprawić, żeby stała się atrakcyjnym produktem.\nDecydując się na sprzedaż niezwykle ważne jest, żebyś potrafił odłożyć na bok emocje, które, w naturalny sposób, są nieodłączną częścią Twojej historii w danym mieszkaniu/domu. Jest to niezwykle trudne, czasem wręcz niewykonalne dla właścicieli.\nMoją rolą jest tak przygotować nieruchomość, tak ją prezentować i tak o niej mówić, żeby kupujący zobaczyli w niej swoją przyszłość a nie Twoją teraźniejszość. Jako osoba z zewnątrz, mogę mówić o Twojej nieruchomości bez emocji (co nie znaczy, że beznamiętnie!) i dopasować przekaz do wcześniej rozpoznanych potrzeb i motywacji kupującego.\nNa tym etapie, poza rozmową na temat przygotowania samej nieruchomości, zdefiniujemy grupę docelową a ja opowiem Ci w jaki sposób zamierzam do niej dotrzeć i jak będę się z nimi komunikować.\nOpowiem Ci o różnych kanałach dotarcia do grupy docelowej takich jak współpraca z innymi doradcami, MLS (Multiple Listing System), dyskretna sprzedaż, organizacja dni otwartych, czy też klasyczna obecność na portalach internetowych. Porozmawiamy, które z nich warto wykorzystać i dlaczego, a które w Twojej sytuacji nie mają specjalnych perspektyw na powodzenie.\n4. Czas sprzedaży\nPrawie zawsze Klienci pytają, ile potrwa sprzedaż, a ja prawie zawsze mówię, że to zależy. Czas sprzedaży to wypadkowa wielu czynników i o ile nie mam magicznej kuli, żeby z pełną odpowiedzialnością podać konkretną datę, to mogę powiedzieć, iż przeważająca większość moich projektów zamyka się w czasie około 3 miesięcy. Bywa jeszcze krócej, bywa też i dłużej.\nNie obiecam konkretnego terminu; to co mogę obiecać to konkretne, mierzalne i sprawdzone działania, które wykonam, żeby sprzedaż przebiegła jak najsprawniej.\nJedno jest pewne – im szybciej rozpoczniemy sprzedaż, tym szybciej pieniądze znajdą się na Twoim koncie i będziesz mógł zrealizować cel, który Ci przyświeca.\nA może wcale nie zależy Ci na szybkiej sprzedaży? Może chcesz tylko przetestować rynek – to też jest do zrobienia.\n5. Umowa i współpraca\nStosując się do przepisów prawa, biznesowej uczciwości i rzetelności pracuję jedynie w oparciu o pisemne umowy. Z mojej umowy jasno wynika do czego się zobowiązuję, ile wynosi moje wynagrodzenie i czego oczekuję od Klienta. Wychodzę z założenia, że Klient to mój partner a sprzedaż nieruchomości to nasz wspólny projekt, na sukcesie którego zależy nam w równym stopniu.\nPracuję jedynie w oparciu o umowy wyłączne. Dzięki temu mogę wykorzystać wszystkie dostępne mi narzędzia, żeby optymalnie poprowadzić sprzedaż i osiągnąć najlepszy możliwy wynik. Dzięki umowie wyłącznej masz komfort kontaktu z jednym doradcą, który świetnie zna Twoją nieruchomość, na bieżąco informuje Cię o postępach, przekazuje Ci informacje zwrotne od potencjalnych kupujących i trzyma pieczę nad całym procesem.\nLubię myśleć o sobie, jak o project managerze stosującym sprawdzoną metodologię działań. O ile każda nieruchomość jest inna i wymaga indywidualnego podejścia, istnieją wspólne cechy każdego dobrze poprowadzonego projektu sprzedażowego.\nMoi Klienci zawsze dostają umowę do wcześniejszej analizy, a ja upewniam się, że rozumieją jej zapisy. Stawiam na transparentność, uczciwość i wzajemny szacunek.\nWyłączność to odpowiedzialność, stosują ją dojrzali doradcy pewni swoich kompetencji i pewni swojego sukcesu.\nNegocjacje - wisienka na torcie, czy gwóźdź do trumny? Kto negocjuje, doradca w imieniu Klienta czy strony między sobą?\nMoją rolą jako doradcy jest stworzenie optymalnych warunków do zaistnienia transakcji. Ostateczna cena zawsze jest decyzją sprzedającego. Ergo, nie prowadzę negocjacji, prowadzę mediację, na końcu których jest zadowolony sprzedający i szczęśliwy kupujący.\nNależy pamiętać, że negocjacje/mediacje to nie tylko cena.\nIstnieje cały szereg równie ważnych, okołotransakcyjnych kwestii do ustalenia – forma umowy przedwstępnej, zadatek i jego wysokość\n(a może zaliczka?), forma płatności, depozyt notarialny, wpis roszczenia z umowy przedwstępnej do księgi wieczystej, termin opuszczenia nieruchomości, termin wydania nieruchomości…. Każda decyzja w tych obszarach może mieć dalsze implikacje – jestem od tego, żeby przewidzieć ich skutki i Ci je unaocznić, żebyś mógł podjąć optymalne decyzje. Na każdym z tych etapów jestem z Tobą i służę radą wynikającą z doświadczenia i dziesiątek przeprowadzonych transakcji.\nPrzeniesienie własności - umowa sprzedaży nieruchomości w Polsce zawsze ma formę aktu notarialnego. Dzięki przeprowadzeniu wielu transakcji sprzedaży wiem, na co zwrócić uwagę w treści umowy, wiem jakie zapisy mogą rodzić potencjalne problemy i czego unikać.\nJestem z Tobą aż do momentu wydania nieruchomości w ręce nabywcy – przygotowuję wszystkie niezbędne protokoły i instrukcje niezbędne do bezproblemowego przekazania nieruchomości stronie kupującej, tak, że o nic nie musisz się martwić.\nA na sam koniec zapraszam Cię na dobry obiad, żeby świętować wspólny sukces!\nWybierając współpracę ze mną możesz liczyć na kompleksowe i skuteczne, profesjonalne doradztwo w procesie sprzedaży nieruchomości w Warszawie.\nOferuję partnerstwo na poziomie premium, które się opłaci


LEKsykon - Dr Stopyra: prognozy dla dzieci nie są optymistyczne; liczba zakażeń będzie olbrzymia\n17:33 12 STY 2022\n"Każdego dnia przyjmujemy pięcioro-dziesięcioro dzieci zakażonych koronawirusem. W tej chwili, że nie ma u nas żadnego przypadku dziecka zakażonego Omikronem. Z uwagi na to, że dzieci miały przerwę w nauce stacjonarnej przez blisko trzy tygodnie, tych zakażeń w tej grupie jest obecnie mniej. W szpitalu mamy jeszcze wolne miejsca. Baza łóżkowa jest zabezpieczona. Spodziewamy się jednak, że w najbliższym czasie znacznie wzrośnie liczba zakażeń koronawirusem. Najgorsze dopiero przed nami, bo zbliża się okres szczególnie zakaźny dla dzieci" - wskazała dr Stopyra.\nPodkreśliła, że dzieci równie mocno "roznoszą chorobę”, co dorośli. "Jest to grupa szczególnie spontaniczna, niezwykle trudno jest utrzymać reżim sanitarny w szkole (noszenie maseczek, zachowanie dystansu). Poza tym jest to grupa, która bardzo transmituje wirusa, a jest mało wyszczepiona. Dopiero trzy tygodnie temu ruszyły szczepienia dzieci powyżej 5. roku życia, przed nimi więc jeszcze podanie drugiej dawki preparatu" - tłumaczyła.\nSpecjalistka zwróciła uwagę, że koronawirus okazał się bardzo zakaźny także dla najmłodszych. "Szczególnie zakaźna dla dzieci okazała się Delta. Dlatego obawiam się, że Omikron może być jeszcze bardziej niebezpieczny dla dzieci i spowodować ogromny wzrost zakażeń" – stwierdziła pediatra.\nWskazała także na jeszcze jeden czynnik, który w najbliższym czasie będzie miał wpływ na wzrost hospitalizacji. "Nie mieliśmy tak naprawdę w tym sezonie jeszcze grypy. Rok temu infekcje grypowe zanikły z powodu lockdownu, a zanim wybuchła pandemia Covid-19, w okresie od stycznia do marca dochodziło do największej zachorowalności właśnie na grypę. Zajęte były wówczas wszystkie oddziały pediatryczne. Teraz, kiedy dodatkowo mamy wysoką zakaźność koronawirusa, niestety prognozy dla dzieci nie są optymistyczne. Liczba zakażeń będzie olbrzymia" - powiedziała dr Stopyra.\n"Nie jesteśmy już w stanie powstrzymać tego, co się stało. Nie zahamujemy drastycznego wzrostu zakażeń, który nastąpi. Sytuacja w szpitalach może być dramatyczna i dotyczy to całego społeczeństwa" - dodała.\nZaznaczyła, że problemem w Polsce jest nadal niska wyszczepialność, do czego - w jej ocenie - niestety przyczyniła się duża aktywność przeciwników szczepień. "Są odpowiedzialni za tę histerię wokół szczepionek, z którą mamy obecnie do czynienia, za szerzenie fake newsów na temat działania szczepionek. Wszystkie dzieci, które hospitalizujemy są niezaszczepione. Zapłacimy za to, że ludzie nie chcieli się zaszczepić" – stwierdziła.\nSpecjalistka podkreśliła, że w krajach, w których wyszczepialność jest duża, wysoka zakaźność koronawirusa nie jest żadną przeszkodą. "To oznacza dużą liczbę przypadków zachorowań, ale już nie dużą hospitalizacji i zgonów. W Polsce sytuacja jest tragiczna, jeżeli chodzi o liczbę osób z Covid-19, które wymagają opieki szpitalnej. Gdyby u nas w kraju wyszczepialność była na odpowiednim poziomie, nie obawialibyśmy się kolejnych mutacji" – wskazała doktor. "To nie jest problem, że ktoś będzie miał dodatni wynik testu, będzie przechodził covid jak przeziębienie i będzie musiał kilka dni zostać w domu. Problem polega na tym, że część osób przechodzi tę chorobę ciężko, szpitale są przepełnione pacjentami covidowymi, co skutkuje obciążeniem systemu ochrony zdrowia, w tym ograniczaniem innym pacjentom dostępu do niezbędnego leczenia" - tłumaczyła dr Stopyra.\n"Wskutek kolejnej fali będziemy mieli do czynienia z ogromnym przeciążeniem służby zdrowia. Nie jesteśmy w stanie już temu zapobiec" – oceniła. "W kontekście wspomnianej już przeze mnie grypy, jeżeli w tym roku pacjenci oprócz covidu zaczną masowo chorować także na grypę, to oni wszyscy równocześnie trafią do szpitali. Kumulacja tych chorób doprowadzi do dramatu" - dodała.\n"Najbardziej przerażające jest to, że do szpitali będą trafiać dzieci chore na Covid-19 i grypę, co gorsza, mogą umierać z powodu chorób, na które są przecież szczepionki" - stwierdziła.\nDr Stopyra przekonywała, że nie ma żadnych przeciwwskazań, aby dzieci mogły przyjąć jednocześnie szczepionkę na Covid-19 i grypę. Zaleciła także osobom dorosłym jak najszybsze zaszczepienie się trzecią dawką. "Obserwujemy, że zaczynają chorować osoby, które drugą dawkę przyjęły ponad 6 miesięcy temu. Dlatego tak ważne jest zaszczepienie się teraz trzecią dawką przypominającą" - zarekomendowała.\nDoktor powiedziała ponadto, że wobec spodziewanego w najbliższych tygodniach wzrostu zakażeń, oczekiwałaby decyzji o dalszych restrykcjach, egzekwowaniu paszportów covidowych i noszenia maseczek. To - w jej ocenie - uchroniłoby życia ludzkie i nie doprowadziło do zapaści służby zdrowia. "Jeżeli ktoś podejmuje decyzję o nieszczepieniu, nie może narażać innych na zachorowanie. Wprowadzenie lockdownu dla niezaszczepionych spowodowałaby zwiększoną liczbę szczepień, tym samym wzrosłoby nasze bezpieczeństwo" - oceniła dr Stopyra.\n"W tym kontekście mogą paść także stwierdzenia, że osoby zaszczepione również zakażają. Tak, osoba zakażona też może zakażać, mało tego - jest większe prawdopodobieństwo, że przejdzie to zakażenie bezobjawowo, dlatego właśnie trzeba nosić maseczki. W przypadku szkół jest co prawda znacznie trudniej takie wymagania egzekwować, dlatego jak najszybciej powinny być przeprowadzone szczepienia wśród dzieci" - dodała.\n"Jest wiele osób, które wierzą, że przejdą zakażenie Covid-19 łagodnie. Można to porównać np. do jazdy samochodem - wierzymy, że dotrzemy do celu szczęśliwie i nie myślimy o tym, że możemy ulec wypadkowi, chociaż wiemy, że takie rzeczy się dzieją. Rozumiem, że ktoś wierzy w to, że uda mu się uniknąć ciężkiego przebiegu choroby w tej całej pandemii, ale w sytuacji, kiedy mamy bezpieczną szczepionkę, na którą czekaliśmy z wielką nadzieją, w momencie, kiedy szczepią się miliardy ludzi na całym świecie, nie rozumiem tego, że nadal są osoby, które boją się szczepić. Jest to dla mnie absolutnie niewytłumaczalne i irracjonalne. Mamy szczepionki, bezpieczne szczepionki i szczepieniami możemy opanować pandemię Covid-19" - zaapelowała specjalista chorób zakaźnych. (PAP.PL)


pedagog: Korupcja polityczna\nRządowi PO+PSL wydaje się, że jest właścicielem Polski i Polaków. Arogancja, buta i pogarda dla tych, którymi się rządzi jest skandaliczna i niedopuszczalna.\nBardzo dobry komentarz bo "argumenty" MEN i rządu mają charakter wyłącznie kłamliwy i manipulatorski!!! :-)\n9 listopada 2013 13:16\nZdrojewski: "obronimy się przed referendum"\nNiesiołowski: "Referendum szkodzi demokracji"\nPO i PSL w głosowaniu w obawie o stołki napluły Polakom w twarz a TVN, wyborcza i im podobne stacje czy gazety podały że deszcz popadał. SKANDAL!\n10 listopada 2013 15:32\nA może by Pan Profesor tak skomentował tę wypowiedź Konarzewskiego [celowo nie piszę profesora;-)]:\nZawsze Pan twierdził, że profesorowie pedagogiki (bo podobno jest taka nauka!) to uczciwi ludzie i fachowcy jakich mało, a Konarzewski szczególnie. No więc proszę o komentarz ... ;-)\n11 listopada 2013 12:04\nZastanawiające jest dlaczego nasze środowisko w zdecydowany sposób nie angażuje się w tę dyskusję. Specjaliści nie mają nic do powiedzenia zrzucając odpowiedzialność na rodziców i celebrytów pokroju skompromitowanej Doroty Zawadzkiej. Ekonomia wykluczyła wszystkie piękne idee wychowawcze - a my ukrywamy się za murami dogorywających akademii. Demokracja stała się fikcją, wychowanie ideą (niezrealizowaną) a edukacja mistyfikacją. Może najwyższy czas, by zorganizować ogólnopolską debatę - poza telewizją i sejmem, która pozwoli wypracować strategię tzw. rozwoju oraz wymienić doświadczenia naszego "pedagogicznego niepokoju", gdyż nasze indywidualne, rozproszone głosy nie są ani słyszalne, ani cenione.\nBardzo ciężko jest wygrać z takimi ludźmi jak nasz obecny rząd. To nie znaczy jednak że się nie da. Mamy narzędzia prawne, ekonomiczne i społeczne aby to zmienić. Potrzebna jest tylko jedność. Nie oglądajcie TVN, nie słuchajcie Radia Z nie kupujcie prorządowych gazet. Chodźcie na wybory i nakłaniajcie do tego wasze otoczenie nawet jeśli popierają inną partię będziemy znać wtedy realne poparcie dla partii w Polsce. Protestujcie gdzie się da niech wszyscy widzą że ludzie wychodzą na ulice. Nasze dzieci pójdą do szkoły jako sześciolatki - trudno ale piętnujcie w szkołach każde odstępstwo od przepisów chcieli niech dostosowują. Życzę wszystkim wytrwałości w walce o Polskę.\n11 listopada 2013 12:18\nSmutne to co napiszę. Moja córka wyjechała za granicę. Strasznie rozpaczałam że opuszcza kraj. Dziś się cieszę mimo że zostałam sama. Jeśli ma być tak ubezwłasnowolniona to niech rodzi dzieci gdzie indziej.\n11 listopada 2013 12:21\nMamy taki tsar bo taki wybralismy- durne spoleczenstwo wybralo glupich rzadzacych..... Niestety pretensje miejmy tylko do siebie\nWielki pogrzeb demokracji w sejmie, wstyd, a komentarz Profesora niezwykle trafny i rzeczowy.\nLudzie obudzcie się, jeśli nie z innych motywów, to z powodu dzieci. Nie zależy Wam na dzieciach? kurcze co się stało z moim kochanym polskiem narodem??;(\n11 listopada 2013 14:03\nA mnie martwi i niepokoi, że wszelkie inicjatywy społeczne, w tym tak istotne-rodzicielskie są tak tłamszone i dyskredytowane. Czy państwo nie powinno pełnić roli pomocniczości, li tylko? Przecież rodzice mają prawo decydować o edukacji swojego dziecka!\n11 listopada 2013 14:28\nKomentarz Pana Profesora jak najbardziej według mnie trafny. Natomiast nie mogę się zgodzić z komentarzami, w których ludzie piszą - nie oglądajcie TVN, nie czytajcie, nie słuchajcie... Wszystko można - trzeba tylko umieć myśleć samodzielnie - nie zależnie od tego co oglądamy, czytamy itp. Ja oglądam właściwie tylko TVN, słucham Eska Rock i czytam Duży Format z Gazety Wyborczej, lubię Wojewódzkiego i nie wierzę w boga, ale podpisałam się pod petycją w sprawie sześciolatków i zgadzam się z tym, że referendum powinno się odbyć. Bardzo proszę o otwarte umysły i szerszy horyzont :)\nNiestety fakty nie mają znaczenia dla polityków.\n12 listopada 2013 09:47\nNapisz: aktualnych(!) polskich "polityków" ... ;-)\nBo w cywilizowanych krajach jest inaczej !!!\nNiestety obecny sejm a właściwie PO-PSL-SLD coraz bardziej przypomina sejm z czasów PZPR\n12 listopada 2013 20:31\nNie komentuję insynuacji typu: "bo podobno pedagogika to nauka" itd., gdyż Anonimowy wystawia samemu sobie wątpliwe referencje.\nAle wypowiedź prof. Konarzewskiego może Pan skomentować???;-) Mojej Pan nie musi ...\n13 listopada 2013 04:42\nPanie Profesorze, dziękuję.\nA dzieci z dysfunkcjami w szkole? Łatwo powiedzieć: nauczyciel ma dostosować metody. Dostosować można kartę pracy, sposób zwracania się do ucznia. Ale jeżeli uczeń po prostu musi mieć kogoś przy sobie, który cały czas będzie wspomagać? Czy to tłumaczyć, czy to pomóc w wykonaniu ćwiczenia, czy wytłumić takie a nie inne zachowanie, czy uspokoić. A co jeżeli uczeń musi mieć większą przestrzeń, bo po prostu jego niewidzialna granica uniemożliwia mu dzielenie ławki z inną osobą, bo takie ma schorzenie i już? Albo potrzebuje specjalistycznego sprzętu, szkoła nie ma środków, rodzice nie mają, opieka nie przyzna bo rodzice jakiś durny minimalny próg przekraczają? Jak obskoczyć grupę dzieci i w normie, i nawet zdolnych, i słabych, i niedożywionych i z dysfunkcjami. "Bo zdolny sobie by poradził?", "Bo złośliwie nie chce dostosować lekcji?"- do diaska, jacy specjaliści, po wykonaniu jakich badań stwierdzili, że coś takiego jest nie tylko możliwe, ale i skuteczne? Na zachodzie też tak to funkcjonuje? Że wszystkie dzieciaki mają taką samą podstawę do zrealizowania (wyjątkiem jest umiarkowane i głębokie upośledzenie)? Że dzieciak, któremu w orzeczeniu pisze jak byk "wymagane wsparcie", trzeba tak zorganizować lekcję, żeby robił wszystko samodzielnie, bo w podstawie nabazgrano "uczeń samodzielnie..."? Że niby co, te dzieciaki mają wcześniej na emerytury zarabiać? Zarabiać? Jakie zarabiać? Tutaj nawet takiej ideologii nie ma jak założyć. Po prostu głupio przyznać, że dla tego państwa byłoby lepiej, żeby się takie to to nie rodziło, żeby ta matka jedna z drugą na nielegalną aborcję się udały, a skoro już porodzą, to jak najtaniej mają te dzieci wyjść. A potem... Przecież one się nie zorganizują, co się będą martwić.


Kucharka i kościelna po kolędzie zamiast księdza. Święciły domy, zbierały datki - Polsat News\nKucharka i kościelna po kolędzie zamiast księdza. Święciły domy, zbierały datki\n19.01.2017, 11:55 Polska\nZdjęcie ilustracyjne. Fot.: WikimediaCommons/Diabetes/Domena Publiczna\nMieszkańcy wsi Tomkowa (woj. dolnośląskie) byli mocno zdziwieni, gdy zamiast księdza po kolędzie odwiedziły ich kucharka i kościelna. Święciły domy mimo braku uprawnień. Okazało się, że zostały oddelegowane przez proboszcza. W sprawie interweniował biskup świdnickiej kurii.\nKościelny urządził imprezę. W kościele\nZgłoszenie o zdarzeniu trafiło do kurii we wtorek. - Parafianie poinformowali, że w Tomkowej w niedzielę i w poniedziałek kucharka Dorota i kościelna Marysia chodziły po kolędzie - powiedział polsatnews.pl rzecznik kurii ks. Daniel Marcinkiewicz.\nMieszkańcy twierdzą, że święciły domy. Dodatkowo zbierały koperty z pieniędzmi, otwierały je i spisywały kwoty na liście, aby nikt nie pomyślał, że biorą je dla siebie.\nWszystko robiły na polecenie proboszcza. Ks. Andrzej Walów z powodu choroby nie mógł kolędy odbyć, a nie chciał też, aby ta przepadła.\nPouczenie od biskupa\n- Biskup Adam Bałabuch natychmiast skontaktował się z proboszczem. Ksiądz został pouczony, że taka sytuacja nie powinna mieć miejsca - powiedział rzecznik kurii. Pytany o to, czy wobec proboszcza zostaną wyciągnięte konsekwencje poinformował, że nie słyszał, aby biskup miał to w planach.\nDodał, że po interwencji kucharka i kościelna przestały chodzić po kolędzie.\nChcąc uzyskać komentarz od samego proboszcza zadzwoniliśmy do parafii. Telefon odebrał parafianin i poinformował, że proboszcz przebywa w szpitalu. Całą sytuację ocenił jako "zwykłą złośliwość" i dodał, że panie "po prostu zbierały na Kościół".\nCzytaj więcej: "Seks", plakaty i kolęda 2017. Ksiądz w nietypowy sposób dociera do studentów


efekty fitnesu - Strona 3\nWątek: efekty fitnesu\n07-12-2012, 15:46 #21\nTo może zumba... taniec, muzyka, rozrywka i wysiłek\n09-12-2012, 22:35 #22\nZumba? Myślałam o tym. Słyszałam, że to daje niezłe efekty. Zobaczymy, rozejrzę się u siebie, gdzie można znaleźć Zumbę. Będę miała już swoje postanowienie noworoczne\n12-12-2012, 10:17 #23\nZumba jest bardzo fajna. Jest to skuteczny sposób na tracenie kalorii i dobrą zabawę jednocześnie. Jeżeli ktoś lubi taniec, jest wręcz idealna. Nie dość, że się na niej zwykle niesamowicie wypocę, to dodatkowo poprawia mi humor. Same pozytywy .\n13-12-2012, 22:46 #24\nWiem, słyszałam o tym, że zumba jest świetna. Trochę obawiam się tych układów, ale ponoć szybko można je przyswoić. No więc dziewczyny, zaczynam od stycznia!\n25-02-2013, 17:04 #25\nNajlepszy fitness we Wrocławiu!\nWitam. Szkoła Tańca i Fitness Dynami zaprasza na zajęcia do naszego klubu, który mieści się przy ulicy Skrzydlatej (boczna Bajana) we Wrocławiu. Zajęcia prowadzimy zarówno dla dorosłych, jak i dla dzieci.\nZajęcia, które odbywają się w naszym klubie:\n* Fitball (zajęcia z użyciem piłek)\n* Cellu Stop\n* Zdrowe Plecy\nOprócz tego zajęcia taneczne takie jak salsa czy taniec brzucha, możliwość dołączenia do grupy w każdej chwili. Organizujemy kursy tańca towarzyskiego i salsy cubany.\nTworzymy dziecięcą formacje tańca nowoczesnego oraz balet.\n13-03-2013, 07:39 #26\nDzięki za namiar na tą szkołę,nigdy nie wiadomo kiedy może się przydać. Poza tym sam taniec to ruch i aktywność fizyczna,wiec dzięki temu także możemy pozbyć się zbędnych kg z naszego ciała.\n21-10-2014, 10:11 #27\nJeżeli ćwiczenia są wykonywane to efekty powinny być niezłe. Najlepiej ćwiczyć w klubie fitness pod okiem trenera personalnego, jest taka możliwość w Saturn Fitness w Warszawie mając karnet miesięczny, nic się nie dopłaca.\n29-10-2014, 15:45 #28\nMi kiedyś mówiła masażystka, że są ludzie którzy mają tendencje do tego że ich mięśnie rosną przy ćwiczeniach, podczas gdy u innych pozostają smukłe - tak jak na przykład u biegaczy długodystansowych.\nWydaje mi się, że porady, które już dostałaś są rozsądne - połączenie kardio i rozciągania powinno pomóc. Powodzenia\n21-11-2014, 08:43 #29\nPoniekąd tak,ale pamiętaj że biegacza trenuj z reguły jedną dolną partię mięśni,nie tak jak w przypadku kulturystów że dzięki ćwiczeniom na atlasie czy ławeczce mogą kształtować każdą partię i rozwijać mięśnie. Każdy trening przynosi efekt,potrzeba tylko czasu aby go zauważyć.\n15-12-2014, 12:10 #30\nRozwinełaś mięśnie nóg,co podczas cwiczeń jest nieuchronne,napewno Twoje nogi ładniej sie prezentują.zaznaczam ze rower dosc znacznie rozwija mięsnie ud.może teraz zaiteresuj sie pilatesem popracowac troszke nad przywodzicielami,głownie unoszenie nóg do boku,duzo rozciagania ,ogranicz juz prace siłową nóg ,jesli uwazasz ze sa zbyt umiesnione,jesli masz cos ogólnie zrzucic z wagi to obwod ud takze sie zmniejszy co dodatkowo wysmukli nogi.cwiczenia pilates znajdziesz na you t\nSzkolenie Fit Boxing Fitness Kraków 27.02.2010\nPrzez ziemba9 w dziale Wydarzenia, Konwencje i Szkolenia\nOstatni post / autor: 13-02-2011, 22:29