Autor Wątek: Dojrzałość szkolna i przedszkolna (Przeczytany 40095 razy)\n« dnia: Luty 28, 2004, 02:41:00 am »\nAnna wspomniała o testach psychologicznych swojej córeczki, które są niezbędne do podjęcia nauki w szkole.\nIstotnym aspektem jest Dojrzałość szkolna\nProponuję zainteresowanym mamom zebrane inofrmacje ze Strony B.M. Makowskich-czyli skarbnicy wiedzy. :ok:\n« Odpowiedź #1 dnia: Kwiecień 27, 2004, 10:23:21 pm »\nJesteśmy po testach psychologicznych, a tym którzy mają to przed sobą ze swoimi pociechami polecam\nlistę cech, umiejętności, świadczących o dobrym przygotowaniu dziecka do nauki szkolnej\n- Opracowała Ania Dmitruk na podstawie książki Heleny Gutowskiej pt."Zanim dziecko pójdzie do szkoły" (Instytut Wydawniczy CRZZ Warszawa 1975) oraz "Programu wychowania przedszkolnego" (MEN 1992)\nNie muszę chyba dodawać, że testy na Komisjach PPP są dla zdrowych dzieci. Niepełnosprawność naszych dzieci nie wchodzi w rachubę. Testy zawierają sztywne reguły: pada pytanie - dziecko je wykona lub nie. Liczy się końcowa punktacja kwalifikująca dziecko do szkół integracyjnych lub nie.\nDo naszej szkoły przyjmują dzieci tylko z lekkim stopniem upośledzenia- na szczęście moja Moniczka zakwalifikowała się do niej.\nDojrzałość przedszkolna - Agnieszka TYSZKA 01-05-2004\n« Odpowiedź #2 dnia: Lipiec 28, 2004, 09:02:20 pm »\nSkoro mowa o testach w PPP...\n« Odpowiedź #3 dnia: Sierpień 08, 2004, 12:38:38 pm »\nNie wszystkie testy wymienione na mojej stronie sa używane w PPP, np. do stosowania Tablic Łuckiego potrzebna jest szeroka wiedza kliniczna, bo jest to zestaw prób, a nie standaryzowany test. Gdy będę miała "wolniejsza chwilę" to opiszę jeszcze klika ciekawych rzeczy, które w niedługim czasie zamierzam stosować w procesie diagnozy zaburzeń poznawczych u dzieci.\n« Odpowiedź #4 dnia: Sierpień 09, 2004, 05:06:32 pm »\n« Odpowiedź #5 dnia: Sierpień 15, 2004, 07:01:22 pm »\nPrzygotowujemy się do rozpoczęcia roku szkolnego - Elżbieta Woźnica, mgr nauczania początkowego\nZanim dziecko pójdzie do szkoły - Opracowała Ania Dmitruk\nPrzygotowanie dzieci 6-cioletnich do podjęcia nauki w szkole - Krystyna Sody Przedszkole Samorządowe Nr 137 w Kr.\nRola podstawowych funkcji psychofizycznych w procesie czytania – dojrzałość szkolna - Małgorzata Mizielska, n.n.zint.PSP Nr 10 w Ostrowcu Św.\nJak pomóc dziecku w trudnej nauce czytania i pisania? - Elżbieta Kimak\nWskaźniki dojrzałości psychicznej do uczenia się matematyki - opr. Weronika Chamier Cieminska\nDojrzałość szkolna i dojrzałość do nauki matematyki - Opracowanie: Danuta Korycik,Libiąż\nDojrzałość szkolna - mgr Beata Chmielewska\nSześciolatek, prawie uczeń - Zbigniew Pendel\nDziecko idzie do szkoły - mr Marzanna Opozda, Przedszkole Samorządowe Nr 29 w Krakowie\nNasze dzieci idą do szkoły - Małgorzata Miernik Przedszkole Samorządowe Nr 139 w Krakowie\nAby dziecko lepiej liczyło - opr.Bożena Karamara Przedszkole Samorządowe Nr 64 w Krakowie\nProces rozumienia tekstu w badaniach psychologicznych\n« Odpowiedź #6 dnia: Sierpień 19, 2004, 07:14:51 pm »\nProces rozumienia tekstu w badaniach psychologicznych - Maria Kliś, Konspekt 18/19 A.P. Kraków\n« Odpowiedź #7 dnia: Październik 14, 2004, 01:41:25 am »\nRozwój dziecka w młodszym wieku szkolnym a jego potrzeby psychofizyczne\nBrak dojrzałości emocjonalnej jest zwykle wywołany przez zablokowanie możliwości zaspokajania ważnych dla dziecka potrzeb. Warto pamiętać, że dzieci niedojrzałe emocjonalnie żyją w poczuciu ciągłego zagrożenia, silnie odczuwają deficyt takich potrzeb, jak : bezpieczeństwa, akceptacji i więzi z innymi osobami.\n- niekształtne litery,\n- w nierównych odstępach,\n« Odpowiedź #8 dnia: Październik 23, 2004, 01:09:56 am »\nZNACZENIE ZABAWY W PROCESIE DYDAKTYCZNYM\nPo wprowadzeniu do klas początkowych w szkołach programów nauczania zintegrowanego nie wszyscy nauczyciele zauważyli, że stwarzają one znacznie większe niż program tradycyjny możliwości wykorzystania zabawy w nauce Niektórzy nawet je dostrzegli, ale mają wątpliwości, czy zwiększanie udziału form zabawowych w edukacji jest właściwe. Być może wynika to z zakorzenionego u wielu nauczycieli przekonania, że w szkole, w odróżnieniu od przedszkola należy wprowadzać "poważniejsze" formy aktywności dzieci, przyzwyczajając je do systematycznej pracy, a zabawa jest po trosze marnowaniem czasu, bo uczniów trudno jest utrzymać w karności i posłuszeństwie.\nW całości najduje się w wątku : Znaczenie zabawy w procesie dydaktycznym\n« Odpowiedź #9 dnia: Październik 23, 2004, 01:41:20 pm »\nMODEL DZIECKA DOJRZAŁEGO DO PODJĘCIA NAUKI SZKOLNEJ\nProblem dojrzałości dziecka do podjęcia nauki szkolnej jest bardzo ważny, myślę, że nie tylko dla nauczycieli, ale także dla rodziców dzieci rozpoczynających naukę szkolną.\nPoniżej opisałam wskaźniki dojrzałości szkolnej.\nOsiągnięcie przez dziecko wzajemnej zgodności niżej opisanych poziomów daje możliwość sprostania różnym wymaganiom szkoły i dopiero wówczas możemy mówić (według ich autorów) o dojrzałości szkolnej.\nPowinno to być zrównoważenie ogólnych psychofizycznych możliwości dziecka z zadaniami stawianymi przez szkołę.\n« Odpowiedź #10 dnia: Październik 23, 2004, 02:15:39 pm »\nLiterka jest kopalnią wiedzy\n« Odpowiedź #11 dnia: Grudzień 07, 2004, 01:53:50 pm »\n« Odpowiedź #12 dnia: Maj 21, 2005, 09:59:56 am »\nLogopedia wady wymowy -testy dojrzalosc szkolna\nWczesne rozpoznanie wad wymowy i zaburzeń mowy ma decydujące znaczenie dla skuteczności terapii logopedycznej.\nNiestety dzieci dotknięte problemami natury logopedycznej często nie otrzymują niezbędnej pomocy. Dzieje się tak, ponieważ osoby od których oczekują wsparcia i pomocy - ich rodzice, nauczyciele i wychowawcy sami nie mają dostatecznej wiedzy aby zidentyfikować te problemy w odpowiednim momencie.\nZ myślą właśnie o rodzicach, nauczycielach i wychowawcach, a przede wszystkim o dzieciach potrzebujących diagnozy i pomocy zamieściliśmy tutaj pierwszy i jedyny w Polsce, dostępny powszechnie i bezpłatnie zestaw testów logopedycznych, których zadaniem jest wyłonić podstawowe wady wymowy i zaburzenia mowy, problemy związane z dysleksją oraz rozwojem dziecka lub ich wczesne symptomy.\nPrzeprowadzając tutaj zamieszczone sprawdziany łatwo możecie się przekonać, czy rozwój mowy Waszych podopiecznych jest prawidłowy.\nPrzedstawione próby przeznaczone są do badania stanu rozwoju oraz rozwoju mowy dzieci od 5 roku życia wzwyż. Próby te mają charakter uporządkowany i możecie stosować je sami.\n« Odpowiedź #13 dnia: Wrzesień 03, 2005, 10:04:33 am »\nGotowość dziecka do podjęcia nowych stawianych mu wymagań w odmiennych warunkach niż te, do których przywykło przez kilka lat swego życia zwana jest dojrzałością szkolną\nSzkoła niesie z sobą nowe obowiązki, nowe warunki, w których dziecko powinno wykazać się swoimi zdolnościami, wypracowanymi nawykami i na ich bazie zbudować "szkielet" ucznia. Dziecko, które podejmuje naukę musi być do niej gotowe, czyli winno osiągnąć taki poziom rozwoju fizycznego, umysłowego, ruchowego i emocjonalno-społecznego, który pozwoli mu sprostać wymaganiom programu nauczania i wychowania.\nPierwszym warunkiem powodzenia dziecka w szkole jest dobry poziom rozwoju fizycznego. Decyduje o tym ogólny stan zdrowia; prawidłowy wzrok i słuch. Dlatego też, powinny być rozwiane specjalistycznymi badaniami lekarskimi, niepokojące symptomy zaburzeń (wizyta u okulisty lub laryngologa). Nie wolno zaniedbać oznak wad wzroku i słuchu, gdyż bez prawidłowego funkcjonowania tych zmysłów poznanie świata i działanie w środowisku szkolnym jest znacznie ograniczone. Sprawność ruchowa w tym głównie manualna, niezbędna w nauce pisania jest kolejnym czynnikiem powodzenia dziecka. Nasilenie ćwiczeń plastycznych i graficznych (obrysowywanie, rysowanie po śladzie, kolorowanie, malowanie, wycinanie) daje pozytywny efekt i wpływa na rozwój koordynacji wzrokowo-ruchowej oraz kontroli wzroku nad czynnościami ręki.\nWłaściwa zdolność percepcji ułatwi uczniowi analizowanie i syntetyzowanie, uogólnianie i abstrahowanie nowych poznawanych form typu litery, liczby. Odpowiedni poziom myślenia ułatwi wykonywanie prostych i złożonych operacji umysłowych, niezbędnych w zdobywaniu nowej wiedzy i doświadczeń.\nWreszcie właściwy rozwój emocjonalno-społeczny, to samodzielność, zaradność, operatywność w różnych sytuacjach. Otwartość na kontakty z dziećmi i dorosłymi, idąca w parze z roztropnością, przyczyni się do dobrych kontaktów społecznych.\nPoziom dojrzałości szkolnej zależy w dużym stopniu od środowiska rodzinnego. Jego podłożem są uwarunkowania biologiczne i społeczno-wychowawcze.\nDojrzałość osiągana jest przez wiele dzieci w wieku 6, 7 lat. Zdarzają się przypadki dojrzałości szkolnej w wieku starszym. Ważna jest tu rola nauczyciela, który przyjmując na siebie obowiązki wychowawcy klasy pierwszej, powinien mieć świadomość zróżnicowania poziomu gotowości podjęcia obowiązków szkolnych wśród swoich dzieci.\nDlatego też nauczyciele często w pierwszych miesiącach nauki, po wstępnej obserwacji uczniów, przeprowadzają badanie dojrzałości szkolnej w klasie. Badanie przeprowadzone wystandaryzowanymi testami stanowi podstawę właściwego planowania i organizowania zajęć z dziećmi. Pozwoli ukierunkować działanie nauczyciela na rozwój funkcji, które okażą się słabiej rozwinięte, bądź wykaże konieczność przebadania dziecka przez specjalistów w poradni psychologiczno-pedagogicznej.\nDiagnoza rozwoju ucznia może być całościowa, dająca obraz poziomu wszystkich funkcji, bądź częściowa, sprawdzająca jedną z nich, zaobserwowaną jako zaburzoną czy nie w pełni wykształconą. Dzieci przebadane testem objęte są zazwyczaj dodatkowymi działaniami ze strony nauczyciela, jeśli oczywiście istnieje taka potrzeba. Jeśli deficyty są głębsze, kierowane są, za zgodą rodziców, do poradni, gdzie otrzymują opinię lub orzeczenie z zaleceniami, wskazówkami do dalszej pracy.\nOsiągnięcie dojrzałości szkolnej w odpowiednim czasie sprzyja prawidłowemu funkcjonowaniu dziecka, dobrym kontaktom z otoczeniem, rozumieniu i wykonywaniu poleceń, przyswajaniu nowych wiadomości i umiejętności, a w efekcie ukształtowaniu się młodego człowieka. Wstępna diagnoza rozwoju ucznia jest więc niezbędna by pomóc dzieciom spokojnie wejść w nowy rozdział ich życia jakim jest szkoła.\nMONIKA SCHELLER-WOJTASIK, BOŻENA RUMIN, MAGDALENA\n« Odpowiedź #14 dnia: Wrzesień 19, 2005, 12:47:51 pm »\nSzkoła dla wielu dzieci nie jest atrakcyjna i przyjazna. Co robić, kiedy dziecko nie chce do niej chodzić? Kiedy kłamie, manipuluje rodzicami i nauczycielami, symuluje dolegliwości, a w końcu zaczyna wagarować? Jak odróżnić kaprysy i znudzenie od choroby?\n« Odpowiedź #15 dnia: Luty 16, 2006, 02:19:26 am »\nDOJRZAŁOŚĆ SZKOLNA - mgr Jolanta Kurczyńska\nPoradnia Psychologiczno - Pedagogiczna nr 4 w Łodzi\nRozwój dziecka od 3 roku życia do 7 roku życia prowadzi do zakończenia pewnego etapu, określanego przez psychologów jako dojrzałość szkolna. Możemy sobie zadać pytanie, "Co to jest ta dojrzałość szkolna, co się na nią składa?\nWedług Szumana "Dojrzałość szkolna to osiągnięcie przez dziecko takiego poziomu rozwoju fizycznego, społecznego i psychicznego, który czyni dziecko wrażliwym i podatnym na systematyczne wychowanie i nauczanie w klasie pierwszej szkoły podstawowej".\nJest to więc nie tylko sprawność intelektualna (np. dziecko potrafi dobrze czytać, albo ładnie się wypowiada), ale jest tu również ważna sprawność fizyczna i dojrzałość emocjonalno-społeczna. Te wszystkie elementy będą decydować o sukcesie szkolnym dziecka.\nCo zrobić, żeby dziecko, które idzie do szkoły, było gotowe do podjęcia nauki szkolnej?\n- Należy pamiętać, że dziecko poprzez zabawę uczy się i nabywa pewnych umiejętności, a poprzez odpowiednio dobraną zabawę rodzice mogą stymulować rozwój swojego dziecka,\n- Rozwój motoryczny dziecka 6-letniego wypływa z jego biologicznej potrzeby ruchu, która doprowadza do ogromnej ruchliwości dziecka. Umożliwienie dziecku tego ruchu, pozwoli na jego prawidłowy rozwój ruchowy. Może to być jazda na rowerku, rzucanie, turlanie piłeczki do siebie, gra w kręgle, rzucanie do celu, przeskakiwanie przez pieńki i kamienie na spacerze, itp,\n- Ważne jest również usprawnianie manualne, ćwiczenie ręki , palców, prawidłowe trzymanie ołówka. Nie obawiajmy się dawać dzieciom do zabawy plasteliny, czy farb, trzeba tylko zabezpieczyć miejsce pracy, a oprócz tego, że dziecko będzie ćwiczyć rękę, to jeszcze będzie rozwijać swoją aktywność twórczą,\n- Na rozwój percepcji wzrokowej i koordynacji wzrokowo-ruchowej stymulująco wpływają zabawy, w których dziecko ćwiczy spostrzeganie wzrokowe i pamięć wzrokową, jak np. gra w "Memory", układanie puzzli, gra w domino dobieranie par jednakowych obrazków, wyszukiwanie różnic na obrazkach, mozaiki obrazkowe,\n- Prawidłowy rozwój percepcji słuchowej zapewniają różnorakie zabawy słuchowe, jak np. "Co słyszę?"- wsłuchiwanie się w dźwięki otoczenia, w rozpoznawanie wytworzonych przez dorosłego dźwięków, także różnicowanie i naśladowanie głosów zwierząt, rozpoznawanie dzieci po głosie oraz różne zabawy kształtujące mowę, wzbogacające słownik, nauka wierszy i piosenek. Należy dużo rozmawiać z dzieckiem i odpowiadać na jego pytania,\n- Czas spędzany wspólnie z dzieckiem zawsze można wykorzystać wspierając jego rozwój, np. na spacerze możemy ćwiczyć orientację przestrzenną, mówimy "Teraz idziemy w lewo, w prawo wprzód", albo pytamy "Co jest za nami, co jest z przodu, a co z tyłu?",\n- Uspołecznienie dziecka to ważny element dojrzałości szkolnej. Pozwólmy bawić się dziecku z innymi dziećmi, dziecko powinno umieć podzielić się, z drugim dzieckiem zabawkami, a gdy jest taka potrzeba, ustąpić, albo zrezygnować ze swoich racji. Uczmy dziecko doprowadzania pracy do końca, np. jeśli zacznie kolorować obrazek, to niech go skończy, jeśli za dużo, to niech skończy chociaż pewien etap i pokoloruje tylko motylka,\n- Należy uczyć dziecko samodzielności i zaradności, nie wyręczać go ze wszystkiego, niech ma jakieś swoje drobne obowiązki, z których musi się wywiązywać,\n- Należy pamiętać, że zabawa jest podstawową formą aktywności dziecka sześcioletniego i trzeba pozwolić dziecku na realizowanie się w tej formie aktywności.\nI jeszcze informacje z ulotki dla rodziców ze Szkoły Podstawowej nr 3 w Olsztynie (moja mama jest tam nauczycielką języka polskiego).\nNA CZYM POLEGA DOJRZAŁOŚĆ SZKOLNA?\nNajogólniej ujmując można powiedzieć, że jest to gotowość dziecka do rozpoczęcia nauki w szkole uzależniona od poziomu jego ogólnego rozwoju,od osiągnięcia takiego stanu rozwoju fizycznego, emocjonalno – społecznego i umysłowego, który umożliwia sprostanie obowiązkom szkolnym.\n•Powiedzieć, jakie ma imię, nazwisko, ile ma lat, gdzie mieszka, opowiedzieć o pracy rodziców\n•Obchodzić się z przyborami do rysowania, malowania, pisania; nie wychodzić poza linie kolorując obrazek, nazwać co narysowało\n•Ciąć nożyczkami w linii prostej i krzywej; lepić z plasteliny\n•Dobrać w pary przedmioty lub obrazki; klasyfikować je wg określonej zasady (np. owoce, zwierzęta, pojazdy); łączyć zbiory wg określonej cechy (np. kolor, wielkość).\n•Wskazać różnice w pozornie takich samych przedmiotach, obrazkach\n•Liczyć kolejno do 10 lub 20; po przeliczeniu przedmiotów powiedzieć ile ich jest\n•Rozpoznać różne dźwięki z otoczenia (np. głosy zwierząt)\n•Prawidłowo wymawiać wszystkie głoski (wymowa jest poprawna pod względem artykulacyjnym)\n•Nazwać głoskę na początku i na końcu wyrazu, różnicować wyrazy o podobnym brzmieniu (np. kran – tran, góra – kura, bada – pada, koza – kosa)\n•Podzielić zdanie na słowa, wyraz na sylaby\n•Opowiedzieć treść obrazka posługując się mową zdaniową\n•Rozwiązywać proste zagadki\n•Uważnie słuchać przez dłuższą chwilę opowiadania, bajki, muzyki\n•Wykonać podstawowe czynności samoobsługowe (samodzielnie zjeść, ubrać się, umyć)\n•Wykonać proste ćwiczenia gimnastyczne, uczestniczyć w grupowych zabawach ruchowych\n•Wskazać lewą i prawą stronę swego ciała ii osoby stojącej na wprost\n•Zgodnie bawić się z rówieśnikami – współdziałać, czekać na swoją kolej\n•Doprowadzić do końca rozpoczętą zabawę, pracę; w trudniejszych sytuacjach zwrócić się o pomoc do osoby dorosłej\n•Działać sprawnie; umieć podporządkować się słownym poleceniom\n•Sześciolatek potrafi nawiązywać kontakty z rówieśnikami i dorosłymi; jest wrażliwy na opinię nauczyciela i innych osób dorosłych\n« Odpowiedź #16 dnia: Marzec 09, 2006, 12:57:27 am »\nKiedy pójść z dzieckiem do psychologa\nRozmowa z Małgorzatą Sadowską, terapeutą dziecięcym i psychologiem z Instytutu Zdrowia Psychicznego i Rozwoju Osobistego w Warszawie\nRz: Czy dzieci mają więcej problemów niż ich rodzice, kiedy byli dziećmi?\nMałgorzata Sadowska: Problemy zmieniają się wraz z sytuacją zewnętrzną. Dlatego kłopoty dzisiejszych dzieci są nieco inne. Na przykład bardzo wcześnie spotykają się z wyścigiem szczurów, konkurencją. Mają dużo dodatkowych zajęć. Często rodzice chcą, aby były przebojowe, wszechstronne. Kiedyś dzieci mnóstwo czasu spędzały na podwórku, same wynajdywały sobie zajęcia z rówieśnikami. Dziś podwórka są puste, a dzieci mają zorganizowany czas. Zwiększyły się oczekiwania wobec nich. Często też rodzice dłużej pracują, mają więcej stresów związanych z pracą, a mniej czasu dla dzieci.\nJak dzieci reagują na presję otoczenia?\n- Różnie, to zależy od osobowości dziecka i postawy rodziców. Oczywiście nie wszystkie dzieci żyją pod taką presją, poza tym każde jest inne, inaczej przeżywa i radzi sobie z tą samą sytuacją. Jedno może zareagować większą nerwowością, drugie wycofaniem.\nCzęsto nadmiar rywalizacji i presja powodują, że dziecko naśladuje schematy, wzory, ale nie przyswaja tak naprawdę nowych umiejętności, a prawdziwe jego potrzeby nie są realizowane.\nKiedy rodzic powinien wybrać się z dzieckiem do psychologa? Jakie objawy powinny go zaniepokoić?\n- Gdy dostrzegamy coś niepokojącego w jego w rozwoju, zachowaniu czy nastroju. Na przykład ma opóźniony w porównaniu z rówieśnikami rozwój mowy, nie nawiązuje kontaktu z innymi dziećmi, jest agresywne lub destrukcyjne wobec siebie. Wtedy na pewno warto zasięgnąć porady specjalisty, poza tym właściwie zawsze, jeśli rodziców coś bardzo niepokoi. Oczywiście są rodzice przewrażliwieni, wtedy można rozwijać ich obawy. Czasem coś narasta w relacji między dzieckiem a rodzicami, powstaje napięcie, które nie służy ani jemu, ani im. Wielu rodziców nadal uważa wizytę u psychologa jak przyznanie się do wychowawczej porażki, a powinni ją traktować jako wyraz troski o dziecko, własnej dojrzałości.\nW jakim wieku można zgłosić się z dzieckiem do psychologa?\n- Psycholog, psychoterapeuta może pracować już z trzylatkiem, ale jeśli niepokój o dziecko pojawi się wcześniej, do psychologa może zgłosić się matka, bo ona jest z małym dzieckiem w bardzo silnej relacji. Czasami coś w tej relacji zawodzi, dziecko tyranizuje matkę, jest nadmiernie płaczliwe. Jeśli uchwyci się przyczynę problemu, to bardzo pomaga, bo później pewne trudności i wzorce się utrwalają. Dlatego z wizytą nie warto zwlekać.\nWspomniała pani, że dziecko wcześnie spotyka się z rywalizacją, oczekiwaniami, że będzie najlepsze i wszechstronne. Jak rodzic może wzmocnić dziecko, aby lepiej radziło sobie z takimi wyzwaniami?\n- Kiedy dziecko boi się porażki, rodzic powinien przyznać mu prawo do tego, że nie we wszystkim będzie najlepsze albo przebojowe, jeśli takie nie jest z natury. Rodzice powinni "mieć to w głowie", kiedy reagują na różne sytuacje i rozmawiają z dzieckiem. Powinni cieszyć się z sukcesów, chwalić dziecko, ale wspierać je także, gdy coś nie wychodzi.\nCzy można przygotować dziecko do pójścia do żłobka i przedszkola?\n- Jeśli jest możliwe, żeby dziecko nie szło do żłobka, tylko do przedszkola i to po ukończeniu trzeciego roku życia, to bardzo dobrze. Dobrze jest również znaleźć takie przedszkole, gdzie grupy są małe. Warto do nowej sytuacji przyzwyczajać dziecko stopniowo, zostawiać je na początku w żłobku czy przedszkolu na mniejszą liczbę godzin. Niektóre przedszkola wprowadzają okres adaptacyjny, w którym dziecko może część czasu spędzić razem z mamą. Czasami, gdy w domu pojawia się drugie dziecko, starsze jest wysyłane do przedszkola. Myślę, że w takiej sytuacji warto wysłać dziecko do przedszkola wcześniej, aby nie odebrało pójścia do przedszkola jako odrzucenia związanego z pojawieniem się "rywala". Oczywiście powinniśmy rozmawiać, ale musimy też pamiętać, że dziecko często nie komunikuje się wprost, raczej nie powie "czuję się zazdrosne i niechciane". Pokazuje to w sposób pośredni, np. zaczyna chorować, jest osowiałe albo mówi do rodzica, który po niego przychodzi do przedszkola, że ma sobie iść, bo ono ma tu ciekawe zajęcia. W ten sposób dziecko może przyjmować rolę, którą według niego pełnią rodzice.\nJak możemy pomóc siedmiolatkowi, aby uniknął stresu związanego z pójściem do szkoły?\n- Dziecko cieszy się, że idzie do szkoły, ale ma też dużo obaw. O nich należy rozmawiać. Rodzic sam zna swoje dziecko i wyczuwa, z czym może mieć ono problemy. Jedno z trudem przystosowywać się będzie do nowej grupy, inne nie potrafi usiedzieć w ławce, a jeszcze inne - pogodzić się ze zmianą pani. Możemy oswoić te obawy przez opowiadanie dziecku, jak jest w szkole, aby mogło się zapoznać z nową sytuacją. Gdy już pójdzie do szkoły, należy mu kibicować, wspierać go i pomagać, gdy jest taka potrzeba.\nrozmawiała Ewelina Jaworska\n« Odpowiedź #17 dnia: Lipiec 26, 2006, 05:22:53 pm »\n- czy dziecko dojrzało do pójścia do przedszkola\nCzego rodzice nie powinni robić czyli pierwsze dni w przedszkolu\nPrzygotownia do rozpoczęcia roku szkolnego i nauki szkolnej\nPierwsze kroki w szkole - co może ułatwić\nO co chodzi w szkole, czyli jak pomóc dziecku w nauce\nJak zachęcić dziecko do nauki czyli jak nie zniechecić raz na zawsze do szkoły\nAby uczyć się z łatwością...\nNapięcie i niepokój dziecka - z czego może wynikać\n« Odpowiedź #18 dnia: Październik 22, 2006, 08:44:38 pm »\nPrzyszły pierwszoklasista powinien nawiązywać kontakty w dużej grupie, posiadać umiejętność rozwiązywania konfliktów, skupić uwagę na zadaniu, współpracować z innymi dziećmi, rozumieć zasady rywalizacji. Powinien kontrolować emocje i panować nad nimi. O społecznej dojrzałości dziecka świadczy jego stopień samodzielności, a zwłaszcza w czynnościach samoobsługowych: samodzielnie musi się ubrać i rozebrać, wiązać buty, zapiąć guziki, korzystać z toalety. Dziecko gotowe do szkoły jest obowiązkowe, starannie wykonuje zadania, jest systematyczne. Dziecko dojrzałe emocjonalnie cechuje też pewna równowaga psychiczna i umiejętność reagowania adekwatnie do sytuacji. Dziecko dojrzałe emocjonalnie nie wpadnie w panikę czy histerię, gdy np.: nauczyciel je skrytykuje, bądź w skrajnych przypadkach zademonstruje całą gamę agresywnych zachowań.\nDzieci niezrównoważone z błahego powodu wybuchają, złoszczą się i płaczą, a inne wycofują się i unikają konfliktów z rówieśnikami. Dojrzałość emocjonalna dziecka przejawia się poprzez wyrażenie wdzięczności, przyjaźni, solidarności, życzliwości.\nPrzeżywa radości i smutki nie tylko własne, ale i kolegi. Jest empatyczne. Gotowość szkolna to nie tylko dojrzałość emocjonalna, ale i intelektualna. To oczywiście nie tylko zasób wiedzy o świecie, o bliższym i dalszym otoczeniu, o życiu przyrody i ludzi, ale i spostrzegawczość, umiejętność myślenia i wypowiadania się. O umysłowej dojrzałości świadczy jego chęć ciekawości świata. Dziecko przygotowane do szkoły potrafi słuchać innych, skupić się na tym, co inni mówią, lub na tym, co robi. Rozumie polecenia dorosłych, swobodnie wypowiada się w mowie potocznej. Bogaty zasób słów powinien pozwolić mu porozumiewać się w sposób zrozumiały nie tylko z rodzicami i najbliższymi kolegami, ale i z innymi osobami z jego otoczenia. Dziecko powinno umieć wyrażać pragnienia i dzielić się wrażeniami. Mowa powinna być poprawna pod względem artykulacyjnym i gramatycznym. Prawidłowa wymowa jest bardzo ważna w procesie uczenia czytania i pisania. O rozwoju umysłowym dziecka świadczą też jego rysunki i sposób ich wykonywania. Rysunek dziecka spostrzegawczego będzie bogatszy w szczegóły, bardziej kolorowy. Dziecko gotowe do szkoły potrafi ukończyć pracę, doprowadzić czynność do końca. Mniej dojrzałe nie finalizuje prac, przerywa zadania, kaprysi, nie dając się namówić na jej zakończenie. Bardzo ważna jest zdolność analizy i syntezy wzrokowej i słuchowej.\n« Odpowiedź #19 dnia: Listopad 25, 2006, 02:26:26 pm »\nZaraz po wakacjach planowałaś posłać swojego malucha do przedszkola. Jednak na samą myśl o tym denerwujesz się. Przed wami bardzo ważna próba. Musicie sprostać jej oboje, ty i dziecko. Dlatego warto jak najszybciej przygotować swoją pociechę na to, że od jesieni większą część dnia będzie spędzało z rówieśnikami.\nZmianę zwyczajów najlepiej rozpocząć jak najwcześniej. To sprawi, że późniejsza rozłąka będzie dla dziecka łatwiejsza. Mimo że do niedawna każdą chwile spędzałaś ze swoją pociechą, teraz musisz doprowadzać do sytuacji, aby przebywało ono także z innymi opiekunami. Na początku może to być babcia, ciocia lub bliska przyjaciółka. Postaraj się tak zaaranżować spotkania, byś mogła zostawić z nimi dziecko na jakiś czas.\nNajlepiej, aby na początku wasze rozstania nie były długie. Możesz zostawiać dziecko pod opieką na placu zabaw czy na plaży. W ten sposób przyzwyczai się ono do tego, że może się świetnie bawić także wtedy, gdy nie ma cię w pobliżu. Postaraj się także częściej wychodzić ze swoim dzieckiem. Odwiedzaj z nim znajomych, wychodź na wystawy, do kawiarni, tak, aby oswoiło się z innymi ludźmi i było przygotowane na zmiany.\nJeżeli to możliwe staraj się także organizować zabawy przy budynku przedszkola. Być może będziesz mogła korzystać z tamtejszego placu zabaw. Jeśli dziecko będzie mogło się tam bawić, we wrześniu będzie już oswojone z tym miejscem. Dobrze też, abyś nawiązała kontakt z przyszłą wychowawczynią swojej pociechy. Jeśli to możliwe, na wszystkie spotkania z nią zabieraj dziecko. Sprawisz tym samym, że nowa Pani nie będzie dla niego zupełnie obcą osobą. Ważne jest też, abyś dziecku dużo opowiadała o przedszkolu. Mów mu, co się tam najczęściej dzieje, jak dzieci spędzają wspólnie czas, gdzie wychodzą.\nOrganizuj też podobne zabawy w domu. Zachęcaj dziecko do malowania, lepienia z plasteliny, układania klocków. Ważne jest, abyś odpowiadała na wszystkie pytania dotyczące przedszkola jasno i przystępnie, tak, aby dziecko wiedziało, że niczego przed nim nie ukrywasz. Dobrze też jest nauczyć dziecko samodzielności. Przyzwyczaj je, aby samo się myło rano i ubierało. Pamiętaj, że na pierwsze miesiące przedszkola najlepiej jest kupić dziecku ubranka, które nie będą sprawiały mu kłopotów przy nakładaniu.Najlepiej zrezygnować z koszulek zapinanych pod szyję i ogrodniczek.\nMożna to zastąpić bluzami wciąganymi przez główkę i luźnymi spodenkami na gumkę. Ważne też są buty. Lepiej zdecydować się na te z rzepem czy zamkiem niż sznurowane. Musimy także zwrócić uwagę na to czy nasze dziecko samodzielnie je. W przedszkolu pani nie zawsze mają czas, aby osobno karmić dzieci. Musimy zatroszczyć się o to, aby nasze dziecko nie miało z tym problemów. W czasie, gdy będziemy z naszym dzieckiem pokonywać kolejne stopnie samodzielności, nie możemy powtarzać mu np. "Pamiętaj, w przedszkolu będziesz musiał sam się ubierać" lub "W przedszkolu nie będziesz mógł zostawiać jedzenia na talerzu". Takie uwagi sprawią, że nasza pociecha zacznie traktować przedszkole jako miejsce, w którym niczego mu nie wolno.\nPrzed pierwszą wizytą w przedszkolu musisz zadbać o to, aby twoje dziecko przebywało także z innymi maluchami. Powinnaś jak najczęściej zabierać je na plac zabaw pełen dzieci. Zachęcaj je, aby nawiązywało z nimi kontakty np. pierwsze podchodziło do bawiących się w piaskownicy. Najlepiej byłoby, aby twoja pociecha zaprzyjaźniła się z dzieckiem, które chodzi do tego samego przedszkola. Gdy będzie miał kogoś bliskiego obok siebie łatwiej będzie mu wytrzymać dzień bez mamy. Możesz także zaprosić dzieci do siebie.\nW ten sposób twoje dziecko będzie miało okazję, aby nauczyć się dzielić z innymi, czekać na swoją kolej, zwracać uwagę także na potrzeby innych. Dodatkowo będzie wiedziało, że nie jest samo. Dobrze te byłoby, gdybyś z okazji wizyty w przedszkolu zorganizowała małą uroczystość rodzinną z poczęstunkiem dla dzieci. Twoje dziecko zrozumie wówczas, że czeka je coś uroczystego, co w dodatku kojarzy się z samymi miłymi wydarzeniami.\n« Odpowiedź #20 dnia: Listopad 25, 2006, 02:29:20 pm »\n- Doceniajmy wysiłki, a nie tylko efekty samodzielnej pracy, nagradzajmy najmniejsze sukcesy i bagatelizujmy porażki. Dziecko uwierzy w siebie, bez obaw i lęków będzie próbowało pokonywać trudności, które ewentualnie się pojawią.\n- Uczmy dziecko odpowiedzialności. Nie tylko tej szkolnej, ale i tej nie związanej ze szkołą. - Odpowiedzialność jest sprzymierzeńcem aktywności. Jeśli uczeń zdaje sobie sprawę, że jego los leży w jego rękach, staje się bardziej aktywny.\n- Zadbajmy o stałe miejsce pracy, te same godziny... Im mniej zmian - tym mniej zakłóceń w pracy.\n- hałas, zamieszanie (włączony telewizor i magnetofon, telefon, hałas uliczny, rozmowy),\n- nagłe wydarzenia o burzliwym przebiegu: awantury, kłótnie, wielka radość, strach,\n- zmęczenie, oczekiwanie na coś,\n- podobieństwo treści, które mają być przyswojone (warto unikać uczenia się kolejno podobnych rzeczy),\n- zakłócenia w zapamiętywaniu: jeśli tuż przed klasówką dziecko uczy się rzeczy nowych, może zapomnieć te, które dobrze umiało; najlepiej więc uczyć się nowych rzeczy z pewnym wyprzedzeniem przed spodziewaną klasówką czy egzaminem.\n« Odpowiedź #21 dnia: Styczeń 31, 2007, 01:09:21 pm »\nW drugim semestrze będzie OK! >>>\nTwoje dziecko kończy semestr z kiepskimi ocenami, a ty załamujesz ręce. Niepotrzebnie. Gdy o lepsze stopnie zawalczycie wspólnymi siłami, już na wiosnę w dzienniczku mogą pojawić się czwórki i piątki.\nWażne, by do poprawiania ocen zabrać się jak najszybciej – najlepiej zaraz po feriach. Do końca roku szkolnego zostało wprawdzie jeszcze sporo czasu, ale nadrabiania zaległości w nauce nie ma co odkładać na ostatnią chwilę. Wiadomo, systematyczna praca zdecydowanie zwiększa szansę na sukces, ponieważ pozwala dużo lepiej ugruntować zdobytą wiedzę. Szczególnie jeśli braki w wiadomościach są spore, pociecha musi nastawić się na pilniejszą naukę. Przeczytaj, jak możesz ją dziecku ułatwić. Przy twoim wsparciu i akceptacji na efekty pracy nie trzeba będzie długo czekać.\n« Odpowiedź #22 dnia: Marzec 01, 2007, 11:32:39 am »\nRodzice zauważając, że ich dziecko ma problemy z nauką i oswojeniem się ze szkołą, z reguły oskarżają go o lenistwo.\nCzęsto jednak nie to jest powodem niechęci do nauki, tylko zaburzenia psychiczne. Nerwica szkolna to problem, którego nie da się rozwiązać za pomocą pasa, a jedynie dzięki rozmowom z dzieckiem lub konsultacji w poradni psychologiczno-pedagogicznej.\nPsycholodzy i pedagodzy pojęcia nerwica używają bardzo ostrożnie, szczególnie, gdy dotyczy to rozwijającego się dziecka. Mówią raczej o zahamowaniu w rozwoju i trudnościach szkolnych. Czasem używają określenie "nerwica" nazywając tak trudności w normalnym funkcjonowaniu człowieka i pojęcie to występuje jako skrót myślowy w szkolnym języku potocznym.\nTrudności z radzeniem sobie w szkole najczęściej zaczynają się w pierwszych klasach (podstawówki, gimnazjum, liceum czy technikum). Początek szkoły, pierwsze spotkanie z nowymi kolegami czy nauczycielami, jest progiem będący zarazem egzaminem dla dziecka, jak adaptuje się w grupie. To wejście do grupy zawsze jest niezmiernie ważne. W późniejszych latach problemem może być dojrzewanie, zauważanie przeciwnej płci i zahamowania w kontaktach partnerskich. To także ma wpływ na wyniki w nauce. Młodemu człowiekowi niedającemu sobie rady w nawiązywaniu kontaktów, problem ten "nie pozwala" skupić się na nauce.\nWszelkie trudności w rozwoju często powstają w dzieciństwie, szkoła to może uaktualnić bądź też zaleczyć. Jeśli dzieje się tak, że dziecko pracujących całymi dniami rodziców utwierdzi się w swoim przekonaniu, że jest "do niczego" i "nieważne dla nikogo", może zacząć się wycofywać. Na szczęście u młodego człowieka można te błędy wychowawcze naprawić poświęcając mu więcej czasu i zainteresowania. Rodzice są dla dziecka wzorami do naśladowania mimo tego, że w pewnym wieku się przeciw nim buntuje. Trzeba pamiętać o tym, że są to problemy odwracalne. Gdy widzimy, że uczeń ma jakiś problem, to warto zwrócić się po pomoc.\nNauczyciel, szczególnie nauczania początkowego, może albo utwierdzić dziecko w jego nieśmiałości, albo wyszukać u niego najmocniejszych punktów i w ten sposób go ośmielić. Zdarza się, że nauczyciel przestaje się interesować nieśmiałym uczniem twierdząc, że lepiej go nie stresować. Powinien jednak starać się wyłapać jego inne zdolności i przekonać, że może zaistnieć w grupie. Nawet dwa zdania wypowiedziane podczas akademii szkolnej pomogą uczniowi niewierzącemu we własne siły poczuć się zdolnym i zapobiegną rozwojowi nerwicy szkolnej. Nauczyciel nie powinien wrażliwego dziecka ośmieszać przed innymi uczniami karząc, na przykład za to, że nie potrafi odpowiadać na środku klasy, wyrzucaniem go z sali. Taki uraz może w przyszłości zaowocować właśnie nerwicą lub lękiem przed szkołą.\n« Odpowiedź #23 dnia: Marzec 12, 2007, 12:23:58 pm »\nCzy każdy siedmiolatek jest gotów podjąć naukę w klasie I-szej? Nie zawsze. Zdarza się, że dzieci o bardzo wysokim poziomie rozwoju intelektualnego nie dają sobie rady z nauką. Pójście do szkoły często wiąże się ze zmianą ich dotychczasowego trybu życia\nO tym, czy dziecko sprosta wymaganiom stawianym mu przez szkołę decyduje stopień osiągniętej przez niego dojrzałości szkolnej.\n« Odpowiedź #24 dnia: Marzec 19, 2007, 08:52:11 pm »\nCzas do szkoły - kiedy?\nWykształcenie rodziców, liczba rodzeństwa, posiadanie biblioteczki domowej i sposób spędzania czasu z rodzicami mają wpływ na radzenie sobie dziecka w szkole i gotowość sześciolatków do rozpoczęcia nauki - wynika z badań Centrum Metodycznego Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej (CMPPP).\nBadania mają pomóc w wyrównywaniu szans najmłodszych, co z kolei mogłoby zapobiec rodzeniu się agresji w szkołach.\nWyniki badań przedstawiono 4 grudnia w Warszawie na konferencji "Konteksty gotowości szkolnej - wyrównywanie szans", podsumowującej projekt "Badanie gotowości szkolnej sześciolatków".\nCHOROBY MOGĄ WPŁYWAĆ NA GOTOWOŚĆ SZKOLNĄ\nZ badań wynika, że wśród dziewcząt kłopoty z osiągnięciem gotowości szkolnej mogą mieć te, które gorzej rozwijają się fizycznie oraz przewlekle chore. Bardzo niekorzystny wpływ na gotowość szkolną mają wady wymowy u dzieci obu płci, przy czym ma on większy wpływ u chłopców. U chłopców znaczne różnice w stopniu gotowości szkolnej zauważono między tymi, którzy urodzili się w pierwszej połowie roku, i tymi, którzy urodzili się w drugiej.\nZ kolei czynniki środowiska rodzinnego zaburzające osiąganie przez dzieci gotowości szkolnej to niskie wykształcenie rodziców, zwłaszcza matek, ich zły stan zdrowia (wyrażający się pobieraniem renty), bezrobocie.\nJEDYNACY GOTOWI WCZEŚNIEJ\nOkazało się, że struktura rodziny (rodzina pełna, rozwiedziona, niepełna z powodu śmierci jednego lub obojga rodziców lub sytuacja gdy rodzice przebywają dłuższy czas poza domem) nie ma istotnego wpływu na gotowość szkolną dzieci. Wpływu nie ma także wychowywanie się w rodzinie wielopokoleniowej. Ważne okazało się natomiast posiadanie rodzeństwa i liczba dzieci w rodzinie. Najwyższe wyniki uzyskiwali jedynacy.\nWażne okazał się poziom materialno-kulturalny rodziny. Badania pokazały, że posiadanie przez rodzinę bilioteczki domowej, a także spędzanie czasu wolnego na wspólnych zajęciach sportowych, wyjściach do teatru, do kina oraz dłuższych wyjazdach urlopowych wpływa stymulująco na nabywanie przez dzieci zachowań i umiejętności istotnych dla późniejszego powodzenia w nauce szkolnej.\nStwierdzono także związek między gotowością szkolną a warunkami mieszkaniowymi rodziny - liczbą pokoi, posiadaniem przez dziecko samodzielnego pokoju i własnego biurka.\nTELEWIZJA NIE SZKODZI MALUCHOM\nWbrew potocznym przypuszczeniom, związek gotowości szkolnej z intensywnością korzystania z komputera i oglądania telewizji okazał się w badaniach nikły. Formą aktywności ważną dla przygotowania do szkoły, ale tylko dla chłopców, okazało się czytanie im książek przez rodziców.\nWyniki badań mówią też o lepszych warunkach dla osiągania gotowości szkolnej panujących w przedszkolu niż na oddziale przedszkolnym w szkole. Duży wpływ na gotowość szkolną ma też liczba lat spędzonych przez dziecko w przedszkolu (im więcej lat, tym jest ona większa), a także - zwłaszcza u chłopców - sam fakt uczęszczania do takiej placówki.\nBadanie przeprowadzono w maju tego roku na losowej, reprezentatywnej próbie 4 tys. sześciolatków; losowo wybrano też 250 szkół i 250 przedszkoli. Badanie wykonał ośrodek badawczy ARC Rynek i Opinia przy udziale zespołu projektowego CMPPP.\nWnioski z badań posłużyły do opracowania pakietu materiałów metodycznych dla nauczycieli "zerówek", pod nazwą "Doradca Nauczyciela Sześciolatków". W skład pakietu wchodzi m.in. specjalny kwestionariusz dla nauczycieli, służący do oceniania przez nich gotowości szkolnej uczniów i ułatwiający zaplanowanie sposobu pracy z dzieckiem i całą grupą.\nJak informuje dyrektor CMPPP Elżbieta Nerwińska, celem projektu "Konteksty gotowości szkolnej" jest stworzenie warunków dla wyrównywania szans edukacyjnych dzieci sześcioletnich. "Doświadczenia w pierwszym okresie edukacji wpływają bowiem na postawy dziecka wobec pracy i ludzi, własnej osoby oraz na jego stosunek do osiągnięć i poziomu aspiracji" - podkreśla.\nWYRÓWNAĆ SZANSE NA STARCIE\n"Sukces dziecka w momencie startu szkolnego zwiększa jego motywację do uczenia się i umiejętności radzenia sobie w trudnych sytuacjach, sprzyja przejawianiu inicjatywy i produktywności, budzi poczucie własnej wartości" - zauważa Nerwińska.\nZaznacza, że jedną z najważniejszych przyczyn agresji i przemocy wśród uczniów są niepowodzenia szkolne i trudności w nauce. Dodała, że często za zachowaniami agresywnymi stoi osamotnienie i chęć zwrócenia na siebie uwagi.\nDlatego, według dyrektor CMPPP, tak ważne jest zdiagnozowanie stanu gotowości szkolnej dzieci w momencie startu nauki. Nerwińska twierdzi, że wiele dzieci nie jest badanych pod tym kątem, zwłaszcza w środowiskach wiejskich. "Do tej pory badaniami zajmowali się tylko psychologowie z poradni psychologiczno-pedagogicznych" - dodała.\nProjekt "Konteksty gotowości szkolnej" jest współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego Rozwoju Zasobów Ludzkich.DSR\n« Odpowiedź #25 dnia: Wrzesień 03, 2007, 09:40:19 am »\nStres przed Wielkim Dniem\nZgodnie z powszechną opinią, pierwszy dzień szkoły okazuje się być bardziej traumatycznym doświadczeniem dla matek, niż dla ich dzieci. Tymczasem najnowsze badania dowodzą, że poziom strachu i niepokoju, jakie odczuwają dzieci przed nieuchronnie zbliżającym się Wielkim Dniem, znacznie przekracza dotychczasowe założenia.\nPodczas gdy tysiące rodziców przygotowują się do wysłania po raz pierwszy swoich dzieci do szkoły, naukowcy informują, że nawet trzylatki wykazują oznaki stresu już na wiele miesięcy przed rozpoczęciem zajęć w przedszkolu.\nJuż na 6 miesięcy przed pierwszym dniem w szkole, badacze stwierdzili u dzieci podwyższony poziom kortyzolu, nazywanego także hormonem stresu. Poziom kortyzolu znacząco wzrasta wraz z rozpoczęciem zajęć w szkole i nieoczekiwanie, okazuje się byc znacznie wyższy u uczniów ekstrawertycznych.\nNaukowcy z Uniwersytetu w Bath postanowili zbadać, jak dzieci o różnych temperamentach radzą sobie ze stresem towarzyszącym rozpoczęciu szkoły. Wykonali więc u dzieci pomiary kortyzolu na 3 do 6 miesięcy przed 1 września, aby sprawdzić zwykły poziom tego hormonu u poszczególnych dzieci. Ku ich zaskoczeniu, okazało się, że poziom kortyzolu już wtedy był bardzo wysoki.\nNaukowcy upatrują przyczyn takiej sytuacji w strachu przed czekającą dzieci zmianą otoczenia oraz w lękach związanych z zawieraniem nowych znajomości. Część winy mogą ponosić także rodzice, którzy przenoszą na dzieci własne obawy.\nWraz z rozpoczęciem szkoły, ostrożni i bojaźliwi uczniowie wykazywali niższy poziom stresu, niż ich bardziej przebojowi koledzy i koleżanki.\n- Wyniki naszych badań sugerują, że poziom stresu przed rozpoczęciem szkoły zaczyna wzrastać znacznie wcześniej, niż się spodziewaliśmy – twierdzi Julie Turner-Cobb, starszy wykładowca psychologii zdrowia, która przewodniczyła zespołowi naukowców. – Bardziej ekstrawertyczne dzieci wykazywały znacznie wyższy poziom kortyzolu, który wcale nie opadał po inauguracji roku szkolnego. Przypuszczalnie dzialo sie tak dlatego, bo impulsywne usposobienie tych dzieci sprawia, że już na początku szkoły wchodzą w wiele konfrontacyjnych sytuacji.\nStres, jakiego doświadczają dzieci, wydaje się również znajdować swoje odzwierciedlenie w ich zachorowalności. Znacznie podwyższony poziom kortyzolu może niekorzystnie wpływać na system immunologiczny człowieka, zwiększając jego podatność na choroby. Jednak naukowcy odkryli, że dzieci z wysokim poziomem hormonu stresu w momencie rozpoczęcia szkoły, były mniej podatne na przeziębienia w ciągu następnych 6 miesięcy po jej rozpoczęciu, co przekładało się na krótsze okresy zwolnień lekarskich.\n- Takie dzieci częściej zapadały na różne choroby podczas wakacji, niż w roku szkolnym. To skłania nas do wniosku, że przynajmniej przez krótki czas podwyższony poziom stresu może chronić człowieka przed przeziębieniami i grypą – dodaje dr Turner-Cobb. – W przypadku większości dzieci poziom stresu opadł znacznie w ciągu 6 miesięcy od rozpoczęcia roku szkolnego, co oznacza, że prawidłowo przystosowały się do szkolnego otoczenia. Jednak niektóre dzieci w tym samym okresie wciąż wykazywały wysoki poziom kortyzolu, czyli odczuwały stres znacznie dłużej. Dzieci o wyższym poziomie kortyzolu po 6 miesiącach należały do grupy ekstrawertyków. W trakcie badań, wielu z nich zaczynało funkcjonować w coraz większej towarzyskiej izolacji, być może dlatego, że ich koledzy stracili cierpliwość do ich nadaktywnych zachowań.\nBadanie objęło 105 dzieci z klas zerowych. Rodzice wypełnili wiele kwestionariuszy oraz dostarczyli naukowcom próbki śliny swoich dzieci przed, w trakcie i po pierwszym dniu szkoły.\nRodzice prowadzili również dzienniki, w których opisywali stan zdrowia dzieci, a nauczyciele wypełnili kwestionariusze dotyczące zachowania i usposobienia swoich uczniów.\nDr Turner-Cobb twierdzi, że krótkotrwały stres towarzyszący rozpoczęciu szkoły jest naturalnym odruchem i pomoże dzieciom radzić sobie z nowymi i potencjalnie groźnymi sytuacjami w ich dalszym życiu.\n« Odpowiedź #26 dnia: Wrzesień 04, 2007, 05:25:03 pm »\nTekst Donata Elschenbroich, Justyna Dąbrowska\nKiedy dziecko idzie do szkoły, zastanawiamy się, czy poradzi sobie z czytaniem i pisaniem. Nie przychodzi nam do głowy, że właśnie kończy się jego beztroskie dzieciństwo. Warto więc, żeby w doświadczeniu siedmiolatka znalazły się różne nieintelektualne "przygody" ze światem rozwijające jego zmysłowość, wrażliwość, emocjonalność. Oto kilka przykładów:\n• Czuć, że dorośli traktują obecność dziecka jako coś dobrego. Słyszeć często: „Mam ochotę razem z tobą...”.\n• Chcieć wygrywać i umieć przegrywać.\n• Nie mylić głodu z gniewem, zmęczenia ze smutkiem.\n• Znać opisy stanów uczuciowych: „gotuje się we mnie...”, „jestem w niebie”.\n• Wiedzieć, co znaczy „być do czegoś źle nastawionym”.\n• Wybaczyć dorosłemu niesprawiedliwą karę.\n• Poczuć, że własne postępy w nauce wywołują u innych zadowolenie.\n• Doświadczyć, jak własny pomysł udoskonalenia czegoś jest wprowadzany w życie. Pozostaje po tym wspomnienie siebie jako kogoś naprawiającego świat.\n• Wspólnie z ojcem gotować, sprzątać, biwakować, chodzić po lesie, coś wspólnie naprawić.\n• Umieć się huśtać.\n• Ulepić bałwana. Zbudować zamek z piasku i tamę na strumieniu. Zrobić z rodzicami pochodnię, wiatrak. Umieć rozpalić i zgasić ognisko.\n• Ubijać śmietanę. Mieszać, kroić, obierać, zagniatać, przecierać przez sito. Znać pojęcie: „szczypta soli”.\n• Podróżować: zobaczyć rodzinę, rodziców w innym otoczeniu. Doświadczyć różnicy między komfortem a prymitywnymi warunkami. Doświadczyć, czym jest tęsknota za domem.\n• Nocować u innej rodziny. Znać zwyczaj obowiązujący tylko we własnej rodzinie.\n• Doświadczyć bycia pod czyjąś opieką w niegroźnej chorobie. Umieć się wyciszyć. Mieć świadomość, że „choroby są częścią życia”.\n• Dawać datki. Żebrakowi, grajkowi, mimowi.\n• Znać bajkę o brzydkim kaczątku i inne historie o porzuceniu i przynależności.\n• Pójść do muzeum. Oglądać stare przedmioty. Zobaczyć zamek. Odczuć, że świat się zmienia, że babcia żyła w innych warunkach.\n• Mieć świadomość ogromu świata, kontynentów.\n• Chcieć założyć kolekcję.\n• Wybrać rzecz, którą się da własnym dzieciom.\n• Znać numery telefonów alarmowych.\n• Odczuwać różnicę mię- dzy jedzeniem a posiłkiem. Ruchem a gestem. Brzydkim i ładnym zapachem. Hała- sem a dźwiękiem. Widzeniem, patrzeniem, spoglądaniem. Chodzeniem, kroczeniem...\n• Umieć dotrzymać tajemnicy. Znać zwrot: „To zostanie między nami”.\n• Pamiętać o dotrzymaniu przyrzeczenia.\n• Wiedzieć, że własne interesy mogą być reprezentowane przez innych.\n• Znać metody zabezpieczania jedzenia przed zepsuciem. Zreperować coś.\n• Wspiąć się na drzewo.\n• Znać różnicę między targiem a supermarketem.\n• Umieć w jakiejś dziedzinie więcej, niż wskazuje na to wiek. Tłumaczyć coś dorosłemu.\n• Wspólnie z dorosłym dojść do tego, że na jakieś pytanie nie ma odpowiedzi („tego nie wie nikt”).\n• Wpaść do strumienia.\n• Zbadać zamek błyskawiczny, zapięcie na rzepy. Umieć się obchodzić z kluczami, ryglami.\n• Otrzymać pocieszającą wiadomość, obietnicę.\n• Umieć włączać i przełączać urządzenia (wideo, DVD, pralkę).\n• Chcieć ładnie wyglądać, mieć własny gust.\n• Wysłać e-mail.\n• Zobaczyć, jak wygląda własne imię napisane na piasku, na śniegu, na zaparowanej szybie.\n• Odczuć radość na widok pustej kartki papieru.\n• Znać jakąś książkę od deski do deski.\n• Potrafić pogodzić skłócone strony. Nie wziąć udziału w kłótni. Powstrzymać wybuch gniewu.\n• Umieć opowiadać sny.\n• Wyobrażać sobie siebie przed przyjściem na świat.\n• Świadomie obrać owoc ze skórki, przekroić pestkę, zobaczyć jej wnętrze.\n• Studiować żyłki na liściu i na własnej ręce.\n• Wiedzieć, jak pachną owoce. Mieć trzy ulubione zapachy.\n• Umieć naśladować głosy ptaków i zwierząt.\n• Słuchać echa i umieć je wywoływać.\n• Śpiewać pełnym głosem. Znać piosenkę.\n• Poczuć, że rytm porywa nogi do tańca, a jakiejś głośności nie można wytrzymać.\n• Umieć dozować siłę (przy bębnieniu, masowaniu).\n• Znać różne wyzwiska. Mieć pojęcie o różnych konwencjach językowych, gdzie co się mówi i jak.\n• Wbić gwóźdź, wkręcić śrubkę, wymienić baterię.\n• Wysłuchać wiadomości przez telefon, zapamiętać ją i przekazać.\n• Schylać się, kiedy komuś coś upadnie.\n• Dawać się innym wypowiedzieć. Umieć czekać na swoją kolej. Szukać argumentów.\n• Wiedzieć, że nie wszystkie życzenia od razu się spełniają.\n• Odbyć wędrówkę. Znać różnicę między chodzeniem, bieganiem a wędrowaniem. Doświadczyć odległości, drogi, po której chce się pić.\n• Znać gatunki drzew i ich liście. Wiedzieć, co w przyrodzie jest jadalne, a co nie.\n• Odczuć naturę jako przyjaciela i wroga. Naturę wrażliwą na działania człowieka, konieczność jej ochrony. I jako wielką potęgę, niebezpieczeństwo.\n• Brać udział w ustalaniu reguł. Zmienić wspólnie z kimś regułę. Kojarzyć pojęcie „wyjątku”.\n• Wyrażać ilość w jednostkach masy. np. trzy litry = trzy butelki mleka... Zmierzyć pomieszczenie stopami.\n• Wyczuć puls u kolegi, u zwierzęcia i u siebie.\n• Spotkać znawcę, eksperta, mistrza. Zrobić coś wspólnie razem z nim.\n• Odczuć dumę z bycia dzieckiem. Tylko dzieckiem.\nW latach 90. w Niemczech przeprowadzono na ogromną skalę projekt badawczy, na podstawie którego powstała lista wiedzy i doświadczeń, jakie "powinien" mieć w swoim wyposażeniu każdy siedmiolatek.\nOpracowano na podstawie książki "Co siedmiolatek wiedzieć powinien", Donata Elschenbroich, wyd. Cyklady.\nNie da się napisać instruktażu "Jak pomagać swemu dziecku przejść przez szkołę". Psychologia wychowania pozwala jednak na ustalenie pewnych ogólnych reguł, wskazówek. Zebraliśmy je dla ciebie w siedmiu przykazaniach szkolnych.\n1. Nie strasz szkołą\nRodzice często wpajają pierwszoklasistom lęk: "Zobaczysz, w szkole to dopiero będzie". Tak zaszczepiasz dziecku własne złe doświadczenia, nie pomagasz przystosować się do nowych obowiązków.\nChoć wydaje się to niezrozumiałe, dzieci w pierwszych latach nauki zwykle lubią szkołę. To miejsce, gdzie dowiadują się fascynujących rzeczy, nabywają magicznych umiejętności czytania, pisania i liczenia. Od wprowadzenia reformy w pierwszych klasach nie stawia się stopni; nie ma więc paraliżującego lęku przed jedynką ani chorobliwej ambicji otrzymywania samych szóstek. Pierwszo-, drugo-, a nawet trzecioklasista może do szkoły chodzić z przyjemnością. A nauczycielka (w tych klasach wszystkich przedmiotów uczy jedna osoba), jeśli ma podejście do dzieci (a w tych klasach to się zdarza), może być dla dziecka i bliską osobą, i autorytetem wprowadzającym w świat wiedzy.\nMódl się, by ta bajkowa sytuacja trwała jak najdłużej.\nJeżeli masz taką straszną ochotę znów uczyć się o przewodzie pokarmowym żaby, o równaniach z dwoma niewiadomymi albo o opisach przyrody w "Panu Tadeuszu", zapytaj w pobliskim gimnazjum, czy cię nie przyjmą do pierwszej klasy.\nA serio: pozostaw tę naukę dziecku, to jego życiowe zadanie. Jego, nie twoje. Ty możesz dziecko wspierać: pomóż mu znaleźć czas i miejsce na odrobienie lekcji, zainteresuj książką, filmem albo wystawą, która przyda się w szkole, wytłumacz zadanie, kiedy samo sobie nie radzi i przychodzi z prośbą o pomoc. Ale nie odrabiaj lekcji za niego ani nawet z nim. Nie bierz na siebie tego obowiązku - nie zdejmuj go z głowy dziecka.\n- Szkoła to dla dziecka nie tylko nauka biologii czy matematyki - mówi psycholog Waldemar Dulęba z poradni Synapsis. - To nauka własnych granic - co potrafię, a czego nie. Nauka dokonywania wyborów (przygotuję się do klasówki czy nie, odrobię lekcje czy nie) - także niewłaściwych. I nauka odpowiedzialności za swoje sprawy, samodzielności. Bo gdzie i kiedy człowiek ma się tego nauczyć? W dorosłym życiu?\nOczywiście większość z nas postępuje inaczej. Domowe popołudnia to poligon: "Odrobiłeś już lekcje? Nie wyjdziesz na podwórko, póki nie odrobisz! Wyłącz ten telewizor i do roboty". Można to zmienić, początek roku szkolnego jest idealnym momentem. Waldemar Dulęba: - Trzeba otwarcie porozmawiać z dzieckiem: "Słuchaj, tu coś nie gra, że ja coraz bardziej chcę, żebyś odrabiał(a) lekcje, a ty coraz bardziej nie chcesz. Ustalmy nowe zasady". A potem trzeba tych zasad przestrzegać, dać dziecku odczuć konsekwencje jego wyborów - także negatywne (jedynka, uwaga).\n3. Schowaj swoje ambicje do kieszeni\nTo brzmi jak herezja, bo przecież rodzice mają ambicje, żeby ich dziecko zostało lekarzem, muzykiem, inżynierem. Ale psychologia udziela bezdusznej odpowiedzi: trzeba było samemu zostać lekarzem, muzykiem, inżynierem.\nOczywiste jest, że rodzice mają prawo do ambicji wobec dzieci. Ale nie naginaj dzieci do swoich niezrealizowanych marzeń. Chcesz, by córka interesowała się historią, a syn informatyką? To spróbuj ich tym zafascynować. Tylko dopuść też możliwość, że to odrzucą, bo dla nich to będzie nudne.\nPrzede wszystkim zauważ ich talenty i pomóż je rozwijać. Praca zawodowa zbyt wiele czasu zajmuje w życiu, żeby można było jej nie lubić. A to, że ty uważasz jakiś zawód za wymarzony, nie znaczy, że uszczęśliwi on twoje dziecko.\nThomas Gordon w swoim bestsellerze "Wychowanie bez porażek w szkole") poleca dużą wstrzemięźliwość. Pyta: "Jak rodzice mogą przekazywać swoje wartości?" i odpowiada: "Zostań skutecznym doradcą. Rodzice tylko wówczas mogą zmieniać oparte na wartościach zachowania dzieci, jeżeli nauczą się tego, co praktykuje dobry doradca:\n1. Poczekaj, aż cię zaangażują.\n2. Bądź odpowiednio przygotowany.\n3. Proponuj swoje wartości tylko raz; nie zamęczaj!\n4. Pozostaw »klientowi « decyzję co do tego, czy przyjmie, czy odrzuci twoje wartości”.\n4. Mądrze motywuj\nUważaj! Tu się zaczyna domowa psychologia stosowana. Stosując ją, łatwo od wychowania przejść do manipulacji. Ale załóżmy, że potrafisz nie narzucać dziecku swoich ambicji ani nie przejmować odpowiedzialności za jego naukę - chciałbyś tylko zmotywować je do większego zaangażowania. Jak to zrobić? Mądrze. Wielu rodziców myśli, że groźba pasa lub awantury zmotywuje dziecko do nauki.\nNieprawda. Psychologia zna niezwykły eksperyment Jonathana Freedmana. Wziął on dwie 22-osobowe grupy małych chłopców i w jednej kategorycznie zakazał bawienia się atrakcyjnym robotem, a w drugiej tylko poinformował, że to nieładna zabawa. Po sześciu tygodniach przeprowadził potajemną obserwację: w drugiej grupie tylko trzech chłopców bawiło się robotem, a w tej, którą postraszono konsekwencjami, aż trzy czwarte chłopców złamało zakaz.\nOd kar lepsze są nagrody, ale tu trzeba równie ostrożnie. Elliot Aronson w "Psychologii społecznej" przestrzega przed "efektem nadmiernego uzasadnienia". Opisuje eksperyment, w którym dzieci otrzymały do zabawy gry matematyczne. Na początku bawiły się nimi chętnie. Po jakimś czasie wprowadzono nagrody za zabawę tymi grami - dzieci bawiły się więc jeszcze chętniej. Ale kiedy nagrody zlikwidowano, dzieci porzuciły te gry.\nMechanizm jest ten sam: zewnętrzna motywacja zabiła wewnętrzną. Raz była to groźba kary, drugi - nadmierna nagroda.\nZłotym środkiem będzie drobna na groda - w postaci uznania rodziców, pochwały. Po pierwsze, dziecko będzie miało poczucie, że rodzice interesują się jego życiem. A po drugie, dokona w myśli tzw. redukcji dysonansu poznawczego: "Ta pochwała jest tak niedużą nagrodą. To niemożliwe, żebym uczył się dla tej pochwały. Widocznie robię to, bo to lubię. Tak, lubię się uczyć".\nWażna rzecz: osiągnięcia, a nie stopnie. Jak radzi dr Małgorzata Żytko z Wydziału Pedagogiki UW, nie pytaj dziecka po powrocie do domu: "Co dostałeś?", tylko: "Czego się dowiedziałeś?". A jeszcze lepiej, jak ponoć czyniła matka pewnego noblisty: "Jakie najciekawsze pytanie dziś zadałeś?".\nNajgorzej interesować się dzieckiem, tylko kiedy sprawia kłopoty. Wtedy na pewno z roku na rok kłopotów będzie przybywało. Ładnie pokazał to amerykański serial szkolny "Boston Public" nadawany w Polsacie.\nDyrektor przywalony problemami (strzelanina, uczniowie handlujący narkotykami, gangi szkolne) zbywa matkę jednej z uczennic, która interweniuje w sprawie szkolnych autobusów. W drugiej rozmowie kobieta mówi dyrektorowi, że córka (dobra uczennica, śpiewa w szkolnym chórze) nawet nie wie, jak on wygląda. Bo dyrektor nie interesuje się uczniami, którzy nie sprawiają kłopotów. Ponieważ dyrektor jest supergościem, zagląda na najbliższą próbę chóru i jest w szoku, bo myślał, że jego uczniowie to wyłącznie bandyci.\nCzy nie zdarza ci się czasami tak myśleć o swoim dziecku? Może zajmujesz się tylko tym, co w jego życiu sprawia ci kłopot?\n6. Nie zastępuj szkoły\nRodzice nie mogą zostać nauczycielami. Dziecko ma czasem w szkole furę kłopotów - z nauką, nauczycielami, rówieśnikami - i musi mieć z tym do kogo przyjść. Jeżeli będzie uważało, że rodzice są po stronie szkoły, to do nich nie przyjdzie i kłopoty zmienią się w problemy: większe zaległości w nauce, więcej agresji wobec kolegów.\nKrańcowy przykład "współpracy" szkoły i domu pokazuje nominowany do Oscara polski film "Męska sprawa" - nastoletni bohater przynosi w dzienniczku uwagę, ojciec każe mu ją odczytać, wyciąga pas i zabiera się do katowania dzieciaka. To sytuacja krańcowa, ale chyba każdy rodzic przypomni sobie, jak kiedyś przeczytał uwagę swojego dziecka i natychmiast urządził mu awanturę, zaprzeczając wszelkim wyjaśnieniom dziecka, zanim zdążyło otworzyć buzię.\nPoradniki dotyczące rodziców i szkoły zwykle rozpisują się o tym, jak ważna jest mądra współpraca rodziców ze szkołą. Że w rozmowie z nauczycielem należy nie zaprzeczać, tylko krótko określić problem i poszukać rozwiązania, zgodnie z którym obie strony uzgodnią, co będą robić. Najbardziej drażniące w takich poradnikach jest to, że nauczyciele są w nich przepełnieni pedagogiczną mądrością i troską o dobro dziecka - a jeśli poradnikowa rozmowa tylko zaognia konflikt, to dzieje się to przez tzw. blokady informacji ze strony rodziców ("nie chcą słuchać").\nA w praktyce? Urszula Moszczyńska, dyr. Poradni Psychologiczno--Pedagogicznej nr 19 w Warszawie, zauważa, że nauczyciel, zamiast powiedzieć na wywiadówce rodzicowi: "Mam problem z czytaniem Jasia", mówi zwykle: "Jaś fatalnie czyta", sugerując rodzicom, że to ich problem. Zdaniem dyr. Moszczyńskiej należy tę sugestię zignorować i zastanowić się z nauczycielem, co szkoła i dom mogą robić, żeby poprawić czytanie Jasia.\nMoże ci się jednak zdarzyć, że naczytasz się takich porad i nabierzesz ochoty na współpracę ze szkołą. I kiedy nauczycielka napisze uwagę w dzienniczku, że "twój syn nie odrabia prac domowych", a ty w odpowiedzi zaproponujesz kilka pomysłów współpracy, dyrektor cię wezwie i zacznie krzyczeć, że masz nie pouczać nauczycieli. Co wtedy?\nWaldemar Dulęba: - Kiedy nauczyciel mówi: "Proszę wziąć się za dziecko", należy powiedzieć twardo: "Nie". Niestety, rodzice łatwo dają się wpędzić w poczucie winy. Uwagi nauczyciela odbierają jako złą ocenę swojego rodzicielstwa i starają się obiecać poprawę. A dom nie może stać się przedłużeniem szkoły, nie może być dla dziecka kolejną opresyjną instytucją.\n7. Ufaj dziecku\nA jeszcze dosadniej: nie ufaj szkole. Nie daj sobie wmówić, że twoje dziecko jest okropne i złym zachowaniem burzy szkolny porządek. Pomóż mu się odnaleźć w tym porządku, pewna dawka konformizmu jest potrzebna w życiu społecznym. Ale stój po jego stronie, nie prowadź wojen o szkołę.\nTylko nie rozpoczynaj innej wojny: ze szkołą. Jeżeli idziesz na wywiadówkę, nie oskarżaj wychowawcy, że jest niesprawiedliwy, że za dużo zadaje czy za dużo wymaga. Nie przychodź do niego jak prokurator. Bądź raczej jak adwokat swojego dziecka. Może wtedy wychowawca zostanie twoim sojusznikiem.\n« Odpowiedź #27 dnia: Wrzesień 04, 2007, 05:29:07 pm »\nPierwszy dzień w szkole pamięta się nieraz latami. Zaczyna się nowy etap w życiu dziecka i rodziców. Spróbujcie dobrze wystartować.\nDziecko zazwyczaj bardzo czeka na pierwszy września. Pójście do szkoły, to bardzo ekscytujące wydarzenie. W głowie kłębi się mnóstwo myśli, przypuszczeń, wyobrażeń.\nNic dziwnego, że dziecko trochę się denerwuje - wszystko w tej szkole jest nowe i zupełnie nie przypomina tego, co było w przedszkolu. Nie ma zabawek ani niskich stolików, nie można ganiać się po sali, z siusianiem trzeba czekać do przerwy. W czasie tych przerw na korytarzu jest mnóstwo dzieci, wszyscy mówią głośno i biegają. Na szczęście na ogół Pani jest miła i wszystko powoli tłumaczy.\nChoć lekcji codziennie jest niewiele, dziecko wraca do domu zmęczone. Od ściskania ołówka boli ręka, a od hałasu może boleć głowa. Dziecko bardzo się stara, by spełniać oczekiwania Pani, ale to nie jest łatwe. Najgorsze jest to, że całą godzinę trzeba siedzieć w ławce. Dla ruchliwego siedmiolatka to niemal niewykonalne. Miłe w szkole jest to, że można tu poznać inne dzieci, a niemiłe że trzeba różne rzeczy robić szybko i na komendę.\nZ kluczem na szyi?\nRodzice pierwszaka na ogół pracują, malec jest więc skazany na siedzenie po lekcjach w tłocznej świetlicy lub na samotne powroty do domu. To drugie wyjście nie jest jednak zalecane najmłodszym uczniom. Siedem lat to za mało, by samodzielnie przemierzać ruchliwe skrzyżowania. A nawet jeśli szkoła jest niemal obok domu - samotne powroty po lekcjach narażają dziecko na różne sytuacje, którym trudno jest sprostać. Może być na ulicy napadnięty przez grupę nastolatków, którym potrzeba kilku złotych na piwo, może go zaczepić ktoś starszy, kto nie ma dobrych zamiarów. Samotne, wielogodzinne siedzenie w domu sprawia, że dziecko uczy się spędzać wolny czas przed telewizorem albo przed komputerem. Samodzielność siedmio- i ośmiolatków jest pozorna - to nadal są dzieci, które wymagają opieki. Na samodzielne powroty do domu (najlepiej w większej grupie) można pozwolić dopiero uczniom trzeciej, czwartej klasy.\nPójście do szkoły to wielki przełom w rozwoju dziecka. Kończy się raz na zawsze mniej lub bardziej beztroskie dzieciństwo - dziecko wchodzi w większą społeczność, w której panują dość rygorystyczne zasady.\nSzkoła to miejsce, w którym dziecko będzie spędzać większą część dnia. To tutaj będzie się działo większość ważnych dla niego spraw. Szkoła będzie źródłem pierwszych satysfakcji i sukcesów, ale także lęków, frustracji, niepowodzeń i porażek.\nTo, jak dziecko będzie przeżywać szkolną rzeczywistość - czy będzie się częściej bać, czy śmiać - zależy w dużym stopniu od postawy rodziców.\nTyle wymagań, ile możliwości\nWielu rodziców chce bardzo, by ich malec był we wszystkim świetny, by przynosił do domu same piątki, nie sprawiał kłopotu - był powodem do dumy. Dla dzieci jest to często zadanie ponad siły. Nie zawsze też oczekiwania rodziców spotykają się z indywidualnymi możliwościami dziecka. Utalentowany sportowo chłopiec może nie sprostać wymaganiu, by codziennie ćwiczyć na skrzypcach, a dziewczynka, która świetnie radzi sobie z czytaniem i pisaniem może mieć kłopoty z matematyką.\nDobrze jest, jeśli rodzice potrafią przyjrzeć się uważnie swojemu dziecku i ocenić jego możliwości w oderwaniu od swoich ambicji i oczekiwań. Stres szkolny wiąże się najczęściej z tym, że dziecko bardzo chce zadowolić rodziców, ale mimo starań nie bardzo mu to wychodzi. Czasem próbuje coś przed nimi ukryć, bo boi się, jak zareagują na wieść o jakimś niepowodzeniu szkolnym czy uwadze ze sprawowania. Warto pamiętać, że wielu wybitnych ludzi miało ze szkołą poważne kłopoty, a dobre stopnie nie świadczą tak naprawdę ani o wartości naszego dziecka, ani o tym, czy jesteśmy dobrymi rodzicami.\nUwagi - szkoła jest z wielu powodów stresująca, dziecko potrzebuje codziennej rozmowy z rodzicami o tym, co się wydarzyło w ciągu dnia, co było miłego a co trudnego.\nCierpliwości - wiele dzieci odreagowuje stres szkolny w domu. Marudzi, grymasi i kaprysi - to wyraz chwilowego obniżenia nastroju, a nie złej woli.\nWczuwania się w jego położenie - szkoła często nie stwarza wystarczająco przyjaznego dla dziecka środowiska, warto by rodzice, zwłaszcza w sytuacjach konfliktowych dziecko - nauczyciel, starali się bardziej zrozumieć interes dziecka niż nauczyciela.\nPomocy w dostosowaniu się do wymagań szkoły - w pierwszych latach szkoły tworzą się nawyki, które potem będą pomagać lub przeszkadzać, warto od początku uczyć malca samodzielności w sprawach szkolnych, ale nie pozostawiać go z tym całkiem samego (np. z odrabianiem trudnych lekcji).\nWyrozumiałości - małe dzieci zazwyczaj startują w życie szkolne z dużym zapałem, chcą przecież być "duże", ten zapał mogą szybko ostudzić zbyt wysokie rodzicielskie wymagania; warto pamiętać że dziecko idzie do szkoły, by się uczyć a nie po to by od początku być we wszystkim najlepszym.\nKonsolidacji - debiut szkolny jest również dla rodziców trudnym wyzwaniem. Kiedy po latach przekraczają próg szkoły, budzą się w nich dawne emocje - lęk, niechęć, niepokój. Po to, by nie przekazywać tych uczuć dziecku, a w rozmowach z nauczycielami być pewnym i spokojnym, warto we dwoje uczestniczyć w pierwszych spotkaniach i wywiadówkach.\nWiedzy - jeśli pierwszak ma jakieś problemy z pisaniem lub czytaniem, warto dowiedzieć się, czy jest tu potrzebna pomoc fachowca czy też wystarczy cierpliwie poczekać.\nCzy to dysleksja?\nCo dziesiąty uczeń ma jakieś problemy z nauką. Czyta gorzej niż rówieśnicy, z trudem pisze, wolniej przyswaja wiedzę, wciąż nie może czegoś zapamiętać. Przyczyny tych kłopotów nie są do końca jasne. Naukowcy mówią o wpływie genów, ale także o zakłóceniach w przetwarzaniu informacji w mózgu.\nNa szczęście takie zaburzenia można leczyć, dlatego jest ważne, by je jak najszybciej je rozpoznać.\nNiepokojące jest zwłaszcza, jeśli siedmiolatek:\n* ma problemy z sylabizowaniem,\n* ciągnie palcem wzdłuż linijek czytanego tekstu,\n* ma duże trudności z przeczytaniem nowego słowa,\n* nie potrafi szybko rozpoznać znanych wyrazów,\n* ma kłopoty z opowiedzeniem tego, co przed chwilą przeczytał.\nJeśli zauważysz tego rodzaju trudności lub inne problemy z nauką, przede wszystkim porozmawiaj o tym z nauczycielem. Jeżeli jego spostrzeżenia będą podobne, skieruje on dziecko do poradni psychologiczno-pedagogicznej.\nJeśli podejrzenie się potwierdzi, dziecko zostanie poddane odpowiedniej terapii. Będzie ona polegała na pracy ze specjalistami (pediatra, pedagog, psycholog, logopeda), którzy ustalą plan postępowania z dzieckiem. Nauczyciel współpracuje ze specjalistą prowadzącym zajęcia i dostosowuje swoje wymagania do możliwości ucznia (jest do tego zobowiązany na podstawie pisemnej opinii poradni psychologiczno-wychowawczej). Dzięki temu dziecko zaczyna odnosić pierwsze sukcesy w szkole i odbudowuje wiarę we własne siły, a to podstawa powodzenia. Proces reedukacji trwa minimum rok.\nCzyli krótki kurs konstruktywnej rozmowy z wychowawczynią waszego dziecka\nBadania pokazują, że jeśli rodzice mają z nauczycielami dobry, pełen wzajemnego szacunku i zaufania kontakt, dzieci uczą się lepiej i są bardziej zadowolone ze szkoły. Łatwo powiedzieć, trudniej wprowadzić w życie. Zazwyczaj jeśli chcemy porozmawiać z nauczycielką naszego dziecka, czujemy tremę i niepewność. Czy spotkamy się ze zrozumieniem? Czy nasze wątpliwości nie obrócą się przeciwko dziecku? Czy możemy mieć w ogóle jakiekolwiek wymagania i oczekiwania, skoro nauczyciele są tak źle opłacani, często sfrustrowani i niezadowoleni?\nNiezależnie od tego, z jakim problemem stykamy się w szkole - czy nasze dziecko źle się tam czuje, czy ma kłopoty z nauką, czy z rówieśnikami - naprawianie sytuacji zawsze należy rozpocząć od rozmowy z wychowawczynią. A oto kilka podstawowych wskazówek, jak przeprowadzić taką rozmowę.\n1. Pamiętaj, że łączy was wspólny cel - dobro dziecka.\n2. Umów się tak, by na rozmowę było dużo czasu. Choć w warunkach pracy w szkole publicznej może to być trudne, postaraj się przekonać nauczycielkę, by znalazła dla ciebie czas. Nie ma nic gorszego niż rozmawianie o ważnych sprawach w pośpiechu i hałasie, np. na korytarzu w czasie przerwy.\n3. Przed spotkaniem z panią porozmawiaj z dzieckiem. Jeśli skarży się na nauczycielkę ("Pani mnie nie lubi") czy na to, jak jest traktowane przez inne dzieci ("Wszyscy mi dokuczają"), poproś je o opisanie tego, co się wydarzyło, by móc przedstawić to pani. Bardzo często konflikt narasta w wyniku jakiegoś drobnego nieporozumienia. Dziecko mogło opacznie odczytać intencje dorosłego, nie zrozumieć polecenia albo informacji zwrotnej. Jeśli dziecko narzeka na szkołę, nie wtóruj mu jednak, lecz zapewnij je, że spróbujecie razem z panią znaleźć najlepsze możliwe rozwiązanie kłopotów.\n4. Dobry początek rozmowy z nauczycielem to przedstawienie się. Warto powtórzyć swoje imię i nazwisko - "Dzień dobry, jestem Jan Kowalski, tata Stasia". Warto też powiedzieć na wstępie o swoich oczekiwaniach dotyczących tej rozmowy: "Umówiłem się z panią, bo martwi mnie to, że Staś codziennie rano wychodzi do szkoły z oporami. Skarży się na ból brzucha, pyta, czy nie mógłby zostać w domu. Chciałbym, żebyśmy się wspólnie naradzili, jak możemy ten problem rozwiązać". Na początku rozmowy można też opowiedzieć trochę więcej o dziecku (ze swojej perspektywy): "Staś jest wrażliwym dzieckiem, urodził się jako wcześniak i w dzieciństwie dużo czasu spędził w szpitalu. Nigdy chętnie się z nami nie rozstawał. Właśnie dlatego do przedszkola poszedł trochę później niż inne dzieci i nigdy za nim nie przepadał. Teraz jest mu trudniej, bo właśnie urodził mu się braciszek...".\n5. Kolejnym krokiem w rozmowie może być pytanie o to, w jaki sposób nauczycielka widzi wasze dziecko. Jej punkt widzenia może być ciekawy, bo ogląda dziecko w sytuacji, w której wy go nigdy nie widzicie: w dużej grupie dzieci, podczas wykonywania różnych ćwiczeń, w sytuacji spełniania wymagań. Nie krytykuj tego, co dzieje się w szkole, bo nauczycielka zacznie się bronić i rozmowa zamieni się w walkę. A to nie jest konstruktywny kierunek i dziecku nie przyniesie żadnego pożytku.\n6. W następnej części rozmowy przejdź do tego, co cię martwi. Opisuj fakty - że boli je brzuch rano albo ciągle narzeka na szkołę. Staraj się unikać przedwczesnego oceniania czy szukania winnych. Po prostu opisz sytuację, tak jak ją widzisz, i zapytaj nauczycielkę, co o tym myśli. Nawet jeśli uważasz, że dziecku w szkole dzieje się krzywda i że wychowawczyni ponosi za to odpowiedzialność, postaraj się uniknąć pułapki polegającej na obwinianiu jej.\n7. Jeśli dziecko np. jest w szkole niegrzeczne, wspólnie zastanówcie się, jakie rozwiązania są w gestii nauczyciela (np. określenie jasnych zasad), a jakie po stronie rodziców (może dziecko jest przeciążone jakąś stresującą domową sytuacją i w ten sposób odreagowuje napięcie?). Jeśli wychowawczyni należy do osób, które nie mają wielkiej ochoty, by angażować się w szukanie rozwiązań ("Proszę pana, my tu nie jesteśmy od wychowywania, tylko od uczenia, od wychowania są rodzice "), nie pozwól przerzucić na siebie odpowiedzialności za problem. Czasem pomocne jest zapytanie: "Co pani proponuje, by nasze dziecko poczuło się w tej klasie lepiej?".\n8. Dobrze, żeby efektem takiej rozmowy było coś na kształt wspólnie wypracowanego porozumienia. Podobnie jak w negocjacjach na skalę międzynarodową, tak i tu warto ustalić pewne wzajemne zobowiązania (np. nauczycielka zobowiązuje się zwrócić większą uwagę na dziecko, chwalić i doceniać nawet drobne sukcesy, a rodzice zobowiązują się być w stałym kontakcie z panią i informować ją o tym, jak się zmienia nastawienie dziecka do szkoły).\nCzasami zdarza się, że mamy do czynienia z konfliktem na terenie szkoły. Na przykład dziecko przychodzi do domu i mówi, że starsi koledzy mu dokuczają. W takiej sytuacji pierwszą reakcją rodziców jest wściekłość i chęć szybkiego załatwienia sprawy z rodzicami agresora. Warto jednak odczekać chwilę, aż emocje opadną, i na spokojnie zastanowić się nad tym, co możemy zrobić. W takim wypadku również trzeba skontaktować się z wychowawczynią i zapytać, jak ona widzi tę sytuację. Jeśli także jest zaniepokojona, warto poprosić o spotkanie z rodzicami agresora w obecności nauczycielki. Można również poprosić o pomoc w rozwiązaniu problemu pedagoga szkolnego lub psychologa (w wielu szkołach są oni zatrudnieni przynajmniej na części etatu). Nie wahajcie się być stanowczy - obowiązkiem szkoły jest zapewnić dziecku bezpieczeństwo na jej terenie. Jeśli sprawy nie daje się rozwiązać polubownie, warto problem zasygnalizować dyrekcji.\nMimo waszych rozmów i wysiłków może się zdarzyć, że nie uda się wprowadzić w życie korzystnych dla dziecka zmian. Jeśli konflikt narasta, wszelkie negocjacje i mediacje biorą w łeb, dziecko jest coraz bardziej nieszczęśliwe, a szkoła prezentuje sztywne stanowisko ("To nie nasza sprawa"), warto rozważyć przeniesienie dziecka gdzie indziej. Na hartowanie osobowości w niesprzyjających warunkach przyjdzie jeszcze czas.\nZapytaj nauczycielkę, w jaki sposób można się z nią kontaktować.\n• Dobrze by było, gdyby określiła jakieś dni i godziny, w których jest pod numerem telefonu (a może korzysta z poczty elektronicznej?). Osobista rozmowa pozwala na ogół rozwiać większość wątpliwości.\n• Nie opuszczaj zebrań, przychodź na dni otwarte, by orientować się w tym, co dzieje się w klasie.\n• Reaguj w sytuacjach, gdy twoje (lub inne) dziecko jest publicznie krytykowane. Warto wtedy powiedzieć: „A może byśmy to rozstrzygnęli w osobistej rozmowie?”.\n« Odpowiedź #28 dnia: Wrzesień 04, 2007, 05:40:25 pm »\nZa miesiąc twój maluch idzie do przedszkola. To ogromna zmiana w jego życiu. Warto już teraz zacząć przygotowania i dyskretnie sprawdzić, jak dziecko radzi sobie z samodzielnym wykonywaniem poleceń\n• Nie zasypuj dziecka gradem informacji o przedszkolu, jeszcze na to za wcześnie. Ale gdy przechodzicie obok, powiedz mimochodem: „O, twoje przedszkole!”. Przedstawiając mu nowego kolegę, wspomnij: „Będziecie chodzić do tego samego przedszkola”.\n• Postaraj się, żeby miał pozytywny obraz tej instytucji, ale bez przesady. Nie upiększaj. Unikaj reklamiarstwa w rodzaju: „W przedszkolu jest świetnie, jest tam mnóstwo zabawek”,\n• Czytajcie książeczki o przedszkolu i przedszkolakach („Piesia idzie do przedszkola”, „Słoń Benjamin w przedszkolu” i inne ), ale pamiętaj, że maluchy często biorą różne rzeczy dosłownie. Jeśli np. w książce przedszkolaki ciągle chodzą na wycieczki, dziecko może sądzić, że tak samo będzie u niego. Sprowadzaj więc rzeczy do właściwych wymiarów, tłumacz, sprostowuj, wyjaśniaj.\n- jest bardzo samodzielny. Doskonale czuje się w grupie, lubi zabawę i towarzystwo rówieśników (pięć lat to czas pierwszych przyjaźni). Nie jest już tak zależny od mamy. A nawet czasem miałby ochotę troszkę się od niej uwolnić. Może jednak nieco obawiać się nowego miejsca i nowych ludzi (wchodzi przecież do ukształtowanej już grupy). Jeśli jednak nie jest bardzo nieśmiały, a w przedszkolu jest przyjazna atmosfera, debiut może przebiegać zupełnie łagodnie.\nDebiut w przedszkolu[/u]\n- wybucha często niepohamowaną agresją,\n- irytuje się bez powodu,\n- często skarży się na bóle głowy i brzucha,\n- ma problemy z zasypianiem,\n- siusia w nocy do łóżka,\n- ma problemy z koncentracją,\n- jest smutne i osowiałe,\n- Luźne spodnie lub spódnica w gumkę.\n- Bluza dresowa.\n- Podkoszulek z szerokim, rozciągliwym dekoltem.\n- Kapcie na rzepy.\n- Buty na rzepy.\n- Kurtka z suwakiem, który się łatwo zapina i rozpina.\n- Paczka chusteczek higienicznych.\n- Majtki i spodnie na zmianę (gdyby zdarzyła się wpadka).\n- Podkoszulek na zmianę (gdyby przy zupie zadrżała ręka).\nTekst Beata Ciepłowska-Kowalczyk, Wojciech Widłak\nPójście do przedszkola to trochę jak narodziny. Z dobrze znanego, bezpiecznego otoczenia mały człowiek trafia w szeroki świat. Po jakimś czasie czuje się w nim jak ryba w wodzie, ale na początku bardzo potrzebuje wsparcia rodziców.\nPowodzenie całego przedsięwzięcia zależy od wspólnych przygotowań, a także od jak najłagodniejszego przejścia przez ranicę dwóch światów - domowego i przedszkolnego.\nNajwięcej lęku wzbudza to, co nieznane. Dlatego warto oswajać dziecko z przedszkolem - z miejscem, z osobami, które tam pracują, i zasadami obowiązującymi tam zasadami. Jeśli przed wakacjami nie byliście na spotkaniu adaptacyjnym, teraz koniecznie zajrzyj z dzieckiem na plac zabaw, poproś o możliwość wejścia do budynku. Odwiedźcie pełne zabawek sale, ale też toaletę i szatnię, popatrzcie na rozwieszone rysunki. Dzięki temu we wrześniu przedszkole nie będzie dla malucha tak obcym miejscem.\nWarto też wykorzystać dziecięcą wyobraźnię. Miś przedszkolak może przeżywać cały dzień - od pożegnania z mamą albo tatą w szatni, przez spacer, obiad, zabawę, aż po obowiązkowe (za każdym razem!) odebranie przez mamę albo tatę i powrót do domu. Miś może rozlać zupę, nie chcieć jeść marchewki, nie wiedzieć, gdzie jest ubikacja. To dobra okazja, żeby oswoić lęki i zasugerować rozwiązanie.\nPokażcie dziecku swoje zdjęcia z przedszkola i opowiedzcie mu, jak to wtedy było. Przykre historie lepiej pomińcie, ale nie przesadzajcie też w drugą stronę. Zbytnie zachwyty mogą rozbudzić nadmierne oczekiwania, a wtedy zderzenie z rzeczywistością nieuchronnie wywoła rozczarowanie.\nW przeddzień Dnia Zero przygotujcie wspólnie potrzebne ubranie, przytulankę (zwykle przynajmniej przez pierwsze dni można je przynosić), zdjęcie mamy. Przypomnijcie debiutantowi, co się będzie działo, ale nie rozwód1źcie się nad tym zbyt długo, żeby dodatkowo nie pobudzać i tak już rozbudzonej wyobraźni.\nNazajutrz wstańcie na tyle wcześnie, żeby nie musieć nerwowo się ubierać ani pędzić na złamanie karku. Dobrze zresztą przestrzegać tej zasady także przez kolejne dni i tygodnie. Zjedzcie coś dobrego na śniadanie i - w drogę!\nDotarcie do przedszkola to mniejszy problem niż wyjście z niego. Bez łez się raczej nie obejdzie... Płacz przy rozstaniu to normalna reakcja. Dzieci lubią, kiedy wszystko jest "tak jak zawsze". Tymczasem pójście do przedszkola to rewolucja. Możecie maluchowi pomóc przejść przez to trudne doświadczenie. Trochę jednak tak jak przy odstawianiu od piersi ważne jest, byście sami byli przekonani, że to po prostu kolejny, naturalny etap w życiu dziecka. Nie robicie mu żadnej krzywdy. Przez jakiś czas będzie pod opieką kogo innego, a potem - najszybciej jak tylko się da - wróci do domu. Warto powtarzać to nie tylko maluchowi, ale i sobie.\nJeśli w waszym przedszkolu rodzice mogą w pierwszych dniach być z dziećmi, skorzystajcie z tego. Takie stopniowe rozstawanie się będzie łatwiejsze. Dobrze też, by malca odprowadzało to z was, które spokojniej zniesie ewentualne łzy i nie ulegnie emocjom. Spokój i stanowczość pomogą dziecku poradzić sobie z nową sytuacją. Zapewnijcie małego przedszkolaka, że wrócicie po niego, powiedzcie kiedy (np. "po obiedzie", "przed leżakowaniem", a nie "o drugiej" czy "niedługo"), no i dotrzymać słowa.\nJeśli to możliwe, w pierwszych dniach odbierajcie dziecko jak najszybciej - już po trzech-czterech godzinach. Nie tylko dlatego, by skrócić rozłąkę, ale również dlatego, by dać mu odpocząć od ogromu nowych wrażeń, które dla kilkulatka są bardzo męczące. Dla dziecka to doświadczenie porównywalne z tym, czym jest dla dorosłego równoczesna przeprowadzka i zmiana pracy. Nie oczekujcie więc zbyt wiele. Na początku trudno się spodziewać, żeby wasz przedszkolak będzie z apetytem zjadał wszystkie posiłki, bawił się z nowymi kolegami i spokojnie spał w nowym miejscu. Najważniejsze, żeby się przyzwyczaił do rozstania z domem.\nStres do odreagowania\nNawet jeśli panie są wrażliwe, koledzy sympatyczni, a jedzenie wyśmienite - debiutant będzie odreagowywał stres. Może być marudny, rozdrażniony, kłótliwy, może nie reagować na prośby i być agresywny wobec rodzeństwa. Może nagle zacząć bardziej przypominać dwulatka niż trzylatka. Nie chcieć sam spać w swoim łóżku, moczyć się w nocy, domagać się karmienia czy pomocy w ubieraniu. Wszystko po to, żeby przyciągnąć waszą uwagę. Bardzo jej w tym czasie przełomu potrzebuje. Dlatego po powrocie malca z przedszkola warto poświęcać mu możliwie dużo czasu, żeby zrekompensować ból rozstania z rodzicami.\nWam też będzie trudno, bo jego napięcie i rozdrażnienie może się udzielać, a w takim stanie trudno o dobre słowo i przytulenie. Spróbujcie sobie powtarzać, że dziecko nie zachowuje się tak, żeby sprawić wam przykrość, tylko adaptuje się do nowej sytuacji i samo nie potrafi sobie poradzić z nadmiarem bodźców.\nA może jeszcze za wcześnie\nTakie pytanie można sobie zadać, jeśli po miesiącu dziecko ciągle bardzo mocno płacze, ma bóle brzucha, kłopoty ze snem, wymiotuje i stanowczo odmawia chodzenia do przedszkola.\nKażdy dojrzewa w swoim tempie i może lepiej poczekać, aż malec będzie gotowy do tak poważnego wysiłku emocjonalnego. Może też być tak, że przedszkole jest niedobre, i wtedy rozwiązaniem będzie nie oczekiwanie, lecz zmiana miejsca. W rozpoznaniu sytuacji może pomóc wspólna zabawa w przedszkole z odwróceniem ról. Gdy dziecko odgrywa panią, a któreś z was przedszkolaka, łatwiej zorientować się, na czym polega ewentualny problem.\n« Odpowiedź #29 dnia: Wrzesień 05, 2007, 05:57:16 pm »\n« Odpowiedź #30 dnia: Wrzesień 05, 2007, 07:10:16 pm »\nTam też umieściłam Twój post.\n« Odpowiedź #31 dnia: Wrzesień 13, 2007, 12:26:48 am »\nPolskie dzieci są w zerówce dobrze przygotowywane do podjęcia nauki w szkole. Lepiej przygotowane do podjęcia edukacji szkolnej są dziewczęta. Nie ma natomiast znaczenia, czy dziecko jest ze wsi czy z miasta - wynika z badań przeprowadzonych na Wydziale Nauk o Zdrowiu Akademii Świętokrzyskiej (AŚ).\nBadaniem przeprowadzonym w 2006 r. została objęta reprezentatywna próba 70 tys. dzieci. Zbadano dwie grupy sześciolatków: rozpoczynających obowiązkowe przygotowanie przedszkolne, czyli zerówkę, oraz kończących ją. Badaniem objęto też rodziców i nauczycieli dzieci.\n- Ogólny poziom dojrzałości szkolnej badanych dzieci oceniono jako dobry. Analizy badań potwierdziły zakładany, wyższy poziom dojrzałości u dzieci kończących edukację przedszkolną niż u dzieci rozpoczynających roczne przygotowanie - napisano w zawierającym wyniki badań raporcie, udostępnionym w internecie.\nAnaliza wyników badania wśród chłopców i dziewcząt pozwala, zdaniem autorów badania, na stwierdzenie że istnieją różnice w poziomie osiągnięć dzieci z porównywanych grup na korzyść dziewcząt.\nNie stwierdzono natomiast różnic w ogólnym poziomie dojrzałości szkolnej dzieci miejskich i wiejskich kończących edukację przedszkolną, natomiast wyraźne różnice na korzyść dzieci miejskich występują u dzieci rozpoczynających roczne przygotowanie. Czyli dzieci z miast są statystycznie lepiej rozwinięte przed pójściem do zerówki niż rówieśnicy ze wsi. W zerówce te różnice wyrównują się.\nPrawie wszystkie przebadane sześciolatki osiągnęły pełną dojrzałość społeczną i emocjonalną do podjęcia roli ucznia.\n- Analiza wyników badań pokazuje, że głównie płeć determinuje poziom dojrzałości społeczno-emocjonalnej. Dziewczęta w porównaniu z chłopcami osiągają wyższy poziom tej dojrzałości - ocenili autorzy badań.\nOdwrotnie jest z poziomem rozwoju umysłowego. - W grupie chłopców więcej było wyników powyżej przeciętnej niż u dziewcząt, przy zbliżonym poziomie wyników niskich - napisano w raporcie.\nPoziomem rozwoju umysłowego różnią się znacząco dzieci miejskie i wiejskie. - W grupie dzieci wiejskich więcej było wyników przeciętnych, a zdecydowanie mniej wyników wysokich - ustalili eksperci.\nGłównym celem badań była ocena przygotowania dzieci sześcioletnich do podjęcia edukacji szkolnej. Diagnozą objęte zostały podstawowe sfery rozwoju dziecka: rozwój fizyczny, motoryczny, umysłowy, społeczno-emocjonalny i zdrowie oraz warunki środowiskowe i wychowawcze. Projekt zakładał też określenie różnic w poziomach rozwoju danych sfer i przygotowania do nauki w zależności od płci, środowiska zamieszkania oraz rodzaju placówki wychowania przedszkolnego. Badania były współfinansowane przez Unię Europejską.\n« Odpowiedź #32 dnia: Październik 05, 2007, 09:58:40 am »\nPoniżej prezentujemy przykładowe zadania z testów badających dojrzałość szkolną. Pamiętaj, badania określające poziom przygotowania dziecka do nauki w szkole muszą być przeprowadzone i zinterpretowane przez specjalistów - pedagogów i psychologów. Dzięki naszym zadaniom możesz jednak zorientować się, jak takie badanie wygląda, i oswoić z nim dziecko.\n- red. jj, edukacja.gazeta.pl2007-09-11,\n-Piotr Burda, edukacja.gazeta.pl2007-09-10\n- Tekst Donata Elschenbroich, Justyna Dąbrowska2005-08-31\n« Odpowiedź #33 dnia: Październik 15, 2007, 02:04:30 pm »\nKomputerowe wspomaganie procesu kształtowania gotowości szkolnej dzieci sześcioletnich\nKsiążka „Komputerowe wspomaganie procesu kształtowania gotowości szkolnej dzieci 6-letnich” ma znaczące walory poznawcze:\nJest próbą wskazania zmian w diagnozowaniu współczesnej edukacji. Zawiera znaczną liczbę wniosków i postulatów, rozszerzając granice poznania w zakresie wykorzystania komputerów w jakże ważnym okresie dla dziecka, jakim jest przełom pomiędzy przedszkolem i szkołą podstawową.\nKsiążka jest wielowątkowa, podejmuje szereg problemów ważnych dla edukacji masowo wspartej komputerami. Znakomicie dokonana została prezentacja prowadzonych przez Autorkę badań, co zmusza czytelnika do przemyśleń. Treści te stanowią również znaczący materiał dla edukacji nauczycieli oraz studentów kierunków nauczycielskich.\nNasza cena: 29,30zł\n« Odpowiedź #34 dnia: Lipiec 16, 2008, 09:27:38 am »\nZanim pójdzie do przedszkola...\nPrzed wami trudny moment. Po raz pierwszy twoje dziecko będzie spędzać wiele godzin poza domem, pod opieką obcych osób. Jak możesz je do tego przygotować? I jak masz zapanować nad własnymi emocjami?\nNadszedł dzień próby. Malec na razie jest przede wszystkim podekscytowany, ale ty czujesz przez skórę, że ta radość za chwilę przerodzi się w rozpacz. Jak przebrnąć przez te trudne chwile?\nPsycholog ostrzega: nie straszmy dzieci szkołą!\n« Odpowiedź #35 dnia: Wrzesień 17, 2008, 12:23:50 am »\nZaburzenia snu, jąkanie, płacz czy regres emocjonalny, to niektóre ze stanów lękowych jakie towarzyszą wielu pierwszoklasistom. Również młodsze dzieci przeżywają traumę, idąc do przedszkola – mówi w rozmowie z Wirtualną Polską Bożena Janiszewska, psycholog dziecięcy. Przyznaje, że dwa tygodnie od rozpoczęcia roku szkolnego ma w swoim gabinecie natłok małoletnich pacjentów.\nChoć od początku roku szkolnego upłynęły zaledwie dwa tygodnie, Pani gabinet psychologiczny pęka w szwach. Dlaczego?\n- Dla wszystkich dzieci pierwsze dni w szkole czy przedszkolu wiążą się z ogromnym stresem. Szczególnie maluchy wychowywane w sposób nadopiekuńczy, przeżywają w tej sytuacji traumę. Niektóre odmawiają jedzenia całymi dniami, płaczą, mają biegunkę czy torsje.\nJedną z moich pacjentek jest pierwszoklasistka, która po rozpoczęciu szkoły zaczęła mieć tak silne lęki, iż praktycznie nie przesypia nocy.\nPoczątek edukacji jest zwykle bardziej stresujący dla dzieci młodszych niż starszych.\n- To prawda. Małe dzieci w wieku ok. 3-4 lat czują się bezpiecznie tylko w obecności rodziców. Przedszkolaki, które po upływie 2-4 tygodni wciąż płaczą, moczą się, czy niedosypiają, najprawdopodobniej nie dorosły jeszcze społecznie i emocjonalnie do przebywania w przedszkolu. Warto zabrać takie dziecko z placówki i spróbować umieścić je tam ponownie za rok.\nAby zmniejszyć stres u malucha dobrze jest dać mu do przedszkola przytulankę, lub też włożyć do kieszonki zafoliowaną fotografię, któregoś z rodziców. Zaznaczyć, że ilekroć spojrzy na zdjęcie, tylekroć będziemy o nim myśleć. Wrażliwsze dzieci dobrze jest również wcześniej odbierać ze szkoły czy przedszkola. Przy czym, trzeba pamiętać o dotrzymywaniu danych obietnic, co do terminu odbioru. Inaczej będzie to dla dziecka znak, że któreś z rodziców po prostu je porzuciło.\nU niektórych dzieci już od początku edukacji widać wyraźną niechęć do szkoły.\n- Bardzo często rodzice nieświadomie zniechęcają dziecko do nauki. Straszą je, że jak pójdzie do szkoły, to np. nie będzie już mogło tyle grać w ulubioną grę komputerową. Miałam kiedyś pacjenta, który nie chciał iść do zerówki. Tłumaczył się tym, że w szkole trzeba umieć pisać wyrazy, a on zna tylko literki.\nWarto mówić dziecku, że pójście do szkoły wiąże się z poznaniem nowych kolegów, nauką pisania, czytania czy zdobycia nowych wiadomości. Po prostu pokazywać te pozytywne strony edukacji.\nCo powinno zwrócić naszą szczególną uwagę podczas pierwszego roku pobytu dziecka w zerówce?\n- Niepokojące objawy, typu zaburzenia snu, jąkanie, nadmierne pieszczenie się (dziecko przychodzi i zaczyna mówić jak trzylatek, co może nawet trwać kilka miesięcy) czy też narastająca niechęć do szkoły. Mówiąc ogólnie, nie straszmy dzieci szkołą! Pamiętajmy, że doświadczenia z pierwszych lat szkolnych rzutują na całe życie malucha.\nRozmawiała Anna Sztandera, Wirtualna Polska\n« Odpowiedź #36 dnia: Listopad 22, 2008, 04:05:12 pm »\nOdp: Dojrzałość szkolna i przedszkolna\n« Odpowiedź #37 dnia: Styczeń 03, 2009, 01:05:45 pm »\nWiecej na temat w wątku:


Felix Tasty Shreds saszetki dla kota w sosie łosoś z tuńczykiem 4x80g - Multipaki - Puszki - Karmy dla kotów - Kot - Kuchniapupila - Warszawa\nFelix Tasty Shreds saszetki dla kota w sosie łosoś z tuńczykiem 4x80g\nKażdy posiłek to pyszna niespodzianka: karma Felix Tasty Shreds jest dostępna w dwóch różnych kreacjach, z których każda zawiera kilka smakowitych wariantów. Dzięki temu nuda w jadłospisie Twojego pupila nie ma żadnych szans.\nFelix Tasty Shreds to kompletna, zbilansowana karma mokra dla dorosłych kotów, która dostarcza do organizmu Twojego ulubieńca cenne składniki, w tym kwasy tłuszczowe omega-6 oraz witaminy D i E. W skład prezentowanej karmy dla kotów wchodzą delikatne „skrawki” mięsa lub ryby, zanurzone w pysznym sosie. Karma jest dostarczana w praktycznych saszetkach, co zapewnia świeżość każdego posiłku. Poza tym karma nie zawiera dodatków, takich jak barwniki, aromaty i konserwanty.\nWłaściwości karmy mokrej Felix Tasty Shreds:\nKarma mokra dla dorosłych kotów.W 100% kompletna i zbilansowana: wyprodukowana z pełnowartościowych, wyszukanych składników.Zawiera kwasy tłuszczowe omega-6 i witaminy D + E: dla większej witalności i lepszego samopoczucia.Apetyczna receptura: delikatne „skrawki” mięsa lub ryby w wyśmienitym sosie, bardzo smakowite.\nMięso i produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego* (16%, w tym co najmniej 4% zadeklarowanego gatunku mięsa), roślinne ekstrakty białkowe, ryba i produkty uboczne pochodzenia rybnego, składniki mineralne, oleje i tłuszcze, produkty pochodzenia roślinnego, różne cukry.\n* Kawałek: 50% mięsa i produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego.\n1szt. tuńczyk skipjack - 4.85 PLN 1szt. kurczak krewetki - 4.85 PLN 24x80g prosimy o podanie smaków - 4.85 PLN 1szt. tuńczyk bonito - 4.85 PLN 1szt. kurczak - 4.85 PLN 1szt. kurczak dynia - 4.85 PLN 1szt. tuńczyk kraby - 4.85 PLN 1szt. kurczak szynka - 4.85 PLN 1szt. tuńczyk krewetki - 4.85 PLN 1szt. kura tuńczyk - 4.85 PLN 1szt. tuńczyk łosoś - 4.85 PLN


Kaptur z tkaniny trudnopalnej Odzież robocza i akcesoria BHP TM PROGRESS\n» Kaptur z tkaniny trudnopalnej\nKod produktu: KAPTUR TRUDNOPALNY\nKaptur z tkaniny trudnopalnej - dla spawacza\nNiezbędny element ubioru i ochrony dla spawacza.\nUszyty z tkaniny typu "Proban", używanej przez renomowane europejskie firmy:“Klopman” lub “Ten Cate”.\ncharakteryzuje się właściwościami trudnopalnymi\nczęść nakarkowa jest przedłużona - co stanowi dodatkową ochronę\nna zewnętrznej części naszyte są wąskie pasy\npozwalają zamocować kaptur pod kaskiem ochronnym\nWykonany z tkaniny o gramaturze 350 g/m2.\nKaptur dostępny w kolorach:\nPrzy zakupie prosimy o wybór koloru, w przeciwnym razie wyślemy losowy kolor.\nZgodny z normą EN 11611 i EN 11612:\nOdzież ochronna -- Odzież do ochrony przed czynnikami gorącymi i płomieniem


Kardashianki stworzyły kolekcję dla dzieci (FOTO) - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Kardashianki » Kardashianki stworzyły kolekcję dla dzieci (FOTO)\nkardashianki ubranka dla dzieci\nKardashianki nie próżnują. Rozwijają swój biznes, jak tylko mogą. Było do przewidzenia - wkrótce na sklepowe półki zawita dziecięca kolekcja ich projektu.\nKourtney przyznała ostatnio, że pierwsze prace nad linią rozpoczęła, gdy została mamą. W zeszłym roku dołączyła do niej Kim Kardashian i prace ruszyły pełną parą...\nW kolekcji, która będzie miała premierę 15 marca, znalazły się dziewczęce ubranka, sukieneczki i dodatki opatrzone wzorami - kwiatkami, motylami i zwierzęcymi motywami.\nRockowy szyk w wydaniu Kylie Jenner (FOTO)\nDzień bez lansu to dzień stracony!\nKardashianki - Plotki\nCórka ma już drogiego Mercedesa. Czego jej...\nczytaj plotki o: kardashianki\nZapach tygodnia: Chanel Chance\nCzy perfumy z 2003 roku mogą być klasykiem? Chanel Chance ma zaledwie 11 lat - jak na klasyk to świeżynka, ale już zdążyła wejść do grona perfum stylowych i ponadczasowych. Czy przetrwa kolejne 11, czas pokaże, bo mody zapachowe ... czytaj więcej


Zalety rajstop przeciwuciskowych - Dopasowane rajstopy\n12 czerwca 2019 17 lipca 2019 KarolinaRajstopy, Rajstopy damskie, Rajstopy dla puszystych, rajstopy przeciwuciskowe, Rajstopy zakolanówki\nW jaki sposób wybrać właściwe rajstopy przeciwuciskowe?\nSpecjaliści sugerują, że dobrze dobrane rajstopy przeciwżylakowe za pomocą ucisku poprawiają stan żył na lepsze. A kobiety odczuwają ulgę w postaci lekkich nóg. Flebolog powinien także ustalić siłę nacisku rajstop lub pończoch. Jeżeli stopień nacisku jest zbyt mały to noszenie takich rajstop nie przyniesie za sobą pozytywnych rezultatów\nCzy rajstopy przeciwżylakowe to chwyt marketingowy?\nRajstopy przeciwżylakowe korygują linie ud i bioder. Co więcej pomagają zwalczać cellulit. Wybieraj te rajstopy, które posiadają dodatek aloesu. Dlaczego? Aloes powoduje zmiękczenie materiału i właściwe nawilżenie skóry twoich nóg. Rajstopy przeciwżylakowe charakteryzują się delikatnym stopniowym uciskiem i podwyższoną elastycznością.\nKiedy powinnam zacząć nosić rajstopy przeciwżylakowe?\nTego typu rajstopy warto zakładać, gdy nieustannie czujemy zmęczone i ciężkie nogi. Jeśli zauważyłaś, że na twoich nogach pojawiły się obrzęki lub pierwsze pajączki to także powód, aby rozpocząć chodzenie w rajstopach lub pończoch uciskowych. Rajstopy uciskowe są dostępne w wielu rozmiarach i wariatach kolorystycznych.\nGdzie dostane rajstopy medyczne?\nRajstopy medyczne, czyli przeciwuciskowe z łatwością kupisz w dobrych sklepach internetowych. A tabela rozmiarów i kolorów może Ci wybrać model odpowiedni dla siebie. Znajdziesz je na https://www.gabriella.pl/przeciwzylakowe/\nTagged czarne rajstopy, czarne rajstopy 20 den, czarne rajstopy 40 den, moda, modne rajstopy, opinie, rajstopy, rajstopy damskie, rajstopy medyczne, rajstopy przeciwuciskowe, rajstopy przeciwżylakowe, Zalety rajstop przeciwuciskowych