Władysław Machowski, wywiad 17.01.2021 - Historia Wisły\nZapis wypowiedzi Władysława Machowskiego z rozmowy przeprowadzonej w Zakopanem 17 stycznia 2021 roku. Tekst nieautoryzowany. Śródtytuły pochodzą od redakcji historiawisly.pl\nWładysław Machowski i Leszek Snopkowski\n1 Dzieciństwo naznaczone tragedią\n2 Strzelanie do Stalina\n3 Zgłoszenie do Wisły i przedziwne warunki bytowe piłkarzy\n4 Praca, trening, nauka\n5 Patronat milicyjny nad klubem\n6 Dramatyczna kontuzja\n7 Nieliczne występy\n7.1 Pamiętne mecze jubileuszowe 1956\n7.2 Tournée do Maroka 1957\n8 Treningi i trenerzy\n9 Kibice i klubowe legendy\n10 Pożegnanie z Wisłą i praca w kopalni\n11 Na wyboistym trenerskim szlaku\n12 Emerytura w rodzinnych stronach\nW 1944 roku mój ojciec został rozstrzelany w Kuźnicach. Najpierw był aresztowany w Palacach (hotel Palace w Zakopanem, w czasie wojny znajdował się tu komisariat Gestapo - przypisek HW), został przewieziony do Tarnowa, z Tarnowa na Montelupich, z Montelupich z powrotem do Palace i w grupie 20 Polaków Niemcy rozstrzelali go w Kuźnicach. Teraz jest tam pomnik „Prometeusz rozstrzelany” i krzyż. Została nas trójka - ja i dwie siostry. Matka nie mogła sobie dać rady z nami, było jej ciężko, gdy sama została. Poszedłem do domu dziecka. Znalazłem się najpierw w pogotowiu opiekuńczym w Krakowie, a później trafiłem do Zbylitowskiej Góry, gdzie spędziłem dwa lata. Tam grałem sobie w piłkę na bramce jako berbeć mały, nawet do poprzeczki jeszcze nie mogłem doskoczyć. Paru chłopców po skończeniu szkoły podstawowej przerzucono za Wrocław, do Brzegu Dolnego. Tam byłem przez trzy lata, do ukończenia szkoły zawodowej przy fabryce „Rokita”. Tam zacząłem grać w A-klasowej drużynie. Była to ciekawa drużyna, było tam paru Ślązaków na przykład Janecki, Muskała - to były znane nazwiska na Śląsku. Nie wiem, w jakiej dokładnie drużynie grali wcześniej, ale oni i inni chłopcy znaleźli się w Armii Andersa. Mieli możliwość zostać we Włoszech i grać tam w ligowych zespołach. Woleli jednak wrócić do kraju. To byli ludzie doświadczeni, po przejściach, a ja - jako najmłodszy w tej drużynie - grałem na bramce. Gra w piłkę była dla nas formą zabawy w niedzielę. Starsi koledzy normalnie pracowali, ja się uczyłem, a po pracy i szkole były treningi.\nStrzelanie do Stalina\nNie wiem, czy warto o tym wspominać, ale miałem tam przykrą sytuację osobistą. W tamtych czasach na Dolnym Śląsku broni czy pocisków było bardzo dużo. Jako młodzi chłopcy bawiliśmy się pociskami, prochem. Pewnego dnia starsi koledzy mnie zawołali wieczorem, dali broń, na ścianie w ciemnym pokoju wisiał jakiś portret. Powiedzieli mi „widzisz ten obraz? to strzelaj w niego”. Młody chłopak, jak miałem broń w rękach to poczułem wielką ekscytację i zacząłem strzelać, nawet nie wiedząc w kogo celuję. A to był portret Stalina. Na drugi dzień rozpętało się piekło. To był początek lat 50-tych, gdy Stalin był „ojcem narodu”. Zaczęto mnie przesłuchiwać, maglować na milicji. Całe szczęście, że nie zostałem pobity, a co więcej ktoś stwierdził, że nie trzeba mnie odsyłać do poprawczaka. Wyobrażam sobie, że w Rosji za taki postępek bez dyskusji spotkałaby mnie kara śmierci, w najlepszym przypadku łagier.\nWrocław w tamtym czasie wyglądał katastrofalnie, wiele osób dzisiaj nie zdaje sobie z tego sprawy. Gdy dojeżdżało się do Wrocławia to ze wzgórza był widok na miasto - to było jedno morze gruzów. Robiło to kolosalne wrażenie.\nW Brzegu Dolnym byłem 3 lata, grałem w A-klasie. Była to dosyć dobra drużyna jak na A-klasę, byli tam zawodnicy zupełnie przyzwoici, doświadczeni. Ale po 3 latach chciałem wrócić bliżej rodziny, bliżej Podhala. Moja matka mieszkała wtedy w Rabce. Zgłosiłem się do Wisły.\nZgłoszenie do Wisły i przedziwne warunki bytowe piłkarzy\nDzisiaj jest sieć skautów, menadżerów, agentów - nie ma porównania. Ja przyjechałem do Krakowa, zgłosiłem się do sekretariatu na Reymonta. Jeden z trenerów mnie wziął na próbny trening, żeby zobaczyć co ja sobą prezentuję, czy nadaję się do tej drużyny, czy zupełne dno i „chłopcze wracaj do domu”. Jakoś się udało i przyjęli mnie do Wisły. Następną sprawą był kwaterunek - jakieś mieszkanie, gdzieś musiałem mieszkać. Potrzebna była jakaś praca. To nie takie czasy jak obecnie, że masz duże pieniądze, nawet jak jesteś na rezerwie. Pierwsze mieszkanie, jakie przydzielono mi z klubu, to był garaż motocyklowy na ulicy Garncarskiej. W pomieszczeniu był tylko kran do umycia się i nic poza tym. Obok był warsztat motocyklowy. Mieszkało tam ze mną jeszcze dwóch studentów - oni spali na łóżkach piętrowych, a ja na osobnym łóżku. Takie były pierwsze warunki materialne przyjęcia juniora do Wisły, miałem 16-17 lat. Pracowałem na Dębnikach w Spółdzielni jako ślusarz. Po pracy szedłem do baru mlecznego koło mostu Grunwaldzkiego, tam zjadałem byle jaki obiad (rzadko kiedy się najadłem, a o owocach to nawet nie było co myśleć) i szedłem na trening. Treningi zaczynały się około 16-17, trwały półtorej do dwóch godzin. Czyli rano jechałem do pracy na 7, pracowałem do 14. Czasem było lżej, czasem ciężej - praca fizyczna, nikt się mną nie przejmował. Jak kowal potrzebował kogoś do bicia młotem, żeby mógł obrobić metal, to wołał mnie. Po całym dniu i po treningu nie miałem w ogóle sił. Po jakimś czasie przeniesiono mnie na ulicę Śląską do dwupokojowego mieszkania z kuchnią. Pomyślałem, że to wspaniałe warunki, ale one nie były dla mnie, tylko dla boksera Leszka Kudłacika. Ja tam byłem swego rodzaju stróżem. Jeszcze później przeniesiono mnie na ulicę Długą. Mieszkałem u starszej pani, która przez szparę w drzwiach podglądała i pilnowała co ja robię. Razem ze mną mieszkał jeszcze jeden mężczyzna pracujący w Nowej Hucie - nie wiem, czy dwa słowa ze sobą rano zamieniliśmy i on jechał do swojej roboty, ja do swojej i na trening. Takie to były ciężkie czasy i długo można by jeszcze o tym opowiadać.\nPraca, trening, nauka\nDoszedłem do wniosku, że jeżeli ja mam dzień w dzień tak ciężko pracować, to muszę coś zrobić i zacząć się uczyć, żeby zmienić swój los. Miałem ukończoną tylko szkołę zawodową, więc zapisałem się do liceum ogólnokształcącego w trybie wieczorowym. Pracowałem, trenowałem, grałem i uczyłem się. Oczywiście, ta nauka wyglądała tak, że po treningu byłem tak zmęczony, że w szkole głowa mi leciała na ławkę i spałem. Nauczyciele byli jednak ludzcy i wyrozumiali, rozumieli moją sytuację i jestem im bardzo wdzięczny. Ja nie zasłużyłem na to, żeby zdawać maturę. Dopuścili mnie do egzaminu, ale byłem bardzo kiepski, bo ani nie miałem wcześniejszych podstaw ani warunków, ale to byli ludzie, którzy bardzo mi pomogli w nauce. Mówi się, że wszystko zawdzięcza się samemu sobie. To nieprawda. Musisz też mieć to szczęście, żeby trafić na ludzi, którzy ci pomogą.\nZ ulicy Długiej znów mnie przenieśli na Dietla. Proszę sobie wyobrazić, w ciągu pięciu lat tak zmieniałem miejsce zamieszkania, tak wyglądała w Wiśle ta sytuacja kwaterunkowa. Jedynie na Dietla przez te pół roku było mi wygodnie. Mieszkałem we dwójkę z kolegą, który pracował w konsumach. Trzecie piętro, wspaniały widok na Kościół Mariacki. Można było tam odpocząć. Ale co warto podkreślić, żeby pokazać jak wyglądała wówczas sytuacja - tam były trzy pokoje. Wiadomo, że żeby mieć takie mieszkanie w centrum Krakowa, to trzeba było być urzędnikiem, lekarzem, adwokatem. Właściciel akurat tego był urzędnikiem w browarze. Mieszkał z żoną i wnuczką w jednym pokoju, w drugim dokwaterowana była jakaś Rosjanka, a w trzecim ja z kolegą. Z nami nie było problemów - praca, treningi, nie było nas w mieszkaniu przez większość dnia. Z Rosjanką to wiadomo - jak zawsze gdy dwie kobiety potrzebują dostępu do jednej kuchni, jednej łazienki - były spięcia.\nBardzo dobrze mi się tam mieszkało, ale to trwało krótko, bo mój współlokator ożenił się i sprowadził żonę do tego pokoju. Proszę sobie wyobrazić tak mieszkać - małżeństwo i ja. Nie mogło to długo trwać, możliwe, że on gdzieś nawet interweniował, żeby mnie przenieść. Trafiłem na Reymonta. Przy hali Wisły były takie pomieszczenia i przez jakiś czas mieszkałem tam.\nPatronat milicyjny nad klubem\nWisła wtedy była pod patronatem milicji. Było jej to tak potrzebne, jak kwiatek u kożucha. Milicja się tym klubem interesowała jak piątą wodą po kisielu, mieli swoje sprawy. Ale tak było, więc część zawodników była zatrudniona w różnych jednostkach, niektórzy w tych warsztatach, a reszta w innych zakładach pracy.\nMarian Machowski opowiadał taką anegdotę, że gdy grali mecz i nie bardzo im szło, to w przerwie wpadł do szatni jakiś pułkownik milicji, obsztorcował trenera i na drugą połowę kazał mu wystawić jedenastu nowych zawodników - skoro tej pierwszej jedenastce nie szło. I trener musiał mu tłumaczyć, że panie pułkowniku, tak się nie da…\nTak się los ułożył, że kontuzja mnie w wieku 18 lat załatwiła. Do dnia dzisiejszego mam tutaj w łydce w lewej nodze dziurę. To się wydarzyło na Mistrzostwach Polski juniorów we Wrocławiu w 1954 roku. O awansie do tych finałów decydował na szczeblu województwa krakowskiego mecz my - AZS. Wygraliśmy 2:0. Naszym trenerem był Mieczysław Gracz. Do Wrocławia jechaliśmy z nadzieją na złoty medal, a Gracz był tego niemalże pewien. Rywalami były drużyny CWKS Warszawa, Unia Racibórz, ŁKS i inne - w sumie osiem zespołów. Rzeczywistość okazała się inna. Wygrywaliśmy te mecze aż doszło do kluczowego spotkania z Unią Racibórz. Nikt nie wiedział specjalnie co to za drużyna, czego się spodziewać, wiadomo - Racibórz to małe miasteczko. Możliwe, że lekceważąco podeszliśmy do tego meczu. Przegraliśmy 2:0. Na dodatek jeden z zawodników Unii „wjechał” mi nakładką, złamał nogę w dwóch miejscach. Złamanie otwarte. Szok, ja nawet nie wiem, jak to się stało. Na tym się skończyły moje występy, Wisła zagrała jeszcze dwa mecze i zajęła trzecie miejsce.\nPrzy takim nieszczęściu, jakie mnie spotkało, trener z odrobinę większą empatią i wiedzą psychologiczną postąpiłby inaczej, uznałby, że nie chciałem źle. Gracz chyba posądził mnie, że zawaliłem bramkę, że przeze mnie nie zostaliśmy Mistrzami Polski. A on tak sobie wyobrażał, że jak wygramy, to przyjedzie do Krakowa w glorii chwały i obejmie posadę trenera pierwszej drużyny. Nic takiego się nie stało, a ja trafiłem do szpitala we Wrocławiu. Wtedy nie było takich metod, że po włożeniu nogi do gipsu można było wracać do domu. Miałem wyciąg przewiercony przez staw Achillesa, gips po biodra i dwa tygodnie leżałem. To było koszmarne, bo nie było środków uśmierzających. Leżałem na ogólnej sali, różne sceny się w tym szpitalu odbywały. Był tam marynarz, kawał chłopa. Jak w złości czy w bólu kopnął w ramę łóżka, to łóżko się rozleciało, a on wylądował na podłodze. Był chłopak, któremu tramwaj uciął obydwie nogi. I ja też tam leżałem, pamiętam, że momentami ból był tak wielki, że ciężko było to znieść. Jakoś przetrwałem i w końcu ze szpitala zadzwoniono na Wisłę, żeby ktoś po mnie przyjechał i zabrał mnie. Przyjechał po mnie Marian Machowski. Nie łączy nas żadne pokrewieństwo, to tylko dziwna zbieżność nazwisk, tak się trafiło. W prasie w relacjach ze spotkań pisano „Machowski I”, „Machowski II”. Przyjechał po mnie, jestem mu bardzo wdzięczny, a ja kuśtykając dotarłem na dworzec i z Wrocławia do Krakowa z tym gipsem jechałem. Było na tyle miejsca w wagonie, że mogłem tę nogę wyprostować i trzymać na płasko, bo bez tego bolała i puchła.\nPrzez dłuższy czas chodziłem w tym gipsie, jak mi go zdjęli to noga była zesztywniała, był zanik mięśni. Gdy próbowałem zginać wyprostowaną nogę, to czułem potworny ból. Po malutku się rehabilitowałem i w końcu wróciłem do treningów. Ale taki bramkarz już nie miał wielkich możliwości. Nie nadawałem się do gry w pierwszej lidze. Jak bramkarz nie broni nogami to jest z niego żaden bramkarz. A ja nie byłem w stanie, miałem dziurę w tej nodze, jak dostałem w nią piłką, to przeszywał mnie straszny ból. Dzisiaj są różne metody, współcześnie na przykład zawodnicy sportów walki mają specjalne ochraniacze na piszczele. Gdybym coś takiego mógł założyć, to nie odczuwałbym tak bardzo tych uderzeń. Różnych rzeczy próbowałem, na przykład przywiązywałem sobie bandaże sznurówkami - nic to nie dawało. To już było jasne, że nie miałem szans uprawiania sportu na najwyższym poziomie.\nUdało mi się wskoczyć do składu w paru meczach ligowych - ale to na skutek zbiegu okoliczności. Pierwszym bramkarzem był Stasiu Kalisz. Ja miałem 172 centymetry wzrostu, on był ode mnie trochę wyższy, miał 178 centymetrów. W tamtych czasach to była norma, sprawdzałem takie dane i od początków Wisły czy reprezentacji tylko kilku bramkarzy miało powyżej 180 centymetrów. Kalisz był bardzo dobrym chłopakiem i bardzo dobrym bramkarzem, nie miałbym szans wygryźć go ze składu. Ale pewnego dnia pojechali na mecz do Warszawy i dostali łupnia od Legii 12:0. Koszmar. Oczywiste, że Kalisz nie był sam na boisku i nie można winić tylko jego. Gdzie było pozostałych 10 zawodników, że pozwolili rywalowi wbić mu dwanaście bramek? Jak to jednak zwykle bywa z bramkarzem - najłatwiej z niego zrobić kozła ofiarnego. Nawiasem mówiąc, zawodnicy, którzy tam pojechali mówili, że byli zarżnięci. Czesław Skoraczyński, Mieciu Gracz, Jezierski - ta trójka była w sztabie szkoleniowym i goniła zawodników. Trening polegał na tym, że biegało się do zajechania. Czy bramkarzowi było potrzebne biegać tyle kilometrów? Nie ma znaczenia, z całą drużyną miał gonić. I taka drużyna kondycyjnie wykończona pojechała do Warszawy, przegrała 12:0 i Kalisz się załamał. Po tym meczu zastąpiłem go w składzie. Ale wiadome było, że to nie może być na dłuższą metę, to były rozgrywki - było nie było - ligowe.\nPamiętne mecze jubileuszowe 1956\nInterwencja Władysława Machowskiego na meczu z Belo Horizonte\nDrużyna Wisły przed meczem z Dynamo Moskwa\nLew Jaszyn w rozmowie z Jerzym Jurowiczem\nTournée do Maroka 1957\nW 1957 roku pojechaliśmy do Maroka. To był jeden taki wyjazd w ciągu pięciu lat, wtedy drużyny nie jeździły tak często - może jedynie Legia Warszawa czy Górnik Zabrze. W naszym przypadku to było dwutygodniowe tournée: przejazdem przez Niemcy, Francja, Maroko i w drodze powrotnej Belgia. We Francji graliśmy z Valenciennes i Lens, bronił Leśniak, ja byłem na rezerwie. W Paryżu w restauracji było tyle sztućców, że my nieobyci nie wiedzieliśmy, który jest do czego. Opowiadano nam, że jeszcze dawniej, gdy przyjechała jakaś drużyna z naszej części Europy - możliwe, że to też Wisła - to podano wodę w małych salaterkach. Oczywiście po to, żeby umyć ręce, jeżeli się zabrudzą przy jedzeniu. Towarzystwo tego nie wiedziało i wypili wodę, powodując nie lada konsternację. Mało tego, dali nam kiwi. No dobrze, jak dali, to zjem. Nie obierałem! Bo nie wiedziałem. Patrzyli na mnie dziwnie.\nMieszkaliśmy niedaleko Luwru. Ale to było tak zorganizowane, że nikt nie pomyślał, żeby nam - chłopakom zza żelaznej kurtyny - jakiś Luwr pokazywać. Jeszcze by nam się w głowie przewróciło! Zobaczyliśmy pałac tylko z daleka, wsiedliśmy do autokaru i pojechaliśmy na lotnisko. Coś takiego się podziało pomiędzy chłopakami, że Leśniak i kilku innych zostało w Paryżu. Zostaliśmy zakwaterowani w hotelu w Casablance, było przyjęcie powitalne, na którym podawano arabską herbatę miętową. Przed zwiedzaniem miasta ostrzegano nas, żeby nie dawać żadnych pieniędzy dzieciom na ulicach. Ja widząc takiego biednego malucha dałem mu jakiś grosz - za chwilę cały sznur dzieciaków biegł za nami! Do Maroka przyjechaliśmy tylko częścią drużyny, ale mecz był zakontraktowany, więc trzeba było go rozegrać. Zremisowaliśmy 0:0. Boisko było twarde jak beton. Strojów bramkarskich na taki teren nie było - ani nakolanników, ani nałokietników, ani spodni watowanych - nic. Rzut i upadek na to boisko było jak skok na beton. Byłem potem tak umordowany, że zasnąłem w pokoju twardym snem, nie mogli mnie dobudzić. Mało brakowało, a drużyna wyjechałaby beze mnie! Stamtąd pojechaliśmy do Belgii, gdzie zaskoczyły nas śniadania: jedna bułeczka, dżemik, kosteczka masła. Popatrzyliśmy po sobie - przecież chłopaki przyjechali zza żelaznej kurtyny, to potrzebują zjeść! A tu plasterek wędlinki… Graliśmy z Anderlechtem, bronił Leśniak, więc ja na rezerwie. Tak się ułożyło, że wynik po kolei był 1:0, 2:0, 3:0, 4:0, 5:0, 6:0, 7:0… Przy takim wyniku trener woła do mnie „do bramki”! Bo Bronkowi nie szło. Ale co to znaczy, że jemu nie szło? Przecież wszyscy zawodnicy tak grali… Nie ugrałem dziesięciu czy piętnastu minut, gdy przeciwnik mi wjechał sam na sam, rzuciłem mu się pod nogi, dostałem kolanami w twarz. Rozbił mi wargę, wybił trzy zęby. Krew się lała, ja ledwo żywy zostałem zabrany do karetki, do szpitala na szycie. Nic potem nie mogłem jeść, byłem karmiony przez rurkę. Tak się dla mnie skończył ten mecz, a przegraliśmy 9:1. Takie baty! Każdy nos na kwintę spuścił i nawet nie było o czym rozmawiać…\nDrużyna Wisły w Casablance\nTreningi w tamtych latach to rozpacz. Zwykle jeździliśmy do ośrodka w Jeleniej Górze - tam była baza drużyn gwardyjskich. I tam mógł być śnieg po pas, nie miało to znaczenia. Rano Gracz brał nas na marszobieg i po pas w tym śniegu robiliśmy po pięć, po dziesięć kilometrów… Potem jedliśmy śniadanie i na boisko. Jak słońce wzeszło, to to było jedno wielkie błoto, taplanie się w tym, gra na takim śniegu, bez sprzętu… rozpacz. Nogi mam do dziś powyginane, bo ówczesne buty nie pasowały, były za ciasne, gniotły. A o jakichś odżywkach to w ogóle nie było mowy. Gdy skądś pojawił się do jedzenia granat, to nawet nie wiedzieliśmy, jak się go otwiera, jak się do takiego owocu zabrać. Takie były czasy.\nZ trenerów zagranicznych przyszedł do nas Kuchynka. Gdy wcześniej tu pracował, to Wisła zdobywała mistrzostwo. Ale za drugim razem, to już był dziadunio. Lekko człapał, niewiele można było się z nim dogadać. Pracował z nami niecały rok. Po nim przyszedł węgierski trener Kosa. To była czarna magia. Jak z Węgrem można było się porozumieć? Dobrze, że Leszek Snopkowski znał trochę angielskiego, Kosa też i tak było to tłumaczone. Ale moim zdaniem ci trenerzy zagraniczni nic specjalnego nie prezentowali. Trenerem o skomplikowanych życiowych perypetiach był Czesław Skoraczyński. Przeszedł chyba przez trzy obozy koncentracyjne. Był bardzo miłym, sympatycznym człowiekiem, pomimo tych przejść. Trenował drugą drużynę, chyba chciał dotrzymać do emerytury, więc nie angażował się przesadnie. Ciekawą postacią był Mietek Gracz. Ja mam do niego pewien może żal - nie powiem, że pretensje, bo to po tylu latach zmienia się nastawienie. Ale jako trener powinien mieć trochę więcej empatii, a jak ja odniosłem tę kontuzję, to po meczu nikt mnie w szpitalu nie odwiedził. Ani jeden zawodnik, ani trener. W Krakowie też nie miałem zbyt dobrego kontaktu z Graczem. Nie wykazał współczucia. Może nie ma się co dziwić, bo zawodnikiem był znakomitym, ale miał wykształcenie podstawowe, więc nie miał takiego przygotowania psychologicznego. Był też Adam Wapiennik. On skończył studia na Akademii Wychowania Fizycznego. Pracowali z nami Wapiennik, Jezierski, Gracz i Woźniak. Wapiennika w końcu wypchnięto z klubu, poszedł trenować chyba Karpaty Krosno. Osiągnął tam dobre wyniki, potem pracował w Starachowicach i też miał rezultaty. To był mądry trener. Gdy po latach patrzę tak ogólnie na trenerów sprzed lat, to myślę sobie, że nie można mieć do nich pretensji o poziom ich wiedzy. Oni przekazywali zawodnikom tę wiedzę, którą im samym przekazano, a czasy były jakie były. Ale o co można mieć do nich żal, to że oni nie chcieli więcej się dowiedzieć i więcej umieć. Problem nie leży w tym, że czegoś się nie wie czy nie umie. Prawdziwy problem jest wtedy, gdy nie chce się dowiedzieć ani nauczyć. To prawda, że brakowało literatury, było o nią ciężko, ale były książki rosyjskie. Nie wiem, czy dzisiaj już przestrzegają praw autorskich, ale wtedy kopiowali różne materiały i opracowania i publikowali. Ja z tego korzystałem, było to tanie i tak pośrednio z Niemiec czy Anglii poprzez Rosję jakieś informacje można było nabyć. Ale wielu trenerom na tym nie zależało.\nKibice i klubowe legendy\nKibice przychodzili dość licznie na mecze. Te spotkania jubileuszowe były pod tym względem rekordowe, ale na lidze też było sporo fanów. Nie było oczywiście bandyterki. Można też powiedzieć, że trybuny były raczej nieme, nie było śpiewów. Dzisiaj jest to zorganizowane, czasem niemal do przesady, ale współcześnie widać, że stadiony żyją.\nWażną postacią z tamtych lat był też Jerzy Jurowicz. Jurek pracował jako drukarz na Wielopolu. Miałem z nim bardzo rzadki kontakt, bo jak zakończył karierę, to już nie przychodził do nas na treningi. Był bardzo sympatycznym poukładanym człowiekiem. Moim zdaniem na koniec kariery zrobili mu wielkie świństwo. On rozegrał tych meczów dla Wisły co niemiara, jeszcze od czasów przedwojennych. Jak był jubileusz, to pokazał się na stadionie. Nie wiem, o co dokładnie chodziło, ale przypuszczam, że chciał jeszcze wystąpić w jednym z tych spotkań, tak pożegnalnie. Przechodziłem obok, widziałem go, miał smutną minę, z kimś rozmawiał. Uważam, że przy takim wydarzeniu, przy komplecie publiczności powinni go godnie pożegnać. Były megafony, można było ogłosić, że na pięć czy dziesięć minut do bramki wejdzie zasłużony internacjonał. On by się cieszył, publiczność by go owacyjnie pożegnała. To przecież były spotkania towarzyskie, nie mistrzostwa świata, nawet jeżeliby jakąś bramkę puścił, to czym by to szkodziło? Faktem jest jednak, że w tych czasach rzadko się z ludźmi jakoś lepiej obchodzono.\nNie pamiętam za to, żebym w tamtych latach spotykał Henryka Reymana. Nie kojarzę, żeby przychodził na przykład na nasze treningi.\nPożegnanie z Wisłą i praca w kopalni\nW międzyczasie kończyłem naukę w liceum i zaproponowano mi grę w Górniku Brzeszcze, w III lidze. To była niezła drużyna, tam wyróżniali się Cieślak, Jarski, napastnik ze Śląska Sonntag. Warunki były zupełne inne. Wprawdzie pieniędzy wielki za grę nie dostawaliśmy, zawsze kilka groszy, ale przede wszystkim kopalnia płaciła. Byliśmy na etatach i mieliśmy zapewniony byt. Jak przyszedłem tam i zacząłem pracę, to powitano mnie: „proszę bardzo - 500 metrów na dół do kopalni”. Pracowałem razem z tamtejszymi robotnikami. Oni mieli tragiczną sytuację. Dojeżdżali 30, 40 nieraz 50 kilometrów, na przykład z Żywca do Brzeszcz. A jeszcze mieszkali nie w samym Żywcu, tylko gdzieś na górce, na wierchu. Musieli wstawać o 3 czy o 4 w nocy, zejść na dół, o 5 był wyjazd takim samochodem z drewnianą paką, ci górnicy wsiadali tam i jechali do kopalni. Przyjeżdżali przed 6, nieraz po drodze przysnęli i głowy im się o pakę obijały. Ja mieszkałem w Jawiszowicach, a pracowałem 2-3 kilometry dalej na kopalni Brzeszcze. Niedaleko, ale jak nie chciało mi się iść pieszo, to wsiadałem na tę pakę, też potrafiłem przysnąć na chwilę, ale rozmawiałem także z tymi górnikami dojeżdżającymi z daleka. Pytałem, jak im się żyje. Odpowiadali przykładowo, że mają skończone 7 klas, czwórkę dzieci i że muszą tu pracować do śmierci lub emerytury. Stwierdziłem, że muszę podjąć jakieś działania, żeby swój los poprawić. Zdałem na AWF w Warszawie. Nic innego w moim przypadku nie było możliwe, myślałem o Akademii Medycznej, ale nie miałem ku temu podstaw ani środków. Tylko w Warszawie AWF był zaocznie, kopalnia poszła mi na rękę i tam jeździłem na zajęcia. Jednocześnie pracowałem na kopalni, na przykład przy czyszczeniu kanałów. Zdarzało się, że na dole nie było tlenu. Praca na przodku, przy samej ścianie, to było coś załamującego. Przechodziłem przez bardzo wąskie korytarze, na kolanach. To wszystko było wstemplowane nie metalem, tylko drewnem. Drewno było powyginane, popękane. To było przerażające, po jednym takim przejściu dostałem klaustrofobii. Do dziś jak widzę taką zamkniętą przestrzeń to się trzęsę, a przecież mam tyle lat, że do śmierci podchodzę już inaczej. Bałem się takiej perspektywy, że korytarze się zawalą, a ja zostanę odcięty z jednej i drugiej strony, bez jedzenia. Udało mi się skończyć AWF, muszę podziękować nauczycielom, bo nieraz było gorzej, ale czasem popatrzyli na mnie przez palce. Byłem w na tyle dobrej formie, że ze sprawnościowymi wymaganiami nie miałem problemu, gorzej z teorią. Tego mi brakowało. Ale skończyło się dobrze, pracę magisterską napisałem. Jednym z wykładowców był Jerzy Talaga, u niego dostałem temat „Warunki życiowe zawodników ligowych”. Można było ten temat opracować na zasadzie ankiety - czy ma lodówkę, pralkę, telewizor… Ale ja chciałem to zrobić solidnie, zacząłem jeździć po tych zawodnikach. Odwiedziłem jednego piłkarza, który miał pokój przy hucie Szopienice. Jak tam się dymiło z tych zakładów przemysłowych! A on w tym mieszkaniu nie miał nic. Takie to były czasy.\nNa wyboistym trenerskim szlaku\nPo skończeniu akademii jeszcze trochę grałem, ale z powodu tej kontuzji było mi ciężko. Zacząłem więc trenerkę. Raz jesteś tu, raz tam, bez rodziny. Ale co mnie najbardziej bulwersowało, to wódka. Ja jej nie cierpię, mój organizm jej nie trawi. Od tych bramkarskich upadków czy rzutów pod nogi napastników miałem też uszkodzoną wątrobę, rywal czasem nie zdążył przeskoczyć nade mną, nieumyślnie, ale kopnęli mnie niekiedy w brzuch - miałem kilka takich kontuzji. W efekcie 2-3 kieliszki wódki to dla mnie było już za dużo, a w tamtych czasach wóda lała się strumieniami. Pili wszyscy. Nie tylko zawodnicy, ale wszyscy, jak Polska długa i szeroka. Uczyłem się niemieckiego i rosyjskiego, ale to się nie liczyło. Trenowałem w Bukownie. Jak na tamte czasy - fantastyczny ośrodek. Sauna, siłownia, hotel - przy A-klasowym klubie przy kopalni cynku. Widziałem, jak to wyglądało, gdy przyjeżdżali działacze Okręgowego Związku Piłkarskiego - w zamkniętym pomieszczeniu wódka lała się strumieniami i przy tym się załatwiało różne sprawy. W efekcie moja kariera trenerska tam była bardzo krótka.\nPraca trenera jest specyficzna, jak dziś jest dobrze - to dobrze, jak jutro nie masz wyników po jednym czy dwóch meczach to przyjdzie ktoś inny. Trenowałem trochę Górnika Brzeszcze w III lidze, ale szybko mnie wyekspediowali. Pojechałem do Katowic do okręgowego związku poszukać innej drużyny. Ale bez głośnego nazwiska, na przykład reprezentacyjnego, trudno było się przebić. A na Śląsku było przecież multum drużyn. Wyglądało nawet na to, że nie znajdę pracy. Wtedy jednak w każdej instytucji musiał być tak zwany „oficer prowadzący” z SB czy milicji. Jak on usłyszał, że grałem w Wiśle, to skierował mnie do Gwardii Katowice. Ten klub był słynny ze względu na kolarstwo, mieli zawodników startujących w Wyścigu Pokoju. To była sekcja wiodąca, a w futbolu byli juniorzy, szkółka piłkarska z dwoma trenerami, zostałem jej koordynatorem. Po jakimś czasie stało się, tak to często bywa - sekcja niedochodowa, likwidacja szkółki. Przenieśli mnie do Kielc, bo tam miało nie być trenera. Na miejscu bardzo się zdziwiłem. Kraków - miasto piękne, niezburzone, inteligencja. Katowice - też. A jak dojechałem do tych Kielc, to patrzę, a tam drewniany dworzec! Drewniane chaty w mieście i po obu stronach drogi na Warszawę. Zacząłem się zastanawiać, gdzie ja trafiłem. Co więcej, okazało się, że wprowadzono mnie w błąd. Przyszedłem do klubu i zastałem tam mojego trenera Jezierskiego. On długo był zawodnikiem Wisły, wtedy już był trenerem z bogatym doświadczeniem. Zdążyłem zlikwidować mieszkanie w Brzeszczach, przeniosłem rodzinę - i co ja w tej sytuacji mam zrobić? Nie do pozazdroszczenia. Dzisiaj podszedłbym do tego inaczej, porozmawiałbym z Jezierskim, wyjaśniłbym, że zostałem tam skierowany bez wiedzy o jego obecności. Poprosiłbym, żeby pozwolił mi popracować do końca rundy. W tym czasie szukałbym nowego klubu i odszedł, żeby nie zabierać mu pracy przed emeryturą. Nie zaproponowałem tego, ale on też nie wyszedł z żadną propozycją. Nie mogliśmy się ze sobą dogadać. Zawodnicy byli po jego stronie, byli z nim zżyci. Ale sportowcy to był element niezwykle trudny. W tym klubie była pierwszoligowa drużyna bokserów, między innymi Leszek Drogosz. To był priorytet, a piłka w III lidze była na dalszym miejscu. Po jednej rundzie zanotowaliśmy spadek. Stanąłem wtedy przed wyborem - przejść na etat policyjny, albo zrezygnować z pracy. Pracowałem 5 lat w kopalni i to mi się liczyło podwójnie. Miałem więc w papierach 10 lat pracy. W milicji etat też liczono podwójnie, więc miałem możliwość szybko nabyć prawa emerytalne i przejść na emeryturę. Stwierdziłem, że nie będę ryzykować, nie miałem wielkiego nazwiska, nie byłem wybitnym piłkarzem, nie jestem wielkim trenerem z niezwykłymi wynikami - spróbuję przejść do tego wydziału szkolenia. Zajmowałem się tam sportem i tak zwanym wyszkoleniem bojowym, we współpracy z lekarzami.\nEmerytura w rodzinnych stronach\nPrzeczekałem ten czas i gdy tylko nabyłem podstawowe prawa emerytalne złożyłem pismo i zwolniłem się. Szkoliłem jeszcze kluby A-klasowe, ale tak się złożyło, że brat ojca zmarł - wróciłem do Zakopanego zaopiekować się jego niepełnosprawnym synem. Tak zakończyłem trenerkę, ale piłką nożną interesuję się do dziś. Czytam dużo książek o futbolu i dopóki zdrowie pozwala - staram się być na bieżąco. Opracowuję nawet takie notatki porównujące dawne i współczesne metody treningowe bramkarzy - może dla kogoś będzie z tego pożytek.\nTę stronę ostatnio zmodyfikowano 22:19, 29 kwi 2021.


Podrażnienie skóry po goleniu? Koniec z tym – postaw na laser » PC Porównywarka i pomoc\nDoradca PC 18 kwietnia, 2019 18 kwietnia, 2019 Brak komentarzy do Podrażnienie skóry po goleniu? Koniec z tym – postaw na laser\nOwłosienie poszczególnych partii ciała przysparza wielu problemów. Przede wszystkim depilacja jest żmudna i trzeba ją powtarzać często.\nSkóra staje się podrażniona, mogą pojawiać się stany zapalne i infekcje, jak również dysfunkcje związane z wrastającymi włoskami. Okazuje się jednak, że włosy należy usuwać, ponieważ te przyczyniają się do oszpecenia skóry ciała oraz negatywnego wizerunku – osoby, które nie stosują depilacji, uznawane są wręcz za zaniedbane, a samo owłosienie jest niehigieniczne.\nWalka z naturą może być dzisiaj skuteczna i bezproblemowa. Wystarczy zdecydować się na depilację laserem. To jedyny sposób na to, by pozbyć się niechcianych włosków raz na zawsze. Już niedługo możesz cieszyć się idealnie gładką skórą i wolnym czasem, który dotąd poświęcałaś na zabiegi usuwania zbędnego owłosienia. Laser możesz skutecznie zastosować na wybraną część ciała – depilacja laserowa bikini, nóg, pach? Teraz to możliwe. Sprawdź, co na temat depilacji laserowej mówią specjaliści z Kliniki SPIRE CLINIC laser&beauty i zdecyduj się na nieinwazyjne zabiegi.\nJak działają wiązki laserowego światła?\nDepilacja laserowa bikini czy innej części ciała przebiega dokładnie w ten sam sposób. Do skóry przykładana jest głowica urządzenia, która wydziela wiązki laserowego światła. Te wnikają w głąb skóry i oddziałują na melaninę, czyli główny barwnik włosków. To dlatego z każdym kolejnym zabiegiem włosków jest coraz mniej, aż w końcu nawet 99% z nich znika bezpowrotnie.\nOsoby, które borykają się z problemem skóry wrażliwej i podatnej na podrażnienia czy zapalenie mieszków włosowych, powinny skorzystać z zabiegów nowoczesnym laserem, takim jak Vectus. Profesjonaliści z Kliniki SPIRE CLINIC laser&beauty potwierdzają, że to właśnie ten laser posiada inteligentny czytnik poziomu melaniny, czyli Skintel. Dzięki niemu w sposób automatyczny określany jest fototyp skóry, co przekłada się na najlepsze dobranie mocy laserowych wiązek światła. Zabiegi są więc optymalnie skuteczne oraz całkowicie bezpieczne, nie ma możliwości, by doszło do powikłań w postaci poparzenia skóry bądź przebarwień.\nWarto również dodać, że ten sam laser posiada system kontaktowego chłodzenia, dzięki któremu depilacja laserowa bikini i innych wrażliwych miejsc jest w pełni bezbolesna. Głowica wydziela chłód, który działa jak naturalny znieczulacz.\nSkuteczność potwierdzona przez specjalistów\nOkazuje się, że już podczas pierwszego zabiegu depilacji laserowej znika nawet 30% owłosienia z wybranej partii ciała. Z każdym kolejnym zabiegiem trwale niszczone są kolejne włoski. Po 4-8 zabiegach skóra jest idealnie gładka, bez zbędnego owłosienia.\nDepilacja laserem może być przeprowadzana na każdej części ciała. Najczęściej jest to depilacja laserowa bikini, nóg, wąsika nad górną wargą, pach. Coraz częściej z depilacji laserem korzystają także panowie, którzy chcą trwale usunąć włoski z klatki piersiowej, pośladków, pach czy też pleców. Dla utrzymania pełnej skuteczności warto wykonywać profilaktycznie zabieg laserowy raz w roku.\nArtykuł został przygotowany w oparciu o materiały firmowe https://spireclinic.pl specjalizującej się w usługach typu: depilacja laserowa.


Szkolenie z Manolo Mandez – cześć II – JAZDA KONNA NATURALNIE !\nOpublikowane w 24 maja, 2019 4 października, 2019 przez Ela Gródek\nSzkolenie z Manolo Mandez – cześć II\nNie da się prosto, w kilku słowach, opisać szkolenia Manolo Mandeza. Zresztą żadnych warsztatów, szkoleń nie da się dobrze opisać. Bo to po prostu warsztaty, a nie artykuły czy książki 🙂 Bardzo cenię sobie szkolenia i wiem, po sobie, jak wiele wnoszą. Książki są cudowne. Można je czytać kilka razy, powracać do wybranych fragmentów, ale to inna nauka. Obie metody przynoszą owoce – ale różne. Uzupełniają się.\nChcę Wam wrzucić kilka złotych myśli Manolo – które ja zapamiętałam, które dla mnie dużo znaczą.\nW poprzednim wpisie ( Szkolenie z Manolo Mandez – część I) wspomniałam o „good posture”, zdaniu, które padało podczas trenowania każdego z ośmiu koni podczas wrocławskiego szkolenia. Jaka jest prawidłowa postawa konia podczas niesienia jeźdźca?\nPopatrzcie na poniższy rysunek (wykonany przez Elizę Starczak podczas konkursu na szkoleniu):\nJaka postawa jest nieprawidłowa? Za wysoko podniesiona głowa, obniżony grzbiet, zrolowana szyja. Problemy koni z kręgosłupem to powszechność. Wiele szczegółów w treningu koni nam umyka. A te szczegóły, które czasem widać dopiero z boku, nakładające się na siebie przez wiele lat, powodują wypaczenia w sylwetce konia i choroby.\nManolo wiele rzeczy, wiele nieprawidłowości w chodzie koni, postawie, demonstrował na sobie. Okazuje się, że jest tak wiele analogii do naszego ciała! Można było świetnie pobudzić wyobraźnię i „poczuć” się w skórze konia.\nDrugie po „good posture” najczęściej pojawiające się zdanie (a notabene mające wiele z nią wspólnego) to „więcej wodzy, delikatniejsze dłonie” („more rain, soft hand”). Prawie każdej osobie spośród ośmiu ćwiczących Manolo zwracał na to uwagę, i to wielokrotnie. Prawie wszystkim zdawało się, że „przecież nie ciągną za wodzę”. Nawet ciut za sztywna ręka (nie mówiąc o tej „trzymającej konia za pysk”), za bardzo napięte wodze powodują sztywność konia, spinanie się, podnoszenie za wysoko łba. To wszystko przenosi się na kręgi końskie.\nNa co jeszcze Manolo zwracał uwagę? Co, być może, Tobie i mnie umyka?\nPoniżej krótka lista. Manolo podkreślał:\n– jak ważne są przejścia stęp – kłus, kłus – galop, stęp –galop. Uczył, co to znaczy dobre przejście. Przejście nie może być poszarpywaniem, koń musi być na nie przygotowany. Musi być płynne i przyjemne dla konia,\n– jak ważne są poprawny stęp, poprawny kłus. Jak poprawny stęp wpływa na poprawny kłus, a poprawny kłus na dobry galop. I jak nie ma dobrego kłusa bez dobrego stępa 🙂 Niby takie proste, takie logiczne, a jednak czy zwracamy na to uwagę?\n– jak im mniej znaczy lepiej 🙂 Zrób dane ćwiczenie poprawnie 2-3 razy, nie 4-5! Wszyscy mamy tendencję do powtarzania zbyt wiele razy tego, co nam wychodzi,\n– jak szkodliwe jest nieprawidłowe lonżowanie i jak dobre jest dobre lonżowanie 🙂\n– jak potrzebna jest dobra praca z ziemi z koniem, ćwiczenia przygotowujące go do pracy pod jeźdźcem,\n– że jeśli u konia, w wyniku złego treningu, pojawia się problem z szyją, grzbietem czy nogą, to zawsze potem pojawi się problem z GŁOWĄ, z psychiką. To genialne zdanie. Jakże prawdziwe. Czy u nas, ludzi, nie działa to podobnie? Jeśli odczuwamy dyskomfort, ból, to nie jesteśmy w stanie skupić się na lekcji, przyjemności czy czymkolwiek! Myślimy tylko o tym bólu, jak go uniknąć! My, ludzie, jesteśmy w stanie powiedzieć o tym drugiej osobie. A koń? Tak wiele razy jest niewysłuchany… I tak wiele razy dostaje po łbie tylko dlatego, że zwyczajnie próbuje uniknąć bólu (czy to w kręgosłupie, czy w nodze etc.),\n– że konie nie lubią dużych zmian, lubią poczucie bezpieczeństwa. Człowiek wiele razy zbyt szybko chce iść do przodu, zbyt wiele wymaga, zbyt wiele komplikuje. Za często myśli po ludzku zamiast po końsku 🙂\n– że młody koń powinien w treningu tyle samo chodzić co kłusować i galopować. Przy każdym typie chodu działają inne mięśnie. Młody koń powinien równomiernie rozwijać wszystkie partie mięśni. Człowiek wiele razy za dużo ćwiczy kłusa czy stępa, zaburzając zdrowe dla konia proporcje,\n– że jeśli prosisz konia o za dużo (powtarzasz nową umiejętność nie 2-3, ale 5-7 razy), to stracisz to, co już wypracowałeś. Bardzo prosto „rozsypać” konia, stracić wszystko to, co wypracowałeś, czego go nauczyłeś,\n– jak ważne jest, by poczuć to, że ma się cztery nogi. Jak ważne jest, by jeździec poczuł ciało konia jak swoje ciało, zlał się razem z nim, ćwiczył tak, jakby był jednością z koniem. Wizualizujmy sobie to odczucie,\n– jak ważne jest, by popręg nie był za bardzo ściśnięty. To niesamowite. Słyszałam 100 razy „dociągnij popręg”, „sprawdź, czy nie masz za luźnego popręgu”, ale… nigdy nie słyszałam od żadnego instruktora „sprawdź, czy nie za bardzo ścisnęłaś popręg”. Zdziwilibyście się, ile razy Manolo popuszczał popręg koniom podczas tych trzech dni szkoleń! Koń za bardzo ściśnięty nie da z siebie tyle co koń, któremu jest wygodnie – słowa Manolo. Manolo zachęca do eksperymentowania. Popuść dziurkę, zobacz, jak pracuje koń. Szczerze? Do głowy by mi to nie wpadło… Manolo, jak zwykle, polecił wyobrazić sobie siebie z zaciśniętym zbyt mocno popręgiem. Kurczę! Już mi duszno i niewygodnie! A Tobie? Każdy mięsień konia jest połączony z innym mięśniem. Ten pod popręgiem też,\n– że dobra postawa konia to nie tylko zdrowy kręgosłup, zdrowy rozwój mięśni, ale też dobry oddech, poprawny przepływ powietrza, dojście tlenu do mięśni. To wydolność i zdrowie całego układu oddechowego. Wszyscy wiemy, jak skutecznie zblokować koniowi oddech – zrollować go (więcej na …),\n– że jeśli wymagasz za dużo od młodego konia, to będziesz miał z nim problem w przyszłości. Zbyt szybko młode konie są zajeżdżane, zbyt szybko trenowane pod jeźdźcem, zbyt dużo się od nich wymaga. „Czy Was wysyłają prosto do szkoły, czy najpierw do przedszkola?”.\nManolo wie o tym wszystkim, bo całe jego życie to konie (więcej na …), bo ma ponadprzeciętny dar słuchania koni, bo całe życie trenuje konie.\nWiecie, co jest najlepsze w szkoleniach Manola? Manolo nie stoi przed mikrofonem i nie opowiada o tym wszystkim. Tą wiedzą dzieli się na bieżąco, TRENUJĄC/szkoląc konia i jeźdźca biorących udział w pokazie/treningach. Zatem jeśli mówi o złym czy dobrym stępie, to widz może od razu zobaczyć dobry czy zły stęp. Jeśli koń ma za wysoko głowę, to pokazuje, gdzie jest ta idealna postawa, do której dążymy itp.\nNie mam konia, nie trenuję ujeżdżenia, a jednak uważam, że to szkolenie było też dla mnie. Każdy z nas trenuje konia, czy tego chce, czy nie, jeżdżąc na nim 🙂 Szkolenia Manolo Mandeza nie są dla zawodowców. Są też dla nas – rekreantów. Oczywiście, są dla właścicieli koni i dla instruktorów. Są po to, by likwidować naszą nieświadomość, nasze błędy, nasze fałszywe przekonania.\nJeśli tylko masz wybór, to zainwestuj najpierw nie w sprzęt jeździecki (w buty, derki, owijki, czapraki), ale we własny, dobry rozwój. Naprawdę nasze „zdawało mi się”, „tak sądziłem”, „byłem pewny” to słabe pocieszenie dla konia… I Ty, i ja robimy i będziemy robić jeszcze dużo błędów. Ale dobrze jest wiedzieć, gdzie podążać, co służy koniom, a co nie.\nPS Koszt 3-dniowego szkolenia to 450 zł. Możesz kupić bilet na jeden dzień, jeśli nie jesteś gotowy na taki wydatek (pewnie około 200 zł).\nSzkolenia Manolo organizuje Classical Way – www.clasicalway.pl\nTrafiłeś od razu na część II relacji ze szkolenia? I część przeczytasz tu: Szkolenie z Manolo Mandez, część I\nPoprzedni wpisPoprzedni Szkolenie z Manolo Mandez – część I\nNastępny wpisNastępny Dlaczego nielubiana klacz jest moją ulubioną?


Biznes społecznie odpowiedzialny | OSnews.pl\nKażdy, kto prowadzi własną firmę lub interesuje się sprawami zarządzania przedsiębiorstwem z całą pewnością spotkał się z pojęciem „społeczna odpowiedzialność biznesu”. Czym jest i jak się przejawia? Dlaczego stosowanie zasad CSR jest współcześnie tak ważne? Postaramy się odpowiedzieć na te pytania.\nAby jak najogólniej przybliżyć to często pojawiające się pojęcie warto zacytować definicję, która zawarta jest w normie PN-ISO 26000. Jest więc to „odpowiedzialność organizacji za wpływ jej decyzji i działań na społeczeństwo i środowisko, zapewniana przez przejrzyste i etyczne postępowanie”. Definicja CSR-u dość szeroka i ogólna. Nic w tym dziwnego, w końcu społeczna odpowiedzialność biznesu odnosi się do różnorodnych branż, firm, instytucji o odmiennym charakterze. Definiuje ponadto w ich obrębie wiele modeli, kategorii, procesów, zjawisk i działań o charakterze multityscyplinarnym. Takie ujęcie społecznej odpowiedzialności biznesu jest tym samym wieloaspektowe. Tym samym należy rozumieć CSR między innymi jako:\n– udział w kampaniach społecznych,\n– prowadzenie marketingu zaangażowanego społecznie,\n– stosowanie etycznych standardów pracy,\n– zapewnienie transparentnych kierunków zarządzania zasobami ludzkimi,\n– ograniczanie emisji zanieczyszczeń oraz prowadzenie eko-znakowania,\n– otwarty dialog z interesariuszam,\n– transparentną politykę informacyjną,\n– zarządzanie wartościami w łańcuchu dostaw.\nWarto również dodać, że odpowiedzialne społecznie przedsiębiorstwa świadomie zarządzają wieloma trudnymi kwestiami jak na przykład: prawa człowieka, praca nieletnich, różnorodność, ochrona danych osobowych czy współsprawstwo w nadużyciach. Taki stan rzeczy wpływa na rozwój transparentności i zdrowej konkurencji współpracy. Liczne badania i analizy coraz częściej dowodzą realnych korzyści płynących z wprowadzenia tej koncepcji do systemu zarządzania firmą. Nic więc dziwnego, że zyskuje ona coraz większe poparcie i cieszy się wzrastającym zainteresowaniem przedsiębiorstw o różnej wielkości. Stosowanie zasad odpowiedzialności, etyki i transparentności na co dzień, buduje przewagę konkurencyjną i realnie przyczynia się do zysków w wymiarze finansowym oraz niefinansowym.\nSkąd możemy wiedzieć czy dana firma postępuje etycznie?\nSpołeczna odpowiedzialność biznesu to koncepcja, której znaczenie ciągle rośnie. Między innymi z tego powodu nie tylko wielkie korporacje, ale również średnie i małe firmy, rozpoczynają swoją przygodę z CSR-em. Firmy, organizacje bądź instytucje, wprowadzają coraz bardziej zaawansowane społecznie rozwiązania do swoich modeli biznesowych. O nich i innych działaniach społecznie odpowiedzialnych, informują interesariuszy, za pośrednictwem stron www, raportów CSR, sesjach dialogowych czy raportach rocznych. Z informacji tych, możemy dowiedzieć się np. o wdrożeniu kodeksu etycznego, liczbie osób zatrudnionych na umowy o pracę, rotacji personelu czy emisji śladu węglowego. Możemy też poznać strategiczne dane o podejściu zarządczym w zakresie CSR. Wówczas etyczna komunikacja, staje się zarówno źródłem cennych informacji jak i źródłem inspiracji dla innych, chcących doskonalić własne podejście w tym zakresie. Jak widać koncepcja CSR jest drogą, którą idą różnorodne firmy i branże wpisujące się w potrzeby dzisiejszego świata. Sprawia, że z roku na rok rośnie liczba firm, które zysk przedsiębiorstwa budują w sposób zrównoważony, uwzględniający problemy i wyzwania społeczne, gospodarcze i kulturowe. Także Organizacja Narodów Zjednoczonych (ONZ) zachęca organizacje i przedsiębiorstwa do stosowania się do reguł CSR. Zastosowanie takich zmian wymaga przede wszystkim zmiany myślenia o prowadzeniu biznesu. Nie musi wiązać się z gigantycznymi nakładami finansowymi. Nowa wizja biznesu jest możliwa i może przynieść oczekiwane rezultaty nie tylko w okresie długoterminowym ale i krótkookresowym.\nArtykuł poleca firma White Leaf – społeczna odpowiedzialność biznesu\nNastępny wpis Casio - marka z tradycjami\nPoprzedni wpis Jak Microsoft uśmierca Windows Mobile


2 sierpnia 2020 roku - Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia\nDzisiejszej niedzieli 2-go sierpnia, przypada Święto Matki Bożej Anielskiej z Porcjunkuli. W naszym sanktuarium jest to uroczystość odpustowa. Podczas tej uroczystości Słowo Boże głosi do nas ks. Adam Daniluk, proboszcz z Różanki, któremu składamy serdeczne Bóg zapłać.\nDzisiejsza niedziela - adoracyjna. O godz. 10:30 w sali pod klasztorem konferencja dla narzeczonych w ramach dnia skupienia. Po porannej Mszy św. różaniec, o godz. 11:00 medytacja maryjna, zaś po Mszy św. o godz. 11.30 zmiana tajemnic różańcowych. O 15:00 koronka do Bożego Miłosierdzia. Zachęcamy serdecznie do wspólnej modlitwy. Taca z tej niedzieli zasili fundusz remontowy kościoła i klasztoru.\n31-go lipca wyruszyła z Włodawy 40 Piesza Pielgrzymka Podlaska na Jasną Górę. Zapraszamy naszych Gości i Parafian do duchowego udziału w pielgrzymce na Jasną Górę. Z tej racji w naszym sanktuarium w dniach 1-15 sierpnia o godz. 20.30 będziemy odprawiali czuwanie modlitewne połączone z apelem jasnogórskim. Zachęcamy do wspólnej modlitwy.\nW czwartek 6-go sierpnia obchodzimy w Kościele święto Przemienienia Pańskiego. W naszym kościele Msze św. o godz. 7.00 i 18.00. Zapraszamy Parafian i Gości do wspólnej modlitwy.\n15-go sierpnia w Uroczystość WNMP, tradycyjnie jak co roku, o godz. 8:30 wyruszymy z pielgrzymką pieszą na odpust do Sobiboru Stacji, gdzie zostanie odprawiona Msza św. o godz. 11:30. Już dziś zapraszamy wszystkich do wspólnego pielgrzymowania.\nDziękujemy naszym Parafianom i Dysponentom posiadającym groby na naszym cmentarzu parafialnym za opłatę administracyjną w kwocie 30 zł od grobu za rok. Wyrazy wdzięczności składamy również za segregację śmieci. W ostatnim czasie na naszym cmentarzu został wzmocniony mur, zamontowana nowa furtka przy bramie wjazdowej, oczyszczone boksy ze śmieci a także została wykoszona trawa. Przed nami kolejne prace i inwestycje.\nNa stolikach przy wyjściu z kościoła jest wyłożona prasa katolicka. W kasetkach na drzwiach obrazki, foldery i pocztówki naszego kościoła. Na stolikach są wyłożone karty duchowego uczestnika pielgrzymki. Zachęcamy do czytania, a przez to pogłębiania wiedzy religijnej, również o naszym sanktuarium.\nBardzo dziękujemy za posprzątanie kościoła br. Henrykowi. Na kolejne sprzątanie naszego kościoła zapraszamy w sobotę 8-go sierpnia na godz. 8:00 rodziny: Piątek, Polak i Marcinek z ul. Nadbużańskiej 72,76 i 78A.\nW związku z troską o czystość i piękno naszego sanktuarium od kilku lat istnieje zwyczaj w naszej parafii, iż wyznaczone rodziny wyczytane podczas ogłoszeń parafialnych przychodzą w sobotę rano w celu posprzątania naszego kościoła i składają ofiarę na kwiaty. Sprzątanie dla rodziny, w tym obecnym czasie przypada raz na rok. Ponieważ pojawił się problem w systematycznym sprzątaniu z tej racji warto pomyśleć o wprowadzeniu pewnych zmian: albo rodzina przychodzi i sprząta, albo zostawia ofiarę na kwiaty i sprzątanie. Wszystkim, którzy starali się i starają nadal o czystość i wystrój Kościoła składamy serdeczne „Bóg zapłać”. Dalej gorąco zwracamy się do naszych Parafian o kontynuowanie tego obowiązku, dbania o czystość naszego sanktuarium.


Oferujemy Państwu profesjonalne urządzenia oraz pomoc w doborze sprzętu potrzebnego do realizacji projektów naukowych z wielu dyscyplin, między innymi: badania biomedyczne, badania interakcji człowiek-komputer (HCI), badania w zakresie interfejsów mózg-komputer (BCI), badania w zakresie technologii biofeedback i rehabilitacji, badan w zakresie biomechaniki i sportu, psychofizjologii oraz ergonomii.\nPomożemy wybrać sprzęt o najlepszym stosunku jakości do ceny przy zachowaniu wysokiej wiarygodności naukowej (dostępny cenowo również dla uczestników studiów doktoranckich). Odpowiemy na wątpliwości i mity związane z możliwością zastosowania danego urządzenia w badaniach naukowych. Zawsze mamy na uwadze cel badania oraz zachowanie odpowiednich standardów metody naukowej oraz zgodności z fizyczną metodyką. Dodatkowo w cenie urządzeń (od pewnego pułapu cenowego) oferujemy pomoc biostatystyczną i metodologiczną.\nW naszej ofercie znajdą Państwo najtańszy i najlepszy na polskim rynku sprzęt do szybkiego prototypowania (ang. rapid prototyping) w dziedzinie inżynierii biomedycznej, technologii ubieralnych (ang. wearable technologies) czy internetu rzeczy (ang. Internet of Things – IoT). Szeroki asortyment czujników (EEG, EMG, EKG, EDA, czujniki przyspieszenia, czujniki oddechowe, pulsoksymetry, platformy siły nacisku i inne), aktuatorów (brzęczyki, dyski wibrujące, diody led) i akcesoriów (obudowy drukowane 3D, kable z różnymi wtyczkami etc.) pozwoli na realizację niemal każdego projektu inżynieryjnego.\nOdpowiemy na pytania dotyczące specyfikacji technicznej, integracji sprzętu z zewnętrznym oprogramowaniem (API), możliwościami eksportu danych etc. Proponujemy róweniż pomoc statystyczną i metodologiczną w prowadzonych projektach oraz konsultacje w zakresie biosygnałów i biopomiarów.\nSPRZĘT + ANALIZA DANYCH\n• sprzęt gotowy do użycia po wyjęciu z pudełka\n• darmowe oprogramowanie OpenSignals\n• wiele dodatkowych modułów opr.\n• wysoka częstotliwość próbkowania\n(do 3000 Hz)\n• możliwość łączenia wielu czujników\ni urządzeń pomiarowych\n• bardzo szerokie spektrum zastosowań\n• nie potrzebujesz specjalistycznej wiedzy\n• szybkie prototypowanie\n• kompleksowa oferta (2 w 1)\n• sprzęt + analiza danych\n• wsparcie statystyczne\n• wsparcie metodologiczne\n• konsultacje (biosygnały, biopomiary)\n• oszczędność czasu!


Samwel Petrosjan – Wikipedia, wolna encyklopedia\nData i miejsce urodzenia 27 września 1954\n1973–1983 Ararat Erywań 183 (8)\n1985 Kotajk Abowian 19 (2)\nW sumie: 202 (10)\n1986–1987 Kotajk Abowian (asystent)\n1988–1989 Ararat Erywań (konsultant)\n1990 Araks Oktemberian\n1991 Kotajk Abowian (asystent)\n1992 Armenia (asystent)\n1992 Kilikia Erywań\n1993 Kotajk Abowian\n1995–1996 Kotajk Abowian\n1996–1997 FC Erywań\n1996–1997 Armenia U-21\n1997 Kotajk Abowian\n1998–1999 Kilikia Erywań\n2000 Araks Erywań\n2001 Kotajk Abowian (dyrektor)\n2001 Mika Erywań\n2002–2003 Armenia U-17 (asystent)\n2002–2003 Pjunik Erywań (asystent)\n2004–2005 Armenia U-19\n2005–2007 Armenia U-21\n2006–2007 Pjunik Erywań\n2007–2009 Gandzasar Kapan\n2010–2011 Szirak Giumri\nSamwel Petrosjan, orm. Սամվել Պետրոսյան, ros. Самвел Александрович Петросян, Samwieł Aleksandrowicz Pietrosian (ur. 27 września 1954 w Erywaniu, Armeńska SRR) – ormiański piłkarz, grający na pozycji napastnika, a wcześniej pomocnika, trener piłkarski.\nWychowanek Republikańskiej Szkoły Piłkarskiej w Erywaniu. W 1973 rozpoczął karierę piłkarską w klubie Ararat Erywań, w którym występował przez 11 lat. W 1985 zakończył karierę piłkarską w klubie Kotajk Abowian.\nPo zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął pracę szkoleniową. Od 1986 najpierw pomagał trenować Kotajk Abowian, od 1988 pracował jako trener-konsultant w klubie Ararat Erywań. Dopiero w 1990 po raz pierwszy samodzielnie prowadził Araks Oktemberian. Potem do 1996 z przerwami pracował na różnych stanowiskach w Kotajku Abowian. W 1992 pomagał trenować narodową reprezentację Armenii oraz prowadził klub Kilikia Erywań. Latem 1996 stał na czele FC Erywań, również w tym czasie prowadził młodzieżową reprezentację Armenii. Później pracował także z juniorskimi reprezentacjami U-17 i U-19. W różnych latach prowadził kluby Araks Erywań, Mika Erywań i Pjunik Erywań. W czerwcu 2007 stał na czele klubu Gandzasar Kapan, z którym zdobył najwięcej tytułów. Jednak potem gra klubu nie była najlepszą i w 2009 został zwolniony z zajmowanego stanowiska. 25 listopada 2010 roku został zaproszony na stanowiko głównego trenera do Sziraka Giumri, z którym pracował do lata 2011.\nwicemistrz ZSRR: 1976 (w)\nzdobywca Pucharu ZSRR: 1975\nmistrz Armenii: 2006\nbrązowy medalista mistrzostw Armenii: 1996/97, 2008\nfinalista Pucharu Armenii: 1995/96, 2011\nzdobywca Superpucharu Armenii: 2007\nSamwel Petrosjan w bazie RusTeam.ru (ros.)\nSamwel Petrosjan w bazie Football Facts (ros.)\nTrenerzy piłkarzy Kilikii Erywań\nTrenerzy piłkarzy Spartaka Erywań\nTrenerzy piłkarzy Sziraka Giumri


Naszyjnik wilk, modne kolekcje 2021 w Domodi\nNaszyjnik wilk - sprawdź nasze produkty\nNaszyjnik gotycki różańcowy z wisiorem WILK Psy Wojny Records rockzone.pl\nGotycki wisior na różańcowym łańcuszku - WILK Materiał: metal Kolor łańcuszka: srebrny, metaliczny, czarny Wymiary zawieszki: 5 cm x 4,6 cm Obwód naszyjnika: 50 cm Producent: Falon, PL\nNaszyjnik srebrny Freedom WWK/NS1440 W.Kruk\nSrebrny naszyjnik z nowej odsłony kolekcji ambasadorskiej Freedom WOLF EDITION, zaprojektowanej we współpracy z Martyną Wojciechowską. Kolekcja Freedom WOLF EDITION oparta została na motywie wilka, będącego symbolem mądrości, wytrwałości i niezależności. Wilk od dawna fascynuje ambasadorkę determinacją w dążeniu do celu oraz przywiązaniem do swojego stada - watahy. Wyjątkowy wzór naszyjnika przedstawiający wilczą kryzę jest prawdziwym emblematem wolności i siły.\nNaszyjnik srebrny Freedom WWK/NS1441 W.Kruk\nSrebrny naszyjnik z nowej odsłony kolekcji ambasadorskiej Freedom WOLF EDITION, zaprojektowanej we współpracy z Martyną Wojciechowską. Kolekcja Freedom WOLF EDITION oparta została na motywie wilka, będącego symbolem mądrości, wytrwałości i niezależności. Wilk od dawna fascynuje ambasadorkę determinacją w dążeniu do celu oraz przywiązaniem do swojego stada - watahy. Wyjątkowy wzór naszyjnika przedstawiający wilczy łeb jest prawdziwym emblematem wolności i siły.\nNaszyjnik srebrny Freedom WWK/NS1443 W.Kruk\nNaszyjnik srebrny Freedom WWK/NS1444 W.Kruk\nSrebrny naszyjnik z nowej odsłony kolekcji ambasadorskiej Freedom WOLF EDITION, zaprojektowanej we współpracy z Martyną Wojciechowską. Kolekcja Freedom WOLF EDITION oparta została na motywie wilka, będącego symbolem mądrości, wytrwałości i niezależności. Wilk od dawna fascynuje ambasadorkę determinacją w dążeniu do celu oraz przywiązaniem do swojego stada - watahy. Wyjątkowy wzór naszyjnika przedstawiający księżyc jest prawdziwym emblematem wolności i siły.\nNaszyjnik srebrny Freedom WWK/NS1446 W.Kruk\nNaszyjnik srebrny Freedom WWK/NS1442M W.Kruk\nSrebrny naszyjnik z nowej odsłony kolekcji ambasadorskiej Freedom WOLF EDITION, zaprojektowanej we współpracy z Martyną Wojciechowską. Kolekcja Freedom WOLF EDITION oparta została na motywie wilka, będącego symbolem mądrości, wytrwałości i niezależności. Wilk od dawna fascynuje ambasadorkę determinacją w dążeniu do celu oraz przywiązaniem do swojego stada - watahy. Wyjątkowy wzór naszyjnika przedstawiający wilczy łeb oraz księżyc jest prawdziwym emblematem wolności i siły.\nNaszyjnik srebrny Freedom WWK/NS1442 W.Kruk\nNaszyjnik srebrny Freedom WWK/CS1446 W.Kruk\nMetalowy wisior zawieszony na łańcuszku wilk Psy Wojny Records rockzone.pl\nMetalowy wisior zawieszony na łańcuszku WILK Kolor łańcuszka: srebrny Wymiary wisiora: 3,3 cm x 2,8 cm Obwód naszyjnika: 52 cm Producent: Falon, PL\nWyszukaj podobne do "naszyjnik wilk"\nWisior na łańcuchu - WILK Psy Wojny Records rockzone.pl\nMetalowy wisior zawieszony na łańcuszku WILK Kolor łańcuszka: srebrny Wymiary wisiora: 5,2 cm x 3,2 cm Obwód naszyjnika: 50 cm Producent: Falon, PL\nWisior na łańcuszku Wilk/Młot Thora Psy Wojny Records rockzone.pl\nWisior metalowy na łańcuszku MŁOT THORA Materiał: metal Łańcuch w kolorze srebrnym, zapinany na karabińczyk Kolor: srebrny Wymiary zawieszki: 5,8 cm x 3,6 cm Długość całkowita łańcuszka: 52 cm Producent: Falon, PL\nNaszyjnik męski Emporio Armani EGS2706710 Oryginalna Biżuteria EA Emporio Armani okazja otozegarki\nBiżuteria Emporio Armani to wyjątkowe dodatki, które podkreślą styl i gust swoj\nNaszyjnik męski Emporio Armani EGS2754060 Oryginalna Biżuteria EA Emporio Armani otozegarki\nNaszyjnik męski Emporio Armani o symbolu EGS2754060 został wykonany z wysokiej jakości s\nNaszyjnik męski Emporio Armani EGS2760001 Oryginalna Biżuteria EA Emporio Armani otozegarki\nNaszyjnik męski Emporio Armani o symbolu EGS2760001 został wykonany z wysokiej jakości s\nBoss – Granatowy wisiorek z logo Asos Poland\nNaszyjnik marki Hugo Boss Uzupełnienie stylówki Delikatny łańcuszek Zawieszka sygnowana nazwą marki\nNaszyjnik męski na rzemyku A357 ombre\nBizuteria-i-zegarki/bizuteria-meska/naszyjniki-meskie. Kategoria: naszyjniki męskie, rodzaj biżuterii: złota.\nNaszyjnik męski na rzemyku A360 ombre\nCzerwone bizuteria-i-zegarki/bizuteria-meska/naszyjniki-meskie. Kategoria: naszyjniki męskie.\nNaszyjnik męski na rzemyku A350 ombre


Rodzina Śpiewaków: Józef Śpiewak, 1928-2007\nNawigacja: Śpiewakowie > biogramy > Józef Śpiewak (1928-2007)\nJózef Śpiewak, 1928-2007\nSyn Józefa i Karoliny.\nBiografia: Urodzony 19.03.1928 w Zapolu, zmarł 16.03.2007 w Rawiczu. W latach 1928-1940 przebywał w gospodarstwie rodziców w Zapolu (powiat Luboml, województwo wołyńskie). Jako syn polskiego legionisty, 10 lutego 1940 roku wraz całą rodziną został deportowany przez władze sowieckie na Syberię do miejscowości Jożma (rejon Piniga, okręg archangielski), gdzie do 1943 roku pracował przewożąc z Eskimosami towary. Od 1943 roku do czerwca 1944 roku przebywał w Pinidze, a od lipca 1944 roku do lutego 1946 roku w sowchozie Trepowka rejon znamienowski na Ukrainie. Żonaty z Teresą Śpiewak (ur. 1932). W latach 1946-1954 pracował w gospodarstwie matki oraz na kolei. Od 1954 roku wraz z żoną Teresą prowadził własne gospodarstwo rolne w Płoskach, gdzie po przejściu na emeryturę mieszkał aż do śmierci. Zmarł 16.03.2007 w szpitalu w Rawiczu. Cześć Jego pamięci!\nDzieci: Jadwiga (Wąsosz 1954) i Kazimierz (Wąsosz 1957).\nPatrz też: Wspomnienia Józefa Śpiewaka z pobytu na Sybirze.\nDokument utworzony 5 grudnia 2003, ostatnia aktualizacja 22 czerwca 2008.


Nauka Jazdy Tychy, Tychy, branża: Nauka jazdy - Katalog Firm, Baza Firm\nJesteś tutaj: Strona główna » Nauka jazdy » Nauka Jazdy Tychy\nSzkoła jazdy TRAFFIC gwarantuje wysoką jakość szkolenia m.in. dzięki symulatorowi, na którym kursant uczy się podstaw obsługi samochodu, by lepiej wykorzystać godziny jazd po mieście. Jej właściciel i zarazem instruktor, który z każdym kursantem przeprowadza co najmniej kilka godzin zajęć, ma również uprawnienia egzaminatora i wciąż podnosi kwalifikacje. Zajęcia teoretyczne prowadzone są ciekawie i zostają wzbogacone o projekcje tematycznych filmów. Instruktorzy wkładają maksimum dobrej energii w praktyczną naukę jazdy, a wszystko odbywa się w przyjaznej atmosferze.\nul. Hierowskiego 8\n+48506 148 553\nnauka jazdy tychy, prawo jazdy tychy, szkoła jazdy tychy, kurs jazdy tychy\nEdytuj dane firmy (nr ID: 73332).\nadres: 41-807 Zabrze, Kopalniana 6\nFirma HPDA z siedzibą w Zabrzu posiada w swojej ofercie specjalistyczne urządzenia montowane na wysięgnikach koparek: młoty hydrauliczne, młoty hydrauliczne do koparko-ładowarek, młoty do minikoparek, szczęki kruszące, nożyce do stali, nożyce do betonu, nożyce wyburzeniowe, chwytaki wyburzeniowe. HPDA zajmuje się również serwisem urządzeń na terenie całej Polski. Posiadamy w ofercie sprzęt nowy i używany. Zapraszamy do współpracy.\nadres: 40-058 Katowice, Skłodowskiej-Curie 22\nKancelaria notarialna S. Seidel-Nowak, I. Pniok s.c. proponuje najwyższej jakości usługi prawnicze z zakresu sporządzania aktów notarialnych. Siedziba kancelarii znajduje się w Katowicach przy ulicy Marii Skłodowskiej-Curie. O tym, czy dana czynność musi mieć, pod rygorem nieważności, postać dokumentu przygotowanego przez notariusza, decydują przepisy odpowiednich ustaw. One również definiują zakres czynności wykonywanych przez S.Seidel-Nowak, I.Pniok s.c.. Spółka ma w swej. ...


Akivillas Fuseta Beach (Portugalia Fuzeta) - Booking.com\nRua da Ponte Pequena, 8700-021 Fuzeta, Portugalia\nObiekt Akivillas Fuseta Beach położony jest w miejscowości Fuzeta, 50 metrów od dworca kolejowego i 900 metrów od plaży. Odległość od Trydentu wynosi 20 km.\nDo dyspozycji Gości jest część wypoczynkowa oraz kuchnia z tosterem i kuchenką mikrofalową. Wyposażenie apartamentu obejmuje też telewizor z płaskim ekranem. W łazience znajduje się prysznic lub wanna.\nOśrodek Vilamoura dzieli 35 km od obiektu Akivillas Fuseta Beach, zaś miejscowość Tavira – 15 km. Lotnisko w Faro oddalone jest o 23 km.\nAkivillas Fuseta Beach obsługuje Gości Booking.com od 29 CZE 2016.\nKiedy chcesz się zatrzymać w obiekcie Akivillas Fuseta Beach?\nWłaśnie zarezerwowano w mieście Fuzeta:\n1 apartament podobny do obiektu Akivillas Fuseta Beach został właśnie zarezerwowany\n6 powodów, by wybrać obiekt Akivillas Fuseta Beach\n22 obiekty w mieście Fuzeta\nUdogodnienia w obiekcie Akivillas Fuseta Beach\nW dniu dokonania rezerwacji należy wpłacić depozyt w wysokości 30% całkowitej opłaty za pobyt. Płatność można uregulować przelewem bankowym lub za pośrednictwem serwisu PayPal. Personel obiektu skontaktuje się z Gośćmi w celu przekazania szczegółowych informacji dotyczących płatności. Pozostałą część opłaty za pobyt należy uiścić gotówką w momencie zameldowania.\nPodczas zameldowania pobierany jest depozyt w wysokości 200 EUR. Zostanie on zwrócony podczas wymeldowania, po sprawdzeniu stanu pomieszczeń.\nGoście proszeni są o wcześniejsze poinformowanie personelu obiektu o planowanej godzinie przyjazdu. Stosowną informację można wpisać w miejscu na życzenia specjalne w formularzu rezerwacji lub przekazać bezpośrednio personelowi. Goście planujący przyjazd poza wyznaczonymi godzinami zameldowania są proszeni o wcześniejszy kontakt z personelem obiektu.\nNa życzenie i za dodatkową opłatą organizowany jest transfer z lotniska.\nDo wyliczenia oceny obiektu wymagane jest co najmniej 5 opinii. Jeśli dokonasz rezerwacji i dodasz opinię, pomożesz obiektowi Akivillas Fuseta Beach osiągnąć ten cel.\nPopularne obiekty w mieście Fuzeta\nOstatnia rezerwacja: 3 grudnia Estudios Salinas - Fuzeta\nOstatnia rezerwacja: 7 grudnia Moinhos das Marés\nOstatnia rezerwacja: 8 grudnia Apartamento Fuseta\nZnaleźliśmy więcej obiektów takich jak Akivillas Fuseta Beach, które podobały się innym podróżującym\nFeaturing free WiFi, Del Mar Village by MarsAlgarve offers accommodation in Fuzeta. Albufeira is 45 km away. Free private parking is available on site. Zarezerwuj teraz\nObiekt Apartment Sea View położony jest w miejscowości Fuzeta w regionie Algarve. Oferuje on zakwaterowanie bez wyżywienia w apartamencie z bezpłatnym WiFi. Ocena na podstawie 20 opinii\nObiekt Vila Fuzeta usytuowany jest w spokojnej okolicy, zaledwie 2 minuty jazdy samochodem od zielonych terenów parku przyrody Ria Formosa. Dojazd do miejscowości Olhão da Restauração zajmuje 12...\nSet 5 km from Culatra Island in Olhão, this apartment features free WiFi and a terrace. Guests benefit from balcony. Ocena na podstawie 16 opinii\n» Zobacz więcej apartamentów w mieście Fuzeta\nFuzeta – największe atrakcje\nFuzeta: kliknij, aby zobaczyć więcej obiektów w pobliżu popularnych atrakcji tego miejsca\nNoclegi w mieście Fuzeta nawet 50% taniej


Piątek, 26 października 2001 (13:37) Aktualizacja: Piątek, 26 października 2001 (14:14)\nW Polsce czekaliśmy na ogłoszenie decyzji Rady Polityki Pieniężnej. Złotówka straciła nieco na wartości.\nW oczekiwaniu na ogłoszenie decyzji ECB euro lekko traciło na wartości w stosunku do dolara amerykańskiego. Tuż przed ogłoszeniem decyzji kurs 0,8934 EUR/USD został zbity do poziomu 0,8902. Gdy agencje informacyjne doniosły o pozostawieniu stóp procentowych w Eurolandzie na niezmienionym poziomie amplituda wahań w przeciągu minuty znacznie urosła. Euro kosztowało aż 89,13 centa, a następnie jedynie 88,76 centa. Po tak gwałtownej reakcji i krótkiej chwili wytchnienia przyszedł czas na wyniki zamówień na dobra trwałe w Stanach Zjednoczonych. Analitycy spodziewający się spadku 1,3% i tak uważali tę wartość za bardzo niekorzystną, biorąc pod uwagę spadek z poprzedniego miesiąca jedynie 0,5%. O 14:30 Departament Handlu USA podał, że zamówienia we wrześniu spadły o 8,5%. Departament Pracy podał również gorszy niż w poprzednim kwartale wskaźnik kosztów pracy, okazało się że wzrosły one o 1,0%, podczas gdy w poprzednim kwartale zwiększyły się o 0,9%. Wówczas to euro zyskało w stosunku do dolara 91 centów wychodząc od poziomu 0,8884 EUR/USD. Sesja amerykańska przyniosła korektę do 0,8920/25.\nDolar w stosunku do jena osiągnął poziom 123,06, ale handel odbywa się w wąskim paśmie. Dziś w Tokio zapadają opcje USD/JPY i dlatego też może nastąpić konsolidacja w paśmie 122,70-123,00 USD/JPY. W przypadku spadków kursów do 122,50 na USD/JPY mogą puścić stop/loss'y i kurs może zjechać do 122,20.\nO ósmej rano za jedno euro płacono 0.8937 dolara, zaś za jednego dolara 122,61 jena.\nW Polsce czekaliśmy na ogłoszenie decyzji Rady Polityki Pieniężnej. Złotówka straciła nieco na wartości. Z 4,1180 USD/PLN do południa kurs podnosił się i w maksymalnym punkcie osiągnął 4,1440 USD/PLN. Złotówka traciła również w stosunku do euro, jednak przy spadającej wartości wspólnej waluty na świecie skala tych ruchów nie była aż tak wielka. Kurs 3,6750 EUR/PLN zdołał wspiąć się jedynie na 3,6970. Godzina 15:00 przyniosła komunikat o obniżeniu stop procentowych o 150 punktów bazowych, czyli zgodnie z oczekiwaniami większości analityków. Argumentacja decyzji nikogo chyba nie zaskoczyła. Spadająca inflacja oraz zmniejszenie tempa wzrostu gospodarczego to główne powody decyzji PRR. Złotówka od razu zaczęła się umacniać i pod koniec sesji europejskiej najtaniej dolara można było kupić po 4,1030 złotego. Odchylenie od BRE parytetu wyniosło ponad 10%. Późnym wieczorem Pan Belka dowodził minusów silnej złotówki. Dziś będziemy mogli przekonać się jak inwestorzy cenią sobie jego opinie.\nO ósmej rano za dolara płacono 4,1100/4,1200 złotego, za euro 3,6770/3,6870.\nNarodowy Bank Polski ustalił fixingi złotego na 4,1291 do dolara i 3,6774 do euro, co stanowiło średnie odchylenie około -9,75% od BRE parytetu.\nRano ogłoszone zostały niemieckie PPI, które wbrew oczekiwaniom analityków wzrosły o 0,1% MoM i 1,9% YoY, czyli o 0,2% dla każdej wartości. Również niemieckie Ifo spadło do -22,9 w porównaniu z poprzednim miesiącem gdzie ukształtował się na poziomie 13,2.\nPod koniec sesji spodziewamy się wyników sprzedaży nowych domów w USA. Analitycy nie spodziewają się większych zmian w stosunku do poprzedniego okresu.\nEUR/USD może dziś podchodzić do góry i atakować kolejne poziomy oporu: 0,8930, 0,8980 i 0,9020. Przyy tym ostatnim możliwa będzie realizacja zysków i sprzedaż wspólnej waluty.\nPrzed weekendem również złotówka może się osłabić, a to za sprawą zamykania pozycji przed 2 dniami odpoczynku. Trwająca już od tygodnia realizacja zysków na obligacjach może znajdzie w końcu wyraz w kursach walutowych. TgiF.\n1 miesiąc\t10,75\t11,75\n2 miesiące\t11,50\t12,50\n3 miesiące\t11,50\t12,50\n6 miesięcy\t11,90\t12,90


Skórzana podwyższona, wodoodporna cholewka\nButy zimowe Arpenaz 500 damskie\nPrzeznaczenie: do ochrony przed zimnem podczas wędrówek w zaśnieżonym terenie. Buty 500 mid z dwoiny skóry posiadają ciepłą podszewkę oraz oddychającą i wodoodporną membranę. Zapewniają duży komfort przez całą zimę.\nKod produktu : 8367547\nPodeszwa SNOWCONTACT była testowana w laboratorium i w terenie, aby zapewnić doskonałe przyleganie do podłoża i maksymalną przyczepność bez względu na rodzaj terenu, po którym chodzimy zimą. Specyficzny materiał zapewnia doskonałe przyleganie do śliskiego podłoża. Optymalne rzeźbienia zapewniające wspaniałą przyczepność na przewyższeniach.\nTestowane w laboratorium i w terenie buty z membraną zapewniają optymalną wodoodporność i oddychalność.Najpierw zanurza się je w wodzie pod ciśnieniem, sprawdzając, czy na ich powierzchni nie pojawiają się pęcherzyki powietrza. Następnie zanurzone do połowy buty umieszcza się na mechanicznym ramieniu imitującym chodzenie, by sprawdzić, czy buty w środku pozostają suche.\nButy 500 Warm pozostają wodoodporne do 4 000 zgięć.\nTestowane w laboratorium i w terenie buty z membraną zapewniają optymalną wodoodporność i oddychalność. W prowadzonych przez nas "misjach testowych" produktów uczestniczy szef produktu oraz osoby spoza marki QUECHUA, których zadaniem jest testowanie, rozwijanie i zatwierdzanie produktów.\nKiedyś nie można było precyzyjnie określić, do jakiego poziomu temperatury buty chronią stopę. Teraz jest to już możliwe. Dla butów Quechua podawane są dopuszczalne temperatury użytkowania. Oczywiście po przeprowadzeniu testu lub podczas użytkowania buty po wyschnięciu powracają do swego wyjściowego poziomu wodoodporności.Bierzemy pod uwagę różnice w odczuwaniu zimna między kobietą a mężczyzną.\nPrzeprowadza się testy laboratoryjne, by sprawdzić następujące elementy: wyrywanie oczek i pasków, klejenie, toksyczność, odporność na UV, ścieranie podeszwy i materiałów cholewki, przyspieszone starzenie.\nTest Produktu Testowane w laboratorium i w terenie buty z membraną zapewniają optymalną wodoodporność i oddychalność. W prowadzonych przez nas "misjach testowych" produktów uczestniczy szef produktu oraz osoby spoza marki QUECHUA, których zadaniem jest testowanie, rozwijanie i zatwierdzanie produktów.


Innokulturowe postrzeganie terroru - Obserwator Polityczny\nPo każdym zamachu terrorystycznym następują te same fazy. Najpierw przerażenia, potem współczucia, następnie gniewu, co rozsądniejsi wyrażają też dążenie do zemsty, inni malują coś kredkami na chodnikach, ewentualnie śpiewają piosenki o tym jak to wszyscy ludzie są braćmi, a ptaszki na niebie są piękne i chmurki też. Tymczasem, nie wszyscy postrzegają terror, sam dokonany akt terroru jako coś złego. Jest to ultra ważne i trzeba usiłować to zrozumieć. Mówimy o akceptacji, zrozumieniu i poparciu, dla zindywidualizowanych aktów terroryzmu, którego celem są przypadkowe ofiary, zaliczane do populacji wrogiej, reprezentującej wrogi system cywilizacyjny. Część inno-kulturowych ludzi, nie tylko akceptuje te zdarzenia, jako działania kulturowo – swoich, ale przede wszystkim postrzega je jako sprawiedliwą odpłatę i uwspólnienie cierpienia i męczeństwa, z ich inno-kulturowymi pobratymcami, rzekomo zabijanymi w imieniu tychże ofiar w odległych krajach. Po atakach na Amerykę w niektórych rejonach Bliskiego Wschodu, miały miejsce masowe objawy radości, tłumy wiwatowały sukces swoich inno-kulturowych braci, ciesząc się za zabicia wrogów w profilowanym kontekście kulturowo-religijnym. Właśnie ze szczególnym uwzględnieniem aspektu religijnego, ponieważ dla tych ludzi jest on bardzo ważmy, wręcz wiodący w ich życiu.\nZarazem ponieważ spójny kod kulturowo-religijny tej rozległej społeczności, zupełnie inaczej definiuje zło, niż jest to przyjęte w tradycji judeo-chrześcijańskiej, zbudowanej na fundamencie wartości antyku. Zdaniem dużej części tej społeczności, jak również w zakresie tzw. archetypów zbiorowego postrzegania – dzieje się dobrze, jak „inni” są zabijani. Ponieważ już samym faktem, że żyją obrażają Boga i jako innowiercy, nie są nic warci jako ludzie. Istnieją nawet interpretacje inno-kulturowe, że zabicie innowierców, jest dla nich aktem wielkiej łaski, albowiem dzięki temu „miłosierdziu” przestają już obrażać Boga swoim obliczem. Niestety miliony ludzi, dopuszczają tego typu interpretację rzeczywistości. W tym wielu, którzy przybyli do Europy, rzekomo szukając ratunku i schronienia. Przy czym znane są przypadki, jak na łodziach, które tonęły – większość inno-kulturowa, zabijała lub po prostu wrzucała do wody Chrześcijan, którzy byli zbędnym balastem. Mówimy o dziesiątkach przypadków jeżeli nie setkach – tego typu i podobnych zachowań.\nIstotą inno-kulturowej mentalności zbiorowej, jest wykluczenie tych, których określa się „innymi”. Jest to bardzo sprawnie przemyślana strategia logiczna, w pełni hermetyczna. Główny rdzeń przekazu cywilizacyjno-kulturowego, jest tam oparty na jednolitym kodzie religijnym, który silnie promieniuje na życie społeczne, ekonomiczne, – wszystko. Jeżeli zbiorowość, sterowana przez liderów usłyszy, że dana osoba łamie normy np. jest homoseksualistą, to czeka ją eliminacja. W przypadku akurat tego rodzaju „odstępstwa od normy” – w tamtym rozumieniu, może to być zrzucenie z wysokości w worku. To nie jest humanitaryzm, chodzi o przerażenie żywej ofiary oraz o to, żeby ją w pełni zdehumanizować. Zrzuca się worek, a nie człowieka, również później dobija się worek, analogia do odpadów wyrzucanych w ten sam sposób jest naturalna. Jest więcej drastycznych przypadków, nie ma potrzeby ilustrować głównej tezy. Warto jedynie zapamiętać, że mamy do czynienia z ludźmi, którzy zabijanie „innych”, tj. np. takich jak my – w oparciu o wyróżnik kulturowy, uważają, za stały element troski o swoją kulturę, religię i styl życia. Chodzi o to, że ci którzy się przeciwstawiają, nie mają prawa do krytyki i innego zdania, albowiem od razu są oskarżani, albo o rasizm – z wykorzystaniem aparatu przemocy głupich multikulturowych państw, albo lub równolegle są zastraszani na płaszczyźnie życia codziennego. Dlatego wiele osób milczy, albowiem jak innokulturowi skutecznie wystraszą my żonę lub dziecko, to człowiek który jest sam, przyzwyczajony do kultury protestu na gruncie prawa nie ma szans. Ponieważ wezwana Policja otrzymuje informacje o ataku rasistowskim i prześladowaniu na tle religijnym. To mniej więcej tak działa na codzień w Wielkiej Brytanii, Belgii, Francji, Szwecji, Niemczech i Austrii. Mamy zderzenie jednostki i jej praw z inno-kulturową zbiorowością, która bardzo sprytnie wprowadza swoje reguły, swoje prawa i w konsekwencji swoją dominację w przestrzeni publicznej. W konsekwencji na Zachodzie, ale nie tylko tam bo i w krajach, gdzie inno-kulturowa większość zdominowała wcześniejszą rzeczywistość – zawsze ludzie żyją osobno. Nie ma skupisk mieszanej ludności, ponieważ nie da się w takich warunkach funkcjonować, jest to zbyt uciążliwe i ryzykowne. Widać, to szczególnie w Wielkiej Brytanii, gdzie są miejscowości praktycznie zamknięte dla inno-kulturowych i rasowych mniejszości, wszystko z pięknymi firankami, tylko nie da się osiedlić bez spełnienia szeregu wymogów.\nW konsekwencji tego typu procesy, prowadzą do powstawania tkanki społecznej, która jest jest wyizolowana z otoczenia, zachowuje się jak intruz. Działa w wielu przypadkach jak rak, albowiem w znacznej części żyje z transferów socjalnych, uzyskiwanych od większości od której się zarazem izoluje i z której gościnności korzysta. Skrajnym przypadkiem takiego wyłączenia jest tworzenie podglebia i zaplecza społecznego dla działań radykalnych, uzasadnianych kulturowo i religijnie, a także – społecznie w tych wspólnotach.\nJak do tej pory w realiach multikulturowej poprawności politycznej, nie ma żadnego sposobu, żeby społeczeństwo w modelu liberalnej demokracji – mogło bronić się, zarówno w wymiarze swoich wartości i stylu życia, jak i jednostek, które je stanowią. Ten ostatni aspekt jest bardzo ważny, ponieważ inno-kulturowa presja ma zawsze wymiar osobisty. Przykładowo znane są przypadki, gdy chrześcijańskie dzieci, były bite przez inno-kulturowych „kolegów” w szkole, tylko dlatego, ponieważ miały w bułce szynkę z wieprzowiny. Wezwani inno-kulturowi rodzice, czuli się obrażeni, twierdzili że ich dzieci i ich się obraża w ten sposób, ponieważ oni nie spożywają wieprzowiny i mają do niej oraz ludzi, którzy ją jedzą pogardliwy stosunek – bo tak im nakazuje ich religia. Było tego sporo w Niemczech, nawet pojawiły się filmy, robione przez tamtejszą telewizję publiczną, tylko zostały wyciszone. Ponieważ problem nie pasował do mainstreamowego przekazu multikulti.\nReasumując, innokulturowy terror ma wiele twarzy. Jest postrzegany przez pewną część członków innokulturowej wspólnoty, jako coś sprawiedliwego, oczywistego i akceptowanego. Ponieważ dotyczy „innych”, których w najlepszym wypadku się po prostu tymczasowo toleruje. Jest zadziwiające, że rozwinięte zachodnie demokracje, tolerują takie postawy, zwłaszcza wygłaszane publicznie i na masową skalę. Nie tylko w mediach społecznościowych, ale także i w miejscach kultu religijnego, szkołach, czy też w życiu publicznym. Ludzie, którzy publicznie pochwalają terroryzm, a już nawet samo nie potępianie go, jest jego tolerowaniem i akceptacją – nie mogą być tolerowani i nie mogą korzystać z prawa do wolności słowa.\nOczywiście, także wśród osób inno-kulturowych są ludzie, którzy postrzegają to, co się dzieje w imię ich wiary jako szaleństwo i barbarzyństwo, jednakże z tego nic nie wynika. W ramach wspólnoty, którą stanowią – pośrednio wspierają radykalizm. Gdyby chcieli już dawno by wyeliminowali bandytów ze swojej społeczności. Proszę pamiętać, że mówimy o siatce wspólnot, które się przenikają, są silnie zorientowane na rodzinę i bezpośrednie otoczenie – tam nie ma anonimowości, ani przypadkowości. Do tego panuje zasada prawa do zemsty. Nie robią jednak nic, co miałoby doprowadzić, do zmiany stanu rzeczy. Radykalizm jest tam tolerowany i korzysta z milczącego przyzwolenia większości, w tym często akceptacji – nawet dorozumianej liderów opinii.\nTo przerażające, będzie to mocne słowo – ale bez radykalizacji z drugiej strony, nie da się tego powstrzymać, ponieważ ci ludzie rozumieją tylko siłę i przemoc. tylko to SKUTECZNIE może ich powstrzymywać. To bardzo smutne i źle wróży na przyszłość, jednak taka jest rzeczywistość. Tolerancja, nie może posuwać się, do tolerowania ideologii i retoryki, która dąży do likwidacji, nie tylko tolerancji, ale jeszcze i kultury, która ją umożliwia.\n← Skutecznie zatrzymywać natarcie ze strony naszego przeciwnika – bez sojuszników!\nPrzeciwstawienie się rozdawnictwu i zadłużaniu państwa wymaga politycznej odwagi →\n3 marca 2014 2 marca 2014 Blanca\t1\n8 komentarzy do “Innokulturowe postrzeganie terroru”\n24 maja 2017 o 05:12\nBardzo realistyczne i rzetelne przedstawienie innokulturowej rzeczywistości – przeczytać, zapamiętać i powielać, powielać wszędzie!!!!\n24 maja 2017 o 05:31\nSmutne wnioski końcowe, ale słuszne.\nNie można tolerować (i karmić) wrogów tolerancji.\nTotalna klapa multikulti i zakłamanej poprawności politycznej na szeroko rozumianym Zachodzie.\nNa takim podglebiu strachu i niechęci do “innych” – może odrodzić się jakiś nowoczesny totalitaryzm, nastawiony na fizyczną eliminację obcych lub ich masowe “zawracanie” do macierzystych krajów.\nZresztą to Zachód ich stamtąd wypędził, siejąc chaos, jak w Libii, gdzie pod pozorem likwidacji dyktatora Kadafiego – zlikwidowano państwo.\nZamachowiec z Manchesteru pochodził z Libii …\nA pełen hipokryzji Zachód wspiera inne “demokracje” na Bliskim Wschodzie, jak Arabia Saudyjska, Egipt czy Turcję.\nTo się teraz zbiera owoce tego rozsiewanego zła.\nZło wysłane – wraca, czy tego chcemy, czy nie.\n“Nie można tolerować (i karmić) wrogów tolerancji.”\nTo nie tak!!! Błąd w toku rozumowania.\nNie można tolerować dddddddd, lewackich nosicieli,krzewicieli ‘ducha\nCóż winien innowierca??? On walczy z widocznym złem!!\nA hurysy czekają i kuszą…ddddddd\nIm więcej ludzi przeczyta prawdę o tym co się dzieje, tym lepiej. Cy możecie to przetłumaczyć na angielski?\n“Tolerancja, nie może posuwać się, do tolerowania ideologii i retoryki, która dąży do likwidacji, nie tylko tolerancji, ale jeszcze i kultury, która ją umożliwia.” Święte słowa autorze. Podstawowy błąd zachodu to tolerancja dla rozwoju innokulturowej religii będącej wylęgarnią fanatyzmu, no i imperializm, za który teraz płacą ich obywatele. Oligarchia siedzi sobie spokojnie w swoich chronionych rezydencjach i liczy, że jakoś to będzie, bo przecież zyski są najważniejsze i kolonialne posiadłości. Krakauer pisze o radykalizacji z drugiej strony, aby to zwalczać, Jest to jednak niebezpieczna retoryka, bo grozi nowymi obozami zagłady w perspektywie, gdzie oligarchia światowa pozbędzie się rękami zwykłych zmanipulowanych ludzi, masowego zagrożenia ze strony innokulturowych. Historia zachodnia przerabiała to w okresie kolonii i handlu niewolnikami a ostatnio przerabiali to Niemieccy faszyści. To może doprowadzić do tragedii. Należy zmienić paradygmat stosunków społecznych, niech oligarchia teraz odbuduje kraje które zniszczyła, zwróci bezpieczne ojczyzny innokulturowym i przestanie ich wykorzystywać. Kolejnym koniecznym paradygmatem jest wydanie bezwzględnej świadomościowej walki wszelkim fanatyzmom religijnym. Trzeba wreszcie ludziom uświadomić, czym jest faktycznie życie i że nie zależy to od wyimaginowanego boga. Czas na tworzenie kultury człowieczeństwa, a nie konsumpcji i niewolnictwa. Bo to co się dzieje obecnie, są to narzucane nowe formy niewolnictwa na miarę XXI wieku, więc jeżeli nic się nie zmieni to wiek XXI będzie w zasadzie wiekiem terroru i śmierci tysięcy niewinnych ludzi. Ale nie mam złudzeń, żadna oligarchia kapitalistyczna nie zmieni swoich paradygmatów władania światem.\ni tyle…dojdzie do krwawej\nDziś już ‘po dwakroć” wysłuchałem Jabłonowskiego – na pewno\nnie był to ostatni raz…dlatego BO – ‘jestem Jabłonowskim” !\nMamy (jeszcze) , takich\nlewaków – post-komuchów, jak niejaki Kwaśniewski i s-ka. To Nasza Polaków klęska.\nWięcej na : https://forumemjot.wordpress.com/\nPs. Nóż się samoczynnie w kieszeni otwiera….


Sprzedawca wystawia fakturę za zużyty przez Ciebie prąd/gaz oraz realizuje dodatkowe usługi, które możesz nabyć wraz z podpisaniem umowy. Poznaj naszą aktualną ofertę w zakładce Dla Firmy -> Prąd i Gaz dla Firmy.\nDla przedsiębiorców przeznaczone są taryfy typu A, B, C, rzadko G (pierwszy znak).\n01.10.2017 r. nastąpiła detaryfikacja rynku gazu. Oznacza to, że ustaje obowiązek przedkładania taryf do zatwierdzenia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki. W zawiązku z powyższym od 1 października 2017 roku, zgodnie z zapisami Ogólnych Warunków Umowy łączących nasze firmy, funkcję Taryfy Sprzedawcy zacznie pełnić aktualny cennik zestaw cen i stawek dostępny na stronie internetowej Sprzedawcy tj., dostępny na stronie internetowej www.fortum.pl.\nCzym różni się umowa sprzedaży od kompleksowej?\nW przypadku zawarcia umowy sprzedażowej, Fortum będzie Cię rozliczać wyłącznie za sprzedaż energii elektrycznej. Wówczas otrzymasz dwie faktury - od Fortum, która zawiera w sobie opłaty za sprzedaż oraz od Operatora Systemu Dystrybucyjnego, która zawiera w sobie opłaty za dystrybucję.\nCzy podczas zmiany są przerwy w dostawie?\nJeżeli chcesz przepisać licznik, bądź umowę zachęcamy do kontaktu za pośrednictwem portalu eBOK, telefonicznego na numer infolinii 122 100 000 lub przez formularz kontaktowy.\nDane możesz zmienić, rejestrując się na portalu eBOK lub przez formularz kontaktowy.\nCo w sytuacji, gdy kończę działalność gospodarczą?\nZaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, czy utrata prawa do lokalu, nie wywołuje skutku w postaci rozwiązania umowy bez konsekwencji finansowych. Każdą sprawę traktujemy indywidualnie, aby znaleźć dla Ciebie optymalne rozwiązanie zachęcamy do kontaktu za pośrednictwem portalu eBOK, telefonicznego na numer infolinii 122 100 000 lub przez formularz kontaktowy.\nJeżeli Twoja firma zmienia siedzibę, a Twoja umowa z Fortum jest obowiązująca, możesz przenieść usługę sprzedaży na inny punkt poboru. Cała procedura trwa około 3 miesięcy (dokładny termin określa Operator).\nCennik netto energii elektrycznej dla odbiorców końcowych z dnia 30.11.2021r.\nCennik dla odbiorców końcowych (ceny zawierają podatek akcyzowy):\nGrupa taryfowa Strefa I [netto zł/MWh] Strefa II [netto zł/MWh] Strefa III [netto zł/MWh] Opłata handlowa [netto zł/m-c]\nB11 678,00 200,00\nB21 678,00 200,00\nB22 976,00 628,00 200,00\nB23 790,00 1069,00 612,00 200,00\nC21 689,00 75,00\nC22a 988,00 631,00 75,00\nC22b 785,00 575,00 75,00\nC22w 807,00 586,00 75,00\nC23 783,00 1040,00 619,00 75,00\nC11 730,00 35,00\nC11o 717,00 35,00\nC12a 918,00 653,00 35,00\nC12b 794,00 543,00 35,00\nC12w 807,00 586,00 35,00\nG11 699,00 15,00\nG12 797,00 546,00 15,00\nG12w 839,00 598,00 15,00\nDla grup taryfowych niewyszczególnionych w cenniku powyżej, do rozliczeń przyjmuje się stawkę 730 netto zł/MWh we wszystkich strefach, opłatę handlową w wysokości: dla grup taryfowych Axx – 400 netto zł/m-c, Bxx – 200 netto zł/m-c, C2x oraz C3x – 75 netto zł/m-c, C1x oraz Oxx – 35 netto zł/m-c, Gxx – netto 15 zł/m-c.\nJeżeli Twoja umowa dobiega końca, a nie wysłałeś wypowiedzenia ani nie przedłużyłeś umowy, ulega ona przedłużeniu na kolejnych 12 miesięcy kalendarzowych. Umowa zostaje przedłużona na warunkach z cennika bazowego.*\n*powyższe zapisy mogą się różnić w wypadku różnych ofert, w zależności od zapisów w umowie.\nOkres wypowiedzenia może być różny i zależy od zapisów w umowie.\nJeżeli chcesz zapytać o długość Twojego okresu wypowiedzenia, zachęcamy do kontaktu telefonicznego na numer infolinii 122 100 000.


Lekcje europejskie - Europe Direct Kraków - Centrum Transferu Technologii - Politechnika Krakowska\nObywatele Europy to nie tylko dorośli ludzie, są to też dzieci. Lekcje Europejskie to działanie skierowane są właśnie do nich.\nW ramach naszej działalności organizujemy Lekcje Europejskie dla dzieci i młodzieży. Jest to najlepszy sposób na połączenie rozrywki z nauką, z której uczestnicy wyniosą wiele informacji na temat Unii Europejskiej, powtórzą i ugruntują posiadaną wiedzę niezależnie od wieku.\nScenariusze lekcji są dopasowywane idywidualnie do potrzeb grup uczestników. Każda lekcja prowadzona jest przez naszych konsultantów w sposób profesjonalny, a przekazywane treści zgodne z aktualnymi danymi. Udział w lekcjach jest bezpłatny.\nZapraszamy do kontaktu bezpośrednio z pracownikami biura w celu umówienia się na dogodny termin pod numerem telefon 12 628 26 81, mailowo europedirect-krakow@transfer.edu.pl lub bezpośrednio w Punkcie Informacji Europejskiej Europe Direct.\njutro o 21:13


European Language Label 2021 w Regionalnym Punkcie Informacyjnym Centrum Edukacji Nauczycieli w Suwałkach | CEN w Suwałkach\nEuropean Language Label to europejski znak innowacyjności w dziedzinie nauczania i uczenia się języków obcych. Został ustanowiony przez Komisję Europejską w 1998 r.\nNauka języków oraz promocja równości, spójności społecznej i aktywnego obywatelstwa;\nDoskonalenie zawodowe nauczycieli języków obcych.\nEuropean Language Label to konkurs projektów językowych.\nKonkurs promuje osiągnięcia metodyczne i dydaktyczne, nowatorskie podejście do kształcenia językowego, wielo- i różnojęzyczność, rozwija kompetencje językowe i interkulturowe osób uczących się, uwrażliwia na różnorodność kulturową Europy i świata. Równocześnie, rozwija kompetencje zawodowe nauczycieli i edukatorów zajmujących się nauczaniem języków. Jeśli realizujesz takie projekty, masz okazję zdobyć prestiżowy certyfikat poświadczający, że uczenie języków w twojej instytucji odbywa się na najwyższym poziomie. Konkurs jest organizowany przez Komisję Europejską i Fundację Rozwoju Systemu Edukacji, Narodowa Agencję Programu Erasmus+ pod patronatem ministra edukacji i nauki.\nCertyfikaty European Language Label są corocznie podpisywane przez komisarza Unii Europejskiej ds. innowacji, badań naukowych, kultury, edukacji i młodzieży, oraz polskiego ministra edukacji i nauki.\nWręczenie certyfikatu i statuetki odbywa się w trakcie wydarzeń edukacyjnych organizowanych przez FRSE.\nOpisy nagrodzonych projektów: https://ell.org.pl/laureaci/.\nFilm o najlepszych europejskich projektach językowych z udziałem Komisarz UE Marii Gabriel\nDo konkursu zapraszamy wszystkie instytucje zajmujące się edukacją językową lub ją wspierające: szkoły, uczelnie wyższe, uniwersytety, przedszkola, instytucje edukacyjne dla dorosłych, seniorów, centra kultury, fundacje.\nW roku 2021 świętujemy 20-lecie European Language Label – z tej okazji przyznane zostanie specjalne wyróżnienie.\nZespół European Language Label zaprasza również do obejrzenia warsztatów językowych w językach: angielskim, niemieckim, francuskim i polskim, realizowanych w ramach Europejskiego Dnia Języków (III Kongres Rozwoju Systemu Edukacji):\nZainteresowanych publikacjami: „Poza schematem. Laureaci ELL 2014-2020”, „Koniec języka za przewodnika” i ulotkami ELL zapraszamy do Centrum Edukacji Nauczycieli w Suwałkach.


Taśmy pakowe dedykowane do zaklejania kartonów z produktami - T-pack\n582,74 zł brutto z VAT\n1,83 zł brutto z VAT\n2,29 zł brutto z VAT\n2,53 zł brutto z VAT\nTaśmy pakowe niezbędne dla kogo?\nTaśmy pakowe znajdują zastosowanie wszędzie tam, gdzie wymagane jest przygotowanie towarów do bezpiecznego transportu, a zatem w domach sprzedaży wysyłkowej, hurtowniach, magazynach, sklepach, biurach, firmach transportowych i przeprowadzkowych.\nTaśmy pakowe sprawdzają się o wiele lepiej niż tradycyjne sznurki. Są o wiele bardziej wytrzymałe, pozwalają na szybkie oklejenie kartonu w dowolnym miejscu, gwarantują, że w przeciwieństwie do sznurków, pozostaną na swoim miejscu. Oklejenie kartonu, koperty bąbelkowej czy folii taśmą pakową, wzmacnia opakowanie dając gwarancję, że towar dotrze w nienaruszonym stanie. Jest to konieczne zwłaszcza w przypadku, gdy zależy nam na dyskrecji i szczególnym zabezpieczeniu przed otwarciem lub przy wysyłce cięższych paczek. Taśmy pakowe, które można kupić w naszym sklepie, są wykorzystywane nie tylko do oklejania kartonów.\nTaśmy pakowe dla producentów z nadrukiem mogą też pełnić też funkcję „plomby” – w przeciwieństwie do jednobarwnej taśmy, tej nadrukowanej naszym logo nie da się szybko „z miejsca” zastąpić.\nTaśmy pakowe stosowane w produkcji\nTaśmy pakowe samoprzylepne mogą być jednolitego koloru lub z nadrukiem. Jeśli chodzi o nadruk to jest on spersonalizowany pod konkretnego klienta lub standardowy, jak np. „ostrożnie szkło!” , „uwaga! Nie rzucać!”, „sprawdź stan przesyłki przy kurierze”. Taśmy takie są szczególnie przydatne przy wysyłce sprzętu elektronicznego i innych urządzeń, przy których należy uważać na wstrząsy i uderzenia.\nTaśmy pakowe to nie tylko niezbędny materiał w pakowaniu. Taśma pakowa z logo naszej firmy będzie kolejnym elementem promocyjnym naszej marki. To tani nośnik reklamowy, który będzie promował nazwę naszej firmy czy konkretnych produktów. Dzięki indywidualnym nadrukom, taśmy pakowe pomogą wyróżnić się naszej przesyłce i sprawią, że zostanie lepiej zapamiętana. Możemy na nich umieścić nie tylko logotyp firmy, nazwę produktu, dane firmy, ale i dowolne hasło reklamowe czy podziękowanie za zakupy.\nTaśmy mają różne rozmiary, różnią się też między sobą użytym klejem. Warto zapoznać się z właściwościami taśm samoprzylepnych, aby wybrać odpowiedni rodzaj, do mocowania i pakowania naszych produktów. W ofercie naszego sklepu posiadamy taśmy pakowe do użytku ręcznego i maszynowego, odporne na promienie UV i starzenie się materiału. Warto zwrócić na właściwości kleju użytego do ich produkcji i wybrać taśmę samoprzylepną pod kątem właściwości klejących. Taśmy na folii poliprylenowej będą łatwo się odwijać i szybko przylegać do zaklejonej powierzchni.\nTaśmy na bazie kleju akrylowego najlepiej sprawdzą się na gładkich powierzchniach papieru czy folii. Są najtańszym i najbardziej popularnym rodzajem taśm samoprzylepnych stosowanych do opakowań. Taśmy z klejem typu hotmelt potrzebują więcej czasu do związania się z podłożem. Za to, dzięki ich wytrzymałości nadadzą się nawet do oklejania palet. Mają dość dużą siłę klejenia i są powszechnie stosowane do średnich i dużych paczek. Taśmy na bazie kleju Solvent są najsilniejsze, będą mocno przywierać zarówno do gładkich, jak i porowatych powierzchni, a i temperatura im nie straszna, bo są odporne zarówno na wahania temperatur (od -25 do 60 stopni C na plusie), jak i wilgotność powietrza. Po naklejeniu tej taśmy, właściwie nie da się jej już oderwać nie naruszając opakowania.


Gazdówka pod Lasem, Kościelisko - recenzje restauracji - Tripadvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Gazdówka pod Lasem\nGazdówka pod Lasem, Kościelisko\nZobacz wszystkie restauracje w lokalizacji Kościelisko\n54 recenzjeNr 6 wśród 14 restauracji w lokalizacji Kościelisko$$–$$$PolskaEuropejska\nul. Strzelców Podhalańskich 56, Kościelisko 34-511 Polska+48 18 207 02 28Strona internetowa+ Dodaj godziny otwarcia\n4,0 54 recenzji\nNr 6 wśród 14 Restauracje w lokalizacji Kościelisko\nul. Strzelców Podhalańskich 56, Kościelisko 34-511 Polska\n+48 18 207 02 28\nZrecenzowano: 14 lutego 2021\nPlacek po zbójnicku przepyszny!!! Natomiast zamówione po raz drugi: polędwiczki wołowe jakby nie zrobione do konca.. mięso twarde, ciężkie do pokrojenia... sos borowikowy smakował sztucznie, nie było czuć żadnych grzybów. Kwaśnica smaczna:)\nZrecenzowano: 14 listopada 2020 z urządzeń przenośnych\nJedzenie bardzo smaczne,duze porcje, miesa wypieczone, moskole przepyszne, pierogi rownie smakowaly, recznie robione, delikatne z duża iloscia farszu. Rosól klarowny, doprawiony, żur wyrazisty. Miejsce godne polecenia\nPonownie wybraliśmy się do gazdówki, potem zamawialiśmy na dowóz. Pyszna pizza z sosem czosnkowym, 50 cm nie do przejedzenia na 2 osoby :) polecam!\nPyszne pierożki, zarówno z mięsem i ruskie. Pizza również miała sporo składników. Sos czosnkowy lekko za słony i mały minus za nie podanie dań w jednym czasie. Odstęp 10 minutowy to trochę za dużo, jedna osoba zdąży zjeść - do poprawki.\nPizza naprawdę super dużo składników,sera,dawno takiej nie jadłem a i cena okazyjna,sos czosnkowy też ok ,jak ktoś pisze opinie negatywne to wał z konkurencji ,ja z Łodzi więc obiektywnie\nZamówiłem wczoraj pizzę na dowóz z „Gazdowki” ser, szynka, pieczarki w menu określona jako tradycyjna. Niestety po dziś dzień nie mogę się po niej pozbierać. Rozwolnienie - to mało powiedziane, ja nie mogę do siebie dojść. Nie wiem z jakich składników robiony jest ten placek...ale gorszego gniota nie jadłem w życiu. Jeżeli ktoś chce mieć dzień na urlopie wyjęty z życiorysu to niech sobie kupi pizzę w tym miejscu. Już na samym początku cena 27 zł za placek familijny powinien zastanowić mnie, niestety głód przysłonił mi oczy! SERDECZNIE NIE POPECAM !!Więcej\nZaczynę od tego co najważniejsze w restauracji czyli jedzenie. Porcje są bardzo duże i bardzo smaczne. Wszystko podane jest w bardzo estetyczny sposób. Odnośnie cen to warto zrezygnować z jedzonka na Krupówkach i zajrzeć do Gazdówki napewno będziecie mile zaskoczeni. Obsługa jest miła i pomocna....Lokal w lokalnym wystroju położony u podnóża gór, przy samym wejściu do Doliny Kościeliskiej. Polecam wszystkim.Więcej\nPycha pycha pycha!\nŻurek najlepszy jaki kiedykolwiek jadłam. Pychota! Szybka i miła obsługa. Ludzi pełno. Na prawdę warto. Ceny również przystępne.\nZrecenzowano: 31 stycznia 2020 z urządzeń przenośnych\nMiłe, ciepłe, góralskie wnętrze. Sprawna i szybka obsługa, która w bardzo rozsądnym czasie doniosła zamówione dania. Porcje okazały się naprawdę duże. Kotlety devolay nie do przejedzenia dla dzieci. Bardzo smaczne pierogi ze szpinakiem i zupa borowikowa (chociaż grzybów przydałoby się więcej). Wszystko było świeże i...naprawdę dobre. Ceny przyzwoite jak za tak obfite porcje. Ogólnie polecam.Więcej\nJedzenie smaczne, w szczególności żur, bigos oraz pierogi w wielu odsłonach. Kwaśnica poprawna i Wieprzek tez zacny. Biorąc pod uwagę przyjemną i szybką obsługę, śmiało można polecić odwiedzając nie tylko przy okazji ;)\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Gazdówka pod Lasem.


W markecie jabłka prosto ze skrzyniopalet – jaka jest ich jakość? - Sad24.pl\nStrona główna Aktualności W markecie jabłka prosto ze skrzyniopalet – jaka jest ich jakość?\nOd wczoraj Lidl oferuje polskie jabłka w cenie 1,79 zł/kg. Sadownicy zwracają uwagę na jakość jabłek umieszczonych w skrzyniopaletach, która niestety nie zachwyca.\nSieć handlowa Lidl od poniedziałku do środy oferuje swoim klientom polskie jabłka w promocyjnej cenie 1,79 zł za kilogram. Są to jabłka odmiany Szampion, sprzedawane bezpośrednio z drewnianych skrzyniopalet. W gazetce akcja jest opatrzona komentarzem „Świeży zbiór. Bez sortowania”.\nO ile w trzydniowej promocji nie ma nic złego, to wielu sadowników zwraca uwagę na bardzo niską cenę. Zdaniem producentów widoczna, promocyjna cena detaliczna powinna obowiązywać obecnie w hurtowym handlu jabłkami deserowymi.\nJabłka, które wczoraj, dziś i jutro, Polacy będą mogli kupić w Lidu były skupowane przez jedną z podgrójeckich grup producenckich w ubiegłym tygodniu po 1,10 zł za kilogram. Sieć Lidl to (stan na kwiecień 2019) 672 sklepy. Zatem symboliczna jedna skrzyniopaleta w każdym z nich to nieco ponad 200 ton jabłek.\nO ile ze strony konsumentów promocja ta jest odbierana jednoznacznie pozytywnie, to sadownicy oprócz niskiej ceny zwracają uwagę na sposób sprzedawania jabłek i ich jakość. Większość sadowników ocenia jabłka jako drugą klasę, niektórzy otwarcie nazywają je przemysłowymi.\nA jakie jest wasze zdanie na ten temat? Czy taka forma sprzedaży jest jednoznacznie pozytywna i ograniczając koszty opakowań, a co za tym idzie końcowej ceny przyczyni się do wzrostu sprzedaży? Czy jednak taka akcja promocyjna będzie miała raczej negatywne skutki biorąc pod uwagę jakość jabłek?\nArtur 30 września 2020 At 09:43\nJabłka są naprawdę ładne, więc mówienie, że to gorszy sort jest tylko zazdrością sadowników, że możemy kupić jabłka taniej niż u nich na placach targowych. Byle jak najwięcej takich akcji, brawo Lidl!\nFaraon 30 września 2020 At 11:54\nMoże konsument w końcu zmądrzał i nie będzie szukał jabłek pastowanych na połysk, tylko smacznych, a sadownik jabłka zbierze i bez zbędnych operacji, które kosztują pracę i odpowiedni sprzęt(nie tani), po prostu je sprzeda odpowiednio taniej, ale zwiększym narzutem, niż gdyby włożył w to pracę i środki.\nAdam 30 września 2020 At 12:12\nProponował bym się zapoznać z definicją słów 1klasa jakości i 2 klasa jakości. Jeżeli znajdzie pan chwilę czasu na zapoznanie się z tymi definicjami dojdzie pan do wniosku że niektóre jabłka w Lidlu w tej promocji o której mowa w artykule to nie jest nawet 2 klasa. Ale cena adekwatna do jakości towaru więc nie ma co dyskutować . Poza tym osoby sprzedające na placykach i bazarach nie są w dużej mierze sadownikami tylko pośrednikami. Myśli pan że mając kilku hektarowe gospodarstwo i kilku pracowników na głowie miałby czas jechać na jakiś śmieszny bazarek i kilować jabłka? Niech się pan zastanowi ile on zarobi sprzedając 2-3 klatki jabłek a ile straci nie pilnując 6-8 ludzi i maszyn w sądzie , gdzie rwie się dziennie około 15 -20 ton jablek .\nAga 30 września 2020 At 13:29\nSzanowny Arturze…. Zazdrość sadownika powiadasz? A skąd to jabłko pochodzi jak nie od sadownika? Sadownicy zwracają uwagę, że takie jablko jest odstawiane do zakładów na soki/koncentraty w cenie ok. 50gr za kg. Jabłko desererowe(również w skrzyniopaletach), można w tym momencie sprzedać za 80-1zl. A sadownik rzeczywiście mając 200 czy 500 ton do sprzedania ładnego jabłka, będzie z nim jechał na „ryneczek” żeby zarobić miliony na tym jednym plastiku czy 2 z tych 500ton, ktore ma do sprzedania😅. Logika


Trasa rowerowa Zakamarki Bydgoszczy vol.2 - Traseo.pl\nZakamarki Bydgoszczy vol.2\nDodano\t19 września 2021\tprzez plik GPX\nDystans: 41,3 km\nCzas trwania: 7 h 2 min\nŚrednia prędkość: 5,86 km/h\nPrzewyższenie: 72,4 m\nSuma podejść: 339,2 m\nSuma zejść: 344,8 m\nWycieczka rowerowa po zakamarkach Bydgoszczy. Tym razem odwiedziłem południowe części miasta oraz Stare Miasto i Śródmieście. Trasa jest łatwa do pokonania, ale wymaga trochę więcej czasu ze względu na sporą ilość ciekawych miejsc po drodze. Polecam tą wycieczkę.\nKlify w Orłowie\ndodano 25.08.2019 przez max_c74\n25.08.2019\t- Gdynia\nGdynia po zmroku\ndodano 03.02.2019 przez max_c74\n03.02.2019\t- Gdynia\nZielone zakątki Motławy\ndodano 18.06.2017 przez max_c74\n18.06.2017\t- Gdańsk\nSkoczów - Gródek (CZ) Trasa MTB\ndodano 13.04.2021 przez Skoczow\nKadyny Tolkmicko Chojnowo\ndodano 21.04.2013 przez noretkowo\n21.04.2013\t- Polska, warmińsko-mazurskie, Polska, warmińsko-mazurskie, Elbląg\nDo roboty w sobotę ? ;)\ndodano 27.04.2019 przez tabrzo\n27.04.2019\t- Gdynia, Gdańsk\nBrda\tKujawy\tPuszcza Bydgoska\tBydgoszcz