Wola Stwórcy objawia się na wiele sposobów: Rozdział 1.94 - Lord Pyral Harrowmont\nRozdział 1.94 - Lord Pyral Harrowmont\nDzień zapowiadał się naprawdę cudownie. Śniadanie było całkiem smaczne jak na krasnoludzkie standardy i nawet udało im się dostać do popicia coś innego niż piwo. Jedyne, co cały czas niepokoiło Alistaira, to przedłużająca się nieobecność Ellen. Zupełnie jakby została pochłonięta przez niewielki, ciasny pokoik.\nWczorajszego wieczoru prawie wniósł ją po schodach, tak bardzo była zmęczona. Musiał pomóc jej się przyszykować do snu, a i tak zdołał tylko pozbawić Strażniczki butów – z czym tak czy siak czuł się dość niezręcznie. Ułożył ją do snu i szybko opuścił pomieszczenie, zawstydzony całą sytuacją.\nTeraz zbliżała się pora obiadowa, cała grupa kręciła się po karczmie oraz targowisku na zewnątrz, czekając, aż Ellen odeśpi wysiłek. Alistairowi byłoby lepiej ze świadomością, że na miejscu znajdowała się Wynne, gotowa pomóc, gdyby walki jednak wyrządziły Strażniczce większą krzywdę niż samo wyczerpanie. Z trudem powstrzymywał się od zajrzenia do niej, powtarzając sobie uparcie, że potrzebowała prywatności oraz spokoju.\nKiedy dołączył do niego Zevran, zastanowił się, czy jednak nie powinien czym prędzej zmienić położenie. Elf – mimo obaw Strażnika – nie zaczął żadnej rozmowy. Wyciągnął przed siebie nogi i przyjrzał się zebranym w karczmie krasnoludom, wydąwszy usta. Alistair uniósł brew, obserwując go.\n— Z obiadem już na nią czekamy, prawda? — zagadnął od niechcenia Zevran, podchwyciwszy jego spojrzenie.\n— Na pewno będzie bardzo głodna — stwierdził.\n— Albo będzie się jej chciało rzygać — podsunął i wyszczerzył zęby. — Ach, taka delikatna i dziewczęca, co?\nAlistair spochmurniał. Domyślił się, że głupi elf nawiązywał do ich ostatniej mało fortunnej rozmowy, dlatego postanowił nie podejmować tematu. Odwrócił wzrok, co chwilę zerkając ku przejściu prowadzącym na piętro.\n— Zatem dlaczego właściwie Kruki wysłały ciebie, Zevranie? — spytał, złapawszy się na tym, że zupełnie nie pojmował tego fenomenu.\n— Istnieje powód, dla którego nie powinny? — zainteresował się i uśmiechnął się przewrotnie, zwracając spojrzenie na Strażnika.\n— Mnóstwo powodów — parsknął. — Zaczynając od faktu, że raczej nie byłeś najlepszym, czym dysponowali, prawda?\n— Oszczerstwa i kłamstwa. Wstyd, Alistairze — odparł niezrażony.\n— Nie jestem kretynem — żachnął się, ale zanim Zevran popatrzył na niego wymownie, sam zmarszczył czoło. — No, nie przez cały czas — poprawił się pokornie. — Nie jesteś surowym rekrutem, ale widziałem, jak walczysz. Nie należysz do mistrzów pojedynków w żadnym wypadku.\n— Zakładając, że uczestniczyłbym w uczciwej potyczce, faktycznie byłby to problem — zgodził się swobodnie, uśmiechnąwszy się szeroko.\n— Ale Kruki muszą mieć mistrzowskich skrytobójców, przynajmniej tak ich opisujesz — uparł się. — Ludzi z wieloletnim doświadczeniem. Dlaczego nie wysłali ich?\n— Dlaczego nie, w istocie? — powtórzył, wzdychając. — To tajemnica na wieczność.\n— Och, rozumiem. — Uśmiechnął się krzywo. — Nie zamierzasz mi powiedzieć.\nZevran uniósł brwi z teatralnym zdumieniem i bez pośpiechu kilkukrotnie klasnął w dłonie, flegmatycznie bijąc Alistairowi brawa.\n— Morrigan powiedziała, że jesteś bystry — stwierdził złośliwie. — Żadna z niej kłamczucha.\nStrażnik odczuł nagle przemożną ochotę uderzenia skrytobójcy w ten jasny, przesadnie pewny siebie łeb, ale zdołał się powstrzymać. Zresztą w tym momencie ktoś pojawił się na ostatnim stopniu schodów i jego wzrok natychmiast skierował się w tamtą stronę. Na widok zaspanej, pocierającej twarz Ellen Alistair rozpromienił się; wstał, wyminął zaskoczonego Zevrana i ruszył do dziewczyny. Elf, zauważywszy powód dezercji, pokręcił z pobłażliwym uśmiechem głową.\nStrażniczka uniosła kąciki ust, kiedy dostrzegła idącego do niej młodzieńca. Zeszła z ostatniego stopnia i poczekała, aż Alistair stanął przy niej – zauważyła, że zawahał się, jakby chciał coś zrobić, ale ostatecznie się powstrzymał. Trochę zdezorientowana dotknęła jego dłoni, nie wiedząc, co powinna myśleć.\n— Która godzina? — spytała. — Pod ziemią nic nie jest normalne.\n— Pora obiadowa — odparł pogodnie, przypatrując się jej z ciepłym blaskiem w oczach. — Czekaliśmy na ciebie. Morrigan i Sten niedługo przyjdą. — Wskazał okupowany przez Zevrana stolik.\nSkrytobójca pomachał do dziewczyny, więc odwzajemniła się tym samym. Ruszając na miejsce u boku Alistaira, zerknęła na niego.\n— A Shale? — zmartwiła się.\n— Prawdopodobnie spaceruje po Orzammarze. Wyszła rano — doniósł uprzejmie. — Może coś sobie przypomniała?\n— Może. Ale raczej nam o tym nie powie — westchnęła, opadając na kamienną ławę. — To co jemy? — zainteresowała się entuzjastycznie.\nAlistair posłał jej uśmiech i skierował się do okupowanej przez karczmarza lady. Strażniczka odprowadziła go roziskrzonym spojrzeniem, ale przeniosła wzrok na Zevrana, kiedy ten się odezwał:\n— Jedno jest pewne. Nie będzie to gulasz templariuszyny.\nNa posiłek przyszli wszyscy z drużyny obecni w Orzammarze. Nawet Shale usiadła w kącie, sceptycznie przypatrując się talerzom z parującym jedzeniem. Mimo to nikt nie kwapił się do prowadzenia rozmów – jedli w ciszy, otaczał ich gwar krasnoludzkich głosów, w którym tonęły inne dźwięki. Ellen od czasu do czasu rozglądała się po gospodzie, wypatrując Dulina Forendera, nigdzie go jednak nie dostrzegła. Liczyła, że przyboczny Harrowmonta sam się do niej pofatyguje.\nKoniec końców zwróciła wzrok na milczącego golema. Shale zwykle nie zdradzała po sobie zbyt wielu emocji – a jeśli już, były przede wszystkim negatywne. Ellen zastanowiła się, czy ich towarzyszka po prostu aż tak znienawidziła ludzi przez to, jak traktował ją jej dawny właściciel.\nTo przypomniało jej o czymś innym – o czymś, co powinno ją raczej martwić, ale do tej pory nie przykładała do tego zbyt dużej uwagi.\n— Słyszałam, że zabiłaś swojego pana — zagadnęła, nie spuszczając spojrzenia z ponurego golema.\n— Tak? A to ciekawe — parsknęła z dezaprobatą Shale. — Pamiętam oczywiście, że miałam pana, ale moje wspomnienia odnośnie tego, co się z nim stało, są… mgliste.\n— Mgliste? — podchwyciła i przechyliła głowę. — Czyli jednak coś pamiętasz.\nShale posłała jej zdumione spojrzenie.\n— Sprytnie — przyznała. — I zgodnie z prawdą. — Westchnęła ciężko. — Och, dobrze. Zobaczę, co zdołam sobie przypomnieć — zgodziła się pod ostrzałem ciekawskiego wzroku Ellen. — Mój dawny pan lubił przeprowadzać na mnie eksperymenty. Tyle pamiętam. On… kombinował coś z zaklęciami, a później z kryształami. Wydaje mi się, że bardzo chciał zmienić moje funkcje.\n— Zmienić? Po co? — zdziwiła się, unosząc brwi. — Przecież całkiem dobrze się sprawujesz — dodała przyjaźniej.\n— Pochlebstwo? — mruknęła podejrzliwie. — I to oczywiste pochlebstwo. Aż mi się w środku ciepło zrobiło — skwitowała, nie kryjąc się z zadowoleniem, co było akurat rzadkością. — On miał moją różdżkę kontrolną, która uniemożliwiała mi wtedy zrobienie czegokolwiek wbrew jego woli. Niezależnie od tego, jak bardzo bym to zrobić pragnęła. Co się stało? Nie jestem pewna. On eksperymentował i wtedy… pustka. — Wzruszyła kamiennymi ramionami.\n— A więc przez przypadek nacisnął przycisk „zabij mnie”? — podrzuciła zgryźliwie.\n— Ho-ho-ho, lubi się śmiać, co? — prychnęła, jednak w jej głosie zabrakło jednoznacznej dezaprobaty. — Ale kto wie? Może mam gdzieś taki przycisk — dodała bardziej tajemniczo. — On zniknął. A ja znalazłam się w wiosce — podjęła opowieść. — I nie mogłam się ruszyć. Zjawili się wieśniacy, byli wystraszeni, szturchali mnie i popychali. W końcu zrozumieli, że nie zdołają mnie ani poruszyć, ani zniszczyć… więc dali mi spokój. A ja z czasem zapomniałam, że nie zawsze tam stałam.\n— Nie zastanawiałaś się, gdzie zniknął? — mruknęła, uniósłszy wzrok znad talerza.\n— Czy się zastanawiałam? Ja się cieszyłam, że zniknął! — zawołała święcie oburzona. — Przez tyle lat musiałam skakać na każdy rozkaz tego małego muchomora! Przynieś to! Podaj tamto! Połóż! Znowu podnieś! Co za bezczelność! — parsknęła wściekle. — Z początku miałam nadzieję, że zdecydował się mnie tam zostawić, sparaliżowaną. Na coś takiego gotowa byłam przystać. A po paru latach przestało mnie to po prostu obchodzić.\n— Może ma to jakiś związek z twoimi kryształami. — Ellen wycelowała łyżką w wystające spomiędzy kamiennej skóry golema kolorowe, lśniące blado kamienie.\n— Hmm. — Shale spojrzała na swoje ramiona. — Możliwe. Tyle że on wtedy nie eksperymentował z kryształami. Tak mi się przynajmniej zdaje… ale mam słabą pamięć. Możliwe, że ma rację — westchnęła. — Niezależnie od tego, co zrobił mag, różdżka kontrolna stała się bezużyteczna. Z czego powinnam się chyba cieszyć, prawda? I jeśli nie zdecyduje się naśladować jego eksperymentów… nie żebym na to pozwoliła… to nie ma się czego z mojej strony obawiać. Raczej nie — obiecała spokojnie.\n— Jak dla mnie może być — podsumowała.\n— Istoty, z którymi walczy, a walczy często… to całkiem inna sprawa — dodała w zamyśleniu.\nStrażniczka uśmiechnęła się rozbawiona i skinęła głową. Zdecydowanie Shale okazywała się przydatna w najróżniejszych sytuacjach – doskonale radziła sobie z rozkwaszaniem wrogów, co stawiało ich drużynę na z góry lepszej pozycji podczas walki.\n— Ty… nie myślisz tak naprawdę, że wyglądam tak jak moja matka, prawda? — odezwała się niespodziewanie Morrigan, najwyraźniej chcąc skorzystać z pogawędki Ellen oraz Shale, by nie zwrócono na nią uwagi; przeniosła przy tym wzrok na Alistaira.\nStrażnik popatrzył na wiedźmę zdumiony.\n— Naprawdę myślałaś o tym cały ten czas? — wykrztusił.\nUwagę o nosie zrobił – o ile sam dobrze pamiętał – jeszcze przed Szczytem Wojownika. To było, generalnie, bardzo dawno temu.\n— Jestem po prostu ciekawa — burknęła zirytowana, odwróciwszy wzrok.\n— I jesteś tego całkowicie pewna, zakładam — rzucił z drobną kpiną, przez chwilę ciesząc się triumfem nad Morrigan.\n— Uważam, że w ogóle jej nie przypominam — poinformowała oschle.\n— Nie wiem. — Wzruszył ramionami. — Poczekajmy parę setek lat i będziecie identyczne.\n— Powiedziałam, że w ogóle jej nie przypominam! — warknęła wściekle, zacisnąwszy dłoń na blacie stołu, a wokół jej placów zamigotała ciemna mgiełka.\nAlistair zerknął nerwowo na jej rękę, potem popatrzył jej w oczy – raz jeszcze wrócił wzrokiem do ręki, zanim zaśmiał się niepewnie.\n— W porządku. Zrozumiałem — zapewnił pośpiesznie. — Zupełnie różne. Teraz to widzę — dodał, kiwając głową.\nEllen uśmiechnęła się szeroko, rozbawiona tą wymianą zdań, ale zanim skomentowała, Morrigan syknęła ostrzegawczo. Strażniczka czym prędzej uniosła obronnie ramiona, zachichotała, po czym skupiła się na posiłku. Zevran zerknął na pochmurnego Alistaira i pokiwał głową z podziwem dla wiedźmy.\nSpokój nie trwał długo. Ledwie skończyli obiad i powoli szykowali się do podjęcia poważniejszych tematów odnoszących się do ich przyszłości, wśród gości karczmy dostrzegli znajomą postać. Ellen natychmiast zerwała się na równe nogi, widząc Dulina Forendera, a Alistair poszedł w jej ślady. Dziewczyna dała pozostałym znać, by zostali na miejscu, sama natomiast, razem ze Strażnikiem, podeszła do krasnoluda.\n— Atrast vala, mistrzyni — zwrócił się do niej rozpromieniony Dulin, ledwie przecisnął się wśród tłumu. — Podobno na Próbach sprawiłaś się po prostu znakomicie!\nAlistair potwierdził to skinieniem głowy. Ellen zerknęła na niego sceptycznie – z pewnością nie dała widowiskowego popisu… a jej nogi tak okrutnie rwały przy każdym kroku, że już kilkukrotnie rozważała wynajęcie Strażnika albo Stena do noszenia jej po całym Orzammarze. Była w końcu mistrzynią, prawda?\n— Muszę wam podziękować za przekonanie Bazyla i Gwiddona do powrotu — podjął krasnolud. — Jego Lordowska Mość był bardzo poruszony, widząc, jak walczą za niego starzy przyjaciele. Nie ma już wątpliwości, po której stronie stoicie — dodał, kiwając głową. — Lord Harrowmont może was przyjąć, jeśli tylko jesteście gotowi.\nEllen odetchnęła z ulgą. Samo widmo szansy na zakończenie całego tego cyrku poprawiło jej humor. Wymieniła uśmiechy z Alistairem, zanim zwróciła się znów do Dulina.\n— Doskonale. Prowadź — poprosiła.\n— Jego Lordowska Mość oczekuje na spotkanie z wami — zapewnił, skłonił się przed Strażnikami, po czym ruszył w tłum.\nEllen pomachała pozostałym, ruchem ręki dała im znać, by czekali, po czym razem z Alistairem udali się za Dulinem. Miała szczerą nadzieję, że czekająca ich rozmowa doprowadzi do uzyskania wsparcia Orzammaru.\nZaprowadzono ich prosto do prywatnych komnat lorda Harrowmonta, a pod zamkniętymi drzwiami Dulin grzecznie się wycofał. Ellen spojrzała za nim zaskoczona – raczej żaden szlachcic na powierzchni nie odważyłby się stanąć z wojownikami oko w oko, kiedy walczył o swoje wpływy. Wzruszyła do siebie ramionami, po raz kolejny przyznając, że zupełnie nie rozumiała krasnoludów.\nAlistair nacisnął klamkę i pchnął drzwi, przepuszczając Ellen przodem. Dziewczyna wkroczyła do prywatnych komnat, rozglądając się z ciekawością – sufit był na szczęście na tyle wysoki, że żadne z nich nie musiało się schylać. Nie żeby ona powinna się czymś takim w ogóle martwić, prawdę mówiąc.\nWszędzie królował kamień, co prawie Ellen przytłoczyło. Jedynym urozmaiceniem okazały się metalowe wykończenia niektórych mebli oraz kraty oddzielające część gościnną od sypialnej – nie wiedziała, jaki był sens ich istnienia, skoro niczego nie przysłaniały, ale może krasnoludy po prostu lubiły geometryczne wzory. Przy długim stole siedział siwobrody krasnolud, wpatrując się w zapisane równym pismem papiery. Kiedy drzwi zamknęły się za gośćmi, wstał, odwracając się do nich.\n— Jestem wam wdzięczny za pomoc, Strażnicy, i przepraszam, że wystawiłem takie persony na próby — zaczął bez żadnych wstępów, podszedłszy bliżej.\nEllen uniosła zdumiona brwi i zerknęła na Alistaira. Młodzieniec uśmiechnął się do niej lekko, jednak nie powiedział niczego.\n— Jestem lord Pyral Harrowmont i dziękuję wam za wysiłek, z jakim pomagacie mi utrzymać tron króla Endrina — dodał, kłaniając się uprzejmie.\nStrażniczka natychmiast zacisnęła dłonie w pięści. Zdecydowanie nie chciała być kojarzona z krasnoludzką polityką.\n— Potrzebujemy tylko twojego wsparcia w walce z Plagą — przypomniała ostrzej, niż zamierzała.\n— Dla nas mroczne pomioty stanowią ciągłe zagrożenie, więc Plaga nie budzi tu takich emocji jak na powierzchni — stwierdził spokojnie, jakby nie usłyszał jej nieprzyjemnego tonu. — Niestety to Kongres decyduje o tym, jakie oddziały wysłać. Jeśli przestaną się już bać wojny domowej, nie będą mieli powodu, by się powstrzymywać. Skoro chcecie, by moje poparcie coś znaczyło, muszę zostać królem, a w tej chwili nie istnieje na to skuteczny sposób — podsumował.\nEllen z frustracją wypuściła powietrze przez nos. Zanim warknęła coś bez zastanowienia, Alistair ujął jej ramię, delikatnie zaciskając na nim palce – niniejszym Strażniczka bardziej skupiła się na tym, że właśnie odkryła istnienie nowych siniaków.\n— Słyszeliście może o niejakiej Jarvii i jej przestępczym Kartelu? — zainteresował się niespodziewanie Harrowmont.\n— Co z nimi? — westchnęła ciężko Strażniczka.\n— Do Kongresu codziennie wpływają prośby od zwykłych mieszczan, żeby coś zrobić w jej sprawie. Na razie nikomu się to nie udało — stwierdził. — Jarvia ma swą siedzibę w Kurzowisku, na skraju miasta, gdzie mieszkają tylko bezkastowcy i przestępcy. Jeśli mi z tym pomożecie, udowodnię przed Kongresem, że to ja, nie Bhelen, potrafię obronić to miasto i nim rządzić — zakończył, posyłając im przyjazny uśmiech.\nStrażniczka zacisnęła usta. To było głupie oraz bezsensowne, w dodatku prawdopodobnie szkodliwe dla samego Orzammaru – w końcu to nie lord ani jego ludzie pozbędą się Kartelu, tylko oni. Może to oni zatem powinni zająć tron krasnoludzkiego miasta? Miała ten komentarz już na końcu języka, ale została ubiegnięta.\n— Zajmiemy się Jarvią — stwierdził Alistair, mocniej zacisnąwszy dłoń na jej ramieniu. — Przygotujcie się, żeby pomóc nam z Plagą.\n— Zróbcie to, a obiecuję, że po objęciu tronu nie spocznę, póki Kongres nie wyśle wam wojsk. — Harrowmont skinął z wdzięcznością głową. — Poszukajcie Jarvii w Kurzowisku. Zróbcie wszystko, by sprawiedliwości stało się zadość.\n— Jasne — odparła napiętym głosem Ellen. — Nie możemy się…\nAlistair pociągnął ją do wyjścia, sprawiając, że urwała gwałtownie. Uśmiechnął się trochę nerwowo do krasnoluda i skinął mu głową – kiedy ten odpowiedział podobnym pożegnaniem, poprowadził Strażniczkę na zewnątrz.\nNie odezwali się do siebie słowem, dopóki nie wydostali się do Diamentowego Zakątka. Ledwie zeszli ze schodków prowadzących do posiadłości Harrowmonta, stojący nieopodal obwoływacz ryknął na cały głos:\n— Najnowsze wieści: lord Harrowmont uzyskuje poparcie Szarej Straży! Lord Bhelen szaleje z wściekłości!\nEllen aż się skrzywiła.\n— Skąd on to już wie? — spytała oburzona, zwracając spojrzenie na Alistaira. — Nawet u nas plotki tak szybko się nie rozchodzą!\n— Może słuchałaś nieodpowiednich plotek? — podsunął rozbawiony; zaraz jednak przygarnął ją do siebie, obejmując, kiedy ruszyli ku dzielnicy gminu. — Wiem, że jesteś zła, ale nie możesz zrazić do nas jedynego sojusznika.\nStrażniczka spochmurniała, przez chwilę albo dwie z niewzruszoną miną ignorując ciepłe ramię Alistaira.\n— Po prostu jesteśmy bezczelnie wykorzystywani. To denerwujące — burknęła zła, już nie mając siły dodawać, co jeszcze tak bardzo ją irytowało w tej sytuacji, a do czego zaliczała się zagrażająca całemu światu Plaga.\n— Ja przywykłem. — Wzruszył ramionami. — Wiesz, wykorzystywano mnie od samego początku. Nawet teraz będziemy wykorzystywać moje pochodzenie.\nEllen spojrzała na niego zmartwiona, w jednej chwili czując wyrzuty sumienia – Alistair nigdy nie chciał zasiąść na tronie, a jeśli nie dadzą się zabić… nie będzie miał wyboru. Strach przed przyszłością zacisnął się na jej żołądku, odbierając na moment oddech.\n— W Zakonie też się mną wyręczali. Ale Zakon jest gorszy od polityki, tak myślę. Bardziej zepsuty — westchnął, nie zauważywszy jej ponurego nastroju.\nStrażniczka zmarszczyła czoło, odsuwając od siebie myśli o nadchodzącym Zjeździe Możnych oraz prawdopodobnych scenariuszach dla nich dwojga. Spojrzała na Alistaira, przekrzywiwszy głowę.\n— Dlaczego pozostałeś templariuszem, skoro tak nienawidzisz Zakonu? — zainteresowała się.\n— Widziałaś, jakie noszą uniformy? — rzucił wesoło i wyszczerzył zęby, najwyraźniej chcąc rozluźnić atmosferę. — Są nie tylko stylowe, ale i solidnie wykonane. A ja uwielbiam dobre krawiectwo.\nEllen uśmiechnęła się blado. Chociaż zmartwienie nadal czaiło się gdzieś na granicy świadomości, z przyjemnością pozwoliła Alistairowi odwrócić uwagę od ponurych wizji. Przymrużyła oczy, chętnie podejmując jego grę.\n— Tak? — zamruczała przekornie. — Nie wydaje mi się, bym cię kiedykolwiek w nim widziała.\n— Trzymam go pod poduszką — wyznał konspiracyjnym głosem, pogładziwszy ją po ramieniu. — Czasami wyciągam, żeby czule przytulić i powspominać stare, dobre czasy. — Teatralnie pociągnął nosem. — Łezka się w oku kręci, wiesz?\n— A więc jesteś templariuszem z sentymentu? — spytała ze śmiechem.\n— Och, jasne. Ostrzegali nas, że całe to samobiczowanie będzie nieprzyjemne, ale, jak to mówią, co jednego boli… — zawiesił znacząco głos, popatrzył na nią z góry – co, o dziwo, w ogóle jej nie przeszkadzało – zaraz jednak westchnął ciężko. — Tak naprawdę wcale nie chcesz słuchać, jak zostałem templariuszem, prawda? To dość nudne — mruknął nagle przygaszony i odwrócił wzrok.\nEllen przypatrywała mu się przez chwilę, marszcząc czoło. Nie była pewna, co dokładnie tak go zasmuciło, dlatego nie wiedziała, jak odpowiedzieć, żeby niczego nie zepsuć. Uśmiechnęła się lekko, siląc się na złośliwość.\n— W takim razie wymyśl coś bardziej ekscytującego — rzuciła pierwsze, co przyszło jej na myśl, odchyliwszy głowę, by lepiej go widzieć.\nAlistair posłał jej zaskoczone spojrzenie, zanim sam uniósł kącik ust. Wzrok, jakim ją obrzucił, sprawił, że mimowolnie się zarumieniła, co bardzo ją zirytowało.\n— Wiesz co, podoba mi się twój tok myślenia — przyznał nieco niższym głosem. — Ale jeśli naprawdę chcesz wiedzieć, chętnie zaspokoję twoją ciekawość. Mam też kilka znamion, które mogę ci później pokazać, jeśli cię to interesuje — dodał, unosząc brew.\nEllen nie wiedziała, czy najpierw pobladła, czy spurpurowiała na twarzy. Najgorsze z tego wszystkiego było to, że jej wyobraźnia naprawdę spróbowała podpowiedzieć, o jakich znamionach Alistair mówił i gdzie mogłyby się znajdować. Dziewczyna zająknęła się, przerażona tym, co siedziało w jej głowie, i popatrzyła w bok, próbując zapanować nad kolorem twarzy. Strażnik uśmiechnął się triumfalnie, widząc jej reakcję.\n— Prawda jest taka, że nie chciałem iść do klasztoru — podjął przerwany wątek. — Nowicjusze z biednych rodzin uważali, że zadzieram nosa, podczas gdy szlachcice nazywali mnie bękartem i ignorowali. Czułem się tak, jakby arl Eamon mnie porzucił, czułem się niechciany i byłem zgorzkniały. Pociechę znalazłem w szkoleniu. Całkiem nieźle sobie radziłem — przyznał pogodniej.\n— Co szczególnie ci się w nim podobało? — zagadnęła, szczęśliwa, że temat znamion oraz różnych innych dziwnych miejsc został zakończony.\n— Głównie nauka, ale także dyscyplina — stwierdził w zamyśleniu. — Aby korzystać z naszych umiejętności, trzeba mieć zdyscyplinowany umysł. Było to trudne, ale dawało satysfakcję — podsumował, wzruszając ramionami. — Nigdzie jednak nie czułem się tak do końca jak u siebie, w domu. Do czasu, aż przyłączyłem się do Szarej Straży. Duncan uznał, że moje umiejętności templariusza mogą się przydać, gdy natkniemy się na mroczne pomioty, więc dalej je rozwijałem — dodał, zaraz jednak przeniósł wzrok na kiwającą w zadumie głową Ellen. — A jak jest z tobą? Czy jest miejsce, które możesz nazwać domem?\nStrażniczka zapatrzyła się przed siebie. W pierwszym momencie pomyślała o utraconym Wysokożu, o poczuciu zagubienia, o samotności, o tym wszystkim, od czego tak długo nie mogła się uwolnić. Tkwiła we własnym rozgoryczeniu, nie potrafiąc pozwolić im… odejść. Nie chciała wypuścić z rąk utraconej przeszłości, co powoli ją niszczyło. Teraz, kiedy wreszcie oswobodziła się z własnych kajdan, uświadomiła sobie, że nie zastanawiała się nad tym, gdzie był jej dom, jej miejsce. Żyła z dnia na dzień szczęśliwa, spokojna, z poczuciem przynależenia. Uśmiechnęła się, zaskoczona tą myślą.\n— Wydaje mi się, że teraz dom mam tam, gdzie jest Szara Straż — przyznała powoli, nadal trochę oszołomiona tym prostym odkryciem. — Czyli obok ciebie. — Przeniosła spojrzenie na Alistaira, tym razem nie walcząc z lekkim rumieńcem.\n— Naprawdę? — spytał cicho, szczerze zaskoczony. — To… mi się podoba — mruknął, na moment spuściwszy wzrok, ale uśmiechnięty. — Wiesz, nie będziemy wiecznie podróżować. Kiedy wojna dobiegnie końca, kiedy Plaga zostanie… cóż — zmienił koncepcję — nadejdzie taki czas, gdy będziemy musieli pomyśleć o tym, by znów założyć prawdziwy dom. Choć wydaje się, że daleka do tego droga — skwitował z drobnym rozgoryczeniem. — Zresztą Szara Straż chyba już na dobre przestała istnieć.\nEllen objęła go w pasie i ścisnęła mocno. Alistair popatrzył na nią pytająco, nie bardzo wiedząc, skąd ten nagły napad czułości.\n— Można ją odbudować — zauważyła, wpatrując się w niego roziskrzonym wzrokiem.\nNiespodziewanie myśl, że już zawsze mieliby być razem, wywołała u niej trudny do wyjaśnienia, bardzo euforyczny stan. Niczego więcej nie chciała, prawdę mówiąc.\n— Pewnie masz rację — zgodził się. — Możemy stworzyć nową Szarą Straż, ale nigdy nie odzyskamy tego, co straciliśmy. Zastanawiam się, czy kiedykolwiek jeszcze będzie tak samo — westchnął.\n— Przeszłość zostawmy tam, gdzie jej miejsce — mruknęła, wypowiadając na głos swoje wcześniejsze myśli. — Inaczej nie znaczy gorzej, prawda? — dodała i sięgnęła do jego policzka, by pogłaskać go po twarzy.\nPopatrzył na nią trochę zmieszany, zaraz jednak uśmiechnął się ciepło. Pogładził wierzch jej dłoni i w milczeniu skinął głową, zgadzając się z jej słowami.\nNieobecność Strażników się przedłużała. Pozostawieni w karczmie towarzysze zaczynali się nudzić – na targu nie było już niczego, czego by jeszcze nie widzieli, a bezsensowne włóczenie się po mieście mogło spowodować, że by nie natrafili na powracających przyjaciół. Z tego powodu cała grupa okupowała stolik; Zevran jako jedyny raczył się mocnym krasnoludzkim piwem, sącząc je powoli od nieprzyzwoicie długiego czasu. Niekiedy łypali na siebie ponuro, nie wiedząc, co zrobić z wolnym czasem.\n— Dlaczego bagienna wiedźma wciąż podróżuje z Szarym Strażnikami? — odezwała się Shale, zwracając spojrzenie lśniących oczu na znudzoną, skrzywioną z irytacją Morrigan.\nKobieta popatrzyła na golema uprzejmie zdumiona.\n— Podzielasz opinię, że nie powinnam? — spytała mało przejętym głosem.\n— Jestem ciekawa — odparła. — Wydaje się, że ta ma niewiele powodów, by zostać — wytknęła.\nMorrigan spochmurniała, zanim uniosła kącik ust w paskudnym uśmieszku.\n— To samo można powiedzieć o tobie — zauważyła. — Nie ma żadnej różdżki kontrolnej, która decydowałaby o twojej obecności, golemie.\n— Nie mam historii, zatem i celu — westchnęła. — Tego samego nie można powiedzieć o bagiennej wiedźmie. Tej cel jest po prostu nieznany.\n— Nadal zadawaj pytania, a przemienię się w ptaka — zagroziła zirytowana, zmrużywszy oczy. — Potrafię to zrobić.\nGolem parsknął zdenerwowany.\n— Nie boję się ptaków.\n— Och, nie powiedziałam, że się boisz — żachnęła się z przewrotnie dobrotliwym uśmiechem. — Po prostu krążyłabym poza zasięgiem, kręciła się, czekała, aż…\n— Dość! — zawołała oburzona. — Zamilknę.\n— Doskonały wybór — pochwaliła.\n— Jesteś doprawdy podłą kobietą — wtrącił Zevran, oderwawszy wzrok od do połowy pełnego kufla. — Po prostu strach się bać.\nWiedźma posłała mu pełne pogardy spojrzenie, nie zdążyła jednak odpowiedzieć, bo ponad głowami bywalców karczmy pojawiły się wysokie sylwetki. Morrigan skupiła się na idących w ich stronę Strażnikach, niecierpliwie wyczekując wieści.\n— To jak? — Pierwszy głos zabrał Zevran. — Wynosimy się z tych zatęchłych podziemi?\nEllen zacisnęła usta, zatrzymując się przy stole. Alistair stanął obok niej; nie spuszczał z dziewczyny wzroku, jakby sam nie wiedział, jakie wieści przynosiła. Morrigan wywróciła oczami, zdegustowana tym niekończącym się zachwytem Strażnika nad Couslandką.\n— Niestety — westchnęła tymczasem ich przywódczyni. — Lord Harrowmont nie może nam pomóc, dopóki nie zostanie królem.\n— Co? — syknęła Morrigan.\n— Czyli…? — dodał niecierpliwie Zevran.\n— Czyli musimy posadzić jego dupsko na tronie — poinformowała sfrustrowana Ellen, wzniósłszy wzrok do niskiego sklepienia. — A w tym celu odwiedzimy Kurzowisko.\n— Teraz jesteśmy robolami od brudnej roboty? — zainteresowała się zimno wiedźma, krzyżując ręce na piersiach.\n— Albo to, albo możemy zapomnieć o ich pomocy. Trzeba przełknąć — zwróciła się do niej Strażniczka. — Zbierajcie się. Za godzinę idziemy się rozejrzeć po tej uroczej dzielnicy — zakomunikowała i, chwyciwszy Alistaira za dłoń, ruszyła w stronę przejścia do części gościnnej.\nMorrigan pokręciła głową, westchnęła ciężko i sama wstała. Wyminęła Zevrana, po czym skierowała się w tę stronę co Strażnicy. Przy stole została mało przejęta sytuacją Shale, milczący Sten oraz znudzony Zevran – który nie odczuwał potrzeby udania się do pokoju, zresztą najpierw musiał obalić piwo.\nPrzez chwilę bawił się w przechylanie kufla, żeby alkohol krążył po naczyniu jednostajnie, szybko jednak mu się to znudziło. Przeniósł wzrok na towarzyszącego mu olbrzyma, zmarszczył czoło, po czym wsparł brodę na dłoni.\n— Rozumiem, że na ziemiach qunari są elfy, Stenie — zagadnął.\nQunari spojrzał na niego miażdżącym swoim spokojem wzrokiem.\n— Elfy są wszędzie — poinformował mało sympatycznym tonem.\n— Hm. — Zevran odchrząknął, trochę zakłopotany taką odpowiedzią. — Tak. Cóż, słyszałem, że qunari rzeczywiście mianują elfy na stanowiskach. Ponad ludźmi. Czy to prawda?\n— Niektóre z nich — przytaknął.\n— Tylko niektóre? Które dokładnie? — drążył zainteresowany, przechyliwszy głowę.\n— Te, które należą do tych stanowisk. To jest droga Qun — poinformował niewzruszony.\n— W jaki sposób to Qun decyduje, kto należy do stanowisk? — Zevran uniósł brwi, nie bardzo wiedząc, jak wyciągnąć z towarzysza jakiekolwiek informacje.\n— Tamassrani oceniają wszystkich i umiejscawiają ich tam, gdzie zasługują ich talenty — wytłumaczył cierpliwie.\n— Ale elfy, ogółem, zasługują na wyższe od ludzi miejsca w społeczeństwie qunari? — podchwycił, naprawdę chcąc usłyszeć tę jedną prostą rzecz.\n— Niektóre z nich — powtórzył niewzruszony Sten.\n— I wróciliśmy do punktu wyjścia — westchnął zrezygnowany, po czym dopił swoje gorzkie piwo. — To jak mówienie do ściany.\n— Hej! — Po karczmie poniósł się znajomy, zirytowany głos, na który zareagowali wszyscy siedzący przy stole w rogu sali.\nElf spojrzał skonsternowany na stojącą na najniższym stopniu Ellen – dziewczyna podparła się pod boki, wpatrując się w przyjaciół karcącym wzrokiem.\n— Chłopaki, ja nie żartowałam! Ruszać dupska, do roboty! — warknęła na nich, wskazała piętro, po czym sama wspięła się z powrotem.\n— Ciężki los ratującego świata — skwitował Zevran, odsunął od siebie kufel i posłusznie wstał, by zebrać rzeczy na wyprawę do Kurzowiska.\nOstatni stół opuścił Sten – Shale pozostała na miejscu, przypatrując się czujnym wzrokiem zasiadającym dokoła krasnoludom. Niedługo potem jednak nawet ona się podniosła, by wyjść z karczmy na ulice Orzammaru, gdzie zamierzała poczekać na pozostałą część drużyny.\nEr 22 lutego 2016 15:29\nSuper opowiadanie. Ja jestem fanką Kinga i Pilipiuka :)\nNearyh 26 lutego 2016 00:02\nHm, dzięki za cynk, czy coś.\nSen Chu 10 czerwca 2016 18:58\nOkej, w sumie to mam mało do powiedzenia na temat tego rozdziału, bo dużo się nie działo. Coś mi się tam przypomina z dialogów, że były w grze, takie delikatne deja vu, ale to różnie bywa ;P\nDobrze jest odetchnąć po akcji w takim rozdziale; trochę spokoju, lepszego poznania postaci, ogółem supcio :) Zobaczymy, co tam dalej :D\nNearyh 2 lipca 2016 12:07\nWiele dialogów w fiku znajduje się w grze. Mamy już 94 rozdział, a nigdy się z tym nie kryłam, jednak jeśli to zaskoczenie, to śpieszę z wyjaśnieniem - taki miałam zamysł od samego początku. Nie zmienię koncepcji.


Modne spodnie męskie do różnych stylizacji\nśroda, 17 kwiecień 2019 23:29\nModne spodnie męskie to zarówno jeansy, jak i chinosy. To spodnie, które nosi najwięcej mężczyzn, ze względu na to, że można je dopasować zarówno do stylizacji casualowych, jak i smart casualowych.\nO ile chinosy mają charakterystyczny krój, lekko podwyższoną talię i zwężającą się nogawkę, jednak lekko odstającą od kostki, o tyle jeansy podobnie, jak w przypadku damskich modeli występują w naprawdę wielu fasonach, z których warto wybrać takie, pasujące do danej sylwetki.\nChinosy - doskonały wybór na wiosnę, lato i jesień\nSpodnie typu chino są niezwykle uniwersalne. Najczęściej posiadają tradycyjną długość, są jednak modele sięgające lekko przed kostkę. Cecha charakterystyczną jest lekko luźniejszy krój w biudrach, jednak nie zawsze idzie to w parze z obniżonym krokiem. Przede wszystkim chinosy pasują zarówno do t-shirtów, jak i koszul z kołnierzykiem kent. Świetnie komponują się z adidasami, czy trampkami, ale również w wersji bardziej formalnej z oksfordami. Jeśli chodzi o kolorystykę to można stawiać zarówno na modele szare, czarne, camelowe, czy też brązowe i granatowe, jak i propozycje dla odważniejszych, czyli chinosy czerwone, w podłużne paski czy szkocką kratę. W dwóch ostatnich przypadkach konieczny jest dobór pasujące jednolitej bluzki, najlepiej białej ub pasującej do dominujących na kracie kolorów.\nJeansy męskie - jaki rodzaj wybrać?\nNajbardziej popularne i pasujące wszystkim mężczyznom są jeansy o prostym kroju z prostymi nogawkami bez żadnych zdobień w tradycyjnym jasnoniebieskim lub ciemnoniebieskim odcieniu jeansu które znajdziesz na diversesystem.com/pl/on/spodnie. Dla mężczyzn, którzy mają proporcjonalną budowę i proste nogi dobrym wyborem będą jeansy typu skinny, które znów powracają do łask. Można wybrać model z wywijaną do góry nogawką, który pasuje do koszul z rękawem 3/4, a także typowo casualowe jeansy, które doskonale sprawdzają się do t-shirtów, czyli modele z dziurami. Podobnie jak w przypadku kobiet, tak i mężczyzn modne spodnie posiadają lekko podwyższony stan. Dzięki temu można ukryć pewne mankamenty sylwetki. Luźniejsze jeansy jak i modele skinny doskonale pasują również do typowo męskich outfitów z oversizowymi bluzami z kapturem, a także adidasami, a dla miłośników trendów także sneakersami. Wśród szerokiego wyboru każdy może znaleźć coś, co spełni jego oczekiwania w stu procentach.\nKomunikaty, 26-05-2020 | Wyświetleń:23


Wojciech Mann odchodzi z radiowej Trójki. Dziennikarz rezygnuje po zwolnieniu Anny Gacek\nW poniedziałek władze Programu Trzeciego Polskiego Radia w trybie natychmiastowym zakończyły współpracę z wieloletnią dziennikarką stacji, Anną Gacek. Jej zwolnienie wywołało natychmiast spekulacje, że w ramach solidarności ze swoją koleżanką, z radia odejdzie także Wojciech Mann. Okazuje się, że dziennikarz długo nie czekał z ogłoszeniem swojego odejścia. We wtorek nagrał razem z Anną Gacek krótkie nagranie, które opublikowali na Facebooku. Ogłosili, że nie będą więcej prowadzić audycji „W tonacji Trójki”, którą współprowadzili przez ostatnie 10 lat. Tomasz Mann w nagraniu nazwał osoby, które podjęły decyzję o zwolnieniu Gacek: „kimś, kto ma co prawda władzę, ale nie ma wyczucia i nie rozumie radia”. Stwierdził też, że „postanowiliśmy poczekać, aż ktoś położy kres destrukcji Polskiego Radia”.\nW ten sposób dziennikarz ogłosił, że odchodzi z Trójki, o czym później szczegółowo poinformował w rozmowie z „Gazetą Wyborczą”. Wojciech Mann w wywiadzie podkreślił, że wolał sam podjąć tę decyzję, niż żeby ktoś zrobił to za niego.\nDecyzja Wojciecha Manna odbiła się szerokim echem. Zasmuciła ona nie tylko wiernych słuchaczy Trójki, ale także wiele osób ze świata mediów. W tej sprawie postanowił wypowiedzieć się także Kuba Wojewódzki, który był niegdyś związany ze stacją. Zamieścił na Instagramie obszerny wpis, w którym porównał obecny stan Programu Trzeciego Polskiego Radia do krajobrazu po zaciekłej walce:\nPo 55 latach pracy z Trójki odchodzi Wojciech Mann. KTOŚ. Legenda. Postać. Nauczyciel. Brawo, Panie Wojtku. Nieposłuszeństwo jest prawdziwą postawą wolności. Posłuszni muszą być tylko niewolnicy! Zaiste znakomitą politykę kadrową ma nasza władza, wyznaczając nowe standardy głupoty. Pani Prezes Polskiego Radia, gratuluję. Gdyby małość można było nagradzać, zostałaby Pani Człowiekiem Roku. Ciekaw jestem, ile pokoleń dziennikarzy wychowa Krzysztof Ziemiec, Joanna Lichocka czy Danuta Holecka... Trójka w której uczyłem się dziennikarstwa to dziś krajobraz po bitwie.\nZ pewnością można powiedzieć, że wraz z odejściem Wojciecha Manna, kończy się pewna epoka. Dziennikarz muzyczny pracę w Programie Trzecim Polskiego Radia rozpoczął w 1967 roku. Przez lata towarzyszył słuchaczom w takich audycjach, jak: „Magazyn 4/4”, „Mój magnetofon”, „Poranek z radiem”, „Baw się razem z nami”, „Muzyczna poczta UKF”, „W tonacji Trójki”, „Zapraszamy do Trójki”, „Bielszy odcień bluesa”, „Między dniem a snem”, „Radio Mann”, „Manniak niedzielny”, „Manniak po ciemku”, „Pół perfekcyjnej płyty”, „Tanie granie (na śniadanie)”, „Piosenki bez granic” oraz „W tonacji Trójki”. W latach 1985–1986 poprowadził osiem wydań Listy Przebojów Programu Trzeciego. Współtworzył także nadawany w latach 1986–1990 program rozrywkowy „Nie tylko dla orłów”. Od 2006 roku należał do Akademii Muzycznej Trójki.\nWojciech Mann Anna Gacek Radio Muzyka Dziennikarz Dziennikarstwo Gwiazdy Praca Wszystkie tagi\nA mnie to nie przeszkadza. A tak na marginesie czy ktoś jeszcze pamięta orła w czekoladzie pani Jethon. Czy panu Manowi nic wtedy nie przeszkadzało , albo wtedy, kiedy wyrzucano z trójki w tamtej epoce . Wszystko było ok.!!!!!!!!!!!!!!!!!1


CZAS NA ZMIANY! NOWY ROK ZAPLANUJ Z KALENDARZAMI - Czytam wszędzie | Blog dla miłośników książek\nCZAS NA ZMIANY! NOWY ROK ZAPLANUJ Z KALENDARZAMI\nGrudzień to miesiąc, w którym kupujemy najwięcej. Oprócz prezentów świątecznych na liście rzeczy do kupienia, najczęściej znajdują się kalendarze na nadchodzący rok. Dla niektórych terminarz i notatnik to must have grudnia!\nDawniej wystarczał jeden egzemplarz wiszący na ścianie, obecnie przy tylu zajęciach i obowiązkach jakie na nas czekają każdego dnia, często stosujemy kalendarze tradycyjne, ale wspieramy się także elektroniką ustawiając przypomnienia w smartfonach 😉\nDyscyplina i terminy to poważna sprawa. Im lepiej potrafisz zaplanować swój dzień, tym więcej jesteś w stanie zrobić i efektywnie wykorzystać każdą minutę. Terminarz to swego rodzaju pamiętnik. W grudniu można przejrzeć wypełnione notatkami dni i pozytywnie podsumować mijający rok.\nJeśli tak jak my, wolisz kalendarze papierowe i ważny jest dla Ciebie moment skreślania na jego kartach kolejnych pozycji „do zrobienia”, poniższe propozycje mogą Ci się spodobać. Zapełnianie kolejnych stron kalendarza daje poczucie dobrze spożytkowanego czasu 🙂\nKalendarz 2017, Ewa Chodakowska\nTen kalendarz sprawdzi się jako klasyczny i praktyczny terminarz. Jedna strona to jeden dzień. Na każdej stronie znajduje się wystarczająca ilość miejsca na notatki. W weekend odpoczywamy, więc sobota i niedziela znajdują się na jednej karcie 😉\nNajważniejszą cechą kalendarza jest mnóstwo motywacji, które umieściła w nim autorka. Każdego dnia będą Ci towarzyszyć inspirujące słowa oraz zdjęcia Ewy Chodakowskiej – z domu, treningów i podróży. Celem jest zmotywowanie Cię do aktywności fizycznej i zdrowego odżywiania. Dzięki niedużemu formatowi, będziesz mogła zabrać go ze sobą wszędzie!\nRok dobrych myśli. Kalendarz 2017, Beata Pawlikowska\nJeśli darzysz sympatią podróżniczkę Beatę Pawlikowską, możesz spędzić z nią cały rok J Kalendarz na rok 2017 to przedmiot wyjątkowy. Ma poręczny, niewielki format. Na każdej stronie znajdziesz pozytywne przesłanie od autorki i jej odręczne, wesołe rysunki. Tych kilka słów pomoże Ci spojrzeć na życie z innej strony, gdy wydarzy się coś smutnego lub gdy po prostu będziesz miała gorszy dzień.\nCiekawym pomysłem jest wyróżnienie w kalendarzu nietypowych świąt, takich jak: Dzień Oczekiwania na Najlepsze, Dzień życzliwego spojrzenia na Sąsiadów czy Dzień Przygarnięcia Kundelka ze Schroniska 🙂 Na kilku stronach znajdziesz też przepisy kulinarne – zdrowe i oryginalne.\nKalendarz kulinarny, Magda Gessler\nPlanując zakup kalendarza książkowego na 2017 rok warto wziąć też pod uwagę „Kalendarz kulinarny 2017” Magdy Gessler. Autorka to wybitna polska restauratorka i mistrzyni kuchni. Na kartach w stonowanej kolorystyce, ozdobionych rysunkami owoców, warzyw, serów itp., znajduje się dużo miejsca na notatki. Całość zawiera aż czterdzieści przepisów na potrawy o różnej skali trudności.\nTo doskonały prezent dla osoby, która interesuje się gotowaniem lub chce poszerzyć swoje umiejętności w tym zakresie. Jadąc z pracy do domu można w kalendarzu znaleźć inspirację na obiad lub kolację 🙂


Każdy z nas może mieć jakieś ulubione cytaty, myśli, które wywierają wpływ na nasze życie.\nProponuję byśmy się nimi podzielili. Na początek zacznę od kilu cytatów dotyczących prawdy.\nPrzypomnijmy sobie pytanie ‘co to jest prawda?’ zadane Jezusowi przez Piłata.\nPiłat odrzekł: „Czyż ja jestem Żydem? Twój własny naród i naczelni kapłani wydali mi ciebie. Co uczyniłeś?” Jezus odpowiedział: „Moje królestwo nie jest częścią tego świata. Gdyby moje królestwo było częścią tego świata, moi słudzy walczyliby, żebym nie został wydany Żydom. Ale przecież moje królestwo nie jest stąd”. Piłat zatem rzekł do niego: „No więc czy jesteś królem?” Jezus odpowiedział: „Ty sam mówisz, że jestem królem. Ja się po to narodziłem i po to na świat przyszedłem, żeby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest po stronie prawdy, słucha mego głosu”. Piłat powiedział do niego: „Co to jest prawda?” A rzekłszy to, znowu wyszedł do Żydów i powiedział do nich: „Ja nie znajduję w nim żadnej winy.\nCiekawie o prawdzie napisał Lenin.\nWłodzimierz Lenin (Władimir Ilicz Uljanow)\nJezus tymczasem powiedział o sobie, że jest prawdą.\nJezus mu rzekł: Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej, jak tylko przeze mnie.\n"Jeśli posłuchaliście matki, ojca, księdza, faceta z telewizji czy jakichkolwiek innych ludzi, którzy mówili wam, jak postępować i przez to pędzicie teraz nudny, marny żywot, to w pełni na to zasługujecie. Jeśli chcecie być głupimi fiutami, to nimi bądźcie, ale nie oczekujcie wtedy od innych szacunku - głupi fiut to głupi fiut" - Frank Zappa\nLiczba postów: 18,052\n"Tylko idiota uczy się na własnych błędach, człowiek mądry uczy się na cudzych" - Bi smark\n"- badz ostrozny\n- ostrozny? a czy moja matka byla ostrozna dzgajac mnie wieszakiem kiedy bylem jeszcze w macicy?" Mole\n"nie ma głupich pytań , sa tylko głupi ludzie" cartman\n"nie ma czegos takiego jak zły chlopiec" L. Carreras\n"gdybysmy byli sami we wszechswiecie bylobyto ogromne marnotrastwo przestrzeni" kontakt\nWyrok śmierci jest zamierzonym morderstwem, które można porównać z planowaną zbrodnią. Różnica jest taka, że w przeciwieństwie do państwa morderca nie jest aż taką bestią, żeby informować swoją ofiarę o planowanym momencie śmierci i od tej chwili wydać go na czyjąś łaskę i niełaskę.\n"Mordował- musi umrzeć"\n"Touch me, touch me now. I wanna feel your body"\n"The first requisite for the happiness of the people is the abolition of religion."\nRichard Lederer (Anguished English)\n"The sailor does not pray for wind, he learns to sail"\n"God made me an atheist. Who are you to question his wisdom."\nCytat: "Touch me, touch me now. I wanna feel your body"\nMistyczne wyjaśnienia. Mistyczne wyjaśnienia uchodzą za głębokie, prawdą zaś jest, że nie są nawet płytkie.\nFriedrich Nietzsche, Wiedza Radosna, § 126\nJacek.K. napisał(a): Ciekawie o prawdzie napisał Lenin.\na np. rozstrzygnięcie sporu o procentowy udział genów i środowiska w życiu człowieka?\nTam gdzie istnieje spór być może nie ma poznania prawdy, ale nie oznacza to wcale, że prawda nie istnieje.\nObnaża to natomiast niewiedzę spierających się.\n"Dobre słowo prowadzi dalej niż kilka drinków. Natomiast kilka drinków i dobre słowo prowadzi jeszcze dalej."\nKtóryś z braci Marx\n"Surrealizm to czysty automatyzm psychiczny, który ma służyć do wyrażenia bądź w słowie, bądź w piśmie, bądź innym sposobem, rzeczywistego funkcjonowania myśli. Dyktowanie myśli wolne od wszelkiej kontroli umysłu, poza wszelkimi względami estetycznymi czy moralnymi."\n"Ludzie z umysłami wyczulonymi na tajemnicze impulsy, zawsze będą drżeć na myśl o skrytych, widmowych emanacjach obcego życia, tętniącego w rejonach poza gwiazdami, czy też otaczającego nasz własny glob w potwornych zamiarach, które może wyczuć tylko szaleniec."\n"Choć skromność jest cnotą, wstyd jest grzechem."\n"Pierwszy krok do wolności to przestać się wstydzić samego siebie".\n"Co parę tysięcy lat jakiś pastuch wdycha dym z płonącego krzaka, po czym nagle doznaje wizji lub też zjada w jaskini gruboziarnisty chleb i widzi Boga. Potem zaś jego wyznawcy mordują się nawzajem przy najmniejszej okazji. Z jednej strony buduje się nawiedzone domy zwane świątyniami, z drugiej zaś burzy te, które wcześniej postawiono. I tak krwawe kłótnie nieustannie wstrząsają fundamentami tego świata."\n"Gówno sprawia że kwiatki rosną. I to jest piękne."\n"Wszystkie religie o charakterze duchowym są wymysłem człowieka"\nA.S. La Vey\n"Prawda sama w sobie jednak jeszcze nikogo nie wyzwoliła"\n"Cóż jest złego w byciu człowiekiem i posiadaniu wszystkich ludzkich słabości, jak również zalet ?"\n"Ponieważ naturalne instynkty człowieka prowadza go do grzechu, wszyscy ludzie są grzesznikami, wszyscy grzesznicy zaś idą do piekła. Skoro każdy idzie do piekła, to znaczy że spotkasz tam wszystkich swoich przyjaciół."\nJacek.K. napisał(a): Tam gdzie istnieje spór być może nie ma poznania prawdy, ale nie oznacza to wcale, że prawda nie istnieje.\nnie o to mi chodiło,organizmy sterowane przez geny musza istnieć w jakimś środowisku,nasze geny sa konkretne jak i środowisko w którym dany organizm żyje,natomiast prawd ujetych w liczby na temat stopnia wpływu genów na całość życia jednostki byłoby bardzo dużo\nLech Kaczyński :]\n"Papież? Ile ma on dywizji?"\nJózef Wissarionowicz Stalin\n"Dwie rzeczy są nieskończone - Wszechświat i głupota ludzka. Co do tej pierwszej istnieją jeszcze wątpliwości."\n"Wyjaśnienia powinny być tak proste jak jest to możliwe, ale nie prostsze."\n"Zero nienawidzi innych liczb."\nWysłano po 7 minutach 41 sekundach:\nRothein napisał(a): "Ponieważ naturalne instynkty człowieka prowadza go do grzechu, wszyscy ludzie są grzesznikami, wszyscy grzesznicy zaś idą do piekła. Skoro każdy idzie do piekła, to znaczy że spotkasz tam wszystkich swoich przyjaciół."\n"Sweeet :!: :!: :!: "\n"Jedenaste przykazanie: Nie cudzosłów!" Lec\n"Żyć jest bardzo niezdrowo. Kto żyje, ten umiera."\n" Wiadomo o co chodzi. Nie bądźmy dziećmi. Oni muszą wiedzieć, gdzie ich miejsce jest. Przecież to mniejszość. Homoseksualiści to jest mniejszość. I chcą narzucić swoje myślenie większszości. Nie jest tak? Tak jest! Demokracja jest. Większość rządzi nie mniejszośc. "\nLech Wałęsa - laureat pokojowej nagrody Nobla ... 8O\n"Śmierć jednostki to tragedia, śmierć milionów to tylko statystyka ..."\nA tak mi sie przypomniał z książki, cytuje z pamieci:\n"szybko mówi, sybciej myśli, a jeszcze szybciej kłamie"\n"nas jest troje, ja, sam, ze sobą"\nO tym, kto jest Zydem, decyduje ja. Hermann Goering\n(jest to jednoczesnie jedna z moich dewiz zyciowych: "o tym, kto jest <tu wstawiam potrzebne wyrazenie zaleznie od sytuacji>, decyduje ja")\nGdybym wygladal tak, jak Himmler, nie dyskutowalbym tyle o kwestiach czystosci rasowej - Albert Forster, gauleiter NSDAP w Gdansku\nJakze pieknie odnosi sie to np. do homoseksualistow i pana kota Arika...\nAlbo do polityki prorodzinnej i jedynaczki pana ministra G<cenzura>a\nSzerokie masy sa slepe i glupie - Adolf Hitler\nZgadzam sie z tym calym sercem\nPrecz z kadzidłami i wodą święconą. Kościół nie rozumie , co dla nas jest cenne. - z piesni Hitlerjugend.\nAch te scysje wewnatrzpanstwowe Tacy naziole, a juz czuli pismo nosem\nKościół musi upaść , aby Niemcy mogły żyć - dewiza SA\nA to jest DE BEST\nUwaga, Uwaga, MODLITWA\nNo to co, panie Ratzinger, spiewalo sie tak za mlodu ?\ndobry temat. akurat mam sporo ciekawych, imho, cytatow wypisanych z przeczytanych co madrzejszych ksiazek. polecam i pozdrawiam.\nRoman Dmowski w "Myslach nowoczesnego Polaka napisał(a): [1902 r.]\n"Stworzyliśmy Unię kościelną, czyli fikcyjny katolicyzm, tam, gdzie jedynie utwierdzenie istotnego katolicyzmu mogło nasz\nwpływ utrwalić, gdzie wreszcie schizma byłaby dla nas korzystniejsza, gdybyśmy ją zechcieli i umieli dla siebie upaństwowić.\nZrobiliśmy to, bo bierność lubi połowiczne środki, bośmy nie umieli się zdobyć na wprowadzenie w grę interesu narodowo-\n-państwowego tam, gdzie wbrew niemu tylko kościelny załatwiano. Ale i tym sie chlubimy, jako jednym z pięknych dzieł\nnaszych w historii."\n"Na gruncie wyrafinowania duchowego, przesytu dobrami materialnymi, wobec braku niebezpieczeństw zagrażających\nbytowi społeczeństwa, w naturach bierniejszych, postawionych w warunki, zwalniające je od potrzeby walczenia o cokolwiek,\nzjawia się dążność do uczynienia treści życia z poszukiwania, a raczej upajania się prawdą lub pięknem, u przedstawicieli\nzaś etyzmu - dobrem."\n"(...) naród, który nie podąża za innymi w cywilizacji, który nie stara się ich wyprzedzić, nie zestarzeje sie i nie zginie\nze starości, ale za to przez inne zostanie pożarty."\n"Patriotyzm (...) zachowuje sie wrogo względem kierunków, starających się interesom klasowym, kastowym, wyznaniowym\ndać przewagę nad narodowymi;(...)"\n"Walka jest podstawą życia, jak mowili starożytni."\n"Niewielu jest ludzi mających tylko uzdatnienie na działaczy politycznych, ale każdy ma obowiązek byc czynnym obywatelem,\nznającym stan spraw politycznych swego kraju i wpływającym na ich bieg w miarę sił swoich. I wszyscy są za bieg tych spraw\n"Społeczeństwa politycznie bierne zwykle pozostawiają małej garstce ludzi kierowanie losami kraju, a później na nich zwalają\nodpowiedzialność za wszystko, co się stało, zwłaszcza za niepowodzenia. Tymczasem za każdy wypadek dziejowy\nodpowiedzialne jest całe pokolenie, które było jego sprawcą lub świadkiem, o tyle, naturalnie, o ile jedno pokolenie, może\nna bieg dziejów wpłynąć. Wprawdzie odpowiedzialność jednostek i grup wzrasta w miarę wzrostu wywieranego wpływu,\nale gdy wpływ się stał nie dość zdolnym lub nie dość sumiennym, wszyscy są odpowiedzialni za to, że ulegali lub pozwalali\n"(...) polityka nie jest niczym innym, jak zbiorem czynności regulujących sprawy miasta, kraju, narodu, sprawy ogólne\nspołeczeństwa, tak ją już rozumieli przed dwudziestu kilku wiekami ci, co ten wyraz stworzyli i dziś nikt jej nie może rozumieć\n"Gdyby istniały jakieś prawa międzynarodowe ochraniające każdy szczep na zajmowanym przezeń terytorium,\nzabezpieczające mu możność urządzenia się jak mu się podoba, bez względu na to, czy postępuje, czy stoi w miejscu,\nczy się wreszcie cofa w kulturze, moglibyśmy dojść do posiadania w środku Europy zatrzymanych w rozwoju,\npółbarbarzyńskich ludów, stanowiących tamę dla cywilizacji."\n"I cóż z tego, że my się mamy za ofiary, jeżeli ani nasi wrogowie, ani ci, co się z boku przyglądają naszej walce,\nnic sobie z naszej opinii nie robią. A jeżeli nawet zgodzimy się na wyraz, jeżeli się uznamy za ofiary, to przecież wszędzie,\ngdzie jest życie, są ofiary i nigdy sie bez nich nie obejdzie."\n"Nienawidzę duchownych, którzy postawieni dla podnoszenia ludu moralnie i zaopatrzeni w tym celu w tak potężne środki,\njak konfesjonał i kazalnica, używają ich na rzecz bieżących interesów politycznych."\n"Ale od zbrodniarzy - od katów młodzieży, od agentów polityczno-policyjnych w togach sędziowskich lub sutannach,\nod niszczycieli pracy ludzkiej i burzycieli moralności - odróżniam ludzi, którzy tylko tyle mi zawinili, że walczą z moim narodem\nw imieniu swego."\n"W moim przekonaniu nauczyciel, sędzia, urzędnik, duchowny nie ma prawa zaniedbywać swych obowiązków względem\nkogokolwiek, nie ma prawa przy pełnieniu swych czyności robić różnicy między ludźmi ze wględu na ich przekonania\npolityczne, narodowość itp.; a jeżeli nadużywa swej władzy do celów ubocznych, jest zwykłym przestępcą."\n"Nie ubliża mężom stanu, kierownikom rządów, że prowadzą politykę takim systemem, który zapewnia ich narodom\njak największe zdobycze; przeciwnie, jest to ich obowiązkiem. Toteż widząc całą szkodliwość dla nas polityki pruskiej\ni rosyjskiej, odczuwając ponoszone stąd straty, nie uważam się za ofiarę bezprawia, ale mam upokarzające poczucie,\n"Trzeba świat znać i rozumieć, a życie samemu urabiać według własnych wymagań. Świat wtedy nie będzie taki brzydki,\na życie na nim tak złe, jak to nam się często zdaje. Jest ono tylko twarde dla zniewieściałych próżniaków i bezlitosne\ndla nie rozumiejących ducha czasu."\n"Inny, równie zdaje się, dobry Polak, gdy mu wykładałem mój pogląd na obowiązki względem swego narodu i na wynikające\nstąd stanowisko względem innych narodów, odpowiedział, że sie na takie pojmowanie rzeczy zgodzić nie może, bo jest ono\n"Należymy do chrześcijańskiej Europy i żyjemy etyką chrześcijańską, którą nazywamy często etyką miłości bliźniego,\naltruizmu lub wreszcie etyką ogólnoludzką. Gdy mówię - żyjemy etyką chrześcijańską, nie znaczy to, że postępowanie\nnasze w całości, albo nawet w części przeważającej jest z nią zgodne, ale tylko, że uważamy za moralne to, co się z nią zgadza,\nto zaś, co stoi z nią w sprzeczności potępiamy. Bo w postępowaniu naszym - mówię o postępowaniu przeciętnego mieszkańca\nchrześcijańskiej Europy - pierwotny egoizm, mający swe źródło w instynkcie samozachowawczym jednostki, o wiele większą\nodgrywa rolę, i nie ma wcale dowodów na to, żeby ludzkość obecnego okresu w miarę tzw. postepu cywilizacji coraz mniej\nkierowała się nim w postępowaniu. Obawiać się raczej należy, że jest przeciwnie. Nie zmniejsza to faktu, że uznana etyka\n"Stosunek jednostki do narodu i narodu do narodu leży właściwie poza sferą chrześcijańskiej etyki."\n"Duchowieństwo, błogosławiąc wojskom przed wyprawą wojenną, dla niejednego było w sprzeczności z zasadami miłości\nbliźniego i piątym przykazaniem, ale nie dopatrzy się w tym sprzeczności umysł, który rozumie, że przykazania dotyczą\nwyłącznie stosunków między ludźmi jako jednostkami, że stosunki narodowo-państwowe leżą poza tą sferą."\n"Naród jest wytworem bytu państwowego."\n"(...) państwo zawsze i wszędzie, mniej lub więcej świadomie, dążyło do wytworzenia kulturalnej jedności."\n"Państwo jest narodowym, bo przez samo swoje istnienie wytwarza naród."\n"(...) państwo jest nie tylko organizacją polityczną, ale i narodową i kulturalną."\n"W dziejach naszej części świata polityka kościelna często błądziła, usiłując sie przeciwstawiać prawowitemu państwu\ni narodowej idei lub sprowadzając je z właściwej drogi dla celów swojej organizacji. Był to błąd, bo Kościół, mający za cel\nmoralne podniesienie ludzkości, nie zdawał sobie w tych razach sprawy, że osłabiając ideę narodową i siłę moralną\nnarodowego państwa, podkopywał najsilniejszą podstawę organizacji moralnej. Błąd ten odsłoniły dziś najjaskrawsze fakty.\nJeżeli w krajach łacińskich antyreligijny i kosmopolityczny radykalizm największe dziś czyni zdobycze, że tam duchowieństwo,\nzanadto rzymskie, moralnie zbyt ciążące na zewnątrz narodu, zbyt obojętnym było na sprawy narodowe, na obowiązki\nobywatelskie. Nigdzie loże wolnomularskie tak nie mnożą się jak w zdezorganizowanym narodowo środowisku.\n"Najwierniejszej córze Kościoła", Hiszpanii, lada chwila grozi, że stanie się łupem masonerii i co zatem idzie Żydów. Wina\nza to spadnie na politykę kościelną i na miejscowe duchowieństwo, które tyle zrobiło usiłowań, by państwo i narodową ideę\nzupełnie podporządkować widokom Kościoła i tym przyczyniło sie do zdezorganizowania narodowych instynktów. Badania\nhistoryczne niezawodnie jeszcze wykażą, jaką rolę w przygotowaniu rewolucji odegrało duchowieństwo tam, gdzie niszczyło\nnarodową tradycję, gdzie starało się zerwać związek moralny między jednostka a społeczną całością, jako zwiazek doczesny\nlub sprzeciwiający się według pewnych pojęć zasadzie powszechności Kościoła."\n"Do jedności nigdy się nie dochodzi godzeniem dążeń najsprzeczniejszych, łączeniem ognia z wodą, ale zszeregowaniem tych,\nktórzy mocno przy danej idei stoją i zmuszeniem do posłuszeństwa tych, którzy jej dobrowolnie uznać nie chcą."\n"Energia i rozum narodów, to nie są rzeczy przypadkowe. Zjawiają się one tam, gdzie naród jest zwarty, mocno moralnie\nzwiązany, a gina tam, gdzie tradycyjne węzły narodowe ulegają rozkładowi."\nNiccolo Machiavelli w "Ksieciu napisał(a): Pamiętać bowiem należy, że ludzi trzeba albo dopieszczać, albo ich zniszczyć; bowiem za krzywdy błahe się mszczą,\na za wielkie nie mogą.\nI niech ten, kto zostaje władcą miasta nawykłego do życia w wolności i go nie zniszczy, spodziewa się, że sam będzie\nprzez nie zniszczony; zawsze bowiem znajdzie się powód, by wywołać bunt w imię wolności i dawnych porządków,\nktóre ani z upływem czasu, ani przez dobrodziejstwa nigdy nie idą w niepamięć.\nZważyć trzeba, że nie ma rzeczy bardziej trudnej do zrobienia ani bardziej wątpliwej w skutkach, ani mniej bezpiecznej\ndo przeprowadzenia, jak stanąć na czele, by zaprowadzić nowe porządki. Dlatego nowator ma przeciwników w tych,\nktórzy korzyść czerpią z porządków starych, zaś chłodnych zwolenników w tych, którzy z porządków nowych korzyść\nczerpać będą. A chłód ten ma przyczynę po części w strachu przed wrogami, którzy mają prawo po swojej stronie,\na po części w nieufności ludzi, którzy dopóty nie ufają rzeczom nowym, dopóki w nich nie dostrzegą trwałego pożytku.\nWszyscy zbrojni profeci odnieśli zwycięstwo, zaś niezbrojni - porażkę.\nŁudzi się bowiem ten, który sądzi, że znakomite osoby przez wzgląd na nowy urząd zapomną o dawnych krzywdach.\nKrzywdy należy wyrządzić wszystkie naraz, aby mniej odczuwane - mniej krzywdziły, dobrodziejstw zaś należy udzielać\npo trochu, by były lepiej odczuwalne.\nNiełatwa jest walka z tym, kto posiada dobrze strzeżoną zimię i lud nie ma go w nienawiści.\nAlbowiem między uzbrojonym a bezbronnym nie ma żadnego porównania i nie jest logiczne, by ten, kto jest uzbrojony,\nmiał dobrowolnie posłuszny być temu, kto jest bezbronny, i aby bezbronny czuł się bezpieczny wśród zbrojnych sług.\nW jednym tkwi bowiem pogarda, w drugim podejrzliwość i nie jest możliwe, by działali wspólnie.\nCzłowiek, który wszędzie pragnie czynić dobro, musi upaść pośród tylu innych, którzy dobrzy nie są.\nA nikt nie rozdawał bardziej własności nie swojej lub swoich poddanych, jak Cyrus, Cezar i Aleksander; bowiem wydatek\nz cudzego mienia nie tylko nie odbiera ci poważania, lecz go przysparza; szkodliwym jest tylko wydatek z własnego majątku.\nKsiążę powinien postępować z umiarem, rozwagą i w sposób ludzki tak, aby zbytnia pewność siebie nie zrobiła\ngo nieostrożnym, a zbytnia nieufność nie uczyniła nieznośnym.\nO wiele bardziej bezpiecznie jest budzić obawę, niż być kochanym.\nLudzie zaś mniej boją się skrzywdzić tego, kto budzi miłość, niż tego, kto budzi obawę; bowiem miłość oparta jest\nna zobowiązaniach, które ludzie - ponieważ są źli - zerwą przy pierwszej okazji dla własnej korzyści; strach zaś opiera\nsię na lęku przed karą, który nigdy ich nie opuszcza.\nJednakże książę obawę wzbudzać powinien w taki sposób, by uniknąć nienawiści, jeśli miłości zdobyć nie może.\nSkoro ludzie kochają wtedy, gdy chcą, a boją się gdy chce tego książę, mądry książę powinien polegać na tym, co zależy\nod niego, i musi jedynie myśleć, jak ustrzec się nienawiści.\nRoztropny władca nie może ani nie musi dotrzymwać wiary, jeśli wygasły przyczyny, dla których dawał słowo.\nNigdy bowiem nie brakło księciu przyczyn prawnych, by skryć wiarołomstwo.\nAleksander VI nigdy nic innego nie robił, nigdy o niczym innym nie myślał, jak o tym, jak oszukać ludzi - a zawsze znalazł\nsposób, by móc to uczynić. I nie istniał nigdy nikt, kto z większą skutecznością by przekonywał i większymi przysięgami\no czyms zapewniał, a mniej dotrzymywał słowa, niemniej oszustwa zawsze mu uchodziły, do dobrze znał świat od tej strony.\nWinien się książę wydawać człowiekiem łaskawym, wiernym, ludzkim, prawym i pobożnym, lecz ducha musi wykształcić tak,\nby móc umieć działać przeciwnie, kiedy zajdzie potrzeba.\nTrzeba, by książę nie stronił od dobra, jeśli to możliwe, lecz umiał czynić zło, jeśli to konieczne.\nBowiem pospólstwo za pozorem zdąża i za biegiem rzeczy; a na świecie nie masz, jak tylko pospólstwo.\nPrzeciw temu, kto jest poważany, trudno spiskować i trudno na niego napaść.\nTen, kto spiskuje, nie może być sam. Dobrać zaś towarzyszy może jedynie spośród tych, którzy zdają się niezadowoleni;\nchoć jak tylko przed kimś niezadowolonym odkryjesz swój zamiar, dasz mu powód do zadowolenia, gdyż zdradzając sekret,\nmoże on się spodziewać ogromnych korzyści; gdy zatem widzi z jednej strony zysk pewny, a z drugiej wątpliwy i pełen\nniebezpieczeństw, musi być albo twoim szczerym przyjacielem, albo zaciekłym wrogiem księcia - wtedy ci dochowa wierności.\nSprawy przyke książęta powinni powierzać innym, sprawy budzące uznanie - zostawiać sobie.\nNienawiść można wzbudzić tak przez dobre, jak i przez złe czyny.\nKsiążę powinien strzec się, by nie wyrządzić ciężkiej krzywdy żadnemu z tych, którymi się posługuje i których w służbie\nksięstwa ma w swym otoczeniu.\nAby móc podjąć większe wyprawy, sięgnął do okrucieństwa i zasłaniając się ciągle religią i zbożnym celem wypędził marranów\ni pozbył się ich ze swego państwa; trudno o przykład bardziej nikczemny oraz niezwykły. [Ferdynand Katolicki]\nI będzie tak zawsze, że ten, kto nie jest ci przyjacielem, żądać będzie od ciebie neutralności, zaś ten, kto jest przyjacielem,\nżądać będzie, abyś otwarcie stanął do walki.\nPonieważ każde miasto podzielone jest na cechy lub na korporacje, powinien liczyć się z tymi społecznościami, brać czasem\nudział w ich zgromadzeniach, dawać przykłady ludzkich uczuć i wspaniałomyślności.\nAby wstępnie ocenić umysł władcy, wystarczy przyjrzeć się ludziom, których ma wokoło.\nKsiążę zawsze powinien zasięgać rady, lecz tylko wtedy, gdy chce, nie zaś, kiedy tego chcą inni.\nLudzie bowiem zawsze będą dla ciebie źli, jeśli przez konieczność nie są zmuszeni, by czynić ci dobro.\nWspólną wadą ludzi jest to, że w czas pogody nie myślą o burzy.\nSprawiedliwą bowiem jest wojna dla tych, dla których jest konieczna i błogosławiony jest oręż, jeśli tylko w nim cała spoczywa\nFrydedryk Nietzsche w "Ludzkie, arcyludzkie napisał(a): (Sen cnoty) Po przespaniu się cnota wstanie swieższa.\n(Subtelność wstydu) Ludzie nie wstydzą się myśli brudnych, lecz owszem, kiedy im na myśl przyjdzie, że się\nich o te brudne myśli posądza.\n(Złośliwość jest rzadka) Większość ludzi za bardzo zajęta jest sobą, żeby być złośliwa.\nChwali się lub gani w zależności od tego czy jedno, czy drugie daje lepszą okazję błyśnięcia swoją siłą sądu.\nU Łukasza 18, 14 poprawnie. - Kto się sam poniża, chcec być wywyższony.\nNigdy jeszcze religia nie zawierała prawdy, ani pośrednio, ani wprost, ani jako dogmat, ani w przenośni.\nSkoro religia staje się panująca, ma przeciw sobie wszystkich, którzy byliby jej pierwszymi uczniami.\nNigdy człowiek nie zdziałał nic, co byłoby zrobione wyłącznie dla innych i bez żadnej pobudki osobistej.\nRegularność stosunków seksualnych uspokaja wyobraźnię zmysłową, i odwrotnie, wstrzemięźliwość\nlub nieład w płciowym obcowaniu rozkiełznuje ją i pobudza.\nNędza ludzka jest tematem pieśni, których najchętniej słuchali bogowie.\nNajdowcipniejsi autorzy wywołują ledwie dostrzegalny uśmiech.\nPoeta wyprowadza swe myśli uroczyście, na wozie rytmu: zwykle dlatego, że pieszo iść nie umieją.\nNależałoby patrzeć na pisarza jako na złoczyńcę, który tylko w najrzadszych wypadkach zasługuje na\nuniwinnienie lub ułaskawienie: byłby to środek przeciw zalewowi książek.\n(Uciecha w starości) Myśliciel, i tak samo artysta, który swoje lepsze ja w dziełach swoich ukrył, odczuwa\nprawie złośliwą radość, widząc, jak czas powolnie kruszy i rujnuje jego ciało i ducha, jak gdyby za swego kąta\npatrzył na złodzieja dobierającego się do jego skarbca, podczas gdy on wie, że skarbiec jest pusty i wszystkie\n(...) Słońce już zaszło, ale niebo naszego życia żarzy i świeci się jeszcze od niego, chociaż go już nie widzimy.\nNajwyższa inteligencja i najgorętsze serce nie mogą istnieć obok siebie w jednej osobie.\nPaństwo jest mądrą instytucją do wzajemnej obrony jednostek przed sobą.\nGdyby Luter został, jak Hus, spalony jutrzenka oświaty wzeszłaby może nieco wcześniej i w blasku\npiękniejszym niż to możemy odczuwać obecnie.\nTak się też dzieje z historią ludzkości; najdziksze siły trzebią drogę, z początku siejąc spustoszenie, ale mimo\nto działalność ich była potrzebna, aby później w tym miejscu łagodniejsze obyczaje rozbiły swe namioty.\n(Przyrost rzeczy interesujących) Wskutek postępów kultury wszystko staje się dla człowieka interesującym,\nwynajduje on szybko stronę pouczającą każdej rzeczy i wskazuje punkt, w którym może ona wypełnić lukę\nw jego mysleniu lub potwierdzić którą z jego idei. Dzięki temu znika coraz bardziej nuda, jak tez nadmierna\npobudliwość serca. W końcu krąży on między ludźmi, jak przyrodnik między roślinami, i obserwuje samego\nsiebie jako zjawisko, które pobudza silnie tylko jego żądzę poznawania.\nNauczono się osiągać środkami, zastosowanymi do celu.\n(Censor vitae / sędzia życia) Kolejne następowanie po sobie miłości i nienawiści przez długi czas jest cechą\ncharakteryzującą wewnętrzny stan człowieka, który chce być wolny w swych sądach o życiu; nie zapomina\non niczego i wszystko zapisuje na rachunek rzeczy, zarówno dobro, jak i zło. W końcu kiedy cała tablica jego\nduszy zostanie zapisana doświadczeniami, nie będzie gardził istnieniem ani go nienawidził, ale też nie będzie\ngo miłował, lecz nad nim spoczywał, juz to z radością, już ze smutkiem w oku będzie, jak natura, to lato,\nto jesień mieć w duszy.\n(...) wiszące chmury smutku muszą ci jeszcze byc wymionami, z których będziesz doił mleko ku swemu\n(...) natura, która za pomocą przyjemności rządzi całym światem (...)\nŻycie, które starość znajduje u końca swej drogi, znajduje też u końca tej drogi mądrość.\nNastaje czas i nie ma powodu do gniewu...\n(Najniebezpieczniejszy członek partii) Kto ze zbyt wielką wiarą głosi zasady, pobudza innych do odstępstwa.\nPrzeczy się często pewnemu zdaniu, kiedy właściwie tylko ton, jakim je wygłoszono, jest dla nas\n(Współczujący) Natury współczujące, w każdej chwili śpieszące z pomocą w nieszczęsciu, rzadko są jednocześnie\nwsółradującymi się: w szczęściu innych nie mają nic do czynienia, są zbyteczne, nie czują swej wyższości\ni dlatego łatwo okazują niezadowolenie.\n(Bywa się fałszywie sądzonym) Czyżby byli naszymi przyjaciółmi, gdyby nas dobrze znali?\nKto się w pewnej rzeczy stał mistrzem, ten zazwyczaj właśnie wskutek tego pozostał kompletnym partaczem\nw wielu innych rzeczach; lecz sądzi się zwykle odwrotnie, jak tego doswiadczył już Sokrates. Jest\nto niedogodność, która obcowanie z mistrzami czyni nieprzyjemnym.\n(Środek obrony) Na głupi łeb argumentem, który mu się z prawa należy, jest zaciśnięta pięść.\nCiekawość, pod nazwą obowiązku lub współczucia, wkrada się do domu nawiedzonego przez nieszczęście\n(Przeliczenie się w towarzystwie) Ten chce się okazać interesującym przez swe sądy, ów przez swe sympatie\ni antypatie, trzeci przez znajomości, czwarty przez swe osamotnienie - i przeliczają się wszyscy. Ten bowiem,\nprzed kim dają widowisko, sądzi, iż jedynie on jest widowiskiem godnym uwagi.\n(Rozumny nierozum) W okresie dojrzałości życiowej i umysłowej zjawia się w człowieku uczucie, że ojciec jego\nnie miał słuszności, iż go spłodził.\n(Przyjaźń kobieca) Kobiety mogą bardzo dobrze zawiązać przyjaź z mężczyzną; lecz żeby ją zachować - do tego\nwidocznie potrzebne jest współdziałanie nieznacznej antypatii fizycznej.\n(Małżeństwo jako długa rozmowa) Wstępując w związki małżeńskie, należy postawić sobie pytanie: czy sądzisz,\nże będziesz mógł z ta kobietą do wieku późnego z przyjemnością prowadzić rozmowy? Wszystko inne jest\nw małżeństwie przejściowe, ale przeważająca część obcowania przypada na rozmowę.\nKobiety mają rozum, mężczyźni uczuciowość i namiętność. Temu nie przeczy, że mężczyźni swoim rozumem\no tyle dalej zachodzą: posiadają głębsze, potężniejsze popędy; te unoszą tak daleko ich rozum, który w sobie\njest czymś biernym.\nJeśli mężczyźni przy wyborze towarzyszki szukają przede wszystkim istoty głębokiej, uczuciowej, a kobiety,\nprzeciwnie, istoty rozsądnej, bystrej i błyszczącej, widać stąd, że mężczyzna w gruncie rzeczy poszukuje\nwyidealizowanego mężczyzny, kobieta wyidealizowanej kobiety, a więc nie uzupełnienia, lecz uwieńczenia\nswych własnych zalet.\nW sprawach najwyższego filzoficznego poznania wszyscy żonaci są podejrzani.\nŻądanie równości praw, jakie wychodzi z kręgu socjalistów z kasty poddanych, nie jest nigdy objawem\nsprawiedliwości, lecz pożądliwości. - Gdy się bestii pokazuje z bliska krwawiące kęsy mięsa i potem je cofa,\naż ta w końcu ryczeć zaczyna: myślicie, że ryk ten sprawiedliwość wyraża?\n(Własność i sprawiedliwość)\nSkłonność do niesprawiedliwości tkwi także w duszach nieposiadających, nie są oni lepsi od posiadających\ni nie mają żadnego przywileju moralnego(...)\nNie gwałtownych nowych podziałów potrzeba, lecz stopniowego przekształcania umysłu; trzeba, żeby\nsprawiedliwość urosła we wszystkich ludziach - zaś instynkt gwałtu osłabł.\nMirabeau upatrywał zbawienia swej ojczyzny w odkatolicyzowaniu. - Więc jedno państwo życzy sobie\nomroczenia milionów głów w innym państwie, żeby z tego omroczenia wyciągnąć korzyść dla siebie.\nNiebezpieczeństwo zaczyna się z chwilą, kiedy cele stają się nieosobiste.\nRozwój wyższej moralności zależy od tego żeby człowiek miał synów; to usposabia go nieegoistycznie,\nlub ściślej: rozszerza jego egoizm w przeciągu czasu i pozwala mu poważnie dążyć do celów, wykraczających\npoza istnienie indywidualne.\nZ nieprzerwanego szeregu dobrych przodków, aż do ojca, słusznie można byc dumnym - lecz nie z samego\nszeregu; ten bowiem posiada każdy.\n(Duchy kierujące i ich narzędzia) Drugi rodzaj duchów jest brutalniejszy, wymaga bardziej poddańczych\nnarzędzi; ich znajomość ludzi jest zwykle o wiele mniejsza, pogarda ludzi większa niż u duchów wymienionych\nna początku, ale maszyna, którą budują, pracuje zazwyczaj lepiej niż maszyna z warsztatu tamtych.\nWszędzie, gdzie usiłuje się wznieść jednostki do wysokości nadludzkiej, rodzi się też skłonność\ndo przedstawiania całych wartsw ludu jako grubszych i niższych niż są rzeczywiście.\nLos ludzki jest urządzony na szczęśliwe chwile - w każdym życiu są takie chwile - lecz nie epoki szczęśliwe.\n(Religia i rząd)\nReligia sprowadza pokój ducha na jednostkę w czasach strat (...)\nWszędzie gdzie dla człowieka światłego stają się widoczne konieczne lub przypadkowe wady rządu,\nlub niebezpieczne konsekwencje interesów dynastycznych i usposabiaja go buntowniczo, ludzie ciemni będą\nsądzili, iż widzą palec Boży i cierpliwie będą się poddawać rozporządzeniom z góry (w którym to pojęciu\nstapiają sie zwykle boskie i ludzkie rodzaje rządzenia).\nWładza opierająca się na jedności poczucia ludowego (...) bywa ochraniana i uświęcana przez religię, oprócz\ntych rzadkich wypadków, kiedy duchowieństwo nie może się z władzą państwową porozumieć co do ceny\ni wszczyna walkę.\nSerca ludzkie od czasu zerwania z religią odczuwają próżnię i starają się tymczasem w pewien sposób zapełnić\nją oddaniem państwu.\n(...) zwyciężają partie bezwyznaniowe i podkopują, a w końcu po upływie kilku pokoleń, na przykład dzięki\nszkole i wychowaniu, czynią niemożliwym rozmnażanie sie swoich przeciwników.\nSocjalizm dąży do unicestwienia indywiduum, przygotowuje się w milczeniu do panowania za pomocą terroryzmu.\n(Człowiek europejski i zagłada narodów)\nOstatecznie wskutek ustawicznych krzyżowań musi powstać rasa mieszana, rasa człowieka europejskiego.\n(...) sztuczny nacjonalizm jest zresztą tak samo niebezpieczny, jak był niebezpieczny sztuczny katolicyzm,\ngdyż z istoty rzeczy jest stanem gwałtownego przymusu i oblężenia, który nieliczna mniejszość zawiesza\nnad większością i, żeby zachować powagę, potrzebuje podstępu, kłamstwa i gwałtu.\nSkoro chodzi o wytworzenie jak najsilniejszej mieszanej rasy europejskiej, Żyd jest ingrediencją tak samo\nużyteczną i pożądaną, jak każda inna pozostałość narodowa. W okresie średniowiecza właśnie żydowscy\nwolnomyśliciele, uczeni i lekarze podtrzymywali sztandar oświaty i niepodległości umysłu.\nKościół jako instytucja powszechna odpowiadała potrzebom sztucznym, opartym na fikcji , które tam, gdzie ich\nnie było, musiano dopiero wytwarzać (potrzeba odkupienia).\nPrzyjdzie czas, kiedy powstaną instytucje przeznaczone do służenia wspólnym prawdziwym potrzebom\nwszystkich ludzi i usuną w cień i w zapomnienie fantastyczny, pierwotny obraz, Kościół katolicki.\n(Wojna jest nieodzowna) Kiedy Rzymianie ceesarstwa zmęczyli się nieco wojnami, próbowali czerpać nowe\nsiły w prześladowaniu chrześcijan.\nPrzez własność zdobyć potęgę, przez potęgę wolność i godność osobistą.\nOpinie publiczne - osobiste lenistwo.\nWszystkie bardzo indywidualne reguły życia podburzają ludzi przeciw temu, kto je stosuje.\nRadość wspólna, nie cierpienie wspólne, czyni przyjacielem.\nMoże sobie człowiek jak najdalej wybiegać ze swoim poznaniem, wydawać się sobie tak obiektywnym,\njak tylko chce: w końcu nie wyniesie z tego nic więcej nad swoją własną biografię.\nWymagać, żeby nas kochano, jest największą z zarozumiałości.\nNajczęściej niebezpieczeństwo przejechania grozi wtedy, kiedy się właśnie wóz wyminęło.\nMiłość i nienawiść są oślepione ogniem, który w sobie noszą.\nCzyż jesteśmy obowiązani do wierności własnym błędom nawet wtedy, kiedy przejrzymy, że przez tę wierność\nswsemu wyższemu "ja" wyrządzamy szkodę? - Nie, nie ma takiego prawa, nie ma obowiązku tego rodzaju;\npowinniśmy stawać się zdrajcami, popełniać niewierność, ustawicznie zdradzać swoje ideały.\n|antyklerykal agnostyk apostata|\n|prawie jak socjalliberal|\n|europejski (euroatlantycki) szowinista|\nAktualny czas: 28.05.2020, 08:30 Polskie tłumaczenie © 2007-2020 Polski Support MyBB


dieta w cukrzycy ciążowej - Ciąża i poród - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\ndieta w cukrzycy ciążowej olik128\nMam prośbę może ktoś leczył się z powodu cukrzycy i mógłby podzielić sie ze mną dietą jaką stosował. Co jest ważne w tej diecie, czego należy unikać? A moze orientujecie się co grozi dziecku jeśli tej diety sie nie przestrzega? I czy cukrzyca jest wskazaniem do cc? Dziękuję za wszystkie odpowiedzi. Pozdrawiam. 28 tydz. trwa Odpowiedz\nja mam wykrytą cukrzycę w ciąży. prowadzi mnie lekarz-diabetolog\ndieta polega na wyeliminowaniu cukrów prostych a złożone je się co 3 godziny w odpowiednich ilościach\nna czczo i po głównych posiłkach mierzy się glukometrem cukier we krwi (glukometry wypożyczają poradnie)\nczęsto wystarcza sama dieta, ale np u mnie po kilku tygodniach stosowania diety trzeba było wprowadzić insulinę - raz dzinnie przed śniadaniem\nstosuje się taki przelicznik - wymiennik\n1 wymiennik równa się ilość gramów danego produktu, zawierająca 10 gramów węglowodanów\nz poradni dostaje się tabele, które zawierają przeliczniki danych produktów na wymienniki\nśniadanie - 4-5 wymienników\n2 śniadanie - 2-3W\nposiłek przed snem - 1-2W\njeszcze jest kilka innych zaleceń np. nie należy jeść nabiału na śniadanie a owoce tylko do 17\nnie prowadzona cukrzyca może prowadzić do występowania wad wrodzonych u dziecka\nnie jest wskazaniem do cc, chyba że waga jest bardzo duża, co zdarza się również bez cukrzycy\njeśli będziesz miała jakieś pytania to pisz\na jeśli wykryto ci cukrzycę koniecznie zgłoś się do poradni diabetologicznej, dieta typu zero słodyczy to stanowczo za mało\nW którym tyg. wykryto u ciebie cukrzyce? Czy do lekarza diabetologa potrzebne jest skierowanie? Dziekuje za wyczerpujacą odpowiedź. Pozdrawiam.\nJa dostałam od lekarza diabetologa całe jadłospisy i było coraz gorzej: jadłam w końcu sam chleb z sałatą zieloną, a poziom cukru po godzinie - 178! W końcu się wkurzyłam, pochłonęłam na obiad 6 pierogów z mięsem i porcję fasolki szparagowej. I co? - cukier 102! Moja dieta cukrzycowa sprowadzała sie do udek kurczaczych (bez skóry), kaszanki, pierogów z mięsem albo kapustą i grzybami, fasolki szparagowej, sznycli, parówek, arbuzów, ryżowego pieczywa, sałatek warzywnych z fetą, jogurtó beztłuszczowych. Insuliny miałam 5 jednostek na dobę w układzie 2-2-1. Z powodu gestozy mała urodziła się przez cc w 36 t.c., ważyła 2250. Teraz jest fajną zdrową i pulchna dziewczynką. Tu ją możesz zobaczyć: forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=24563441&a=24563441\nBądź na bieżąco z najlepszymi dyskusjami. Polub nas do limes1\na po porodzie po cukrzycy ani śladu??\nbo ja trochę się boję, żeby mi nie została\nDiabetolog dał wskazówki: 1. w dniu porodu odstawiasz insulinę i już nie używasz\n2. po porodzie nadal kontrolujesz cukier rano na czczo, a poten 1 godz. po kazdym posiłku\n3. po cc przez dobę byłam tylko na kroplówkach, więc nie robiłam pomiaru (zresztą cisnienie tak mi szalało, że czasem nie jarzyłam)\n4. potem starałam się badać regularnie i się unormowało\n5. jak poszłam na kontrolę z dzienniczkiem, to lekarz na podstawie tylko samych pomiarów powiedział, ze cukrzyca minęła jak sen jaki złoty (ale zalecił raz w roku krzywą cukrową "dla świętego spokoju"). Teraz nie ciągnie mnie do słodyczy (bo szkoda takiej figury ).\n6. jak ostatnio u internisty miałam badanie cukru (po sniadaniu) i uprzedziłam o tym panią doktor, to wynik i tak wyszedł 85 7. strasznie się martwiłam z powodu tej cukrzycy, miałam jakieś początki depresji z powodu insuliny, ale potem się pocieszyłam: dwa tygodnie po porodzie byłam w formie, bez brzucha - bo dieta. jak wychodziłąm ze spzitala, to połozna skwitowała: jakby nie rodziła!\n8. BARDZO WAŻNE: W SZPITALU NA KAŻDYM KROKU PODKREŚLAJ, ZE MASZ CUKRZYCĘ I ZEBY DZIECKU ZMIERZYLI POZIOM CUKRU!!!! Bo może maleństwo mieć niedocukrzenie, a to jest groźne. Dowiedz się, czy obligatoryjnie noworodkom robią poziom cukru, bo u mnie w spzitalu robią bez wyjątku, czy matka z cukrzycą, czy nie. Mała dostawała kilakdziesiąt jednostek glukozy w pompie i jej poziom cukrów się wyrównał. 9. Na porodówkę weź ze sobą insulinę i nakłuwak - mnie się bardzo przydał, kiedy robili wyniki na fenyloketonurię: nakłuwali dzieciom pięte i stamtąd pobierali próbki krwi. Pielęgniarka kłuła maleństwa jakąś końską igłą (jednorazową, ale wielką). Zaproponowałam swój nakłuwak, zmieniłam igłę i mała nawet nie poczuła, bo zero reakcji. A inne maluszki płakały niesamowicie po tym ukłuciu zwykłą igłą. Odpowiedz\nbardzo ci dziękuję. Niepokoję się czy to nie za późno na leczenie cukrzycy. Jestem w 28 tyg. i byłam dzisiaj u ginekologa, który nawet norm nie znał, tylko powiedział ,że pierwszy raz ma ciężarną z cukrzycą. Spojrzał na mnie a jestem osoba bardzo szczupłą i powiedział, że to niemożliwe. Nawet nie dał mi skierowania do diabetologa.Pozdrawiam- córeczka śliczna. Ja też mam 8- letnią córcię a w brzusiu "niunio".\nGratuluję 8-letniej córusi, moja ma dopiero 9 m-cy ) Od ginekologa wydostań skierowanie do diabetologa albo natychmiast idź prywatnie. Sorr, ale ten Twój gin to jakiś ignorant, cukrzyca nie zależy od tuszy! Na leczenie cukrzycy nigdy nie jest za późno. Jeden wynik to pikuś, powinnaś zrobić krzywą cukrową i z tym wynikiem do diabetologa! I to jak najszybciej! Pozdrawiam\nCo to jest ta krzywa cukrowa? Czy też trzeba być na czczo? Czy pije się glukozę i czy mozna zrobić to badanie w dowolnym laboratorium? Z góry dziękuję za odpowiedź.\nKupujesz w aptece opakowanie 75g glukozy, a w warzywniaku cytrynę. W laboratorium mówisz, że chcesz zrobić krzywą cukrową. Najpierw pobierają ci krew na czczo, po czym dają wodę, w której rozpuszczasz glukozę i wciskasz cytrynę (bez tego nie dasz rady przełknąć świństwa. Cytrynę w domu przekrój, by łatwo było wycisnąć sok do szklanki.) I teraz pobierają Ci krew po 1 godzinie od wypicia i po 2 godzinach od wypicia (mogłam coś nakręcić, bo to dawno było, ale ukłucia są w sumie 3.) Trzeba kwitnąć w tym laboratorium, ale lepiej się upewnić. I do momentu ostatniego pobrania nie można nic jeść ani pić. W zasadzie wszytskie laboratoria to wykonują, więc nie ma problemu. Odpowiedz\nTo ja mam takie badanie zrobione wczoraj. Czy to wystarczy żeby udać się do diabetologa?\nowszem, ale albo musisz mieć skierowanie, albo prywatnie. po prostu przyspieszasz procedurę, bo masz gotowe badanie w garści. Jak masz GG, to podaję mój nr 5378990.\nzadzwoń do poradni, możliwe że przyjmą cię z wynikiem (jeśli jest zły) bez skierowania\na jak nie to upomnij się u swojego ginekologa\na ja piłam bez cytryny\nfaktycznie nic dobrego i w dodatku trzeba szybko wypić\nna koniec miałam już odruch wymiotny\nJeśli jesteś z woj. mazowieckiego - zadzwoń na Karową. Poszłam tam z wynikami\nobciążenia 50g i przyjęli mnie bez problemu.\nDieta w Polsce (a przynajmniej na Karowej) też nie opiera się na kaloriach tylko\nna jednostkach chlebowych. W szpitalu też nie leżałam. I na początku też dają\ndietę bez insuliny. Norma na Karowej jest rzeczywiście do 140, gdzie indziej do\n130. I w diecie nie jest zalecane unikanie węglowodanów - każdy posiłek musi je\nzawierać. Dziennie zalecają 19-22 jednostek chlebowych. I nie zalecają jedzenia\nowoców po 18. U mnie obyło się bez insuliny, mimo że rano czasem miałam cukier >\n90 (zwyle do 95), a parę razy, zanim nabrałam doświadczenia, przekroczyłam 140.\nPotem już zwykle nie przekraczałam 130. Słodyczy czy ciast nie jadłam. Twarożek\npowodował jednak u mnie wzrost cukru, mleka rano wogóle nie mogłam pić.\nPosiłków jadłam 6 - o stałych porach. I rzeczywiście ważna jest aktywność\nfizyczna. Aha, stres też podnosi cukier. U mnie jescze tłuszcz źle wpływał na\n"utylizację" cukru. Córcia ważyła 3450.\nWczoraj dostałam skierowanie do szpitala ale z powodu braku miejsc mnie nie przyjęto. Skontaktowalam się z lekarzem i zaczęłam mniej więcej stosować się do diety, ponieważ jestem już w 29 tyg. a termin pójścia na badania wyznaczono mi na 29 czerwca (o ile będą wolne miejsca). Mam pytanie do osób, które są bądź były na tej diecie. Czy po posiłku też drżały wam ręce, czy czułyście się słabe? Dziekuję za wszystkie odpowiedzi. Pozdrawiam.\n> Czy po posiłku też drżały wam ręce, czy czułyście się > słabe? Dziekuję za wszystkie odpowiedzi. Pozdrawiam.\n2x nie. Wydaje mi się, że powinnaś poinformować o tym lekarza - nie jestem pewna, ale\nmogą to być objawy zbyt niskiego poziomu cukru\nCzy takie wahania cukru są niebezpieczne? Co ja mam zrobić, miejsc w szpitalu nie ma a ja jestem wykonczona. Jak zjem coś czego nie wolno, to spać mi się chce okropnie. Z kolei jak zjem coś dietetycznego to czuję się okropnie- serce mi wali, ręce drżą, ogólnie jestem słaba.\nja nie byłam w szpitalu tylko doktor z poradni mnie prowadzi\nzgłoś się do poradni jeśli jest w twoim mieście a nie czekaj na szpital\na po czym źle się czujesz? za mało pewnie tego jesz\nmogę ci wysłać tabele wymienników\nbędę ci bardzo wdzięczna za tabele. Poradni w naszym mieście nie ma i tu jest problem...\nA jak Ci się spać chce okropnie, to pewnie z kolei cukier za wysoki...\nWysłałam Ci na priva dietę-cud na cukrzycę ciążową. A co takiego dietetycznego jesz?\nmożesz przesłać i mi\nTo są wytyczne + tabelki z wymiennikami, które swojego czasu dostałam na Karowej\n(śmieję się, że to dieta-cud, bo po porodzie ważę mniej niż przed ciążą)\nPrzepisów tam żadnych nie ma. A swojego czasu w empiku kupiłam książkę pt.\n"Zdrowe i smaczne żywienie osób z cukrzycą i ich rodzin" (wydawnictwa lekarskie\nPZWL). Tutaj jest sporo tabelek, dużo przepisów (i przy przepisach od razu\npodane ilość WW). Przepisów możesz poszukać też na forum.diabetica.kylos.pl/\nI tak się specjalnie w te przepisy nie zgłębiałam - obiady jadałam z grubsza\nnormalne (tzn. takie jak jadałam zwykle): jako "wypełniacz" głównie kasze\ngryczane bądź jęczmienna lub ryż brązowy, także makaron i ziemniaki . Do tego w\nmiarę chude mięso lub ryba - na pewno odpadało smażenie w panierce na oleju - i\noczywiście surówka. Kotlety mielone robiłam w ten sposób, że kupowałam np pierś\nindyka, mieliłam + trochę bułki tartej, jajko i przyprawy. Po wymieszaniu i\nulepieniu wrzucam na patelnię, podsmażam, potem dolewam wody i duszę - dodając\nnp koncentrat pomidorowy/cebulę/koperek/warzywa. Rybę robiłam w ten sposób, że\npo przyprawiałam cytryną , pieprzem itp, potem oprószałam maką i wrzucałam na\npatelnię. Można też ugotować rybę w warzywach (wskazane dodanie\npomidorów/koncentratu), upiec w foli. Mięso zwykle gotowałam w warzywach, potem\njeszcze podduszałam w jakimś sosiku (np. cebulowym czy koperkowym). Spagetti też\njadałam (zmielone mięso z piersi indyka podsmażam, potem do tego woda, warzywa,\nkoncentrat, przyprawy typu bazylia/oregano). Jak się poddusi - wykłada się to na\ngorący makaron, można posypać startym żółtym serem. Z powodu cukrzycy po prostu bardziej uważałam na to, jakie mięso jadam (zbyt\ntłuste powodowało od razu wyższy poziom cukru) i jak je przyrządzam. Ryby mogłam\njadać dowolne. Jadałam też czasem naleśniki z mięsem lub kapustą i grzybami (niestety musiałam\nuważać na ilość) czy placki ziemniaczane (robione z dodatkiem mąki razowej,\nsmażone na patelni teflonowej bez tłuszczu).\nRodzinka jadała razem ze mną i jakoś straszliwie nie narzekali.\nDzisiaj jadłam np. na sniadanie 2 kawałki chleba razowego+szynka z indyka+pomidor. Po 2 godzinach jabłko. Po kolejnych 2, czyli 2 śniadanie 2 kawałki chleba razowego z serem+pomidor. Czy mogę zapytać gdzie wysłałaś mi tę dietę i gdzie jej szukać?Z gory serdeczne dzięki.\ni po którym posiłku było ci słabo a po którym byłaś senna??\na jakie miałaś wyniki na czczo i po obiciążeniu glukozą (bo chyba nie napisałaś)\na ser jaki? raczej żółtego nie powinno się jeść\na tabele z wymiennikami doszły?\nTabele nie doszły. A tak wogóle gdzie ich szukać? Senna byłam po kanapce z żółtym serem. A słabo po śniadaniu, czyli 2 kromkach chleba + pomidor. Ja dopiero uczę się tej diety, pozatym nie mam pojecia jakie jest postępowanie w leczeniu cukrzycy. Czekam na miejsce w szpitalu, w którym mają mnie wszystkiego nauczyć.Na czczo miałam 88 a po obciążeniu po 2 godz. 170\ntabele wysłałam ci na adres gazetowy, jeśli nie doszły to podaj inny adres\nzobacz sobie stronę www.cukrzyca.akcjasos.pl/index.php\nnie jedz więc żółtego sera\nile czasu po śniadaniu zrobiło ci się słabo?\njeśli czujesz się taka roztrzęsiona i rozdygotana to zjedz szybko kawałek czegoś słodkiego np. czekolady czy nawet łyżeczkę cukru\na po tym jabłku jak się czułaś?\nbo w sumie 2 godziny po śniadaniu to za wcześnie na jabłko, ewentulanie mogłaś je zjeść na drugi śniadanie po 3 godzinach\nwysłałam na adres gazetowy - jak jesteś zalogowana na forum, spójcz na górę strony:\nBlogi Czat Poczta Usenet i kliknij na pocztę.\nA po jakich posiłkach jest Ci słabo itp?\nJeszcze jedno - może powinnaś wtedy zmierzyć ciśnienie?\nMogłabym też dostać taka diete? Jestem w 22 tyg ciązy i po 1h obciazeniu 50 g glukozy mam wynik 140, wiec o tyle o ile miesci sie na granicy normy. pani doktor polecila diete. Dzieki z gory! Jesli mozesz wyslij na ulinka81@interia.pl\n-- Ja i moje słonko)\ntylko, że ja nie biorę insuliny. Czy w takim wypadku mogę coś zjeść niedozwolonego, co podwyższy mi cukier?\nNa razowiec uważałabym: miałam takie koszmarne wyniki, bo gros piekarni, zeby zyskać ciemny kolor chleba, dodaje do wypieku karmelu. Toż to cukier w czytsej postaci. Jedne stary piekarz zdradził mi tę tajemnicę, kiedy się poskarżyłam, ze wyniki mam kiepskie, a dietę trzymam. Dostałam wtedy od niego bochenek prawdziwego razowca - ciężki jak nie wiem, co. Więc na te wynalazki lepiej uważać. Odpowiedz\nPotwierdzam, mi do tej pory zostało czytanie nalepek na chlebach. W końcu\nkupowałam 1 z 3 "dobrych" w tej samej piekarni.\nJa w pierwszej ciazy mialam cukrzyce, teraz zanosi sie na to samo - i nie odwazylabym sie dawac rad jak ma postepowac inna kobieta z ta sama przypadloscia! Odpowiedz\ndo vialle (i nie tylko)\na czytałaś może od początku??\ndziewczyna nie ma w mieście poradni a do szpitala jej nie przyjęli z powodu braku miejsc\njasne jest, że lekarz ma ją prowadzić a nie my, ale dopuki, tak nie jest to chyba lepiej, żeby wiedziała co może jeść, w jakich ilościach i kiedy\ni prawdą jest, że bez glukometru to bardzo ciężka sprawa\nja np. od pewnego czasu nie mogę jeść ziemniaków bo podnoszą mi cukier i gdyby nie glukometr to bym o tym nie wiedziała, bo przez pierwsze kilka tygodni diety mogłam je jeść\nDo wszystkich, którzy bardzo mi pomogli...\nNawet nie jestem wstanie opisać jak mi pomogłyście.Bardzo Wam dziękuję- jesteście kochane. Wczoraj czułam się fatalnie- o tym już pisałam. Wieczorem kiedy otrzymałam dietę od domki i jakw odrazu wszystko dokladnie przeanalizowałam. Rano zjadlam śniadanie (zgodnie z zaleceniami), potem II i wiecie co czulam się świetnie. Nawet ból po lewej stronie brzucha ustąpił (prawdopodobnie po każdym posilku miałam obciążoną wątrobę). Do pójści do szpitala jeszcze tydzień, ale moze choć troche poprawię cukier. Mam jeszcze jedno pytanie. Mniej więcej o której jadacie posiłki? I czy wodę niegazowaną mogę pić ile chcę?\nRe: Do wszystkich, którzy bardzo mi pomogli...\nwody możesz pić a nawet powinaś dużo (około 2l) i kiedy chcesz\nja na początku zaczynałam od śniadania o 9 ale moja pani dr mnie ochrzaniła\ni teraz o 8 i następne posiłki co 3 godziny a ten ostatni (ja jem jedną wasę z pomidorem albo wędliną) o 22\nJa też dzisiaj zaczęłam od 8 i co 3 godz. Jeszcze raz za wszystko dziekuje domko1.A czy pijesz kawę? Czy Ty już urodziłaś?\npiję słabą rozpuszczalną z płaskiej łyżeczki z mlekiem\ntak, "czytalam moze od poczatku", zbedny sarkazm. Napisalam z intencja zeby osoby, ktore maja klopoty z cukrzyca ciazowa NIE ZASTEPOWALY prowadzenia lekarza radami innych osob, ktore maja cukrzyce, bo to specyficzna choroba. Dzielenie sie doswiadczeniami na jakie pokarmy mozna tak czy siak reagowac i sprawdzanie POD OKIEM LEKARZA czy te rady sprawdzaja sie w naszym przypadku to jedno - a amatorskie ustawianie cukrzycy to drugie. Niektore posty w tym watku brzmia bardzo autorytarnie i jesli ktos sie tym zasugeruje to moze sobie zwyczajnie zaszkodzic. Lekarza nalezy znalezc jak najszybciej zeby nie wiem co, kupic albo wypozyczyc glukometr i oznaczac sie kilka razy dziennie. Kwestie co mozna jesc i w jakich ilosciach powinien konsultowac lekarz. A wszelkie rady osob z cukrzyca nalezaloby traktowac wylacznie orientacyjnie. Mnie cukier skakal wsciekle np po zoltym serze. Wiec wiem, ze nie moge poradzic komus, ze moze spokojnie jesc zolty ser bo on nie ma wplywu na cukier (choc taka jest obiegowa opinia), bo sa osoby, na ktore ma wplyw! Taka jest specyfika cukrzycy. Podobnie kiszona kapusta - sa lekarze i badania, ktore mowia, ze wrecz obniza cukier. Znam osobe, ktora chodzila do diabetologa w ciazy razem ze mna, ktorej kiszona kapusta napedzala poziom cukru strasznie. Odpowiedz\noprócz tego że każda cukrzyca jest inna są pewne stałe zasady do których należy się stosować\nnp. na banacha szkolenie jest prowadzone dla wszystkich nowych ciężarnych z cukrzycą a nie dla każdej z osobna i tym właśnie dzieliłam się z pytającą\nmoja pani dr od razu powiedziała, żeby nie jeść żółtego sera\na sarkazm wziął się stąd, że nikt nie starał się zastąpić lekarza tylko z wiadomych nam przyczyn, pomóc koleżance\nprzecież każda z dziewczyn podkreślała, że należy zgłosić się do lekarza\na nie uważasz, że skoro dziewczyna nie ma na razie takiej możliwości to zawsze lepiej, żeby stosowała się do naszych porad niż jadła tak jak do tej pory???\na jeśli cię uraziłam to przepraszam, ale trochę mnie twoja wypowiedź zirytowała\nno to się dogadałyśmy i okazuje się że mamy podobne zdanie\nDziewczyny ja naprawdę chciałam sie zapoznać tylko z tymi tabelami i zerwać ze złymi nawykami. Jadałam do syta, co chciałam i kiedy chciałam. Spałam non stop prawie po każdym posiłku. Konsultacja z lekarzem jest nieunikniona a te 8 dni do wizyty pozwoli mi na przygotownie sie choć w minimalnym zakresie do diety i do stałych pór w żywieniu. Nawet nie wiecie ile mi pomogłyście. A dietę rzeczywiście ustali lekarz po badaniach. Może choć w minimalnym zakresie wyeliminuję to czego nie należy spożywać a co bardzo lubiłam jeść. Odpowiedz


Prosto z Los Angeles: Victoria Beckham w trenczu Junya Watanabe\nKolejny udany look wielkiej gwiazdy\nW ostatnią niedzielę paparazzi przyłapali Victorię Beckham na lotnisku LAX w Los Angeles. Gwiazda miała na sobie klasyczną dla siebie, wyrafinowaną stylizację. Niewiele dodatków i płaszcz projektu słynnego japońskiego designera Junya Watanabe (Comme Des Garcons) w roli głównej.\nTen niespotykany trencz połączony z peleryną jest elegancki i nieziemsko modny. Wiosenne marzenie, które w Internecie kosztuje, bagatela ok. 6 tysięcy złotych.\nVictoria Beckham połączyła go z czarnymi zamszowymi botkami, zegarkiem na bransolecie oraz oversize’owymi okularami. Czyli „London chic” w najlepszym wydaniu.\nPoniżej w naszej galerii znajdziecie więcej zdjęć tej jakże udanej stylizacji.\nModna Victoria Beckham w stylu szalonych lat 70.\nZ córeczką Harper Beckham spacerują po Londynie\nPaparazzi przyłapali Victorię Beckham w Londynie, gdy ta załatwiała sprawy na mieście. Gwieździe jak zwykle towarzyszyła nieodzowna córka - Harper Beckham , która staje się coraz ładniejsza. Więcej o Victorii Beckham i jej córce przeczytacie tutaj: Victoria Beckham miała na sobie look w stylu lat 70. Wąskie dżinsy zakończone ogromnymi dzwonami, do tego pleciony sweterek, koszula z kołnierzykiem. Wyglądała szykownie i wbrew pozorom bardzo na czasie. Czyżby Victoria Beckham lansowała nową modę? Zobaczcie więcej zdjęć Victorii Beckham:\nNowy tatuaż Davida Beckhama. Zrobił go specjalnie dla córki!\nCzym się zainspirował?\nDavid Beckham i Victoria Beckham uchodzą za jedną z najlepiej dobranych par w światowym show-biznesie. Mają też fajne dzieciaki. Naszą ulubienicą jest najmłodsza z Beckhamów - Harper. Najwyraźniej córka ma duży wpływ na swojego tatusia. David Beckham zrobił sobie ostatnio nowy tatuaż z wizerunkiem... Minionka!!!! A Victoria Beckham wrzuciła to na swój Instagram Pozostaje tylko pytanie: czy ten Minionek zostanie na stałe na ciele Davida :) Podoba Wam się? Zobacz: Uśmiechnięta Beckham w "The Ellen Show". Projektantka nie zna ciała swojego męża? Zobacz na Polki.pl: Victoria Beckham wyprzedaje ubrania córki warte miliony funtów Harper has just added to Daddie's tattoo collection x happy Tuesday in the sunshine! X vb Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika Victoria Beckham (@victoriabeckham) 30 Cze, 2015 o 12:19 PDT\nPosłuchaj, jak śpiewa syn Victorii Beckham. Ale on ma talent! WIDEO\nCruz Beckham będzie gwiazdą sceny jak jego mama, Victoria Beckham?! Piosenkarka i projektantka na swoim Instagramie pokazała urocze wideo ze śpiewającym nastolatkiem. On ma talent! Czy zostanie wokalistą i zrobi karierę na miarę Justina Biebera?! Wideo Victorii Beckham robi furorę. Fani nie mają wątpliwości - ten diament należy wyszlifować. Rzeczywiście, Cruz Beckham ma bardzo przyjemy głos. Zaśpiewał piosenkę Twista ft Faith Evans - "Hope". Wypadł lepiej niż oryginał? Zobaczcie sami i porównajcie. Coś czujemy, że Victoria jest z niego bardzo dumna. Zobacz także: Beckhamowie. W czym tkwi siła najsłynniejszej brytyjskiej rodziny? Cruz Beckham śpiewa. Ma talent?! Super cute Cruz!! @davidbeckham @brooklynbeckham #proudmummy X vb Film zamieszczony przez użytkownika Victoria Beckham (@victoriabeckham) 13 Kwi, 2016 o 7:23 PDT Piosenka w oryginalne. Cruz Beckham z bratem i ojcem, Davidem.