I respect the faith you have in me and I love you for it.: Jedna piętnasta: Tybee Island\nJedna piętnasta: Tybee Island\nTato, dlaczego wciąż nie mogę się do Ciebie dodzwonić? Nie będę próbować kolejny raz, nie mam na to czasu. Mama wysyła mnie do Ciebie na całe wakacje, wyobrażasz to sobie? Wspaniale, jestem wprost zachwycona tym, że spędzę ten czas w takiej dziurze – nie bierz tego do siebie, znasz mnie. Zadzwoń, jak tylko odczytasz tę wiadomość. J.\nDziewiętnastoletnia blondynka ze zrezygnowaniem schowała telefon do najdroższej torebki ze swojej kolekcji. Szybko zarzuciła na ramiona miętową marynarkę, wychodząc z pokoju. Po raz ostatni przed wyjazdem na Tybee Island umówiła się ze znajomymi na kręgle. Ogromnie żałowała, że nie będzie mogła spędzić wakacji w rodzinnym Birmingham z mamą i wszystkimi przyjaciółmi, których tutaj miała. Pani Reed zamierzała wyjechać na całe lato do słonecznej Hiszpanii wraz ze swoim nowym narzeczonym i jego znajomymi. Nie chciała zabierać ze sobą córki, która i tak w ostatnim czasie sprawiała jej same kłopoty. Poza tym, wychodziła z założenia, że skoro zajmowała się Joyce przez cały rok szkolny, należał jej się porządny odpoczynek. Sprytnym i zwinnym ruchem podała pałeczkę byłemu mężowi.\nBlondynka zatrzymała samochód przed klubem, po czym patrząc w lusterko, poprawiła makijaż i nieco zniechęcona weszła do środka. Lubiła spotykać się z przyjaciółmi, uwielbiała imprezować i flirtować z obcymi mężczyznami. Niestety dzisiejszego wieczoru zupełnie nie miała na nic ochoty, coraz bardziej uświadamiała sobie, że już za kilkanaście godzin matka zawiezie ją na lotnisko i na całe lato będzie tak naprawdę uziemiona. Nie spodziewała się, że na Tybee Island znajdzie się ktoś, kto przypadnie jej do gustu, nie było takiej opcji.\nJoyce dokładnie rozejrzała się wokół siebie, szukając swojej paczki. Po kilkunastu sekundach dostrzegła burzę rudych loków należących do Rosalie, która zdecydowanie wyróżniała się z tłumu. Podeszła do stolika, przyglądając się każdemu z osobna.\n– Gdzie Ryan? – zapytała od razu, z nikim się nie witając. W tym momencie obchodził ją jedynie chłopak, którego najwyraźniej nie było w klubie.\n– Chyba nie przyjdzie – odezwała się Claire, przesuwając się nieco w stronę Davida, by blondynka miała gdzie usiąść. – Daj spokój, J. Już dawno powinnaś sobie go odpuścić. Po śmierci ojca stał się innym człowiekiem, a o nas już chyba całkiem zapomniał. Poza tym, co wieczór widuję go przed domem z inną dziewczyną, więc naprawdę nie jest ciebie wart.\nMyślałam, że chociaż przyjdzie się pożegnać, pomyślała Joyce i głośno wzdychając, usiadła obok przyjaciółki. Zamówiła jedynie gazowaną wodę z cytryną, bowiem przyjechała samochodem, a poza tym nie chciała obudzić się nazajutrz z ogromnym kacem, który jedynie przybrałby na sile podczas lotu. Starała się odgonić wszystkie myśli, jakie pojawiały się na temat Ryana i mimo wszystko wieczór z przyjaciółmi mogła uznać za wyjątkowo udany.\n– Weź swój najlepszy i najdroższy aparat i codziennie fotografuj to, co będzie sprawiało ci radość – zaproponował David, spoglądając na blondynkę. – W ten sposób można złapać się na tym, że tak naprawdę banalne rzeczy przynoszą nam najwięcej szczęścia.\n– To Tybee Island – Joyce szczerze się zaśmiała, nie przywiązując większej uwagi do słów przyjaciela. – Tam naprawdę nie ma nic interesującego. Piasek, ocean i dziwaczni mieszkańcy.\nNazajutrz dziewiętnastolatka około godziny szóstej rano znajdowała się już na pokładzie samolotu. Dość chłodno pożegnała się z matką na lotnisku, wciąż mając do niej żal. Wiedziała, że niebawem cała złość z niej spłynie, jednak zdecydowanie potrzebowała na to więcej czasu. Musiała przywyknąć do myśli, że czekało na nią całe lato w miejscu, którego tak naprawdę nigdy nie zdołała polubić. Starała się znaleźć jak najwięcej plusów w tej sytuacji, jednak jedyne co przychodziło jej do głowy to możliwość spędzenia z ojcem więcej czasu oraz większość dni, które powitają ją słonecznymi promieniami. Mimowolnie właśnie ten fakt sprawiał dziewczynie najwięcej radości, bowiem niejednokrotnie miała ochotę wyrwać się z zazwyczaj deszczowej Wielkiej Brytanii. Ale niestety to nie wystarczyło, by w pełni cieszyć się na spędzenie wakacji na Tybee Island.\nBlondynka przymknęła oczy, nakładając jednocześnie na uszy swoje duże, błękitne słuchawki. Nie za bardzo lubiła latać samolotami, często robiło się jej niedobrze i tylko drzemanie oraz słuchanie muzyki było w stanie ją uspokoić. Podróż minęła zaskakująco szybko, choć w Atlancie Joyce musiała zaliczyć jedną przesiadkę, by dotrzeć do Savannah. Stamtąd miał odebrać ją ojciec i czekało ich do pokonania około trzydzieści kolejnych kilometrów, tym razem samochodem. Dziewczyna miała jedynie nadzieję, że nie będzie musiała zbyt długo czekać na mężczyznę, bowiem tego nie znosiła najbardziej.\nJej myśli mimowolnie zaczęły krążyć znów wokół Ryana. Opuściła kraj kilkanaście godzin temu, a chłopak nie odezwał się ani słowem. Joyce wysłała do niego mnóstwo wiadomości, parę razy dzwoniła, jednak on wciąż milczał jak zaklęty. Nie chciała nawet myśleć, że Ry mógł spędzać teraz czas z inną dziewczyną, choć ta możliwość wydawała się najbardziej prawdopodobna.\n– Joy! – dziewczyna usłyszała zdrobnienie swojego imienia i zaczęła rozglądać się dookoła. – Tutaj jesteś, wszędzie cię szukałem.\n– Nie musisz kłamać – westchnęła blondynka, podając ojcu dwie ogromne i naprawdę ciężkie walizki. – Spóźniłeś się, bo jak zwykle coś ci wypadło i niech zgadnę - zapomniałeś zabrać telefonu, prawda?\nJames kiwnął jedynie głową, co spotkało się z cichym śmiechem dziewczyny. Nastolatka przytuliła do siebie ojca, z którym nie widziała się od ponad dwóch lat. W przeciwieństwie do swojej byłej żony, nie był szanowanym i najlepszym prawnikiem, ale otworzył na plaży bar, z którego udawało mu się czerpać jakieś zyski. Niczego nie przyjmował od Alice, po rozwodzie przeniósł się do Stanów, skąd już nigdy więcej się nie wyprowadził. Tybee Island było niegdyś idealnym miejscem, które regularnie odwiedzał z Alice i Joyce podczas każdych wakacji. Mieszkali tutaj jego rodzice, a po ich śmierci James odziedziczył domek i zaszył się w nim na dobre.\n– Jest coś, o czym musisz wiedzieć – zaczął mężczyzna, uważnie przyglądając się obuwiu swojej córki. – Musimy zostawić samochód jakieś trzydzieści minut od domu i przejść plażą. Kiedy po ciebie jechałem, w radiu informowali o tymczasowym zamknięciu wszystkich dróg w tamtą stronę. Starają się usunąć przewalone drzewo z jezdni.\n– Chcesz powiedzieć, że przez pół godziny mam iść w dwunastocentymetrowych szpilkach po piasku? - głos dziewczyny brzmiał nieco bardziej drwiąco niż tego chciała, ale w ostateczności zignorowała to. – I nie próbuj mi wmówić, że mogę iść bez butów, bo doskonale wiem jak wygląda plaża w takich dziurach jak ta.\n– Ale ludzie naprawdę dbają tutaj o porządek, zapewniam cię – James odpowiedział spokojnym głosem, otwierając córce drzwi samochodu od strony pasażera. – Nie nabawisz się żadnej choroby, uczulenia czy czegokolwiek, co sobie uroniłaś, kochanie.\nBlondynka jedynie spojrzała na niego przelotnie, wywracając oczami. Nie zamierzała rozpoczynać z ojcem ostrej wymiany zdań, chociaż i tak obstawała przy swoim. Również z tego powodu nie lubiła przyjeżdżać tutaj jako dziecko. Takich rzeczy się nie zapominało, szczególnie, że Joyce miała bzika na punkcie czystości oraz swojego wyglądu i nie wydawało jej się, że to kiedykolwiek mogło się zmienić.\nPrzez całą drogę panowała cisza, jednak żadne z nich nie przymierzało się do tego, by ją przerwać. James na dobre wsłuchał się w latynoskie rytmy, które obecnie puszczano w jednej radiowej stacji. Natomiast Joyce z lekkim uśmiechem na twarzy przypatrywała się pobliskiej okolicy. Kiedy znaleźli się już na wyspie, dziewczyna rozpoznała małe i skromne domki, zamieszkiwane przez naprawdę uprzejmych ludzi. Na to z pewnością nie mogła narzekać, każdy pomagał tutaj każdemu i rzadko słyszało się o jakichkolwiek nieuprzejmościach czy przykrościach. Joyce musiała przyznać, że ten fakt sprawiał jej radość, bowiem zawsze lubiła przebywać w towarzystwie osób, które były miłe i interesowały się sprawami innych szczególnie wtedy, gdy zachodziła taka potrzeba. Z tego względu dziewczyna mogła liczyć na spokojne wakacje.\nZ rozmyśleń wyrwało ją nagłe zgaszenie silnika. Zorientowała się, że ojciec zatrzymał samochód przed ostatnim domem na tej ulicy. Zobaczyła przed sobą stosunkowo krótką ścieżkę przez gęste zarośla, na końcu której mogła dostrzec ogromne pole piasku oraz słyszała szum fal oceanu. Wysiadła z samochodu, poprawiając swoją nieco wygniecioną śnieżnobiałą sukienkę. Wzięła do ręki czarną torbę, zatrzaskując za sobą drzwi. James zamienił kilka słów z właścicielem posiadłości, po czym bez słowa ruszył przed siebie. Z początku Joyce miała wyrzuty sumienia, że ojciec sam ciągnął jej walizki, jednak w ostateczności uświadomiła sobie, że w obecnych warunkach nie poradziłaby sobie z ani jednym bagażem.\nSilny podmuch wiatru rozwiał na wszystkie strony długie blond włosy dziewczyny, sprawiając, że poruszanie się po plaży stało się jeszcze bardziej trudniejsze i męczące. Joyce została daleko z tyłu, choć ogromnie starała się nie stracić z oczu ojca. Mężczyzna przesunął się bliżej brzegu, gdzie piasek był już udeptany i zdecydowanie lepiej współpracowały z nim obie walizki. Blondynka postanowiła pójść w jego ślady, jednak nie odczuła znaczącej różnicy. Jej stopy cały czas próbowały wykręcić niemiłą niespodziankę, ale mimo to dziewczynie nie pozbyła się niewygodnych butów. Przechodzący obok ludzie, kierowali w jej stronę zdumione spojrzenia, które zazwyczaj ignorowała.\nPo około godzinie w końcu udało jej się stanąć tuż przy ojcu, który wpatrywał się w ocean. Lekko zdyszana odgarnęła z czoła niesforne kosmyki włosów, zastanawiając się, dokąd dotarli. Nie widziała w pobliżu białego domku, jaki zapamiętała sprzed ponad dwóch lat.\n– Opuszczamy plażę? – zapytała entuzjastycznie, na co James uśmiechnął się szeroko. – Tato?\n– Jesteśmy na miejscu – powiedział, wskazując ręką na drewniany domek, wyłaniający się z wysoko rosnących kłębów trawy. Blondynka w ogóle nie zwróciła na niego wcześniej uwagi. – Nie potrzebowałem aż tak wiele miejsca dla siebie, więc przeniosłem się tutaj. Jest cicho, spokojnie i plażę mam na miejscu.\n– Żartujesz sobie, prawda? – w oczach Joyce widoczne było przerażenie na samą myśl, że miała zamieszkać właśnie w takim miejscu. Kiedy ojciec pokręcił przecząco głową, wydała z siebie krzykliwy jęk. – To jakiś koszmar!\nJoyce dostała do swojej dyspozycji największe pomieszczenie w domku, czego w ogóle się nie spodziewała. Cieszyła się jednak, że ojciec przynajmniej starał się ją zrozumieć i robił wszystko, byleby tylko czuła się tutaj jak najlepiej. Była mu za to naprawdę ogromnie wdzięczna, ale nie potrafiła tego idealnie pokazać. Niezbyt dobrze wychodziło jej okazywanie uczuć, chyba że można zaliczyć do tego ciągłe narzekanie, mające na celu zwrócenie na siebie uwagi. Potrzebowała jej, ale nigdy nie odważyła się o nią poprosić.\nKiedy rozpakowała swoje rzeczy, zdecydowała się dokładnie obejrzeć malutką łazienkę, którą miała dzielić razem z ojcem. Nie była przyzwyczajona, by po pomieszczeniu poniewierały się męskie ubrania czy kosmetyki, bowiem w swoim domu w Wielkiej Brytanii łazienka znajdowała się w jej pokoju, każdy miał osobną. Westchnęła ciężko, zauważając, że James zostawił córce trzy puste szuflady. Oczywiście okazało się to niewystarczające, ale Joyce wyciągnęła jedynie najpotrzebniejsze rzeczy do codziennego użytku i poukładała je w wyznaczonym miejscu. Dzięki tym prostym gestom ze strony ojca zmieniła nieco swoje nastawienie i postanowiła postarać się, by nie sprawiać mężczyźnie zbyt wielu kłopotów. Blondynka ponownie rozejrzała się dookoła, uważnie sprawdzając, czy na pewno na ścianach i podłodze nie czaiły się jakieś owady lub inne straszne robaki. Kiedy uznała, że wszystko było w porządku, weszła pod prysznic, rozkoszując się letnim strumieniem wody.\nPrzebrała się w zwiewną, lawendową sukienkę na ramiączkach, bowiem wciąż utrzymywała się wysoka temperatura. Tym razem postawiła na buty na koturnie, chociaż jej stopy w dalszym ciągu domagały się czegoś innego. Niestety, dziewczyna nie mogła sprostać ich oczekiwaniom, gdyż nie wzięła ze sobą niczego na płaskiej podeszwie.\n– Próbowałem dodzwonić się do twojej mamy, ale nie odbiera – powiedział James, kiedy blondynka wyszła z łazienki. – Zjesz tosty z jajecznicą czy po prostu wolisz zamówić pizzę? Droga powinna być już przejezdna.\n– Wystarczą same tosty – Joyce uśmiechnęła się lekko, sprawdzając wszystkie nieprzeczytane wiadomości i nieodebrane połączenia.\n– Jeżeli chcesz, możesz pójść ze mną wieczorem do baru – zaproponował mężczyzna, przyglądając się reakcji córki.\nBlondynka kiwnęła jedynie głową na znak zgody, ciągle zajmując się swoim telefonem. Były wiadomości od przyjaciół, jednak wśród nich nie znalazła żadnej od Ryana. Zrezygnowana odpisała znajomym, że podróż przebiegła bez większych komplikacji, po czym zeskoczyła z krzesła, zwracając się do ojca:\n– Może ja spróbuję zadzwonić do mamy – udała się do swojego pokoju, przymykając nieco drewniane drzwi.\nNie chciała, by James usłyszał niemiłe słowa na temat „mieszkania” w razie, gdyby kobieta zdecydowała się odebrać telefon. Nic takiego się nie stało, a Joyce poczuła lekkie ukłucie w sercu. Dobrze wiedziała, że Alice już od dawna potrzebowała czasu tylko dla siebie i narzeczonego, ale jednocześnie miała wrażenie, że rodzicielka przestała zwracać na nią uwagę. W końcu kiedyś uważała ją za najlepszą przyjaciółkę, do której mogła zwrócić się o każdej porze dnia i nocy. Carter po raz ostatni przyłożyła aparat do ucha, jednak odpowiedziała jej jedynie głucha cisza.\n– Kochanie, tosty gotowe! – usłyszała zadowolony głos ojca, który nieco ją pocieszył.\nOdłożyła telefon na szafkę nocną, jeszcze raz przeczesała grzebieniem mokre włosy, a gdy miała wychodzić już z pokoju, usłyszała znajomy dźwięk przychodzącej wiadomości. Serce zabiło jej mocniej, bowiem na ekranie wyświetliło się zdjęcie Ryana.\nSłyszałem, że wyjechałaś do tej dziury, w której mieszka Twój ojciec. Cóż, baw się dobrze, chociaż naprawdę nie wiem, co Ci odbiło, żeby tam polecieć. Odezwij się jak już wrócisz, zabawimy się. Aktualnie próbuję wyrzucić z łóżka Kate, która najwidoczniej już się w nim zadomowiła. Zabawne. Do zobaczenia, kotku. R.\nOd autorki: Cześć kochane! Znów Was męczę moimi nowościami, ale nie będzie to długa i jakoś bardzo dopracowana historia - taki przerywnik od ff, jakie wciąż piszę. Mam nadzieję, że się Wam spodoba, mam już kilka rozdziałów naprzód, więc nie ma źle. Chciałabym ten rozdział zadedykować Aivalar, która zdała dzisiaj pięknie ustny egzamin! Mówiłam, że moje kciuki zawsze dają radę. Jeżeli ktoś chciałby być informowany - dajcie znać w komentarzu, będzie mi łatwiej przy kolejnych rozdziałach. Dobra, nie przedłużając - żegnam się z Wami i do szybkiego napisania!\nAndrea. 20 czerwca 2014 22:35\nNowe opowiadanie Tess. Nie nadrobiłam jeszcze tajemniczego serca, bo szablony pochłaniają cały mój wolny czas, ale "obiecuję" zrobić to jak najszybciej. Mam nadzieję, że nie będziesz zła :)\nCieszę się, że w tym opowiadaniu Joy nie jest, a w każdym razie ja mam takie wrażenie, rozwydrzoną bogatą panną, która musi mieć wszystko czego zapragnie. Wie, w jakich warunkach żyje ojciec i odnoszę wrażenie, że prędzej czy później przywyknie do nich i wszystko będzie toczyło się w dobrym kierunku.\nSavannah... Pierwsze co mi przyszło do głowy to imię, właśnie Savannah, bohaterki z filmu z Channingiem Tatumem, aaaaghr! Zastanawiałam się nad zaczęciem historii z Amandą i Chan'em... Ale pewnie nikt nie będzie tego czytał zważając na fakt, że miałam chyba 4 nieskończone blogi. Ech... Ja tu o sobie gadam, a tymczasem TY ZACZYNASZ KOLEJNE ŚWIETNIE OPOWIADANIE. Wiem, że będzie świetne, bo ty potrafisz pisać. Też bym tak chciała :c\nkaadoo 20 czerwca 2014 23:15\nNo więc pprzybyłam i tu. Nie żałuję, ponieważ zapowiada się naprawdę wspaniałe opowiadanie.\nCzasami miło jest poczytać coś lekkiego, przyjemnego oraz codziennego.\nOdnoszę wrażenie, że Joyce; bardzo podoba mi się jej imię, czuje się mimo wszystko bardzo samotna i pieniądze wcale jej nie pocieszają.\nMam nadzieję, że dzięki ojcu i pewnie jeszcze komuś zmieni nastawienie i przyjemnie spędzi czas na Tybee Island :)\nInformuj mnie kochana na bieżąco! Z chęcią wrócę po więcej :)\nPozdrawiam ciepło i życzę weny ♡\nM.K Ever 21 czerwca 2014 12:19\nAkurat z Twoimi opowiadaniami jestem na bieżąco, więc mogę pozwolić sobie na zostawienie u Ciebie komentarza. HA! A to fart. ;p\nZacznę od tego co zobaczyłam jako pierwsze, czyli szablonu. I jak tylko moje oko położyło się na nagłówku wiedziałam, że nie polubię głównej bohaterki. Może być sobie pokrzywdzona, może przejść największą przemianę wszech-czasów, ale ja już wiem, że z niej na pewno jest kawał mendy, która ma muchy w nosie. Taki typ człowieka, którego chcesz automatycznie zdzielić patelnią w łeb. Joyce jest napuszona i widocznie naiwna, bo ugania się za facetem, który nie tylko jest chamem i bucem, ale też złośliwym skurwysynem. Egoistyczny do granic możliwości Ryan z pewnością wiedział co robi wysyłając Joyce tego sms'a.\nLaski nie lubię, tatę lubię, ex chłopaka nie lubię, plażę kocham, przyszłego tajemniczego Tylera pożądam.\nKoniec tego sensownego komentarza, bo jak wiesz komentowanie pod pierwszymi rozdziałami nie jest moją mocną stroną, toteż do zoba pod rozdziałem drugim.\nPodoba mi się Tess - nie spierdol tego. xDDD\nSzablon sam w sobie, jak i bohaterowie zachęcili mnie do pozostania tutaj, a teraz jeszcze ta dobra notka. Zdecydowanie w moim guście, bo kocham opisy, a do tego pięknie wszystko współgra.\nNiestety, Joyce nie zyskała mojej sympatii i obawiam się, że nieprędko ją polubię - wydaje się "ach, och" panienką, a takich nie trawię. Zaś od początku moją sympatię zyskał jej ojciec, przyjemna i pozytywna postać - tak go odbieram. Co do Ryana - temu to dałabym do wiwatu.\nEllie. 21 czerwca 2014 19:18\nNaprawdę cieszę się, że wystartowałaś z czymś nowym. Historia wydaje się naprawdę wciagająca, i oczywiście pięknie napisana, co tylko utwierdza mnie w tym, jak bardzo kocham twój styl. Fajnie też, że zdecydowałaś się odstąpić od ff, trochę nowości jeszcze nikomu nie zaszkodziło.\nPo pierwszym rozdziale nie jestem w stanie jeszcze dokładnie określić, czy polubiłam Joyce czy nie. Na pewno jest dziewczyną, która uwielbia kasę, modę i wygodę. Przeważnie w parze z tym idzie brak szacunku i chęć bycia górą, co troszeczkę ujawnia się w bohaterce. Jednak uratowała ją nieco wdzięczność wobec ojca za jego starania. Co do niego, wydaje się być naprawdę sympatycznym człowiekiem i zupełnie różnym od swojej córki. Nie potrzeba mu zbyt wiele do pełni szczęścia i to naprawdę się ceni.\nRayan i Alice nie zdobyli jednak mojej sympatii. Chłopak to najwyraźniej kolejny "zdobywca", że się tak wyrażę, którego raczej nie za bardzo obchodzą uczucia innych. Jego wiadomość do dziewczyny była cholernie wredna, w szczególności że najwyraźniej ta darzy go jakimiś uczuciami. Co do matki dziewczyny... Jakakolwiek nie byłaby Joyce, takie ignorowanie własnej córki nie świadczy o niej dobrze jako matce. Niech już lepiej zajmie się swoim cudownym nowym narzeczonym i nie denerwuje mnie bardziej niż to konieczne.\nNo cóż, nie pozostaje mi nic więcej jak tylko czekać na nowy rodział, który mam nadzieję, że ukarze się jak najszybciej. Szczególnie jeśli masz już kilka rozdziałów w przód. Trzymaj się kochana i dużo weny! x\nm. mellodybell 21 czerwca 2014 23:24\nHej. :* Nie mogłam się powstrzymać od przeczytania tej nowości! Przychodzę z komentarzem nieco później. Przeczytałam ten rozdział już wcześniej, ale niestety nie miałam odpowiednich warunków na to żeby skomentować.\nNowe opowiadanie idealnie pasuje do pory roku – całkiem wakacyjnie. :)\nJoyce wydaje mi się taką troszkę rozwydrzoną nastolatką, która w swoim życiu zaznała za dużo luksusów i przez to tak bardzo marudzi na sytuacje materialną ojca i jego miejsce zamieszkania. Szczerze mówiąc, zupełnie jej nie rozumiem, bo ja z kolei z chęcią zamieniłabym się z nią miejscami, aby pobyć i wyciszyć się na plaży, nawet jeśli miałabym spędzić całe wakacje właśnie w takim niewielkim domku.\nSam moment z tym, jak jej tata ciągnął walizki, a ona dreptała sobie w butach na obcasie po piasku – komedia po prostu, wyobraziłam sobie i całkowicie mnie rozwaliło. Taka panienka. Jeszcze mogłaby zabrać ze sobą jakiegoś małego pieseczka typu York czy Chihuahua. :b Nie wiem, może mam błędne wrażenie na jej temat, ale na taką paniusię mi wygląda.\nMimo wszystko mam nadzieję, że dziewczyna przywyknie do warunków i chociaż odrobinę polubi to miejsce.\nJej relacja z mamą z pewnością diametralnie się zmieniła odkąd jej rodzicielka znalazła sobie faceta. Przynajmniej tak sądzę po tej wzmiance o tym, że kiedyś mogły porozmawiać o wszystkim i o każdej porze. Z jednej strony to zrozumiałe, bo kobieta chce ułożyć sobie życie, ale nie powinna też zapominać o tym, że ma córkę. Oczywiście, zasługuje na odpoczynek, jak każdy z resztą, ale to nie oznacza, że powinna przestawać się martwić. Moja mama z pewnością wykonałaby z milion połączeń, czy dotarłam na miejsce, jak się czuję itp. xD\nNie do końca zrozumiałam kim jest dla dziewczyny Ryan. Czy to jej chłopak? Może przeoczyłam jakoś. Musisz mi wybaczyć, bo mam teraz taki czas, że kompletnie nie myślę. W każdym razie ten Ryan jakoś mi nie odpowiada już od początku.\nNo cóż, uciekam. Mam nadzieję, że Joyce dozna jakieś porządnej przemiany, zakocha się w kimś wspaniałym i aż będzie jej żal wyjeżdżać. :D\nCzekam na następny rozdział, wspaniałe opowiadanie, świetny pomysł !!! Jak ja Ci zazdroszczę, nie zdajesz sobie nawet z tego sprawy, jak bardzo! Zdolniacha!\nAch i szablon piękny!!!!\nOczy w Sepii. 22 czerwca 2014 12:09\nO matko, chyba zabije tego Rayana! Co za bufon jeden! Tak otwarcie piszę o Kate!? Imbecyl. No dobra, wypada skomentować też resztę znakomitego rozdziału. Powiem może na początek, że uwielbiam takie wakacyjne klimaty, wyspa, domek na plaży, małe miasteczko - kocham, kocham, kocham. Joyce na pewno przeżyje niezapomniane wakacje, chociaż teraz trochę się krzywi. Jej ojciec wydaje się być wspaniałym człowiekiem, w przeciwieństwie do matki. Rozumiem, że chcę pobyć sama z narzeczonym, ale jakoś tak okrutnie odsuwa od siebie córkę. Nie popieram jej działania, ani trochę! Co do przyjaciół zaś dziewczyny, mam wrażenie, że są jacyś tacy puści, snobistyczni... może się mylę. Czekam jednak na bardziej wartościowych ludzi w życiu panienki Carter <3\nPS: Znalazłam mini błąd: "bardziej trudniejsze" - albo samo trudniejsze, albo bardziej trudne. Nie stopniujemy już stopniowanego rzeczownika. :)\nla cocaina 22 czerwca 2014 18:29\nOm, nie wiem, co sądzić o Joyce. Jest taka zmienna albo to wszystko na pokaz. Raz taka wyniosła, rozkapryszona i w ogóle taka dziewczynka, ale w myślach bardziej dojrzała, szukającego czegoś poważnego w swoim życiu i oczywiście ten żal do matki. Jest w połowie dzieckiem, a w połowie już dorosłą kobietą. Mam nadzieje, że mnie nie zniechęci, bo naprawdę zapowiada się dobra historia nad oceanem * _ * Już jestem zachwycona takimi klimatami. A co do Ryana...hm, cóż albo napisał to specjalnie, żeby dać dziewczynie do zrozumienia, że raczej nici z ich "związku" albo po prostu jest tępym dupkiem i musiał się pochwalić. Hm, ciekawe czemu stawiam na to drugie?:D\nCzekam na dalej i pozdrawiam! :)\nAivalar 23 czerwca 2014 20:32\nAwww, dziękuję Ci bardzo za dedykację! Zdałam ten koszmarny egzamin między innymi dzięki Tobie, zawsze we mnie wierzysz :D Zobaczysz, że będziesz tak samo zadowolona ze swoich maturalnych wyników <3\nPrzyznaję bez bicia, że bardzo zaskoczyłaś mnie tym pierwszym rozdziałem, mówię tutaj o samej głównej bohaterce. Nie spodziewałam się, że stworzysz kogoś tak... pustego XD Wybacz, ale to z braku lepszego słowa, po prostu w życiu bym nie przypuszczała, że Joyce okaże się taka zapatrzona w czubek własnego nosa. Miss egoizmu może nie jest (jeszcze), jednak z pewnością ta jej przesadna dbałość o wygląd, nieustanne kaprysy i troska o własną wygodę potrafią doprowadzić do szewskiej pasji. Mimo tego czuję, że to właśnie dzięki takiej osobowości głównej postaci to opowiadanie będzie bardzo barwne i ciekawe :D\nW sumie co ja się dziwię, że Joy jest jaka jest, skoro jej własna matka postanowiła kompletnie olać córkę i pojechać sobie na wakacje z nowym narzeczonym. Nie poznałam bliżej tej kobiety, aczkolwiek ona również wydała mi się bardzo samolubna. Domyślam się, iż Joyce ma trudną osobowość, przez co nawet matka, która powinna się cechować bezwarunkową miłością może mieć czasem serdecznie dosyć, ale tak czy siak wydało mi się to dość... niemiłe. Tyle, że w przeciwieństwie do Joyce ja byłabym zachwycona perspektywą spędzenia lata w takim miejscu jak Tybee Island. Mimo że dziewczyna idzie w zaparte, jestem przekonana, że spędzi naprawdę przyjemny czas. Co prawda szkoda, że z dala od przyjaciół - pomijając Ryana, bo jak na moje oko jest zwykłym dupkiem - ale w towarzystwie ojca i może jakichś nowych znajomych?\nPoza tą całą otoczką nadętej panienki dostrzegłam, że Joyce naprawdę dobrze się czuje u boku swojego taty. Co prawda sam "spacer" po plaży (serio dziewczyno, wiedziałaś dokąd lecisz i nie wzięłaś żadnych płaskich butów, tylko same szpilki i koturny?) i dom, w którym zamieszkał, nie zachwyciły jej, jednak dobrze się z nim dogaduje, a to zawsze jakiś plus. Powtórzę się: ja na jej miejscu byłabym po prostu przeszczęśliwa. Jak na razie Tybee Island wydaje się bardzo przyjemne, nieco egzotyczne, dlatego z przyjemnością spędziłabym tam wakacje. Joy jeszcze się przekona, że to będzie wspaniałe lato, jestem o tym przekonana. Zresztą jej tata bardzo się stara, jest w tym wszystkim na pewno kochany i wbrew pozorom te jego drobne zabiegi na pewno sprawią, że córka poczuje się nieco raźniej w pozornie znienawidzonym miejscu.\nNajbardziej z całego rozdziału podobała mi się zwłaszcza końcówka, w której pokazałaś, że mimo tej maski zadufania i dumy Joyce ma również swoją wrażliwość. Mam nadzieję, że jej mama wcale nie zamierza bez końca jej unikać, wakacje należą się każdemu, ale przecież Joy, mimo dziewiętnastu lat, potrzebuje matki. Mam nadzieję, że kobieta się opamięta i nie zapomni o tym. Jeśli zaś chodzi o Ryana... Serio? Ten jego sms sprawił, że dosłownie załamałam ręce. Widzę, że to taki typowy lovelas, co to uważa, że może mieć każdą, bo przecież żadna mu się nie oprze. Niech Joyce da sobie z nim święty spokój, trafiła na wyjątkowego debila i lepiej, żeby przekonała się o tym jak najszybciej.\nBardzo się cieszę, że publikujesz nowe opowiadanie, jestem bardzo ciekawe, co tym razem dla nas przygotowałaś ^^ Oczywiście będę Cię wspierała przy pisaniu tej historii i już teraz czekam na rozdział drugi <3\nSnooki 24 czerwca 2014 11:34\nJoyce to typ dziewczyny, którego nienawidzę. Pusta panienka w dodatku kasę na fajne ciuchy ma. Panoszy się i musi zwracać na siebie uwagę. Mimo to myślę, że boli ją zachowanie Alice. Jest jej córką, a ona po prostu się jej pozbyła, by móc spędzić sobie upojne wakacje w objęciach nowego kochanka. Miło, że pomyślała o córce, serio -,-. Z drugiej zaś strony, Joyce w końcu zobaczy się z ojcem. To smutne, że nie widzieli się aż dwa lata... Chociaż dla Joyce to pewnie nic takiego. Przynajmniej nie musiała męczyć się na plaży w szpilkach xD.\nNie mogłam uwierzyć, że Joyce nie zdjęła tych cholernych szpilek na plaży. Przecież mogła sobie nogę złamać! Co za nieodpowiedzialność... Po prostu zadziwia mnie jej tępota, serio. Gdyby tylko dotknęła stopami tego piasku od razu by jej odpadły albo oblazłyby ją paskudne robaki. O, tak! Dokładnie to by się stało, Joyce, więc dobrze zrobiłaś! Oczywiście to ironia -,-. Tak mi ta dziewczyna działa na nerwy, a to dopiero pierwszy rozdział. Co będzie potem? xD. No, ale przynajmniej nie narzekała na tosty i jej ojciec nie musiał wydawać fortuny na pizzę.\nRyan to skończony dupek i Joyce powinna jak najszybciej dać sobie z nim spokój. Już lepiej by było jakby naprawdę nie odzywał się do J. Na cholerę pisał jej takiego paskudnego SMS-a?! Żeby zrobić jej przykrość?! Palant jeden! Niech mu ten penis zwiędnie, ot co! ;x. Mam nadzieję, że kiedyś spotka go porządna nauczka za to, jak krzywdzi biedne dziewczyny.\nZaczyna się super, a historia przypomina mi "Ostatnią piosenkę" Sparksa :D. Jestem ciekawa, czy tych podobieństw będzie więcej. Czekam na nowość <3.\nUlotna 2 lipca 2014 22:55\nJa tam się będę streszczać, jeśli chodzi o komentarz. Skupię się raczej na konkretach.\nTrafiłam na "melody fall" zupełnie przypadkowo i, przyznaję, zaczęłam czytać tylko ze względu na Gasparda, którego obsadziłaś w roli Tylera. Uwielbiam tego aktora.\nTeraz przejdę do Joyce. Iluś tam centymetrowe szpilki, przesadne dbanie o wygląd, lęk przed spartańskimi w jej mniemaniu, warunkami... No, jest po prostu zachwycająca! :D Żartowałam. Czy panna Joyce może być jeszcze bardziej irytująca niż jest już teraz? Aż boję się pytać. Pomyślisz pewnie, że to wstęp do krytyki. Ja natomiast odpowiem: nic z tych rzeczy. Carter to jedna z tych postaci, które mają spory potencjał, jeśli chodzi o ewentualne przyszłe zmiany w osobowości. Nie liczę oczywiście na to, że od razu uwrażliwi się na innym punkcie niż swoim;), ale tak sobie myślę, że zachowanie Ryana bez wątpienia odciśnie na niej jakieś piętno.\nA przynajmniej wierzę, że tak będzie.\nPS: nie mogę się doczekać Tylera.\nNogitsune 20 września 2014 11:30\nA więc przeczytałam jedynkę. Trochę zdziwiłam się brakiem prologu, jednak może tak jest nawet lepiej? Sama mam problem z prologami, no bo to największa zachęta dla potencjalnego czytelnika, a jeśli wychodzi coś na kształt ścierwa, dopasowując się do dobrego opowiadania to hej, coś tu jest nie tak. Ale dobrze, że rzuciłaś nas na głęboką wodę. Tak jest ciekawiej. Co do samej treści:\nNie czytałam zakładek, postanowiłam tym razem zdać się na samą treść. Chociaż bohaterów mam na szablonie i tak staram sobie ich wyobrazić. A więc treść...\nJeszcze nie wiem, czego się spodziewać. Jest dziewczyna, wyjeżdżająca na wakacje, które z góry przekreśla, jej chłopak buc, samolubna matka i bardzo miły ojciec. Mamy ocean, mamy domek na plaży, mamy bar... Lubię takie klimaty. Lato, bryza, piasek między nogami. Po prostu uwielbiam opowiadania, których scenerią są nadwodne miasta. Atlanta - i już widzę Pamiętniki Wampirów. Upss... No ale....\nBohaterowie. Co mogę o nich powiedzieć. Na pierwszy ogień pójdzie rzecz jasna główna bohaterka:\nJoy (to imię mi się tak źle kojarzy! Jezuu, czytam świetną książkę i tam jest taka sucza wietnamska o imieniu Joy. Niech wpadnie do wulkanu!) Ale o tej Joy nie mam jeszcze konkretnego zdania. Trochę mnie drażni, z drugiej strony wzbudza współczucie... Zgadzam się z tą rudą (zapomniałam imienia xd), powinna dać sobie spokój z Rayanem. No i sprawia wrażenie takiej pannicy. Napuszona Cyzia, jednak plus, bo nie zmieszała z błotem chatki-puchatki Jamesa, tylko doceniła jego starania. No ale współczuję matki... Zobaczymy co z niej wyjdzie. Merysucz or fajna laska!\nRyan (kolejne imię z książki! Ryana tam bardzo lubię i shippuję co z Susaną! Omg, nieważne...xd) No ale Ryan mnie zdenerwował. Okej, ojciec mu umarł, rozumiem, jednak to nie upoważnia go do bycia żigolakiem. Zachowuje się okropnie w stosunku do swojej dziewczyny. Powinien zostać rzucony, a wcześniej zmieszany z błotem. Nieważne czy fizycznie, czy słownie ;)\nAlice - wyjdź. Po pierwsze nienawidzę tego imienia. Każda bohaterka z nim mnie denerwuje, bo jest albo suką, albo Merysuką.Tu nie jest inaczej! Sorry Alice, albo zmienisz stosunek do córki, albo wypadasz ;) #biczfejs.\nJames - jedyna postać, do której zapałałam szczerą sympatią. Ma magnetyczny charakter i tego się trzymajmy. Miły facet, mam nadzieję, że podaruje córce trochę ciepła rodzinnego, którego brakuje jej przy matce.\nNo, to by było na tyle. Teraz zabieram się za sprzątanie swojego syfu, ale z pewnością wpadnę jeszcze dziś, bądź jutro przeczytać rozdział II ;)\nZ pozdrowieniami Nogitsune z darkness-of-the-soul.blogspot.com\nPs: Gdyby zachciało Ci się czytać moje opowiadanie (bo widziałam taką chęć w jednym komentarzu xd) to przestrzegam, że jest ono... Hmmm, księdza egzorcysty mi nie załatwiaj ;) xd


Analizowanie i rozwiązywanie problemów związanych z osiąganymi wynikami pracy. Poniżej przedstawiam metodologię w jaki sposób postępować z pracownikiem w przypadku oceny jego osiągnięć. Określ rozbieżność między pożądanymi a osiąganymi wynikami pracy. Podstawą do realizacji tego kroku jest jasne zdefiniowanie kryteriów oceny wyników na początku okresu rozliczeniowego. Im bardziej szczegółowo określimy, co oczekujemy od pracownika tym […]\nSzef się czepia, pracownicy nie rozumieją – jak czytać komunikaty\nCzęsto na warsztatach z zarządzania zespołem słyszę od uczestników komentarze na swojego przełożonego: „szef się czepia”, „szef ma pretensje”, „szef mnie nie lubi”. Ci sami uczestnicy będąc w roli szefa mówią: „pracownicy mnie nie rozumieją”, „stają okoniem”, „denerwują się gdy do nich mówię, a ja im tylko tłumaczę z jakiego powodu jest to takie ważne”. […]


Live chat w sklepie internetowym - jak działa?\nLive chat - anonimowo, czyli swobodniej\n(Nie)zwykły konsultant, czyli moc live chatu\nKlient pozostawiający ślady na live chat\nSprzedaż to coś więcej, niż tylko kupuję - płacę i sprzedaję - zarabiam. Jeżeli komuś wydaje się, że właśnie tak wygląda rynek, zwłaszcza internetowy, to czas, by spojrzał obiektywnie i bardziej krytycznie na cały model sprzedaży. Pomimo że e-commerce to świadczenie usług drogą internetową, za sprzedażą stoi człowiek, który jest odpowiedzialny za sprawność całego procesu. Tłumaczenie, że rozmowa z klientem w e-sprzedaży jest znacznie utrudniona, zwyczajnie mija się z prawdą. Jedną z możliwości nawiązania kontaktu z odbiorcami jest live chat, który sprawia, że można mówić wręcz o braku jakichkolwiek barier.\nZ live chatem nie zaprzyjaźnił się jeszcze każdy sprzedawca. Mimo że jest dość znany, nadal pozostaje w cieniu mailingu czy formularzy kontaktowych, nie mówiąc już o kontakcie telefonicznym, który od lat jest jedną z najczęściej praktykowanych metod.\nLive chat pozwala na rozmowę z klientem w czasie rzeczywistym. Nie czeka on na odpowiedź nawet kilku dni jak w przypadku maila. Są sprawy niecierpiące zwłoki, a jednak nie zawsze firmie śpieszy się z odpowiedzią. Statystyki mówią same za siebie - 18% wszystkich użytkowników live chatu dokonuje zakupu w sklepie internetowym, a 30-40% z nich przyznaje, że kupuje więcej. Spójrz, ile w ten sposób może zyskać Twoje przedsiębiorstwo, jak podniosą się obroty oraz jak zwiększy się zaufanie klientów do Twojej firmy.\nFaktem jest, że klient nie lubi czekać. Przypomnij sobie sytuację, kiedy jesteś w sklepie w godzinach szczytu, kiedy połowa miasta nagle decyduje się na zakupy, stoisz w kolejce przez 40 minut albo czekasz pół godziny na poradę lub pomoc ze strony ekspedienta. Nawet najspokojniejszy człowiek może stracić w takiej sytuacji cierpliwość.\nWyobraź sobie, że Twój klient chce kupić w Twoim sklepie bluzkę i akurat nie ma obecnie dostępnego interesującego go rozmiaru. Chce się dowiedzieć, kiedy będzie możliwość kupienia tego produktu właśnie w jego rozmiarze. Wysyła zapytanie drogą mailową i czeka na odpowiedź 2-3 dni, a niekiedy nawet tydzień. To znacznie dłużej niż pół godziny w supermarkecie czy butiku. Sam teraz rozumiesz, dlaczego tak ważne jest, aby reagować na potrzeby klienta natychmiast. Nie chodzi tu jedynie o jego irytację, ale o Twój profesjonalizm.\nLive chat umożliwia stały kontakt z klientem. On zadaje pytanie, a Ty od razu odpowiadasz. To aplikacja przydatna nie tylko w momencie, gdy użytkownik chce się dowiedzieć o dostępność towaru, ale także kiedy już zdecydował się na zakup i ma problemy podczas procesu zakupowego. W każdej chwili może zwrócić się do Ciebie z zapytaniem i otrzymać pomoc. Ty nie masz zapchanej skrzynki mailowej i nic nie umknie Twojej uwadze, a klient nie czeka na odpowiedź i może szybciej skorzystać z Twojej oferty.\nKorzystając z live chatu, klient nie musi podawać swoich prawdziwych danych, czyli imienia i nazwiska. Może ukryć się pod pseudonimem lub ograniczyć się do imienia. Jego tożsamość nie jest weryfikowana i to może spowodować, że użytkownik będzie czuł się swobodniej w kontakcie z Tobą. Wiele osób, które robią zakupy przez internet, ceni sobie prywatność i jeżeli nie muszą, nie ujawniają swoich danych. Rozmowa przez live chat nie jest rozmową biznesową i oprócz tego, że trzeba wykazać się wysoką kulturą osobistą, nie ma żadnych ograniczeń. Należy robić wszystko, aby dystans pomiędzy sprzedawcą a klientem był w maksymalnie skrócony (oczywiście nie mówimy tutaj o relacji koleżeńskiej, ale partnerskiej). Dzięki takiej komunikacji zostają pominięte wszystkie formalne sprawy związane z przedstawianiem się i podawaniem swoich danych - liczy się natychmiastowa pomoc, a nie długie rozmowy, które jedynie wydłużają cały proces zakupowy. Kontakt ma być szybki i przede wszystkim przynoszący konkretne rozwiązanie.\nDecydując się na wdrożenie aplikacji live chat, trzeba liczyć się z zatrudnieniem dodatkowych pracowników. Przecież ktoś zawsze musi być dostępny dla klientów i udzielać im odpowiedzi na zapytania - niedopuszczalna jest sytuacja, w której użytkownik wyśle wiadomość, a po drugiej stronie nikogo nie będzie. Oczywiście, nie musi być to praca 24 godziny na dobę 7 dni w tygodniu, co jednak spotyka się w przypadku niektórych firm. Można ograniczyć się do 8 godzin przez 5 dni w tygodniu, ale musi to być realna gotowość do udzielenia klientowi pomocy, a nie jedynie obietnica.\nDobry konsultant live chat musi wyróżniać się na pewno:\numiejętnością szybkiego reagowania,\ndoskonałą znajomością oferty firmy - przeglądanie oferty w trakcie rozmowy z klientem niepotrzebnie ją wydłuża,\nznajomością współczesnej technologii - panika w momencie problemów z aplikacją nie może wywoływać chaosu,\npoczuciem humoru, co również jest istotne i cenione w obecnych czasach,\nkomunikatywnością, w końcu jego praca polega na komunikacji z klientami. To właśnie od niego w dużej mierze zależy, w jaki sposób będzie postrzegana firma i czy klienci będą chętnie powracać na naszą stronę.\nW e-commerce bardzo istotne jest analizowanie i śledzenie statystyk. Klient pozostawia na live chacie wiele śladów, a my możemy to skutecznie wykorzystać. Dowiemy się, w jaki sposób trafił on naszą stronę, jakie produkty przeglądał i ile czasu przebywał w naszym serwisie. Wbrew pozorom to bardzo ważne informacje - pozwalają na prezentowanie klientowi produktów, które dostosowane są do jego zainteresowań. Możemy mu w ten sposób pomóc odnaleźć to, czego szuka.\nTakie analizy pozwalają również bardziej szczegółowo zdefiniować naszą grupę odbiorczą. Wiemy, jakie osoby wchodzą na naszą stronę, co pozwala na dostosowanie zarówno oferty, jak i samego sposobu kontaktu z nimi do ich preferencji oraz grupy wiekowej.\nPoprzez live chat integrujemy się ze swoimi klientami, dajemy im poczucie bezpieczeństwa w dokonywaniu zakupów oraz wykazujemy się profesjonalizmem. To wpływa na to, w jaki sposób jesteśmy odbierani przez użytkowników. Rezygnacja z live chatu to zatrzaśnięcie klientowi drzwi. Naszym zadaniem jest się na niego otwierać, a nie przed nim uciekać.


Artykuły o tematyce prawniczej na bloga | useme.com\nArtykuły o tematyce prawniczej na bloga\nZlecę napisanie tekstów na bloga prawniczego.\nZlecenie obejmuje przygotowanie 6 tekstów o tematyce z zakresu prawa polskiego. Tematyka dowolna, lecz preferowany byłby podział: 3 artykuły skierowane do osób fizycznych oraz 3 artykuły kierowane do przedsiębiorców.\nTematyka może obejmować nowości lub zmiany w prawie polskim.\nWielkość tekstu: ok 5000 znaków.\n6 artykułów specjalistycznych na bloga.


Październik 1, 2019 – Portal outsourcingu IT, usługi informatycznych, webreklamy i biznesu\nMarketing internetowy Październik 1, 2019\nKampania AdWords- na czym to polega?\nObecnie, różnego rodzaju kampanie reklamowe w sieci cieszą się dużą popularnością. Dużo się o nich mówi, co przede wszystkim powinno zainteresować świeżo upieczonych przedsiębiorców. Nic w tym dziwnego, że stały się tak popularne- często pozwalają rozreklamować niejeden interes i zachęcić spore grono użytkowników do zakupu produktów bądź też do skorzystania z oferowanych usług. O ile samo założenie konta w usłudze jest dla każdego darmowe, a konfiguracja płatności i rozliczeń z Google prosta, o tyle tworzenie bardziej rozbudowanych kampanii może być już bardzo czasochłonne i wymagające specjalistycznej wiedzy o specyfice tego narzędzia. Dlatego też prowadzenie AdWords tak często jest oferowane przez duże agencje reklamowe. O ile początkowo Google AdWords może się wydawać czymś prostym, o tyle trzeba wiedzieć, że ma w sobie ogromny potencjał i daje dużo możliwości- ale trzeba o nich wiedzieć.\nPodstawą każdej reklamy są słowa kluczowe\nTo te słowa, które użytkownicy wpisują do wyszukiwarki w momencie, kiedy chcą coś sprawdzić, zobaczyć, porównać oraz najważniejsze- także i kupić. Podstawą jest więc takie dobranie słów kluczowych, które są często wpisywane do wyszukiwarki, mają charakter sprzedażowy, ale też dobrze oddają profil działalności firmy, oferowane usługi czy sprzedawane towary. Wybrane słowa kluczowe mogą być popularne w całym kraju, na zdefiniowanym obszarze, ale po wykonaniu tłumaczenia można też sprawdzić ich popularność w innych krajach, zwłaszcza jeśli nosimy się z myślą o kampaniach eksportowych. Wybrane słowa kluczowe dzielimy na grupy tak, aby można było utworzyć do nich odpowiednie reklamy. Reklamy tekstowe w samej wyszukiwarce Google to jednak nie wszystko. Bowiem kampanie AdWords to także możliwość wyświetlania kampanii banerowych, reklam wideo w serwisie You Tube czy też możliwość stworzenia kampanii remarketingowej.\nJak więc widać, narzędzie to daje ogromne pole do popisu- na co się więc zdecydować, aby nie wyrzucić pieniędzy w błoto na przypadkowe kliknięcia? W takiej sytuacji najlepiej skontaktować się z kimś, kto będzie w stanie doradzić nam, jaki typ kampanii pozwoli nam na uzyskanie najlepszych statystyk. Jeżeli potrzebujesz takiej pomocy odwiedź: https://brandbay.pl/prowadzenie-adwords-sem. Co ważne, zawsze można też śledzić statystyki efektywności takiej kampanii, aby widzieć, czy faktycznie budżet jest wystarczający. Jednego możemy być pewni- gdyby ten rodzaj reklamy nie był skuteczny, na pewno nie cieszyłby się tak dużą popularnością. Warto więc zapoznać się z przykładami biznesów, które dzięki takiej reklamie w internecie naprawdę zaczęły zarabiać i się rozwijać.


Zdjęcia | Fotograf Ślubny Poznań\nNapisane przez Tomek 6 czerwca 2018\nPolecam! Piękniejszych zdjęć nie mogliśmy sobie wymarzyć. Na zdjęciach widać emocje, ruch, Tomek Twoje zdjęcia mają duszę! Profesjonalizm na najwyższym poziomie.\nWspółpraca z Tomkiem to była niesamowita przyjemność! W trakcie reportażu ślubnego był niemal niezauważalny, na zdjęciach zostały uchwycone najważniejsze chwile, pełen profesjonalizm!! Niezwykła cierpliwość i kreatywność w trakcie sesji ślubnej.Zdjęcia są przepiękne, bardzo naturalne i kolorowe. Dziękujemy!! Gorąco polecamy!\nAparat w dłoni Tomka jest niczym czarodziejska laska w rękach Gandalfa - tu rodzi się po prostu FOTOGRAFICZNA MAGIA !!! Człowiek z ogromną pasją i doświadczeniem, bardzo elastyczny, profesjonalny, świetnie współpracujący, jego zdjęcia - fenomenalne, całość wyszła po prostu \_"łaauuuu\_" !!! Dziękujemy Tomku !\nPolecamy z całego serca Tomka na uwiecznienie tego najpiękniejszego dnia w życiu. Zdjęcia, które otrzymaliśmy są tak piękne, ale przede wszystkim oddają piękno tego dnia Podczas sesji Tomek wykazał się taką kreatywnością i pomysłem, że niektóre zdjęcia są wręcz jak z bajki Szczerze polecamy I jeszcze raz dziękujemy.\nPOLECAMY z czystym sumieniem !!!! Tomek wykonuje kawał świetnej, profesjonalnej roboty będąc przy tym przemiłym człowiekiem. Jego zdjęcia są piękne i niepowtarzalne. Tomku jeszcze raz serdecznie dziękujemy. Monika i Marcin\nTomku! Chcielibyśmy ci serdecznie podziękować za ostatnie pół roku wspaniałej współpracy! Fenomenalne ujęcia, rewelacyjne wykonanie i uwaga poświęcona detalom to coś czego, nie można ci zapomnieć! Zdjęcia wykonane przez Ciebie są niezwykła pamiątką dla nas oraz uwiecznieniem naszej miłości. Począwszy od sesji narzeczeńskiej po reportaż ślubny i sesję ślubną, stworzyłeś niezapomniane obrazy zarówno dla nas jak i naszej rodziny. Za każdym razem z podziwem i zachwytem oglądamy nasz album i cieszymy się, że towarzyszyłeś nam w tak ważnym i wyjątkowym ( piekielnie gorącym) dla nas dniu! Dzięki Tobie możemy się cieszyć z przepięknej pamiątki naszego ślubu! Jesteśmy pod wielkim wrażeniem efektów twojej pracy. Jeszcze raz dziękujemy, zwłaszcza za czas poświęcony nam oraz odpowiedzi na wszelkie pytania. Polecamy i będziemy polecać! Pozdrawiamy, Natalia i Wojtek.\nPo długich poszukiwanich fotografa, który uwieczni nasz najważniejszy dzień trafiliśmy na Tomka. Co za szczęście!!! Już po pierwszym spotkaniu, gdy pokazał nam swoje zdjęcia wiedzieliśmy że nikogo innego nie chcemy. Byliśmy oczarowani fotografiami pełnymi uczuć i emocji. Tomasz to człowiek przemiły, uśmiechnięty, czuć, że kocha to, co robi i robi to z pasją. Pracuje niezauważalnie ale za to z jaką skutecznością! Oglądając nasze niewyobrażalnie piękne zdjęcia zastanawialiśmy się \_"jak on to zrobił, kiedy to zrobił?\_". Wertując karty naszego albumu na zmianę ryczeliśmy ze śmiechu i uroniliśmy łezkę wzruszenia. Polecamy z całego serca!!!!!!!! Tomku dostaliśmy od Ciebie nie tylko zdjęcia, przede wszystkim wspomnienia, które zostaną do końca życia tak pięknie uwiecznione. Twórz takie dzieła jak tylko długo bedziesz mógł! Dziękujemy!!! Naprawdę dziękujemy. Rodzinka ogląda i zbierają szczękę z podłogi. MISTRZ!!!! Pozdrawiamy ciep\nTomku, od 2h oglądamy zdjęcia (przyszły o godz.15.00) Są przepiękne, nie możemy się napatrzeć i jeszcze raz dziękujemy! Nie obyło się bez łez, ale tych radosnych oczywiście. Polecamy Ciebie wszystkim znajomym!\nPięknie, pięknie i jeszcze raz pięknie. Co chwila tylko na zmianę z Damianem wykrzykiwaliśmy o... o... o... Nie myśleliśmy, że zdjęcia będą mogły wywołać w nas takie emocje. Od samego początku wiedziałam, że zdjęcia oddadzą czar i magię tego naszego dnia. Video wypadło by przy Pana fotoprezentacji blado. Wspaniale uchwycił Pan każdą sekundę. Dziękujemy\n– Fotograf Ślubny –


Domowe kostki rosołowe - Analiza Smaku - Tutaj liczy się smak!\nNiestety wiele osób używa kupnych kostek rosołowych, które zawierają mnóstwo tłuszczu, soli i bardzo złych substancji. Nie mają w sobie żadnej wartości odżywczej. Opamiętajmy się i omijajmy je szerokim łukiem! Są bardzo złe i nie dają naszemu organizmowi nic dobrego. Zamiast tego możemy sami w domu przygotować ich zdrowsze wersje. I to przy wykorzystaniu tego, co nam pozostało po gotowaniu domowego bulionu (tutaj) lub niedzielnego (i nie tylko) rosołu. A takie domowe kostki rosołowe to prawdziwy skarb i istna bomba, która niesamowicie podkręca smak potraw\nBędziemy potrzebowali wszystkie warzywa, które wykorzystaliśmy do ugotowania bulionu (marchew, seler, pietruszka, por, cebula oraz natka pietruszki) oraz odrobiny bulionu (jedna-dwie chochle). Jedyne co powinniśmy zrobić to zblendować warzywa z dodatkiem płynu (nie za dużo, powinniśmy uzyskać papkę o bardzo gęstej konsystencji). Do uzyskanej papki dosypujemy około dwie łyżeczki soli, odrobinę pieprzu i kurkumy. Mieszamy i przelewamy do foremek na kostki lodu. Wszystko zamrażamy i wykorzystujemy kiedy mamy ochotę.\nTakie kostki świetnie sprawdzą podczas gotowania gulaszy, zup kremów, sosów do mięsa i makaronu, czy farszy lub pasztetów. Dzięki nim dania smakują o wiele lepiej oraz są o dużo zdrowsze i bardziej aromatyczne. Nie zawierają prawie w ogóle tłuszczu (poza tym, które oddało mięso podczas gotowania bulionu).\nTags: dodatki, jak zrobić, porady, przyprawy


barbie karoca krainy słodkości\nKareta z jednorożcem Barbie™ Dreamtopia zagwarantuje udaną przejażdżkę Barbie® Księżniczce z Krainy Słodkości!\nOtwórz drzwiczki i pozwól lalce zasiąść w środku, by mogła wyruszyć na królewską wyprawę! Jej piękna kareta przypomina najprawdziwszą truskawkę – korona pełni funkcję listków na różowym daszku, zielona, zawijana rama dba o to, by pojazd był przewiewny, różowe drzwiczki zdobią urocze kokardki, a fioletowe koła wirują podczas jazdy.\nPosadź Barbie® wygodnie w foteliku i popchnij karocę lub za nią pociągnij, aby ruszyć na kolejną przygodę. Barbie® Księżniczka może również zaprosić na przejażdżkę jedną ze swoich przyjaciółek, ponieważ kareta ma dość miejsca dla dwojga.\nBiały jednorożec z różowym rogiem, fioletową grzywą i ogonem jest gotowy ponieść wyobraźnię prosto do świata fantastycznych przygód. Uzda i wodze łączą go z fantastyczną karetą. Barbie® Księżniczka jest przepięknie ubrana w różowy, zdobiony cukierkami gorset, zdejmowaną spódnicę z kolorowym, owocowym motywem, buciki i różową tiarę.


Czarnoksiężnik z Krainy OZ - Bydgoszcz / 2016-02-28 11:00 / 10073 - bilety online\nSpektakl Teatru Muza z Łodzi\n28 lutego 2016 o godz. 11:00\nSprzedaż trwa do: 28 lutego 2016 o godz. 10:00\n"Czarnoksiężnik z Krainy Oz" Mamy przyjemność zaproponować Państwu udział w projekcie artystycznym, którego celem jest przede wszystkim zapewnienie niesamowitych przeżyć dzieciom w wieku 3- 11 lat a jednocześnie wpojenie im w odpowiedniej dla ich wieku formie aktywnego udziału w spektaklu muzycznym uniwersalnych wartości: rozum, odwaga, serce i miłość pozwalają osiągnąć w życiu wszystko, o czym marzymy i za czym tęsknimy a najpiękniejszym miejscem na ziemi jest dla nas wszystkich dom, w którym czekają nasi najbliżsi. "Czarnoksiężnik z Krainy OZ" to bajka dla dzieci z piękną oprawą plastyczno - muzyczną. Adaptacja powszechnie znanej baśni o ponadczasowych wartościach: mądrości, miłości, odwadze i tolerancji. Opowiada ona o perypetiach dziewczynki imieniem Dorota, która dziwnym trafem znalazła się bardzo daleko od domu w zaczarowanej krainie pełnej kolorowych kwiatów i bajkowych łakoci. Spotyka tam wielu nowych przyjaciół: Stracha na wróble, który zamiast rozumu ma w głowie kapsle, cyberrobota bez serca oraz tchórzliwego lwa. Z magiczną pomocą gospodarza tej krainy Czarnoksiężnika OZ oraz dzięki mądrości, miłości i odwadze dzieci uczestniczących w spektaklu wspólnymi siłami dają Strachowi rozum, Robotowi prawdziwe ludzkie serce a strachliwemu Lwu iście królewską odwagę. W scenie finałowej padają jednak słowa, że "wszędzie może być pięknie, jeśli się nie tęskni za bliskimi, ale tak na prawdę, to najpiękniej jest tam gdzie jest nasz dom!" Spektakl przygotowany przez Teatr Muza z Łodzi oprawiony jest w piękną scenografię, wzbogacają go bogate efekty sceniczne oraz wspaniała muzyka .\n"przedstawienie ciekawe dla dzieci, choć oryginalna bajka mocno zmieniona"\n"Witam.Ogólne odczucia dzieci n plus.Minusem był dźwięk..zbyt głośno i cena biletów-brak ulgowych lub jakichkolwiek zniżek np.dla wielodzietnych rodzin."\n"Zachęcam do obejrzenia ! "\n"Sztuka ok. Córka była bardzo zadowolona."\n"Bardzo fajna sztuka, zachęcająca młode osoby do wspólnej zabawy "\n"Jesteśmy bardzo zadowoleni z przedstawienia "\n"Spektakl był bardzo fajnie zaaranżowany. Aktorzy i scenografia bardzo fajnie przedstawili tę bajkę dla najmłodszych. Moja córka była bardzo szczęśliwa."\n"Bardzo nam się podobało, córka była zachwycona przedstawieniem."


Włochy: Nie żyje dziennikarz Marek Lehnert - Nasz Swiat\nZmarł Marek Lehnert, wspaniały dziennikarz, człowiek olbrzymiej wiedzy o Włoszech i Watykanie, poeta. O jego nagłej śmierci poinformowała dzisiaj na Facebooku jego żona Sylwia Wysocka. W zamieszczonym dzisiaj po południu wpisie na Twitterze napisała: „Dzisiaj w Rzymie zmarł nagle mój mąż Marek Lehnert. Proszę o uszanowanie prywatności i spokoju mojej rodziny”.\nFot. Twitter/Sylwia Wysocka\nŚmierć Marka Lehnerta jest niepowetowaną stratą dla polskiej kultury. Dziennikarz, erudyta, człowiek wielkiej wrażliwości, od 1975 mieszkał na stale w Rzymie, skąd codziennie dostarczał polskim słuchaczom i czytelnikom wiadomości z Włoch i z Watykanu. Z kolei Włosi zawdzięczali mu informacje na temat tego co dzieje się w Polsce i zachodzących w niej przemian.\nMarek Lehnert pracował w mediach od 1970 roku. Do roku 2000 współpracował z „Tygodnikiem Powszechnym” na którego łamy dostał się po wygraniu konkursu na reportaż. W latach 1980–1984 pracował w polskojęzycznej edycji gazety „L’Osservatore Romano”, do 1993 był watykańskim korespondentem Radia Wolna Europa, a od 1994 do 28 lutego 2017 był korespondentem Polskiego Radia w Rzymie.\nBył współautorem książki „Osiem dni w Polsce” o drugiej pielgrzymce Jana Pawła II do Polski, którą odbył w dniach 16–23 czerwca 1983. Wydał też zbiory poezji, w języku polskim i włoskim.\nW 2019 wydał książkę „Korespondent. Przełomowe wydarzenia, kulisy niezwykłych spotkań, tajemnice życia w Watykanie”.\nRedakcja „Naszego Świata” łączy się w bólu po śmierci Marka Lehnerta z żoną Sylwią oraz ich córką Tosią.\nDanuta Wojtaszczyk i Ania Malczewska\nPrevious article Włochy: Zmiana czasu z zimowego na letni 2020. Pośpimy krócej\nNext article Alitalia wypuściła bilety do Polski online. Uwaga! Te połączenia nie są gwarantowane


Przepis na Chlebek bananowy z czekoladą i bakaliami - kolorowotorcikowo - KatalogSmaków.pl\nNa pewno nie raz miałeś drogi czytelniku, droga czytelniczko tę sytuacje. Kupujesz banany, za dużo, bo zjadasz jednego dnia jeden, drugiego kolejny i dość. Odechciało Ci się, wolisz pomarańcze. A banany leżą, leżą i leżą. Robią się coraz bardziej żółte, z czasem pojawiają się na nich drobne kropeczki, które po upływie następnych kilku dni przeobrażają się w duże brunatno-czarne plany. Zdarza się , że zauważasz je dopiero, gdy skórka zupełnie sczerniała. I co ? Wyrzucasz, bo przecież przejrzałe ... czytaj dalej...\nbanan, pomarańcze, ciasto, czekolada, pieczenie, bananowe, jogurt, jajko, chleb, słodkie, czekoladowa, ciasto bananowe, ciasto z bananem, ciasto z bananami, brownie czekoladowe, ciasto z masa, ciasta z masa, puszyste ciasto, ciasto z pomarańczą, ciasto z jogurtem naturalnym, ciasto z bezami, ciasto czekoladowe, ciasta czekoladowe, sposoby na jajko, ciasta bez pieczenia, ciasto bez pieczenia, bez pieczenia


Jak to wszystko działa ? - Dla początkujących - czy na moim sprzęcie dam radę zainstalować macOS - haMac.pl\nAugust 20, 2011 in Dla początkujących - czy na moim sprzęcie dam radę zainstalować macOS\nZaczynać przygodę z Hacintoshami po kliku latach istnienia sceny to dosyć zabawne. Najpierw trafiłem na milion nieznanych mi zwrotów, a później na gotowca, który coś za mnie zrobił. Szybko jednak zostałem sprowadzony na ziemię, że metoda, której użyłem nie jest dobra. Dla jednych pewnie wystarczy uzyskanie odpowiedzi co ma zrobić, ale ja należę do osób, które muszą wiedzieć co w trawie piszczy.\nNajwiększy problem, albo raczej najbardziej czasochłonny, to zrozumienie używanych pojęć. Oczywiście są wszelkiego rodzaju słowniki, ale problem w tym, że nie są kompletne, po drugie nie zawierają okresu, w którym termin był używany. Chodzi mi o to, że w ciągu paru lat powstawało dużo narzędzi, aplikacji i metod, ale nie wszystkie funkcjonują obecnie, a na ich nazwy dalej funkcjonują i nie raz się na nie natkniemy...\nProblem sprowadza się do tego, że nie można znaleźć wyczerpującej odpowiedzi na pytanie "jak to działa". Często znajdziemy odpowiedź co dana rzecz robi, ale pozbawioną kontekstu. Nie raz czytałem o chimerze, chameleonie, boot-132, pc_efi nie zdając sobie, że to wszystko w zasadzie to samo... Brakuje prostego schematu pokazującego działanie hacintosha, a poszczególne węzły powinny mieć opisy np. bootloader, a dalej taki węzeł powinien ukazywać jaki możemy obecnie wybrać, a dodatkowo skąd się to wzięło.\nPrzerobiłem już setki stron (jak nie tysiące) i jak dotąd zdobyłem bardzo ogólną wiedzę na temat EFI i procesu startowego Mac OS X. Zrozumiałem i potrafię wytłumaczyć na czym polega "oszukanie" systemu wykonane przez Davida Elliota, ale dalej nie znam wszystkich szczegółów. Większość nie będzie miała pojęcia o co w tym wszystkim chodzi, część odpowie że to udawanie EFI, a ja potrzebuję czegoś więcej. Na forum jest sporo osób, które tworzyły tą scenę i pamiętają jak to wszystko powstawało i to głównie do nich będą pytania. Ja sam w wielu przypadkach nie jestem w stanie wyjaśnić niektórych procesów, bo choćby nawet linki do niektórych forum są już niektywne. No to lecimy\nEFI oprócz swojej pracy (nie będę się rozpisywał co robi) udostępnia interfejsy tzw. boot services i runtime services. Te pierwsze wygasają w momencie uruchomienia kernela. Wiemy, że przed uruchomieniem odbywa się przekazanie argumenów bootowania za pomocą ustalonej struktury. W strukturze tej znajduje się między innymi drzewo urządzeń. Główna sztuczka oszukania Mac OS X, polega na tym, że używamy dostępnego bootloadera, który po zmodyfikowaniu wrzuca w tą strukturę to, na co kernel oczekuje. Wygląda to pięknie, bo wiedząc, że boot serives już nie będą używane to teoretycznie mamy już spokój z EFI. Niestety wiem także, że wraz z update systemu wymagania co do argumentów się zmieniały (było np. ich mniej).\n1) czy fake efi uzupełnia całą strukturę, czy tylko to co kernel potrzebuje ?\n2) czy fake efi jest aktualizowany, czyli czy w związku z tym, że liczba potrzebnych argumentów się zmienia to czy też jest to uwzględniane ?\n3) bardziej istotne co z runtime services ? start oszukaliśmy, ale system może się odwołać do interfejsu EFI co wtedy ?\n4) czy może system nie wykorzystuje w ogóle runtime services i dlatego nie ma problemu ?\nACPI i SMBIOS to rozszerzenie starego BIOSu, a w Macach mamy EFI...\n5) po co implementacja ACPI w EFI ? - czy EFI nie potrafi sterować urządzeniami ?\n6) czy może jest to wymuszone przez jakieś standardy ?\n7) czy też Apple nie korzysta w pełni z EFI - ogranicza się tylko do startu systemu ?\nCzegoś mi brakuje w zrozumieniu tego Fake EFI, bo jak miałem teorię, że sztuczka ogranicza się tylko do startu to trafiłem na informacje, że w 10.4.3 był testowany Power Management Stepper przez EFI.\n8) czy zostało to wprowadzone i faktycznie działa przez EFI ?\nDalej znalazłem, że 10.5.6 zaczął zaglądać do DSDT\n9) w jaki sposób, w sensie czy bootloader, czy system ?\n10) po co ?\nMożna odczytywać temperaturę, więc kolejny ślad, że jakoś sytem potrafi odczytać dane z urządzeń i wskazuje mi to ponownie na ACPI.\n11) jak to jest możliwe - jak są przekazywane dane urządzeń ?\nKolejne pytania tyczą działania Chameleona - widać jak dużo zmian zostało wprowadzonych, a ja nie bardzo wiem jak on działa poza tym, że zawiera Fake EFI. Ogólnie proces startu OS X polega na uruchomieniu EFI -> uruchomieniu bootloadera (chameleon) -> uruchomieniu kernela -> uruchomienie kextów. Wiem także, że to bootloader ładuje Boot.plist i że potrafi do niej wrzucać stringi urządzeń\n12) po co ?\nCzytałem także, że chameleon nadpisuje DSDT.\n13) w jaki sposób ?\n13) po co w płycie startowej z chameleonem mamy kernel (mach_kernel) ?\nJak uzyskam odpowiedzi na te pytania to pewnie będę miał kolejne... Mam nadzieję, że komuś będzie się chciało odpisać, a jeśli już odpowiedzi były gdzieś udzielone to poproszę o linka. W zamian mogę się odwdzięczyć spisaniem tego w formie wprowadzenia do hackintoshy.\nJa zaczynałem od Leoparda, także nie znam odpowiedzi na wszystkie pytania. Ale postaram się odpowiedzieć na niektóre. Jeśli walnę babola, to śmiało mnie poprawiajcie.\nTo zależy od bootloadera. Rozwiązania takie jak XPC zawierają całe EFI, chameleon zawiera tylko to, czego potrzebuje kernel. Dlatego pierwsze wersje Liona (które chodziły na PC już po paru godzinach od udostępnienia) odpalano między innymi na XPC, chameleon sobie z nimi nie radził.\nChyba tak, nowe rewizje chameleona wychodzą nawet kilka razy dziennie.\nTutaj nie mam pewności, ale Chameleon jest chyba w pamięci cały czas i na bieżąco się tym zajmuje.\n5) po co implementacja ACPI w EFI ?\nTutaj nie wiem. Być może jest to spowodowane wymaganiami Windowsa przez BootCamp. Nie wiem, nie chcę strzelać.\nObecnie Power Management uruchamia się przez lekką modyfikację DSDT (czasem nawet nie jest to potrzebne) + odpowiednią identyfikację SMBios. Czasem jeszcze potrzebne są fixy chameleona do generacji stanów P i C. Wtedy PM działa jak na prawdziwym maku i zajmują się tym te same kexty.\nW chameleonie jest tak, że bootloader "podstawia" tabele DSDT z pliku. Wówczas system "widzi" to co mu podamy, zamiast to co znajduje się faktycznie w sprzęcie.\nMa to wiele zastosowań, głównie takie, że nie trzeba grzebać w kextach. Wiele różnych modyfikacji można zastąpić jedną. Często modyfikacja DSDT umożliwia rzeczy, które były by niemożliwe do osiągnięcia przez modyfikacje kextów. Na przykład u mnie, w DSDT mam poprawki do dźwięku, grafiki, jasności ekranu, usypiania, power managemntu, resetu biosu i inne. Bez DSDT musiałbym modyfikować i dodawać znacznie więcej kextów. Dużą zaletą DSDT jest to, że jest uniwersalne, raz zrobione będzie działać na każdej wersji Mac OS X, ewentualnie będzie wymagało nowych, małych poprawek. DSDT z SL z powodzeniem można używać na Lionie.\nTo zależy od urządzenia. Jeśli chodzi o temperaturę, to najczęściej używa się pluginów do FakeSMC.\nWiem także, że to bootloader ładuje Boot.plist i że potrafi do niej wrzucać stringi urządzeń\norg.chameleon.Boot.plist (dawniej com.apple.Boot plist) to plik konfiguracyjny chameleona, można w nim włączyć różne fixy i dostosować ustawienia.\nJeśli chodzi o stringi, to kiedyś była jedyna metoda odpalania kart graficznych, która nie wymagała dodawania kextów. Obecnie mamy Graphics-Enablera, który radzi sobie z większością kart, które da się uruchomić w OS X oraz dopisywanie grafiki do DSDT, kexty jak ATY_Init, więc EFI-String traci mocno na popularności.\nSprawia, że system widzi wyłącznie DSDT z pliku, a nie faktyczne na urządzeniu. Zastępowana jest całość, dlatego różnice pomiędzy nimi, mogą powodować KP, lub nawet uszkodzenie sprzętu w skrajnych przypadkach.\nNie jest to obowiązkowe. Ale często bardzo przydatne. Chodzi o to, że na płytach ze Snow Leoparda mamy starą wersję systemu. 10.6.3 nie radzi sobie z takimi rzeczami jak procesory z serii i (Nehalem i Sandy Bridge). Wrzucenie mach_kernel z nowszej wersji systemu pozwala na uruchomienie instalacji na tym sprzęcie. Wrzucenie modyfikowanego kernela (jak legacy_kernel) umożliwia instalację OS X z Retaila na procesorach AMD, na których oryginalny kernel po prostu nie działa.\nJest to także o tyle dobre, że po wprowadzeniu zmian do DSDT nie musimy kompilować na nowo całego BIOSu z przerobionymi tabelami i nie musimy wgrywać tego BIOSu do PC. Z przerobionymi tabelami w BIOSie mogłyby być np problemy w windowsie (m.in przy zmianie dev id chipsetu czy wifi)\nPluginy do FakeSMC czytają dane z kontrolerów IO na płycie głównej (Winbond, ITE) lub w przypadku kiedy są nie obsługiwane czytają dane z ACPI o ile się nie mylę. Są też pluginy do geforceów i radeonów. Jak to działa - nie mam pojęcia, wiem że plugin odpowidzialny jest za "zczytanie" danych z kontrolera IO.\ncom.apple.Boot.plist to nie jest plik konfiguracyjny chameleona, no po części. Plik ten naturalnie występuje w systemie i za pomocą stringów się tam znajdujących "wydajesz" komputerowi polecenia co ma zrobić. Np kiedyś komputery Apple'a nie były uruchamiane w 64bitach a w 32 - był wpis właśnie w tym pliku. Chameleon także używa tego pliku - teraz został przemianowany na org.chameleon.Boot.plist - i w nim można dodawać stringi aby nie robić burdelu w pliku systemowym. Oczywiście jeżeli nie mamy tego pliku w /Extra bootloader czyta plik z katalogu systemowego. Chameleon obsługuje więcej stringów niż sam system - to oczywiste, np. GraphicsEnabler.\nCo do EFI String - jest to już mało popularne bo jest kłopotliwe, czasochłonne itp. Jest to jednak niezastąpione przy dwóch grafikach w komputerze - zwłaszcza Nvidii i ATI. Przez EFI Stringa można też odpalić LAN.\nTo zależy od pluginu. IntelCPUMonitor odczytuje dane chyba bezpośrednio z procesora. Ja w laptopie nie mam dodatkowych kontrolerów IO (ani Winbonda, ani ITE). Część danych jeszcze można odczytać przez ACPI, ale nigdy nie chciało mi się w to bawić.\niStig, jeśli Ci się bardzo chce i znasz C++ to możesz sobie pobrać źródła pluginów do FakeSMC czy Chameleona i zobaczyć jak to tam działa. Większość rozwiązań OSx86 jest open source.\nNo trochę się rozpędziłem. Chameleon używa com.apple.boot.plist który oryginalnie był w systemie z możliwością dodania dodatkowych kluczy i wartości.\ntego chciałem uniknąć wychowałem się na C++, ale przeglądanie tysięcy linii kodu nie należy do ulubionych moich czynności . Wstępnie przejrzałem już bibliotekę fake efi. i poznałem parę odpowiedzi na temat udawania EFI. Tak jak wspomniałem jest tak, że boot services po starcie kernela nie są już dostępne. Tutaj Fake EFI uzupełnia to co kernel potrzebuje, aby się nie wysypać, natomiast runtime services są tylko wstępnie inicjowane - Elliot stwierdza, że niektóre kexty (prawdopodobnie AppleEFIRuntime) mogą się odwołać do nich, ale bez sprawdzania, tylko aby zobaczyć czy nie są puste (null). Rozwiązanie ewentualnych późniejszych problemów widzi przez odpowiednie kexty... Czyli nie mamy pełnej implementacji EFI.\ntu chodziło mi bardziej o to jak działają ta stringi, co w sobie mają i jak taki bootloader to interpretuje - ok - poczytam sobie\nW dokumentacji chameleona jest plik boothelp.txt, większość parametrów jest w nim opisanych.\nEdit: Według mnie wiedza jak dokładnie działa emulacja EFI nie jest wymagana by postawić porządnie hackintosha. Zagłębiają się w to głównie ludzie, którzy chcą rozwijać Chameleona.\nString robiony jest ze stosownej plisty z informacjami np o karcie graficznej. Taka przygotowana plista musi być potem skonwertowana do szesnastkowego systemu liczbowego. Taki string jest następnie"wstrzykiwany" przez chameleona.\nTutaj przykład tworzenia EFI Stringa do grafiki. Temat stary ale nadal aktualny\nGraphicsEnabler robi to po prostu za nas. Posiada listę kart graficznych z DevID oraz domyślnymi framebufferami, a PCIRoot odczytywany jest z automatu przez chameleona.\nZ tą różnicą, że EFI String potrafi wstrzykiwać dużo bardziej dokładne informacje niż GraphicsEnabler - za pomocą stringa można dokonać tego samego co np. za pomocą ATY_Init.\nZgadza się. Jeżeli mamy upierdliwą kartę graficzną to EFI String lub analogicznie dopisanie do DSDT jest jedynym ratunkiem. EFI String jest też jedyną metodą dla dwóch różnych kart graficznych w komputerze: ATI + nVidia\nok nie muszę znać technicznego sposobu rozwiązania, ale potrzebuję znać schemat. Bez takiej wiedzy nie wiesz, które rozwiązanie jest dobre - na początku rozwiązania Tonyego wydają się dobre, ale jak wiesz jak to wszystko działa to zdajesz sobie sprawę, że można to zrobić lepiej oraz dlaczego.\nObecnie wszyscy robią dumpy tablic DSDT, bo to "bardzo pomaga", ale skąd się nagle to wzięło. Czy pojawiło się to przez to, że w pewnej wersji Mac OS X wymagał tego, czy raczej jest to rozwinięcie tematu symulacji EFI.\nWzięło się to z tego, że początki Hackintosów to byla tylko kwestia odpalenia systemu na PC bez bajerów. Kiedy stawianie Mac OS X na PC stało się "proste" wzięto się za kolejne rzeczy z listy, czyli Power Managament. Wiązało się to przeważnie z przerabianiem DSDT i w celu ułatwienia zrobiono metodę wczytywania DSDT z pliku aby nie kompilować biosu ze zmodyfikowanymi tabelami, a co za tym idzie wgrania go do PC. Jak już wcześniej pisałem modyfikacje DSDT przydają się w Mac OS X na PC, a w innych systemach mogłyby tylko zaszkodzić.\nDo niedawna DSDT należało upodobnić do DSDT z komputerów Apple. Tablice DSDT w najnowszych Macach są niemal identyczne do tych z PC. Ponadto w 10.6.8 i 10.7.x hackintoshe (te nowe na CPU serii "i") odpalają już bez DSDT ! Jednak aby odpalić inne rzeczy typu dźwięk itp należy nanieśc kilka poprawek i DSDT stosuje się nadal.\nNa chwilę obecną są tylko dwa sensowne rozwiązania - Chameleon, który niesamowicie szybko się rozwija i "obrasta" w nowe funkcje oraz XPC który oparty jest o EFI. XPC potrafi odpalić oryginalny obraz Liona do instalacji z obrazu dmg czego nie potrafi Chameleon (mam nadzieję, że już nie długo). Niestty ma on wg mnie inne bolączki w postaci dłuższego czasu konfigurowania opcji - odpalanie grafiki itp. Co kto lubi.\ndziękuję za wszystkie odpowiedzi. Uzupełniłem swoją wiedzę o EFI i ACPI i w końcu znam odpowiedzi na wcześniejsze pytania. Wcześniej nie bardzo rozumiałem jak się ma ACPI do EFI - postrzegałem to raczej jako rozszerzenie BIOSu, ale tylko dla BIOSu. Wydawało mi się, że skoro EFI ma dostęp do firmware urządzeń to sterowanie odbywa się bezpośrednio i tak w sumie jest, tylko to wszystko normalizuje nam właśnie ACPI. ACPI wyznacza standardy zarządzania urządzeniami, kontrolą energii i także EFI po prostu ma swój interfejs ACPI.\nSkąd się wzięła "moda" na dumpy tablic ? Tak jak pisałem wcześniej - pierwszy bootloader "podał" to co było potrzebne, aby system wystartował i resztą problemów można się zajmować później, czyli także i teraz. Wszystkie nowe rozwiązania to naturalna ścieżka uzupełniania braków implementacji EFI, czyli uzupełnianie brakującej funkcjonalności w systemie. Co potrzebuje wiedzieć nowy hackintoshowiec ? powinien sobie właśnie zdawać sprawę, że nie mamy symulowanego całego EFI, ale pracę idą właśnie w tym kierunku. Przy nowych rozwiązaniach powinien zadać sobie pytanie, co one robią, czy są kolejnym uzupełnieniem brakujących funkcjonalności, czy też innym podejściem do już istniejących.\nDla osób, które chcą dokładnie wiedzieć jak to działa (podejście programistyczne) polecam książkę "Mac OS X Internals: A Systems Approach" napisanej przez Amita Singh. Początek rozdziału drugiego da nam ogólne spojrzenie, a rozdział czwarty bardzo szczegółowy proces bootowania. W google books znajdziecie podgląd tej książki, niestety bez najbardziej interesujących stron. Jest na to "sposób" - na drugiej stronie okładki znajdziecie kod do elektronicznej wersji na 45 dni Później, tak jak janek202 napisał: "Większość rozwiązań OSx86 jest open source.", pozostaje poczytanie dokumentacji\niStig, fajnie, że drążysz temat ale nawet do rewelacyjnego postawienia hackintosha jest to niepotrzebne. Tak jak Janek zauważył - tylko jeśli chcesz rozbudować chameleona lub z czystej ciekawości.\nDo idealnego postawienia hamaca wystarczy wiedza co to jest bootloader, jaki mamy wybór w bootloaderach, odpowiedni dobór kextów do komputera, jak przerobić DSDT. Aby zrobić coś więcej np instalator (jak dla mojej mobo MSI P55-GD65 link poniżej w stopce) potrzeba troszkę znać troszkę perla i package makera.\nPS: odświeżona wersja mojego instalatora jest już prawie gotowa. Nowa wersja jest dla całej serii MSI pod LGA 1156 czyli P55/H55/H57.\nGeneralnie kluczem całej zabawy jest tak zwany bootloader. Tak zwany, bo tak naprawdę bootloader, to tylko jedna z funkcji tego czym obecnie jest Chameleon, XPC czy inne rozwiązania tego typu.\nW środku mamy:\n1. Bootmanager -> wybór partycji startowej (także innych systemów) + opcje (-v, -x, -s...)\n2. Emulacja / implementacja EFI\n3. Możliwość injekcji modyfikowanych tablic ACPI z pliku (przede wszystkim DSDT)\n4. Możliwość zdefiniowana dowolnej identywikacji modelu Mac'a (SMBIOS).\n5. Możliwość załadowania dodatkowych / zmodyfikowanych kextów ze specjalnej nie-systemowej lokalizacji (Extra)\n6. Możliwość załadowania modyfikowanego jądra systemu (kernel)\n7. Wbudowane automatycznie działające "fix'y", uruchamiane przy pomocy wpisów w pliku konfiguracyjnym\n8. Możliwość dodawania obsługi dodatkowych urządzeń (przede wszystkim kart graficznych) przez injekcję customowego EFI String'a.\nPewnie jeszcze o czymś zapomniałem. Ale to i tak jest więcej niż potrzebuje wiedzieć poczatkujacy hackintoshowiec\nTo wszystko powoduje, że na w miarę sprzyjającym sprzęcie można zainstalować nie są potrzebne modyfikacje samego systemu. Więc można używać Mac OS X w pełnym wymiarze, z działającym Power Management'em, usypianiem, aktualizacjami przez Software Update... tak jak na oryginalnym maczku.\nOczywiście nic nie jest do końca idealne i zdarza się, że po jakiejś aktualizacji coś przestaje działać - najczściej dźwięk. Ale przy dobrze postawionych hack'u są to drobiazgi, a nie pad systemu.\nNiemniej aby komfortowo tego używać dobrze mieć przynajmniej podstawową wiedzę o działaniu takiego systemu -gdzie jest bootloader, kexty, jak to instalować / deinstalować. Dla bardziej wytrwałych jeszcze dojdzie edycja DSDT - czyli uważne ctrl-C + ctrl-V, podstawy terminala i tyle. Nic trudnego ani skomplikowanego.\nWnikanie głębiej to temat dla hobbystów lub deweloperów.\nInstalacje robione "automatami", typu Multibeast, a w najgorszym wypadku dystrybucje, mają zwykle krótki żywot. Każdy hackintosh to inna konfiguracja, inny bios i potrzebne jest indywidualne dobranie optymalnych rozwiązań.\nSkąd się wzięła "moda" na dumpy tablic ? Tak jak pisałem wcześniej...\nNie bardzo rozumiem jaki masz cel? Pytasz czy chcesz nam coś opowiedzieć?\nBo trochę prowadzisz całą dyskusję w niewiadomym celu. Od pytań zasadniczych dla początkujących po zupełnie abstrakcyjne tematy całej książki dot. bootowania. Może i warto z grubsza wiedzieć o łańcuszu boot1, boot1, by potem wiedzieć czym jest boot0hfs. Ale nie przesadzajmy...\nW temacie OSx86 najlepsza nauka to ręczne postawienie OSX na kilku PC - tak by działało wszystko co się da. Wydaje mi się, że cała potrzebna do tego "teoria" (a nawet więcej) jest na naszym forum w pordanikach.\nNatomiast rzeczywiście brakuje samego opisu "Jak to działa". Niemniej boję zapędzenie się w szczegółowe dokumentacje programistyczne, zamiast wyjaśnić, tylko niepotrzebnie taki tekst skomplikują.\nps. ACPI w EFI czy ACPI w BIOS to są takie same tablice.\nmoże i faktycznie się zapędziłem z niektórymi rzeczami, ale to przez to, że brakuje i to nie tylko na tym forum, stosownego wprowadzenia. Dla Was siedzących w tym temacie pewne rzeczy są oczywiste. Ja od około 10lat nie programuje, ani nie siedzę w tematach sprzętowych. Mam ogólne pojęcie . Zaczynam czytać forum i dowiaduję się o EFI - moje pierwsze wyobrażenie o EFI to, że to jakiś program albo interfejs. Nie śledząc rynku nie przyszło mi do głowy, że to coś zastępuje całkiem BIOS. Cały czas traktowałem to jako coś po starcie BIOS...\nSzumnie nazywana emulacja EFI okazuje się tylko częściowym rozwiązaniem. Pokaż mi gdzie jest napisane, że tak jest i dlatego w przypadku problemów masz różne "lekarstwa". Bardzo dużo elementów jest opisywanych, ale nigdzie nie ma podanej idei.\nDalej zobacz sobie tutoriale na forum. Obecnie mamy Liona, więc sięgam tam, wchodzę w poradniki instalacji i... nie ma nic... OK przerabiając instalację Tonyego (zaczynałem od 10.6.3, później update combo do 10.6.8m, a na końcu Lion z Mac Appstore) myślę sobie, że zacznę wg przepisów z tego forum. Wybieram więc poradniki z 10.6.x i widzę dwa z czego jeden mnie nie dotyczy bo jest bez użycia DVD. Wybieram więc poradnik spisany przez Ciebie i czytam, że "Opisana metoda polega na instalacji systemu Mac OS X 10.6 Snow Leopard z poziomu działającego systemu Mac OS X w starszej wersji. ". Nie mam starszej wersji, więc już nie mam dla siebie poradnika.... Przeglądam inne poradniki i sytuacja bardzo podobna - w opisie odwołują się do poprzednich metod. Oczywiście mamy info o aktualizacji, które totalnie nic nie mówią nowemu użytkownikowi.\nOdwaliliście naprawdę kawał świetnej roboty, macie na pewno olbrzymią wiedzę, ale nie zrozum mnie źle - nowa osoba, która tu trafi nie ma pojęcia co zrobić. Czytałem poradniki, wstępniaki itd., ale wszystko to powodowało, że trzeba było szukać informacji co dana rzecz robi, albo lepiej co w ogóle oznacza...\nNie odbierajcie tego tekstu jako krytykę - to są moje odczucia z poszukiwania metody instalacji. Niesamowitym plusem tej społeczności jest to, że jest aktywna i pomaga w rozwiązaniu problemu. Wystarczy zrobić ogólny schemat działania, a ludzie będą sami wiedzieli czego szukać.\nNie będę się wtrącać w samą dyskusję, gdyż większość spraw została już wyjaśniona. Mam jednak parę słów do powiedzenia nt. powyższej uwagi.\nOtóż posiadamy bardzo dopracowany tutorial, który nie dotyczy w żadnym wypadku poprzedniej wersji systemu, mowa o tworze witucha0:\nhttp://hamac.pl/topics15/instalacja-mac ... vt2646.htm\nSądzę, iż trzeba go przypiąć poza głównym działem o Snow Leopard, dopiero teraz zauważyłem, iż tak nie jest o.O\nPoza tym w przypadku niektórych konfiguracji mamy gotowe narzędzia, chociażby wiele razy poruszany temat UniBootX itp.\nJa osobiście, wczoraj opublikowałem opis instalacji na pewnym laptopie Asusa - przez jego szczegółowość musiałem rozdzielić go na dwa posty\nJeśli zaś chodzi o niezbyt rozbudowany dział dot. najnowszego systemu Apple - sądzę, że ma to związek z tym, iż wielu użytkowników forum nie jest przekonana do Mac OS X Lion, któremu - moim skromnym zdaniem - daleko do mienia dopracowanego produktu. Pomińmy już fakt, że jest on na tyle świeży, iż nieco czasu minie, aż zbudowane zostanie tak pokaźnych rozmiarów zaplecze jakie istnieje w przypadku Snow Leoparda~\nNie sądzę, aby można Twoje słowa odebrać jako niepotrzebną krytykę, mimo wszystko wiemy, iż potrzebne są zmiany - kwestia tego, aby je wprowadzić w życie, co stopniowo jest czynione~\nNo i jest jeszcze jeden fakt. Znaczna większość poradników jest pisana przez moderatorów. Kilka osób nie jest w stanie opisać i przetestować wszystkiego.\nNie ma nic przeciw krytyce. Tylko na razie chyba przejrzałeś forum na bardzo szybko i w efekcie opierasz tą krytykę na argumentach z którymi zgodzić się nie mogę.\ndowiaduję się o EFI - moje pierwsze wyobrażenie o EFI to, że to jakiś program albo interfejs.\nJaki jest sens opisywania czegoś co jest n-razy (i to po polsku) opisane w sieci?\nZaraz się okaże, że trzeba jeszcze opisać czym jest procesor, pamięć RAM itd\ni w wikipedii:\nTyle co trzeba mamy na forum w słowniczku:\nhttp://hamac.pl/topics8/slowniczek-term ... -vt526.htm\n1. Następca BIOS'u stosowany w MacOS. W przypadku PC jego funkcjonalność zapwnia specjalny bootloader.\n2. Partycja EFI, gdzie opcjonalnie może znajdować się bootloader i także folder Extra\nSzumnie nazywana emulacja EFI okazuje się tylko częściowym rozwiązaniem (...) w przypadku problemów masz różne "lekarstwa"\nDlaczego? Co nie działa? Jakie lekarstwa?\nWarto mieć świadomość, że ta technologia - emulacji EFI - została światu dostarczona osobiście przez firmę... Apple. Było to rozwiązanie potrzebne, by developerzy mogli pracować na rozwojem i testowaniem Mac OS X na platformę Intel, zanim firma zaczęła produkować oparte o nią komputery. Więc nie jest to jakiś niepewny, kombinowany wynalazek domorosłych hackerów\nDruga sprawa, to jeśli nie odpowiada Ci ze względów ideowych emulacja, to masz XPC.\nWybieram więc poradniki z 10.6.x i widzę dwa z czego jeden mnie nie dotyczy bo jest bez użycia DVD. Wybieram więc poradnik spisany przez Ciebie i czytam, że "Opisana metoda polega na instalacji systemu Mac OS X 10.6 Snow Leopard z poziomu działającego systemu Mac OS X w starszej wersji. ". Nie mam starszej wersji, więc już nie mam dla siebie poradnika....\nTu masz częściowo rację - tzn. poradnik, którego szukasz był przyklejony po prostu w dziale 10.6, a nie w poradnikach. Już nie pamiętam dlaczego i już to zmieniłem.\nW każdym razie taki poradnik jak najbardziej istnieje:\nhttp://hamac.pl/topics33/instalacja-mac ... vt2646.htm\nw opisie odwołują się do poprzednich metod.\nBo po co po raz n-ty opisywać co kliknąć w Disk Utility itd...\nObecnie mamy Liona\nJa używam komputera do pracy i potrzebuję pewnego systemu, a nie wersji beta Dlatego też np. ja poradnika nie napiszę jeszcze przez jakiś czas. Ale to nie znaczy, że na forum nic nie ma:\nhttp://hamac.pl/topics35/poradnik-instr ... vt5362.htm\nhttp://hamac.pl/topics35/instalacja-lio ... vt5373.htm\nhttp://hamac.pl/topics35/stawiamy-liona ... vt4026.htm\nprzerabiając instalację Tonyego\nTylko, cała idea Tony'ego polega na nie tłumaczeniu kompletnie niczego. Więc to chyba nie jest najlepszy przykład...\nbrakuje (...) stosownego wprowadzenia.\nTak jak pisałem, faktem jest, że nie mamy na forum wytłumaczego "Jak to działa".\nPrzyczyna jest prosta - to nie jest niezbędne do zainstalowania OSX na PC i w efekcie nie było "ciśnienia". Ale na pewno taki temat, jak to się mówi, wypadałoby mieć.\nTrzeba o tym pomyśleć.\nA już tym bardziej nie jest w stanie kupić każdej nowej płyty głównej, procesora, karty graficznej itp... To jest główna przyczyna, dlaczego temat SandyBridge (poza zdaje się jednym rozbudowanym wątkiem, niebędącym jednak poradnikiem) u nas leży i kwiczy.\noj spędziłem tu sporo czasu\npoczytaj co ludzie piszą - traktują EFI jako program, który coś robi\n- "Efi jest tylko na leopada czy można uruchomić na tigerze?"\n- "Wiem co to jest EFI, ale mam takie pytanie co daje instalacja EFI? jakie sa korzyści\nZaglądałem wcześniej w te linki co podałeś, potrafię korzystać z google... Problem w tym, że ja zakodowałem sobie zbyt fizycznie pojęcia BIOSu. Przecież często sie słyszy o uszkodzeniu BIOSu i wymianie układu - większość osób wie co robi BIOS i że jest właśnie na płycie głównej. Nie potrafiłem umieścić w tym wszystkim EFI - czytam, że zastępuje BIOS, ale jakoś nie docierało, że tak po prostu fizycznie na płycie nie ma tego wszystkim znanego układu BIOS, tylko właśnie EFI.\nZadaj pytanie znajomym co to jest BIOS, a co to jest EFI i jak wygląda proces uruchomienia komputera - ja otrzymałem odpowiedzi, że startuje bios, a później efi...\na ten drugi punkt to szczególnie jasny dla nowego użytkownika szczególnie, że nie ma ani słowa o tym, że jest to twór, który powstał tylko ze względu na standardy i prawdopodobnie Apple go nie wykorzystuje. Brakuje informacji czy są jakieś korzyści z posiadanie takiej partycji itd.\nSama modyfikacja bootloadera Applowego umożliwia tylko uruchomienie systemu, bez zapewnienia pełnej funkcjonalności. Dopiero ładowanie tabel DSDT i inne kexty to są te właśnie lekarstwa.\nWarto mieć świadomość, że ta technologia - emulacji EFI - została światu dostarczona osobiście przez firmę... Apple. Było to rozwiązanie potrzebne, by developerzy mogli pracować na rozwojem i testowaniem Mac OS X na platformę Intel, zanim firma zaczęła produkować oparte o nią komputery\na co to jest XPC jak nie inaczej serwowana emulacja\nmasz racje - tłumaczenie żadne, ale łatwo znaleźć co masz zrobić. Po pierwsze aktualizowane bazy sprzętu, które łatwo można postawić z podziałem na grupy cenowe. Po drugie proste instrukcje co trzeba zrobić, aby zainstalować dany system. To, że później jest tysiać wątków, co zrobić, bo coś nie działa to inna sprawa\nSkoro się w pierwszym poście zobowiązałem to mogę coś takiego przygotować, poproszę później o weryfikację i poprawki na język polski, bo z tym u mnie kiepsko\nPo pierwsze aktualizowane bazy sprzętu, które łatwo można postawić z podziałem na grupy cenowe. Po drugie proste instrukcje co trzeba zrobić, aby zainstalować dany system.\nPomysł fajny, ale ciężko z jego realizacją, bo trzeba przetestować te zestawy. Bo potem może się okazać, że z polecanej serii sprzętu jeden model może sprawiać problemy (tak jak było z P7P55-M).\nJa na przykład nie mam dostępu do żadnego komputera z Sandy Bridge (nawet z Nehalemem moim braciom do gier wystarcza Core 2 Duo na LGA775, a ja używam dość starego laptopa). Jeśli ktoś ma czas i kasę (lub kogoś, od kogo może pożyczać najnowszy sprzęt) to jest to do zrobienia, problem z tym, że chyba takiej osoby na tym forum nie ma.\npoczytaj co ludzie piszą...\nOj piszą różne rzeczy. Niektórzy nie rozróżniają systemu operacyjnego od komputera i instalują Mac'a na PC\nWg mnie trzymanie tam czegokolwiek jest niewygodne (upierdliwe jest każdorazowe montowanie tej partycji aby cokolwiek zmienić).\nDla innych ukrycie całego hackintoshowego bałaganu ma znaczenie estetyczne czy ideowe.\nPraktyczny plus istnieje tylko w sytuacji gdy tego samego dysku używa się na PC i na oryginalnym maczku - dość rzadka sytuacja.\nJest to temat na dłuższą dyskusję, dla już nieco zorientowanych w temacie. Bo "Utrudnienie dostępu do Extra" wiele poczkującemu nie powie.\nAle to nie wynika z emulowania EFI.\nNa DVD z Mac OS X masz sterowniki, tylko do tych podzespołów, które montowane są w komputerach Apple. Więc do pozostałych potrzebne są dodatkowe lub modyfikowane kexty.\nACPI (w tym DSDT) jest to samo, niezaleźnie czy jest w Biosie czy EFI. Różni producenci mają różne formy tych tablic, czego nie przewiduje Mac OS X - aby wszystko działało trzeba trochę upodobnić kod DSDT to tego jaki jest w maczkach. Nie zmieni tego sama przesiadka na płyty główne z EFI.\nUruchamiany jest też po Biosie - w komputerze z Biosem innej opcji nie ma. Ale zasada działania jest inna, bo jest to już pełnoprawna implementacja całego UEFI, a nie "tylko" platforma do uruchomienia Mac OS X na PC.\nTeoretycznie jest to lepsza rzecz niż Chameleon. Bo kolejne wersje Mac OS X nie wymagają już nowych wersji bootloader'a. W praktyce Chameleon jest tak rozwinięty i rozwijany, że ciężko przebić jego funkcjonalność...\nmasz racje - tłumaczenie żadne, ale łatwo znaleźć co masz zrobić. (...) To, że później jest tysiać wątków, co zrobić, bo coś nie działa to inna sprawa\nNo właśnie tu tkwi haczyk. Moim zdaniem nie jest możliwe zrobienie dobrego rozwiązania dla dużej liczby różnych konfiguracji. Efektem zawsze jest zlepek zbyt dużej ilości modyfikacji, co albo od razu albo po aktualizacji generuje mniejsze lub większe problemy. Za to napędza ludzi i w efekcie reklamodawców\nNa pewno takie "łatwe" rozwiązania napędzają ruch w sieci i reklamodawdów, ale mimo to, szczerze powiem, że nie chciałbym by nasze forum szło w tym kierunku.\nPróbuj. Byle było konkretnie i syntetycznie. Jeśli będzie dobrze, to na pewno taki temat przykleimy.\nPrawie cała moderacja na forum to dyslektycy, więc na pewno skutecznie pomożemy w kwestiach językowych


Żona Marcina Millera Galeria - Pomponik\nPlotki Pomponik » żona marcina millera galeria\nArtykuły na temat: żona marcina millera galeria\n...podstępowi Oliwierowi udaje się spotkać z Natalią. Jakubczak naciska na dziewczynę, by obejrzała nagranie, którego główną bohaterką jest żona Macieja opowiadająca o swoim związku z Wilkiem. Natomiast(...) spotkał się z Alicją, Górka wpada we wściekłość. Łukasz próbuje szukać ratunku u Stefana i Walerii. W tym czasie Hubert uważnie obserwuje Klarę i dostrzega, że żona stara się odbudować więź z córką. odc...\n...czasie Bosak dowiaduje się, kto jest ojcem Szymańskiej. "Galeria" odc.114 Kacper oznajmia Oldze, że jego rodzice chcą kupić im mieszkanie. Oburzona kobieta początkowo nie chce o tym słyszeć. Do...\nWideo na temat: żona marcina millera galeria\nbeata tyszkiewicz i jerzy wajda


Wystąpienia publiczne. 4-godzinna sesja coachinowa, która przygotuje Cię do każdego wystąpienia - Robert Kozak - Książka - Bonito\nKsięgarnia » Książki » Literatura naukowa » Biznes i ekonomia » Coaching » Wystąpienia publiczne. 4-godzinna sesja coachinowa, która przygotuje Cię do każdego wystąpienia\nNumer ISBN: 978-83-8231-058-0\nKod paskowy (EAN): 9788382310580\nWystąpienia publiczne. 4-godzinna sesja coachinowa, która przygotuje Cię do każdego wystąpienia – opis wydawcy\nRobert Kozak wykorzystał w niej gromadzone przez wiele lat doświadczenie zdobyte podczas prowadzenia zajęć ze studentami oraz szkoleń dla prezenterów telewizyjnych, menedżerów i polityków. Pokazana w niniejszej książce i stosowana przez niego autorska metoda budowania indywidualnego stylu wystąpień publicznych, autoprezentacji i wywierania wpływu znacząco różni się od innych metod. Jej głównym elementem jest skupianie się tylko na pozytywnej informacji zwrotnej i wzmacnianie poczucia pewności siebie, pomijanie zaś wszystkiego tego, co należałoby poprawić.\n„Jeżeli chcesz, Drogi Czytelniku, z tej lektury wyciągnąć dla siebie jak najwięcej, powinieneś wraz z Tomem wykonywać ćwiczenia, które w ciągu tej czterogodzinnej sesji proponuje mu Gandalf. Przystępując do tej lektury powinieneś mieć przygotowane konkretne wystąpienie i nagrywać jego kolejne wersje zawsze wtedy, gdy Sam nagrywa Toma. Zastosuj w każdej kolejnej wersji wszystkie zasady, o których przeczytałeś. Gdy będziesz się zastanawiał, jak ci poszło, skupiaj się tylko na tym, co według ciebie było dobre i co chcesz wzmocnić. Rób to na podstawie własnego wyczucia – nagrania obejrzyj dopiero wtedy, gdy Tom ogląda swoje – nie odtwarzaj ich wcześniej. Dzięki tej technice nauczysz się wzmacniać poczucie pewności siebie i wiary w to, że możesz być porywającym mówcą. Na końcu porównaj nagrania i zastanów się, czego się nauczyłeś. A dziesięć autorskich zasad miej potem zawsze na podorędziu. Powodzenia”.\nRobert Kozak - pozostałe pozycje w naszej księgarni:\nRobert Kozak, 35,92 zł\nKlienci, którzy kupili Wystąpienia publiczne. 4-godzinna sesja coachinowa, która przygotuje Cię do każdego wystąpienia, wybrali również:\nAndrzej Kozdęba, 22,72 zł\nZapytaj szefa. Jak się dogadać w trudnych sytuacjach z przełożonym, po...\nAlison Green, 27,93 zł\nAnand Dilvar, 19,44 zł\nAgnieszka Ciećwierz, 20,93 zł\nAkademicki program. Mentoringowy w praktyce\nBogusław Pacek, Piotr Pacek, 17,50 zł\nŁowca duchów. Zabawka interaktywna + 2 pistolety\nJim Collins, 26,32 zł\nStrategia Lean. Kultura uczenia się kluczem do budowania przewagi konk...\nMichael Ballé, Daniel Jones, Jacques Chaize, Orest Fiume, 59,92 zł\nBrunon Lejdy, Marcin Sulkowski, 69,52 zł\nLean w biurze i usługach. Przewodnik po zasadach szczupłego zarządzani...\nDrew Locher, 39,92 zł\nWystąpienia publiczne. 4-godzinna sesj...


no ja tez chetnie bym sie dowiedziala jakie tam sa ceny i ja - www.wqc.fora.pl\nWysłany: Śro 0:43, 26 Mar 2014 Temat postu: no ja tez chetnie bym sie dowiedziala jakie tam sa ceny i ja\nale ona jest glupia. [link widoczny dla zalogowanych] Ale gdy tata wrĂłciĹ z pracy i powiedziaĹ o pajÄ\nk za wami, zobaczyĹyĹmy jak swoimi wielkimi Ĺapskami czĹapie poĹcianie. i mysle ze chyba juz czas na cos sie zdĂŠcydowac.\nPo to sa lewatywy zeby oczyscic jelito grube zanim sie zacznie glodowki,ale Ty nie wiesz o tym napewno bo skad masz wiedziec? [link widoczny dla zalogowanych] A ja uwaĹźam, Ĺźe kiedyĹ byĹa ĹudzÄ\n............miĹej soboty Tylko czytam...czytam...i gĹupiejÄ, poniewaĹź chcÄ wiedzieÄ co mnie czeka, bojÄ siÄ tej tÄĹźyczki, o ktĂłrej piszecie, nadmiaru kilogramĂłw i wogĂłle caĹej tej operacji. Zastanawiam sie co jest nie tak ze mnÄ\nĹźe po2 m-c mam juĹź nawrĂłt. lub konferencyjne Good Breath Air Lift 24 zĹ/40 szt. czeĹÄ laseczki [link widoczny dla zalogowanych]\nczeka Przyznam szczerze, mimo tego wszystkiego, wiÄcej moich klientek woli Ĺźel. Ja nie nawidze swoich wĹosĂłw, mam brÄ\nce za ramiona straszzzzznie krÄcone. ja mysle, ze taka grudka nie przeszkodzi w zabiegu ale i tak musi to zobaczyc specjalista bo ja sie na tym nie znam tak mi sie tylko wydaje nic sie nie martw wszystko bedzie dobrze,uwazaj teraz na siebie i duzo odpoczywaj. ja mam kolczyk juz od maja i przeklowala mi kolezanka. Zreszta juz sie przyzwyczailam do podobnych tekstow nie tylko tu na forum.


Kosmetyki samochodowe - Kosmetyki zimowe • Akcesoria VW - Sklep Internetowy\nKosmetyki samochodowe Kosmetyki zimowe\nProfesjonalne kosmetyki samochodowe na zimę VW\nPrzedstawiamy Państwu profesjonalne kosmetyki samochodowe marki Volkswagen, które będą szczególnie pomocne zimą przy pielęgnacji samochodu. Odmrażacz do szyb skutecznie usunie lód, natomiast skrobaczka z miotełką, w prosty i szybki sposób odgarnie zalegający śnieg i przy pomocy niewielkiej siły zeskrobie lód. Specjalistyczny płyn do spryskiwaczy VW działa nawet w temperaturze -25°C. Dzięki praktycznym kosmetykom zimowym do pielęgnacji samochodu, poranne odśnieżanie auta nie będzie już więcej sprawiać kłopotu.\nChemia samochodowa Volkswagen - kosmetyki zimowe\nOdpowiednie kosmetyki samochodowe, są niezbędne w trakcie zimy, kiedy ciężko jest usunąć z samochodu lód oraz inne zanieczyszczenia. Proponujemy Państwu szeroki wybór kosmetyków zimowych, które ochronią samochód przed zamarzaniem oraz zapewnią dobrą widoczność nawet w bardzo słabych warunkach pogodowych. Dostępne w ofercie zestawy kosmetyków do pielęgnacji samochodu zimą to m.in.:\nodmrażacz do szyb VW,\npłyn do spryskiwaczy VW zimowy,\nOryginalne kosmetyki samochodowe Volkswagen to preparaty wysokiej jakości. W sklepie internetowym dostępne są kosmetyki letnie, a w kategorii pielęgnacja wnętrza, znajdą Państwo środki, które są odpowiedzialne za konserwację elementów gumowych, czyszczenie dywaników czy też pielęgnacje kokpitu i tapicerki skórzanej. Kosmetyki do czyszczenia samochodu marki Volkswagen są można zakupić w atrakcyjnych cenach, zarówno w sklepach stacjonarnych jak i online. Dzięki tym preparatom, każdy samochód będzie zawsze czysty i zadbany, niezależnie od pory roku.


Groził, że wysadzi dom i popełni samobójstwo - Policja.pl - Portal polskiej Policji\nGroził, że wysadzi dom i popełni samobójstwo - Aktualności - Policja.pl\nZłotoryjscy policjanci zatrzymali mężczyznę, który po awanturze domowej groził, że popełni samobójstwo wysadzając dom przy użyciu butli z gazem. Konieczna była ewakuacja wszystkich rodzin zamieszkujących budynek, w tym małych dzieci. Mężczyzna usłyszał zarzuty znęcania się nad rodziną oraz narażenia ich na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Będzie także odpowiadał za znieważenie i czynną napaść na policjantów oraz zmuszanie ich do zaniechania prawnej czynności służbowej. Sąd przychylił się do wniosku prokuratora i śledczych stosując wobec mężczyzny tymczasowy areszt.\nSprawa dotyczy interwencji w jednej z kamienic w Wojcieszowie. W nocy, około godziny 23.00 na numer alarmowy zadzwoniła kobieta, która zgłosiła awanturę domową. Na miejsce natychmiast udali się policjanci ze Złotoryi. W mieszkaniu zastali małżeństwo z trojgiem niepełnoletnich dzieci. Mężczyzna był bardzo agresywny i pobudzony a w ręku trzymał nóż, którym groził policjantom oraz krzyczał, że popełni samobójstwo. Podczas próby porozmawiania z nim, chwycił butlę z gazem oraz zapalniczkę grożąc wysadzeniem budynku. Wobec realnej obawy spełnienia gróźb desperata funkcjonariusze natychmiast ewakuowali z mieszkania jego bliskich oraz pozostałe rodziny z dziećmi zamieszkujące tę kamienicę.\nW tym samym czasie mężczyzna zabarykadował się w mieszkaniu a prowadzone negocjacje okazały się bezskuteczne. Drzwi przy pomocy specjalistycznego sprzętu otworzyli miejscowi strażacy ochotnicy. Mężczyzna został obezwładniony i zatrzymany przez policjantów, a następnie trafił do aresztu. Usłyszał zarzuty znęcania się nad rodziną oraz narażenia ich na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Będzie odpowiadał również za znieważenie i czynną napaść na funkcjonariuszy Policji oraz zmuszanie ich do zaniechania prawnej czynności służbowej.\nSąd przychylił się do wniosku prokuratora i śledczych stosując wobec mężczyzny środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres trzech miesięcy. Z uwagi na zalecenia związane z zagrożeniem epidemiologicznym, posiedzenie sądu miało wyjątkowy przebieg. Podejrzany nie został doprowadzony do sądu, natomiast wykorzystano do tego celu komunikator internetowy. Dzięki niemu podejrzany komunikował się z sędzią, bez konieczności opuszczania jednostki Policji w Złotoryi.\natak na policjantów, próba samobójcza, znęcanie się nad rodziną


Klimaty wschodnie w Muzeum Tatrzańskim / 16 lutego 2011 / Kultura / Zakopane / WATRA - Podhalański Serwis Informacyjny\nŚroda, 16 lutego 2011 r.\nMuzeum Tatrzańskie oraz Spotkania z Filmem Górskim serdecznie zapraszają na spotkanie ze Wschodem w piątek 18 lutego o godz. 17.00 w Galerii Sztuki im. W. i J. Kulczyckich, ul. Koziniec 8. W programie: zwiedzanie Galerii z przewodnikiem oraz pokaz filmów z kolejnych edycji Spotkań z Filmem Górskim.\n- zwiedzanie wystaw „Kobierce wschodnie z kolekcji Włodzimierza i Jerzego Kulczyckich” oraz „Leon Barszczewski (1849 – 1910) – od Samarkandy do Siedlec” w towarzystwie Urszuli Radwańskiej, opiekuna kolekcji kobierców wschodnich należącej do Muzeum Tatrzańskiego;\n- filmy o Wschodzie z kolejnych edycji Spotkań z Filmem Górskim:\nBHUTAN – W POSZUKIWANIU SZCZĘŚCIA, reż. Pavol Barabas, Słowacja, 2008, 33 min.\nMówi się, ze Bhutan to kraj, o którym zapomnieli ludzie, ale nie Bogowie. Jego mieszkańcy nazywają swoje starożytne królestwo, leżące między indyjskim Assamem a chińskim Tybetem, Krajem Grzmiącego Smoka. Wędrówka po tej zapomnianej krainie, gdzie ludzie czczą wszystkie żywe stworzenia, to historia o szczęściu. Spokój wewnętrzny jest tutaj ceniony bardziej niż pogoń za ziemskimi przyjemnościami, a życie w harmonii jest wartością najwyższą.\nMONGOLIA – W CIENIU CZYNGIS CHANA, reż. Pavol Barabas, Słowacja, 2010, 61 min.\nWędrując z dala od uczęszczanych szlaków, poznając niezwykłych mieszkańców surowej krainy stepów i gór, Pavol Barabas opowiada o legendarnym Czyngis – Chanie i snuje refleksje na temat współczesnego oblicza Mongolii i jej przyszłości.\nNYARMA, reż. Edgar Bartenev, Rosja, 2008, 41 min.\nFilm opowiada o codziennym życiu hodowców reniferów na podbiegunowym obszarze Uralu w Rosji. Głównym bohaterem jest 17-letni Gosha, który pomimo młodego wieku zarządza dosyć dużą hodowlą. Historia ukazuje portret człowieka i jego przeznaczenie.\nPartner wydarzenia: Spotkania z Filmem Górskim w Zakopanem\nSerdeczne podziękowania dla Magdaleny Ziaji, Dyrektora Spotkań z Filmem Górskim, za udostępnienie filmów.\nWstęp: w cenie biletu do Galerii (normalny 7 zł, ulgowy 5,50 zł)


Home » Aktualności » Jak aktywizować społecznie wykluczonych – polsko-bułgarski „okrągły stół”\nCentrum Promocji Innowacji i Rozwoju było współorganizatorem i partnerem projektu dotyczącego przeciwdziałania marginalizacji i aktywizacji społeczno-ekonomicznej młodzieży, realizowanego wspólnie z Centrum Nauk Politologicznych i Stowarzyszeniem LARGO z Bułgarii.\nWizyta miała miejsce 17 kwietnia 2018 r. Rozpoczęła się od spotkania w Zakładzie Karnym w Białymstoku. Goście odwiedzili także Salezjański Ośrodek Wychowawczy w Różanymstoku, Prawosławny Ośrodek Miłosierdzia Diecezji Białostocko-Gdańskiej ELEOS, a także Ośrodek Szkolenia i Wychowania OHP w Wasilkowie oraz Młodzieżowe Centrum Edukacji i Readaptacji Społecznej w Goniądzu.\nJednym z najważniejszych punktów programu był polsko-bułgarski okrągły stół na temat aktywizacji społeczno-ekonomicznej społeczności marginalizowanych, który odbył się w Białostockim Parku Naukowo-Technologicznym.\nGłównym celem spotkania moderowanego przez dr Krzysztofa Sawickiego z Wydziału Pedagogiki i Psychologii UwB była analiza polskiej i bułgarskiej specyfiki działań na rzecz integracji oraz inkluzji społecznej wobec osób ze środowisk zagrożonych wykluczeniem i marginalizacją.\nGłówne tematy seminarium to m.in.: przejawy wykluczenia i marginalizacji w Polsce i Bułgarii, analiza przyczyn i skutków wykluczenia w obu krajach, działania na rzecz przeciwdziałania oraz minimalizacji wykluczenia i marginalizacji, a także dobre praktyki realizowane na rzecz młodzieży z problemem wykluczenia.\n← Informacja o wyniku postępowania – zapytanie ofertowe nr 02/02/2018\nOferta pracy: Specjalista ds. projektów unijnych →