Przepisy dotyczące usuwania oraz pielęgnacji drzew i krzewów | TREEL\nPOZWOLENIE NA WYCINKĘ DRZEWA LUB KRZEWU\nPozwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, a w przypadku gdy zezwolenie dotyczy usunięcia drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części wpisanej do rejestru zabytków – wojewódzki konserwator zabytków. W przypadku drzewa rosnącego w pasie drogowym drogi publicznej (z wyłączeniem obcych gatunków topoli) zezwolenie na wycinkę wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Podobnie wygląda sytuacja, gdy drzewo lub krzew znajduje się na obszarach objętych ochroną krajobrazową w granicach parku narodowego lub rezerwatu przyrody. Zgodę wydaje się wtedy po uzgodnieniu odpowiednio z dyrektorem parku narodowego albo Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska.\nrysunek, mapę lub wykonany przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane projekt zagospodarowania działki lub terenu w przypadku realizacji wycinki na potrzeby inwestycji, dla której jest on wymagany zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane – określające usytuowanie drzewa lub krzewu w odniesieniu do granic nieruchomości i obiektów budowlanych istniejących lub projektowanych na tej nieruchomości,\nOrgan właściwy do wydania pozwolenia na wycięcie drzewa lub krzewu przed jego wydaniem dokonuje oględzin w zakresie występowania w ich obrębie gatunków chronionych.\nW niektórych jednak sytuacjach – mimo, że drzewo jest nasze, bo rośnie na naszej posesji i nie zamierzamy go sprzedawać – konieczne będzie zgłoszenie zamiaru usunięcia. Kiedy? Gdy obwód pnia drzewa mierzonego na wysokości 5 cm od ziemi przekracza:\nWzór zgłoszenia można pobrać w urzędzie gminy lub napisać samodzielnie. Powinno ono zawierać: imię i nazwisko wnioskodawcy, oznaczenie nieruchomości, z której drzewo ma być usunięte, rysunek albo mapkę określającą usytuowanie drzewa na nieruchomości.\nW terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, urzędnik dokonuje oględzin w celu ustalenia nazwy gatunku drzewa oraz obwodu pnia. Po dokonaniu oględzin, w terminie 14 dni od dnia oględzin organ wydający decyzję administracyjną może wnieść sprzeciw. Usunięcie drzewa może nastąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie.\ndrzewa lub krzewy owocowe – chyba, że znajdują się one terenie nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków lub na terenach zieleni. W takim przypadku będziesz potrzebować zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu. Tereny zieleni to np.: parki, zieleńce, promenady, bulwary, ogrody botaniczne, zoologiczne, jordanowskie i zabytkowe, cmentarze,\ndrzewa lub krzewy należące do gatunków obcych, np. bożodrzew gruczołowaty. Ich wykaz znajdziesz w rozporządzeniu Ministra Środowiska, które w przypadku uwolnienia do środowiska przyrodniczego mogą zagrozić gatunkom rodzimym lub siedliskom przyrodniczym


Lekkie romanse o mocno erotycznym zabarwieniu to bez wątpienia prawdziwa specjalność Vi Keeland. Znajduje się w nich wszystko, czego czytelniczki potrzebują, by choć na chwilę zapomnieć o codzienności. Jest akcja, wielka namiętność, a przede wszystkim fascynujący i ponętni męscy bohaterowie.\nBiografia samej pisarki jest zresztą niemal równie romantyczna jak fabuły jej powieści. Swojego księcia z bajki poznała ona jako mała dziewczynka. Droga do miłości nie była usłana co prawda, różami, czego dowodem dobrze widoczna do dziś blizna powstała, gdy książę zepchnął, ośmioletnią wówczas, Vi z roweru. Jednak, mimo wszystkich zawirowań, zgodnie z regułami gatunku, obecnie przeżywają oni swoje długo i szczęśliwie w rodzinnym Nowym Yorku.\nZanim zaczęła pisać Vi Keeland książki goszczące na listach bestsellerów, praktykowała swój wyuczony zawód. Z wykształcenia jest ona prawniczką i wykonuje swoją pracę z prawdziwym oddaniem. Mimo międzynarodowego sukcesu, który odniosły jej powieści, nie porzuciła pracy adwokackiej i wciąż pomaga swoim klientom. Oprócz tego uwielbia podróżować z rodziną, a jej ulubiony wakacyjny kierunek to Santorini, gdzie wraca, kiedy tylko może. Kiedy tylko może, a raczej nawet, kiedy nie może, czyta jednak przede wszystkim Vi Keeland książki. Dużo książek. Pisarka żartuje, że czyta nałogowo, w związku z tym najczęściej widywana jest z książką w ręku, niekiedy w najbardziej nieoczekiwanych i zabawnych okolicznościach.\nKsiążki Vi Keeland\nJako autorka książki Vi Keeland zadebiutowała w 2013 r. Po zaledwie kilku latach pisarskiej aktywności jest ona już autorką ponad 25 tytułów, z który wiele znalazło się na listach bestsellerów, również tych najbardziej prestiżowych. Świetnie sprzedają się nie tylko papierowe, ale i inne formaty powieści Vi Keeland: ebooki i audiobooki. Jej książki tłumaczone są na wiele języków i znalazły wierne czytelniczki na całym świecie.\nCykl MMA fighter Vi Keeland\nNie jest tajemnicą, że zarówno wydawcy, jak i czytelnicy uwielbiają powieściowe serie. Dlatego każdy liczący się z ich zdaniem autor literatury popularnej ma w swoim dorobku tytuły tworzące całe powiązane ze sobą cykle i światy przedstawione. Również Vi Keeland książki wydaje seriami, a do najpopularniejszych z nich należy zdecydowanie MMA Fighter. Na całość składają się trzy powieści, o dość niezależnych fabułach połączonych jednak poprzez świat przedstawiony i bohaterów wydobywanych z tła poprzedniej powieści i awansujących na protagonistów.\nPierwszą część pt. Walka Vi Keeland w Stanach Zjednoczonych wydała w 2013 r., jednak polskie miłośniczki pikantnych historii musiały czekać na tłumaczenie kilka lat. Większość z nich nie ma wątpliwości, że było warto. W serwisie LubimyCzytać Walka i pozostałe części cyklu oceniane są naprawdę wysoko, a oczarowane czytelniczki nie ukrywają w recenzjach swojego entuzjazmu, szczególnie wobec kreacji męskich postaci. Na kartach książki Vi Keeland snuje historię pełną erotycznego napięcia, której bohaterami są wiodąca ustabilizowane oraz przykładne życie prawniczka i potrzebujący prawnej porady przed powrotem do klatki, umięśniony i niebezpiecznie przystojny zawodnik MMA.\nPo takim wstępie pojawienie się kolejnego tomu było wręcz nieuniknione. Następną powieść z cyklu pt. Szansa Vi Keeland oddaje w ręce czytelniczek już w 2014 r. Jest to godna kontynuacja Walki, równie pikantna i lekka w lekturze. Trylogię zamyka, mające premierę jeszcze w tym samym roku Przebaczenie. Bohaterem książki Vi Keeland czyni wyjątkowo atrakcyjne połączenie chłodnego dżentelmena z wyższych sfer z pewnym swojej fizycznej przewagi samcem. Taki jest właśnie Jax Knight z Przebaczenia – za dnia czarujący absolwent prestiżowej uczelni, nocą żądny krwi zawodnik MMA.\nTylko twój i Tylko dla ciebie Vi Keeland\nNieco krótszy, choć również bardzo lubiany, jest dwutomowy cykl opowiadający dość zwariowaną historię miłosną. Punktem wyjścia w powieści Tylko twój Vi Keeland czyni bardzo nietypową, ponieważ żadnego ślubu nie było, podróż poślubną. Główna bohaterka po rozstaniu z narzeczonym i odwołaniu wesela udaje się w nią bowiem z przyjaciółką. Na miejscu jednak spotka miłość, której wcale nie szukała. Druga część, Tylko dla ciebie, poświecona jest trudnej próbie, na które życie wystawiło uczucie głównych bohaterów. Jednak, mimo wszystkich emocji, które autorka zapewnia czytelniczkom o zakończenie można być spokojnym.\nCykl Na scenie\nRównie kameralna jest seria Na scenie, którą tworzą tylko dwie powieści. W pierwszej zatytułowanej Show Vi Keeland opowiada dramatyczna historię zakazanego uczucia za kulisami reality show. Drugi tom, Rytm, natomiast dzieje się w fascynujący świecie rocka.\nNajpopularniejsze książki Vi Keeland\nOprócz niezwykle popularnych cykli powieściowych pisarka ma na swoim koncie również wiele samodzielnych bestsellerowych fabuł. Spośród nich powieść Gracz Vi Keeland zaliczyć może do najbardziej udanych. Jest to kolejna tzw. sportowa powieść autorki, która nie kryje fascynacji światem sportowej rywalizacji. Tym razem wątek osnuty jest wokół postaci aroganckiego i bezczelnego, niestety również niezwykle pociągającego, zawodowego futbolisty. Bossman to natomiast dość klasyczny romans biurowy, w przeciwieństwie do innej popularnej książki Vi Keeland, Egomaniac, która również jest romansem biurowym, jednak zupełnie nieklasycznym.


Żywoty Arcybiskupów Gnieźnieńskich III [Stanisław Bużeński] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00758 012129 16991234 na godz. na dobę w sumie\nISBN: netpress_klasyka_2498 Data wydania:\nStanisław Bużeński ZYWOTY ARCYBISKUPOW GNIEZNIENSKICH III Konwersja: Nexto Digital Services\nSpis treści L. LI. LII. LIII. LIV. LV. POCZET ARCYBISKUPÓW W TYM TOMIE ZAWARTYCH.\nŻYWOTY ARCYBISKUPÓW GNIEŹNIEŃSKICH, PRYMASOW KORONY POLSKIEJ I WIELKIEGO KSIĘSTWA LITEWSKIEGO, OD WILIBALDA DO ANDRZEJA OLSZOWSKIEGO WŁĄCZNIE Tom III. Bużeński Stanisław Z rękopismu łacińskiego na język polski przełożył Michał Bohusz Szyszko WSTĘP I WIADOMOŚĆ O ZAŁOŻENIU ARCYBISKUPSTWA, TUDZIEŻ O JEDENASTU PÓŹNIEJSZYCH PRYMASACH, DO ZGONU KSIĄŻĘCIA MICHAŁA PONIATOWSKIEGO, dodał Mikołaj Malinowski kiego pod herbem Radwan. W pierwszych latach młodości ćwiczył się on w naukach, korzystając z hojności Andrzeja Hrabi Tęczyńskiego Kasztelana Krakowskiego, na którego dworze później zostawał i gdy tam nie w jednej okoliczności okazał swą wierność, dowcip i biegłość w sprawowaniu interessów, zalecony przez Tęczyńskiego, dostał się do dworu Sebasljana Branickiego Referendarza Państwa, który później umarł Biskupem Poznańskim i odznaczał się biegłością w prawie krajowem i pod jego przewodnictwem nabył niepospolitej biegłości w prawoznawstwie. Wreszcie, gdy Tęczy liski dla spełnienia uczynionego ślubu, przedsięwziął odbyć podróż do Jerozolimy dla zwiedzenia miejsc świętych, pamiętnych śladami stóp Zbawiciela, Uchańskiemu polecił zarząd swych obszernych majętności. Po powrocie Tęczyńskiego z lej dalekiej podróży i wkrótce nastałej śmierci jego, przyjął służbę u Królowej Bony, która wtenczas wedle woli swojej rozdawała duchowne i świeckie urzędy, i gdy znany jej był z powszechnej opinji, jako rostropny i biegły prawnik i rządzca, dostał u niej urząd Sekretarza sprawującego interessa Królowej, tyczące się jej obszernych posiadłości. Spełnił on na tym urzędzie położone w nim zaufanie Królowej, która chcąc nagrodzić zasługi jego, udzieliła mu pierwej mniejsze beneficja, dziekanję Płocką i Archidjakonję Warszawską; później zaś za jej wdaniem się Zygmunt I. zrobił go. Referendarzem Państwa, jakowy urząd spełniał lat dwanaście i po wstąpieniu na tron Zygmunta Augusta, wyniesiony był na katedrę Chełmińską, na którą potwierdzenia z Rzymu, śród trwogi i niepewności, czekał przez całe lat dwa; gdyż nie było tajnem Papieżowi, że Uchański nie był zbyt gorliwym Kapłanem i sprzyjał szerzącym się wówczas nowym naukom. Siedział wtedy na stolicy Piotrowej Paweł. IV. który razem z ś. Kajetanem Tienejskim założył zakon Kleryków regularnych, zachowujących sposób życia pierwszych Apostołów; a ponieważ on przed ustanowieniem zakonu był Biskupem Teatyńskim, ztąd zakonnicy ci przezwani zostali Teatynami. Papież ten, sród krzewiących się wszędzie błędnych dogmatów seklarzy, był gorliwym obrońcą wiary i przestrzegał ze wszelką ścisłością dawnej karności kościoła. Wysłał on był do Polski Aloizego Lippomani Biskupa Werońskiego, człowieka bardzo pobożnego i uczonego, za którego namową Arcybiskup Dzierżgowski, dla poratowania zagrożonej zewsząd sprawy Katolicyzmu, zwołał sobór prowincjonalny do Łowicza, którego uchwały, gdy wszyscy Biskupi bez żadnej restrykcji podpisali, Uchański jeden położył warunek, którym się Królowi raczej niżeli Bogu chciał podobać. Stąd bezzasadne urosło podejrzenie, że Uchański, lubo rodem z Mazowsza, którego mieszkańce byli zawsze jak najprzychylniejsi dla Kościoła katolickiego, sprzyjał nowym sektom, w które ów wiek aż nadto obfitował. Bielski też powiada, ze Jan Drohojewski Biskup Władysławowski i Uchański Biskup Chełmiński, uważani byli przez Papieża za ludzi mało dbających o dobro Kościoła i napominani byli przez niego, aby się nie dali uwodzić lada powiewem fałszywej nauki. Gdy Drohojewski życie zakończył, Zygmunt August Uchańskiego mianował następcą jego i przedstawił na potwierdzenie Pawła IV., który ociągał się z udzieleniem zezwolenia swego na przemieszczenie go z Chełmińskiej na Władysławowską katedrę. Król wysłał do Rzymu Jana z Budzisława Wysockiego Opala Lendzkiego, któremu pomiędzy innemi rzeczami poruczył, ażeby usilnie się starał o potwierdzenie Uchańskiego na katedrę Władysławowską. Wysocki doniósł Królowi, że Papież żadną miarą nakłonić się niedaje do udzielenia pomienionego potwierdzenia. Król był niezmiernie tą wiadomością zasmucony i pisał do Arcybiskupa Dzierżgowskiego, radząc się go jak ma w tym razie postąpić; a tymczasem dał rozkaz Kapitule Władysławowskiej, ażeby nie czekając na potwierdzenie Papieża, wszystkie dobra stołowe Biskupie oddala we władanie Uchańskiego. Dzierżgowski odpowiedział Królowi, że Papieżowi jako ojcu i pasterzowi całego Chrześcijaństwa należy winną cześć oddać, i że odmienne zdanie Króla żadną miarą nie może stawać na przeszkodzie, gdyż to należy do obowiązków i praw służących najwyższemu Pasterzowi, ażeby nikomu bez dojrzałej rozwagi, błogosławieństwa swego nie udzielał, jak o tem nauczają przepisy apostolskie i kościelne. Również rozkaz Króla względem oddania dóbr Biskupich w posiadanie Uchańskiego z pełną umiarkowania naganą królowi wyrzucał. "Postąpiono w tym razie, pisze on, wbrew prawom kościelnym, które azali komukolwiek wolno nadwerężać, niech Wasza Kólewska Mość sama osądzi. Samemu też Biskupowi nie godziło się wchodzić w posiadanie dóbr Biskupich samowolnie, lub z użyciem władzy świeckiej, jak o tem wyraźne znajdują się przepisy w kanonach apostolskich, które Klemens pierwszy następca Piotra za życia jeszcze Apostołów wydał i niech się ogląda na to, ażeby takowem przywłaszczeniem dóbr Biskupich nie ściągnął na siebie wielkiej odpowiedzialności. Niech to ma na uwadze że Wasza Królewska Mość nie może mu poruczyć pieczy nad duszami i rozdawnictwa Sakramentów, że to prawo należy tylko temu do którego powiedziano: paś owce moje; że inaczej, gdyby każdy przywłaszczał władzę związywania i rozwiązywania, nastąpiłoby Babilońskie zamieszanie. " W obszernym tym liście Dzierżgowski liczne przytacza powody, dla których Król z umiarkowaniem i winną uległością powinien znieść tę zwłokę Papieża i nie przywłaszczać sobie władzy w rzeczach duchownych. Również Kardynał Hozjusz wziął na siebie ułatwienie tego interessu w Rzymie i zapewnił, że on prędzej tę rzecz ukończy, niżeli żeby miano gwałtownych i ostatecznych chwycić się środków. Do wszystkich też prawie Biskupów rozpisane były w tym przedmiocie listy przez Króla, jako to: do Felixa Ligęzy Arcybiskupa Lwowskiego i Biskupów: Andrzeja Zebrzydowskiego Krakowskiego, Andrzeja Czarnkowskiego Poznańskiego, Andrzeja Noskowicza Płockiego, Jana Dziaduskiego Przemyślskiego i Leonarda Słuczewskiego Kamienieckiego. Z odpowiedzi ich, które znajdują się pomiędzy posiadanemi przezemnie rękopismami, wyczytuję: że oni, jakby jednemi usty w jednym duchu łagodności i umiarkowania, radzili i upominali Króla, ażeby żadnych gwałtownych środków w sprawie Uchańskiego nie używał, ale żeby ją. poddał pod sąd i rozwagę Najwyższego Pasterza, do którego rozstrzygnienie w podobnych razach należy. Senatorowie jednak świeccy, jako Jan Hrabia Tarnowski Kasztelan Krakowski Wielki Hetman Koronny i Stanisław Hrabia Tęczyński Wojewoda Krakowski byli odmiennego zdania; i z wielkiem ubliżeniem dla stolicy apostolskiej do Króla pisali. Zdanie ich w radzie Królewskiej przemogło, albowiem gdy Papież znając zachwianą wiarę Uchańskiego zwlekał z udzieleniem mu potwierdzenia, on z pomocą władzy świeckiej, a niesłychanem lekceważeniem stolicy Apostolskiej, objął zarząd djecezji, oraz wszyskie dochody bezprawnie przez lat blisko cztery pobierał, aż do śmierci Papieża Pawła IV. Następca jego Pius IV. za wstawieniem się i usilnem naleganiem Zygmunta Augusta, udzielił żądane potwierdzenie, a być może i prawo zatrzymania pobieranych niesłusznie dochodów. Zostając na tej katedrze, okazał Uchański nie wielką gorliwość ku wierze katolickiej, gdy przyjął do towarzystwa i dworu swego Andrzeja Frycza Modrzewskiego zawziętego heretyka, który w bluźnierczych pismach często na kościół powstawał; oraz tego bezbożnego sektarza obdarzył niektóremi z dóbr stołowych Arcybiskupich, pod pozorem znajomości jego w rzeczach ekonomicznych. Stanisław Orzechowski częste miewał z nim dysputy w przedmiocie teologicznym, w przytomności Uchańskiego i uczonemi oraz gruntownemi przekonywał go dowodami; wydał nawet na widok publiczny dzieło przypisane Uchańskiemu Biskupowi Władysławowskiemu pod tytułem: Frycz, czyli o władzy Stolicy Apostolskiej. Ale co najwięcej przynosi zakały imieniowi Uchańskiego, to ta okoliczność, którą Damalewicz w Żywotach Arcybiskupów przytacza, że gdy jak wyżej powiedzieliśmy, nieprawym sposobem objął zarząd djecezji Władysławowskiej i Paweł IV. rzucił na niego klątwę, on ze swej strony z wielkiem zgorszeniem wszystkich powstawał na Papieża, i ogłosił przeciw niemu kary kościelne, co było dotąd rzeczą niesłychaną i zgubnym dla drugich przykładem. Naśladował on w tym razie Maura Biskupa Raweńskiego, który jak Henryk Spondanus powiada, gdy był wyklęty przez Papieża Witaljana, wsparty protekcją Exarchy, wyklął wzajemnie Papieża. Dodaje tenże Damalewicz, że na Sejmie walnym w zebraniu publicznem Stanów Państwa, namówiony jeden z sektarzy głośno oświadczył, że Uchański w rzeczach wiary jednego jest z nim zdania; na co Biskup wnet odpowiedział: że on fałszywie zadaje jemu wspólność niedowiarstwa, a dla udowodnienia niewinności swojej odczytał wyznanie wiary Katolickiej ogłoszone przez Papieża Piusa IV. i zeznał że wierzy w to wszystko co tam jest pomieszczone. Pomimo to jednak nie okazał on wytrwałej i należytej gorliwości przeciwko zapamiętałym sektarzom, pustoszącym winnicę Pana Zastępów. Tymczasem po nastałej śmierci Przerembskiego, Uchański protegowany przez Króla, wyniesiony został na katedrę metropolitalną, przebywszy lat pięć na katedrze Władysławowskiej. Nim jednak objął on rządy metropolitalnego Kościoła, wielka wzniecona została burza przeciw Kościołowi i duchowieństwu przez heretyków, których rozhukane namiętności miotały łódką Piotra. W skutek ich zabiegów władza Kościoła prawie do szczętu zniesioną została, przez prawo czyli konstytucję potwierdzającą rozporządzenie królewskie z roku 1552., którem zabroniono zostało sądom Kasztelańskim wykonywać wyroki Biskupie przeciwko heretykom w rzeczach tyczących się religji ferowane. Tym sposobem wolni od wszelkiej kary mogli oni w każdym sądzie bronić sprawy swojej; dawny zwyczaj i prawo Kościoła do owych nieszczęśliwych czasów w całej mocy istniejące, przez to prawo w roku 1562. uchwalone, zniszczone zostały, oraz zostawiona władza słuchania i wierzenia w co się podoba a zerwania wszelkich stosunków z władzą duchowną. W początkach rządów tego Arcybiskupa, Zygmunt August, wbrew dawnemu zwyczajowi przodków swoich, na Sejmie Piotrkowskim w roku 1563. ustanowił osobny nadzwyczajny skarb dla utrzymywania ciągłego wojska, mającego strzedz granic ziem Ruskich od napadu Tatarów. Na ten cel wyznaczył czwartą część dochodów ze wszystkich dóbr królewskich dla opłacenia żołdu żołnierzom, jakowy pobór późniejszemi prawami dokładniej opisany, miał być. składanym w mieście Rawie. Przedtem Królowie dochody z dóbr królewskich po większej części obracali na obronę Rzeczypospolitej. Żeby zaś opłata takowej czwartej części dochodów pewniej dochodziła, ustanowieni byli Rewizorowie czyli Lustralorowie do wszystkich dóbr królewskich w Polsce, i należących do niej prowincjach, którzyby po wyciągnieniu i obrachowaniu dochodów, oznaczyli ilość mającej się wypłacać summy; lecz wyciąg takowy wykonanym został z większą prywatnych, niżeli publiczną korzyścią. W owym też czasie pomyślnie ukończonym został Sobór Trydencki i prezydujący na nim Stanisław Hozjusz Kardynał otrzymał pozwolenie u Papieża Piusa IV. odwiedzić swoję djecezję, od której przez tak długi przeciąg czasu, zajęty ważnemi sprawami Kościoła, był oddalonym. Znalazł on wielu obłąkanych błędną nauką sektarzy, którzy z sąsiednich Pruss Książęcych w djecezji Warmińskiej jad zepsucia rozszerzali. Hozjusz oczyścił djecezję swoję z tych chwastów i pierwszy wprowadził do Polski nowo ustanowiony Zakon Zgromadzenia Jezusowego, oraz założył dla nich Kollegjum i Seminarjum w Brunsbergu, uposażywszy je dość szczupłemi dochodami z dóbr stołowych biskupich i kapitulnych. Na Soborze Trydenckim poznał on był Jakóba Laynez, który był drugim po ś. Ojcu Ignacym Przełożonym Jeneralnym Zgromadzenia Jezusowego, oraz Alfonsa Salmerona, mężów biegłych w naukach świeckich i duchownych, i ta okoliczność podała mu myśl wprowadzenia do Polski lego nowo założonego z tak wielkim pożytkiem Kościoła Zakonu. Layuez miał spełnić dalsze żądania Kardynała, gdy tymczasem śmierć przeszkodziła zamiarom jego, zostawił przeto dokonanie tego dzieła ś. Franciszkowi Borgia, następcy swojemu, który na żądanie Hozjusza i po obmyśleniu przez niego miejsca pobytu i sposobu życia, wysłał kilku członków Towarzystwa do Heilsberga, gdzie Hozjusz przebywał, i ci w roku 1563. otworzyli tam szkoły, w których zaczęli uczyć gromadnie zbierającą się do lego świętego zakładu młodzież. Po założeniu w tymże mieście nowicjatu i znacznem pomnożeniu w krótkim czasie członków towarzystwa, z niezmienia szybkością rozszerzać się zaczęli po Polsce, Litwie i należących do nich prowincjach, z wielkim pożytkiem Kościoła a niesłychanym uszczerbkiem i zagładą wszelkich herezji. Do dziś dnia ci niezmordowani robotnicy nie przestają pracować w winnicy Pańskiej, o czem w dalszym ciągu mówić będziemy; wróćmy dopiero do opisania dalszych czynności Arcybiskupa Uchańskiego. Otrzymawszy od Pjusa IV. za wdaniem się Króla Zygmunta Augusta, potwierdzenie na przemieszczenie swoje oraz palljum metropolitalne, przybył do Gniezna i odprawił uroczysty obrzęd wstąpienia na katedrę dnia 13. Listopada. Powitał go delegowany od kapituły Łukasz Podoski Proboszcz Gnieźnieński, Kanonik Krakowski, mąż uczony, którego Zygmunt August do rozmaitych poselstw używał i nieraz doświadczył jego pilności i biegłości w sprawowaniu interessów. Tymczasem jak przedtem niezliczone błędy kacerskie zalewały Polskę, i wiara katolicka miotaną była wzburzonej opinji falami, tak również i za czasów Uchańskiego bramy piekła nie przestawały powstawać przeciwko skale Kościoła Katolickiego. W roku 1563. przybył do Polski Walenty Gentilis, odnowiciel bezbożnej nauki Arjusza, od tylu lat pogrążonej już w otchłań piekielną i bluźniący przeciwko prawdom wiary Katolickiej. Był on rodem z Włoch i tak w Niemczech jak Polsce rozszerzał szczególniej błędną naukę Michała Serweta Hiszpana o Chrystusie Panu i o Trójcy Przenajświętszej, oraz nowych fałszów do nauki tej przydał i niemało dusz w swoję sieć zagarnął. Przywołany do Polski przez Blandrata i Alcjatę, tejże nauki zwolenników, żył z nimi w zgodzie czas niejakiś, dopóki nie zaszły pomiędzy nimi samymi spory i kłótnie, gdyż Blandrata jawnie wyznawał wiarę Arjusza, Alcjat zaś skłaniał się więcej do bezecnych wymysłów Mahometa. Tymczasem Król Zygmunt August chcąc przynieść pomoc zachwianej i upadającej religji, oraz zapobiedz ażeby sekty niezgodne pomiędzy sobą nie mięszały spokojności publicznej, na Sejmie walnym Piotrkowskim ogłosił ustawę, na mocy której, wszyscy cudzoziemcy, rozszerzający w kraju błędne sektarzy nauki, mieli ustąpić z Państwa. Gentilis na mocy tej ustawy musiał opuścić Polskę, wydawszy przedtem na widok publiczny dzieło pełne oburzających bluźnierstw przeciwko Trójcy Przenajświętszej. Gdy zaś do Bernu, jednego z Kantonów Szwajcarskich przybył i tak bezecne fałsze przeciwko bóstwu Jezusa Chrystusa prawił, Berneńczykowie, wyznający sektę Kalwina, oburzyli się na tę naukę i schwytawszy Gentilisa wrzucili go do więzienia. Powyższa ustawa królewska jakby uderzenie piorunu niewielu różnowierców o zgubę przyprawiła, niektórych bojaźni nabawiła, ale niezapobiegła bynajmniej temu, ażeby sekty Arjanów i Anabaptystów połączywszy się w jedno nie rozszerzały zgubnej zarazy po całej Polsce i Litwie i nieoderwały wielu obłąkanych od jedności Kościoła Katolickiego, pogrążywszy ich w odmęt niegodziwych zdań swoich. Sekty te zaledwo za dni naszych stłumione i z Państwa rugowane, za granicami jego nieprzestają na Kościół Katolicki wywierać jadu swojego; w dalszym przeto ciągu obszerniejszą o nich podamy wiadomość. Nie mogę przemilczeć tutaj co Damalewicz o Uchańskim powiada, że będąc winien Zygmuntowi Augustowi wyniesienie swoje, czy to dla zawdzięczenia za otrzymane od niego łaski, czy z innych jakich pobudek, starał się dokazać tego, ażeby duchowieństwo prowincji Gnieźnieńskiej pewny stały podatek opłacało do skarbu królewskiego. Sprzeciwili się tak nowej i niezwykłej rzeczy członkowie kapituły metropolitalnej i Biskupi djecezalni, i zanieśli formalną przeciw temu protestację. Nieznośnem zdawało się być takowe jarzmo, którem stan duchowny miał być obarczonym, oraz nadwerężenie praw służących Kościołowi, a uwalniających go od wszelkich podobnych uciążliwości. Zaniesione były skargi do Stolicy Apostolskiej, która wdaniem się swojem uczyniła bezskutecznem takowe targnienie się na własność i prerogatywy służące Kościołowi. Również kapituła metropolitalna w innem zdarzeniu oparła się Arcybiskupowi i nie mogła zezwolić na to, ażeby majętność Konary w ziemi Czerskiej leżąca, ustąpiona była prawem emfiteutycznem synowcowi jego Pawłowi Uchańskiemu. Tymczasem przybył do Polski, wysłany przez Papieża Piusa IV. Jan Franciszek Commendoni wprzódy Biskup Zacyntu w Grecji, później przez Pjusa IV, wyniesiony na godność Kardynała, mąż niepospolitej nauki, rozumu i biegłości w sprawowaniu interesów. Przybył on w tym właśnie czasie, kiedy Uchański objął rządy metropolitalnego Kościoła. Jak rozwolnioną była wtedy karność kościelna, jak opłakany stan Kościoła skołatanego tylu burzami, pięknie i dokładnie opisał w życiu Commendoniego Antoni Marja Graziani od Grobu S. Zbawiciela, później Biskup Ameryński, który był powiernikiem i sekretarzem wspomnionego Kardynała i będąc świadkiem wszystkiego co się wówczas w Polsce działo, wiele szczegółów umieścił w dziele swojem, o której żadnej wzmianki niema w dziejopisach polskich. Między innemi rzeczami powiada on, że gdy po zawarciu powtórnego małżeństwa Króla zaszły nieporozumienia pomiędzy Królową Boną a synem jej Zygmuntem Augustem, z powodu nienawiści jaką Bona ku synowej swej Barbarze powzięła, władza królewska była zachwianą a bezprawiu i swawoli były popuszczone cugle; ta okoliczność również inne wyżej wspomniane od nas przyczyny, przyłożyły się wiele do tego, że rozmaite zagraniczne sektarskie błędy i niedorzeczne opinję rozsiewane były w Polsce przez licznych nowych nauk mistrzów, którym jak zwykle niezbywało na obłąkanych, podzielających ich zdanie, lub z zawziętością na nich powstających, To było powodem że za usilnem staraniem Kardynała, wyszedł wyżej wzmiankowany od nas rozkaz króla, którym najsurowiej zalecano wszystkim Antitrinitarzom i Anabaptystom ustąpić z kraju. Pomiędzy innemi gdy Bernard Ochino ze Sjenny, o którym wyżej wspomnieliśmy, protegowany przez niektórych błędną nauką jego wiedzionych, ukrywał się w Polsce i nieprzestawał zgubnych błędów rozsiewać, Kardynał Commendoni wszelkiej dołożył usilności, ażeby ten odstępca wiary i reguły zakonnej, był schwytany lub z kraju wygnany. Musiał tedy wkońcu ten bezecny szalbierz ustąpić z Polski i tułając się po rozmaitych krajach, osiadł wkońcu w pewnej małej wioszczynie w Morawji leżącej u jednego z dawnych przyjaciół swoich, gdzie w siedmdziesiątym roku wieku swojego, z żoną, dwóma córkami i synem, z morowej zarazy życie zakończył. Jednak Walerjan Magnus Kapucyn Medjolańczjk, w księdze swojej Rozpraw o wierze Katolickiej inną o Ochinie podaje wiadomość, powiadając, że był zamordowanym w Gniecie (Guettae?) przez uczniów swoich, gdy opłakując przeszłe winy, odwoływał rozsiewane dawniej heretyckie błędy i wracał na łono katolickiego kościoła. My z naszej strony nic pewnego w tej mierze udzielić nie możemy. Co się tycze Kommendoniego, ten po przybyciu do Polski, nietylko znalazł skołatany i różnemi kacerzy napadami zachwiany stan Kościoła, ale nadto z wielkim smutkiem swoim musiał patrzeć na rozterki i kłótnie dwóch przedniejszych w Kościele polskim Prałatów. Były to osoby pierwsze miejsca w duchowieństwie i Senacie zajmujące: Arcybiskup Gnieźnieński Uchański i Biskup Krakowski Filip Padniewski; pierwszy godnością i stopniem, drugi bogactwy i talentami znakomity. Pomiędzy nimi gdy otwarta panowała nieprzyjaźń, niezgodni w sposobie myślenia, jednakową pałali chęcią zamieszek i wewnętrznych zaburzeń. Uchański, jak wyżej powiedzieliśmy, będąc niespokojnego umysłu, zmiennego i skwapliwego do odmian charakteru, sprzyjał nowym opinjom i pochlebiał sobie, że w razie zmian religijnych i wprowadzenia nowo wymyślonych przez różnowierców obrzędów, gdy władza Papieża zniesioną będzie, on sianie się Głową i najwyższym Pasterzem Polskiego Kościoła i przyjdzie do wielkich bogactw. Niektórzy z heretyków podsycali tę próżność jego i czynili pewną nadzieję, że życzenia jego będą spełnione. Przed Kommendonim udając gorliwość swoję ku wierze, opłakiwał nieszczęśliwy stan Kościoła, niezgody Biskupów, obojętność powszechną dla religji, wkońcu oskarżał Króla sprzyjającego różnowiercom i wszystko im czynić dozwalającego. Dowodził przeto że go potrzeba groźbami i odwołaniem się do Papieża zastraszyć; że wszyscy Katolicy urażeni są na niego za częste odmawianie im urzędów a rozdawanie onych różnowiercom; że jeśliby Kommendoni działając w imieniu Papieża i wedle władzy sobie udzielonej, chciał stanąć na czele partji katolickiej, mógłby Króla zkądinąd lękliwego i niestawiającego oporu śmiałym przedsięwzięciem strachem nakłonić do swych widoków. Podając takowe rady, miał na celu poróżnić Króla z Papieżem i wzmocniwszy tym sposobem stronę różnowierców, dopiąć zamiarów swoich. Tegoż samego zdania był Padniewski, który także radził Króla strachem zniewolić, ale ten działał z innych powodów; każdy z nich jednak miał na celu korzyść własną a nie dbał o dobro publiczne i chciał kosztem Rzeczypospolitej dopiąć zamiarów swoich. Kommendoni jednak zbadawszy sposób ich myślenia, i wiedząc do czego dążą podawane przez nich rady, przewłóką czasu starał się zapobiedz widokom Uchańskiego, i obrawszy inną drogę przeciwną tej którą on jemu doradzał, nie chciał odstręczać Króla pogróżkami, które pospolicie próżne są i bezskuteczne, jeśli niema sposobu poparcia ich siłą, albo co częściej bywa, przeciwny wydają skutek; w częstych zaś z Królem rozmowach starał się zabezpieczyć go od próżnej obawy podniecanej przez ludzi fałszywych i chytrych, którzy tak jego jak Państwo chcą na niebezpieczeństwo narazić, a od którego jedynie przewłoka czasu i pobłażaniem uchylić się można. Jak trafny był takowy sposób postępowania Kommendoniego z Królem, obszernie i dokładnie opisał wspomniany wyżej przez nas autor życia jego Graziani. Tenże opisuje na jak wielki szacunek zasłużył Kommendoni u Króla, umiejącego cenić jego prawość i rozsądek. Gdy Kardynał miał opuścić Polskę, Król nie chcąc ażeby mąż tak znakomity wyjechał z kraju nieotrzymawszy jakowego dowodu jego życzliwych chęci, posłał mu przez Piotra Myszkowskiego Biskupa Płockiego przywilej zapewniający mu dożywotnią pensję po 2, 000. czerwonych złotych na rok, ale jakkolwiek to nie była zbyt wielka szczodrobliwość, Kommendoni nie przyjął jej i podziękowawszy za łaskę królewską, odesłał przez Myszkowskiego przywilej Zygmuntowi Augustowi, będąc tego zdania, że pięknie jest zasłużyć na łaskę królewską, ale piękniej ofiarowanej łaski nie przyjąć. Pomimo to jednak, jak Rejnhold Hejdenstein w opisaniu wypadków zaszłych po śmierci Zygmunta Augusta powiada, Król udzielił Kommendoniemu zaszczytu szlachectwa Polskiego, co wtedy należało jeszcze do prerogatyw władzy królewskiej. Ale przejdźmy do opisania dalszych dziejów Arcybiskupa Uchańskiego. Wielu było naówczas Magnatów w Polsce i Wielkiem Księstwie Litewskiem, którzy sprzyjali obcym sektarzóm, i tym skuteczniejszą nieśli im pomoc w rozszerzaniu nowej nauki, im w większych laskach i znaczeniu zostawali u dworu. Mając też wielką wziętość u narodu, wszelkich starań dokładali, ażeby zwołany był sobór tak nazwany przez nich narodowy, na którym bez żadnego wpływu Papieża, mogliby samowolnie stanowić w rzeczach religji to, coby uważali z pożytkiem własnym i Rzeczypospolitej; a wiedząc że Arcybiskup sprzyja ich zamiarom, starali się nakłonić jego, jako mającego największy wpływ na duchowieństwo, do ułatwienia trudności w zwołaniu zamierzonego przez nich soboru. Nie był dalekim od lego Arcybiskup Uchański, dla przytoczonych wyżej przez nas powodów; przeto dniem i nocą obmyślał środki, jak ma len zamiar do skutku doprowadzić, i często naradzał się w lej mierze z powiernikiem swoim Andrzejem Fryczem Modrzewskim, człowiekiem ladajakiego charakteru i nizkiego pochodzenia, ale znanego powszechnie z nienawiści swojej ku pobożnym przodków zwyczajom i kościołowi katolickiemu, który zawzięcie prześladował w pismach drukiem ogłoszonych. Takowe zamiary Uchańskiego i zabiegi heretyków nie były tajne Kommendoniemu, który lubo z wielką pilnością starał się zamysły różnowierców i sprzyjającego im Arcybiskupa wniwecz obrócić, jednak postanowił milczeniem pokryć to, co wiedział o Uchańskim, gdyż w czasach lak krytycznych, śród takiej potęgi różnowierców, uważał za rzecz niebezpieczną zniechęcić i do ostateczności doprowadzić człowieka urzędem, bogactwy i związkami znakomitego, leni bardziej, że i Król nie był dalekim od podzielania zdań różnowierców, mając umysł zajęty fałszywemi opinjami, na których osłabienie i wykorzenienie Kommendoni całą swą usilność obrócił. Znalazłszy zręczność pomówienia o tem obszernie z Królem, przełożył mu ważne powody, dla których on powinien być przeciwnym zwołaniu narodowego soboru i przytoczył za przykład podobny sobór w Poissy we Francji przed dwoma lały odbyty, który na niczem się skończył. Przeto gdy w skutek starań i zabiegów różnowierców rzecz ta w Senacie roztrząsaną była, Król przeciął dalsze w lej mierze rozprawy, powiadając, że on nic nie może stanowić w rzeczach tyczących się religji. Nie tylko bowiem Biskupi, ale wielu ze świeckich Senatorów gorliwie stawało w obronie panującej religji. Z tych ostatnich najwięcej się odznaczał Stanisław Wolski Kasztelan Rawski, który wymownie dowodził, że niejest rzeczą prywatnych osób, ani też jakichkolwiek zgromadzeń narodowych stanowić prawa tyczące się religji i obrządków odnoszących się do czci chrześcijańskiej, na czem wszystkich żywot i zbawienie zawisło, i że to należy zostawić wedle obyczaju przodków i rozkazu Boga, uwadze i rozporządzeniu prawnych powszechnych soborów. "A lubo Ciebie, mówił dalej, Królu Auguście, chętnie Monarchą moim uznaję, pomimo to jednak nie myslę uchylać się z pod władzy Najwyższego Pasterza." Tym sposobem Kommendoni zręcznością swoją zapobiegł knowanym przez heretyków zamachom, i powstrzymał Uchańskiego od przekroczenia granic swojego obowiązku, albowiem ten lękając się żeby nie oburzył na siebie Papieża i powszechnej opinji, zmienił swój sposób postępowania, i starając się pozyskać względy Kommendoniego, poróżnił się z heretykami, którzy bez Iego nie wiele pokładali ufności w jego charakterze, a ukrywając w dalszym czasie istotny swój sposób myślenia, pożyteczni! niekiedy dla kościoła dawał rady w Senacie. Kiedy zaś w owym właśnie czasie Pius IV. Papież, po ukończeniu powszechnego soboru Trydenckiego, potwierdził uchwalone na nim ustawy i wszystkim Arcybiskupom zalecił, ażeby w prowincjach, pod ich rządem zostających, zwołali sobory dla uczynienia stosownych wedle pomienionych ustaw rozporządzeń, Uchański starał się korzystać z takowej zręczności, i pod pozorem wprowadzenia nowych urządzeń, przez zgromadzonych na soborze powszechnym ojców zaleconych, naradzał się z Kommeudonim o potrzebie zwołania prowincjonalnego soboru, jakowego życzenia byli i inni Biskupi. Kommeudoni nie był przeciwnym zwołaniu soboru, i stosując się do chęci wielu znakomitych osób, zgodził się na zwołanie go do Piotrkowa. Znał Kommendoni dobrze sposób myślenia Uchańskiego, przeto pilnie śledził wszystkie kroki jego, i wiedział o tem, że ma potajemne stosunki z różnowiercami a nawet znakomitszych z nich powołał na ów sobór do Piotrkowa, o czem uprzedził Kommendoniego Mikołaj Wolski. Biskup tedy Władysławowski doniósł Królowi o tych tajemnie czynionych zabiegach, i ostrzegł go, żeby w iskierce starał się przytłumić pożar niezgody domowej. Król więc powagą swoją silnie przyłożył się do odwrócenia zamachów różnowierców, i napisał list do Uchańskiego, którym zwołanie soboru odkładał do przyjaźniejszej pory: jakowe żądanie Króla uskutecznionem zostało, i Arcybiskup bez trudności zgodził się na to, gdyż widział, że skryte jego zabiegi, pod pokrywką dobra publicznego czynione, nie były tajne tym, którzy badawczem okiem na jego postępowanie patrzali. Gdy więc tylu ważnemi sprawami, a szczególniej odwróceniem tak niebezpiecznych zamachów, ze strony różnowierców na kościoł czynionych, zajęły był Konnnendoni, Papież zatwierdziwszy uchwały soboru Trydenckiego i kazawszy je podać do druku, zalecił wszystkim pilne onych wykonywanie. Posłał takową księgę ustaw i do Polski Kommendoniemu, i kazał mu wszelkich starań dołożyć, ażeby publicznie przyjętą była, i wedle jej przepisów urządzenia kościelne były do skutku doprowadzone. Skoro Kommendoni księgę tę otrzymał, udał się jak najśpieszniej do Pruss, do Kardynała Stanisława Hozjusza Biskupa Warmińskiego, przebywającego w Hejlsbergu, który niedawno był z Trydentu powrócił i z Kommendonim zostawał w najściślejszych stosunkach przyjaźni. Troszczył się niezmiernie o to Kommendoni, ażeby dzieło tak ważne i trudne uskutecznić wedle myśli i żądania Najwyższego Pasterza, wiele jednak widział w tem trudności, już to ze strony potężnej partji różnowierców, już ze strony samego Króla, lękającego się ich obrazić, oraz Uchańskiego, szukającego przyczyn do wewnętrznej niezgody i zaburzeń. Przypuściwszy tedy do tajemnych narad jednego tylko Kardynała Hozjusza, udał się stamtąd jak najśpieszniej do Króla, który zwołał był sejm walny na granicach Litwy w Parczewie. Skoro tam przybył, miał rozmowę sam na sam z Królem, w której przełożył jemu całą rzecz jak najdokładniej, i gdy Król pochwalił zamiary jego, a Kommendoni tegoż samego dnia chciał mieć posłuchanie w Senacie, ażeby nie dać czasu Uchańskiemu i różnowiercom do czynienia zarzutów, zostawił go w swoim gabinecie i kazał tam czekać, a sam udał się do Senatu i w krótce potem przysłał po niego dwóch Senatorów, którzy wprowadzili go do licznie zebranego Senatu, który mowy jego z głębokiem milczeniem słuchał. Znajduje się ta mowa w dziele Grazianiego, którą miał z pamięci, prawie bez przygotowania, ale mówił z laką mocą, powagą i przekonaniem, że wzruszył nie tylko Senatorów, szczególniej starszych, którzy pamiętali dawny stan religji i smutne zaszłe później zmiany, ale napełnił trwogą i podziwieniem różnowierców, a gorliwszym stronnikom katolickiej wiary łzy z oczu wycisnął. Gdy skończył mówić i chciał ustąpić ze zgromadzenia Senatu, Król kazał mu się zatrzymać jako nieznającego języka krajowego, i natychmiast zaczęto zbierać głosy. Pierwszy, któremu wypadało zdanie swoje otworzyć był Arcybiskup, i ten stosownie do charakteru swojego z wielką słów pompą wychwalał pieczołowitość Papieża i mądrość Ojców Soboru Trydenckiego, oraz wystawiał potrzebę przyjęcia księgi ustaw wręczonej Królowi przez Kommendoniego; ale był tego zdania, że nie należy pierwej dawać odpowiedzi, aż po przeczytaniu księgi i należytem onej rozpatrzeniu. Mowa ta Uchańskiego niepodobała się niezmiernie Biskupom i w ogólności Katolikom, i przyjętą była z gniewem i oburzeniem, gdyż uchwały powszechnego soboru nie mogły iść pod uwagę i roztrząsanie Króla i Senatu. Tedy Król nie zbierając dalszych głosów, a widząc z powszechnego poruszenia sposób myślenia obecnych, objawił, że jego jest wolą, ażeby przepisy soboru powszechnego były przyjęte i należycie spełnione; oraz takowej treści daną była odpowiedź przez Podkanclerzego Myszkowskiego Kommendoniemu. Zresztą wkrótce potem na soborze przez Uchańskiego zwołanym, zbawienne ustawy ś. soboru Trydenckiego przez duchowieństwo Polskie przyjęte były i do należytego spełnienia podane. Zwołanie zaś takowego soboru Uchauski długi czas zwlekał, nim Stanisław Karnkowski, naówczas Biskup Władysławowski, później następca Uchańskiego na katedrze Arcybiskupiej, nie napisał do niego listu, w którym śmiało przekłada mu potrzebę niezwłocznego zwołania soboru, dla ogłoszenia wedle rozkazu Najwyższego Pasterza ustaw soboru Trydenckiego i wprowadzenia ich w całym kraju w użycie. List ten przesłany przez Jana Demetrjusza Solikowskiego Scholastyka Władysławowskiego i Łęczyckiego, później Arcybiskupa Lwowskiego czytać można w księdze III. listów Karukowskiego drukowanych w Krakowie 1576. roku. Oprócz innych niepomyślnych wypadków, któremi Polska niepokojoną była w owym czasie, groziło jej większe jeszcze niebezpieczeństwo. Narażona ona była na tęż samą rewolucję i z tegoż samego powodu, jaka była wybuchnęła w Anglji; albowiem Król Zygmunt August z pewnych powodów, o których zamilczeć wolę, obmierziwszy sobie Królowę Katarzynę, niewiastę wielkiemi cnotami, szczególniej wiernością małżeńską i szczerą pobożnością ozdobioną, wysłał ją na mieszkanie do Radomia, i wszelkiemi sposobami, nawet pozyskaniem zgody koła poselskiego starał się u Papieża o zerwanie związków małżeńskich. Starania te jednak nie miały pożądanego skutku i zaburzenie w Anglji z powodu odmówienia podobnego rozwodu wynikłe, nie mogło ułatwić Królowi pozyskania zezwolenia Papieża, przeciwnego prawom kościoła. Przeto Król na zgromadzeniu Senatu, przełożywszy bezzasadne i mniej gruntowne powody, oświadczył jawnie, że chce wysłać z kraju Królowę. Arcybiskup Uchański, który pierwszy miał prawo zdanie swe otworzyć, oświadczył, że to rzecz w Polsce dotąd niesłychana, i upadłszy do stóp Króla, ze łzami błagał go, żeby żony nie oddalał od siebie; ale pochlebcy królewscy, na których wtedy nie zbywało, i którzy potakiwali temu niegodziwemu postępkowi, przypisywali tę mowę i łzy Arcybiskupa jego starości i osłabionemu umysłowi; Król tedy pogardził radą jego. Przysłany był wtenczas do Króla Poseł Cesarski Biskup pięciu kościołów, który. jak wyżej powiedzieliśmy, został odstępca od wiary i zawarł nieprawe i kazirodzkie związki; ten starał się wstręt Króla do Katarzyny uchylić i do zgody go nakłonić, ale nie mogł przełamać uporu jego. Za główny powód zerwania tych związków przytaczał Król, że lęka się kary niebios za to kazirodzkie małżeństwo, i że woli śmierć ponieść, niżeli żyć z Katarzyną. Powszechnie zaś mniemano i za rzecz pewną głoszono, że takowa zapamiętałość Króla pochodziła z nieprawych i pokątnych miłostek. Nie dał się więc żadną miarą Król do zgody nakłonić; Katarzyna musiała ustąpić z kraju i udać się do Cesarza Maxymiljana, gdzie trawiona smutkiem z powodu doznanej obelgi, wkrótce życie zakończyła. Działo się to w roku 1566., kiedy Kommendoni bawił jeszcze w Polsce w urzędzie Nuncjusza Apostolskiego; dokładał on wszelkich starań i używał różnych środków, ażeby zapobiedz rozwodowi lub wydaleniu z kraju Katarzyny, o czem wymownie i obszernie opisuje autor Życia jego Graziani, do którego czytelnika odsyłamy. Zresztą, po załatwieniu domowych niesnasek, Król zaczął pilniej myśleć, ażeby Litwę i inne prowincje za Kazimierza i następnych Królów oderwane, napowrót do Polski przyłączyć, i z nią w jedną całość spoić, do czego Polacy od dawna z wielką usilnością dążyli. Do owego czasu jednak niektórzy z Magnatów Litewskich nieprzełamany opór stawili, i to było przyczyną, że od tak dawna zamierzone i spodziewane połączenie nie nastąpiło. W dawniejszych czasach Jan Gasztold, Pan przemożny bogactw y i stosunkami, był niezmiernie nieprzychylny Polakom, do lego stopnia, że gdy Polacy stoczyli niepomyślną bitwę z Krzyżakami pod Chojnicami, Gasztold pobudził magnatów i szlachtę, ażeby korzystając z pory, kiedy Polacy zajęci byli wojną w Prusiech, siłą oręża starali się odehrać Podole, prowincję do Polski należącą, i tylko niedogodna pora roku stanęła na przeszkodzie do wykonania tego zamiaru. Następnie, po wygaśnieniu domu Gasztoldów, byli inni magnaci, którzy silny opór stawili połączeniu obu narodów; pomiędzy temi znakomitszy był Mikołaj Radziwiłł Książę na Birżach i Dubinkach, mąż posiadający najpierwsze w kraju zaszczyty, i który pierwszy, jak wyżej powiedzieliśmy, wprowadził nowych sektarzy do Litwy lak, że pod jego opieką rozszerzyły się w tym kraju bezbożne herezje Lutra, Kalwina i Arjusza. Po zgonie jego łacniej przyszło do skutku odnowienie i potwierdzenie dawnego przymierza Litwy z Koroną. Dokonanem to zostało na sejmie walnym w Lublinie roku 1569., gdzie poprzedzającego roku w miesiącu Grudniu na wezwanie Króla zjechali się Panowie i szlachta z Polski i Litwy, i zaledwo przy końcu lata następnego roku zakończyli narady swoję. Na tym sejmie, gdzie Król pomyślnie dokonał dzieła przez Jagiełłę rozpoczętego, w liczbie niewielu Senatorów na nim znajdujących się, był Arcybiskup Uchański i dokładał wszelkich starań razem z innemi do przywiedzenia tego trudnego dzieła do skutku. Znakomitsi Panowie Litewscy, gdy pomimo oporu swojego, nie mogli takowemu połączeniu przeszkodzić, ażeby nie zdawali się przytomnością swoją uchwalonego prawa zatwierdzać, nie pożegnawszy Króla wyjechali z Lublina. Król tymczasem wyrokiem swoim Kijów, Wołyń i Podlasie, dotychczas przez Litwinów posiadane, przyłączył do korony Polskiej, unję obu narodów, która przeszło od wieku kosztowała wiele trudów i zabiegów z wielką sława, dokonał. Gdy zaś Kommendoni odwołany był z Polski do Rzymu, Pius V. Papież przysłał na jego miejsce Wincentego Laureusa Pontici Biskupa Królewieckiego (Montis Regii ?), którego w krótce odwołał, a Kommendoniego znowu do Polski przysłał. Grotkowski w niewydanych dotąd żywotach Arcybiskupów powiada, że Wincenty Pontici dla braku mocy i energji charakteru nie mógł mieć wielkiego wpływu i zdolności do prowadzenia interessów tyczących się jego urzędu i religji. Popiera on swe zdanie historją Warszewickiego, która mi jest nieznaną. Co zaś spowodowało Papieża do wysłania powtórnie Kommendoniego, o tem dokładnie opisuje wspomniany od nas wyżej Graziani, jako naoczny świadek ówczesnych wypadków.Żyła wtedy jeszcze Katarzyna i przebywała wmieście Austrjackiem Lintzu, gdzie z szczupłych dochodów, prawie z skromnością prywatnej osoby dwór swój utrzymywała, pełna smutku i żałości z powodu doznanych nieszczęść, równie też niespokojna o przyszłość i świadoma rozwolnionych obyczajów Króla, oraz zamiarów względem niej knowanych. Nie zbywało na pochlebcach w Państwie i na dworze Królewskim, którzy chcąc się przypodobać Monarsze i pozyskać względy jego niegodziwym sposobem, ożywiali jego nadzieje, i przygaszony płomień znowu rozniecali. Skłonili oni Króla do lego, że znowu pisał do Papieża, chcąc jakby wybadać sposób jego myślenia, i wkrótce potem wysłał posłów, którzy pod pozorem bezdzietności Królowej, braku potomstwa i następcy tronu, potrzeb Państwa, oraz chęci narodu, prosili go ażeby zezwolił na rozwód z Katarzyną, bez tego już skrzywdzoną zerwaniem z nią pożycia i wywołaniem z kraju. Zresztą chodziła pogłoska, że Król tak dalece zajęty był rozwodem z małżonką swoją z tego powodu, że za namową heretyków, miał zamiar pojąć w małżeństwo pannę szlacheckiego rodu, niepospolitej piękności, zostającą w orszaku panien siostry swojej, i po oddaleniu żony swobodniej mógł myśleć o przyprowadzeniu tego zamiaru do skutku. Ażeby Cesarz nie stawał na przeszkodzie do zamierzonego rozwodu, Król łudził go próżną nadzieją, że jednego z synów jego następcą swoim uzna. Partja różnowierców usilnie sprawę tę popierała; lecz Kommendoni zapobiegł temu i wniwecz usiłowania ich obrócił. Tymczasem wieść o śmierci Katarzyny przerwała te domowe niesnaski. Była ona bez tego słabego zdrowia, a w chórem i wyniszczonem ciele, namiętności były słabe i bezczynne. Król mocno ubolewał nad śmiercią Katarzyny, (czy to istotnie, czy to było-li udaniem), w poszarpanej i będącej w nieładzie sukni ukazywał się na widok publiczny, oraz przed Kommendonim wysławiał dobroć i niewinność Królowej, rzewnemi łzami opłakiwał nieszczęśliwy los jej, do którego sani się najwięcej przyłożył i dla lego łez tych nikt za szczere nie poczytywał. To wszystko gdy się działo za czasów Uchańskiego i blizko musiało go obchodzić, uznaliśmy za rzecz stosowną pomieścić tutaj. Nie należy mi leż przemilczeć o tem, że Ojciec ś. Pius V., którego Kościoł katolicki policzył w rzędzie błogosławionych, zalecił Kommendoniemu, ażeby z Królem i stanami Państwa zawarł sojusz dla prowadzenia wspólnej wojny przeciwko Oltomanom. Zwierzywszy się w tak ważnem dziele Uchańskiemu, Kommendoni razem z nim przekładał Królowi wszystkie ważne powody, które powinny były go skłonić do wystąpienia wspólnemi siłami przeciwko niewiernym; lecz wielkie i prawie nieprzezwyciężone przeszkody znalazł w takowem przedsięwzięciu. Król był bardzo osłabionego umysłu i unikając trudów w nieczynności czas trawił; chory był duszą i ciałem, przeto nie był zupełnie zdolnym do przedsięwzięć wojennych, zapewniał jednak, że nie uchyli się od uczestnictwa w prowadzeniu wojny razem z Monarchami Chrześcijańskiemi przeciwko wspólnym nieprzyjaciołom, lecz całą rzecz odkładał do rozstrzygnienia stanów Państwa, które się miały zebrać w Warszawie, gdyż prawo pokoju i wojny, wedle praw Polskich, należy do sejmów. Zgromadzili się licznie na ów sejm Polacy i nie było innej przeszkody Kommendoniemu do udzielenia danego mu zlecenia zgromadzonym stanom Państwa, jak słabość i choroba Króla, albowiem miał za ubliżenie swej godności, w nieobecności Króla przemawiać w obec stanów. Gdy od dnia do dnia powiększała się choroba Króla i niepodobna było dłużej zwlekać, uradzono, ażeby wybrani członkowie senatu udali się do mieszkania Kommendoniego dla wysłuchania przełożeń jego. Wybrani tedy byli: Arcybiskup Uchański, jako Książe Senatu, i trzech Biskupów: Krakowski Franciszek Krasiński, Płocki Piotr Myszkowski i Przemyślski Walenty Herburt z sześciu Wojewodami, ośmiu Kasztelanami, wielkim Kanclerzem Walentym Dembińskim i wielkim Marszałkiem. Kanclerz zagaił posiedzenie, powiadając, że choroba Króla stanęła na przeszkodzie do przełożenia żądań Papieża w obec zgromadzonych stanów, przeto wybrani zostali znakomici w kraju urzędnicy, ażeby w swojem i stanów imieniu wysłuchali danych Kardynałowi poleceń; prosi więc żeby z nimi traktował o wszystkiem, jak gdyby w obecności zgromadzonych stanów. Na te słowa Kanclerza, Kommendoni w obszernej i wybornej mowie przełożył polecenie Papieża i wezwanie do wspólnego uczestnictwa w wojnie przeciwko Ottomanom i mową tą, ktorą czytać można w życiu jego, tak wielkie wrażenie na obecnych zrobił, że ci nawet, którzy przeciwni byli wojnie Tureckiej, zaczęli się wstydzić swojego uporu i podzielać jego zdanie, tak dalece, że gdyby rzecz cała podaną była na rozstrzygnienie Senatu, wojna niezawodnie byłaby uchwaloną; gdyż Kommendoni codziennie namowami swemi wielu pozyskiwał na korzyść sprawy powszechnej Chrześcijaństwa; tem bardziej, że podobne przymierze zawarł już był z Papieżem Filip II. Król Hiszpański i rzeczpospolita Wenecka. Lecz choroba Króla od dnia do dnia wzmagająca się, zwróciła troskliwość wszystkich i samego Kommendoniego w inną stronę, albowiem w razie zejścia Króla, który żadnego potomka po sobie nie zostawiał, następstwo tronu nie było zapewnione. W tymże czasie nastąpiła niespodziana śmierć Papieża Piusa V., która wielką szkodę przyniosła całemu Chrześcijaństwu, gdyż zbawienne zamiary tego gorliwego Naczelnika Kościoła śmiercią jego w samym zarodzie zniweczone zostały. Naznaczył jednakże Król w roku 1572., na krótki czas przed śmiercią swoją, sejm walny w Warszawie, na którym miała być roztrząśniętą i dostatecznie rozważoną kwestją względem połączenia oręża przeciwko Turkom. Lecz morowa zaraza, grassująca po całem Państwie, rozproszyła sejm ten, a Król osłabiony chorobą unikając zarazy, udał się w miejsca wolne od niej, naprzód do Tykocina, później do Knyszyna, miasteczka blizko leżącego granic Litwy. A lubo stan zdrowia coraz się pogorszał, nie tracił nadziei odzyskania go i jak Warszewicki w żywocie jego powiada, obiecywał sobie długie i pomyślne lata, łudzony obietnicami Astrologów, mylnie przepowiadających mu, że nie inaczej jak w siedmdziesiątym wtórym roku życia umrze; gdy więc cieszy się prózna nadzieją dłuższego życia, nie w 72 m wieku swojego, ale w 1572. od narodzenia Chrystusa Pana śmierć go zaskoczyła. Umarł w Knyszynie, który zgonem swoim wsławił, dnia 6. Lipca, przeżywszy wieku lat zaledwo czterdzieści dziewięć; stąd zauważano, że żył siedm razy siedm lat i sam z Królów rodu Jagiellońskiego był siódmym, jakowe postrzeżenie względem feralnej liczby siedmiu uczyniono w życiu i dziejach innych Królów Polskich. Gdy zaś leżącego już na łożu śmiertelnem przywieziono do Knyszyna, kazał sobie codziennie podawać Kalendarz, w którym pilnie się rozpatrywał, jak daleko do miesiąca Augusta; jeden bowiem z tych zwodniczych mistrzów, Belgijczyk rodem, uręczał go, że gdy dożyje dnia swoich urodzin, od tego czasu żyć będzie lat dwadzieście trzy i z tego powodu odkładał ciągle swą spowiedź i zmazanie popełnionych win w ciągu życia, a nawet oburzył się na Piotra Poznańskiego lekarza, oddawna przy nim będącego, który mu to niejednokrotnie przypominał. Wkońcu jednak ulegając namowom wielu osób, a szczególniej Franciszka Krasińskiego Biskupa Krakowskiego, który już prośbą, już zagrożeniem kary Boskiej, nakłonił go do lego, że kazał zawołać nadwornego Kaznodzieję swojego Kłodawitę, przed którym grzechy swoje gorzkiemi łzami opłakał i opatrzony śś. Sakramentami, po południu między godziną pierwszą a drugą życie zakończył. Monarcha ten zasłużyłby na wdzięczną pamięć potomstwa, gdyby nic był zbyt ociągającym się w dawaniu rezolucji i to rzadko stanowczych, oraz powierzającym jeden i tenże sam interes kilku osobom, nakoniec żeby nie był częstokroć zmiennego i niestałego charakteru. To bowiem wziął po matce swojej, że lubił wielki tłum ludu u dworu, oraz nikomu prędkiej odprawy nie dawał, pamiętając na to, że charakter północnych mieszkańców składa się z pierwiastków żelaza i wody. Kojałowicz w drugiej części Historji swojej Litewskiej powiada, że gdy Król chciał dokonać połączenia wielkiego Księztwa Litewskiego z Koroną, niektórzy czynili mu nadzieję, że można będzie przyłączyć Mazowsze do Litwy i w tym celu zwołał sejm walny do Warszawy. Ale rzecz ta do skutku doprowadzoną być nie mogła, gdyż Mazowsze wcielone przedtem do Polski, żadną miarą nie chciało zmieniać politycznego stanu swojego i otwarcie przeciw zamiarowi Króla się oświ\nL. Stanisław Karnkowski. Henryk Spondauus Biskup Apamejski we Francji w swoich Rocznikach Kościelnych powiada pod rokiem 1072. o ś. Piotrze Damiani Kardynale i Biskupie Ostjeńskim, że Bóg go zesłał na świat w owym opłakanym wieku, kiedy wszystko groziło upadkiem Kościołowi, ażeby on niewinnością życia, przepowiadaniem słowa i pismami poskromił nadużycia wieku i walczył zwycięzko przeciwko szerzącej się naówczas przedajności urzędów i beneficjów kościelnych (Symonji); toż samo, rozpatrując się w życiu Arcybiskupa Karnkowskiego, mogę powiedzieć o nim i powyższą pochwałę wyjętą z pomienionego wielkiej powagi pisarza, zastosować do niego. Albowiem jak Piotr Damiani zabłysnął jakby świetna gwiazda na widnokręgu Kościoła, ażeby rozproszyć nagromadzone przez przedajnych sług Kościoła cienie" tak równie Karnkowski, światło w owym wieku Kościoła Katolickiego, postawione na tak wysokim świeczniku, prawością charakteru, gruntowną nauką i rzadką gorliwością ku wierze Katolickiej, jakby wiatr palący rozproszył chmury heretyckich błędów. A ponieważ, jak powiada wymowny pisarz Kardynał Sforzia Pallavicini w dziejach Soboru Trydenckiego, wszystkie w Kościele nieszczęścia stąd powstały, że ludzie niecnotliwi i nieumiejętni zasiadali biskupie katedry, tak przeciwnie pobożność i nauka Biskupów nadaje nowy wzrost i siłę Kościołowi. Takim był za dni przodków naszych Arcybiskup Karnkowski, herbu Junosza, którego życie mamy następnie opisać. Urodził się on w ziemi Dobrzyńskiej we wsi dziedzicznej rodziców jego Karnkowie. Matka jego była z domu Olszewskich herbu Lis, z Województwa Płockiego, i żyła jeszcze kiedy syn został Arcybiskupem. Powiada o niej Paweł Piasecki Biskup Przemyślski, że Wincenty Oczko Kanonik Gnieźnieński, Doktor Medycyny i w swej sztuce niepospolicie biegły, opowiadał jemu i innym kilku osobom wtedy obecnym, że jej dziewiędziesięcioletniej nowe wyrosły zęby: co bynajmniej nie jest przeciwnem prawom natury, gdyż widzimy że wiek zgrzybiały nabywa wiele własności wieku dziecinnego, i dla tego starych zdzieciniałemi pospolicie nazywają. Wychowanie i naukowe ukształcenie odebrał pod przewodnictwem stryja swojego Jana Karnkowskiego Biskupa Władysławowskiego. Za jego staraniem naprzód w Uniwersytecie Krakowskim, później w Padewskim nabył gruntownej znajomości nauk i zostawszy Doktorem Teologji wrócił do kraju, gdzie policzony pomiędzy Sekretarzy królewskich, odznaczał się na dworze Zygmunta Augusta prawością charakteru i nauką. Otrzymawszy pierwej niższe stopnie Kantora Gnieźnieńskiego i Scholastyka Łęczyckiego, wyniesiony był później na stopień Referendarza Państwa, gilzie roztropnością i biegłością w sprawowaniu interesów zjednał wszystkich szacunek i uznany był za godnego otrzymania wyższych dostojeństw. Zdarzyło mi się czytać w Metryce święceń wyższych Stanisława Falenckiego Biskupa niegdyś Teodozyjskiego, Sufragana Gnieźnieńskiego, Opata Sulejowskiego, że Karnkowski będąc Referendarzem, to jest Patronem ubogich, okazał na tym urzędzie wielką zdatność i biegłość; przeto po śmierci Mikołaja Wolskiego herbu Półkozice, wyniesiony został przez Króla na Katedrę Władysławowską, i za jegoż poleceniem od Pjusa V. w roku 1567. potwierdzony, objąwszy rządy tej djecezji, rozwolnioną przez powolność dawnych Biskupów karność duchowieństwa, w dawne karby przywrócił i świętsze obyczaje wprowadził. Upomniony listem Apostolskim Pjusa V., Audrzeja Frycza Modrzewskiego zawziętego heretyka wygnał, oraz dochody z dóbr stołowych Biskupich, przez Uchańskiego jemu nadane, odjął. Pomiędzy wszystkiemi innemi djecezjami, Kujawska i granicząca z nią Pomorska najwięcej zarażone były błędami różnowierców, tak dalece, że wiele kościołów w ziemi Kujawskiej było splugawionych i obróconych na bożnice heretyckie, z których wiele Karnkowski od nieprawych posiadaczów odebrawszy, na dawny użytek obrócił, oraz ubiorami i obrazami świętemi one opatrzył. Sobór djecezalny zwołał i na nim nadużycia, które się były wkradły do dworu uprzednich Biskupów, zniósł; oraz administrację Sakramentów, wspólnie z Marcinem Kromerem Koadjutorem Biskupstwa Warmińskiego, wedle obrządku Kościoła Rzymsko-katolickiego, wprowadził. Katechizm dla nauczania ludu tajemnic wiary Chrześcijańskiej napisał i drukiem ogłosił. Seminaijum, wedle przepisu świętego Soboru Trydenckiego, dla wychowania młodzieży do stanu duchownego przeznaczonej, ustanowił i część dochodów z dóbr stołowych Biskupich, oraz kapitulnych na ten cel przeznaczył, również Opatów djecezalnych, jako posiadających znaczne dochody, do opłacania corocznie pewnej summy na rzecz tegoż Seminaijum, zobowiązał. Damalewicz powiada, że wiele innych chwalebnych rozporządzeń poczynił w djecezji, odnoszących się do karności kościelnej, do potłumienia chytrych zabiegów różnowierców i do sprostowania obyczajów wiernych. Staraniem i usilnością swoją dokazał tego, że klasztor zakonników Dominikanów w Gdańsku, który ufundował w tem mieście ś. Hjacynt, Gdańszczanie w roku 1507. wrócić musieli. We dwa lata później, to jest, w 1569. Gdańsk znakomite miasto handlowe, zaczęło być szarpane wewnętrzną niezgodą pomiędzy urzędem miejskim a mieszkańcami, z nadwerężeniem praw i przywilejów Królewskich, jak o tem obszernie opisuje Bielski w księdze 5 tej. Dla uśmierzenia tych rozruchów i przywrócenia spokojności Król naznaczył Kommissarzy: Biskupa Władysławowskiego Karnkowskiego, Wojewodę Łęczyckiego Jana Sierakowskiego, i Kasztelanów: Gdańskiego Jana de Stangeubergk Kostkę, Wiślickiego Mikołaja Firleja i Inowłodzkiego Symona Szubskiego. Po ich przybyciu, gdy mieszczanie zuchwałej zaczęli postępować przeciwko Magistratowi i groźby na niego miotać, nim Kommissarze wstapili do miasta, Magistrat przez wysłanych delegatów oświadczył, że tylko pod pewnemi warunkami dozwoli im pobytu w mieście. Kommissarze oburzeni na ten postępek, niechcąc wchodzić w dalsze układy, wrócili się nazad i przed Królem zanieśli skargę, żaląc się na wyrządzoną im zniewagę, oraz popełnioną przez Gdańszczan zbrodnię obrażonego majestatu tem, że Kommissarzy od Króla naznaczonych do miasta jemu podległego, nie przyjęli. Król usłyszawszy to, niezmiernie był rozgniewany i groził ostateczną ruiną miastu, oraz żadnych wymówek, z ich strony czynionych, przyjąć nie chciał. Wpuszczeni wkońcu Konimissarze do miasta, wysłuchali skarg i zażaleń mieszczan przeciwko Magistratowi: od Radzców i Magistratu żądali zdania rachunku z użytych przez nich publicznych pieniędzy, niektórym rzemieślniczym cechom, jako to: rzeźników i piwowarów, udzielili, w imieniu Króla, większych przywilejów i skassowali uprzednie umowy przez nich z Urzędem miejskim zawarte. Port przy ujściu Wisły kazali murem obwarować, na co pierwej jeszcze przeznaczone były pieniądze z dochodów portowych, których część do skarbu królewskiego wnosić zalecili; oraz inne liczne rozporządzenia poczynili, które czytać można w akcie Kommissji, oraz w dziejopisach Polskich. Tym sposobem wrócony był pokój temu miastu i gniew Króla przebłagany, za staraniem i rostropnem postępowaniem Karnkowskiego, który dzieła tego z chlubą dla siebie i kolegów swoich dokonał. Na sejmie walnym Warszawskim w roku 1570. w obec zgromadzonych Stanów zdał sprawę z pomyślnie ukończonej Kommissji; za co złożone mu zostało podziękowanie w imieniu Króla przez Walenlego Dembińskiego wielkiego Kanclerza, a w imieniu Senatu przez Arcybiskupa Gnieźnieńskiego Uchańskiego. Od stanu rycerskiego, czyli zgromadzenia posłów ziemskich, podobneż podziękowanie złożył Marszałek Bonawentura Potworowski Sędzia Kaliski. Wkrótce polem Zygmunt August, ostatni z Jagiellonów familji, lat tyle w Polsce panującej, żyć przestał; w czasie tego smutnego bezkrólewia, gdy Król z trzech małżeństw nie zostawił żadnego potomstwa, Karnkowski okazał wielką pilność i rozsądek w obronie wiary Chrystusa i stolicy Piętrowej od napaści heretyków, oraz w obiorze Króla katolickiego, co lubo od innych obszernie opisano, nie wypada i nam o tem zamilczeć. Niektórzy z Biskupów mało dbając o dobro publiczne, uchylali się od obrad Senatu, a przestraszeni groźbami i zuchwałością heretyków nie chcieli wchodzić z nimi w żadne układy i woleli zajmować się prywatnemi interessami: czego naocznym świadkiem był Antoni Marja Graziani, Pisarz życia Kardynała Kommendoniego. Albowiem Franciszek Krasiński, który po śmierci Padniewskiego został Biskupem Krakowskim, cały oddany był Janowi Firlejów i Wojewodzie Krakowskiemu, który był głową różnowierców. Piotr Myszkowski Biskup Płocki, człowiek rozumny i biegły w literaturze, sprzykrzywszy, jak powiadał, wewnętrzne zamieszki i kłótnie, uchylił się od spraw publicznych i zajął się powiększeniem swych zbiorów. O sposobie myślenia Uchańskiego wyżej powiedzieliśmy; inni Biskupi, wyjąwszy Karnkowskiego Władysławowskiego i Adama Konarskiego Poznańskiego, poszli za przykładem znakomitszych, albo z przyczyny, czy pod pozorem niedostatku, nie wydalali się z domu. Odznaczał się przed innemi Karnkowski, który i wielkie znaczenie w rzeczypospolitej posiadał i z wielką gorliwością popierał stronę prawych katolików, nie żałując ni pracy, ni pieniędzy; a będąc biegłym w sprawach publicznych i umiejąc kierować obrotami, według powszechnego mniemania, nabyłby więcej popularności, gdyby jej mniej żądał; albowiem chcąc przypodobać się szlachcie, nieraz odstępował najlepszych zamiarów i nie umiał trzymać się średniej drogi: gdy raz był nadto pewny i zaufany w sobie, drugi raz przygnębiony i zdesperowany, według tego jak opinja powszechna na tę lub na drugą przeważała się stronę; zresztą chciwym był znaczenia, ale zawsze wolał go nabyć godziwemi środkami. Poważał on bardzo Kommendoniego i we wszystkich czynnościach swoich, starał się zyskać jego zezwolenie, a Kommendoni ze swej strony, znając charakter człowieka, tak go potrafił zobowiązać, że zawsze był mu powolnym i stosując się do jego rady, często się wstrzymywał od postępków, mających jedynie na celu zyskanie większej wziętości. Pomiędzy Senatorami katolickiemi ze stanu świeckiego, był jednym z najznakomitszych Albert Łaski Wojewoda Sieradzki. Ten przed niewielą laty zebrawszy wojsko własnym kosztem i dla własnych widoków" chciał opanować Wołochy i nabył w tej wojnie sławy doświadczonego i biegłego wodza, a rozdając hojne podarunki, wielu przychylność zjednał dla siebie, szczególniej wojskowych; przytem odznaczając się na sejmach i naradach wymową, zyskał względy szlachty Polskiej, tak dalece, że uważany był pomiędzy pierwszemi mogącemi być wyniesionemi na tron, jeśliby Polakom podobało się raczej krajowca uczynić Królem, niżeli cudzoziemca, gdzieś daleko z większym kosztem niżeli pożytkiem szukać. Jego więc i Karnkowskiego Kommendoni połączył związkiem ścisłej przyjaźni, tak dalece, że w jego obecności jeden drugiemu przyrzekli i przysięgli to stwierdzili, że nie inaczej jak jednozgodnie Króla wybiorą; jeśliby zaś zgodzić się z sobą nie mogli, ostateczną decyzję Kommendoniemu zostawią. Kommendoni starał się usilnie oto, ażeby co najwięcej katolików, szczególniej Andrzeja Zborowskiego, do tego związku nakłonić; a tym sposobem partji katolickiej na potłumienie zuchwałości heretyków, na wodzach nie zbywało i wybór Króla katolika był zapewnionym; wreszcie Kommendoni w obronie prawowiernej religji przeciwko napadom różnowierców, uważany był nie tylko za uczestnika partji katolickiej, ale za jej naczelnika i rządzcę. Są listy Kommendoniego i Stanisława Hozjusza pisane do Karnkowskiego, w których upominają go, ażeby swą radą i doświadczeniem niósł pomoc zagrożonej religji: jakowe listy ponieważ wyszły na widok publiczny, przeto ciekawego czytelnika do nich odsyłamy. W początkach bezkrólewia, gdy prerogatywę Prymasowską Jan Firlej z wielkiemi zabiegami sobie przyswoić żądał, Karnkowski poskromił ten zuchwały zapęd i podawał Uchańskieimi rady, które wniwecz obróciły zamysły przeciwników. Czytać można w tym przedmiocie dzieło jego: o pierwszeństwie w Senacie Królestwa Polskiego. Gdy zaś zbliżył się czas obioru nowego Króla i kandydaci do tronu przez swoich posłów na polu elekcyjnem ubiegali się o przychylne głosy Stanów Państwa, ażeby zapobiedz chytrym zabiegom różnowierców i bliżej dać poznać Stanom Państwa tych, którzy się o tron ubiegali, wyżej pomieniona katolicka partja naznaczyła każdemu z kandydatów mówcę, jako to: Ernestowi synowi Cesarza Maxymiljana, Piotra Myszkowskiego Biskupa Płockiego, Henrykowi Księciu Andegaweńskiemu, Stanisława Karnkowskiego, Janowi Królowi Szwedzkiemu, Mikołaja Mieleckiego Wojewodę Podolskiego. Gdy więc tak znakomite w kraju osoby, każdy za swoim kandydatem, obszernie w obec Stanów przemówiły i tak korzyści jak niedogodności z obioru każdego z nich wskazały, przychylność stanów, a szczególniej licznej szlachty, która się na ów sejm zebrała, skłaniała się widocznie ku Henrykowi, którego sprawę Karnkowski usilnie popierał i gdy dwukrotnie zebrano głosy z pojedyńczych województw, okazało się, że prawie wszyscy, oprócz małej liczby, byli za Henrykiem. Nim zaś przystąpiono do ogłoszenia nowo obranego Króla, różnowiercy, jak wyżej wspomnieliśmy, utworzyli konfederację dla zapewnienia sobie wolności wierzenia w co się podoba. Karnkowski z całą usilnością i nieporównaną gorliwością opierał się temu bezbożnemu związkowi i żadną proźbą ani groźbą nakłonić się nie dał, ażeby wnaszaną przez tych odszczepieńców ustawę podpisać i zgodzeniem się swojem zatwierdzić. Za takowy postępek przez kapitułę katedralną Krakowską zostało mu złożone podziękowanie w pięknie napisanym liście, pod dattą G. Marca 1573. roku, w którym nieznacznie zrobiono wymówkę Krasińskiemu Biskupowi Krakowskiemu, który takową konfederację bez rozwagi podpisał. Gdy Henryk, nowo obrany Król Polski, w przejeździe swoim z Francji zastanowił się w Międzyrzeczu miasteczku Wielkopolskiem, Karnkowski, który był wyjechał na jego spotkanie, powitał go uczoną i ozdobną mową, która pod tytułem: Panegiryk do Henryka Walezjusza Króla Polskiego, wyszedł z diuku w Paryżu. Król Karnkowskiemu po włosku w krótkich słowach odpowiedział; lecz Faure de Pibrac w odpowiedź na mowę Karnkowskiego obszernie i ozdobnie przemówił. Później Karnkowski towarzyszył Królowi aż do Krakowa i wszędzie po drodze odbierał wielkie pochwały od wszystkich, że się przyczynił do obioru Króla, którego cnoty i zdolności pod niebiosa wynaszano. Jak zaś krótką i niepomyślną była przychylność ludu dla lego Króla i jak powszechne okrzyki wesołości zamieniły się wkrótce na smutne narzekania, czytać można obszernie w dziejopisach Polskich. Nie zasięgnąwszy rady żadnego z Senatorów Polskich, Henryk potajemnie nocą z Polski uszedł i nie zastanowił się aż za granicami Państwa. Stąd tedy Senatorowie, którzy stronę jego przy obiorze popierali, źle bardzo u narodu widziani byli; również kto więcej zdawał się posiadać względów zbiegłego Króla, ten był wystawiony na większy gniew i nienawiść ludu. Karnkowski zasmucony niezmiernie tak nagłym i niespodzianym oddaleniem Króla, chciał go z początku dopędzić; lecz ubiegłszy napróżno mil dziesięć, nie mogąc go dognać, wrócił nazad razem z innemi, którzy przyczynili się do obioru Francuza, a pomiędzy temi znakomitym był Piotr Zborowski Wojewoda Krakowski, który najwięcej niechęć narodu obudził na siebie. Mielecki Wojewoda Podolski otwarcie w obec stanów wyrzucał Zborowskiemu tak nietrafny wybór; Karnkowski zaś nie tylko od Jana Myszkowskiego publicznie obelżywemi traktowany był wyrazami, ale nadto koń, na którym siedział, od rozjuszonego pospólstwa był raniony. Nie przestał jednak wszelkiemi sposobami starać się, ażeby Henryk do Polski powrócił i w tym celu wysłał do Francji Jana Demetrjusza Solikowskiego, który dognawszy Króla w Chambery, gdzie u Księcia Sabaudzkiego zabawiał się lancami, znalazłszy zręczność pomówienia z nim, ze wszelką skromnością i umiarkowaniem wymawiał Królowi tak niewczesny odjazd, tudzież polecenia, jakie otrzymał od Karnkowskiego, jemu przełożył i niektóre rady podawał, których Król i Królowa matka z wielką uprzejmością wysłuchali. Towarzyszył później Królowi do Francji i był obecnym na obrzędzie koronacji w Reims, która miała miejsce w rok po koronacji Henryka na Krola Polskiego; zostawał jeszcze czas niejakiś na dworze Królewskim, lecz gdy ciągłe zamieszki nie dozwalały myśleć o powrócie Henryka do Polski, a sprawa Polska na dworze Francuzkim była dość lekceważoną; przytem gdy przyszła wiadomość do Francji o naradach toczących się względem obrania nowego Króla, Solikowski pożegnawszy Henryka, wrócił do Polski i Karnkowskiemu obszernie zdał sprawę z danego mu polecenia.. Po powrócie z Francji, partja różnowierców nie przestawała prześladować Solikowskiego, nawet czyhała na życie jego. Krasińskiego Biskupa Krakowskiego namówili, ażeby go poróżnił z Arcybiskupem, czego on uczynić nie zaniechał. Gdy zaś pewnego wieczora znajdował się w mieszkaniu swojem, leżącem niedaleko gospody, gdzie różnowiercy schadzki swe mieli, wystrzał z muszkietu ledwo nie przyprawił go o utratę życia. Chcąc więc uniknąć grożącego mu niebezpieczeństwa, oraz napomniony przez Arcybiskupa i Biskupa Krakowskiego, udał się do Karnkowskiego, bawiącego naówczas w Wolborzu, gdzie za radą przyjaciół, oczekiwał skutku narad publicznych. Tam gdy Karnkowski naradzał się z Solikowskim o obecnym sianie Rzeczypospolitej, uznał z nim razem za godnego tronu Alfonsa Księcia Ferrarskiego; lecz wkrótce potem stronę jego popierać zaniechał. Zdarzyło się tym czasem, że Marcin Gerstman Biskup Wrocławski wysłany przez Cesarza na czele poselstwa na sejm elekcyjny, czy to przez własną nierostropność, czy w skutek danych mu poleceń, czy też z powodu nieszczęśliwego składu okoliczności, przejeżdżając przez Wolborz, zaniechał odwiedzić bawiącego lam naówczas Karnkowskiego właściciela owego miejsca. Stąd tedy stronnictwo Cesarskie zostało w wielkiem podejrzeniu u Karnkowskiego, jako czyniące swe zabiegi bez jego wiedzy, lub leż z lekceważeniem jego osoby; tem bardziej, gdy się dowiedział, że nie żadnego z synów Cesarskich, ale samego Cesarza na tron prowadzą. Arcybiskup Uchański do tyla sprzyjał partji Austijackiej, że pomimo usilnych nalegań Karnkowskiego, nakłonić się nie dał do podzielenia zamiarów, będących z większem dobrem Rzeczypospolitej i mających na celu zachowanie swobód narodowych. Postanowił był sam Karnkowski udać się do Warszawy, ażeby poróżnione umysły pojednać; ale Solikowski i inni prosili go, ażeby się jeszcze nieco zatrzymał, że bez wątpienia wkrótce przeciwne sobie partje będą u niego rady i wsparcia zasięgać, i że to właśnie była od Boga zdarzona okoliczność, która miała potłumić tę niechęć, jaką wybor Henryka powszechnie ku niemu obudził. Istotnie tak się stało, że zaledwo Karnkowski odłożył swój wyjazd, wezwanym został naprzód przez stronnictwo Batorego, później przez stronn\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Zywoty_Arcybiskupow_Gnieznienskich_III-ebookRO/p16109i37826" target="_blank" title="Żywoty Arcybiskupów Gnieźnieńskich III [Stanisław Bużeński] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Żywoty Arcybiskupów Gnieźnieńskich III [Stanisław Bużeński] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Secesyjny dzbanek do czekolady z fiołkami alpejskimi - Antyczek\nPrzepiękny dzbanek porcelanowy do czekolady wykonany w manierze secesyjnej - Art Nouveau. Wyrób w kolorze białym, o smukłej formie z dekorem roślinnym, wykonany w latach 20. na Śląsku.\nOryginalny dzbanek z białej porcelany zdobiony motywem pastelowych fiołków alpejskich. Wyjątkowy egzemplarz wykonany przez:\nStriegauer Porzellanfabrik, Walter & Co. / obecnie Stanowice k. Strzegomia.\nPrawdziwa gratka dla kolekcjonera! Eksponat sygnowany jest znakiem wytwórni, używanym w latach 1920-1932. Sygnatura ta ujeta jest w literaturze tematu - Encyklopedii Śląskiej Porcelany pod numerem 444.\nWyrób o smukłej formie, z charakterystyczną, krótką wylewką skierowaną ku górze i ciekawym, stożkowym uchwytem pokrywki.\nWysokość dzbanka wynosi ok, 23,5 cm.\nEgzemplarz zachowany w bardzo dobrym stanie bez uszkodzeń; posiada niewielkie przetarcia złoceń.\nPrawdziwy rarytas dla miłośnika Śląskiej porcelany!\n4.60/5 (84 głosów)\nKod Produktu- nr magazynowy GP3363as


4. NIEDZIELA WIELKANOCNA – 11.05.2014\n1. Dziś Niedziela Dobrego Pasterza – Dzień Modlitw o Powołania. Rozpoczynają się kwartalne dni modlitw o powołania do służby w Kościele.\n2. W piątek (16.05) obchodzimy uroczystość św. Andrzeja Boboli, patrona Polski i patrona metropolii warszawskiej. W związku z tym w najbliższy piątek nie obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych.\n3. W ubiegły piątek powróciła z Ziemi Świętej pielgrzymka naszego Duszpasterstwa. Dziękujemy za modlitwę w intencji pielgrzymów. My również w nawiedzanych świętych miejscach pamiętaliśmy w modlitwie o członkach i sympatykach naszego duszpasterstwa i kościoła.\nw dzisiejszą niedzielę (11.05) o godz. 18.15 zapraszamy do naszego kościoła na Koncert ekumenicznych pieśni wielkanocnych. Wystąpi Arston Trio w składzie: Andrzej Przybyciński (obój), Artur Pachlewski (klarnet) i Bernard Łasecki (fagot)\nw przyszłą niedzielę (18.05) o godz. 18.00 zapraszamy na Koncert Kameralny. Wystąpią: Imperto Piano Trio oraz Trio smyczkowe im. H. Szerynga, a w programie utwory Beethovena, Schuberta i Panufnika.\nwczorajszym wernisażem zainaugurowaliśmy wystawę ikon współczesnego ukraińskiego malarza Dymitra Gordicy. Wystawa nosi tytuł „Powrót” i otwarta będzie do 25.05.\n5. Grafik Mszy świętych na najbliższą niedzielę (18.05):


Jeszcze jeden nowy Harley-Davidson: Street Bob Special Edition | Świat Motocykli\nand 14 marca 2013\nHarley-Davidson ma nową propozycję dla samotnych jeźdźców: to bobber Street Bob w limitowanej wersji Special Edition, który będzie sprzedawany tylko na wybranych rynkach w Europie, na Bliskim Wschodzie i częściowo w Afryce.\nBobber w najczystszej formie to rama, silnik, zbiornik paliwa i dwa koła – dokładnie to, co w motocyklu jest niezbędne. Street Bob Special Edition wykracza poza tę definicję, jest bobberem stuningowanym, produktem programu fabrycznego tuningu Harley-Davidson Factory Customization. Ściśle limitowana seria gwarantuje, że właściciele tych motocykli będą należeć do ekskluzywnego klubu.\nStreet Bob, to surowy motocykl z rodziny Dyna. Jego sercem jest charakterystyczny, mocny silnik V2. Maszynę cechuje prosta, przykuwająca uwagę stylistyka, której towarzyszy tylko niezbędne wyposażenie. Podcięty tylny błotnik z widocznymi wspornikami, zintegrowanymi światłami stopu, pozycyjnymi i kierunkowskazami zapewnia minimalistyczną, typową dla bobberów stylizację.\nNowy Street Bob Special Edition ulepszono, wyposażając go w silnik o pojemności 1690 ccm o charakterystycznym brzmieniu motocykli Harley, wyposażony w elektroniczny sekwencyjny wtrysk paliwa ESPFI i zapewniający moment obrotowy 130 Nm. Maszyna jest ozdobiona oryginalnym dwubarwnym malowaniem i szprychowymi kołami z rzucającymi się w oczy czerwonymi obręczami, które sprawiają, że motocykl wyróżnia się także wyglądem. W standardowym wyposażeniu motocykla jest system ABS.\n– W przypadku modelu Street Bob zawsze skupiamy się na wyglądzie – mówi Tony Pink, kierownik ds. stylizacji Harley-Davidson. – Ten motocykl jest stworzony dla tych, którzy wybraliby samochód muscle car z największym silnikiem, ale bez systemu audio. W ramach liftingu oczyściliśmy tylny błotnik, pozbyliśmy się profilu na osłonie akumulatora oraz zastosowaliśmy klasyczną, owalną pokrywę filtra powietrza. Naszym celem było zbudowanie motocykla Big Twin, który klient będzie uważał za własną kreację.\nMotocykl dla singla\nCharakterystyczne elementy definiujące model Street Bob są zachowane w wersji Special Edition – pojedyncze siedzenie, podcięty tylny błotnik i wyższa kierownica dają temu motocyklowi ten niepowtarzalny profil. Nowa stylizacja zawiera między innymi lakierowany na czarno silnik Twin Cam 103 z polerowanymi akcentami i lakierowane na czarno dolne golenie widelca.\nChromu tyle, ile trzeba\nHarley-Davidson Street Bob Special Edition wyposażony jest w kierownicę typu mini ape-hanger ze stali nierdzewnej i prowadzonymi wewnątrz przewodami, zbiornik paliwa typu Fat Bob o pojemności 17,8 l, centralnie montowane podnóżki, opony Michelin Scorcher: 100/90B-19 57H przód, 160/70B-17 73V tył oraz chromowany wydech z dwoma tłumikami jeden za drugim.\nPoprzedni wpisPoczątek sezonu quadowego z Rafałem Sonikiem\nNastępny wpisNumer 4/2013


Spodnie z lnu, popielate Zack Roman\n» Spodnie z lnu, popielate\nKod produktu: 20210518162437\nDlaczego warto mieć jasne spodnie z lnu? Po pierwsze są kameleonem, który wpasuje się w niemal każdą stylizację. Po drugie nadchodzący sezon należy do nich. Wystarczy rzucić okiem na Instagram.\nSpodnie lniane Zack Roman wyróżniają się bezkompromisowym krojem. To naprawdę sartorialna rzecz. Wysoki stan optycznie wyszczupla, podczas gdy zakładki zapewniają komfort.\nTen fason nosi się bez paska. Spodnie będą trzymać się na miejscu dzięki szelkom i regulatorom. Chcesz spróbować mody retro?\nPopielate spodnie z lnu wysokiej klasy\nWybierając len na spodnie Zack Roman, postanowiliśmy zbalansować przewiewność i trwałość. Zdecydowaliśmy się na materiał o umiarkowanym ciężarze: 280 gramów na metr. Spodnie z lnu tego rodzaju zachowują dobry wygląd nawet po całym sezonie.\nJak nosić popielate spodnie lniane?\nZdaniem wielu najbardziej uniwersalnymi spodniami są te w kolorze średnioszarym. Jasny popiel to ciekawa alternatywa na ciepły sezon. Ten kolor stwarza równie duże możliwości.\nPopielate spodnie z niebieskim blezerem przywodzą na myśl francuską i włoską Rivierę. Ale dobrze wyglądają z dowolnymi barwami. Możesz postawić na kontrast albo na pełen zestaw w jasnych kolorach. Taka paleta jest teraz w modzie!\nSpodnie nie zostały wykończone u dołu. Chcemy nadać im długość idealną dla Ciebie. Zapraszamy do kontaktu!


Krzesło konferencyjne ENFIELD\nNr art.: 138031\nSmukłe i eleganckie krzesło konferencyjne, które zapewnia wygodę podczas długich spotkań. Idealnie sprawdzi się w nowoczesnym biurze, jak również w tradycyjnych biurowych wnętrzach.\nNasze krzesło konferencyjne posiada specjalny design z opatentowaną technologią Sitness, co oznacza, że siedzisko i oparcie podążają za ruchami ciała użytkownika we wszystkich kierunkach. Jest to możliwe dzięki dynamicznemu połączeniu między dolną częścią oparcia a siedziskiem fotela, dzięki czemu można swobodniej poruszać się na krześle. Wysokość siedziska także z możliwością regulacji.\nKrzesło z technologią Sitness aktywuje, buduje i ćwiczy mięśnie pleców, co czyni je wyjątkowo skutecznym krzesłem aktywnym. Nasze krzesło poprawia krążenie i koncentrację, co prowadzi do zwiększenia motywacji i zaangażowania w pracę. Mówiąc krótko, krzesło stanowi idealny wybór dla tych, którzy liczą na bardziej kreatywne i skuteczne spotkania.\nNasze krzesło posiada podłokietniki, które zapewniają dodatkowy komfort, redukując napięcie w ramionach, szyi i barkach. Siedzisko i oparcie wykonano z przewiewnej siatki. Siedzisko z zaokrągloną przednią krawędzią zapewnia doskonały komfort siedzenia.\nWysokość siedziska:440-560 mm\nWysokość oparcia:490 mm\nOdporność na ścieranie:25000 Md


0PRZEPIS NA BARSZCZ Z USZKAMI - Wszystko o gotowaniu w kuchni - Ugotuj.to\n0przepis na barszcz z uszkami\nplanuje dziś lepić uszka do barszczu na wigilię, proszę o sprawdzone przepisy. W archiwum znalazłam taki: Re: uszka z grzybami!!!??? dzioucha_z_lasu 17.12.07, 16:06 zarchiwizowany Polecam świetne i fantastycznie łatwe ciasto: ok. 0,5 kg mąki i ok. 400 ml. maślanki - wyrobić. Oczywiście\n, zeby mozna bylo cieniej rozwalkowac (moja babcia mowila ze tak, zeby bylo stol widac). I potem trzeba pokroic na male kwadraty, nakladac farsz, zlepic po przekatnej i potem skleic dwa dluzsze rogi. I gotowac jak pierogi. przepis na barszcz tez?\nZ przyczyn obiektywnych zostałam na Święta bez uszek, pierogów. Z racji tego, że nigdy nie robiłam ich, pomyślałam o pasztecikach. I teraz dwie sprawy. 1. Da się zrobić z gotowego ciasta francuskiego? 2. Mogę prosić o sprawdzony przepis na farsz? Najlepiej jeden z mięsem a drugi z kapustą i\njest mój przepis. Ja lubię barszcz bez śmietany, podany albo z uszkami albo z krokietem. -- www.pajacyk.pl\n> www.smaczny.pl/przepis,czerwony_barszcz_z_uszkami > www.kucharz.pl/przepis.php?id=417 > www.kuradomowa.com/kuchnia/przepisy_na_barszcz.htmla\nJa do farszu świątecznego, do grzybów dodaję jeszcze wątróbki i podroby z karpi / sprawionych wcześniej na święta/.Duszę je z cebulką na maśle i poźniej razem mielę z grzybami ugotowanymi. Reszta jak w przepisie. Polecam, naprawdę pycha.\nŚWIĄTECZNY BARSZCZ Z USZKAMI Składniki: BARSZCZ - 65 dag buraków, 2 dag suszonych borowików, pęczek włoszczyzny, cebula, 1 ł bulionu, listek laurowy, 10 ziarenek pieprzu, 2 ziarenka ziela angielskiego USZKA – 2 dag suszonych borowików, żółtko, 15 dag mąki, cebula. Łyżka masła\nRe: Uszka z grzybami do barszczu wigilijnego\nE...jakiś skromniutki ten przepis. I, nigdy do farszu na uszka nie dodaję bułki. Lubimy farsz z samych grzybów i nie mielone, a krojone w drobną kosteczkę (mamy swój patent, z konieczności - farsz robimy z pieczarek). I jeszcze jedna uwaga - ciasto na uszka kroję w kwadraty, zlepiam boki\nproszę o przepis na kołduny i zakwas buraczany\nW każdym razie uszka z nadzieniem z baraniny. Synek ma alergię pokarmową i właśnie w ramach diety zalecana jest jagnięcina. Pomyślałam, że uszka typu kołduny bardzo byłyby na czasie. Również byłabym zainteresowana przepisem na zakwas buraczany do barszczu. Serdecznie pozdrawiam, Jogo\nRe: 400 przepisów kulinarnych na świeta...\nprzepis na barszcz bialy z uszkami, te uszka to z kapusta i prawdziwkami suszonymi, ale przepis podam , jak ciocia wytrzezwieje. mam nadzieje , ze jej sie wreszcie uda! bo swieta za pasem, jak to mowia.\nDzisiaj zrobiłam barszcz czerwony kiszony i wyciągnęłam porcje uszek jeszcze ze świąt. A teraz "jeździ mi" po brzuchu, mam sraczkę, w dodatku stan podgorączkowy i nie wiem czy to koronawirus mnie zaatakował czy ten kiszony barszcz ? Z wirusem mogłam mieć styczność bo po urzędzie w tym tygodniu\npochodzi z Kresow... Przepis na farsz: 1. Solony sledz 2. Cebula 3. Pieprz 4. Bulka tarta Sledzia i cebule zmielic. Dodac pieprzu do smaku oraz bulke celem uzyskania odpowiedniej kosystencji. Zaladowac to do ciasta, uformowac uszka... Wrzucic do NIESOLONEJ wody (chyba ze ktos lubi wyjatkowo\nRe: uszka z grzybami!!!???\n20 osob? nie mam przepisu, moge ci tylko serdecznie wspolczuc, liczac ze wrzucisz po 3 do barszczu ( troche malo ) to jest 60 uszek!!! -- Mikołaj 19/9/02; Aleksandra 17/7/06 Jest taki kraj na południu, gdzie wyspy toną w błękitach, Gdzie Bog zapomniał o grudniu, I zawsze dźwięczy muzyka\nBARSZCZ POLSKI Z USZKAMI Tak samo zrobiony barszcz jak poprzedni podaje się jako zupę na talerzach. Do wazy dać ugotowaną w rosole wieprzowinę pokrajaną w kostkę, kiełbaski lub kawałek kiełbasy pokrajanej w talarki i uszka z mięsem. Barszcz wlać do wazy razem z poszatkowanemi burakami. Kto chce\nRe: Przepis na ulubiona potrawe Wigilijno-Swiatec\nBarszcz z uszkami, to już danie, ja wiem jak je nazwać? Kultowe? Bo bez tego Wigilia? :)\nbarszcz (z uszkami?) polskie i mile -- n0str0m0\ndla mnie podstawa jest zakwas buraczany - osobno ugotowac lub upiec 2-3 buraki, wystudzic, obrac, posiekac ugotowac wywar z jarzyn, dodac buraki, dodac zakwac, + grzybek lub woda w ktorej moczyly ise grzyby do uszek, nieobrany zmiazdzony zabek czosnku podgrzac wszystko razem, doprawic do smaku\nburaczanym, zagotować raz na blasze i odstawić, żeby się więcej nie gotował, (przepis barszczu podałam przy barszczu mięsnym). Następnie zrobić zasmażkę z łyżki masła i łyżeczki mąki, wlać w to smak i barszcz. Posolić do smaku. Lejąc kwas buraczany, próbować, by nie nalać za dużo, w razie zaś, gdyby był mało\ntylko w Wigilię więc się na nie czeka rok cały - są rewelacyjne! Macie jakiś sprawdzony przepis na uszka? Takie z delikatnym ciastem? Chcę zrobic... Dla męża. Dzięki\nRe: barszcz wileński\nna mięsie - prawda? chociaż...jeszcze wiele lat po wojnie lwowiacy dopuszczali doprawianie barszczu wigilijnego tzw. "smakiem z szynki" niezależnie od smaku z gotowania grzybów na uszka i oczywiście zakwasu buraczanego!\nRe: Prosze o przepis na uszka z grzybami\nWłaśnie wczoraj zrobiłam 150 uszek wg. b.starego przepisu z "Przyjaciółki". Od wielu lat tylko takie uszka robię. Tylko od niedawna zamrażam, bo przedtem zawsze robiłam przed Wieczerzą 1. grzybki suszone (ok 5dkg) (ja biorę na oko) - namoczyć na noc, ugotować, odcedzić (wywar dodaję do barszczu\n, jak do barszczu polskiego. Można włożyć głowę z ryby, dodać wiązankę solonego kopru i ząb roztartego czosnku. Gdy buraki miękkie, przecedzić smak, wybrać grzyby na uszka, buraki poszatkować, dodać kwasu burakowego i włożyć posiekane buraki. Aby barszcz miał piękny kolor, zafarbować można jeszcze\nRe: czy kupujecie uszka do barszczu?\nNigdy,nie kupiuję gotowych produktów, bo choćby nie wiem jak był dobre do tych domowych się po prostu nie umywają. Z Uszkami jest na szczęscie tak, ze nie trzeba ich robić w dniu wigilii, ale można nawet kilka dni wcześniej i je po prostu zamrozić. Podam Ci tu przepis, spójrz, ze to wcale\nKiszenie same w sobie jest procesem dosc przykrym i sprzyjajacym roznym innym reakcjom miedzy innymi rakotworczym. Daj sobie spokoj z zakwasami, pie..mi itd. Tu masz przepis na prosty i ZDROWY barszcz. Składniki: włoszczyzna (seler, pietruszka, marchew, por), cebula, 4 buraki, około\nRe: Jaki przepis?\nU mnie przebojem jest mój wigilijny barszcz.Domownicy jeszcze po świętach chcą taki jeść. Trzeba namoczyć i ugotować grzyby suszone.Grzyby wykorzystuję do uszek a wywar z grzybów na barszcz.Dodaję do niego koncentrat barszczu( tak,tak,koncentrat a nie gotuję buraków).Dodaję sól,pieprz i\nUSZKA DO POSTNEGO BARSZCZU Robią się tak samo jak poprzednie z tą różnicą, że zamiast mięsem, nadziewają się grzybami. Grzyby, które się na smak do barszczu gotowały, posiekać drobno, zasmażyć na maśle z cebulką i z 2-ma łyżkami tartej bułki.\nBARSZCZ Z USZKAMI Pęczek włoszczyzny. cebula, listek laurowy, sól, pieprz, ząbek czosnku, 1/2 kg buraków, szklanka koncentratu buraczanego Uszka: szklanka mąki, jajko, 3 dag ugotowanych grzybów, cebula, olej Z włoszczyzny i przypraw ugotuj wywar. Odcedź. Dodaj starte buraki, posiekaną cebulę\nUSZKA DO POSTNEGO BARSZCZU Robią się tak samo jak poprzednie z tą różnicą, że zamiast mięsem, nadziewają się grzybami. Grzyby, które się na smak do barszczu gotowały, posiekać drobno, zasmażyć na maśle z cebulką i z 2-ma łyżkami tartej bułki. -- :santa:\nKiszony barszcz,ktory podala natla jest cudowny do samodzielnego picia dla anemikow,osob po ciezkich chorobach loczonych antybiotykami. Ja robie podobnie z 2 kg burakow,czosnkien,listkiem laurowym i skorka od chleba,ta spodnia czesc. Barszcz wigilijny gotuje pol na pol tj gotuje barszcz z\nUSZKA Z GRZYBAMI 20 dag mąki, 1 jajko, 1 cebula, 3 łyżki bułki tartej, 1 łyżka natki, 1 łyżka oleju, grzyby ugotowane w barszczu Z mąki, soli i 1/3 szklanki letniej wody zagnieść ciasto. Cebulę obrać, posiekać. Zeszklić na oleju. Wymieszać z drobno posiekanymi, ugotowanymi w barszczu grzybami i\nUSZKA DO BARSZCZU Wziąć ]/8 funta siekanego mięsa, zasmażyć łyżeczkę masła z poszatkowaną drobno cebulką, wlać w siekane mięso, również parę grzybków ususzonych drobno posiekanych, trochę smaku od grzybków, osolić, popieprzyć, i razem wymieszać na ogniu, żeby się zagrzało. Zagnieść ciasto na 1\nUSZKA Z ORZECHAMI 20 dag mąki, 1 jajko, 1 cebula, 2 łyżki drobno posiekanych orzechów włoskich, 3 łyżki bułki tartej, 1 łyżka natki, 1 łyżka oleju, grzyby ugotowane w barszczu Z mąki, soli i 1/3 szklanki letniej wody zagnieść ciasto. Cebulę obrać, posiekać. Zeszklić na oleju. Wymieszać z drobno\nIzak : bodajże od 1983 roku według obowiązujących przepisów kościelnych w wigilię Bożego Narodzenia nie obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych. Spokojnie schabowego nawet możesz zjeść. Mój mąż katolik nie zabrania mnie ateistce ubierania choinki, gotowania uszek, dawania mu prezentów\nRe: Przepis na indyka?\nu nas obowiazkowo jest zawsze: barszcz czerwony z uszkami, pierogi z kapusta i grzybami, pierogi ze sliwkami, ryba, makielki, kompot z suszu - bez tych potraw na stole Wigilii nie ma :) a oprócz tego sa tez inne ale "mniej wazne\nw następujący sposób: Resztki pozostałe pieczeni lub mięsa rosołowego, przesiekać na maszynce razem z bułką namoczoną w mleku i wyciśniętą. Posolić do smaku, opieprzyć i zasmażyć na maśle z przyrumienioną cebulką nadziewać uszka. Przed podaniem barszczu, zgotować na kipiącej wodzie, a gdy wypłyną\nbieżącej konsumpcji :) - na prezenty poszły również ciasteczka słonecznikowe żonki giezika - to był największy hit :) - barszcz na zakwasie wg przepisu qubraka był wyśmienity - przebił wszystkie dotychczasowe barszcze teściowej :) - ciasto na pierogi i uszka oraz farsz do uszek z przepisu fargo są\nBARSZCZ WIGILIJNY Nastawić na smak dużo włoszczyzny, dwie pieczone cebule, 5 dkg. grzybów suszonych i kilka buraków ćwikłowych. Ody smak nagotowany zalać go barszczem, wrzucić poszatkowane drobno buraki, zaprawić rumianą zaprażką z dużej łyżki masła z mąką, zagotować, posolić i dodać cukru do\nwigilijny gotuje pol na pol tj gotuje barszcz z burakow,dodaje wywar z > ogromnej ilosci warzyw i wywar spod grzybkow,zakwaszam kiszonym barszczem,jest > fantastyczny podany z uszkami,nie uchami. buraki juz zakupilam.... jutro musze poszukac chleba nieslodkiego.... i robie te pysznosci....\n. I co jeszcze: barszcz czerwony z uszkami (w wydaniu mojego Taty to raczej uszka z barszczem), karp (łowiony przez mojego Tate własnoręcznie) w panierce, kapusta z grochem, kapusta z grzybami, pierogi z kapustą, kompot z suszonych owoców - takie dana uwielbia moja rodzinka. Sedecznie pozdrawiam\nProsty barszcz :)\nbarszcz) robię chyba tylko na Wigilię do uszek i przepis jest inny - więcej przypraw innych, pieprz ziele angielskie, liść laurowy..\npodają się jaja faszerowane, kartofle tarte z masłem, kartofle pieczone, a niektórzy nawet lubią groch lub fasolę na miękko ugotowaną. Na post, bardzo dobre są do takiego barszczu uszka z grzybków lub z ryby i śledzia.\nUSZKA - wiem jak ale nie wiem ile farszu na 6 osób\nProszę o pomoc, bo będę pierwszy raz robić uszka do barszczu wigilijnego. Przepis na ciasto i farsz do uszek znam ale nie wiem z jakiej ilości mąki należy zrobić ciasto, żeby tych uszek wystarczyło dla 7 osób? I z jakiej ilości grzybów zrobić farsz, żeby nim to ciasto wypełnić? Może macie\nzeszklij na oleju, dodaj do posiekanych grzybów i natki, wbij jajko, wsyp orzechy, wymieszaj, przypraw solą i pieprzem. Ciasto rozwałkuj, wytnij kwadraciki. Na każdym ułóż nadzienie. Formuj uszka, wrzucaj na osolony wrzątek. Ugotuj. Odcedź, wymieszaj z cebulką zeszkloną na oleju. Po kilka uszek wkładaj do\nBARSZCZ ZE ŚMIETANĄ Taki sam Barszcz można zabielić śmietaną, lecz zwykle barszcz zabielany bywa postny. Ugotować smak z włoszczyzny, parę cebul, drobno krajanych buraków, osobno parę suszonych grzybków, dobrać kwasem burakowym. Na dwa litry barszczu wziąć i/i litra dobrej kwaśnej śmietany, rozbić\nBARSZCZ WIGILIJNY Nastawić na smak dużo włoszczyzny, dwie pieczone cebule, 5 dkg. grzybów suszonych i kilka buraków ćwikłowych. Gdy smak ugotowany zalać go barszczem, wrzucić poszatkowane drobne buraki, zaprawić rumianą zaprażką z dużej łyżki masła z mąką, zagotować, posolić i dodać cukru do smaku\nmoge podac na salatke z uszkami:) tak, tymi od barszczu:) ale ze nie kazdemu pasują uszka w salatce, dlatego nie ebde pisac na marne. Mi smakuje bardzo, mojemu mężowi średnio. jak chcesz-daj znać:) robi sie 10 minut. oprócz uszek sa ogorki, kukurydza, cebulka i sos koperkowy jak pasuje Ci\nRe: Kulebiak z kapustą i grzybami\nKulebiak tradycyjny ma formę podłużnego wypieku z farszem w środku, to ani tradycja, ani kulebiak. I nie podawajcie przepisu na tradycyjne uszka do barszczu w postaci zajączków!\nna zapiekankę łososiową. Może jeszcze zdążę ją zrobić, na Wigilię jadę do rodziców, będzie raczej tradycyjnie: mnóstwo pierogów (z kapustą i grzybami, samymi grzybami i ruskie), barszcz z uszkami - nic innego nie ruszę, poza tym (dla innych): karp smażony, ryba po grecku, śledzie, sałatka\nGrzybowa i może barszcz czerwony z uszkami. Kapusta i łazanki z kapustą. Pierogi . Nie wiem jeszcze jakie bo kupimy gotowe , uszka też. Córka przywiezie Weinachtstolle. Poza tym pllanujemmy kilka ciekawych dań wege , Młoda nabyła fajną książkę jak wybierzemy przepisy to podrzucę:)\nRe: Co polskiego na zagranicznej Wigilli?\nz gotowania nie wylewaj, dodasz ją do barszczu. Jesli jesteś zainteresowana szczegółami, moge wysłac Ci dokładne przepisy. Barszczz uszkami na kolacji wigilijnej to dla mnie podstawowa potrawa , inne moga nie istnieć:)\nBARSZCZ Z USZKAMI 2 l wywaru z mięsa i warzyw, 80 dag buraczków, 2 suszone grzybki, 25 dag jabłek, zakwas z buraków, sól, cukier, czosnek, liście laurowe, ziele angielskie, majeranek, przyprawa do zup Buraki oczyścić, umyć, obrać, opłukać, zetrzeć na tarce o dużych otworach. Zalać wywarem, dodać\nhaha, moj przepis prostszy, ale Twoj pewnie pyszniejszy :) co do fasoli - sprobuj! u mnie w domu tak sie jada od wiekow, super smakuje. na wigilie jest barszcz z uszkami z grzybow oraz fasola jasiek z gotowanymi suszonymi sliwkami. a w swieta dojadamy resztki - wlasnie barszcz z fasola\nFARSZ DO USZEK Grzyby, które się na smak do barszczu gotowały, posiekać drobno, zasmażyć na maśle z cebulką i łyżką tartej bułki, lub więcej, zależnie od ilości grzybów. -- https://forum.gazeta.pl/forum/f,49353,Nikiszowiec.html MADOHORA FORUM NIKISZOWIEC\n. Dodatkowo przygotowujemy wywar warzywny - z włoszczyzny i buraków. Dodajemy do niego przyprawy i gotujemy przez 20-30 minut. Przecedzamy przez sito i mieszamy z wywarem grzybowym. Następnie dodajemy kwas buraczany (proporcje: około ? kwasy, reszta wywaru). Barszcz podgrzewamy na małym ogniu, ale uwaga\nBARSZCZ Z USZKAMI Składniki na zakwas 1,5 kg buraków woda mineralna główka czosnku 3 liście laurowe 3 ziarna ziela angielskiego 4 ziarna pieprzu łyżka soli Składniki na barszcz 3 kg buraków 3 dag suszonych grzybów sok z cytryny łyżka miodu 1\n, ugotowany burak wrzucić do wazy. Barszcz podaje się z uszkami z mięsa wołowego albo z kiełbasą krajaną w plasterki. Można też pokrajać w kostki wieprzowinę i wrzucić do barszczu. Jeżeli barszcz ma być elegancko podany, daje go się w filiżankach lub na talerzach, zupełnie czysty i wypuszcza się na każdy\nktóre potr.wigil.można zrobić wczesniej i np.zamr0\nzamrozic, albo jak sledzie w oleju zrobić wczesniej i dac w chłodne? wiem, że zakwas na barszcz... ale np krokiety z kapustą i grzybami? mażna zamrozić? uszka i pierogi ugotowane, teZ? niestety zmusza mnie do tego sytuacja, bo mam dyżury w pogotowiu, cały tydz przed wigilią :(\npodają się jaja faszerowane, kartofle tarte z masłem, kartofle pieczone, a niektórzy nawet lubią groch lub fasolę na miękko ugotowaną. Na post, bardzo dobre są do takiego barszczu uszka z grzybków lub z ryby i śledzia -- https://forum.gazeta.pl/forum/f,49353,Nikiszowiec.html MADOHORA FORUM\nprzepisów na wigilijne pierogi i uszka nie wspomina się o tym, to zwykle dodaje się do farszu kiszoną kapustę. 1 kg kiszonej, opłukanej kapusty gotuje się do miękkości z dodatkiem soli, odciska i razem z grzybami przepuszcza przez maszynkę do mięsa o grubych oczkach -- https\nwspółczuję a oto przepis na uszka - sprawdzony. 270 uszek mieszka w zamrażarce. ale to jest przepis taki "na oko". bo raczej nie stosuję miarek itp. co trzeba (na około 90 uszek): - ze dwie spore garście grzybów suszonych - 1 mała cebulka (opcjonalnie) - 0,2 kg pieczarek - ja dodaję do\nA u mnie będzie 'narkomański' barszcz - na kwasie i grzybkach :))))), oczywiście z uszkami grzybowymi, kwaśny i ostry. Mniam. potem będą krokiety z kapustą i grzybami, a długo potem - kutia. Mmm... Nie wiem, czy będę kombinować cos 'w środku' jak mięsozerna częśc rodziny będzie konsumowć\nUSZKA Z GRZYBAMI CIASTO: 1 szklanka mąki, 1 jajo, pół szklanki letniej wody FARSZ: ? szklanki suszonych grzybów, 1 mała cebula, 1 łyżka masła, pół łyżki bułki tartej, 1 żółtko, sól, pieprz Grzyby umyć, namoczyć, ugotować i odcedzić (wywar grzybowy można wykorzystać do barszczu). 2 Drobno\nwiele innych. Osobiście nie wyobrażam sobie Wigilii bez czerwonego barszczu z uszkami domowej roboty mojej mamy, które jem tylko raz do roku właśnie na święta. Czy u Was też będzie 12 ?:) -- https://www.youtube.com/playlist?list=PL458A0B61D7F3EAAD Hansowe kawałki\nproszę o pomoc. Niedługo święta ale niestety na moim stole nie mogą pojawic się: ryby, grzyby, bigos, groch z kapustą, makowiec, sernik, barszcz z uszkami, pierogi, orzechy, cytrusy, czekolada, a z dodatków do gotowania i pieczenia - kakao, mleko, jaja, miód. Pewnie niektóre rzeczy\nRe: Barszcz na ZAKWASIE\n.Posolic popieprzyc I odcedzic I mieszac z wywarem. Dodac zakwasek do smaku I zagrzac bez doprowadzenia do zagotowania. UWAGA. Gotowanie zmienia kolor!!! Na wigilie zamiast zeberek I kosci uzyc rybe I grzyby. Podac ten czysty barszcz w filizance z pasztecikami , Podac na talerzu z jakiem lub uszkami