Recenzja: Hester M. Eick "Fitness z psem" + konkurs - Pies do kwadratu\nRecenzja: Hester M. Eick „Fitness z psem” + konkurs\n- Pies do kwadratu dnia 9 grudnia 2016 w Recenzja • 50 komentarzy\nBycie fit jest modne nie tylko wśród ludzi: coraz więcej właścicieli psów przykłada szczególną wagę do utrzymania swoich czworonogów w dobrej kondycji fizycznej. Hester M. Eick, autorka poradnika “Fitness z psem. Program ćwiczeń na codzienny spacer” (niem. Fit mit meinem Hund. Das Sportprogramm fur die Gassirunde) wychodzi im naprzeciw i podpowiada, jak efektywnie ćwiczyć zarówno ludzkie, jak i psie ciało podczas zwykłych spacerów bez pomocy drogiego, specjalistycznego sprzętu. W Polsce poradnik ukazał się nakładem Powszechnego Wydawnictwa Rolniczego i Leśnego.\n“Fitness z psem…” to w moim odczuciu książka szczególna, adresowana jest bowiem do wąskiej grupy osób, będących jednocześnie świadomymi opiekunkami psów oraz ludźmi aktywnymi, pragnącymi prowadzić zdrowy tryb życia. To kwestia, którą należy podkreślić już na wstępie: Hester M. Eick nie pisze o psim fitnessie, kojarzącym się z ćwiczeniami z wykorzystaniem piłek gimnastycznych, ale o fitnessie z psem, a więc aktywności, w której człowiek i pies uczestniczą w równej mierze, wspólnie rozwijając sprawność fizyczną. Taka tematyka poradnika przedstawia autorkę lepiej niż jakikolwiek biogram. Hester M. Eick to z jednej strony praktykujący psi trener i behawiorysta, z drugiej zaś osoba czynnie uprawiająca sport. Nie dziwi więc fakt, że właśnie ktoś taki wpadł na pomysł zaproponowania psio-ludzkim duetom programu ćwiczeń, który będzie aktywizował obie strony zespołu, zamiast kłaść nacisk wyłącznie na wysiłek jednej z nich.\nPoradnik skierowany jest przede wszystkim do zespołów, które dopiero zaczynają wspólne ćwiczenia, toteż w pierwszym rozdziale (“Sport dobrze robi”) wyjaśnione zostają podstawy skutecznego treningu, takie jak odpowiednie planowanie, istota interwałów, właściwej rozgrzewki oraz cool downu. Autorka zaleca, aby w razie jakichkolwiek wątpliwości skonsultować się z lekarzem lub weterynarzem, jednocześnie jednak podkreśla, że przedstawione w książce ćwiczenia przeznaczone są dla wszystkich zdrowych psów i ludzi, bez względu na wiek. W “Fitnessie z psem…” nie znajdziemy skomplikowanych, potencjalnie niebezpiecznych ewolucji. Poziom trudności wszystkich ćwiczeń zaproponowanych w poradniku jest naprawdę przystępny, co znajduje odzwierciedlenie nie tylko w treści, lecz również w ilustrujących ją zdjęciach. Na fotografiach możemy oglądać psy różnych ras podczas treningu z Hester, która bardziej niż topową trenerkę fitness z magazynu “Shape” przypomina wysportowaną dziewczynę z sąsiedztwa. Całość jest spójna, podana w przyjazny sposób, a do tego motywuje, zamiast wpędzać w kompleksy.\nW kolejnych rozdziałach (“Ćwiczenia dla psa”, “Teraz pora na człowieka”) Hester przedstawia konkretne ćwiczenia przeznaczone dla członków psio-ludzkiego zespołu. W przypadku psa są to takie sztuczki, jak na przykład opieranie się przednimi łapami o pień drzewa, balansowanie na niewielkiej powierzchni, wskakiwanie na podwyższenie czy slalom między nogami. Ludziom Hester proponuje między innymi przysiady, wykroki, deskę oraz brzuszki. Muszę przyznać, że wyjątkowo podoba mi się sposób prezentacji poszczególnych ćwiczeń. Każde opisane jest za pomocą prostego schematu. Zawiera on cel ćwiczenia (określony zarówno słownie, jak i rysunkiem anatomicznym, wskazującym partie mięśni, które będą angażowane podczas pracy), listę potrzebnych przyrządów, opis poszczególnych kroków niezbędnych do wykonania oraz rozwiązania potencjalnych problemów. Wszystko uzupełnia znajdująca się na tylnej okładce książki ściągawka z podstaw ludzkiej i psiej anatomii oraz kilka słów na temat budowy włókien mięśniowych. Tutaj możecie znaleźć kilka przykładowych stron udostępnionych przez wydawę w wersji PDF.\nOstatni rozdział (“Nareszcie razem! Ćwiczenia dla człowieka i psa”) to propozycje połączenia przedstawionych wcześniej ćwiczeń w treningi, w równym stopniu angażujące człowieka i jego czworonożnego towarzysza. Hester, zamiast zamykać swoich czytelników w salach gimnastycznych, proponuje aktywność na zewnątrz. W poradniku umieszczone zostały propozycje czterech kompletnych treningów, wykorzystujących atuty różnych lokalizacji: lasu, łąki, plaży oraz miasta. Każdy opisany jest w przystępny, konkretny sposób – to właściwie gotowe recepty na 30, 40 minut ciągłej aktywności. Ideą jest wykonywanie ćwiczeń w parze. Przykładowo, kiedy człowiek robi brzuszki, pies wykonuje sztuczkę wiewiór, a podczas robienia wykroków jednocześnie naprowadza się czworonoga na slalom między nogami. Podoba mi się takie połączenie treningu psa i człowiek oraz wspólne wykonywanie zadań, muszę jednak przyznać, że proponowana przez Hester długość treningów budzi moje wątpliwości. Autorka sugeruje, aby każde ćwiczenie robić w 3 seriach po 12 powtórzeń każda. Taki układ wydaje się idealny dla człowieka, mam jednak wrażenie, że pies, chociaż zazwyczaj znacznie bardziej sprawny fizycznie, może dość szybko znudzić się tego rodzaju monotonną pracą. Jednocześnie sądzę, że przy sprzyjającej pogodzie i odpowiednim skróceniu czasu pracy, tak aby pies cały czas czerpał z niej radość wspólne treningi fitness mogą okazać się świetną zabawą.\n“Fitness z psem. Program ćwiczeń na codzienny spacer” autorstwa Hester M. Eick to ciekawa propozycja dla wszystkich, którzy od codziennego spaceru z psem oczekują czegoś więcej niż włóczenia się po parku, a przy tym chcieliby zadbać nie tylko o psią, lecz również o swoją kondycję. Wierzę, że kynologiczny znaczy drużynowy, więc koncepcja zmienienia fitnessu w zespołową aktywność w codziennym, niewymuszonym wydaniu trafia w moje przekonania. Jednocześnie, anatomiczne schematy oraz przystępne opisy psich sztuczek sprawiają, że “Fitness z psem…” może okazać się bardzo przydatną pozycją dla tych, którzy chcieliby popracować ze swoimi czworonogami nad rozwojem konkretnych grup mięśniowych, ale nie do końca wiedzą, jak się za to zabrać. Dlatego, jeżeli macie ochotę uzupełnić swoją psią biblioteczkę o kolejną pozycję poradnik Hester M. Eick może okazać się strzałem w dziesiątkę!\nTytuł: Fitness z psem. Program ćwiczeń na codzienny spacer\nAutor: Hester M. Eick\nDzięki uprzejmości PWRiL mam dla Was 3 egzemplarze poradnika “Fitness z psem. Program ćwiczeń na codzienny spacer”! Jeżeli chcecie otrzymać jeden z nich pod choinkę, wystarczy, że pod tym wpisem zostawicie komentarz z odpowiedzią na pytanie “Dlaczego mój pies potrzebuje aktywności fizycznej?”. Książki otrzymają autorzy trzech najciekawszych wypowiedzi. Nie bójcie się popuścić wodzy fantazji, pamiętajcie, że poczucie humoru zawsze jest w cenie!\nNa Wasze komentarze czekam do środy 21 grudnia 2016, do godziny 23.59. Pod uwagę będę brać tylko wypowiedzi zawierające adres mailowy umożliwiający skontaktowanie się z autorem. Ogłoszenie wyników konkursu będzie miało miejsce za pośrednictwem portalu Facebook, na profilu Pies do kwadratu. Aby wziąć w nim udział nie musicie lubić stron Pies do kwadratu ani PWRiL, ale będzie mi bardzo miło, jeżeli zdecydujecie się zostawić lajka.\nTekst powstał we współpracy z Powszechnym Wydawnictwem Rolniczym i Leśnym.\nRecenzja: Cesar Millan „Jak uszczęśliwić psa”\nObedience: jak trenuję z kontuzjowanym psem?\nTagi:spacerownik sporty kynologiczne współpraca\n← Psia szafa: akcesoria spacerowe\nPsia szafa: zabawki →\n50 komentarzy do tekstu: „Recenzja: Hester M. Eick „Fitness z psem” + konkurs”\n9 grudnia 2016 at 11:14\nMój pies potrzebuje ruchu, ponieważ… wytwarzają mu się endorfiny 😀 tak jak i mi! A tylko ciepłe kluchy siedzą w domu. Ja z Hapsem ciepłe kluchy? Nigdy! Ruch to podstawa zdrowego trybu życia 😀 oprócz tego, dbam o jego sieksiastą linię, musi jakoś wyglądać wśród tylu umięśnionych i przystojnych borderów! Ogromnie pozdrawiamy i nie tracimy czasu, tylko biegniemy na trening! Buziaczki 😀\n9 grudnia 2016 at 11:27\nMój pies potrzebuje aktywności fizycznej, mimo że jest mikropsem, mimo że ma achalazję przełyku i mimo że być może wolałby w tym czasie dostawać przysmaki za free leżąc na miękkim kocyku 😀 Tak samo jak ja potrzebuję aktywności fizycznej, mimo że nie mam problemu z nadprogramowymi kilogramami, mimo że jestem przewlekle chora i mimo że pewnie wolałabym poleżeć na kanapie i oddać się jakiejś guilty pleasure w postaci książki, filmu bądź serialu 😀 Potrzebujemy aktywności fizycznej razem, oboje, regularnie choć z rozsądkiem, bo jesteśmy istotami żywymi i żywotnymi, dla których ruch to życie, zdrowie i codzienność!\n9 grudnia 2016 at 11:43\nPrzyznaję, że bloga odkryłam niedawno, a ten wpis wyjątkowo mnie zaciekawił, bo szukam ostatnio inspiracji na ćwiczenia. Dlaczego? Ano bo uprawiamy agility na poziomie międzynarodowym i zarówno dla mojej starszej suczki jak i młodego narybku przydałyby się ćwiczenia na wzmocnienie mięśni również poza torem. Ćwiczenia pomagają w unikaniu kontuzji, zwiększają prędkość i wytrzymałość, czyli właśnie to czego potrzebują moje psy…. i ja 😛\nKażdy spacer angażujący dwoje przyjaciół (pies, człowiek), a w zasadzie każdy krok RAZEM przebyty jest ogromnym darem dla umacniania wzajemnej relacji. Każda chwila spędzona WSPÓLNIE na świeżym powietrzu prokuruje szansę na ujrzenie tego błysku w oczach pełnych zrozumienia, wzajemnej troski, budowania zaufania, nierozerwalnej bliskości. Każda aktywność podjęta wspólnie z psem, to szansa na stawanie się lepszym człowiekiem ku wzmacnianiu i utrzymaniu – pora to uściślić wprost – niemożliwej do zdefiniowania słowem pisanym RELACJI.\n9 grudnia 2016 at 12:58\nMój pies potrzebuje ruchu, bo biorąc pod dach Labradora, uznałam za punkt honoru, żeby nie stał się pulpetem jak większość labów 🙂\nFizycznie ćwiczymy czysto amatorko: pływanie, bieganie, długie spacery, jazda na rolkach – nie mniej na jesieni nie mogłam oprzeć się wrażeniu, ze mój pies jest o wiele lepiej umięśniony niż ja 🙁\n9 grudnia 2016 at 13:02\nMój pies potrzebuje aktywności fizycznej ponieważ ja – jego Pani potrzebuje jego towarzystwa przy walce z „boilerem brzusznym”. Plan jest taki: od stycznia 2017r. Bierzemy sie za siebie. Ja go na pas do biegania z psem – on mnie…w pogoni za kotem 🙂 heh dlatego też aktywność mojego psa będzie motywacja dla mnie samej 🙂 bo śluby coraz bliżej… 🙂\n9 grudnia 2016 at 14:59\nNo jak to jak to dlaczego?\nPani pudel to dzik mały\nA pan border ogarnia jej świat cały!\nPostanowił trenerem jej zostać\nAle pierwszy raz koksuje taką lokowaną postać!\nTak więc strasznie na książkę musiał się napalić\nŻeby Capriczkowego bicka nie zawalić!\nAle stara się bardzo ten Rejcioszek kochany\nI wpaja jej do głowy, że zabawką nie są firany…\nDlatego aktywności potrzebuje ten potwór z lokiem\nŻeby te wszystkie starania nie wyszły Rejcioszkowi bokiem… :))\n9 grudnia 2016 at 17:33\nMój pies potrzebuje ruchu ponieważ….\nTak naprawdę to nie on potrzebuje ruchu tylko my ;p Spacery na które chodzimy w trójkę (ja, mężczyzna mojego życia i Śmierdziel) są aktywne bardziej dla czworonoga (aportowanie, węszenie, frisbee, ćwiczenie sztuczek itp), my raczej jesteśmy biernym użytkownikiem drugiego końca smyczy, oraz trzymaczem smaczków; ale dzięki też książce mam nadzieję, że to by się zmieniło i nie tylko Śmierdziel miałby figurę slim-fit, ale także i nabierzemy odpowiedniej formy. Choć jak twierdzi mężczyzna okrąg to też figura ;p\n10 grudnia 2016 at 11:31\nCześć! Bardzo ciekawie brzmi ta książka… Zastanawiam się na uzupełnieniem ćwiczeń pomiędzy treningami agility dla mnie i Peruna (szetland, szczeniak). Wiosną chciałabym wrócić do biegania, najlepiej z psem. Czy w książce można coś znaleźć o canicrossie? A może mogłabyś polecić jakieś publikacje na ten temat (może coś Ci wpadło?). Pozdrawiamy serdecznie!\n10 grudnia 2016 at 12:30\nNiestety, w „Fitnessie z psem” nie ma nic o canicrossie – przeciwnie, autorka proponuje bieganie z psem w zupełnie innej formie, ze zwierzakiem kłusującym z boku przewodnika, na luźnej smyczy. Prawdę mówiąc, nie kojarzę żadnej publikacji o canicrossie, która ukazałaby się na polskim rynku wydawniczym. 🙁\n10 grudnia 2016 at 21:18\nHm, może i tak sięgnę. Mój szelciak jest przeciętnie zainteresowany ciągnięciem (ponoć to u nich częste), może zachęcę go inaczej. W sumie jeden typowy sport wystarczy 🙂 Dziękuję Ci bardzo!\n10 grudnia 2016 at 14:28\nKsiążka zapowiada się naprawdę fajnie. Przydałaby mi się ponieważ adoptując prawie-hasiora odstawiłam na bok siłownie, na której bardzo lubiłam ćwiczyć. Z góry wiedziałam, że nie chce zostawiać psa samego w domu i chodzić na siłownie po czym nie mieć siły dla Apacza. Bardzo chciałabym kontynuować aktywność fizyczną ale teraz już w duecie z psem. Api spędził wiele miesięcy w schroniskowym boksie a ja do zapalonych biegaczy nie należę więc na dobry początek przydało by nam się trochę fachowej wiedzy na temat różnych ćwiczeń spacerowych. Wiem, że zwykłe bieganie to nie jest najlepsza ani jedyna frajda dla niego jak i dla mnie. Ćwiczenia typu przysiady, deska i brzuszki a do tego wykonywane z czworonogiem?! Oh yeah <3\n10 grudnia 2016 at 17:54\nTen komentarz nie będzie ani śmieszny, ani wymyślny (mimo moich szczerych chęci i przeczytania komentarzy innych), bo…Bagieta po prostu za dużo waży i musi schudnąć, a biorąc pod uwagę ćwiczenia dla ludzi to może również i mnie uda się coś spalić. Nie jest to takie proste biorąc pod uwagę moją pracę siedzącą i obecne egipskie ciemności po powrocie do domu :(.\n11 grudnia 2016 at 12:27\nMój pies potrzebuje aktywności fizycznej, ponieważ…ja jej potrzebuję! Nawet jeśli Zula nieco krzywo patrzy na pakowanie przeze mnie plecaka na dłuższą wycieczkę, to i tak w końcu się cieszy kiedy pokonujemy kilometr za kilometrem. Zarażam ją swoim entuzjazmem – wszystko jest WOW – las, ścieżka, sarna, deszcz, słońce – po prostu wszystko! Taki spacerowy haj.\nA wiadomo – w grupie raźniej, ćwiczyć samemu jest nudno, więc trzeba znaleźć towarzysza do wspólnego pocenia się 😉\n11 grudnia 2016 at 12:29\nMój pies potrzebuje ruchu, ponieważ tak go natura stworzyła 😀 a ja wykorzystując to egoistycznie jak to człowiek ma w zwyczaju korzystam również z tej aktywności. Od głupoty głowa nie boli , za to od aktywności bolą mięśnie ale za to czuć ,że się coś dzieje. A wtedy i człowiek i pies nie głupieje :p\nAmelia i Kaffe\n11 grudnia 2016 at 20:52\nPrzydałaby nam się ta książka, ponieważ nie lubimy nudy… Kaffe jest aussie w naszej psiej rodzinie nazywamy te psiaki owsikami i coś w tym jest. Bez dużej dawki ruchu zaczyna nas rozsadzać nadmiar energii. Kaffe jako psu sportowemu przydadzą się seksy mięśnie… Zwłaszcza teraz przyda nam się trochę ćwiczeń bo zima nadchodzi a my nie chcemy zapuszczać oponki zimowej. Taka z nas fit parka której już pomysłów na urozmaicenie spacerów brakuje.\nGambit Dominiki też jest ozikiem 😉\n11 grudnia 2016 at 23:03\nMój pies to obszczekująca ludzi suczka owczarka niemieckiego długowłosego. Nad obszczekiwaniem ludzi ciągle pracujemy, łatwo nie jest, ale idziemy do przodu. Często przed spacerem socjalizacyjnym chcę zapewnić psu jaką aktywność fizyczną, która ją wymęczy, co za tym idzie wyciszy. Może to zabrzmi śmiesznie, ale po ćwiczeniach jest zbyt zmęczona żeby jeszcze szczekać, więc łatwiej jest jej udowodnić, że spacer bez szczekania również jest przyjemny, a na ludzi nawet jak się nie zaszczeka to także nic nie zrobią. Dzięki tej książce mogłabym wprowadzić nowe zestawy ćwiczeń po spacerze i na spacerze, na pewno byłoby to fajne urozmaicenie. Do tego podczas ćwiczeń pies-człowiek pielęgnowałybyśmy naszą relację, a zarazem zadbały o sylwetkę. Co prawda przy tuszy nie jesteśmy, ale kondycja i zdrowa, umięśniona sylwetka ani u mnie, ani u Elzy sama się nie pojawi 🙂\n11 grudnia 2016 at 23:10\nNasz adres mailowy to psiejki@gmail.com 😉\n13 grudnia 2016 at 20:27\nDlaczego mój pies potrzebuje aktywności fizycznej? Jesteśmy zawodnikami obedience. Przed nami klasa 1. Mój pies jest trochę nadpobudliwy. Zaskoczę Was… to nie jest border, maliniak, kelpiak ani żaden przedstawiciel „sportowej” rasy. Mam LABRADORA! W jego trening wkładam masę pracy i cierpliwości. Zawsze zaczynamy od porządnej rozgrzewki i tu przydałaby się ta oto książka. Budowanie ładnych mięśni jest podstawą do zdrowego ciała i co za tym idzie szczęśliwego umysłu. Bardzo lubimy nowe wyzwania i udowadnianie ludziom, ale przede wszystkim samym sobie, że taki trochę nieogarnięty z pozoru, nieporadny labek, który podczas biegu ma każdą łapę w inną stronę, a w zawodach na głupie miny wygrałby na 100% daje sobie radę w sporcie. Dla mnie jako przewodnika psi fitness jest też budowaniem zaufania. Wspólne ćwiczenia pomagają uczyć się siebie nawzajem. Wykonywanie prostych sztuczek sprawia nam ogromną przyjemność. Oczywiście kluczową sprawą jest dobre planowanie treningów, więc ta książka jest dla nas idealna.\n14 grudnia 2016 at 13:35\nAktywność fizyczna – temat rzeka. Od dawien dawna wiadomo, że ma ona pozytywny wpływ na zdrowie i samopoczucie – nie tylko nasze, ale również psie! Ruch jest jedną z podstawowych potrzeb czworonoga. Bardzo często niezaspokajanie jej wiąże się z występowaniem problemów behawioralnych.\nAktywność fizyczna jest dla psa jak tlen. I nie ważne, czy nasz pupil to pełen energii „haszczak”, czy też spokojny pekińczyk. Spacery są obowiązkiem każdego psiarza! Musimy zawsze pamiętać, że nasze kochane czworonogi wywodzą się od wilków – niezwykłych stworzeń, które bez trudu pokonują olbrzymie odległości.\nAktywność wszelaka – wspólne spacery, sporty kynologiczne – przyczynia się do umocnienia więzi między psem a człowiekiem, jest źródłem obustronnej radości i satysfakcji z każdego przebytego kilometra czy udanego treningu, ma mnóstwo zdrowotnych korzyści. Same plusy!\nNie wiem jak wyglądałoby nasze – moje i Mango – życie codzienne, gdyby nie było w nim miejsca na aktywność fizyczną. Zapewne rudzielec starałby się rozładować frustrację na różne, niekoniecznie przeze mnie pochwalane sposoby. Szczekałby z niezwykłą bezwzględnością, zawzięcie próbowałby „uśmiercić” swoje zabawki, meble… Strach pisać. 😉 Na szczęście prowadzimy dosyć aktywny tryb życia. Pies uświadomił mi, że nie tylko on potrzebuje ruchu, ja również!\nPodsumowując, naszemu czworonożnemu przyjacielowi aktywność fizyczna jest zwyczajnie niezbędna: do szczęścia, dla zdrowia i spokojnego, normalnego funkcjonowania na co dzień. Wszyscy wiemy, że zmęczony pies to szczęśliwy pies, a przecież nie ma nic piękniejszego niż uśmiechnięty psi pyszczek i oczęta wpatrujące się w nas z radością i wdzięcznością. Warto zadać sobie trud i na taki widok zasłużyć. 🙂\n14 grudnia 2016 at 21:13\nMój pies potrzebuje ruchu ponieważ został do tego stworzony, jest psem pasterskim uwielbiający biegać i hasać godzinami czy to deszcz czy śnieg czy upał mój pies jest zawsze gotowy na ruch. Ruch mojemu psu jest potrzebny Jak człowiekowi sen. Jest czymś swobodnym gdzie może się wyszaleć za dwóch. Ruch jest dla mojego psa drugim życiem. Jest bardzo ważny!\n14 grudnia 2016 at 21:16\n15 grudnia 2016 at 16:16\nDlaczego mój pies potrzebuje ruchu? Bo to wieczna wariatka 😉 Kocha spacery i wspólne aktywności. Niestety brakuje mi motywacji by dostarczyć jej więcej aktywności i przy okazji ruszyć swoje cztery litery które od kilku tygodni nie trenują. Uważam, że znalazlabym to w tej książce 😀 Meysi z chęcią przyjmuje nowe wyzwania i moje propozycje. Mi się powoli kończą pomysły a ona chce więcej i więcej. Jest jej to potrzebna jak mi… w sumie nie wiem co! Ona potrzebuje tego więcej niż ja czegokolwiek. To jest pies stworzony do ruchu i wierzy, że moja motywacja w końcu wróci\n15 grudnia 2016 at 16:18\nDlaczego mój pies potrzebuje aktywności fizycznej?\nSpeedy urodziła się po to, żeby szaleć! Nie potrafi usiedzieć w miejscu, ona uwielbia ruch a zwłaszcza bieganie – w końcu imię zobowiązuje 😀 Nudzi ją monotonność i potrzebuje codziennej dawki nowych wyzwań, które myślę, że książka może nam dać. W walce z jej nadpobudliwością potrzeba mi, a raczej nam obu przyjemnej odskoczni 🙂 .\n15 grudnia 2016 at 20:59\nDlaczego Blade potrzebuje aktywności fizycznej?\nBlade powszechnie nazywany grubełem potrzebuje aktywności fizycznej przez cały rok, bo boczki same się pojawiają z wdychanego powietrza! 😛\nUwielbia oczywiście poleżeć i nic nie robić, ale to BLADY GRUBEŁ to czego się po nim spodziewać? Dnie prześpi jak matki w domu niema, coś pod stołem dostanie jak matka nie patrzy, więc trzeba mieć na to sposób – RUCH, RUCH i jeszcze raz RUCH. Blady potrzebuje go bardzo, a ja chcę móc mu go zapewnić w odpowiedni sposób! 🙂\nNiedawno adoptowałem pięknego i cudownego psiaka, któremu jedyne co potrafię zapewnić to bieganie.\nRazem pędząc jesteśmy obaj w siódmym niebie i moglibyśmy przebiec cały świat, jednak wiem że z czasem wejdzie to w rutynę i nie będzie nas to tak cieszyło.\nJestem człowiekiem wysportowanym i chciałbym dzięki temu zapewnić pupilowi jak najwięcej rozrywek, których on na pewno potrzebuje a sam nie do końca wiem co mogę robić by ten trening urozmaicić.\nKsiążka byłaby idealnym startem w nowe lepsze treningi, dałaby nowe możliwości aby nie dopuścić do nudy i wskoczylibyśmy na wyższy poziom komunikacji psio-ludzkiej.\nZ mojej strony obiecać mogę, że po przeczytaniu książki korzystałbym ze wszystkich umieszczonych tam rad i mam nadzieję, że razem z czworonogiem będziemy czerpać mnóstwo radości z nowego wymiaru wspólnego trenowania 😉\n16 grudnia 2016 at 11:00\nMój pies potrzebuje ruchu, ponieważ obie to kochamy! Uwielbiamy spędzać wspólnie godziny na długich spacerach w lesie, w parku, a nawet… w mieście! Codziennie wychodzimy na spacery, podczas których Zoya zdobywa nowe doświadczenia. Jestem jeszcze trochę zielona w tych „fitnessowych sprawach”, ale myślę, że dzięki tej książce się to zmieni. Uwielbiam spędzać czas z moim czworonogiem i wydaje mi się, że ona też to lubi :p Byłabym bardzo zadowolona jeśli to właśnie ja wygrałabym tę książkę ♥\n(ps. wydaje mi się, że jeśli za dużo będzie leżeć to boczki urosną trzy razy większe od niej, haha)\n16 grudnia 2016 at 11:22\nKsiążka jest przeznaczona dla mnie i dla Nutelki ponieważ jest to pies (kundelek) wzięty ze schroniska ,który miał tam mało aktywności fizycznej(spacery co 5 dni 😡) i słabej jakości wyżywienie (suchy chleb i słabej jakości karma) co niestety za skutkowało u niej nadwagą. Nadwaga jedna z najgorszych rzeczy które mogą pojawić się u psa . Ostatnio będąc z nią u weterynarza zdiagnozowano u niej problemy z oddychaniem . Weterynarz powiedziała ,że problemy znikną przez zachęcanie psa do zabaw i ćwiczeń. Dodam , że Nutelka to bardzo mądry piesek który bardzo szybko się uczy . Zna komendy takie jak : łapa , poproś, waruj, czołgaj się( jest to piesek chętny do\nwspółpracy z właścicielem).Umie przeskakiwać przez obręcze. Problemem u niej jest tylko nadwaga której nie umiemy zgubić. Mam nadzieję że z książką (będę miała pomysły na nowe ciekawe ćwiczenia dla mnie i dla niej) pozbędzie się boczków i będzie najszczęśliwszym psem na świecie.\nPozdrawiamy Nutelka z Karoliną\n16 grudnia 2016 at 11:25\nMój email karolina.stanek@onet.pl\nNutelka z Karoliną\n16 grudnia 2016 at 19:52\nCzytając temat pomyślałam sobie, że odpowiedź na to pytanie jest chyba oczywista. Jednocześnie wyobraziłam sobie, że moja osobista kundelka i prawie osobisty pies stają się prawie okrągłymi kuleczkami. Przypomniałam sobie również o pewnej suczne, kótrą dawniej widywałam. Gdy zobaczyłam ją pierwszy raz, nie wierzyłam, że można psa aż tak spasić! Po tych wspomnieniach stało się dla mnie oczywiste, że jednak nie dla każdego utrzymanie psa w dobrej kondycji jest czymś ważnym. Przejdźmy jednak do psów w mojej rodzinie. Saba to około 16-17 moja prywatna suka. Aktywność fizyczna w jej przypadku to spacery do parku oraz ćwiczenie sztuczek. Nie wyobrażam sobie, żeby tej aktywności miało zabraknąć. Nadwaga w jej wieku nie jest wskazana, dlatego ruszamy się ile wlezie! 😉 Drugi pies, to pies moich dziadków. Duży, aktywny pies z masą energii. Zrobi wszystko co zechce, bo uwielbia pracę. Dlatego tak kocham z nim ćwiczyć. Ruch i aktywność fizyczna jest mu potrzebna do życia. Po prostu. Na każdym spacerze trzeba coś poćwiczyć ( póki co mordujemy się nad przywołaniem, ALE są postępy! ) , pobiegać , poszaleć. A ja na pewno nie pogardzę nową dawką wiedzy 🙂\n19 grudnia 2016 at 19:05\nJa i moje psy bez aktywności fizycznej? niemożliwe…\nRuch jest nam niezbędny, musimy się wyszaleć na całego, każdego dnia!\nMoje psy potrzebują ruchu tak jak jedzenia, musze je wybiegać i wymęczyć żeby nie miały podwójnego adhd w nocy, kiedy MY (reszta domowników) chcemy spać.\nOprócz tego dzięki aktywności fizycznej są poprostu szczęśliwe… Nie ma to jak widok psa szykującego się do aportu..\nNajważniejszy argument to dłuższe życie psa. Jeden z moich labków ma prawie 14 lat i zachowuje się ciągle jak szczeniak, myślę że nie tylko za sprawą dobrej diety ale również długich spacerów, biegania za piłką i szaleństwa na łące =)\nZ tej książki ucieszylibyśmy się bardzo ponieważ szukamy nowych pomysłów na aktywność podczas spacerów =)\n19 grudnia 2016 at 19:22\nDlaczego moje stado potrzebuje aktywności fizycznej…\nBo nie lubię zadeptanych sufitów 😉\nŻeby nie zramolały jak Pańcia\nŻeby nie schudnąć – wszak bez zadania nie ma wypłaty 😉\nŻeby sąsiadom dać temat zastępczy do obgadywania. I tak będą, więc niech chociaż ja decyduję, o czym 😉\nNo i żeby drożej sprzedać, jak mnie wkurzą – mięśnie podobno więcej ważą :p\nLUKA i Klaudia\n19 grudnia 2016 at 20:49\nDlaczego potrzebuję aktywności fizycznej? Bo jestem pitbullką, która jest wiecznie w ruchu! Spanie i lenistwo jest dla słabych ;).\nSkakanie, pływanie, bieganie, kopanie- to mój żywioł.\nUwielbiam pracować z Pańcią. Codziennie daje mi mega wycisk. Mówi, że podobno na święta dostanę od niej wejściówkę na profesjonalny trening OBI.\nZostałam adoptowana- kiedyś nie miałam tyle ruchu… Siedziałam w klatce i wychodziłam na krótki spacer raz dziennie.\nTeraz MOGĘ DOPIERO ŻYĆ!\nSzczęśliwy pies to zmęczony pies :).\nPozdrawiamy, Klaudia i Luka\n20 grudnia 2016 at 14:52\nMój pies potrzebuje aktywności, bo… jest okropnym żarłokiem! A wiadomo – jak ktoś lubi dużo jeść, to później musi dużo ćwiczyć. Teraz aktywność ma tylko w formie spacerów, a więc i jedzonka trzeba mu odmawiać, a on tak patrzy i szturcha łapką, że aż serce boli. Dzięki takiej książce wszyscy będą zadowoleni – ja z ruchu, a psinek z dodatkowego przysmaczka co jakiś czas 😉\n20 grudnia 2016 at 16:19\nMój pies potrzebuje aktywności fizycznej, ponieważ… Poprawka. Ja i mój pies potrzebujemy aktywności fizycznej, ponieważ jesteśmy ogromnymi łasuchami! Kochamy razem spędzać czas, na kanapie oglądając filmy, w łóżku czytając książki (pałaszujemy przy tym pyszności oczywiście – Mała za dobrze wykonane polecenia i grzeczne zachowania, a ja… przy okazji :)… Nie każdy jednak wie, że naszą ulubioną częścią dnia jest wczesny świt. Wtedy jesteśmy bardzo aktywne i zapominamy o błogim lenistwie. Długie spacery o poranku to Nasz Czas. Od niedawna jesteśmy razem i dopiero się poznajemy, ale chyba obie już wiemy, że jesteśmy Bratnimi Duszami. Uwielbiamy razem pracować i uczyć się nowych rzeczy. Spacery o poranku to nie tylko „sport”. To wielka przygoda! Stają przed nami wyzwania nie tylko fizyczne, ale również intelektualne. A ile przy tym zabawy!\nI tylko te brudne, kudłate łapki… No ale każdy przecież wie, że psy są jak dzieci – albo czyste, albo szczęśliwe 🙂\n20 grudnia 2016 at 16:24\nMoje psy potrzebują aktywności fizycznej bo:\nAbi jest po ciąży i dzieciaczki zostawiły mamusi troszkę ciałka, co uniemożliwia nam powrót do regularnych treningów frisbee, a dodatkowo jest zimno, więc jako zmarzluchy w domu nie mamy dużego pola do popisu. Jakiś nowy impuls w postaci książki z pewnością doda nam zachęty do działania 😀\nAspin chce dzielnie dorównać mamie, długie spacerki jeszcze nie wchodzą w grę, więc przykładami prostych wspólnych ćwiczeń nie pogardzimy.\nA ja mam życiowe zaćmienie umysłu, które skutecznie oddala mnie od wymyślania nowych sztuczek.\nJeśli książka „fitness z psem” wpadnie w nasze ręco-łapki obiecujemy nagrać filmik z naszym „Wyczynem” 🙂\n20 grudnia 2016 at 16:25\n20 grudnia 2016 at 16:36\nMoj pies potrzebuje aktywnosci z racji tego ze mnieszkamy w bloku a owczarki potrzebuja duzo ruchu a nie zawsze jest sie w stanie ze wzgledow zdrowotnych mu tego zapewnic .Wiec jakby nie patrzec obojgu nam jest odpowiednia aktywnosc potrzebna.Zawsze staram sie cos wymyslec na aktywny ,bez nudy spacer,lecz juz powoli brak pomyslow,dzieki ksiazce znalazlabym mega motywatora ,czegos nowego dla nas,jak rowniez wzmocila by sie wiez naszego zespolu\n20 grudnia 2016 at 22:41\nMój pies potrzebuje ruchu, ponieważ przede wszystkim sprawia nam to ogromną frajdę. Wtedy obie zapominamy o wszystkim co nas otacza i nie ważne gdzie jesteśmy, jesteśmy po prostu razem. Ćwiczmy różne sztuczki, ostatnio zaczęłyśmy też biegać. Uwielbiam ten moment kiedy biegniemy i ona zerka na mnie co jakiś czas rozmerdana 😀 Trenujemy również obi, co też jest ciekawą aktywnością. Ruch połączony z zadaniami na myślenie sprawia, że kiedy wracamy do domu mój pies śpi szczęśliwy ze zmęczenia. Kondycja kondycją, ale aktywność powoduje, że zbliżamy się do siebie, wzajemnie się uszczęśliwiamy, coraz lepiej się rozumiemy, budujemy zaufanie. Książka mogłaby nam dostarczyć świeże pomysły na spacery 🙂 Szczególnie, że niedługo odbieramy drugiego psiaka 🙂\n20 grudnia 2016 at 22:42\n20 grudnia 2016 at 23:11\nMoje psy potrzebują ruchu, ponieważ….\nMój dziesięcioletni pies Mickey zaczynał już powoli prowadzić życie zasiedziałego emeryta gdy nagle Pańcia sprawiła mu prezent w postaci nadpobudliwego szczeniaka szetlanda. Dexter dostał imię po głównym bohaterze słynnego serialu i okazało się ono strzałem w dziesiątkę, bowiem Dex jest istnym szatanem o wyglądzie aniołka 🙂 Gdy nie uczy się sztuczek to ćwiczy pracę węchową. Gdy nie ćwiczy pracy węchowej i sztuczek to biega na agility. A w wolnym czasie gdy Pańcia chce posiedzieć na kanapie to Dex błagalnym wzrokiem spogląda na jedyny przyrząd do psiego fitnessu, który został zakupiony. No to skoro trzeba to ćwiczymy ale Pańcia jeszcze mało o tym temacie wie więc trzeba się podszkolić 🙂 A Mickey też bardzo się ucieszy, bo okazało się, że brat namówił go na wspólną aktywność i teraz razem tęsknie spoglądają raz na mnie, raz na ten przyrząd… 🙂\n20 grudnia 2016 at 23:24\nMój pies potrzebuje aktywności fizycznej, żeby znajomi mnie do TOZu nie zgłosili 😀 Z natury jest raczej chudzielcem, ale jest w pełni zdrowy, po prostu szybki metabolizm, choć żre jak proś. Niemniej jednak znajomi twierdzą, że psisko za chude i głodzone. Może przy bardziej konkretnej aktywności zrobimy trochę masę mięśniową i wtedy psisko będzie nie chuderlawe, a pięknie atletyczne! A mnie uchroni to przed więzieniem za zaniedbywanie i głodzenie kundla 😀\n21 grudnia 2016 at 09:34\nDlaczego mój pies potrzebuje aktywności fizycznej? Bo jest cattle dogiem 🙂 ta informacja w zasadzie wyczerpuje temat, ale dodam, że Fen jak będzie duży, to będzie pomagał ludziom! Jesteśmy w trakcie szkolenia na psa ratowniczego, poszukującego zaginionych osób w terenie oraz na gruzach. Nigdy nie wiadomo jaki teren obejmować będzie akcja, często są to rozległe, trudno dostępne tereny, a liczy się przecież czas! – dlatego żelazna kondycja jest bardzo potrzebna i psu i przewodnikowi 🙂\n21 grudnia 2016 at 17:17\n21 grudnia 2016 at 17:13\nMój pies potrzebuje ruchu, żeby… nie stracić „słuchu”! 😉\nMam na myśli przypadłość zwaną głuchotą wybiórczą, która objawia się opóźnionym reagowaniem na komendy wydane przez właściciela i która jest wynikiem niespożytkowanej energii rozsadzającej sznaucera. Zjawisko to polega na tym, że nadmiar nagromadzonej energii zakłóca pracę neuroprzekaźników, co skutkuje obniżonym posłuszeństwem. Po zapewnieniu odpowiedniej dawki ruchu wszystko wraca do normy. Pod pojęciem ruchu kryje się również ruch mózgownicą podczas obmyślania planu ratowania świata i wykonywania odpowiedzialnych zadań. Najlepsze efekty daje połączenie ćwiczeń fizycznych z umysłowymi. np. podczas agility lub wszystkim znanego fitnessu. Fitness jest przez nas szczególnie lubiany, gdyż pomaga utrzymać sznaucerze, nie najmłodsze już ciałko w świetnej formie, a właścicielce pastwiącej się z dziką przyjemności nad swoim psem podczas wydawania komend typu: „lewa przednia łapa na jeżyka!” pozwala na popuszczenie wodzy fantazji. Z równie dziką przyjemnością oddam się studiowaniu powyższej książki, aby później móc męczyć mojego brodacza, który… uwielbia być „torturowany” rozmaitymi ćwiczeniami. 🙂\n21 grudnia 2016 at 22:06\nBędzie krótko i prostu z mostu.\nMój diabełek potrzebuje aktywności, bo mamy problemy z lękiem separacyjnym. Mieszkamy na wsi. Zima trwa w najlepsze. Mimo, iż śniegu nie ma, to dni i tak strasznie krótkie. A po ciemku to najwyżej do miasta możemy się przejść.\nPrzydałaby się taka książka z nowymi pomysłami na spędzenie czasu.\n28 stycznia 2017 at 09:09\nMi udało sie wygrać ta ksiązke w konkursie u DingDog i jest świetnie napisana! Nawet taki debil jak ja rozumie, co tam jest napisane 😉 Nie miałam jescze czasu przeczytac jej w całości, ale jestem pod wrażeniem przystepności tekstu, ilustracje są genialne, książka ładnie wydana. Z pewnością z niej skorzystamy, zwłaszcza, że Tajga od zawsze jest fit, a ja od lipca staram się jej dorównać 😉 Jak coś ogarniemy, to może nawet jakieś filmiki zaczne nagrywać z psioludzkiego fitnessu? 😉


Forum ArmA Center PL • Zobacz wątek - Bomba atomowa\nTeraz jest Cz 22 lis, 2018 12:23\nCz 15 maja, 2014 18:22\nChcę stworzyć misję, w której na atakowane przez gracza miasto zostanie zrzucona bomba atomowa. W kolejnej, 2 misji, gracz jako inny żołnierz będzie to miasto przeszukiwał. Oczywiście mogę zrobić samą 2 misję, ze zniszczonymi budynkami, niszcząc każdy osobno, ale trochę mi to zajmie, bo działam na innej mapie, w której miasto ma jakieś 4x4 km.\nIstnieje może taki addon?\nRe: Bomba atomowa\nCz 15 maja, 2014 18:28\nUżyj tej funkcji:\nCz 15 maja, 2014 19:06\nPróbuję i nie czaję. Co muszę wpisać i gdzie?\nCz 15 maja, 2014 19:24\nCo wpisać masz opisane na stronie podanej przez Mustanga. Gdzie? Jakiś wyzwalacz albo logika gry.\nCz 15 maja, 2014 19:37\nTworzę wyzwalacz, aktywacja BLUFOR, warunek present. W aktywacji wpisuję < ["destroyBase",500,42,[bis_vila]] call bis_fnc_destroyCity; >, tworzę 2 jednostki. Siebie i towarzysza, z grupy BLUFOR. Kolegę nazywam "destroybase", odpalam. Nic.\nCz 15 maja, 2014 20:16\nA ja robię tak. Stawiam marker o nazwie "destroy", potem logikę gry i w pole uruchom wpisuję\n["destroy",500] call bis_fnc_destroyCity;\nNastępnie wsiadam w helikopter i patrzę na zrujnowane miasto.\nCz 15 maja, 2014 20:32\nTworzę marker o nazwie "destroy". Potem logikę gry. Class: objects. Unit: game logic. Wpisuję ["destroy",500] call bis_fnc_destroyCity;\nPróbowałem na Czarnorusi i w Takistanie. Zaznaczam, ze grę mam orginalną, ze Steama, kupiłem Combined Operations na promocji. Ale to nie pierwszy raz. Chciałem zrobić, zeby jednostka usiadła. Dałem jej zachowanie "SAFE" i wpisałem komendę. Nic. To samo z salutowaniem. Coś mi się ten edytor rypie.\nTak więc jeszcze raz: nie działa. Nie wiem, może robię coś źle.\nCz 15 maja, 2014 20:36\nCo to jest ta "logika gry"?\nCz 15 maja, 2014 20:57\nSpróbuj tak, w polu initialization: null=["destroy",500] call bis_fnc_destroyCity;\nWtedy może zaskoczyć. A logika gry to game logic. Jeśli nie znasz angielskiego, to powiedz, będziemy od razu tłumaczyć.\nCz 15 maja, 2014 21:14\nZnam angielski, i to dość dobrze jak na mój wiek. Ale nie rozumiem do czego służy. Bo ni to wyzwalacz, ni waypoint.\nCz 15 maja, 2014 21:16\nCz 15 maja, 2014 21:20\nNo właśnie. Jak potrzebujesz wstawić coś, co powoduje efekty, a jednocześnie w żaden sposób nie wpływa na otoczenie, to używasz logiki gry. Ma jeszcze inne zastosowania, ale to musieliby bardziej zaawansowani ode mnie wyjaśnić.\nEdytuj posta, jeśli dopisujesz coś pod swoim, po pierwsze. Po drugie, wiem chyba, o co chodzi. Funkcja potrzebuje trzeciej zwrotnej (seeda). null=["destroy", 500, 123] call bis_fnc_destroyCity;\nCz 15 maja, 2014 21:26\nWymagana jest tylko pierwsza wartość, reszta opcjonalna. Zaraz zrobię misję testową na czystym CO i wrzucę.\nJak ktoś, kiedyś powiedział "Arma jest dziwką". Oczywiście miał rację. Dlaczego?\nTworzę misję dokładnie w taki sposób, jak napisałem wcześniej na czystym CO i nie działa.\nJeżeli odpalę CO z modami ACPL (w tym ejsy srejsy) to wszystko jest ok i domki walą się jak w Czeczenii.\nZgaduję, że masz 2 wyjścia: albo jechać po id budynków, co wiąże się z pisaniem kilometra komend. Albo doinstalować ACE w nadziei, że on naprawi błędy bisu.\nPt 01 sie, 2014 06:18\nTego typu funkcje \_ poprawki to raczej domena CBA niż pełnego ACE, warto spróbować z samym CBA.


piwo – Jarek Kefir Bez Cenzury\n„Panie, co pan tam wieziesz!” Szokujące opowiadanie o…\nPewnego razu na wschodniej ścianie Polski, traktorzysta wiózł za sobą ogromną cysternę do Warszawy. Wiadomo, zlecenie jak zlecenie, przewóz jak przewóz, ale z tą cysterną był jeden problem.\nOtóż jej zawartość strasznie śmierdziała. Ba! Mało powiedziane! Przez całą trasę jak i wiele godzin po jej pokonaniu przez traktor, utrzymywał się duszący, wręcz szczypiący w oczy odór szambiarki. To było po prostu nie do wytrzymania.\nOczywiste jest też to, że policja nie wyjedzie do smrodu, bo ktoś sobie wiezie cysternę z szambem. Szczególnie na rolniczych terenach. No bo jak w sumie ocenić „poziom nieprzyjemnego zapachu?” Nie ma jednoznacznych kryteriów, tak jak w przypadku np poziomu czadu czy smogu. Ale ilość zgłoszeń była bardzo duża. Kilku ludzi zgłaszało również dolegliwości zdrowotne, takie jak mdłości czy palpitacje serca. Regionalna policja podjęła decyzję, że zanim sprawę zgłoszą do Komendy Głównej, i być może również do jednostki antyterrorystycznej (kto wie?!), zbadają sprawę sami.\nZmobilizowano kilka patroli policji i jeden wóz lokalnej Ochotniczej Straży Pożarnej. Mijały minuta za minutą, a ilość zgłoszeń na numer alarmowy 112 niepokojąco rosła. Atmosfera w sztabie zrobiła się nieco nerwowa. Jeśli okaże się, że to jest jakaś grubsza sprawa, to mogą beknąć za to, że nie zaalarmowali od razu odpowiednio przeszkolonych jednostek. Np tych od zagrożeń chemicznych czy biologicznych. Czytaj dalej „„CO PAN TAM WIEZIESZ!” Szokująca historia z polskiej wsi [OPOWIADANIE]” →\nOpublikowane 4 kwietnia 2019 przez Jarek KefirPosted in Felietony i artykuły autorskie, GMO i biotechnologia, Masowe zbrodnie, Narkotyki i uzależnienia, Odżywianie i żywność, opowiadania, Terroryzm i false flag, Zdrowie i choroby, Żarty i humorOtagowane koncernowe, kraftowe, opowiadanie, piwo, regionalne, szokujące. 4 Komentarze\nW świadomości społecznej alkohol istnieje jako całkowicie bezpieczny środek. Pity jest niemal przy każdej uroczystości. Ba, miliony Polaków po przyjściu z pracy siada przed telewizorem i do nocy pije te sześć piw. A potem idzie spać i nazajutrz jak nigdy nic idzie do roboty. Jest nawet taka anegdota: „Jak Amerykanin wypije 6 piw, to znaczy że jest alkoholikiem. Jak Polak wypije 6 piw, to znaczy że jutro musi iść do roboty, więc musi się hamować z ilością.”\nAlkohol towarzyszy nam wszędzie: radosnym chwilom ze znajomymi, spotkaniom na lunch na mieście, romantycznym chwilom we dwoje, spotkaniom przy rodzinnym stole, czy po prostu oglądaniu telenoweli lub meczu po pracy. i wielu innym. Jest to używka nie tylko akceptowalna społecznie, ale wręcz promowana, traktowana niemal jak oddychanie tlenem czy picie wody. To osoba niepijąca jest uważana niemal za odszczepieńca czy wręcz nienormalnego.\nDlaczego nie umiemy bawić się bez alkoholu?\nJa widzę to jednak inaczej. Tylko na to popatrzcie. Mamy tabuny ekstrawertyków, radosnych ludzi na parkiecie klubowym, odurzonych alkoholem i innymi wspomagaczami. Mamy tam odważnie tańczące dziewczyny i podrywających je facetów. Wśród takich ludzi funkcjonuje wręcz anegdota: „Tak, można się bawić bez alkoholu. Ale równie dobrze można podróżować bez samochodu, autobusu czy pociągu, jednak to zajebiście pomaga.” Ale czy to samo mogliby robić na trzeźwo? Większość z nich nie, lub nie byliby tacy śmiali.\nDlaczego nie umiemy radośnie pląsać w tańcu, radować się, bawić, szaleć, podrywać dziewczyn na trzeźwo? Dlaczego potrzebujemy środka, który de facto ogłupia mózg, by to robić? Dlaczego trzeźwość wydaje się stanem nie do zniesienia na dłuższą metę? Czy to nie jest samo w sobie kalectwem? Ludzkość od zarania dziejów szuka jakichś „uspokajaczy”, „zamulaczy”, „znieczulaczy” i wszelkich innych form zabicie nieznośnej trzeźwości, która jest bolesna, jak przewlekły ból.\nO tym ważnym zagadnieniu „zabijania czasu”, które jest tak naprawdę „zabijaniem” nieznośnej trzeźwości, pisałem w poniższym artykule:\n–Czemu głupcy są szczęśliwsi? „Wiedza daje wolność ale unieszczęśliwia”\nNormy społeczne i wymówka: „bo pijany byłem”\nIstnieje jeszcze jedna, niezwykle ważna kwestia. Otóż normy społeczne są skrajnie konserwatywne. Są tak zaprojektowane, by zagłuszać i kontrolować ludzka seksualność. Jest to pozostałość z czasów, gdy nie znano antykoncepcji i aborcji, i seks zawsze oznaczał zajście w ciążę. Więc te normy takie musiały być, i ich liczne pozostałości (relikty, artefakty) wciąż dobrze się trzymają. Jednak te normy są po prostu nieludzkie. Gdyby rygorystycznie przestrzegać ich wszystkich, to ludzie zostaliby doprowadzeni do czegoś na kształt psychozy. Popatrzcie na tych, którzy na serio, ekstremalnie wierzą w doktrynę katolicką.\nNo i złośliwcy i cynicy tacy jak ja mówią, że gdyby ludzie byli tacy porządni, świętoszkowaci i konserwatywni, jak się przechwalają publicznie, to 90% dzieci by się nie narodziło. Więc potrzebna jest taka wymówka, taka „dziura w systemie”, o której wszyscy nieoficjalnie wiedzą, ale tak naprawdę nikt nie chce jej załatać. Więc wszelkie wyskoki po pijaku są traktowane łagodniej. Nie tylko te seksualne. Ale wiadomo, przecież to są dobrzy, młodzi ludzie, ta młodzież to kwiat przyszłości naszego kraju, ale popili sobie troszkę i im palma odbiła. Przecież to się zdarza, a kto bez grzechu, ten niech pierwszy rzuci.. butelką. I to wszystko udowadnia, w jak wielkie społecznej paranoi żyjemy.\nO tym, dlaczego potrzebujemy uzależniaczy, dlaczego państwo jest największym dilerem, i dlaczego walka z narkotykami i mafią jest celowo nieskuteczna, pisałem w poniższym felietonie:\n–Dlaczego walka z narkotykami i mafią jest nieskuteczna? Bo tak chcą elity i rządy!\nWymienię kilka skrajnie niepopularnych faktów o alkoholu, uzależnieniu i jego szkodliwości:\n–Alkohol negatywnie oddziałuje na każdy organ i układ ciała. Szczególnie silnie uszkadza on: mózg, wątrobę, serce. Ale to oczywiście nie wszystko, bo alkohol (etanol) ma właściwości denaturujące, czyli niszczące, rozrywające białka. A białka są budulcem każdej komórki w ciele. Alkohol zwiększa podatność na wiele forma raka, nie tylko raka wątroby, ale na przykład raka piersi. Zaburza on delikatną równowagę hormonalną, szczególnie dotyczy to hormonów płciowych. Piwo, które dodatkowo zawiera roślinne fito-estrogeny, czyli hormony kobiece, jeszcze bardziej nasila ten proces. Alkohol zmniejsza stężenie kreatyny, która chroni komórki mózgowe, jak i redukuje zawartość choliny, czyli składnika błon komórek nerwowych. Zmiany te są odwracalne po kilku dniach od upicia się, jednak do czasu. W miarę kontynuowania nałogu zdolność mózgu do regeneracji zanika. Badacze zauważyli też kurczenie się mózgu, czyli zmniejszanie jego objętości, nawet przy małym lub umiarkowanym spożywaniu alkoholu. Alkohol wypłukuje szereg witamin, w szczególności witamin C, B1 i innych z grupy B. Osłabia on układ odpornościowy.\n-Alkohol niszczy także psychikę i to w niewyobrażalny sposób. A za destrukcją psychiki idzie destrukcja życia rodzinnego. Picie alkoholu przez jedną osobę może zniszczyć psychikę i życia kilku osób z jego rodziny. Większość mojego pokolenia jest DDA (dorosłe dzieci alkoholików) lub DDD i ma pokiereszowaną psychikę. Jest to dużo szerszy problem, bowiem jako ludzkość wychowujemy dzieci najgorzej jak tylko się da. Psychika dziecka jest plastyczna w wieku do 6 lat. To, co zaprogramuje rodzic zdeterminuje to, czy dziecko pierwsze dorosłe kroki skieruje na giełdę by zarabiać gruby hajs (lub alternatywnie zarabiać gruby hajs na hobby), czy skieruje je do psychiatry a potem do obozu koncentracyjnego zwanego „przedsiębiorstwem”, by pracować na etat za 1200 zł. To niezwykle ważne zagadnienie opisywałem w poniższym felietonie:\n–Ekstremalne tabu: czy alkoholicy i psychopaci powinni mieć zakaz posiadania dzieci?\nBezpieczna dla zdrowia dawka alkoholu nie istnieje\n-Nie istnieje coś takiego jak „bezpieczna dawka alkoholu„. Słowianie i inne ludy północy nie mają specjalnego enzymu, który mają narodu południowe. Ten enzym to dehydrogenaza alkoholowa i rozkłada on alkohol. Bezpieczna dawka alkoholu dla Słowian wynosi: zero. To dlatego mądrzy i przede wszystkim dbający o swoje narody włodarze państw skandynawskich wprowadzili drastyczne restrykcje i bardzo wysokie ceny alkoholu.\n-Nie istnieje coś takiego jak „kulturalne picie alkoholu„. Lampka wina, spotkanie w zacnym gronie, muzyka klasyczna? Nie, nie i jeszcze raz nie. To jedna wielka, społeczna bzdura. Po pierwsze, najczęściej to kulturalne picie kończy się na czwartej butelce wódki. Różni się od picia „niekulturalnego” tym, że odurzeni do nieprzytomności biesiadnicy idą spać, i nie ma mordobicia, wandalizmu, kradzieży, wypadku samochodowego czy zabójstwa. Po drugie, alkohol pije się nie „do towarzystwa”, nie dla „smaku piwa”, ani innej społecznie popularnej, ale kłamliwej wymówki. Alkohol jest narkotykiem (tak, tak) i pije się go tylko i wyłącznie po to by: zmienić swój nastrój, odurzyć się, uspokoić itp. Równie dobrze można by podać sobie dożylnie heroinę pomieszaną z kokainą (speedball) i wmawiać gościom zgromadzonym przy stole, że to „do towarzystwa”. Po trzecie, do towarzystwa i z kulturką to się pije herbatę, soczek, wodę, kefir, ziółka.\nAlkohol to narkotyk twardy\n–Alkohol to narkotyk, i to nie byle jaki. Alkohol spełnia każdy, absolutnie każdy punkt encyklopedycznej, a więc naukowej definicji narkotyku twardego. Typowi „Janusze” i ich żony, typowe „Grażyny”, są przerażeni, gdy w pokoju nastolatka znajdą nieszkodliwą fizycznie marihuanę. Ale sami często codziennie zażywają środek, któremu bliżej do heroiny, kokainy czy amfetaminy, niż do poczciwej marihuany. A teraz fakty naukowe. Narkotyk twardy uzależnia fizycznie i psychicznie (alkohol także). Narkotyk twardy trudno jest rzucić, chory często wraca pomimo detoksów (alkohol także). Narkotyk twardy powoduje wielonarządowe uszkodzenia, dewastuje psychikę, a jego dłuższe zażywanie powoduje potworną degenerację i przedwczesną śmierć (alkohol także).\n-Ludzi pijanych traktuje się ulgowo. Pijany był więc zdradził, to się nie powtórzy. Otóż powtórzy na pewno. Pijany był, to babę uderzył, ale chłopak się ogarnie, przemówimy mu do rozsądku i to się nie powtórzy. Otóż powtórzy się na pewno, jak zawsze kilka razy w miesiącu. Pijani wandale lub winni rozbojów dostają mniejsze wyroki. Pobity pijak, odurzony alkoholem, ma pierwszeństwo na SOR (Szpitalny Oddział Ratunkowy), podczas gdy inni pacjenci, często obolali i przerażeni, muszą czekać na pomoc. Sam byłem naocznym świadkiem takiej sytuacji i cynicznie zażartowałem wtedy, że byle pijak ma więcej przywilejów, niż prezydent RP.\n-Większość alkoholików to dobrze funkcjonujący w społeczeństwie alkoholicy weekendowi. Powinniśmy mieć tę świadomość, że nie można utożsamiać terminu „alkoholizm” tylko i wyłącznie z krańcowym stadium tej choroby. Ona zaczyna się dużo, dużo wcześniej, już wtedy, gdy kilkuletnie dziecko obserwuje w domu wypaczone schematy, w tym schematy picia alkoholu, samo jeszcze nie pijąc! Wszak od kogo ja słyszałem to słynne zdanie w latach 90-tych: „do obiadu, lampka wina, lub jedno piwko, z pełną kulturką„? Ano właśnie od tych, którzy sami teraz mają bardzo poważne problemy z alkoholem.\nAlkohol: tajny, rządowy program kontroli umysłów?\nCzy ten szokujący, powyższy nagłówek to tylko przesada? A może to kolejna głupia teoria spiskowa? Sam nie wiem, ale chciałbym Wam przedstawić kilka faktów. Otóż nie jest prawdą, że dawniej chłopi, robotnicy czy rzemieślnicy chodzili non stop pijani, bez względu na porę roku, a z dekady na dekadę ilość spożywanego alkoholu spada. Jeszcze przed II wojną światową Polacy, Rosjanie i wiele innych narodów piło 10 lub nawet 20 razy mniej alkoholu, niż obecnie! Film, który wkleiłem – „Co powinieneś wiedzieć o alkoholu i papierosach” demaskuje to. To inżynierowie społeczni ze stajni Stalina a potem innych przywódców ZSRR obniżali ceny alkoholu i promowali jego częstsze i częstsze picie. Spożycie tego narkotyku wzrosło aż do niewyobrażalnych przed wojną rozmiarów. Celem tego było z jednej strony ogłupienie i uspokojenie zapału społeczeństwa, a z drugiej – danie ludowi jakiejś rozrywki. A tych rozrywek bardzo brakowało w szarych demoludach.\nA czy dziś jest inaczej? Typowy obrazek dotyczący chyba większości Polaków, to chłop pracujący osiem godzin, plus dwie czy trzy nadgodziny, oczywiście darmowe. W domu jest przed godziną 19. Potem odgrzewany obiad, dziennik w TV, jakiś film, serial lub mecz i spać. A po drodze oczywiście sześć piw. Dlaczego? Po pierwsze, bo innych rozrywek przy polskich zarobkach brak. Po drugie, bo przy pracy na pełen etat, plus 2 godziny nadgodzin, plus 2 godziny dojazdu łącznie w obie strony, czasu nie ma. Po trzecie, gdyby nawet czas był, to w głowie nie ma zbyt wiele na inne rozrywki. Czytanie? Panie, czytałem Pana Tadeusza w szkole, i wiem jaka to mordęga! Po czwarte po wykańczającej pracy w obozie koncentracyjnym, ups, przepraszam, w przedsiębiorstwie zarządzanym przez właściciela niewolników, ups, przepraszam, przez Janusza biznesu, sił na inne rozrywki nie ma.\nPodczas gdy elity mają nie tyle miliardy, co wręcz biliony dolarów, Tobie ich służący, czyli Balcerowicz, powiedział że praca za 1200 zł jest czymś normalnym. Podczas gdy oni na lunch lecą prywatnym odrzutowcem do Paryża, Ty siedzisz w pracy 10 godzin. Podczas gdy oni żyją normalnie i cieszą się życiem, Ty żyjesz w realiach „kapitalistycznego Auschwitz”. Powoli nasz kraj przestaje być takim kapitalistycznym obozem koncentracyjnym. Także na świecie widać bunt i tendencje do zauważania tego, o czym teraz piszę. O niewolnictwie kapitalistycznym, będącym de facto realiami obozu koncentracyjnego, możesz przeczytać w poniższych artykułach:\nAlkohol: czy ma miejsce makiaweliczny spisek?! Przeczytaj to!\nTo jeszcze bardziej szokujący śródtytuł, ale sam przyjrzyj się tej teorii. Pół litra wódki kosztuje około 20 złotych. Tanie, ale markowe piwo kosztuje 1,99 zł za butelkę. Piwo marki „Tesco” kosztuje około złotówki za butelkę. Ile kosztowała półlitrowa butelka wódki dwie dekady temu i nawet wcześniej? Tu Cię bardzo zaskoczę. Też kosztowała około 20 złotych! Ba! W osiedlowym spożywczaku ktoś przede mną kupował flaszkę najgorszej wódki, bodaj Stargardzkiej, w cenie.. 17 zł za pół litra. To nie jest pomyłka, bo koleś długie minuty odliczał drobniaki, komentował i zastanawiał się, czy te 17 zł na pewno ma.\nCeny alkoholu są identyczne jak 20 lat temu, pomimo dość dużej inflacji i pomimo wzrostu wielu innych kosztów, szczególnie po wejściu do Unii Europejskiej w 2004 roku. Przecież każdy producent, wraz z inflacją, podwyższa ceny swoje produktu, bo inaczej nie tylko by na nim nie zarobił, ale by zbankrutował. Ceny różnych produktów w ciągu 20 lat wzrosły dwu-, trzy-, czterokrotnie a nawet więcej. Masło kosztowało dawno temu 1,5 zł, a obecnie, po inflacji i przekrętach producentów i hurtowników, kosztuje nawet 13 złotych za zwykłą, dużą osełkę. Za to alkohol etylowy od wielu dekad kosztuje tyle samo. Przecież na logikę półlitrowa butelka wódki powinna dziś kosztować 50 zł, 60 zł a nawet 100 zł. Dlaczego tak się dzieje?\nCo powiesz więc na tę teorię? Czy ma tu miejsce jakiś makiaweliczny wręcz spisek rządów i producentów? Ludzie pijący nie tylko mają jakieś zajęcie. Nie tylko ogranicza to ich ból istnienia, więc nie pójdą na sejm i na barykady. Ale ludzie pijący, nawet okazjonalnie, są bardziej podatni na manipulację i zwyczajnie bardziej ociężali, spolegliwi wobec władzy. Ważne jest też to, że alkohol etylowy jest niewyobrażalnie tani w Polsce. Porcja narkotyku (alkoholu) wywołująca głębokie odurzenie, czyli dwa jabole typu dzban leśny, to koszt poniżej 15 złotych.\nZapraszam teraz na ciekawe filmu o alkoholizmie, alkoholu i jego szkodliwości:\nPoniższy film o alkoholu powstał przy finansowym wsparciu Federalnej Agencji ds. Prasy i Mass-mediów. Kto ma interes w tym, by zakazać wyświetlania tego filmu w telewizji? Przez pierwsze 3 miesiące 2009 roku w oddziałach położniczych Rosji przyszło na świat 394.300 dzieci. Ponad 3.000 z nich umarło. Wady serca ujawniły się u jednego na 200 noworodków. U jednego na 1000 lekarze stwierdzają wyraźnie widoczne zmiany mutacyjne:\nPoniższy film video opowiada o tym, jak rozpito Rosję od 1964 roku. Jeszcze do 1964 roku Rosjanie wcale nie byli takimi pijakami, jakimi są dziś. Pijaństwo w Rosji wprowadzono po to, by kontrolować ludzi, bo człowiekiem pijącym, nawet raz na miesiąc, dużo łatwiej manipulować. Organizm nawet po wypiciu jednego „niewinnego” piwa dochodzi do siebie około 40 dni. Po tylu dniach wraca pełnia kreatywności, twórczości, siły myślenia, inteligencji.\nOpublikowane 26 grudnia 2017 15 czerwca 2021 przez Jarek KefirPosted in Afery, Bareizmy, Felietony i artykuły autorskie, Medycyna akademicka, Narkotyki i uzależnienia, Nauka wszechświat i wojsko, Odżywianie i żywność, Polityka i społeczeństwo, Psychologia i pop-psychologia, Spiski i konspiracje, Zdrowie i chorobyOtagowane alkohol, alkoholizm, cywilizacja, działania niepożądane, fakty i mity, konspiracja, medycyna, nadużywanie, nauka, nałogi, nietrzeźwość, picie, pijaństwo, piwo, prawo, profilaktyka, przestępczość, rozpijanie, skutki uboczne, spiski, Społeczeństwo, szkodliwość, teorie spiskowe, toksyczność, trucizna, trzeźwość, ukrywana prawda, uzależnienia, wódka, wino, wypadki, zaszycie, zdrowie. 35 Komentarzy\nWstęp: Jarek Kefir Czytaj dalej „Alkohol potwornie niszczy organizm. „Nowe badania są szokujące”” →\nOpublikowane 29 lipca 2015 15 czerwca 2021 przez Jarek KefirPosted in Bareizmy, Ciekawe, Medycyna akademicka, Narkotyki i uzależnienia, Nauka wszechświat i wojsko, Polityka i społeczeństwo, Psychologia i pop-psychologia, Spiski i konspiracje, Zdrowie i chorobyOtagowane alkohol, alkohol jest niezdrowy, alkohol jest szkodliwy, alkohol szkodliwość, alkoholizm, badania, choroby, choroby psychiczne, cukrzyca, działania niepożądane, działanie na organizm, impreza, marskość wątroby, mózg, medycyna, nadciśnienie, narkomania, narkotyki, nauka, nałogi, odwyk, pijaństwo, piwo, psychiatria, psychika, psychologia, relacje, rodzina, rozrywka, serce, skutki społeczne, skutki uboczne, szkodliwość, trzeźwość, uszkodzenie, uszkodzenie wątroby, uzależnienia, używki, wódka, wątroba, zdrowie. 14 Komentarzy\nOpublikowane 26 stycznia 2015 15 czerwca 2021 przez Jarek KefirPosted in Bareizmy, Media i manipulacja, Medycyna akademicka, Narkotyki i uzależnienia, Nauka wszechświat i wojsko, Polityka i społeczeństwo, Psychologia i pop-psychologia, Spiski i konspiracje, Tajemnice historii, Zdrowie i choroby, Zmiany i kataklizmy globalneOtagowane alkohol, alkoholizm, choroby, działanie, impreza, klub, mózg, medycyna, napój, narkotyki, nauka, nałogi, patologia, pijaństwo, piwo, prohibicja, psychiatria, psychika, psychologia, pub, Rosja, szkodliwość, trzeźwość, uzależnienia, wódka, Weekend, wino, zdrowie. 4 Komentarze\nCzy kiedykolwiek zastanawiałeś się nad dziwnymi symbolami na denkach puszek od piwa? Są tam umieszczane kropki.\nDla Waszej informacji, prezentuję sekretną informację z korporacji produkującej piwo.\nSprawdźcie przed zakupem piwa w puszcze (o ile w ogóle chcecie pić piwo w puszce!) czy nie ma na dnie puszki kropek, namalowanych jakby mazakiem.\nJeśli jest jedna, to znaczy, że zawartość tej puszki (piwo) było już raz zwrócone ze sklepu z powrotem do browaru (koncernu) ponieważ straciło swoją ważność.\n>>> Przeczytaj też: Lek na nieszczęśliwą miłość istnieje. Szokujące technologie przyszłości\nNastępnie zostało ono zlane do kadzi, tam na powrót dodawane są syntetyczne barwniki i gaz (dwutlenek węgla).\nJeśli na denku puszki są dwie kropki, to znaczy, że było ono przerabiane już dwa razy. Aż do 4 – 5 kropek.\nJeśli na denku puszki nie ma kropek, to znaczy, że piwo pochodzi z pierwszej produkcji i nie było zlewane.\nOczywiście, wszystko jest robione zgodnie z obowiązującym prawem, jednak poza naszą wiedzą.\nPiwo kilka razy przelane, trafia w końcu na promocję. Poniżej: przykład znakowania kropkami. Udostępniajcie i nie pijcie gówna!\n>>>Przeczytaj też: Kongresmen Ron Paul o inwazji na Syrię. „Następny ma być Iran”\nDodam, że podobne, obrzydliwe kontrowersje budziła za oceanem coca-cola i pepsi-cola. W skład esencji do wyrobu tych napojów, mają wchodzić ludzkie komórki pochodzące ze szpitalnych odpadów medycznych.\nPiwo w puszce reaguje z aluminium, składnikiem puszki, i wytrąca się trujący związek chemiczny z glinem (aluminium – Al). Spróbuj wlać do puszki zwykłą wódką bądź bimber, i po dobie czasy sprawdź, co powstało w takiej puszce i jaki ma kolor. Dodam, że glin (aluminium) jest metalem, neurotoksyną, działającą toksycznie na układ nerwowy.\nOpublikowane 4 września 2013 18 czerwca 2021 przez Jarek KefirPosted in Nauka wszechświat i wojsko, Odżywianie i żywnośćOtagowane alkohol, aluminium, piwo, puszki, żywność. 37 Komentarzy\nDołącz do 1 553 obserwujących.\nNOWA MUTACJA SIEJE S… o NOWA MUTACJA SIEJE SZOK i PRZE…\n34 568 354 Wyświetleń


Wybuch butli z gazem w Ozorkowie. Są ranni — Radio Łódź\nnie, 12 cze 2016 08:46:34 +0200\nWybuch butli z gazem w Ozorkowie. Są ranni (Fot. KWP w Łodzi)\nDo zdarzenia doszło tuż przed godziną 7 w bloku przy ulicy Sikorskiego 32. Poszkodowani to mieszkańcy lokalu, w którym doszło do wybuchu. To 61-letnia kobieta i 62-letni mężczyzna. Z poparzeniami drugiego stopnia i urazem ręki, odwieziono ich do szpitala.\nZ budynku ewakuowano 94 osoby. Są znaczne zniszczenia: rozbite okna w ścianie frontowej i zburzona ściana działowa między dwoma lokalami. - Ze wstępnych ustaleń wynika, że dwa mieszkania, jedno, w którym doszło do wybuchu i drugie sąsiadujące, nie nadają się do zamieszkania. Uszkodzone są szyby w oknach innych mieszkań sąsiadujących, a także pojazdy, które były zaparkowane obok bloku - mówi Joanna Kącka z łódzkiej policji.\nBurmistrz Ozorkowa Jacek Socha deklaruje pomoc poszkodowanym rodzinom. - To są dwie rodziny. Teraz przeniosą się do swoich krewnych, ale jeżeli będzie taka potrzeba, to zapewniam, że te osoby znajdą mieszkanie - dodaje.\nTeren jest zabezpieczony.\nButla z gazem nie wybucha. Wybuchł gaz który się z tej butli wydostał. Butle widać na jednym ze zdjęć -stoi na zewnątrz nienaruszona.\nWybuch gazu w Szczyrku. Nie żyje 8 osób Sześć ofiar wybuch gazu w domu jednorodzinnym w Szczyrku Pożar domu w gminie Kutno Wspólna akcja straży pożarnej i Radia Łódź - "Czad i ogień - obudź czujność" [KONKURS] Tragiczny pożar drewnianej stodoły


Układ nerwowy - Anatomia - Wymiennik\nUkład nerwowy notatki\n2015-10-31 19:09:51 mena2468 mózg, nerwowy, płyn, 0 Komentarzy\nPoniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 261.94 kB.\nPłyn mózgowo-rdzeniowy wypełnia:\nzbiorniki podpajęczynówkowe i\nJest on wytwarzany przez:\nsplot naczyniówkowy znajdujący się w bocznych komorach mózgowych, w komorze trzeciej i w komorze czwartej, oraz\nprzez wszystkie naczynia włosowate mózgu jako płyn międzykomórkowy.\nPłyn mózgowo-rdzeniowy, wytwarzany w wyniku filtracji i częściowo czynnego transportu przez sploty naczyniówkowe w bocznych komorach mózgu,\nodpływa przez otwory międzykomorowe (foramen interventriculare) do komory trzeciej\nstąd przez wodociąg mózgu (aąueductus cerebri) do komory czwartej.\ndo zbiorników podpajęczynówkowych i do jamy podpajęczynówkowej płyn ten odpływa przez otwór pośrodkowy i dwa otwory boczne komory czwartej.\nPłyn mózgowo-rdzeniowy wypełniający jamę podpajęczynówkową jest wchłaniany do krwizatok żylnych opony twardej w obrębie kosmków i ziarnistości pajęczynówki (granulationes arachnoideae).\nW warunkach prawidłowych u ludzi dorosłych jest około 200 mL płynu mózgowo-rdzeniowego. Tworzy się on stale w ilości około 0,3 mL na minutę\nI. Ogólny schemat układu nerwowego\n1. Podział układu nerwowego UKŁAD NERWOWY składa się z dwóch części:\n- ośrodkowego układu nerwowego (central nervous system)\n- obwodowego układu nerwowego (peripheral nervous system)\nOŚRODKOWY UKŁAD NERWOWY (CNS/OUN) mieści się wewnątrz czaszki i kręgosłupa.\n- mózgu (brain)\nrdzenia kręgowego (spinal cord)\nOBWODOWY UKŁAD NERWOWY (PNS) mieści się na zewnątrz czaszki i kręgosłupa.\n- somatycznego układu nerwowy (somatic nervous system)\n- autonomicznego układu nerwowego (autonomic nervous system)\nSOMATYCZNY UKŁAD NERWOWY (SNS) jest tą częścią obwodowego układu nerwowego (PNS), która zajmuje się wymianą informacji ze środowiskiem zewnętrznym. Składa się on z dwóch typów włókien nerwowych:\n- nerwów aferentnych\n- nerwów eferentnych\nWŁÓKNA AFERENTNE (doprowadzające, centropetalne) przenoszą sygnały sensoryczne (czuciowe) ze skóry, mięśni szkieletowych, stawów, oczu, uszu, itp. do ośrodkowego układu nerwowego (OUN). WŁÓKNA EFERENTNE (odprowadzające, centrofugalne) przenoszą sygnały motoryczne (ruchowe) z ośrodkowego układu nerwowego (OUN) do mięśni szkieletowych.\nAUTONOMICZNY UKŁAD NERWOWY (ANS/AUN) jest tą częścią obwodowego układu nerwowego (PNS), która odpowiedzialna jest za regulację wewnętrznego środowiska ustroju.\nSkłada się on z dwóch typów włókien nerwowych:\n- nerwów eferentnych Włókna aferentne doprowadzają sygnały czuciowe z organów wewnętrznych do OUN, eferentne zaś sygnały ruchowe z OUN do organów wewnętrznych. Autonomiczny układ nerwowy posiada poza tym dwa typy nerwów eferentnych (włókien ruchowych):\n- nerwy sympatyczne (układ współczulny)\n- nerwy parasympatyczne (układ przywspółczulny)\nDo UKŁADU WSPÓŁCZULNEGO należą te nerwy ruchowe autonomicznego układu nerwowego (AUN), których ciała komórek mieszczą się w części piersiowo-lędźwiowej (thoracic-lumbar) rdzenia kręgowego (OUN).\nDo UKŁADU PRZYWSPÓŁCZULNEGO należą te nerwy ruchowe autonomicznego układu nerwowego (AUN), których ciała komórek mieszczą się w samym mózgu oraz w części krzyżowej (sacral) rdzenia kręgowego (OUN). Wszystkie włókna współczulne i przywspółczulne należą do dwuetapowych dróg nerwowych - aksony ich neuronów, wychodzące z ośrodkowego układu nerwowego, nie docierają do samych organów docelowych, lecz tworzą synapsy z innymi neuronami (neuronami pośredniczącymi), które dopiero doprowadzają impuls do celu\nCzy to zapośredniczenie jest dokładnie takie samo dla nerwów sympatycznych i parasympatycznych? Nie! - aksony neuronów układu współczulnego (wychodzące z OUN) tworzą synapsy z neuronami pośredniczącymi w znacznym oddaleniu od ich organów docelowych - aksony neuronów układu przywspółczulnego (wychodzące z OUN) tworzą synapsy z neuronami pośredniczącymi w pobliżu ich organów docelowych Jakie funkcje pełnią układy sympatyczny i parasympatyczny?\nIstnieją trzy istotne zasady:\n- włókna współczulne pobudzają, organizują i mobilizują zasoby energetyczne w sytuacji zagrożenia\n- włókna przywspółczulne służą zachowaniu zasobów energetycznych organizmu\n- do każdego organu docelowego autonomicznego układu nerwowego docierają mające przeciwny efekt sygnały współczulne i przywspółczulne\n- aktywność AUN kontrolowana więc jest przez względne poziomy pobudzenia obu układów\n- zmiany w układzie współczulnym wskazują na psychologiczne pobudzenie\n- zmiany w układzie przywspółczulnym wskazują na psychologiczne odprężenie\nALE UWAGA! Co do każdej z tych zasad istnieją istotne wyjątki Większość nerwów obwodowego układu nerwowego ma swój początek w rdzeniu kręgowym, istnieją co do tego jednak wyjątki:\n- mające początek w określonych okolicach mózgu 12 par NERWÓW CZASZKOWYCH Ponumerowane są one w ko...\nTo tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 261.94 kB. Pobierz całą treść w pliku.\nuklad nerwowy.docx (261.94 kB)


[D&D 5E] Pieśń pustyni. Klątwa piasku (+18) - Strona 8 - lastinn\n« Shipscape [pathfinder;18+] | [D&D 5e] "Cryovain" »\n03-05-2020, 21:30 #71\nNa środku pomieszczenia, do którego wejście stanęło przed poszukiwaczami otworem, tkwiła szeroka na siedem i pół metra i wysoka na około metr studnia. Czarna, spokojna tafla wody dla widzącego w ciemnościach maga w pierwszej chwili wydawała się być zwierciadłem. Po lewej stronie od wejścia Orryn dostrzegł również kolejne wrota, lecz bez źródła światła nie mógł dostrzec ich szczegółów.\n-Interesujące, ciekawe czemu ta studnia służy. Mistrzu Orrynie, czy wyczuwasz od niej magię? - Rashad spojrzał w stronę tafli wody z mieszanką niepokoju i ciekawosći.\nOrryn posłał przodem swoje kule światła, aby zawisły nad sadzawką i wszedł do pomieszczenia, zbliżając się do sadzawki na taką odległość, aby móc spokojnie wybadać, czy emanuje ona jakąś magią.\nŚwiatła bijące od unoszących się sfer sprawiły, że tafla wody zaczęła się delikatnie skrzyć. Część wnętrza studni zaczęła się robić widoczna, lecz była ona na tyle głęboka, że nie dało się dojrzeć jej dna. Gnom nie wyczuwał też żadnej magii, bijącej z jej wnętrza.\n-Andraste, potrzebuję twoich oczu. Na niewielką chwilkę. Powiedz mi, co widzisz… - Orryn wyciągnął z sakwy na komponenty niewielki kawałek owczego runa, światła, które wciąż wisiały nad lustrem przemieściły się, nieco wyżej, by nie odbijać się zbytnio w tafli, następnie wykonał skomplikowany gest swoją różdżką - Deceptio...speculum… - wyszeptał cicho gnom dotykając czubkiem różdżki kłębka runa owczego, które zaczęło się tlić, potem rozciągać do całkiem dużych, bo prawie pięcio stopowych rozmiarów. Po chwili nad taflą wody, oświetlaną czarodziejskimi lampami wisiało sporych rozmiarów lustro - Zerkniesz co jest w środku? Woda powinna być krystalicznie czysta, o ile jej nie zmącimy… - poprosił czarodziej eladrinkę.\nBardka skinęła głową i zgodnie z prośbą czarodzieja zajrzała w lustro. Odbicie w iluzorycznym zwierciadle pozwalało dojrzeć niewiele. Lewitujące światła oświetlały jedynie około trzydzieści stóp wodnej głębi. Dalej, potrafiące przebić ciemność, oczy Andraste widziały już tylko nieco zamazany obraz wody, oraz ledwo widoczny zarys dna.\n- Eeeee… Szczerze mówiąc to nie wiele tam widzę. - stwierdziła po chwili eladrinka.\n-Czyli chyba bezpiecznie. Poszukajmy innych wyjść, dobrze? - zaproponował oglądając inne ściany.\nPodchodząc do drzwi mag zauważył, że różnią się od poprzednich, Nic nie wskazywało na to by te konkretne otwierane były poprzez ułożenie jakichś puzzli. Tym co rzucało się w oczy było wgłębienie w kształcie krzyża ankh na środku wrót.\nGdy podszedł nieco bliżej, by lepiej się przyjrzeć, kamienne wrota przejścia którym weszli podniosły się, blokując drogę powrotną. Za nimi usłyszeli też chwilę później kolejny głuchy huk, świadczący o tym, że drugie drzwi również się podniosły, zamykając przejście. Nie był to jednak koniec złych wiadomości. Poziom wody w studni zaczął się bowiem szybko podnosić i wylewać poza jej krawędź.\nAmira zaczęła się gwałtownie rozglądać po sali, szukając jakiejkolwiek drogi ucieczki. Zastanawiała się jak wysoko sięgnie woda.\nBardka również zaczęła rozglądać się po komnacie, jej ścianach, suficie i podłodze z nadzieją znalezienia jakiegoś mechanizmu czy wskazówki mogących zatrzymać wylewającą się wodę czy otworzyć wrota. Podeszła bliżej wrót i przyjrzała im się dokładnie, na dłuższą chwilę skupiając wzrok na wgłębieniu w kształcie krzyża.\n- Hej coś mi przyszło do głowy! - krzyknęła nagle do towarzyszy. - To wyżłobienie wygląda tak jakby można było w nim umieścić przedmiot o takim samym kształcie. Może to zamek, który otwiera te wrota? - podzieliła się swoim podejrzeniem, jednocześnie rozglądając się po pomieszczeniu, w nadziei, że znajdzie przedmiot pasujący do otworu w drzwiach. Niestety nie udało jej się dostrzec w komnacie niczego podobnego.\n- Też odnosicie wrażenie, że ten “klucz” może być w studni? - zapytał Akram, robiąc parę kroków w tył od zbliżającego się w jego kierunku strumyka wody.\n- Niestety tak. - odpowiedziała eladrinka.\n- Ktoś chętny na kąpiel?\n- Może to nie jest najlepszy moment by o tym mówić, ale nie potrafię pływać - przyznał się lekko zażenowany mężczyzna.\n-Jak chcecie ja mogę sprawdzić - powiedziała Amira wysuwając się do przodu. I od razu zaczęla się rozbierać. Kiedy była młodsza nie raz zdarzało się jej pływać w ubraniu i bogatsza o to doświadczenie nie chciała już popełniać tego błędu. Po pierwsze pływanie w ciuchach jest niewygodne a po drugie nawet jej smocza krew nie sprawiała że chodzenie w mokrych ubraniach stawało się przyjemniejsze.\n- Jeśli mogę mój Sułtanie - wtrącił się Nadal - Nie wiem czy to dobry pomysł, by twa kuzynka narażała życie. Pozwól że ja zanurkuję. Przewiążcie mnie jedynie liną, by w razie czego móc mnie wyciągnąć.\nGłośny plusk wody odbił się echem od ścian komnaty, gdy jeden z zombie Teta wskoczył do studni, związany liną w pasie, trzymaną na drugim końcu przez pozostałych trzech nieumarłych.\n- Jeśli okaże się za głęboko, trzeba będzie związać końce z drugą liną! - krzyknął nekromanta - Każę mu pozbierać cokolwiek jest na dnie, a nie jest naturalnym kamieniem!\nGdy nieumarły opadł kilka metrów w głąb studni, tafla wody nagle wzburzyła się a wewnątrz coś zakotłowało i mocno szarpnęło kilkukrotnie za linę.\n- Czy właśnie czegoś nie nakarmiłeś? - zapytał gnom zdziwiony patrząc na linkę\n- Na bogów. Dzięki ci mistrzu Tet’cie. Chyba zawdzięczam ci życie - powiedział Nadal, wpatrując się zaskoczony w to co się przed chwilą stało.\n- Na to wygląda… - odparł Tet chwytając mocniej za kostur i wydając rozkaz nieumarłym, by wyciągnęli linę i przygotowali się do walki - ...a nasza sytuacja się właśnie, o dziwo, jeszcze bardziej skomplikowała.\n- Podejrzewam, że bardziej niż nam się wydaje. - rzuciła Andraste spoglądając na studnię. - Woda w pomieszczeniu ciągle się podnosi, więc jest możliwe, że cokolwiek pożarło twoje zombie da radę niedługo tu wypłynąć… - mówiąc przeniosła wzrok z powrotem na drzwi. - Nie jesteśmy w stanie stworzyć czegoś co będzie imitowało kształt klucza?\nAmira w międczyszasie spakowała swoje wierzchnie ubrania do sakwy, mając nadzieję że nie przemokną. Następnie zwróciła się w kierunku gnoma:\n-Mistrzu Orrynie, jak myślicie, woda wszak przewodzi siłę pioruna, myślicie że gdybym uderzyła wodę błyskawicą przepływ energii zabił by ukryte tam stworzenia?\nMagik potwierdził skinieniem głowy. Patrzył na ściany, próbując tam znaleźć jakiekolwiek wskazówki na ponowne otwarcie drzwi.\n-Tak, trzeba zabić to stworzenie, kto nie ma pomysłu jak otworzyć drzwi niech szykuje się do walki! - Rashad próbował dojrzeć co kryje się w studni.\n- Wiem, że pytanie nie było do mnie… - eladrinka zwróciła się do Amiry. - ...ale biorąc pod uwagę, że woda zaczyna nam już pieścić podeszwy butów, użycie czegokolwiek związanego z błyskawicą może nie być najlepszym pomysłem.\n- To tego potwora bardziej porazi - zauważył Rashad.\n- Być może, ale jeżeli energia błyskawicy zrani bądź co gorsza zabije kogoś z nas, pamiętaj, że to była twoja decyzja. Przypominam ci też, że kapłanka która mogła leczyć nasze rany jest martwa. A co jeśli sam przez to zginiesz? Wtedy to całe pieprzenie się z tą wyprawą, żeby posadzić cię na sułtańskim tronie pójdzie na marne. - ostrzegła go bardka. Cały czas odnosiła wrażenie, że wojownik w dążeniu do swojego celu działa zbyt impulsywnie, co może być dla nich przyczyną kłopotów.\n-W takich sytuacjach trzeba działać szybko, na pisanie pieśni czas przyjdzie później….ktoś ma jakiś inny pomysł?-Zirytowany Rashad rozejrzał się dookoła.\n- Szybko, nie znaczy bezmyślnie Rashadzie. Powinieneś to wiedzieć jeśli chcesz władać państwem. - rzuciła, powstrzymując się od uderzenia go w twarz za bezczelne słowa. Zamiast tego bacznie taksowała wzrokiem pomieszczenie z nadzieją, że być może klucz nie znajduje się w studni tylko gdzieś w tym pomieszczeniu.\nOrryn potrząsnął swoją torbą, w której przewalały się butelki z alchemicznym ogniem i podszedł do drzwi, szacując, czy ewentualna eksplozja całej torby miałaby szansę uszkodzić konstrukcję drzwi na tyle, aby dało radę się choćby przecisnąć.\nPo chwili stwierdził, że ilość materiału jest wystarczająca, więc umocował wszystkie butelki obok kamiennych drzwi i wyciągnął różdżkę\n- Odsunąć się! Za cembrowinę! Wysadzę drzwi! - rzucił szybko i sam również pobiegł we wskazane miejsce. I kiedy wszyscy schowali się już cembrowiną, gnom rzucił magicznym ogniem prosto w zgromadzony pod drzwiami materiał. Huknęło, niemal wysadzając w uszach bębenki. Ogień wyrzucił w powietrze chmurę dymu, która momentalnie ogarnęła obszar pod drzwiami, jednak gnom widział lekkie zawirowanie powietrza, świadczące o tym, że eksplozja zrobiła w drzwiach odpowiednio duży wyłom\n- Tęęędyyy! - zawył wręcz podniecony, i pobiegł w kierunku kurzawicy, trzymając się za nakrycie głowy i klekocząc swoim ekwipunkiem.\n-Wspaniale, na Orrryna zawsze można liczyć! Ruszajmy tym przejściem, zombie przodem jak zawsze!- Rashad zdjął dłonie z bolących uszy, wpatrując się w przejście.\nGdy nieumarli ruszyli przez utworzony wyłom, woda w studni eksplodowała wystrzeliwując w powietrze fontannę. Z wnętrza wyłoniła się potężna sylwetka, której ciało wydawało się składać wyłącznie z wody. Kolos bez ostrzeżenia rzucił się na Andraste, uderzając swymi płynnymi łapami.\n04-05-2020, 12:31 #72\nCzęść drużyny będąca najbliżej wyłomu, nie dostrzegła wyłaniającego się ze studni płynnego behemota, gdyż pole ich widzenia wciąż blokowała chmura pyłu powstała na wskutek eksplozji alchemicznej substancji. Andraste w porę jednak dostrzegła zagrożenie i szybciej niż żywiołak zdążył do niej podejść, dźwięk złowrogiego zaklęcia opuścił jej usta. Potwór nie był w stanie oprzeć się mocy czaru i wycofał się w głębinę wody niemal tak szybko jak się pojawił. Moc magnetyzującego głosu eladrinki pozostawił też po sobie inny ślad, gdyż zarówno ona jak i część jej towarzyszy poczuli nagły przypływ witalności.\nRashad ze zdziwieniem spojrzał na wycofującego się żywiołaka, a następnie z szacunkiem na Andraste.\n- Może jak się wycofał to my też stąd znikajmy - powiedział po czym oboje ostrożnie wraz z bardką wycofali się w stronę przejścia, zastanawiając się czy tego rodzaju stworzenie będzie ich ścigać.\nOtoczeni duszącym pyłem, wszyscy w napięciu oczekiwali aż zombie Teta przecisną się przez utworzoną wyrwę, by móc wydostać się z komnaty, nim żywiołak ponownie się wyłoni by zaatakować. Orryn dzięki swym niewielkim rozmiarom, dał radę przecisnąć się szybciej od innych pod nogami umarlaków. Po drugiej stronie dostrzegł krótki korytarz, który rozgałęział się na wschód i zachód. Nie tracąc czasu, gnomi mag ruszył ostrożnie do przodu by sprawdzić teren. Udało mu się jeszcze usłyszeć głośne ostrzeżenie Akrama do reszty towarzyszy w komnacie, zanim odgłos fontanny wody zapowiedział powrót płynnego potwora.\nTrzymająca kuszę w gotowości Andraste posłała bełt w stronę żywiołaka, lecz niestety pył w oczach sprawił, że chybiła celu. Gdy wściekły behemot ruszył w jej stronę, na drodze stanął mu Nadal z gotowym do uderzenia ostrzem, lecz i jemu nie udało się trafić niewyraźnej sylwetki potwora. Żywiołak zaś obrał kompletnie inną strategię ataku. Naparł swym wodnym cielskiem na Nadala i Andraste, starając się uwięzić ich w swoim wnętrzu. Mężczyźnie udało się jakimś cudem przebić na wolność, lecz eladrinka nie miała w sobie aż tyle siły. Poczuła jak płynne cielsko zaczęło ją coraz mocniej miażdżyć, starając się wycisnąć resztki powietrza z płuc.\nW chmurze pyłu zajaśniało ogniste ostrze Rashada, które ze świstem przeszyło powietrze zagłębiając się z sykiem i raniąc dotkliwie żywiołaka. Rozkojarzony przeciwnik nie zauważył jak jeden z nieumarłych sług Teta, wiedziony rozkazem swego pana, “zanurkował” do środka i wydostał Andraste na wolność. Yuan ti w tym czasie wypowiedział jedno ze swych mrocznych zaklęć, które wyssało siły życiowe z płynnego potwora. Przez komnatę przeleciała też sfera ognistej energii, rzucona przez Amirę. Niestety i jej przez zasłonę kurzu nie udało się odpowiednio wycelować i magiczny pocisk uderzył w ścianę po drugiej stronie komnaty. Chcąc dodać otuchy koleżance, Andraste rzuciła wzmocnioną magią obelgę w stronę potwora (coś o tym by nie zachowywał się się jak sflaczały…, ale dzielnie “stanął” z nimi do walki).\nNadal, któremu udało się dojść do siebie po wyrwaniu się z cielska stwora, wyprowadził potężny cios, który trafił przeciwnika napełnionym niebiańską energią ostrzem, co objawiło się kolejnym spazmem bólu u przeciwnika. Również miecz Akrama trafił celu, a szala zwycięstwa ewidentnie przechylała się w stronę bohaterów. Otoczony żywiołak raz jeszcze rzucił się na śmiałków, starając się pochłonąć Rashada, Akrama i Nadala. Szlachcicowi i wojownikowi udało się umknąć, lecz kapitanowi tym razem nie udało się wydostać z płynnego wnętrza przeciwnika. Wraz z pochwyconą w swym cielsku ofiarą, wodnisty potwór ruszył z powrotem w stronę studni. W powietrzu ponownie usłyszeć można było donośny syk, gdy ostrze Rashada raz jeszcze wbiło się w żywiołaka. Moc wmocnionego magią uderzenia była na tyle potężna, że ciekłe cielsko martwego już potwora runęło na ziemię, mieszając się z wodą wylewającą się wciąż ze studni.\nOrryn który mógł mieć tylko nadzieję, że towarzysze poradzą sami poradzą sobie z przeciwnikiem, właśnie wychylał głowę w stronę zachodniego korytarza. Tunel kończył się po kilkunastu metrach i ponownie skręcał w prawo. Właśnie z tamtego kierunku, do uszu gnoma dobiegł zbliżający się powoli dźwięk, jakby koścista sylwetka powoli kierowała się w jego stronę...\n12-06-2020, 11:10 #73\n- Wszyscy cali? Dobrze, że mieliśmy ogień do dyspozycji - Rashad zgasił ogień swojego rapiera, odrywając spojrzenie od zlewającego się z wodą ciała żywiołaka i rozglądając się po towarzyszach.[/i]\nKompletnie przemoczony Nadal skończył wyksztuszać resztę wody, zalegającą mu w płucach.\n- Wybacz panie, że musiałeś ratować swego sługę z tarapatów - powiedział odgarniając do tyłu mokre włosy, które zasłaniały mu twarz - Wszystko w porządku Andraste?\nBardka także ksztusiła się jeszcze wodą. - Poza byciem całkiem przemoczoną i nieco poobijaną, to raczej wszystko dobrze. Dziękuję za troskę i za to, że próbowałeś mnie osłaniać - odparła ze zmęczonym uśmiechem na twarzy.\n- Twe podziękowania należą się raczej Mistrzowi Tet’owi. To jego... podwładny wydostał cię z wnętrza tego potwora.\nBardka skinęła kapitanowi głową i zwróciła się do Yuan-Ti.\n- Dziękuję Tet. Mam u Ciebie dług wdzięczności, gdyby nie ty i twoi nieumarli słudzy, moja przygoda mogłaby się dzisiaj skończyć. - skłoniła się lekko w ramach podziękowania.\nAmira podeszła w stronę Andraste, a następnie rozpaliła obok niej magiczne ognisko.\n-Pewnie chcesz się osuszyć zapytała.- Następnie spojrzała na Nadala:\n-Kiepski byłby dowódca który nie walczył by w obronie podopiecznych powierzonych jego opiece- powiedziała zaczynając suszyć włosy nad ogniskiem.\n- Dzięki ci Pani za słowa pocieszenia - odpowiedział z uśmiechem kapitan, kłaniając się nisko - Nie zmienia to jednak faktu, że to moim zadaniem jest ochrona rodu Sułtana.\n- Ale jak to...rozbijamy obóz teraz? Przecież tam znów coś na nas idzie - Orryn wskazał korytarz, z którego dobiegał klekotanie. Pstryknięciem palca wezwał z powrotem swoją sowę a następnie puścił ją za załom korytarza, aby zerknąć przez jej zmysły.\nPierzasty chowaniec zatrzepotał skrzydłami i pognał w kierunku wskazanym przez maga. Gnom patrząc jego oczami, kilkanaście metrów za zakrętem korytarza dojrzał humanoidalny szkielet idący z przeciwnego kierunku. Nieumarły podążał mechanicznie po kamiennej posadzce, w rękach dzierżąc coś w rodzaju kilofu, a na plecach i biodrze nosił dwie wypchane torby, z których wystawały narzędzia takie jak młotek, piła do metalu i różnej wielkości klucze.\nTymczasem reszta po przejściu na drugą stronę wyrwy dostrzegła, że woda ze studni dalej się wylewa i niewielkimi strumykami przelewa się w kierunku korytarzy.\n-Niedobrze że ta woda się wciąż wylewa, przyspieszmy[/i -skwitował Rashad, zastanawiając się czy woda nie zaleje im jedynej drogi wyjścia.\n- A ten szkielet wygląda jakby miał naprawiać szkody a nie nas atakować...spróbujmy może go ominąć i ruszajmy dalej.. - Rashad podrapał się po brodzie w zamyśleniu kiedy Orryn przekazał mu informację.\nTymczasem nieumarły robotnik wyłonił się właśnie zza ciemnego zakrętu i przystanął na chwilę, jakby zdziwiony pojawieniem się obcych w grobowcu. Po chwili jednak ruszył dalej w kierunku bohaterów. Gdy przeszedł niecałe dziesięć metrów zatrzymał się nagle, jakby sobie o czymś przypomniał. Rozejrzał się po podłodze i suficie, po czym zbliżył się do ściany i kolejnych parę kroków przeszedł trzymając się blisko niej. Gdy wreszcie doszedł do drużyny, raz jeszcze spojrzał w ich kierunku bez większego zainteresowania, po czym udał się pod powstałą niedawno dziurę, kręcąc kościaną głową ze zrezygnowaniem.\n- Niebywałe! - zachwycił się Tet, obserwując zapracowany szkielet - Podrzędny nieumarły, wykorzystywany do prozaicznych fizycznych robót, a wykazuje zrozumienie i pojmowanie sytuacji nawet z wyrażaniem pozoru osobowości! Magia Atmatepa musi kryć w sobie wiele zaskakujących niespodzianek! - gdy skończył mamrotać pod nosem z zachwytu, podobnie jak Orryn, przywołał swojego chowańca - skrzydlatą jaszczurkę - z wymiaru kieszonkowego i posłał ją na zwiady drugim korytarzem.\n- Może i niebywałe, faktycznie zachowuje się inaczej niż te twoje, w każdym bądź razie mnie pasuje, że sobie naprawia zamiast nas atakować. - stwierdziła Andraste wyciskając wodę z wciąż mokrych włosów.\nYuan ti jednak nie słyszał już eladrinki, gdyż pojmował w tym czasie świat poprzez zmysły swojego chowańca. Skrzydlata jaszczurka poleciała w głąb korytarza, który okazał się ciągnąć jeszcze jakieś trzydzieści metrów, po czym zakręcał w lewo i po paru metrach znów w prawo, kończąc się kolejnymi kamiennymi drzwiami.\nPo wspólnym podjęciu decyzji by ruszyć w stronę korytarza, z którego właśnie powrócił chowaniec Tet’a drużyna była gotowa, by wyruszyć w dalszą drogę. Gdy już mieli postawić pierwsze kroki w głąb przejścia, Amira oraz Orryn niemal w tym samym czasie zatrzymali resztę, dostrzegając coś niepokojącego. Strumyk wody przelewający się z pomieszczenia ze studni przez stworzony przez gnoma wyłom, zaczął wsiąkać w prawie niewidoczne gołym okiem szczeliny, co świadczyło o znajdującej się dalej pułapce. Po bliższej inspekcji mag zrozumiał, że delikatna płytka zawaliłaby się pod ciężarem nawet tak niewielkim jak jego, posyłając nieszczęśnika w nie wiadomo jak głęboką przepaść.\nPoszukiwacze zdecydowali więc ruszyć w przeciwnym kierunku, dopóki nie znajdą sposobu na bezpieczne pokonanie pułapki. Przyglądając się bliżej miejscu, które ominął szkielet Orryn dostrzegł, że w jednej z płytek na podłodze również ukryty był paskudny mechanizm, mający uprzykrzyć życie nieproszonym gościom. Nie było jednak pewne co konkretnie stałoby się po jej wciśnięciu. Zapobiegliwy gnom wyciągnął jeden ze swoich kałamarzy, i delikatnie obramował tuszem sąsiednie płytki, tak na wszelki wypadek. Jak mawiali nauczyciele w starożytnym języku mędrców: “Memoria fragilis est”.\nOminąwszy przeszkodę grupa udała się w stronę sprawdzonego już przez sowę korytarza, na którego końcu znajdowała się kolejna komnata. Szkielet który wyszedł z tego pomieszczenia prawdopodobnie nie fatygował się by zamknąć za sobą przejście, gdyż tu nie było żadnej kamiennej płyty zagradzającej przejście.\n- Uhhh… może lepiej na to spójrzcie - powiedział stojący na przodzie Akram.\n27-06-2020, 13:37 #74\nPomieszczenie było niewielkie, lecz po brzegi wypełnione wszelkimi wydawać się mogło narzędziami tortur i urządzeniami do pracy nad zwłokami.\nAntyczny stół z kajdanami cały pokryty był zaschniętymi plamami po litrach krwi, które musiały być na nim przelane, a w rogu sali tortur ponuro zerkała na przybyszy żelazna dziewica. Pod inną ścianą ułożonych było w rzędzie sześć glinianych urn.\nCo dziwne jednak pomieszczenie nie było w ogóle zakurzone. Innym niezwykłym widokiem była niewielka mata rozłożona obok krzesła do tortur, na której starannie poskładany leżał stary dziurawy worek, a obok niewielki gliniany wazon wypełniony wodą. Na podłodze i ścianie obok posłania, wyryte było mnóstwo różnych obrazów: gier w kółko i krzyżyk, rysunków słońca, wydm, prostych sylwetek ludzi i zwierząt.\n- Wygląda jak pracownia nekromanty - Orryn zerknął na Teta, po czym zaczął oglądać każdy przedmiot w pomieszczeniu bardzo dokładnie. W międzyczasie znów zaczął kreślić w powietrzu swoje mistyczne symbole i figury, najwyraźniej chcąc sprawdzić emanację magiczną w tym pomieszczeniu.\n-Paskudne miejsce, ale czego by się spodziewać po grobowcu nekromanty? Ale wygląda jakby było całkiem niedawno używane….- Rashad przyjrzał się śladom krwi, próbując ocenić jak stare były.\n[i]- Ale żeby narzędzia tortur w miejscu spoczynku? “Właścicielowi” tego uroczego miejsca raczej nie są potrzebne. A biorąc pod uwagę, że uwagę Rashada, to ktoś niedawno musiał tu być. Ten wazon sam się nie napełnił. A co jeśli ten ktoś, kto był tu przed nami położył łapy na kluczu? - zastanawiała się bardka.\nAmira rozejrzała się po sali, zastanawiając się czy znajdzie tutaj narzędzia jej nieznane a użyteczne. Musiała być wszak gotowa na objęcie tronu. Kroniki zaś które czytała do tej pory przekonały ją, że przeciwników politycznych warto pozbywać się szybko i skutecznie, uzyskując przy tym tyle informacji, ile jest tylko możliwe. Następnie zwróciła się w stronę i eladrinki:\n- A jakie u was panują zwyczaje w zakresie karania? Macie jakieś ciekawe urządzenia?\n- Według naszego kodeksu karnego każdy podejrzany jest sprawiedliwie osądzony i karany. Często niestety pojawiają się łapówki i fałszywi świadkowie, ale to już niestety jest wewnętrzny problem Makarydii. Jeśli zaś chodzi o tortury to sam nigdy nie zastanawiałem, się czy coś takiego stosowane jest w więzieniach. Cel czasem uświęca środki - odpowiedział Nadal kłaniając się zaklinaczce.\n-Nie traćmy zbyt wiele czasu na pogaduszki. Jeśli jak sugeruje Andraste, ktoś tu był przed nami, czas może być na wagę złota.- Rashad rozglądał, szukając jakiegoś tajnego przejścia albo innego wyjścia z komnaty, finalnie jednak niczego nie znajdując.\nPomimo tego, że otoczenie było, delikatnie rzecz ujmując, przyprawiające o gęsią skórkę, drużyna zdecydowała wykorzystać chwilę spokoju na krótki odpoczynek, dokładniejsze przyjrzenie się otrzymanym ranom i regenerację sił. Po około godzinie odzyskując odrobinę energii, byli gotowi by ruszyć dalej.\nRashad, zadowolony że udało im się nieco wypocząć w tym mrocznym miejscu (niezależnie od aktualnej sytuacji która zaistniała pomiędzy nim a Andraste, musiał przyznać że jej pieśń bardzo umiliła krótki wypoczynek) poprowadził swoją drużynę ku dziurze zagradzającej drogę.\n-My to bez trudu przeskoczymy, ktoś ma jakiś pomysł jak przeprawić tych nieumarłych Teta, czy ich tu zostawiamy?- spytał się.\nGnom spojrzał na Nadala i uśmiechnął się - nie będzie chyba takiej potrzeby, za to potrzebuję liny, młotka i solidnego kołka - gnom poprawił okulary i poczekał, aż przedmioty zostaną mu dostarczone przez wojownika. Następnie poprawił pas, który spinał jego talię, chwycił końcówkę liny, i po krótkim rozbiegu przeskoczył nad zapadnią.\nW momencie gdy czarodziej przeskoczył na drugą stronę, poczuł jak posadzka pod nim lekko ustępuje, co od razu skojarzył z mechanizmem naciskowym. Już chwilę później, sufit nad nim pękł i cienka warstwa skały i kurzu zaczęła opadać na podłogę, a zaraz za nią potężna nabijana kolcami, stalowa kula na wahadle pomknęła w stronę Orryn’a.\n29-06-2020, 10:15 #75\nDzięki talentowi maga co do badania tajemnic magii poznań i niespotykanej wiedzy na temat mechanicznych konstrukcji, w ostatniej chwili udało mu się umknąć jak najbliżej ściany. Nie zdołał jednak w pełni umknąć uderzeniu pułapki, której kolce boleśnie rozorały mu bok i plecy.\nWstrząsnął głową, wstał, otrzepując się z podłogi na którą cisnęło go wahadło.\n- Brrr...no dobra. Odbezpieczona, choć nieźle mnie przytkało. przechodźcie - zaordynował gnom, patrząc na swoje rozdarte szaty i próbując dostrzec jak rozległe są obrażenia.\n- Zdaje się, mylnie założyliśmy, że będzie to dziura, a pułapka uderzyła od góry. Wahadło...kto by pomyślał. Ordynarne, ale skuteczne - pokręcił głową magik, czekając, aż towarzysze przejdą przez pułapkę - Wbiję kołek, przywiążę linę, a wy przywiążcie każdego zombie. Przeciągnę ich pojedynczo. Potem wy - wyjaśnił plan poobijany nieco magik.\nPo tym co zobaczyli, wszyscy pozostali zabrali się gorączkowo do pracy, aby jak najszybciej upewnić się, że z magiem wszystko w porządku. Pierwszy przez pułapkę przeskoczył Nadal i prędko przyklęknął przy zranionym mędrcu. Orryn poczuł jak kojąca energia przelewa się przez dłoń, którą kapitan położył mu na ramieniu, a jego rany zaczęły się powoli zasklepiać. Pomysł czarodzieja zadziałał bez zarzutu i kilka minut później wszyscy znaleźli się już po drugiej stronie wilczego dołu.\nDrużyna usłyszała też, że od strony komnaty ze studnią nie dobiega już odgłos wylewającej się wody, a zaraz potem zza wyjścia wyłoniła się ociekająca wodą sylwetka ożywionego szkieletu. Ponownie spojrzała to w stronę poszukiwaczy, to na gruz i uruchomioną pułapkę i z czymś co mogło wydawać się zrezygnowaniem, pokręciła kościaną czaszką.\nGrupa nie przejmowała się jednak niezadowoleniem nieumarłego i ruszyła w dalszą wędrówkę. Zgodnie z tym co Tet ujrzał zmysłami swego chowańca, korytarz kończył się kolejnymi kamiennymi drzwiami. Szybka inspekcja i manipulacja elementami łamigłówki sprawiła, że wielkie wrota ustąpiły, otwierając się na następną komnatę. Wielkie pomieszczenie ciągnęło się około dwadzieścia pięć metrów do przeciwległej ściany i sześć metrów do ściany po prawej, lecz koniec lewej ściany komnaty niknął w mroku nawet poza zasięg bohaterów widzących w ciemnościach. Nawet rozpalenie przez Nadala kolejnego prętu słońca niewiele pomogło.\nTym co drużyna mogła jednak dojrzeć było troje kolejnych drzwi oraz dwie złowrogo wyglądające konstrukcje wmurowane w przeciwległe ściany, przypominające misy czy może fontanny.


Rak'n'Rolling: października 2014\nCzeka nas pracowity weekend:)\nPrzed nami niezwykle pogodny, ciepły i pracowity weekend. Aż 5 ekip planuje wyruszyć, aby zdobyć swoje szczyty do Korony Gór Polski Rak'n'Roll. Co za mobilizacja.:)\nJeszcze dziś wyruszają Ula i Wiola, które udają się na Śnieżkę, najwyższy szczyt Karkonoszy i Sudetów. Będzie co robić to szczyt o wysokości 1602 m n.p.m.\nTrzymamy kciuki. Będziemy Was na bieżąco informować o wszystkich ekipach i ich osiągnięciach:)\nTa „moja” góra to jak droga przez chorobę. Najpierw myślisz to nic takiego. Uporam się z tym szybko. Po drodze jednak pojawia się kilka niespodzianek…\nMoja przygoda z Lackową miała wymiar fizyczny i refleksyjny. Tak to już podobno jest, że różne trudy swojego życia staramy się tłumaczyć jak najbardziej na swoją modłę. A przecież najpopularniejsze stwierdzenie brzmi: tak musiało być. A więc ja i Lackowa - tak musiało być…\nWłaściwa droga na tę „niepozorną” górkę rozpoczęła się w miejscowości Izby. Miłe widoki, szeroka porządna droga, mijamy stadninę, po lewej w oddali majaczy coś jak góreczka, taka w pełni zalesiona. No jak to? Gdzie ja niby mam się rozpędzić jak ta kozica, żeby sprawdzić swoje siły po chorobie? Lekko rozczarowana idę jednak dalej. Zobowiązanie to zobowiązanie, a czas spędzony z mężem przecież bezcenny.\nPo kilkunastu minutach dochodzimy do rozwidlenia dróg, a tam coś co nas jednocześnie rozbawia i zbawia. Bo oto okazuje się, standardowe oznaczenie szlaku poprowadziłoby nas nie tam gdzie trzeba. Trzeba było zapewne wielu zagubionych turystów, żeby ktoś wpadł na tak prosty i mądry pomysł jak dopisanie markerem na słupku, która z dróg jest właściwa. A właściwa jest w… krzakach!\nPakujemy się rozbawieni w te krzaki, ślizgając się co jakiś czas na poburzowym błocie. Idziemy wciąż dość prostą drogą, nie wymagającą jakiegoś wielkiego wysiłku. Myślę sobie: raz dwa wejdziemy i zejdziemy. No dobra. Zróbmy to szybko, bo widoków ciekawych tu nawet nie ma. Kiedy pojawiła się lekka irytacja, tak mało wymagającym miejscem, teren zaczął się wznosić na tyle, że łatwiej było mi się poruszać przy użyciu kijków trekingowych.\nKilkanaście minut dalej już dyszałam, a w dialogu z mężem pojawiły się pierwsze pochlebne opinie na temat Lackowej: no, no, niby takie nic, ale jednak można się tu troszkę pomęczyć. Gdybyśmy wiedzieli, że za chwilę dojdziemy do prawie pionowej ściany to właściwie nie wiem jaka byłaby wtedy reakcja. Dobra, nie była pionowa, ale prawie! Kijki zaczęły przeszkadzać. Należało zacząć lekko kombinować, gdzie postawić właściwie nogę, żeby nie zjechała z błotem i resztą naszego ciała. W bezkolizyjnym, dla skóry rąk, łapaniu czego tylko się dało wspomogły mnie przezornie zakupione rękawiczki (skąd ta przezorność:)).\nW ruch poszło nieparlamentarne słownictwo… Pojawiły się pierwsze wątpliwości: czy dam radę? Zaraz za nimi pojawił się też pierwszy bunt: jak to ja nie dam rady?! Zmęczenie i pytanie jak osioł ze Shreka: daleko jeszcze? I triumf po przejściu tego odcinka kiedy spojrzałam w dół. Prawdziwy triumf J Do szczytu trzeba było pokonać jeszcze kawałek, ale po takim wejściu to był już prawie spacer. Żmudny, wśród powalonych drzew, wzdłuż granicznych słupków tak jak od początku drogi, ale już na tyle spokojny, że i porozmawiać się udało przy użyciu słów uznawanych powszechnie za kulturalne.\nI oto pojawił się SZCZYT, a właściwie niewielka tabliczka z napisem Lackowa. Bez specjalnych widoków i co najważniejsze bez schroniska z pyszną szarlotką i kawą! O zgrozo! A więc pstryk, pstryk, pstryk-byliśmy tu, doszłam, a więc jestem w jako takiej formie po chorobie. Rak’n’roll był tu z nami. To za jego sprawą to wyzwanie. Flaga przywiązana tak, żeby nie było wątpliwości skąd są prawdziwi twardzieleJ Duma. Poczucie spełnienia. No dobra wracajmy.\nPodobno zwykle ważniejsze są wejścia. Być może tak jest w przypadku zwykłych, przewidywalnych gór, Lackowa z całą pewnością taka nie jest. Droga w dół wymogła na mnie duże skupienie i ostrożność. Nogi ześlizgiwały się z kamieni. Na drzewa wręcz się wpadało. Było zdecydowanie gorzej niż przy wejściu.\nW tym całym skupieniu przyszła mi do głowy myśl bardzo podobna do tej, która kierowała Małgosią Ciszewską - Korona przy zdobywaniu Wysokiej Kopy. Małgosia pisała, że "Zdobywanie góry to tak jak marsz przez życie” pomyślałam wtedy, że ta „moja” góra to jak droga przez chorobę. Najpierw myślisz to nic takiego. Uporam się z tym szybko. Po drodze jednak pojawia się kilka niespodzianek. Tak jak musiałam zmieniać sposób wchodzenia tak samo musiałam przejść przez różne etapy leczenia. I kiedy myślisz, że już po wszystkim, że najgorsze za tobą, pozostaje powrót. Powrót na dół, powrót do życia po raku…\nDlaczego ten powrót po chorobie jest tak ciężki jak to zejście z Lackowej? Bo jesteś już kimś innym. Dotknąłeś i zobaczyłeś coś co zmienia sposób patrzenia na świat, a teraz musisz się w nim odnaleźć. Pokonać strach i zejść z tej „góry” gdzie byłeś sam, bo w tych najważniejszych wędrówkach duchowo zawsze jesteśmy przecież sami. Oswoić się z myślą, że „tam” na dole też jest życie dla ciebie. Inne, ale jest. W końcu ty też przecież wciąż tu jesteś…\nZ ogromnymi podziękowaniami dla ukochanego męża, który pomagał przy potyczkach z rakiem i Lackową oraz dla Rak’n’rolla za możliwość uczestniczenia w projekcie zdobywania Korony Gór Polski przez pacjentów onkologicznych- relacjonowała dla Państwa zdobycie Lackowej Anna Teodorowicz J\nZdobywanie góry to tak jak marsz przez życie. Małgośka zdobyła Wysoką Kopę!\nMałgosia zdobyła szczyt w "odjechanym" stylu. I to dosłownie bo na rowerze!\nTo była ekspresowa i samotna podróż. "Czas na przemyślenia o życiu, radość ze zdrowia i duży wysiłek". Gośka jest kilka lat po obustronnej mastektomii i długim leczeniu. Dziś jest niepodważalnym dowodem na to, że raka można pokonać i to z wielką mocą!.\n"Jedziesz, jest pięknie, a tu góra! Myślisz pokonam ją, będzie spokój, ale za tą górą kolejna góra... Wysoka Kopa nie była specjalnie oznaczona, nie prowadzi na jej szczyt żaden szlak. Trzeba zboczyć ze szlaku i tu już rower można tylko poprowadzić. Spocona jak mysz kościelna stanęłam na górze."\nGośka lubi brać życie pod włos. Nie ucieka przed wyzwaniami. Powiedziała kiedyś, że nie znosi gór i dlatego właśnie w nie jedzie! Po to żeby najpierw w sobie łamać słabości, żeby nie przestraszać się trudności, by nauczyć się iść pod górę, to potem w życiu jest łatwiej. Gosia dzięki za ten szczyt! Dzięki za podjęcie wyzwania i za to zwycięstwo!\nMonika: Tato zdobędę szczyt i poślę swoje myśli, t...\nTa „moja” góra to jak droga przez chorobę. Najpier...\nZdobywanie góry to tak jak marsz przez życie. Małg...\nJuż dziś ruszamy w góry i jedziemy z nowym projektem. Bo przecież nie boimy się żyć, nie boimy się marzyć i nie zawahamy się też, aby...\nNa Mogielicę wyruszyła Monia, lat 37 szczęśliwa matka, kochająca i kochana kobieta przez najcudowniejszego faceta na ziemi. - Mo...\nRutka Rak'n'Rollerka ... wspomnień cd\n... Wyprawa była dla mnie wielkim wyzwaniem i była dość ciężka, ale przy okazji to także wielka przygoda której nigdy nie zapomnę! Jak ty...