Cykl Fala - Laura Knight-Jadczyk - Rozdział 5: Prostopadłe Rzeczywistości, Tesserakty, i inne zjawiska ...\nProstopadłe Rzeczywistości, Tesserakty, i inne zjawiska ...\nPomiędzy sesją "Demo" w marcu 1995 roku a wizytą doktora Santilli w maju tego samego roku, pojawiło się kolejne dziwne pojęcie przedstawione nam przez Kasjopean, które, jak się wydaje, powiązane jest z Falą. Nie wstawiłam tego w chronologicznej kolejności, czułam bowiem, że odciągnęłoby to uwagę od serii wydarzeń wynikłych z naszych interakcji z MUFON'em. W w pewien sposób jednak łączy je – chociaż połączenie było widoczne dopiero z perspektywy czasu.\nW tej sesji Kasjopeanie jeszcze raz w niezwykły sposób przytoczyli temat, który poprowadził nas, krok po kroku, w stronę idei, którą chcieli, byśmy pojęli - i tym razem Terry był katalizatorem. Myślę, że byłoby lepiej dla Ciebie, Czytelniku, przeczytać to dokładnie tak, jak się to odbyło, bez żadnego uprzedniego komentarza, zostawiając to wszystko na później. Wstawiłam kilka uwag pogrubioną czcionką, tak tylko, żebyś mógł mieć je na uwadze.\nQ: (L) No cóż, trochę późno zaczynamy dzisiejszego wieczora...\nA: Terry, czy to był październik, 1964?\nQ: (L) Do czego odnosi się to pytanie?\nA: Zapytaj Terry'ego! Jezioro, budynki z żółtej i brązowej cegły, chłodny dzień, ogrodzenia, duży kobaltowego koloru cylinder, drgający...\nQ: (T) musiałem mieć 14 lat. Rozpoczynałem naukę w liceum.. kuzyn mojego ojca miał posiadłość przy jeziorze Kuka, zwykliśmy udawać się tam z wizytami cały czas... ogrodzenia? Nic nie pamiętam. Przykro mi. Nie mogę sobie przypomnieć.\nA: Obrazy, które widzimy... Teraz widzimy wiktoriańskie domy, zielony dwuspadowy dach... pole... budynki z brązowych cegieł...\nQ: (T) Październik?\nA: To my pytaliśmy.\nQ: (T) Ciemnoniebieski? (J) Kobaltowo niebieski. (T) Ciemnoniebieski, prawie czarny kolor? (J) Kobalt to jasny niebieski.\nA: Kobalt to metaliczny granatowy.\nQ: (T) Więc, mojego brata nie było w domu... Wiem, o czym mówicie! Tak, widziałem coś. Nie wiem, czy to było w październiku 1964 roku, ale pamiętam, że to widziałem!\nA: Okay, teraz dokądś zmierzamy... jak myślisz, co ci się przydarzyło tego dnia?\nQ: (T) Nie pamiętam, żeby wydarzyło się cokolwiek innego niż to, że widziałem ten obiekt; przybył unosząc się nad domem i następnie odpłynął w innym kierunku. Nie pamiętam, żeby wydarzyło się cokolwiek innego. Stałem na zewnątrz, obserwowałem go, jak przybył, obserwowałem go, jak odleciał; stałem na zewnątrz i obserwowałem go przez sporą chwilę.\nA: Sąsiedztwo, jak wyglądało?\nQ: (T) Wyglądało po prostu jak sąsiedztwo. Niczym specjalnym się nie wyróżniało. Nie pamiętam...\nQ: (T) Był rozwój, w latach pięćdziesiątych, obrzeży miasta Rochester, opanownego głównie przez Kodaka – gdzieś w tych okolicach - większa część Rochesteru; po drugiej stronie ulicy było pole z podwórzem szkolnym otoczonym płotem. Duży, dwupiętrowy brązowy budynek, brązowa lub czerwona cegła... moje liceum. Nie wiadomo mi o budynkach z żółtej cegły, ale nasz dom w tym czasie był zielony, a dalej był żółty dom sąsiada z białymi wymyślnymi ozdobnikami w poprzek dachu. Ten dach nie był dwuspadowy, ale wyglądał na dwuspadowy. Nad drzwiami większości domów były małe dwuspadowe daszki. Drzwi były z przodu i był tam mały szczyt. Po drugiej stronie podwórza szkolnego znajdował się stadion, kiedyś dla drużyny piłkarskiej Aquinas; ich stadion. Trochę pól i jeden z ostatnich terenów zalesionych w granicach miasta, który nie był parkiem wzdłuż ulicy... zespół trakcji kolejowych około pięć przecznic na wschód. Jezioro Ontario, Rochester jest zaraz na przeciw niego, byliśmy około siedem, osiem mil od tamtego miejsca, może dziesięć. Zwykłem jeżdzić tam na rowerze, w tę i z powrotem... samo sąsiedztwo nie wyglądało inaczej, ponieważ obserwowałem to coś, jak pojawilło się nad polem. Pamiętam moją matkę, nie pamiętam, czy mój brat tam był, ale pamiętam moją matkę i sąsiadkę. Sąsiadka stała na ścieżce przed domem rozmawiając i one zawołały mnie, bo oglądałem w domu telewizję. Nie pamiętam jednak, czy to był październik, ponieważ było wciąż ciepło, słonecznie. To przybyło z wysoka, ze wschodu, przeleciało nad polem, nad stadionem, zeszło niżej w naszym kierunku, całkiem zbliżyło się do nas. Myślałem, że leci wprost na nas. Nie zaczęło lecieć wprost na nas, dopóki patrzyliśmy na to...\nA: Poruszało się.\nQ: (T) Tak. Poruszało się w naszym kierunku. Chyba zmieniło kierunek, kiedy wyszedłem i zacząłem na to patrzyć. Przeleciało zaraz nade mną...\nA: Ty byłeś celem.\nQ: (T) Ja byłem celem? Nie sądze, że byłem wybrany wtedy.\nA: Och tak?\nQ: (T) Cóż, stali tam ludzie...\nA: Czas "zamarza" podczas porwania.\nQ: (T) Obiekt zachowywał się charakterystycznie, jak opadający liść, co uważałem za szczególnie dziwne w jego przypadku. Przeleciał zaraz obok narożnika domu, po tej jego stronie, gdzie wiele lat później coś mi się przydarzyło, kiedy byłem w piwnicy. To było tuż obok miejsca, gdzie spałbym ...\nQ: (T) Myślałem, że z pewnością wyglądał metalicznie, i marzyłem, żeby mieć mały pistolet na kulki i móc wystrzelić w niego kulkę; nie był dalej niż 50 stóp w górę. Miał może 10 do 15 stóp długości i może 3 lub 4 stopy obwodu. Wyglądał jak kiełbaska, zaokrąglony na obu końcach, ale nie aż tak gruby; był dłuższy i cieńszy. (F) wyglądał jak hot dog? (T) Na moje oko wyglądał metalicznie. Był gładki, idealnie gładki. (L) Do czego zmierzamy? To bez wątpienia zostało przytoczone z jakiegoś powodu. Jeżeli Terry został porwany...\nQ: (L) Czy to było rozdroże w życiu Terry'ego?\nA: I teraz... połączenie zrealizowane.\nQ: (T) Nie łapie tego...\nA: Przypomnij sobie swoje ostatnie sny.\nQ: (T) Ostatnie sny... Śniłem coś o wchodzeniu do budynku i miałem coś co miało przewód zasilający lub coś co wychodziło na zewnątrz... jakieś podłączenie... nie pamiętam ich... one są po prostu bardzo żywe. Czy coś mogło mi się ostatnio przydarzyć, co zaczęło się od tamteg doświadczenia?\nQ: (T) To musi mieć coś wspólnego z tym, co tutaj robimy, ale to nie jest to zrealizowane połączenie, o którym mówimy?\nQ: (T) Połączenie, które zostało zrealizowane, dotyczyło czegoś innego?\nA: Wzajemnie powiązane.\nQ: (T) Czy to ma coś wspólnego z moją pracą?\nA: Po części.\nQ: (T) Czy to ma coś wspólnego z tym, że mówię pewne rzeczy ludziom w pracy, lub mógłbym im kiedyś powiedzieć, kiedy mówię o wydarzeniach mających miejsce obecnie i próbuję podnieść ich poziom myślenia na te tematy?\nA: Tak, a teraz przyjrzyjmy się twoim przyjaciołom i związkom oraz doświadczeniom w następnych latach po tym zdarzeniu, żeby zobaczyć, czy możemy "dokopać się" do czegoś o zaskakującym znaczeniu!!!\nQ: (T) Jesteśmy pewni, że to 1964 a nie 1974?\nA: Terry, ty wiesz lepiej!\nQ: (T) Po prostu pytam, ponieważ to zdarzenie oraz zdarzenie, które miało miejsce zimą, z głosami za oknem i wszystkimi tymi dziwadztwami, które wydarzyły się tamtej nocy, wydawały się być bliżej siebie, a tamto drugie zdarzenie miało miejsce gdzieś w latach 70-tych. To było mniej więcej w czasach mojej wycieczki do Arizony i tamtych dziwnych rzeczy z samochodem itd.\nA: Och, jest tego taaaaaak dużo, nieprawdaż, Terry?! Czas to ujawnić.\nQ: (T) Po liceum. Ale przebywałem wtedy głównie z pewnymi ludźmi poznanymi w Edison. Tom ___, wielu ludzi miało na imię Tom. Często jeździłem wtedy nad jezioro i robiłem sobie wokół niego nocne przejażdżki. Dopóki nie wyjeździiśmy całej benzyny. Czułem się dobrze, ponieważ robiłem dużo rzeczy, ale większość ludzi, których znałem, nie miało ze sobą dobrych relacji. Wciaż to robię, nauczyłem się na własnych błędach, że nie mogę mieszać moich przyjaciół. Nauczyłem się wtedy, że każda osoba w jednej grupie miała swój odpowiednik w jakiejś innej grupie. Grupy mogą być różne, ale wszystkie mają takią samą strukturę i ja zawsze byłem "moją" osobą w każdej z wielu grup. Nie było nikogo w żadnej z grup, z którymi spędzałem wolny czas, kto byłby taki jak ja; byłem tą jednostką dla kilku grup. Czy to ma coś wspólnego z tym, kiedy dostałem moje prawo jazdy i wszyscy zwykliśmy jeździć dużo bez celu po okolicy? Zjeździliśmy cały obszar jezior...\nA: Mniej więcej.\nQ: (T) Zwykliśmy nocami jeździć po wzgórzach... długie przejażdżki. (L) Czy coś się wydarzyło na jednej z tych przejażdżek?\nQ: (T) Czy to ma coś wspólnego z tym dziwnym miasteczkiem, przez które przejeżdżałem pewnej nocy i już nigdy później nie byłem w stanie go odnaleźć? Czy to jest jakoś powiązane?\nQ: (T) Najdziwniejsze miasteczko, jakie kiedykolwiek widziałem. Pomyślcie o Davidzie Lynchu! Pewnej nocy przejeżdżałem przez południowo-zachodni Nowy Jork. Byłem po liceum. Brałem wtedy narkotyki, więc spora część moich doświadczeń nie jest wiarygodna, bo byłem uwalony. Przejeżdżałem pewnej nocy przez miasteczko w Southern Tier, w pobliżu jeziorek, i to była najdziwniejsza rzecz. Przemierzyłem wszystkie te małe miasteczka, są tam zwykle ludzie i takie tam rzeczy. Nie dużo, ale przynajmniej ktoś był w pobliżu. Było około godziny dziewiątej, dziesiątej, przejeżdżałem przez to miasteczko; były tam dwupiętrowe budynki wybudowane zaraz koło tej dwupasmowej głównej ulicy, z małym wąskim chodnikiem, i było to jak wjeżdżanie do kanionu, a budynki wznosiły się prosto w górę. Co jakiś kawałek stały tam latarnie uliczne, ale były to te małe żółtawe żarówki, które nie rzucają dużo światła na ulice. Nie było tam absolutnie nikogo. Nie było tam nikogo w żadnym budynku, wszystkie były zabite deskami i zamknięte. Wyglądało to jak miasto, chociaż z drugiej strony nie wyglądało jak miasto. Ciągnęło się przez około cztery przecznice Wyjechałem z niego, zawróciłem i przejechałem przez nie znowu, ponieważ nie nie wierzyłem w to. Nigdy później już nie potrafiłem go odnaleźć i nie wiem, jak się nazywa.\nQ: (S) To była Strefa Zmierzchu... (T) Czy to miasteczko...\nQ: (L) Wjechałeś w inna rzeczywistość. (T) To rzeczywiście nie było miasteczko, prawda?\nA: Nie było.\nQ: (T) Napędziło mi to stracha. I zawróciłem, i przejechałem przez nie drugi raz, ponieważ nie wierzyłem, że ono tam było. (S) Byłeś sam? (T) Tak, byłem całkiem sam. Nie było ze mną nikogo. Jedna sygnalizacja świetlna, która wyglądała jakby była z lat 20-tych; stare lampy uliczne... jak miasto widmo, dosłownie. (L) Co próbujecie nam powiedzieć tutaj o Terry'm albo przez Terry'ego? Czy ostatnie zdarzenie, o którym wspominaliście prywatnie Terry'emu, jest z tym związane?\nQ: (T) Każdy z moich związków wtedy był z osobą, która myślała samodzielnie, oni rozumieli sporo, mieli swoje własne doświadczenia, które różniły się od doświadczeń większości ludzi, i wiedzieli, że wiekszość ludzi nie potrafiłaby się do nich odnieść czy ich zrozumieć. To nie muszą być doświadczenia z porwań, ale oni mieli doświadczenia życiowe...\nA: Tak, ale to jest oznaką czegoś bardziej znaczącego.\nQ: (T) Czy chodzi to, że potrafię tworzyć związki z niezmiernie różnymi typami ludzi?\nA: Wszyscy wywodzicie się z jednej "płaszczyzny".\nQ: (L) Innymi słowy, on tworzył związki z ludźmi podobnymi do niego? I czy oni wszyscy wywodzili się z jednej płaszczyzny, w sensie skądinąd?\nQ: (L) Czy statek, którym wystartowaliśmy, ma coś wspólnego z wzajemnym oddziaływaniem na siebie wszystkich tych ludzi, z którymi Terry nawiązywał przyjaźnie i wchodził w relacje w późniejszym czasie?\nA: Tak, ale nie est to główna kwestia.\nQ: (T) Czy my wszyscy dzielimy wspólne doświadczenia?\nA: Coś takiego.\nQ: (L) Czy oni wszyscy mają wspólne pochodzenie?\nQ: (L) I jakie jest to pochodzenie?\nA: Najbliższy angielski odpowiednik.\nQ: (L) Czy to jest miejsce?\nQ: (L) Gdzie to jest?\nA: Sprawdź przewodnik po gwiazdach.\nQ: (T) Czy to jest gwiazda? Czy wszyscy, wraz z tymi, z którymi tworzyłem związki, szczególnie te długotrwałe, jesteśmy z innej gwiazdy?\nA: W prostopadłej rzeczywistości.\nQ: (L) W porządku! Gdzie się teraz znajdujemy? Odkryliśmy, że Terry ma coś, co nazywa się "Prostopadła Rzeczywistość", i co towarzyszyło mu w życiu i nadal trwa, zgadza się?\nQ: (T) Czym jest prostopadła rzeczywistość?\nA: Przecięcie się jest na granicy rzeczywistości.\nQ: (L) Więc, innymi słowy, mógłyś podążać w swoim umyśle do granicy rzeczywistości, ponieważ masz przecinającą się z nią rzeczywistośc? Zgadza się?\nA: Nie. One się zlewają.\nQ: (L) Okay, odkryliśmy znaczenie faktu, że Terry jest po części obcym z prostopadłą, obcą rzeczywistością powodującą jego wzajemne oddziaływanie z innymi ludźmi, którzy również mają te prostopadłe rzeczywistości. Jaki jest sens? [Śmiech] (S) Coś do zrobienia! (J) To jest hobby.\nA: "Sens" jest trzeciogęstościowym pojęciem, powinniście "odświeżyć" swoją wiedzę.\nQ: (T) "Leczniczy Kasjopaeanin 101". (L) Cóż, ja poprostu próbuję zrozumieć, o co w tym wszystkim chodzi. Do czego zmierzamy?\nA: Zatem uczcie się z tego, co wam mówimy i co już "zamknęliście" w sobie, to znaczy, czas, by zdobyć klucz!\nQ: (L) Myślę, że może każdy to robi, właśnie teraz na tej planecie; zawsze są różne grupy tworzące połączenia z innymi ludźmi, z którymi dzielą alternatywną rzeczywistość. (J) Mówiąc inaczej, wszyscy się wzajemnie przyciągamy? (F) Racja. To ma sens. (L) Jaką w takim razie alternatywną reczywistość my dzielimy, a może nie dzielimy żadnej alternatywnej rzeczywistości, i czy każda osoba jest przedstawicielem alternatywnej rzeczywistości różnej od każdej innej i jest punktem połączenia?\nA: Ten ostatni pomysł jest dokładnie prawidłowy!\nQ: (T) Jesteśmy tym, co jest wspólne dla wszystkich z naszej grupy?\nA: Co mówiliśmy na temat podwyższania mocy?\nQ: (L) Odnośnie "kluczy", słyszałam coś takiego, to było gdzieś opisane albo rozmawiałam o tym, że pewni ludzie, a może i wszyscy, zamknęli w sobie "kieszenie energii" z braku lepszego określenia, lub wiedzę w sensie elektromagnetycznego wzorcowania w ich polach... i tworzenie grup tym sposobem byłoby...\nA: Jak składanie w całość fragmentów układanki.\nQ: (L) My jesteśmy fragmentami układanki?\nA: Narysujcie na kawałku papieru jedno prostopadłe skrzyżowanie.\nQ: [Wzięliśmy papier i narysowaliśmy figurę] (L) Takie?\nA: Nie, zróbcie to jak odwrócone "T"\nQ: [Terry próbuje ponownie] (L) Dlaczego poprostu nie narysujecie tego za nas na tablicy? [Ściska ołówek nad kartką papieru obok planszety. Okay ludziska, rysujcie! [Planszeta rysuje figurę, która jest wewnętrznym okręgiem otoczonym przez zewnętrzny okrąg, oba są połączone ze sobą siedmioma szprychami; całkiem jak koło od wozu.]\nQ: (J) To jest jak jakiś krąg zbożowy?\nA: Tak, był taki. Opisuje połączenie prostopadłych rzeczywistości.\nQ: (L) Czy miasteczko, przez które przejeżdżał Terry, było jednym z miasteczek z prostopadłej rzeczywistości?\nA: Blisko. Potrzebujecie 7 szprych.\nQ: (L) Znowu ta liczba siedem! Każda osoba w grupie jest szprychą?\nQ: (L) Czy kryje się w tym coś więcej, co odkryjemy idąc dalej w tym kierunku?\nQ: (L) Kiedy siedem szprych znajdzie się na miejscu w sensie osób, czy to spowoduje wykładniczy wzrost naszej mocy?\nQ: (T) Okay, mamy na papierze obraz z siedmioma szprychami. Co dalej mamy z nim zrobić?\nA: Otwarte [pytanie]. Wskoczy na miejsce, teraz musicie porozmyślać nad znaczeniem tego, a my musimy powiedzieć dobranoc!\nKiedy ponownie czytam tę sesję z analizą zdarzenia post factum, wydaje mi się, że "zrealizowanym połączeniem", do którego odnieśli się Kasjopeanie, mógł być fakt, że Terry zapoznał naszą grupę z grupą MUFON, co następnie doprowadziło do "Demonstracyjnej" sesji na drugim zebraniu MUFON'u, a następnie do "Sesji Santilli" mającej w późniejszym czasie istotne następstwa, których wówczas nie przewidywaliśmy. Właściwie myślę, że wskazówki w tej sesji naprawdę zasługują na głębszą analizę, szczególnie te odnoszące się do owego dziwnego miasteczka, nazwanego przez Kasjopean "Neormm". Ta sesja jest dla mnie wciąż zagadką i jeżeli ktoś ma jakiś wgląd, chętnie go poznam.\nWRÓCILIŚMY ponownie do zagadnienia "Prostopadłych Rzeczywistości" trochę później i temat rozwinął się w bardzo interesujący sposób:\nQ: (T) Kilka sesji wcześniej, kiedy omawialiśmy "Prostopadłe Rzeczywistości", mówiliście o czymś, co mi się przydarzyło, i że powinienem jeszcze raz przyjrzeć się swojemu życiu i przeanalizować moje związki z innymi ludźmi od pewnego momentu aż do teraz i powiedzieliście, że była to prostopadła rzeczywistość. Jaka jest definicja prostopadłej rzeczywistości?\nA: Prostopadła rzeczywistość głównie, choć nie wyłącznie, odnosi się do ścieżki życia jednostki i do tego, jak jej życiowa ścieżka pasuje do cyklu lub koła, kiedy połączy się z tymi, co mają podobną ścieżkę życia. Jeżeli możesz wyobrazić sobie inkrustowane koło utworzone z okręgu wewnątrz drugiego okręgu, i sąsiadujące przegrody w doskonałej równowadze, będzie to najlepsza reprezentacja Prostopadłej rzeczywistości, gdyż nie angażuje całkowicie doświadczenia jedej osoby, ale raczej doświadczenie grupy osób mających na względzie zmierzanie ku wyższemu celowi, jeśli rozumiesz co mamy na myśli. To jest to, co mamy na myśli, kiedy mówimy: "prostopadła rzczywistość". Wyobraź sobie jeszcze raz okrąg w okręgu z sąsiadującymi, równo rozłożonymi przegrodami w doskonałym cyklu. To jest prostopadła rzeczywistość.\nQ: (T) Kazaliście nam narysować ten symbol i dodać siedem szprych lub przegród pomiędzy dwoma okręgami.\nQ: (T) Czy siedem jest optymalną liczbą?\nA: Siedem zawsze jest optymalną liczbą. Jest siedem poziomów gęstości. To ma odbicie we wszystkich fazach rzeczywistości.\nQ: (T) Czy ludzie, z którymi współoddziaływałem w tamtym czasie, również zaczęli robić inne rzeczy niż to, co mieli przypuszczalnie robić, z powodu naszego wzajemnego oddziaływania w tej prostopadłej rzeczywistości, w której wszyscy istnieliśmy?\nQ: (T) Powiedzieliście również, że każdy z nas w tej grupie przybył z innej prostopadłej rzeczywistości.\nQ: (T) Czy to jest ten moment, gdzie spajamy nasze różne prostopadłe rzeczywistości w celu uczenia się nawzajem ze swoich doświadczeń?\nA: Można powiedzieć, że jest to poprawne.\nQ: (L) Powiedziano wtedy, że wewnętrzny okrąg jest połączeniem z tą rzeczywistością, a zewnętrzny okrąg wraz z łączącymi segmentami był tym, gdzie prostopadła rzeczywistość "łączy się z Falą". Czy w tej wypowiedzi kryje się informacja, że tworzenie tego kanału przez te prostopadłe rzeczywistości pomaga w wywołaniu tej fali, wywołaniu tej zmiany, tego przesunięcia wymiarów, czy przesunięcia gęstości, i czy jest to coś, co robi się w innych miejscach?\nA: Chcielibyśmy ci pogratulować zadania sześciu pytań w jednym. [(T) Jeszcze jedno więcej pytanie i mielibyście doskonałe pytanie prostopadłe!] Zawrzyjmy pokój.\nQ: (L) Czy w jakiś sposób jesteśmy połączeni z falą, indywidualnie i jako grupa?\nA: Cóż, oczywiście. Wszystko wiąże się z falą.\nQ: (L) Czy my w jakiś sposób, że tak powiem, aktywujemy falę przez podłączenie się do tego koła?\nA: Nie jesteśmy pewni, czy dobrze rozumiemy twoją interesującą interpretację, ale to prawda, że macie interaktywne powiązanie z falą... Jednakże, jak powiedziano wcześniej, jesteście w interaktywnym związku z falą w takim znaczeniu, że fala jest częścią waszej rzeczywistości, zawsze była i zawsze będzie. I, rzecz jasna, dotyczy to waszego rozwoju poprzez wielki cykl. A prostopadła rzeczywistość jest znowu, rzecz jasna, postępem od jądra na zewnątrz, co jest jeszcze jednym odbiciem całej rzeczywistości i wszystkiego co istnieje. Chcielibyśmy teraz wrócić do wcześniej wspomnianej wizualizacji. Jak zauważycie, wewnętrzny okrąg łączy się ze wszystkimi siedmioma częściami zewnętrznego okręgu. Wyobraźcie sobie teraz ten zewnętrzny okrąg jako ciągle się rozszerzający, a każdy z siedmiu wycinków jako ciągle rozszerzającą się linię. Rzecz jasna, teraz będzie się to rozszerzać na zewnątrz w kołowy lub cykliczny wzór. Proszę, wyobraźcie sobie wizualnie rozszerzający się zewnętrzny okrąg i nierozszerzający się wewnętrzny okrąg. Porozmyślajcie nad tym, a potem, proszę, podajcie nam swoje odczucia na temat tego, co to przedstawia.\nQ: (L) Czy przedstawia to wzrost naszej wiedzy i świadomości?\nA: To część tego.\nQ: (L) Czy to przedstawia również rozrastający się wpływ tego, czym i kim jesteśmy, na tych, którzy znajdują się dookoła nas?\nA: Zgadza się. Kontemplujcie, jeśli chcecie, zawsze-rozszerzający się zewnętrzny okrąg i nierozszerzający się wewnętrzny okrąg, i, oczywiście, siedem części również poruszających się w kierunku na zewnątrz. Jaki rodzaj kształtu widzicie oczyma swojej wyobraźni?\nQ: (L) Koło?\nQ: (T) Ciasto?\nA: Próbujcie dalej.\nQ: (L) Oko.\nA: Teraz zaczynamy przechodzić w kulę! Dlaczego miałoby się to przemienić w sferę?\nQ: (L) Jak to może przemienić się w sferę?\nA: Jak może się nie przemienić!\nQ: (SV) To postępuje we WSZYSTKICH kierunkach, nie tylko płasko...\nA: Czy linia prosta jest linią prostą, czy...\nQ: (L) Och, nie mówicie o okręgu?\nA: Mówimy o okręgu. Co dzieje się z okręgiem, jeżeli rozszerzasz go na zewnątrz w nieskończoność?\nQ: (J) Znika.\nA: Znika? Jak może zniknąć? Dokąd znika? Pytamy cię o to, Jan? Jan?\nQ: (J) Wizualnie, kiedy zewnętrzny okręg rozszerza się, wewnętrzny okręg staje się coraz mniejszy, aż znika. Kiedy dalej rozszerzasz zewnętrzny okrąg, wewnętrzny okrąg znika.\nA: Ale dokąd on znika?\nQ: (J) Czarna dziura?\nA: Czarna dziura. Cóż, to jakaś możliwość. Ale naprawde nie chcieliśmy, żebyscie skupiali się tak mocno nad mniejszym okręgiem, prawda? Chodzi o zewnętrzny okrąg.\nQ: (T) Zewnętrzny okrąg ma za zadanie otaczać coraz więcej.\nA: I jaki kształt zaczyna przybierać? Chcemy, żebyście przypatrzyli się temu zewnętrznemu, rozszerzającemu się okręgowi!\nQ: (J) Czy mamy założyć, że tych siedem szprych pozostaje tych samych rozmiarów w odniesieniu do okręgu?\nA: Cóż, sami odpowiedzcie sobie na to pytanie.\nQ: (L) Okay, patrzymy na to jak na płaski obraz. Jak płaska powierzchnia.\nA: Więc, co dzieje się z płaską powierzchnią, kiedy rozszerza się ją na zewnątrz w nieskończoność?\nQ: (L) Cóż, nie wiemy. To, to... (SV) To postępuje.\nQ: (L) Taaa, większe i bardziej płaskie!\nA: Tak? Co dzieje się z linią prostą kiedy rozciągasz ją w nieskończoność?\nQ: (L i S) Postępuje.\nA: Tak? Dokąd ona zmierza?\nQ: (SV) W nieskończoność (J) Z powrotem do siebie. (L) Nie wiemy tego.\nA: Och, ktoś powiedział "z powrotem do siebie". A dlaczego tego nie wiemy?\nQ: (L) Bo nie wiemy. Przypuszcza się, że przestrzeń jest zakrzywiona...\nA: "Bo nie wiemy”. Teraz, dlaczego nie wiemy?\nQ: (L) Ponieważ nie byliśmy tam.\nA: Czy Kolumb był poza Włochami i Hiszpanią?\nQ: (L) Cóż, oczywiście Kolumb miał pomysł, że coś tam jest, ale tam nie był, nie. Ale popłynął i sprawdził to.\nA: Czy on miał tylko pomysł?\nQ: (L) Cóż, tak przypuszczam.\nA: Hmmm. Nie tak to pamiętamy. Pamiętamy raczej, że miał instynkt i wyobraźnię, a kiedy pożenił swój instynkt z wyobraźnią, to stało się to rzeczywistością. A kiedy stało się to rzeczywistością, stworzył rzeczywistość, o której był w pełni przeświadczony, że przejawi się w fizycznej rzeczywistości trzeciej gęstości. To nie było tak, że on był przeświadczony. On wiedział, że tak jest. Nie zatrzymał się dodając przesąd do równiania, co wy robicie mówiąc: "Cóż, nie wiemy, co się stanie, ponieważ nigdy tam nie byliśmy!" Pomyślcie logicznie, proszę. Mówiliśmy wam tak wiele razy, że wszystko jest wielkim cyklem. Jeśli to jest wielkim cyklem, mówiliśmy wam o okręgach w okręgach. Mówiliśmy wam o cyklach. Mówiliśmy wam o krótkich cyklach fali i długich cyklach fali. Teraz, mając te wszystkie informacjach, o które nas prosiliście, które z radością wa, przekazaliśmy, spodziewacie się, że linia prosta ciągnęłaby się po prostu w nieskończoność jako linia prosta? Jak mianowicie mogłaby to robić? Co się dzieje, kiedy na waszej trzeciogęstościowej Ziemi narysujesz linię prostą ciągnącą się na wschód lub na zachód, na północ lub na południe?...\nQ: (J) Wróci do siebie.\nQ: (L) Okay, więc żyjemy na wielkim globie!\nQ: (L) Cóż, tak to brzmi, wielki okrąg?\nA: Aj, aj, aj, aj. Potrzebujesz więcej studiów i więcej nauki, moja droga. Potrzeba więcej nauki. Nawet wasz Albert Einstein miał teorię o tym, co się wydarzyło.\nQ: (L) Tak, ale to była tylko teoria.\nA: Och, więc zapewne należy ją odrzucić. Nigdy się nie dowiemy. To tylko teoria. Cóż, po prostu o niej zapomnimy.\nQ: (T) Wciąż rozszerzam okrąg... (SV) Ja również.\nA: Bardzo dobrze, taki był zamysł. Rozszerza się i rozszerza, i rozszerza.\nQ: (L) Cóż, mój również, ale nie wrócił i nie spotkał niczego. Jaki w tym sens?\nA: Czy musi być jakiś sens?\nQ: (L) Oczywiście!\nA: Kto tak powiedział? Próbujemy pomóc wam się uczyć. Kiedy zamierzacie zakończyć ten proces?\nQ: (J) Nigdy. (L) Ojej, mam nadzieję, że nigdy.\nA: W takim razie nigdy nie będzie sensu!\nQ: (J) Uwaga przyjęta! (L) To nie ma sensu. [Śmiech.] Cóż, jeżeli rozszerzasz okrąg i kontynuujesz rozszerzanie go we wszystkich kierunkach, ciągnie on ze sobą siedem szprych, które obejmują coraz więcej przestrzeni w poprzecznych wycinkach, a następnie obracasz ten okrąg, masz sferę.\nA: Dokładnie. Ale Laura mówi, że to oznacza, że żyjemy w wielkim globie. I może tak jest.\nQ: (T) Cóż, to nie byłby wielki glob, że tak powiem, to byłby tylko wielki glob wewnątrz okręgu. Jeżeli okrąg ciągle by się rozszerzał, po prostu rozciągałby się coraz bardziej na zewnątrz, i na zewnątrz, i glob stawałby się coraz większy, i większy, i większy... (L) Denerwujesz mnie... (T) Ale rozszerza się bez końca... ponieważ rozszerzaniu się nie ma końca...\nA: Nie ma?\nQ: (SV) Nie.\nA: Cóż, więc może nie ma i początku.\nQ: (T) Cóż, nie byłoby początku, tylko duża, otwarta próżnia. Nieskończona próżnia...\nA: Jeśli nie ma końca i początku, to co macie?\nQ: (L) Bez sensu. (J) Tu i teraz.\nA: Tu i teraz, które jest również przyszłością i przeszłością. Wszystko co było, jest i będzie, wszystko na raz. To dlatego tak niewielu waszych trzeciogęstościowych ludzi było w stanie zrozumieć podróże w przestrzeni, ponieważ chociaż podróżowanie w przestrzeń w waszej trzeciej gęstości jest pod każdym względem jako trzecia gętość jak leżenie w nocy w waszym wygodnym łóżku w waszym wygodnym domu, to brakuje odniesienia czasowego. Coś, co trzymasz bardzo blisko swojej piersi jakby było twoją matką. I jest to największa z twoich iluzji. Wielokrotnie wam powtarzaliśmy, że czas nie istnieje, i jak dotąd, oczywiście, przeszliście takie pranie mózgów co do tego pojęcia, że nie możecie się go pozbyć, choćbyście nie wiadomo co robili, a teraz możecie? Wyobraźcie sobie wyjście w przestrzeń. Zgubilibyście się stając wobec faktu, że wszystko jest kompletnie na raz? Czyż nie tak? Wyobraźcie sobie siebie unoszących się w przestrzeni!\nQ: (T) Czy sfera wciąż się rozszerza...jako że okrąg rozszerza się, obracasz okrąg o 180 stopni i dostajesz sferę. Ponieważ sfera dalej się rozszerza, bierzesz punkt na zewnętrznej krawędzi sfery, żeby obrócić wokół niego sferę\ndostajesz obważanek, wiecznie rozszerzającą się dętkę. Jeżeli weźmiesz ją i skręcisz, otrzymasz jeszcze większą dętkę. To po prostu wciąż się rozszerza i obejmuje coraz większą przestrzeń...\nA: A teraz, kiedy scalicie gęstości, lub przekroczycie gęstości, to, co otrzymacie, to złączenie się fizycznej rzeczywistości z rzeczywistością eteryczną, co angażuje formy myślowe kontra fizykalność. Kiedy potrafisz je idealnie złączyć, uświadamiasz sobie, że początek i koniec nie istnieją, poniewważ kiedy już zakończysz swój rozwój, nie ma potrzeby zastanawiania się nad początkiem czy końcem. Kiedy jesteś jednością z Jednym w Siódmej Gęstości, to znaczy kiedy osiągnąłeś to i owo, nie ma już żadnej potrzeby rozróżniania pomiędzy fizycznymi i eterycznymi formami.\nQ: (SV) Chcę zadać jedno pytanie: Jeżeli nie ma czasu, to nie ma przeszłości ani przyszłości; nie ma przeszłych ani przyszłych żyć, nie ma czegoś takiego jak reinkarnacja, jak zatem możecie być nami...\nA: Tak, reinkarnacja istnieje. Wybiegacie do przodu. Nigdy nie powiedzieliśmy, że nie ma reinkarnacji.\nQ: (SV) Ale jeżeli nie ma czasu? (J) Takie jest nasze tego postrzeganie. (L) To wszystko zachodzi równocześnie. Mamy wszystkie te życia na raz. (SV) Czy jest jakiś sposób, żebyśmy połączyli się ze wszystkimi naszymi innymi ja?\nA: Zobrazujcie to sobie w ten sposób: wejdziemy w niektóre z waszych banków pamięci i damy wam inne odniesienie, które, co ciekawe, pasuje bardzo dobrze do koła prostopadłej rzeczywistości opisanego przez nas wcześniej. Wiecie jak wygląda rzutnik do slajdów? By dać wam jakieś odczucie tego, jaka naprawdę jest rozszerzona natura rzeczywistości, wyobraźcie sobie siebie samych oglądających wielki pokaz slajdów z wielkim kołem na slajdy w rzutniku. W każdym poszczególnym momencie oglądacie jeden określony slajd. Ale wszystkie pozostałe slajdy są obecne w kole, prawda? I, rzecz jasna, pasuje to do prostopadłej rzeczywistości, która pasuje do okręgów zawierających w sobie okręgi i cyklów zawierających w sobie cykle, co również pasuje do Wielkiego Cyklu, co również pasuje do tego, co powiedzieliśmy wam wcześniej: Wszystko co jest, to lekcje. Są wszystkim, co jest. I prosimy was, byście czerpali z nich radość, jako że oglądacie pokaz slajdów...\nQ: (J) Zgodnie z tą analogią światło, które przechodzi przez ten slajd, podczas rzucania go na ekran, jest naszym postrzeganiem.\nA: A jeżeli popatrzycie jeszcze raz w centrum rzutnika, dojrzycie pochodzenie i istotę całego stworzenia w swej istocie, które jest poziomem siódmym, gdzie jesteście w unii z Jednością.\nWięc, pójdźmy na chwilę w innym kierunku. Czytelnik, który przeczytał również The Secret History of The World, będzie zaznajomiony z moją analizą przedstawionego przez Uspieńskiego "czwartego wymiaru" czasu, zarysowango w jego książce Tertium Organum:\nMówimy, ze przestrzeń jest nieskończona – że jest bez granic co do zasięgu i kierunku. (Mogą być tacy, którzy zakładają ograniczenie przestrzeni z zewnątrz, ale ich propozycja na to, co znajduje się poza tą granicą, wcale nie jest łatwiejsze do przyjęcia niż założenie nieskończoności). Przestrzeń, jaką postrzegamy, ma tylko trzy wymiary: długość, szerokość i wysokość. Definiujemy ten stan rzeczy jako trzy niezależne kierunki – to znaczy każdy wymiar znajduje się pod kątem prostym do dwóch pozostałych .\nJest to jednak sprzeczność, jeżeli bowiem przestrzeń jest nieskończona, musi posiadać nieskończoną liczbę linii prostopadłych nierównoległych do siebie nawzajem.\nCzy zatem nieskończoność jest głupotą i czy przestrzeń koniecznie ma granicę? Jeśli ma granicę, to w jakiej przestrzeni istnieje nasza przestrzeń? Ale jeżeli przestrzeń posiada nieskończoną ilość prostych wzajemnie prostopadłych, to musimy zapytać, dlaczego potrafimy postrzegać tylko trzy. Jeśli istniejemy w stanie umysłu, który postrzega tylko trzy wymiary, musi to oznaczać, że te właściwości są stworzone – lub zróżnicowane – przez określone cechy zawarte w nas. Z takiej czy innej przyczyny Całość nie jest nam niedostępna.\nUspieński napisał 1908 roku rozprawkę zatytułowaną "Czwarty Wymiar":\nMożemy mieć bardzo dobry powód do powiedzenia o sobie, że jesteśmy istotami czterowymiarowymi i jesteśmy zwróceni w kierunku trzeciego wymiaru tylko jedną z naszych stron, tzn., tylko małą częścią naszego istnienia. Tylko ta część nas żyje w trzech wymiarach i jesteśmy świadomi tylko tej części, pod postacią naszego ciała. Większa część naszego istnienia żyje w czwartym wymiarze, ale jesteśmy nieświadomi tej większej części nas samych. Albo też, co byłoby jeszcze bliższe prawdy, można powiedzieć, że żyjemy w czterowymiarowym świecie, ale jesteśmy świadomi siebie samych tylko w świecie trójwymiarowym.\nW rzeczywistości Uspieński w swoim rozumowaniu pozostawał pod dużym wpływem angielskiego matematyka, Charlesa Howarda Hintona. Ale na długo zanim Hinton miał pomysł związany z ideą "czwartego wymiaru", był Riemann. Michio Kaku opowiada historię w swojej książce Hyperspace: A Scientific Odyssey Through Parallel Universes, Time Warps, and the 10th Dimension a ja, w rzeczy samej, podążyłam za jego szkicem, redukując jednak długość i złożoność historii.\n10 czerwca 1854 roku na Uniwersytecie Göttingen w Niemczech Georg Bernhard Riemann dał wykład zatytułowany On the Hypotheses Which Lie at the Foundation of Geometry, ogłaszając podzwonne dla klasycznej liniowej wizji wszechświata i przedstawił teorię wyższych wymiarów. Jak zaznaczyłam w Noah, dominujący w fizyce pogląd przenika wszystkie nasze kulturalne i społeczne interakcje i wpływa na nie, a było to tylko około 30 lat po przemówieniu Riemanna, kiedy to "tajemniczy czwarty wymiar" zaczął dogłębnie oddziaływać na sztukę, filozofię i literaturę.\nSześćdziesiąt lat później Einstein użył czterowymiarowej geometrii Riemanna do wyjaśnienia stworzenia Wszechświata i jego ewolucji, a 130 lat później fizycy zaczęli używać dziesięciowymiarowej geometrii usiłując połączyć wszystkie prawa fizycznego wszechświata.\nGeometria euklidesowa utrzymuje, że przestrzeń jest trójwymiarowa i "płaska". W płaskiej przestrzeni kąty w trójkącie zawsze sumują się do 180 stopni, co zaniedbuje możliwość, że przestrzeń może być zakrzywiona jak na sferze. Przez dwa tysiące lat Euklides był "królem", a cały chrześcijański świat podziwiał jego intuicję. Zgodnie z zasadami Euklidesa budowane były katedry i rodziły się cywilizacje. Euklides i Kościół – dziwna, ale dobrana para.\nWiększość ludzi pewnie pamięta borykanie się z twierdzeniami Euklidesa: że obwód okręgu to pi razy średnica i że linie równoległe nigdy się nie przecinają. To zawsze był całkiem standardowy materiał, poza jednym małym problemem, którego większość ludzi nie jest świadoma: przez wieki najwspanialsi matematycy próbowali i po prostu nie mogli UDOWODNIĆ tych wydawałoby się prostych twierdzeń. Jak długo tkwiłeś w "płaskiej krainie", byłeś z Euklidesem bezpieczny. Natychmiast po przeniesieniu się do przestrzeni zakrzywionej, Euklides stawał się twoją nemesis.\nRiemann buntował się przeciwko tak zwanej "matematycznej precyzji” Euklidesa, było bowiem dla niego oczywiste, że naturalny świat NIE jest zrobiony z euklidesowej płaszczyzny, idealnych figur geometrycznych. Było jasne, że PRAWDZIWY świat był zrobiony z krzywizn zaginających się i skręcających w nieskończonej rozmaitości.\nEuklides powiedział, że "jest oczywiste", iż punkt nie ma żadnego wymiaru. Linia prosta ma jeden wymiar: długość. Płaszczyzna ma dwa wymiary: długość i szerokość. Bryła ma trzy wymiary: długość, szerokość, i wysokość. I na tym koniec! Nie ma nic więcej! Według Euklidesa nic nie ma czterech wymiarów.\nKolejny Grek, który na długi czas zdominował naszą kulturę, Arystoteles, stanowczo głosił, że czwarty wymiar przestrzenny jest niemożliwy. Ptolemeusz, zegipcjanizowany Grek, poszedł nawet dalej i stworzył "dowód" na to, że czwarty wymiar jest niemożliwy. Jeżeli narysujesz trzy wzajemnie prostopadłe linie proste, a następnie spróbujesz narysować czwartą prostą, która jest prostopadła do pozostałych trzech, odkryjesz, że jest to niemożliwe. Więcej niż trzy wzajemnie prostopadłe proste są nie tylko niemożliwe do narysowania, są niemożliwe do pojęcia.\nAle to co Ptolemeusz NAPRAWDĘ zrobił, to wykazał niemożliwość wyobrażenia sobie czwartego wymiaru przy użyciu naszych trójwymiarowych mózgów! Dzisiaj matematycy i fizycy WIEDZĄ, że jest wiele obiektów, których istnienie można udowodnić matematycznie, a których nie można sobie wyobrazić.\nJak pisze Michio Kaku: "Ptolemeusz może przejśc do historii jako człowiek, który przeciwstawił się dwóm wielkim ideom w nauce: idei heliocentrycznego Układu Słonecznego i idei czwartego wymiaru".\nCiekawą jest rzeczą, że wielu matematyków, na których oczywiście głeboko wpłynęło chrześcijaństwo, i ich wiara w Biblię jako "prawdziwe i jedyne słowo Boże", regularnie potępiało ideę czwartego wymiaru nazywając ją "potworną z natury". I tak Euklides i Kościół zdominowali nasze umysły, piorąc mózgi ludzkości i każąc jej myśleć, że rzeczy, ktróch nie możemy wyobrazić sobie przy pomocy naszego umysłu, nie mogą istnieć. Było to dziwne, jeśli wziąć pod uwagę doniosłe "duchowe cele" religii, osobliwe zejście w kompletny materializm.\nJak wspomniano, historia Riemanna oraz to, jak i dlaczego przygotował swój słynny wykład, jest ciekawie opowiedziana przez Michio'a Kaku w Hyperspace, i naprawdę warta jest przeczytania. To co jednak nas tu zastanawia, to fakt, że Riemann rozwinął ideę tensora metrycznego a także był jednym z pierwszych, którzy roztrząsali wielospójne przestrzenie, czy tunele przestrzenne. Żeby to sobie wyobrazić, weź dwie kartki papieru i połóż jedną na drugiej. Wykonaj nożem lub nożyczkami małe nacięcie na każdej, i sklej kartki razem tylko wzdłuż nacięć. Jeżeliby na górnej kartce żył robak, mógły przypadkiem pewnego dnia wejść w nacięcie i znaleźć się na dolnej kartce. Będzie zdezorientowany, ponieważ wszystko będzie na złym miejscu. Po wielu próbach robak może odkryć, że może ponownie wynurzyć się w swoim pierwotnym świecie poprzez ponowne przejście przez nacięcie. Jak długo chodzi wokół nacięcia, wszystko jest w porządku i wygląda normalnie, ale kiedy spróbuje pójść "skrótem" ma problem.\n"Nacięcia Riemanna" zostały użyte ze wspaniałym skutkiem przez Lewisa Carrolla w jego książce Alicja w Krainie Czarów. Alicja po drugiej stronie zwierciadła. Nacięcie Riemanna jest tym lustrem.\nWkrótce po Riemannie badacze z całej Europy zaczęli popularyzować ideę czwartego wymiaru laikom. Tak się złożyło, że zaawansowana matematyka Riemanna była jak na tamte czasy tak bardzo posunięta do przodu w myśleniu, że nie było żadnych fizycznych podstaw do pokierowania dalszymi badaniami. Musiało minąć kolejne sto lat, by fizycy za nim podążyli! Ale jedno, co się WYDARZYŁO, to uświadomienie sobie, że istota z czwartego wymiaru miałaby coś, co wydałoby się nam Boskimi zdolnościami. Kaku pisze:\nWyobraź sobie zdolność przechodzenia przez ściany.\nNie musiałbyś zawracać sobie głowy otwieraniem drzwi; mógłbyś przejść wprost przez nie. Nie musiałbyś obchodzić na około budynków; mógłbyś wchodzić do nich przez ściany i filary i wychodzić przez tylnią ścianę. Nie musiałbyś objeżdżać gór wokoło; mógłbyś przejść prosto przez nie. Gdybyś był głodny, mógłbyś po prostu sięgnąć przez drzwi lodówki nie otwierając ich. Nigdy nie mógłbyś przypadkiem zatrzasnąć drzwi samochodu; mógłbyś po prostu przejść przez drzwi samochodu.\nWyobraź sobie zdolność zniknięcia lub ponownego pojawienia się na własne życzenie.\nZamiast jechać do pracy czy szkoły, po prostu zniknąłbyś i zrematerializował się w klasie czy w biurze. Nie potrzebowałbyś samolotu, by odwiedzić odległe miejsca, mógłbyś po prostu zniknąć i zrematerializować się tam, gdzie chciałeś. Nigdy nie tkwiłbyś w korku ulicznym podczas godzin szczytu; po prostu zniknąłbyś razem ze swoim samochodem i zrematerializował się w miejscu docelowym.\nWyobraź sobie posiadanie rentgenowskich oczu.\nByłbyś w stanie widzieć na odległość zdarzające się wypadki. Po zniknięciu i zrematerializowaniu się na miejscu jakiegokolwiek wypadku, mógłbyś zobaczyć gdzie dokładnie znajdują się ofiary, nawet gdyby były pogrzebane pod gruzami.\nWyobraź sobie zdolność sięgnięcia do wnętrza obiektu bez otwierania go.\nMógłbyś wyciągnąć części pomarańczy nie obierająć ani nie rozcinając jej. Byłbyś obwołany mistrzem chirurgi, mając zdolność naprawy ogranów wewnętrznych pacjenta nawet bez nacinania skóry, a jednocześnie znacznie redukując ból i ryzyko zakażenia. Sięgałbyś po prostu do wnętrza ciała osoby, przechodząc wprost przez skórę, i dokonywałbyś łagodnej operacji.\nWyobraż sobie co mógłby zrobić przestępca mając takie zdolności. Mógłby wejść do najbardziej strzeżonego banku. Mógłby patrzeć przez masywne drzwi skarbca, by wypatrzyć kosztowności i sięgnąć po nie, i wyciągnąc je ze środka. Mógłby następnie wyjść spacerkiem, jako że pociski strażników przechodziłyby przez niego.\nŻadne więzienie nie mogłoby utrzymać przestępcy z tymi zdolnościami. Żadne sekrety nie mogłyby być trzymane w tajemnicy przed nami. Żadne skarby nie mogłyby być przed nami ukryte. Żadne przeszkody nie mogłyby nas zatrzymać. Doprawdy bylibyśmy cudownymi pracownikami, dokonując wyczynów będących poza zasięgiem śmiertelników. Bylibyśmy także wszechmocni.\nJakie stworzenie mogłoby posiąść takie Boskie zdolności? Odpowiedź: istota ze świata wyższych wymiarów. [Kaku, 1994]\nW 1877 roku skandal w Londynie wprowadził w wielkim stylu do świadomości publicznej ideę czwartego wymiaru. Fizyk Henry Slade miewał seanse w domach wybitnych ludzi i został aresztowany za oszustwo "używając wyrafinowanych umiejętnośći i przyrządów, używając chiromancji i jeszcze czgoś tam". [Kaku, 1994]\nSlade został skazany przez sąd za oszustwo, ale upierał się, że potrafiłby udowodnić swoją niewinność poprzez powtórzenie wyczynów przed komisją naukową i Johannem Zollnerem, profesorem fizyki i astronomii na Uniwersytecie w Lipsku, zgromadził grupę naukowców, którzy chcieli przyjrzeć się temu okiem naukowca. Ich powody zostały upublicznione i polegały na deklaracji, że wyczyny, których - jak twierdził Slade - jest w stanie dokonać, naprawdę, byłyby możliwe dzięki manipulacji obiektami w czwartym wymiarze! Dzięki tym relacjom media dały społeczeństwu prawdziwą ideę czegoś, co jest możliwe w tym naszym dziwnym świecie.\nWśród obrońców Slade'a znajdowali się William Crookes, wynalazca lampy katodowej, Wilhelm Weber, współpracownik Gauss'a i mentor Riemann'a, J.J. Thompson, zdobywca Nagrody Nobla w 1906 roku za odkrycie elektronu, Lord Rayleigh, jeden z najwspanialszych fizyków fizyki klasycznej końca XIX wieku i zdobywca Nagrody Nobla w 1904 roku.\nNajpierw Slade dostał dwa odrębne, nieprzecięte drewniane pierścienie. Czy mógł on przełożyć jeden przez drugi, tak by zostały ze sobą splecione, nie uszkadzając ich? Gdyby Slade'owi się to udało, napisał Zollner, "przedstawiałoby to cud, będący zjawiskiem, którego nasze dotychczasowe pojęcia o fizycznych i organicznych procesach nie byłyby zupełnie w stanie wytłumaczyć".\nJako drugie zadanie dano mu muszlę ślimaka morskiego, która była zakręcona w lewo lub w prawo. Czy Slade mógł przekształcić prawoskrętna muszlę w muszlę lewoskrętną i odwrotnie?\nPo trzecie dano mu zamkniętą pętlę liny zrobionej z wysuszonych zwierzęcych jelit. Czy mógł zrobić węzeł na zamkniętym obwodzie liny bez rozcinania jej?\nSlade dostał również odmiany tych testów. Na przykład sznur był zawiązany w prawoskrętny węzeł, a jego końce były zalakowane woskiem z odciskiem osobistej pieczęci Zollnera. Slade został poproszony o rozsupłanie go bez naruszania woskowej pieczęci i o przewiązanie sznura w lewoskrętny węzeł. Jako że węzły zawsze mogą rozsupłane w czwartym wymiarze, ten wyczyn powinien być łatwy dla czterowymiarowej osoby. Slade został także poproszony o usunięcie zawartości zalakowanej butelki bez jej uszkadzania.\nCzy Slade mógł zademonstrować tę zdumiewającą zdolność?\nDzisiaj zdajemy sobie sprawę, że manipulacja przestrzenią wyższych wymiarów, jak utrzymywał Slade, wymagałaby technologii daleko bardziej zaawansowanej od wszystkiego, co jest możliwe na naszej planecie w możliwej do wyobrażenia sobie przyszłości. Jednakże to co jest interesujące w tej sławetnej sprawie to to, że Zollner poprawnie wywnioskował, iż czarodziejskie wyczyny Slade'a dałyby się wytłumaczyć, gdyby ktoś mógł w jakiś sposób poruszać obiektami poprzez czwarty wymiar.\nNa przykład w trzech wymiarach oddzielne pierścienie nie mogą zostać przepchnięte jeden przez drugi, tak żeby splotły się bez uszkodzenia. Podobnie zamknięte pętle ze sznura nie mogą zostać zawiązane w supeł bez rozcinania pętli. Jednakże w wyższych wymiarach węzły można łatwo rozplatać, a pierścienie wzajemnie przeplatać. To dlatego, że jest tam "więcej miejsca" do przemieszczania sznurów jeden przez drugi i pierścieni jeden w drugi. Gdyby istniał czwarty wymiar, sznury i pierścienie mogłyby zostać wyciągnięte z naszego wszechświata, splecione wzajemnie, a następnie zwrócone do naszego świata. W rzeczywistości w czwartym wymiarze węzły nigdy nie mogą pozostać zawiązane. Zawsze mogą zostać rozplecione bez przecinania sznura. Ten wyczyn jest niemożliwy w trzech wymiarach, ale banalny w czterech. Trzeci wymiar, jak się okazuje, jest JEDYNYM wymiarem, w którym węzły pozostają zawiązane!\nPodobnie w trzech wymiarach nie można przemienić sztywnego lewoskrętnego obiektu w prawoskrętny. Ludzie rodzą się z sercem po lewej stronie i żaden chirurg, niezależnie jak wykwalifikowany, nie może odwrócić ogranów wewnętrznych człowieka. Jest to możliwe (jako pierwszy wskazał to matematyk August Moebius w 1827 roku), jeżeli wyciągniemy ciało z naszego wszechświata, obrócimy je w czwartym wymiarze, a następnie wstawimy je ponownie do naszego wszechświata.\nZollner rozpętał burzę kontrowersji, kiedy publikując zarówno w Quarterly Journal of Science jak i w Transcendental Physics stwierdził, że Slade zadziwił swoją publiczność tymi "cudownymi" wyczynami podczas seansów w obecności wybitnych naukowców.\nOdważna obrona wyczynów Slade'a przez Zollnera wywołała sensację wśród londyńskiej społeczności. Przekonania Zollnera były poparte przez krąg szanowanych naukowców, włacznie z Weberem i Crookesem. Nie byli to przeciętni naukowcy, ale mistrzowie w sztuce nauki i doświadczeni obserwatorzy eksperymentu. Spędzili życie pracując z naturalnymi zjawiskami, a teraz na ich oczach Slade dokonywał wyczynów możliwych jedynie jeśli dusze żyły w czwartym wymiarze. [Kaku, 1994; podkreślenia moje]\nByli oczywiście zawzięci krytycy i cynicy, ale moim zdaniem żaden z ich argumentów nie był przekonujący. W rzeczywistości takie dowody miały miejsce wielokrotnie na przestrzeni wieków, w odległej przeszłości, i zawsze byli cynicy i zawzięci krytycy, krytykujący w imię swoich materialistycznych władców czy bogów.\nInteresującą sprawą w związku z opisem zdolności "czwartowymiarowej istoty" przedstawionym przez Kaku jest to, że tak się składa, że są dokładnie tym, co charakteryzuje "Fenomen Obcych" oddziałujących na naszą rzeczywistość z każdym kolejnym rokiem w coraz większym stopniu. Co więcej, istnieje wiele dowodów na to, że istoty z takimi zdolnościami oddziaływały na ludzkość przez bardzo długi czas, chociaż w ubiegłych wiekach nazywane były wróżkami, demonami, wampirami i tak dalej. Dodatkowo zdolności te, opisywane jako "czterowymiarowe", są dokładnie tym, co Kasjopeanie określają raczej jako "czwarta gęstość" niż wymiar.\nW 1884 roku, po dekadzie kontrowesji, Edwin Abbot, dyrektor szkoły City of London School, napisał powieść Flatland: A Romance of Many Dimensions by a Square. Abbot był duchownym, co nie było zbyt zaskakujące, ponieważ dostali oni teraz "miejsce" do umieszczenia nieba i piekła i aniołów i demonów – w czwartym wymiarze (co prawdopodobnie nie było zbyt dalekie w sensie trafności!) Wyjątkowa w Flatlandzie była również kąśliwa satyra społecznego krytycyzmu. Abbot zażartował z ludzi pobożnych zaprzeczających możliwości istnienia czwartego wymiaru. Jest to książka warta przeczytania, podaje bowiem wiele przykładów panującej bigoterii i zawężonego myślenia, nawet dzisiaj, w społecznościach naukowych i religijnych.\nFlatland utorował drogę dla bardziej artystycznych czterowymiarowych ekspresji, włączając w to prace Oscara Wilde'a, H. G. Wellsa, Lewisa Carrolla, Josepha Conrada i innych. Na rozwój wielu "społeczności okultystycznych" włącznie z teozofią miały wpływ idee czwartego wymiaru. Była to, jak moglibyśmy dzisiaj powiedzieć, "ostatni krzyk mody" tamtych czasów.\nMa to dobrą i złą stronę. Złą stroną jest to, że poważni naukowcy jakby "zdystansowali się" do "brukowej" natury tematu, tak jak dzisiaj dystansują się do wszystkiego, co ma coś wspólnego z "obcymi". Dobrą stroną jest to, że stało się to kulturalną metaforą. Kubizm i ekspresjonizm były pod wpływem czterowymiarowej nieeuklidesowej geometrii.\nCharles Howard Hinton sprowadził czwarty wymiar do Ameryki. Na Oksfordzie Hinton próbował dojść do sposobów wizualizacji czwartego wymiaru. Jako matematyk wiedział, że nie możesz wyobrazić sobie czterowymiarowego obiektu w całości, ale możesz wyobrazić sobie jego przekrój poprzeczny.\nPo pewnych problemach osobistych Hinton przybył do Ameryki, pracował przez chwilę w Princeton, a potem w Biurze Patentowym w Waszyngtonie. Spędził lata rozwijając sprytne sposoby na to, by przeciętna osoba "zobaczyła" czterowymiarowe obiekty. Ostatecznie udoskonalił specjalne sześciany tak, że kiedy ktoś próbował wystarczająco mocno, mogły pomóc mu w wyobrażeniu sobie hipersześcianów lub sześcianów w czterech wymiarach. Zostały one ostatecznie nazwane sześcianami Hintona. Wymyślił on nazwę dla "rozszyfrowanego" hipersześcianu: Tesserakt.\nHinton's Cube or "Tesseract"\nPłaszczaki nie mogą wyobrazić sobie sześcianu, ale mogą stworzyć sobie pojęcie o trójwymiarowym sześcianie przez rozwinięcie go. Dla Płaszczaka sześcian, kiedy jest rozwinięty, przypomina krzyż składający się z sześciu kwadratów jak to pokazano na górze ryciny. W ten sam sposób nie możemy wyobrazić sobie czterowymiarowego hipersześcianu, ale gdybyśmy go "rozwinęli", mielibyśmy zbiór sześcianów ułożonych w krzyżopodobny tesserakt. Chociaż wygląda to jak "lity, stały" obiekt o trzech wymiarach, chodzi o to, by zrozumieć, że w rzeczywistości jest to nasze przedstawienie hipersześcianu, który jest "zwinięty” w czterowymiarową przestrzeń w ten sam sposób, jak "krzyżowa" figura "zwija się” w sześcian, kiedy przechodzi z dwuwymiarowej przestrzeni w trójwymiarową.\nJak czytelnik może zgadnąć, sześciany Hintona wkrótce stały się obiektami o "mistycznym znaczeniu". Uważano, że można chwycić przebłyski czwartego wymiaru poprzez medytowanie nad jednym z nich. Jego uczniowie spędzali całe godziny kontemplując owe sześciany, dopóki nie doszli do umiejęności mentalnego przegrupowania i ponownego zmontowania ich w hipersześcian za pośrednictwem czwartego wymiaru. Mówiono, że ci, którzy potrafili dokonać tego umysłowego wyczynu, osiągnęli najwyższy stan nirwany!\nNajwiększym wkładem Hintona w zagadnienie czwartego wymiaru było spopularyzowanie przez niego figur z wyższych wymiarów. Są one użyteczne na wiele sposobów, ponieważ nawet zawodowi matematycy pojmują wyższe wymiary poprzez ich przekroje poprzeczne, ich siatki i ich rzuty.\nCzytelnik mógłby zechcieć zerknąć na The Monster from Nowhere Nelsona Bonda, który opisuje, jak potwór z czwartego wymiaru mógłby zamanifestować się w naszym świecie. Znajdują się tam pewne dziwaczne opisy, które w rzeczywistości znajdują odbicie w "manifestowaniu się obcych" w naszych czasach.\nDokąd więc nas to wszystko doprowadziło?\nJak myślę, możemy zrozumieć, że każdy ma "połączenie" z Falą czy Granicą Rzeczywistości przez czwartowymiarowo-podobne "nacięcie" czy tunel przestrzenny zwany "Prostopadłą Rzeczywistością". To, czy można weń wejść, czy nie, to odrębne zagadnienie. A to, czy trzeba więcej niż jednej osoby do "wyprodukowania" lub "zamanifestowania się" "nacięcia", jest kolejnym problemem. Jeżeli ta ostatnia idea jest poprawna, możemy domniemywać, że grupa siedmiu jednostek, jeżeli są ODPOWIEDNIMI siedmioma jednostkami (ustalonymi przez dynamikę każdej grupy), może współoddziaływać w taki sposób, by sprowadzić wykładniczo rosnącą wiedzę i świadomość do każdego bez wyjątku członka grupy, powodując tym samym "otwarcie" nacięcia czy tunelu przestrzennego, i jest to kolejny aspekt. Takie grupy byłyby nazywane "kanałami", jak określili je Kasjopeanie, i - jak nauczyliśmy się wcześniej - kanał jest czymś w rodzaju "włazu ewakuacyjnego", który może zostać aktywowany podczas przybycia Fali.\nAle jak właściwie mogłoby to działać? Cóż, z biegiem czasu wpadało nam coraz więcej fragmentów układanki, pomimo że sesja z Santillim była ostatnią od prawie od roku, gdzie omawiana była Fala. Nie wracaliśmy do tego do czerwca 1996 roku, kiedy to sporo się wydarzyło. Zmiany, zmiany, zmiany. Ci, którzy są zainteresowani, mogą rzucić okiem na Amazing Grace, chociaż nie dotyczy to tego tematu. Kiedy w końcu zostało to ponownie poruszone, zaczełam od pytania pozornie nie mającego z tym związku. I w tym wypadku przytoczona "fala" nie wydawała się wówczas mieć jakikolwiek związek z FALĄ, którą tu omawiamy. Dopiero później zaczęliśmy podejrzewać powiązanie.\nTak żeby dać tylko podłoże tego, co podsunęło pytania, które doprowadziły do następnego ciągu wskazówek, zakupiłam w którymś momencie książkę Williama Chitticka zatytułowaną The Sufi Path of Knowledge, chciałam po prostu wiedzieć nieco więcej na temat sufich, co było konsekwencją mojego zainteresowania twórczością Uspieńskiego i Gurdżijewa. Pytałam nawet trochę o przedstawioną przez Uspieńskiego świadomość drugiego wymiaru w odniesieniu do tego, co Kasjopeanie nazywali "drugą gęstością."\nQ: (L) Czytaliśmy wcześniej w Tertium Organum Uspieńskiego o postrzeganiu, czy był to poprawny opis stanu naszego postrzegania i stanu postrzegania drugiej gęstości?\nPozwólcie mi ponownie zasygnaalizować, że wygląda na to, iż matematyczne objaśnienie wymiarów jest bliższe temu, co Kasjopeanie opisują jako gęstości, podczas gdy "alternatywne rzeczywistości" są bardziej zbieżne z "potocznym" rozumieniem wymiarów. Wielu guru New Age z pewnością wykazuje w kwestii tych zagadnień brak zrozumienia i błedne ich pojmowanie. To smutne, że używają oni słów zupełnie nie rozumiejąc ich ściśle matematycznego sensu ani głebszych znaczeń, a wielu ludzi karmionych jest stekiem bzdur przy użyciu "sałatek słownych". Jednocześnie spora część posiada zrozumienie, ale nie mają oni odpowiedniego słownictwa, aby to wyrazić, i w ten sposób konflikt pomiędzy natchnionym postrzeganiem i nauką jest bez końca napędzany. Ale o tym przy innej okazji.\nMuszę przyznać, że w okresie głebokich zmian w moim własnym życiu i później, byłam naprawdę wściekła na Kasjopean. Mam tu na myśli, co następuje: oto podawali się oni za istoty świetlne szóstej gęstości, które gawędziły z nami od pewnego czasu, które – jak można by sądzić - mogłyby doradzić mi w taki sposób, żeby zapobiec bólowi i cierpieniu lub zgubnym i przerażającym wydarzeniom, a wszystko czego doświadczyłam od chwili, kiedy zaczęłam wprowadzać ich sugestie w życie, było nieustannym atakiem na moją psychikę, moją osobę, a nawet na moją rodzinę. Żaliłam się im pewnej nocy:\nQ: (L) Napisałam do WIELU ludzi... kiedy znajdę to, czego szukam?\nA: Nie mówiliśmy ci, nie radziliśmy ci na temat sieci??!??\nQ: (L) Oczywiście...\nA: I co zrobiłaś?\nQ: (L) Cóż, weszłam do internetu tak szybko, jak tylko mogłam..\nA: I co się stało?\nQ: (L) Jaszczurki próbowały mnie zabić! [śmiech]\nA: Jaszczurze Siły, tzn. STS, atakowały cię od dnia narodzin . My doradzaliśmy ci tylko przez 1.5 roku, według waszej miary czasu.\nQ: (L) Sytuacja jest następująca: tracę siły pracując przeciwko temu ciągłemu uciskowi i przeciwnościom. Możecie mi powiedzieć, czy kiedykolwiek będę miała jakiś spokój umysłu, tak żebym mogła dalej funkcjonować?\nA: Nie zrobiliśmy tego?\nI robili... na wiele subtelnych sposobów. Jedynym problemem było to, że ich wskazówki nigdy nie były dostatecznie konkretne. Było to jak powiedzenie, że w labiryncie jest skarb, który miałam znaleźć, i wpuszczano mnie tam z zawiązanymi oczami. Pewnie, Kasjopeanie stali tam z boku jakby szepcząc "cieplej! Ups! Zimno... zimniej... MRÓZ...! Okay, tak... cieplej... cieplej... gorąco, gorąco!" Ale było to zwariowane życie. Nie zdawałam sobie wówczas sprawy, że uczyli mnie postrzegać w sposób i na poziomie rzadko dostępnym nawet dla tych, którzy spędzają całe życie w królestwie metafizyki i zagadnień paranormalnych. Byłam po prostu sfrustrowana i wsciekła jak dziecko mające problemy z matematyką, nie zdając sobie sprawy, jak cenne staną się praktyczne lekcje.\nBył to jednak proces, który zdawał się ciągnąć w nieskończoność. Kilka miesięcy przeleciało bez żadnych sesji, ponieważ byłam chora lub miałam depresję, lub po prostu byłam zbyt zmęczona, by podjąć wysiłek. Kiedy w końcu pewnego razu zrobiliśmy sesje, znowu się żaliłam:\nQ: (L) Kilka osób zasugerowało mi, że wszystkie te okropności wydarzyły się w moim życiu, od kiedy zaczęliśmy ten projekt z czanelingiem. Moje życie to jeden wielki chaos!\nA: "Okropność jest subiektywna".\nQ: (L) Powiedziałabym, że fizyczne rzeczy, które mi się przydarzyły, rozpad mojego małżeństwa, to, co przytrafiły się moim dzieciom, są cholernie okropne, subiektywnie czy też nie!\nA: Zanim zaczęły manifestować się te zmiany, tkwiłaś w "śmiertelnej iluzji" głębiej niż teraz. Wynurzanie się jest z natury niewygodne. Ale wzmocniło cię i jeszcze wzmocni, obiecujemy!!!!!!!!\nQ: (L) Teraz mam bardzo męczący czas. Mam trudności z poradzeniem sobie.\nA: I były, i będą takie okresy, ale to nie oznacza, że nagroda będzie błaha. Jesteś na ścieżce przeznaczenia i nie ma już odwrotu.\nPrzy moim nastroju zabrzmiało to tak, że miałam złe przeczucia! Brakowało mi entuzjazmu do czegokolwiek i fizycznie przechodziłam kryzys, z jednej choroby wpadałam w następną. Jednak podczas choroby czy w stanie zmęcznia i depresji zaczęłam tępo kartkować tę książkę o naukach Muhyi al-Din Muhammad ibn 'Ali ibn al-'Arabi, która przez kilka lat czekała na półce. Kiedy zaczęłam czytać wyrywki, uderzyło mnie podobieństwo tych nauk do tego, co mówili Kasjopeanie. Byłam również podekscytowana znajdując, że to, na co cierpiałam, nie było niczym nadzwyczajnym dla kogoś, kto był “przygotowywany" na pewnego rodzaju "odsłonięcie." To dodało mi odwagi, by zdecydować się na następną sesję, przy okazji której miała miejsce nastepująca wymiana:\nQ: (L) Jak wiecie, studiuję od jakiegoś czasu nauki sufich i w tych “objawnieniach" sufich odkrywam tak wiele podobieństw do tego, co odbieraliśmy poprzez to źródło, że jestem naprawdę co najmniej nieźle zdumiona. Zatem mam takie pytanie: czy to, co tutaj robimy, można by uważać za coś trwającego, narastającego, "odsłaniającego", jak oni to nazywają?\nQ: (L) Teraz, z tego co czytam wynika, że w procesie odsłaniania, w określonych punktach, kiedy podstawa wiedzy została już wystarczająco rozwinięta, zaczynają pojawiać się wewnętrzne odsłonięcia. Czy stanowi to część obecnego procesu?\nQ: (L) Z mojego doświadczenia zebranego przez ostatnich kilka lat wynika, że zawsze kiedy nie ma istotnego wzrostu wiedzy, który zdaje się przychodzić cyklicznie, zanim będę w stanie cokolwiek przyswoić, przechodzę depresję i jest to jak wewnętrzna transformacja z jednego poziomu na inny. Czy jest coś, co możemy zrobić, a jeśli tak, to czy jest wskazane, żeby zintesyfikować lub ułatwić ten proces w jakiś sposób?\nA: To naturalny proces i niech takim pozostanie.\nQ: (L) Jedną z rzeczy, o której pisze Al-Arabi są ontologiczne poziomy istnienia. Koncentryczne okręgi, że tak powiem, stanów istnienia. A każdy stan określa związki z punktu widzenia wiedzy i świadomości. Z każdym wyższym poziomem jesteś bliżej bezpośredniego jądra egzystencji, a na zewnętrznych krawędziach jesteś w bliższym związku z materią. To całkiem dobrze objaśnia siedem gęstości, które nam opisaliście, i on również mówi, że jest ich siedem. Mówi również o "promieniu na zewnątrz" i o "poruszaniu się do środka" w kierunku wiedzy. Pomyślałam, że pewne istoty, takie jak STS z czwartej gęstości, i inne istoty STS trzeciej gęstości, myślące, że tworzą sytuację, w której nabiorą dodatkowej mocy, mogą, de facto, być częścią "promieniowania na zewnątrz" lub rozpraszaniem w materię. Czy to poprawne postrzeganie?\nQ: (L) Al-Arabi mówi, i to zgadza się z tym co powiedzieliście, że możesz pozostać w iluzji, w której tkwisz, możesz też pójść w dół albo w górę. Czy jest to, częściowo, obojętnie, który kierunek wybierzesz, funkcją twojej pozycji w cyklu?\nA: To jest bardziej złożone.\nQ: (L) Cóż, jestem tego pewna. Al-Arabi przedstawia bardzo złożoną analizę i prawdopodobnie też nie wiedział wszystkiego... Tym niemniej, odpowiada to prawie słowo w słowo temu, co zostało nam przekazane bezpośrednio przez to źródło.\nA: Teraz uczcie się, czytajcie, poszukujcie wszystkiego, co się da, o niestabilnych falach grawitacji.\nQ: (L) Okay. Niestabilne fale grawitacji. Zobaczę, co się uda znaleźć. Coś więcej na ten temat?\nA: Również rozmyślaj!\nQ: (L) Tak. Cóż, mówili nam, żeby rozmyślać. Rozmyślałeś, Frank? (F) Ostatnio nie.\nA: Mamy na myśli ciebie, Laura, byś rozmyślała na temat niestabilnych fal grawitacji jako część poszukiwań. Niestabilne fale grawitacji otworzą nieznane jak dotąd tajemnice fizyki kwantowej, by obraz stał się krystalicznie przejrzysty.\nQ: (L) Grawitacja wydaje się być właściwością materii. Czy to jest poprawne?\nA: I.... antymaterii!\nQ: (L) Czy grawitacja będąca właściwością antymaterii to "antygrawitacja?" Czy jest to po prostu grawitacja po drugiej stronie, że tak powiem?\nA: Spoiwo. Grawitacja spaja wszystko, co fizyczne, ze wszystkim, co eteryczne, poprzez niestabilne fale grawitacji!!!\nQ: (L) Czy antymateria jest tym, do czego odnosimy się jako do bytu "eterycznego"?\nA: Ścieżka do. Wejście do.\nQ: (L) Czy niestabilne fale grawitacji emanują z siódmej gęstości?\nA: Na wskroś. Nie ma punktu emanacji.\nQ: (L) Więc są właściwością lub atrybutem istnienia materii i spoiwem materii z eterycznym procesem tworzenia się pojęć?\nA: Coś w tym rodzaju, ale one są również właściwością antymaterii!\nQ: (L) Więc poprzez niestabilne fale grawitacji możesz wejść do innych gęstości?\nQ: (L) Czy można generować je mechanicznie?\nA: Generowanie jest w rzeczywistości zbieraniem i rozpraszaniem.\nQ: (L) Okay, jakie urządzenie zbierałoby i rozpraszało fale grawitacji? Czy to właśnie robią spirale?\nA: Idziesz we właściwym kierunku. Kiedy pisałaś "Noah", gdzie ustawiłaś grawitację?\nQ: (L) Myślałam, że grawitacja była wskaźnikiem zużycia elektryczności; że grawitacja była produktem ubocznym ciągłego przepływu energii elektrycznej...\nA: Grawitacja nie jest żadnym produktem ubocznym! Jest to główny składnik wszelkiego istnienia!\nQ: (L) Szacowałam na podstawie przepływu i konsumpcji elektryczności... i myślałam, że elektryczność była dowodem pewnego rodzaju świadomości i że grawitacja była dowodem tego, że planeta ją posiada, ma życie...\nA: Powiedzieliśmy wam już wcześniej, że planety i gwiazdy są oknami. A dokąd prowadzi grawitacja?\nQ: (L) Cóż, dokąd zmierza grawitacja? Słońce jest oknem. Nawet nasza planeta musi byc oknem!\nA: Również ją masz!! Grawitacja jest wszystkim, co jest.\nQ: (L) Czy światło jest emanacją grawitacji?\nQ: (L) Czym jest swiatło?\nA: Grawitacją. Grawitacja jest "Bogiem".\nQ: (L) Ale myślałam, że Bóg jest światłem?\nA: Jeżeli grawitacja jest wszystkim, cóż nią nie jest? Światło jest wyrażeniem energii generowanej przez grawitację. Proszę, wymieńcie coś co nie jest grawitacją.\nQ: (L) Cóż, jeżeli grawitacja jest wszystkim, nie ma niczego, co nie byłoby grawitacją;, więc, dobrze! Czym jest absolutna nicość?\nA: Zaledwie myślą.\nQ: (L) Więc nie ma takiej rzeczy jak nieistnienie?\nA: Tak, jest.\nQ: (L) Czy myśli wytwarzają grawitację?\nQ: (L) Czy dźwięk wytwarza grawitację?\nQ: (L) Czy dźwięk może manipulować grawitacją?\nQ: (L) Czy można to zrobić ludzkim głosem?\nQ: (L) Czy można to zrobić poprzez tony czy na siłę poprzez myśli?\nA: Jedno i drugie. Grawitacja jest manipulowana przez dźwięk, kiedy myśl manipulowana przez grawitację zdecyduje, by wytworzyć dźwięk, który manipuluje grawitacją.\nQ: (L) A teraz czy koleś, który zbudował Coral Castle, obracał się w swoim fotelu lotniczym w czasie kiedy manipulował poprzez swe myślenie?\nA: Nie. On obracał się, kiedy grawitacja wybierała, by obracał się w celu manipulowania grawitacją.\nQ: (L) Czy grawitacja posiada świadomość?\nQ: (L) Czy jest kiedykolwiek możliwe, by jednostka dokonała wyboru, czy to właśnie grwawitacja, która JEST nim, wybiera?\nA: Grawitacja, która była w nim, była całą grawitacją istnienia.\nQ: (L) Cóż, tak myślałam, że sufi byli trudni! (F) No cóż, to prawdopodobnie w wyniku twoich badań otworzyły się te drzwi. (L) O rety! Co ja zrobiłam! Wszystko w porządku. Pogubiłam się.\nQ: (L) Zatem po prostu ujmijmy to w ten sposób: wszystko mi się miesza i czuje się przeładowana.\nA: Zdezorientowanie jest zabawne!\nQ: (L) Cóż, podejrzewam, że jeżeli cokolwiek z tego ma mieć dla nas jakieś szcególne znaczenie, to na pewno poznamy szczegóły idąc dalej.\nA: Ile razy musimy wam mówić?!?! Całkowita, totalna suma całej egzystencji istnieje w was i vice versa.\nQ: (L) Zatem jakie jest wytłumaczenie "wielości", którą postrzegamy?\nA: Postrzeganie trzeciej gęstości.\nQ: (L) Więc cały wszechświat jest wewnątrz mnie... okay, to jest... rozumiem. Dziwne to, ale rozumiem. Problemem jest dostęp, zrywanie zasłon.\nA: I to jest ta zabawna część.\nQ: (L) Więc koleś, który zbudował Coral Castle, był w stanie wejść w to. Na stałe czy tylko przejściowo?\nQ: (L) Zgodnie z tym, co zrozumiałam, przy prędkości światła nie ma masy, czasu ani grawitacji. Jak to możliwe?\nA: Nie ma masy, czasu, ale jest grawitacja.\nQ: (L) Foton ma grawitację?\nA: Grawitacja przekracza prędkość światła.\nQ: (L) Fale grawitacji są szybsze niż światło?\nQ: (L) Co może sprawić, by fala grawitacji była niestabilna?\nA: Używanie jej.\nQ: (L) Czuję jakbym pominęła tutaj naprawdę bardzo ważną kwestię...\nA: Tak, ale możesz odnaleźć ją tylko w swoim własnym tempie. I na tej uwadze kończymy, dobranoc.\nPrzy okazji, wszyscy z was, którzy czasem myśleli, że jestem trochę powolna w pojmowaniu, teraz z pewnością są o tym przekonani! To prawda, że czytałam i prowadziłam przez wiele lat badania, żeby odkryć tajemnice naszej egzystencji w tym świecie, i w pewnym okresie myślałam, że miałam całkiem niezłe pojęcie o tym wszystkim - jak na laika. Teraz to wszystko wyleciało po prostu przez okno i byłam z powrotem w pierwszej klasie, czy tak się przynajmniej wydawało. A w tej szkole byłam najwidoczniej NIEnajbystrzejszym uczniem!\nW tej ostaniej sesji jest wiele kwestii, które mnie poruszają (z perspektywy czasu, rzecz jasna!) jako warte zachowania w umyśle podczas dalszego rozwiązywania tej łamigłówki, jak wydostać się z Oz i wrócić do Kansas, a oto one:\nNiestabilne fale grawitacji otworzą nieznane jak dotąd tajemnice fizyki kwantowej, by obraz stał się krystalicznie przejrzysty.\nGrawitacja wydaje się być właściwością materii i antymaterii! Antymateria jest ścieżką lub wejściem do "eterycznego" bytu? Grawitacja spaja wszystko, co fizyczne, ze wszystkim, co eteryczne, poprzez niestabilne fale grawitacji!!!\nZatem poprzez niestabilne fale grawitacji możesz wejść nie tylko w inne gestości, ale we wszystko.\nMechaniczna "generacja" fal grawitacji jest w rzeczywistości zbieraniem i rozpraszaniem.\nSpirale są drogą mechanicznego sposobu zbierania i rozpraszania fal grawitacji\nGrawitacja jest głównym składnikiem wszelkiego istnienia! Również ją posiadasz!!\nMyśli wytwarzają grawitację. A także wiedza i świadomość. Pamiętając przy tym, rzecz jasna, że wiedza i świadomość są "kluczami" do utworzenia kanału, i myślimy, że "kanał" jest Prostopadłą Rzeczywistością lub czymś podobnym do Nacięcia Riemanna lub tunelu przestrzennego.\nNie wiem, czy Ty, Czytelniku, myślisz to, co ja myślę o tym wszystkim, ale zachowaj powyższe w pamięci, jako że będziemy próbowali odkryć naturę Fali i najlepiej ak się da, przygotować się na współoddziaływanie z nią.\nFala: Część VI


Muzeum Okręgowe w Nowym Sączu zaprasza do Domu Gotyckiego – ul. Lwowska 3 – na uroczyste otwarcie wystawy pokonkursowej oraz wręczenie nagród i wyróżnień laureatom Międzynarodowego Konkursu Plastycznego dla Dzieci i Młodzieży “MOJA PRZYGODA W MUZEUM” edycja regionalna 2016/2017. Wernisaż odbędzie się w najbliższy piątek 19 maja o godzinie 12.00.\nWystawa będzie prezentowana do 25 czerwca 2017 r.\nMuzeum Okręgowe w Nowym Sączu, Dom Gotycki, ul. Lwowska 3, Nowy Sącz, www.muzeum.sacz.pl\n19 maja – 25 czerwca 2017\nTags: 19 maja, Dom Gotycki w Nowym Saczu, Konkurs Moja Przygoda w Muzeum, Muzeum Okręgowe w Nowym Sączu, na weekend, Nowy Sącz, Polecane przez CIT, wernisaż, wystawa pokonkursowa\n« 27 – 28 maja 2017 r.\n[Rożnów]: Rożnowska Majówka »


PKN Orlen rozwija odnawialne źródła energii\nPKN Orlen powiększył swój portfel odnawialnych źródeł energii. Zakupił od dwóch zagranicznych funduszy inwestycyjnych: Stage Capital i Mashav Energia farmę wiatrową Kanin o mocy 20 MW, w województwie Zachodniopomorskim. Akwizycja wpisuje się w strategię ORLEN2030, zakładającą intensywny rozwój zeroemisyjnej energetyki, zarówno w ramach budowy własnych mocy, jak i przejęć działających już aktywów.\nFarma wiatrowa Kanin działa w systemie wsparcia zielonych certyfikatów i na podstawie zawartych umów posiada gwarancję odbioru wyprodukowanej energii elektrycznej do 2027 roku. Dotychczas farma była w stanie wyprodukować do 50 GWh energii rocznie. Położona w okolicach Darłowa farma wiatrowa składa się z ośmiu turbin o mocy 2,5 MW każda i zlokalizowana jest w obszarze działalności Energa Operator.\nGrupa Orlen to aktualnie aktywa energetyczne o łącznej mocy 3,2 GW, w tym 552 MW w źródłach zeroemisyjnych. Obejmują one m.in. 55 elektrowni produkujących energię z odnawialnych źródeł, w tym przede wszystkim elektrownie wodne, farmy fotowoltaiczne i lądowe farmy wiatrowe. Segment energetyki wiatrowej tworzy siedem farm, których łączna moc zainstalowana wynosi 262 MW. Ponadto Grupa Orlen posiada dwa nowoczesne bloki parowo-gazowe w Płocku i Włocławku oraz EC Płock – największą elektrociepłownię przemysłową w Polsce. Koncern dysponuje również rozbudowaną siecią linii przesyłowych o łączonej długości ok. 200 tysięcy kilometrów, która zapewnia stałe dostawy energii dla ok. 3 milionów odbiorców.\nW perspektywie najbliższej dekady Grupa Orlen na inwestycje w nisko- i zeroemisyjne źródła energii przeznaczy łącznie 47 mld zł. Koncern będzie inwestował przede wszystkim w morską i lądową energetykę wiatrową oraz fotowoltaikę. Do 2030 roku Grupa Orlen będzie posiadać portfel odnawialnych źródeł energii o łącznej mocy 2,5 GW.


Rotmistrz Edmund Nieszkowski - Wiadomości lokalneWiadomości lokalne\n← 19 883 nowe przypadki zakażenia koronawirusem\nInnowacja i edukacja między Prosną a Niesobem →\nEdmund Nieszkowski, syn Adolfa i Heleny z Rappardów urodził się w styczniu 1899 r., a zmarł w Dzietrzkowicach w lipcu 1975 r. Żoną jego była Anna z Rozwadowskich, bliska krewna generała Tadeusza Rozwadowskiego (1866-1928), szefa Sztabu Generalnego WP w czasie wojny polsko-radzieckiej w 1920 r. i zwycięskiej bitwy, zwanej „Cudem nad Wisłą”.\nW młodości E.Nieszkowski uczęszczał do gimnazjum o kalwińskiej tradycji w Lesznie i do szkoły w Wieluniu.\nW Wojsku Polskim służył jako oficer zawodowy. W 1920 r., w stopniu podporucznika 16. pułku ułanów, uczestniczył w wojnie polsko-radzieckiej, w czasie której został odznaczony orderem Virtuti Militari V klasy. Był kawalerzystą – sportowcem. W zawodach konnych o mistrzostwo armii w Poznaniu w roku 1929, na klaczy „Pociecha”, porucznik Nieszkowski z 16 Pułku Ułanów Wielkopolskich zajął 3. miejsce w klasyfikacji generalnej.\nRok później, w zawodach w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, na tej samej klaczy zdobył I nagrodę w konkursie hipicznym im. prezydenta J.Mościckiego. 1)\nW roku 1938 służył w Polskiej Brygadzie Kawalerii w Stanisławowie. Brygada ta i Wielkopolska Brygada Kawalerii we wrześniu 1939 r. wchodziły w skład grupy kawalerii gen. R.Abrahama (przeprawa przez Bzurę w Witkowicach pod Sochaczewem) która miała zabezpieczać przemarsz Armii „Pomorze” i Armii „Poznań” podczas Bitwy pod Bzurą, w kierunku Puszczy Kampinowskiej. Niestety, tylko resztki zdołały przebić się do Warszawy i Modlina. 2)\nPodczas kampanii wrześniowej w 1939 r. był dowódcą szwadronu 8. Pułku Strzelców Konnych, który przed wybuchem wojny stacjonował we Włocławku. Pułk ten wchodził w skład Armii „Pomorze”, walczącej m.in. nad Bzurą.\nPo wojnie oświadczył: „Około 14.09.1939 r. jako dowódca szwadronu zapasowego 8. Pułku strzelców Konnych przybyłem z nadwyżkami ludzi i koni z Włocławka do Cytadeli Warszawskiej (nadwyżki w ilości ponad 300 ludzi i około 250 koni pozostały po wykonaniu zadań mobilizacyjnych szwadronu zapasowego 8. P.S.K.)”. Oznaczało to, że udało mu się przedrzeć ku Warszawie, zanim Bochów i Sochaczew podeszła od wschodu (Błonie) niemiecka 4. Dpanc. I pułk SS. 14 września rozgorzały właśnie zacięte walki o Bochów. Na temat Sochaczewa nadmienił: „Razem z oddziałem przybyła do Cytadeli kolumna amunicyjna piechoty (około 30 wozów), która dołączyła na szosie przed Sochaczewem. Kolumna amunicyjna została przeze mnie zdana d-cy załogi Cytadeli”.\nO przebijaniu się ku Warszawie 8. pułku i innych pułków, u A.Zawilskiego 3) można przeczytać i dowiedzieć się nieco więcej: „Pomorska Brygada Kawalerii płk. Adama Zakrzewskiego z Armii „Pomorze” (2. pułk szwoleżerów rokitniańskich, 16. bydgoski, 18. grudziądzki pułk ułanów, 8 psk z Chełmna, 11 dak z Bydgoszczy, 1 i 2 baon strzelców). W czasie przebijania z kotła świeckiego brygada poniosła ogromne straty, lecz w składzie dwóch pułków (2 pszwol. I 8 psk) z artylerią weszło do grupy kawalerii gen. St. Grzmota-Skotnickiego, wyruszającej do ofensywy Armii „Poznań” znad Neru. Oba jej pułki praz dwie baterie bohatersko walczyły pod Ozorkowem 12 września. Szczątki brygady, pozostając w osłonie Armii „Poznań” od zachodu, dotarły do Warszawy i weszły w skład zbiorowej Brygady Kawalerii Wielkopolsko-Pomorsko-Podolskiej. Gen. Grzmot-Skotnicki, pokojowy dowódca brygady, zginął 18 września w Tułowicach nad Bzurą”.\nW Warszawie – jak rtm. Nieszkowski pisze – „Ja zostałem wyznaczony na dowódcę Punktu Zbornego Kawalerii (ośrodek zapasowy kawalerii) z ustaleniem m.p. w koszarach 1 pułku szwoleżerów (m.p. – to miejsce postoju). Przez wymieniony punkt zborny przewinęły się między innymi następujące pułki: 9. ułanów, 14. ułanów oraz rozbitki wielu pułków kawalerii”.\nOd siebie dodam za niżej wymienionymi autorami: „Dnia 15 września pułki ułanów: 9, 14. i 6. oraz pułki kawalerii walczyły w Puszczy Kampinowskiej w rejonach Bielany-Grabina, Cisowa-Zamość-Górki, Polesie. W obronie Warszawy, pułki ułanów 9. i 14. walczyły w składzie Zbiorowej Brygady Kawalerii gen. R.Abrahama. Szwadron 9. pułku bronił fortu Dąbrowskiego. 4)\nOkoło 16 września 1939 r. na rozkaz gen. Czumy – oświadcza rotmistrz Nieszkowski – „został sformowany zbiorczy oddział kawalerii pod dowództwem mjr. Juniewicza z 12. pułku ułanów. W skład oddziału weszły: jeden szwadron (zbiorczy) 12. pułku ułanów, dwa szwadrony sformowane z nadwyżek 8. Pułku Strzelców Konnych. 2 szwadrony 8. P.S.K. (dywizjon) posiadały obsadę oficerów rezerwy; całością dywizjonu dowodził por. sł. st. Henryk Brzeziński”.\nW drugim oświadczeniu 5) z tego samego dnia (27.07.1971 r.) napisał, że w końcu sierpnia 1939 r we Włocławku zameldował się u niego wspomniany por. H.Brzeziński, który od tamtej pory współpracował z rotmistrzem na miejscu, a później pomagał w „przemarszu Włocławek-Warszawa”. W Warszawie 2-szwadronowy dywizjon 8. P.S.K pod dowództwem por. H.Brzezińskiego został włączony do oddziału zbiorczego kawalerii majora Juniewicza. W godzinach popołudniowych 17 września oddział ten wyszedł do Puszczy Kampinowskiej z zadaniem osłony składów amunicyjnych w Palmirach.\nRzeczywiście, znajduje to potwierdzenie w A.Zawilskiego, który napisał: tego dnia do Palmir przybył utworzony w Warszawie pułk jazdy pod dowództwem majora Józefa Juniewicza, zastępcy dowódcy 12. pułku ułanów. Pułk ten składał się początkowo z macierzystego szwadronu 12. pułku ułanów oraz 8. P.S.K pod dowództwem por. Henryka Brzezińskiego (dowódcy dyonu marszowego 8. P.S.K.), a w miarę narastania zadań pułku, dołączyły dalsze oddziały: 21. pułk, 6. P.S.K, kawaleria dywizyjna 5 DP, 20 DP i inne.\nTuż po wygaśnięciu walk w Łomiankach Górnych, gdy do ataku w szyku pieszym wyszło natarcie kawalerii (22 września 1939 r.), major Józef Juniewicz, dowódca pułku jazdy „Palmiry” zginął.\nPo kapitulacji Warszawy i Modlina, rotmistrz Nieszkowski niewolę niemiecką spędził w oflagu. Po wojnie, przez jakiś czas pracował w Państwowym Urzędzie Repatriacyjnym na Ziemiach Zachodnich, a później osiadł w Dzietrzkowicach w pałacu rodzinnym swoich przodków. Zmarł w roku 1975. Został pochowany w kwaterze rodzinnej na cmentarzu w Łubniach, gdzie spoczywają Rappardowie i Nieszkowscy.\n1. A.Żyłkowski: Złota księga 16/2 Pułku Ułanów Wielkopolskich. Cz. V. Wikipedia 2012\n2. R.Wójcik: Krew, kurz, pamięć. Opowieść o Bitwie nad Bzurą. Warszawa 2005, s. 225-231\n3. A.Zawilski: Bitwy polskiego września. Łódź 1989, s. 614, 618, 811, 813.\n4. W.L. Ząbek: Wrzesień 1939. Mazowsze w wojnie obronnej Polski, s. 104, 160.\n5. Użyte w oświadczeniach rotmistrza skróty oznaczają: P.S.K lub psk – pułk strzelców konnych; puł – puła ułanów; p.szwol – pułk szwoleżerów; dak – dywizjon artylerii konnej.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Dzietrzkowice, Historia. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Piegus - blog kulinarny: Orzeźwiająca lemoniada\nLemoniada - składniki podstawowe:\n2 łyżkami cukru trzcinowego\new. listki świeżej mięty do dekoracji\nCytryny dokładnie umyć i pokroić w plastry, a następnie przekroić je na pół. Włożyć na dno dzbanka posypać 2 płaskimi łyżkami cukru trzcinowego i kilkoma listkami świeżej mięty ( ale niekoniecznie, ja tym razem nie miałam). Wycisnąć sok specjalnym tłuczkiem do mojito. Dolać wodę i kostki lodu, wymieszać i ... gasić pragnienie :-)\nDusia 9 maja 2012 10:30\no tak nie ma to jak lemoniada


S-4 Fresnel | LTT\nNaświetlacz w stylu reflektora Fresnel.\nFunkcje korekcji plus/minus green\nRegulacja temperatury barwowej od 2000K do 10000K\nDodatkowy filtr do odcienia "Congo Blue"\nNiemigająca ciągła regulacja jasności 0-100%\nPanel sterowania ręcznego z 4 pokrętłami\nNiska waga 9,8 kg\nSterowanie DMX przewodowe, oraz DMX bezprzewodowe typu CRMX firmy LumenRadio\nZaawansowane sterowanie barwą\nS-4 Fresnel umożliwia poszerzony zakres kolorów i odwzorowania barw oświetlanych obiektów i osób, dzięki użyciu źródła LED z barwami składowymi RGBAL. Barwy składowe Amber i Lime dodatkowo poszerzają zakres barw oraz odwzorowanie kolorów. Dodatkowo urządzenie ma filtr dichroiczny, który umożliwia uzyskanie odcienia "Congo Blue". Wspólnie, źródła RGBAL umożliwiają również biel wysokiej jakości ze współczynnikiem CRI>90. Odcień, nasycenie i jasność są w pełni regulowane, wraz z temperaturą barwową w zakresie 2000K do 10000K, oraz korekcją plus/minus green. Umożliwia to idealne dopasowanie światła do warunków i innego oświetlenia na scenie/studiu.\nS-4 Fresnel posiada cztery pokrętła w panelu sterowania, które w różnych trybach pracy dają dostęp do różnych parametrów i regulacji naświetlacza. Dostępne jest też sterowanie DMX/RDM, zarówno przewodowe, jak i bezprzewodowe dzięki wbudowanemu odbiornikowi typu CRMX.\nWysoka trwałość źródła LED eliminuje wymianę lamp. Szczelność IP65 zapobiega wnikaniu pyłu, wilgoci, itp. Dzięki temu, użytkownik nie ma potrzeby otwierania urządzenia celem czyszczenia wnętrza. Utrzymanie wnętrza w czystości przedłuża również żywotność podzespołów. Czyszczenie można ograniczyć do łatwego mycia urządzenia z zewnątrz.\nŹródło LED to brak toksycznych odpadów ze zużytych lamp. Elektroniczna regulacja jasności i kolorów oznacza zużycie tylko tyle energii, ile było konieczne. S-4 Fresnel może bezpiecznie oświetlać już od 30 centymetrów.\nKolory: Mieszanie RGB + CTC\nKorekcja koloru: Plus/minus green 0-100%\nZoom: 9°-76° zmotoryzowany\nKonstrukcja: Aluminium, stal, plastik PC/ASA, guma\nWymiary (D x S x W): 210 x 210 x 543 mm (głowica pionowo)


Podkolanówki dziecięce Renia Sprytna Lisica | Mama's Feet | SHOWROOM\n/ Podkolanówki dziecięce Renia Sprytna Lisica\nPoznaj Twórców Mama's Feet\nPodkolanówki dziecięce Renia Sprytna Lisica\nZabawne podkolanówki ze wzorem w kształcie lisa urozmaicone kreseczkami, których wysokojakościowy materiał wykonania zapewni wygodę noszenia i odpowiednią ochronę przed zimnem. Delikatne szwy nie będą drażniły stóp malucha, dzięki czemu będzie czuł się w nich niezwykle komfortowo.\nKrój typu podkolanówki\nKod produktu: 112489\nMama's Feet Więcej produktów\nMasz 14 dni od momentu otrzymania zamówienia, aby zwrócić lub wymienić towar. Wymiana produktu będzie możliwa tylko jeżeli Mama's Feet posiada wybrany produkt w magazynie.\nZwrot lub wymiana zostanie zrealizowana niezwłocznie po dostarczeniu przesyłki do Mama's Feet respektując deklarowany czas realizacji zamówienia.\nWszystkie zamówienia złożone w SHOWROOM wysyłane są bezpośrednio od projektantów. W ten sposób maksymalnie ograniczamy Twój czas oczekiwania na przesyłkę. Mama's Feet zobowiązuje się wysłać ten produkt w ciągu 3 dni roboczych od momentu złożenia zamówienia.\nMama's Feet to marka powstała z miłości do dziecięcych stópek, która zajmuje się produkcją skarpetek i rajstop dla najmłodszych. Wszystkie produkty wykonywane są z najwyższej jakości materiałów gwarantujących wytrzymałość i komfort ze szczególną dbałością o delikatne szwy na palcach i pod kolanami, by nie uciskały i nie drażniły delikatnej skóry maluszków. Bajkowe wzory skarpetek i podkolanówek Mama's Feet sprawią, że ubieranie stanie się zabawą, a twoje dziecko nie będzie więcej narzekało...\nDługość stopy 10.5 12.5 15\nDługość 26 30 34


Która winda dla osób niepełnosprawnych pozwoli Ci bezpiecznie pokonać schody? - SprawaFaceta.pl\nPoruszasz się na wózku inwalidzkim i każde wyjście z domu jest dla Ciebie wyzwaniem? A może szukasz windy dla niepełnosprawnych, z której będziesz mógł korzystać bez pomocy opiekuna? Poznaj kluczowe różnice pomiędzy najpopularniejszymi urządzeniami do likwidacji barier i wybierz windę idealną dla siebie!\nCzym różni się winda dla niepełnosprawnych od dźwigu osobowego?\nZanim jednak przejdziemy do omówienia specyfiki najpopularniejszych rodzajów urządzeń, wyjaśnijmy, co odróżnia dźwig osobowy od wind dla niepełnosprawnych. Najłatwiej to zrobić, posługując się 3 prostymi przykładami.\n1. W windzie dla niepełnosprawnych należy naciskać przycisk przez cały czas przejazdu.\nZgodnie z Dyrektywą Maszynową 2006/42/WE urządzenia przeznaczone do likwidacji barier zadziałają tylko wtedy, gdy zwolnisz przycisk startu dopiero po dotarciu do celu. Przycisk znajduje się na podłokietniku krzesełka schodowego lub na pilocie zdalnego sterowania. Możesz go więc z łatwością naciskać, siedząc wygodnie na siedzisku windy lub wózka inwalidzkiego ustawionego na platformie.\nPlatforma schodowa Ascendor może być montowana wewnątrz i na zewnątrz budynku.\n2. Tradycyjna winda porusza się szybciej od dźwigu dla niepełnosprawnych.\nJej prędkość wynosi zwykle min. 2 m/s, podczas gdy prędkość wind schodowych lub podnośników pionowych sięga 0,15 m/s, a czasami tylko 0,10 m/s.\n3. Windy dla niepełnosprawnych mają dodatkowe udogodnienia.\nFunkcja łagodnego startu i hamowania oraz automatycznie składany podest to tylko niektóre udogodnienia dostępne dla niepełnosprawnych użytkowników dźwigów. Większość opcji niespotykanych w tradycyjnych windach osobowych służy zwiększeniu bezpieczeństwa oraz wygody pasażerów.\nJakie są rodzaje wind przeznaczonych do likwidacji barier architektonicznych?\nUrządzenia przeznaczone dla osób starszych i niepełnosprawnych dzielimy na 2 rodzaje:\nwindy schodowe – montujemy je w ciągu biegu schodowego, dzięki czemu zajmują mniej miejsca w domu. Do wind schodowych zaliczamy krzesełka dla seniorów (Acorn, Otolift oraz Access BDD) i platformy schodowe (Ascendor, Extrema).\nKrzesełka schodowe mogą być montowane nawet na wąskich schodach w domu i w bloku.\npodnośniki pionowe – windy, które niwelują różnice między poziomami (schody, podesty oraz wysokie progi) i poruszają się tylko na linii góra-dół. Do wind pionowych zaliczamy modele: Kali A, Kali B, LiftBoy, Motala, Stiltz DUO i Stiltz TRIO.\nKrzesła schodowe i windy domowe Stiltz DUO to idealne rozwiązania dla osób starszych, którym pokonywanie schodów sprawia trudności lub ból. Z kolei platformy schodowe oraz windy pionowe tj. Kali B i Stiltz TRIO mogą bezpiecznie transportować między piętrami osoby na wózkach inwalidzkich.\nCo jest lepsze – winda schodowa czy podnośnik pionowy?\nNie istnieje jednoznaczna odpowiedź na to pytanie. Wybór urządzenia do likwidacji barier architektonicznych powinien uwzględniać wiele indywidualnych czynników, m.in.:\n– wiek i stan zdrowia użytkownika\nOsoby starsze chętnie korzystają z krzesełek schodowych, dzięki którym mogą samodzielnie pokonywać schody w komfortowej pozycji siedzącej. Z kolei osoby na wózkach inwalidzkich częściej wybierają platformy schodowe Ascendor lub Extrema oraz podnośniki Kali B.\nKażde urządzenie ma określone wymagania dotyczące montażu. Przykładem może być platforma schodowa, której założenie nie jest możliwe, jeśli przed schodami na dole jest zbyt mało wolnej przestrzeni.\nDzięki podnośnikowi pionowemu Kali B osoba niepełnosprawna może ominąć schody i wjechać wózkiem inwalidzkim bezpośrednio na balkon.\n– wysokość bariery architektonicznej\nW przeciwieństwie do wind schodowych podnośniki pionowe mają ograniczenia związane z maksymalną wysokością unoszenia. Nie sprawdzą się więc w przypadku bardzo wysokich przeszkód, np. schodów łączących 3 kondygnacje w bloku.\n– miejsce i sposób użytkowania\nWindy schodowe nie mogą działać w sposób ciągły, ponieważ ich akumulatory muszą doładowywać się już po kilku przejazdach. Nie będzie to stanowiło problemu dla użytkownika prywatnego, ale może utrudnić korzystanie z windy w niektórych obiektach użyteczności publicznej.\n– cena windy\nWindy pionowe i schodowe różnią się od siebie cenami. Skontaktuj się z nami, aby dowiedzieć się, które urządzenie pomoże Ci pokonać schody najmniejszym kosztem!\nPodnośnik Stiltz TRIO to najbardziej komfortowa winda dla osób niepełnosprawnych.\nZaoszczędź z dofinansowaniem PFRON 2021!\nOsoby niepełnosprawne mogą otrzymać dofinansowanie do budowy windy, które obniży koszty inwestycji nawet o 95%. Porozmawiaj z nami o tym, jak uzyskać dodatkowe środki na likwidację barier w Twoim domu. I odbierz bezpłatny kosztorys, który stanowi gotowy załącznik do wniosku o dotację z PCPR.


Relacja BRINKMANN DAY - część 1 - co nowego w domenie analogowej Produkty marki Brinkmann nie próbują udawać, że są na każdą kieszeń, natomiast klientom którzy się na nie zdecydują, oferują: bezawaryjność, długowieczność, co kilka lat upgrady sprzętowe... Gramofony Źródła\nRelacja Gryphon Kodo - tysiąc słów to za mało... HighEnd za 2 mln. Jest tutaj wszystko, a ponad to brzmienie było znakomicie zrównoważone. To system, którego można by słuchać godzinami, bez jakiegokolwiek zmęczenia. Tego nie da się opowiedzieć. Tego trzeba po prostu samemu doświadczyć. Kolumny Gramofony Źródła Odtwarzacze CD Stereo Subwoofery


Wrocławskie Muzeum Narodowe pokaże po konserwacji obraz Tintoretta "Narcyz"\nSensacyjna transakcja. Wrocław pokaże obraz Tintoretta "Narcyz" po konserwacji\n8 stycznia 2019 | 20:08\nTak 'Narcyz' Tintoretta prezentuje się w Muzeum Narodowym (MATERIAŁY MUZEUM NARODOWEGO WE WROCŁAWIU)\nWrocławskie Muzeum Narodowe pokaże po konserwacji obraz Tintoretta "Narcyz". Płótno zostało kupione rok temu, a transakcja była sensacją, bo to dopiero trzecie dzieło tego genialnego malarza w polskich zbiorach muzealnych\nDwa obrazy posiada Muzeum Narodowe w Warszawie. To „Portret weneckiego admirała” autorstwa samego Tintoretta i pochodzące z warsztatu mistrza płótno przedstawiające św. Augustyna uzdrawiającego kaleki. Jeszcze kilka lat temu Tintorettem chwaliło się Muzeum Narodowe w Poznaniu, ale „Bitwa pod Asolą” była tylko depozytem Barbary Piaseckiej-Johnson.\nPo śmierci milionerki w 2013 roku obraz został sprzedany na aukcji Christie's. Anonimowy nabywca zapłacił ponad milion funtów.\nGeniusz z Wenecji\nCeny aukcyjne za płótna tego artysty zaczynają się od kilkudziesięciu tysięcy funtów, to pierwsza liga włoskich malarzy. Jacopo Tintoretto (a właściwie Robusti lub Comin, bo Tintoretto – „farbiarczyk” jest przydomkiem pochodzącym od profesji ojca), rocznik 1518, przez całe życie związany był z Wenecją. Słynął z rysunkowej kreski, malował dynamicznie i ekspresyjnie, chętnie operował ostrym kontrastem światła i cienia, stosował ryzykowne skróty perspektywiczne. Spod jego pędzla wychodziły sceny religijne, alegoryczne i portrety. Pracował bardzo szybko (w przeciwieństwie do swego rywala i mentora, Tycjana), z brawurą, uzyskując efekt pewnej nonszalancji i pośpiechu, ale ta niedbałość jest pozorna i zamierzona.\nArcheolodzy znaleźli na Nowym Targu prawdziwe skarby. Tak wyglądał średniowieczny Wrocław\nDiabelski pomysł zmierzenia czegoś, czego ani nie można zobaczyć, ani dotknąć. Cóż to był za czas!\nWięcej na ten temat: Muzeum Narodowe Wrocław, sztuka, tintoretto\nokrutnik42 08.01.2019, 22:11\nnie jest do morawieckiego zbyt podobny\ntepasa 09.01.2019, 06:24\nWykapany wiceminister !


Warto zmiękczać wode? (Page 1) — Dom — Frankidogi.pl\nWarto zmiękczać wode?\nFrankidogi.pl → Dom → Warto zmiękczać wode?\n1 Topic by krimpatul 2016-02-23 21:58:08\nTopic: Warto zmiękczać wode?\nWitam. Mamy na prawde mocno zakamieniona wode . i to od wielu lat . dlatego zastanawiam sie juz dawno co z tym zrobic . zastnawiam sie czy zmiekczanie wody to jest odpowiedni wybor ? kto s to robi z was ? pozdrawiam\n2 Reply by Evangelion 2016-02-24 00:40:44\nRe: Warto zmiękczać wode?\nHmm chyba tak bo tu na tej stronie Wodawdomu pisza ze dzieki zmiekczaniu dluzsza zywotnosc maja pralki itd. wiec sadze ze taka metoda uzdatniania pitnej wody bedzie jak najbardziej na miejscu no bo wiadomo ze pralka sie wykancza glownie przez kamien.\n3 Reply by blacKMessiaH 2016-02-24 03:33:37\nHmm no właśnie a jakie konkretnie nakranowe filtry do wody pitnej polecacie ludziska? mechaniczny, sznurkowy? wiem że ilu ludzi tyle opini ale może dojdziemy do jakiegoś konsensusu. ja słyszałem że nadal taki zwykły mechaniczny to najlepsze rozwiazanie tylko że musi być najwyższej jakości i antykorozyjny. ale niebede sie tu wymadrzal bo specjalista nie jestem. no wlasnie moze jest tu jakis specjalista?\n4 Reply by terrance666 2016-02-24 05:30:57\nJa jestem ciekawy czy to trzeba zawsze robic badanie wody.. i czy oni zapewniaja to badanie wody czy trzeba za nie dodatkowo placic.. czy mozna na przyklat od razu sobie zamontowac filtrek i z glowy..\n5 Reply by parabellum 2016-02-24 06:44:57\nJa tam od razu MONTOWALEm filtr sie nie przejmowalem niczym. tam wode bede badal. wiadomo ze jest brudna\n6 Reply by buziaczek1983 2016-02-24 09:12:31\nmi sie smak wody poprawil bo usunieciu azotanow przez specjaliste. wczesniej to nawet w cherbacie było czuć takie coś jakby piach .. nasz syn mial podobno sinice przez to


Czerwiec | 2014 | Make It Tasty\nOrzeźwienie na letnie upały: Mojito!\n28 czerwca 2014 Milu\t1 komentarz\nPodstawowy i oryginalny (kubański) przepis to rum, mięta, limonka, kruszony lód, woda gazowana i cukier trzcinowy.\nW kartach drink barów można znaleźć przepisy oryginalne jak i nieco zmodyfikowane, gdzie poza wodą gazowaną jest Sprite lub 7up, by dodatkowo podkreślić cytrynowy smak.\nNiekiedy cukier brązowy jest zastępowany białym, a rum mieszany jest pół na pół z wódką.\nDzisiejszy przepis to moja ulubiona wersja mojito – woda gazowana i Sprite.\nA dla ciekawych świata polecam program pana Wojtka Cejrowskiego „Boso – Karaiby. Trzcina cukrowa”.\nDowiemy się miedzy innymi jaki sprzęt będzie potrzebny do domowej produkcji rumu oraz jak przygotować kolejny drink na bazie rumu – Cuba Libre.\n(dla 1 osoby, szklanka 250 ml)\n50 ml białego rumu,\ngarść pokruszonego lodu,\n10 listków mięty,\n1 łyżeczka brązowe cukru trzcinowego,\nLimonkę dzielimy na 4 części (plasterki lub półksiężyce), wrzucamy do szklanki i ucieramy z listkami mięty oraz cukrem (limonka musi puścić sok, a mięta oddać swój aromat). Dodajemy pokruszony lód, rum, Sprite do 3/4 wysokości szklanki, a resztę dopełniamy wodą gazowaną.\nWskazówki: 1. aby drink był dłużej zimny szklankę możemy wcześniej umieścić w lodówce (1h) lub zamrażarce (10 min.)\n2. szklankę możemy przyozdobić kawałkiem limonki.\n27 czerwca 2014 Milu\t2 komentarze\n2 papryki – żółta i czerwona pokrojone w grubszą kostkę,\n200 g cienkiej kiełbasy,\nprzyprawy wg smaku: sól, pieprz czarny, papryka słodka mielona\nPomidory przekładamy do garnka i gotujemy przez 2-3 minuty. W tym czasie podsmażamy kiełbasę pokrojoną w plasterki z cebulą, przekładamy do pomidorów. Następnie podsmażamy warzywa i również przekładamy do garnka.\nCałość gotujemy ok. 10 min. – warzywa muszą być miękkie, ale nie całkowicie rozgotowane. Doprawiamy solą, pieprzem i słodką papryką do smaku.\nLeczo podajemy z pieczywem i listkami bazylii.\nbazyliacukiniana kolacjęna obiadwarzywa\nNa śniadanie, Słodkie\n27 czerwca 2014 Milu\tDodaj komentarz\nSezon truskawkowy kończy się tak samo szybko, jak i zaczyna. I według mnie trwa zdecydowanie za krótko.\nAby wykorzystać jak najlepiej to, co w sezonie najlepiej smakuje, dziś proponuję przygotowanie drożdżówek z truskawkami i kruszonką. Bułeczki świetnie sprawdzą się w niedzielny poranek w towarzystwie kawy lub mleka, jako drugie śniadanie w pracy lub przekąska na letni piknik .\n2 jajka (do ciasta+do posmarowania bułeczek),\n5 łyżek cukru: 2 brązowego i 3 białego,\nPrzygotowanie: składniki łączymy razem rozcierając dokładnie w palcach\nMleko i masło podgrzewamy (masła powinno się lekko rozpuścić ), zdejmujemy z ognia, dodajemy cukier, 1 jajko i żółtko – całość mieszamy. Do miski przesiewamy mąkę, mieszamy z drożdżami.\nPłyny przelewamy do mąki i wyrabiamy ciasto – ma ładnie odchodzić od ręki.\nCiasto nakrywamy ściereczką i odstawiamy do wyrastania w ciepłe miejsce na 1,5-2h.\nPo tym czasie ciasto raz jeszcze zagniatamy i dzielimy na 8-10 równych części. Formujemy małe kulki a następnie placuszki, układamy na formie wyłożonej papierem do pieczenia (zostawiając nieco miejsca, bo bułeczki urosną), nakrywamy i odkładamy do ponownego wyrośnięcia (mają podwoić objętość).\nW wyrośniętych bułeczkach dnem szklanki robimy wgłębienia na owoce, a następnie smarujemy je rozkłóconym jajkiem. Teraz we wgłębieniach układamy pokrojone truskawki, tyle ile się zmieści.\nPieczemy w nagrzanym do 190 stopni C piekarniku przez 20-25 min.\nDodatkowo bułeczki możemy polać odrobiną lukru: 1/4 szklanki cukru pudru wymieszana z 2 łyżeczkami zimnej wody.\nciasto drożdżoweowoceowoce sezonowetruskawki\nOrzeźwienie na letnie upały: shake bananowy!\n23 czerwca 2014 Milu\tDodaj komentarz\nDo tego przepisu możemy wykorzystać banany, truskawki, maliny, jagody…Możliwości jest wiele. Warto eksperymentować i znaleźć swój ulubiony owocowy smak.\n1/2 l zimnego mleka,\n4 gałki lodów śmietankowych,\n4 kostki pokruszonego lodu (opcjonalnie),\nMleko, banany, miód oraz lody umieszczamy w blenderze i dokładnie miksujemy.\nDo szklanek wrzucamy pokruszony lód i zalewamy napojem.\nMoje spaghetti bolognese! Kategoria: mięso\n21 czerwca 2014 Milu\tDodaj komentarz\nTo danie pojawia się zapewne w większości polskich domów, a każda gospodyni ma swój sposób na przygotowanie sosu z różnymi przyprawami lub świeżymi pomidorami.\nJa również swój sposób już wypracowałam i dziś chciałabym podzielić się właśnie moją wersją przepisu na spaghetti bolognese, którą przygotowuję już od dłuższego czasu i uważam, że jest naprawdę świetny.\nSos jest prosty w przygotowaniu, a zarazem smaczny i wyrazisty.\nSprawdzi się w momencie, gdy nie mamy za dużo czasu (lub chęci) na gotowanie, a jesteśmy bardzo głodni oraz na bardziej wykwintną kolację we dwoje w towarzystwie dobrego wina.\n250-300 g mięsa mielonego wieprzowego,\n3 łyżeczki koncentratu pomidorowego Pudliszki,\n1/2 ząbku czosnku,\nprzyprawy i zioła: sól, pieprz czarny, bazylia suszona, suszone oregano (wg własnego smaku),\ndo podania: utarty ser i listki świeżej bazylii\nPomidory przekładamy do garnka, dodajemy cukier i gotujemy, aż woda nieco odparuje (ok. 10 min).\nNa patelni podsmażamy posiekane czosnek i cebulę, dodajemy mięso mielone, od czasu do czasu mieszamy – mięso musi zbrązowieć. Mięso przekładamy do pomidorów, dodajemy koncentrat pomidorowy i gotujemy razem przez 5 min.\nPo tym czasie dodajemy przyprawy i suszone zioła. Dokładnie mieszamy całość.\nMakaron gotujemy wg przepisu na opakowaniu w osolonej wodzie.\nPodajemy z tartym parmezanem i bazylią.\nPrzepis bierze udział w konkursie Pudliszki-pomidorowe inspiracje.