Stukostrachy - Stephen King - ebook + książka - Legimi online\nCopyright © 1987 by Stephen King, Tabitha King\nand Arthur B. Greene, Trustee\nDLA TABITHY KING\n„…mam obietnice do spełnienia”\nPodobnie jak wiele wierszyków dla dzieci, ten o Stukostrachach wydaje się na pozór nieskomplikowany. Trudno wytropić pochodzenie tego słowa1. Słownik Webstera powiada, że Stukostrachy to (a) olbrzymy drążące podziemne korytarze lub (b) duchy nawiedzające opuszczone kopalnie i jaskinie, natomiast według słownika oksfordzkiego Stukostrachy to duchy górników, którzy umarli z głodu, ale nadal stukają, domagając się, aby ich uwolnić i nakarmić.\nPierwszy wers („W nocy, gdy cały dom już śpi” itd.) jest dość znany i oboje z żoną słyszeliśmy go w dzieciństwie, mimo że wychowaliśmy się w różnych miastach, w różnej wierze i mamy różne pochodzenie – żona ma przodków francuskich, ja szkockich i irlandzkich.\nPozostałe wersy są wytworem wyobraźni autora.\nAutor – czyli ja – pragnie podziękować swojej małżonce Tabicie, która jest nieocenionym, choć czasem irytującym krytykiem (jeśli irytują was krytycy, to możecie być prawie pewni, że mają rację), redaktorowi Alanowi Williamsowi za jego staranność i pełną życzliwości uwagę, Phyllis Grann za cierpliwość (ta książka została nie tyle napisana, ile wyszarpana), a w szczególności George’owi Everettowi McCutcheonowi, który czytał wszystkie moje powieści i niezwykle starannie je sprawdzał – zwracając uwagę głównie na sprawy związane z bronią i balistyką, ale także i ciągłością akcji. Mac zmarł w trakcie redagowania tej książki. Właśnie posłusznie wprowadzałem poprawki, jakie zasugerował w jednym ze swoich listów, gdy dowiedziałem się, że w końcu skapitulował przed białaczką, z którą toczył bitwę od dwóch lat. Bardzo mi go brakuje, nie dlatego że pomagał mi naprawiać błędy, ale dlatego że miał miejsce w moim sercu.\nPodziękowania należą się wielu innym, których nie potrafię nawet wymienić: pilotom, dentystom, geologom, kolegom pisarzom, nawet moim dzieciom, które słuchały, kiedy im głośno czytałem. Jestem także wdzięczny Stephenowi Jayowi Gouldowi. Chociaż kibicuje Jankesom, co oznacza, że nie do końca można mu ufać, jego uwagi na temat prawdopodobieństwa tego, co nazywam „drętwą ewolucją”, pomogły mi w redakcji tej powieści (np. „The Flamingo’s Smile”).\nHaven nie jest prawdziwe. Bohaterowie nie są prawdziwi. To fikcja literacka z jednym wyjątkiem:\nPrawdziwe są Stukostrachy.\nJeśli sądzicie, że żartuję, to przegapiliście dzisiejsze wiadomości.\n1 Autor podaje bardziej rozbudowaną genezę tytułu oryginału – „The Tommyknockers” – wymieniając znaczenie słowa tommy („szeregowiec armii brytyjskiej”, a także „racja żywnościowa w wojsku”) oraz wspominając wiersz Kiplinga „Tommy” (przyp. tłum.).\nChciałbym stąd uciec,\nlecz boję się,\nStatek w ziemi\nPłynąc z Independence, zabraliśmy Harry’ego Trumana.\nMówimy: Co z wojną?\nOn na to: Krzyżyk na drogę!\nMówimy: Co z bombą? Przykro ci, że to zrobiłeś?\nOn na to: Podajcie flaszkę i pilnujcie własnego nosa.\nTHE RAINMAKERS „Downstream”\nAnderson się potyka\nKamyczek uruchamia lawinę – do tego mniej więcej sprowadza się katechizm. Koniec końców wszystko sprowadza się do czegoś podobnego – tak w każdym razie o wiele później myślała Roberta Anderson. Albo wszystko zrządził przypadek… albo los. Dwudziestego pierwszego czerwca 1988 roku w miasteczku Haven w stanie Maine Anderson dosłownie potknęła się o własne przeznaczenie. Cała sprawa zaczęła się od tego właśnie potknięcia; reszta to już historia.\nTego popołudnia Anderson wybrała się na spacer z Peterem, starym beagle’em, który był już ślepy na jedno oko. Dostała Petera od Jima Gardenera w roku 1976. Rok wcześniej Anderson opuściła college, zaledwie dwa miesiące przed uzyskaniem dyplomu, i zamieszkała w domu swojego wuja w Haven. Nie zdawała sobie sprawy z własnej samotności, dopóki Gard nie przywiózł jej psa. Peter był wtedy szczeniakiem i Anderson czasem nie mogła uwierzyć, że tak bardzo się zestarzał – według psiego wieku miał osiemdziesiąt cztery lata. W ten sposób liczyła własny wiek. Rok 1976 wydawał się zamierzchłą przeszłością. Tak, bez dwóch zdań. Gdy masz dwadzieścia pięć lat, możesz wciąż pozostawać w bardzo przyjemnym przeświadczeniu, że w twoim przypadku dorastanie to tylko urzędniczy błąd, który w końcu zostanie naprawiony. Kiedy jednak pewnego dnia budzisz się i stwierdzasz, że twój pies ma osiemdziesiąt cztery lata, a ty sama trzydzieści siedem, dochodzisz do przekonania, że należy zrewidować swoje poglądy. Tak, bez dwóch zdań.\nAnderson szukała drzew do ścięcia. Odłożyła już półtora sąga drewna, lecz na zimę chciała zgromadzić co najmniej trzy. Ścięła już niemało drzew od czasów, gdy Peter był szczeniakiem i ostrzył sobie zęby na starym kapciu (bardzo często brudząc dywan w jadalni), ale wciąż ich tu jeszcze rosło sporo. Ziemia (którą ludzie w miasteczku ciągle nazywali farmą Franka Garricka) przylegała do drogi numer 9 na długości zaledwie stu osiemdziesięciu stóp, ale kamienne mury wyznaczające jej północną i południową granicę rozchodziły się, tworząc kąt rozwarty. Trzy mile dalej, w głębi chaotycznie rosnącego lasu, w którym stare drzewa były przemieszane z młodymi, stał jeszcze jeden mur – tak stary, że rozpadł się na pojedyncze sterty obrośniętych mchem kamieni – wyznaczający koniec posiadłości. Powierzchnia tego klina przypominającego kształtem porcję tortu była naprawdę duża. Za zachodnim murem ziemi Bobbi Anderson rozciągała się ogromna puszcza należąca do Papierni Nowej Anglii. Słynny Ognisty Las.\nPrawdę mówiąc, Anderson wcale nie musiała szukać dobrego miejsca. Ziemia, jaką zostawił jej w spadku brat matki, była cenna przede wszystkim dlatego, że rosły tu głównie drzewa dające dobre, twarde drewno, w niewielkim stopniu zaatakowane przez brudnicę nieparkę. Ale po deszczowej wiośnie nadszedł śliczny, ciepły dzień, w ogrodzie jeszcze nic nie wyrosło (przez deszcze pewnie wszystko zgnije w ziemi), a na rozpoczęcie nowej książki Anderson miała jeszcze czas. Zamknęła więc maszynę do pisania i wyruszyła na wędrówkę ze swoim wiernym jednookim Peterem.\nZa farmą biegła stara droga, utwardzona okrąglakami. Anderson przeszła nią prawie milę, po czym skręciła w lewo. Niosła plecak (miała w nim kanapkę i książkę oraz psie ciastka dla Petera, a także pomarańczowe wstążki do zawiązania na pniach drzew, które będzie chciała ściąć, gdy wrześniowe upały ustąpią przed łagodniejszym październikiem) oraz manierkę. W kieszeni miała kompas Silva. Zgubiła się na swojej ziemi tylko raz, ale ten jeden jedyny raz wystarczył. Spędziła okropną noc w lesie, nie dowierzając, że naprawdę zgubiła się na terenie posiadłości, której była, na litość boską, właścicielką, przekonana, że umrze w tej głuszy. A było to wówczas bardzo prawdopodobne, ponieważ tylko Jim zauważyłby jej nieobecność, a Jim zjawiał się zwykle w najmniej oczekiwanych chwilach. Rano Peter zaprowadził ją do strumienia, a strumień zawiódł ją do drogi numer 9, gdzie z wesołym bulgotem przepływał przez przepust pod asfaltem dwie mile od jej domu. Dziś miała prawdopodobnie lepszą orientację w lesie i potrafiłaby odnaleźć drogę do szosy albo do jednego z granicznych murów, ale „prawdopodobnie” pozostawało słowem kluczowym.\nOkoło trzeciej natknęła się na dobrą kępę klonów. Właściwie znalazła kilka innych dobrych kęp drzew, lecz ta znajdowała się niedaleko ścieżki, którą znała, na tyle szerokiej, że mógł się na niej zmieścić jej tomcat. W okolicach dwudziestego września – jeśli wcześniej nikt nie wysadzi świata w powietrze – doczepi do traktora sanki, przyjedzie tu i natnie drewna. Poza tym dość się już nachodziła jak na jeden dzień.\n– Może być, Pete?\nPete szczeknął słabo i Anderson spojrzała z głębokim smutkiem na psa, który dziwił ją i napawał niepokojem. Peter był wykończony. Rzadko już rzucał się w pościg za ptakami, wiewiórkami, pręgowcami czy wchodzącym im czasem w drogę świszczem; myśl o pogoni Petera za jeleniem była śmiechu warta. W drodze powrotnej będą musieli często robić przerwy na odpoczynek… a były czasy, wcale nie tak odległe (jak uparcie w duchu utrzymywała), gdy Peter zawsze biegł ćwierć mili przed nią, ujadając na cały las. Pomyślała, że być może kiedyś nadejdzie dzień, gdy uzna, że dość już tego; ostatni raz klepnie siedzenie z przodu chevroleta pikapa i zabierze Petera do weterynarza w Auguście. Ale nie tego lata, Boże, jeszcze nie. Ani tej jesieni, ani zimy. Błagam, dobry Boże, jeszcze nie.\nBo bez Petera będzie zupełnie sama. Jeśli nie liczyć Jima, a Jim Gardener w ciągu ostatnich trzech lat zaczął sprawiać wrażenie nieco stukniętego. Wciąż był jej przyjacielem, lecz trochę… stukniętym.\n– Stary poczciwy Pete, dobrze, że ci się podoba – powiedziała, wiążąc wstążki na drzewach, choć doskonale wiedziała, że być może postanowi ściąć zupełnie inną kępę i wstążki zgniją. – Doprawdy, twój gust dorównuje urodzie.\nWiedząc, czego od niego oczekuje pani (był stary, ale niegłupi), Peter zamerdał krótkim, cienkim ogonem i szczeknął.\n– Zrób Wietkong! – rozkazała Anderson.\nPeter posłusznie padł na bok – wydając przy tym rzężące sapnięcie – i przeturlał się na grzbiet, wyciągając w górę łapy. Ta scena prawie zawsze rozbawiała Anderson, lecz dziś widok psa robiącego Wietkong (Pete udawał martwego również na komendę „chata” albo „My Lai”) za bardzo kojarzył się jej z tym, o czym właśnie rozmyślała.\n– Wstań, Pete.\nPete podniósł się wolno. Ziajał, rozchylając posiwiały pysk.\nRzuciła mu ciastko. Peter kłapnął zębami i chybił. Obwąchując ziemię, przesunął nos obok ciastka, potem wrócił i w końcu je znalazł. Jadł wolno, bez entuzjazmu.\n– Dobra – powiedziała Anderson. – Idziemy.\nKamyczek uruchomił lawinę… wybór ścieżki spowodował odnalezienie statku.\nAnderson była tu już kiedyś w ciągu trzynastu lat, które okazały się za krótkim okresem, by farma Garricka stała się farmą Anderson; poznała nachylenie terenu, pułapkę zastawioną na zwierzęta przez pracowników papierni, którzy zmarli prawdopodobnie jeszcze przed wojną koreańską, wielką sosnę z pękniętym wierzchołkiem. Chodziła już tędy i bez kłopotu odnalazłaby drogę do tamtej ścieżki, na której zmieściłby się tomcat. Być może w ogóle nie trafiłaby w to miejsce, gdzie pewnie nieraz się już potykała, mijając je o kilka jardów, stóp czy nawet cali.\nTym razem poszła za Peterem, który skręcił trochę w lewo. Widziała przed sobą ścieżkę, gdy nagle jeden z jej wysłużonych butów o coś zahaczył… zahaczył dość gwałtownie.\n– Aj! – wrzasnęła, lecz było za późno, mimo że zamachała ramionami jak wiatrak. Upadła na ziemię. Gałązka niskiego krzewu zadrapała jej policzek do krwi.\n– Niech to szlag! – krzyknęła, słysząc głos besztającej ją sójki.\nWrócił Peter, który najpierw obwąchał, a potem polizał jej nos.\n– Rany boskie, nie rób tego, cuchnie ci z pyska!\nPeter zamerdał ogonem. Anderson usiadła. Potarła policzek i zobaczyła na dłoni i palcach krew. Chrząknęła.\n– Niezła droga, nie ma co – powiedziała, patrząc, o co się potknęła; najprawdopodobniej o opadłą z drzewa gałąź albo wystający z ziemi kamień. W Maine było mnóstwo kamieni.\nZobaczyła lśniący kawałek metalu.\nDotknęła go, przesunęła wzdłuż niego palcem, a potem zdmuchnęła czarną, leśną ziemię.\n– Co to jest? – spytała Petera.\nPeter podszedł, obwąchał metal i zrobił coś dziwnego. Cofnął się o dwa psie kroki, usiadł, a potem cicho i krótko zawył.\n– Co cię napadło? – zapytała Anderson, lecz Peter siedział, nie reagując. Anderson przybliżyła się, przesuwając się na siedzeniu dżinsów. Obejrzała tkwiący w ziemi metal.\nZ przykrytej warstwą liści ziemi wystawały zaledwie trzy cale – akurat tyle, aby można było się potknąć. Było tu nieznaczne wzniesienie i metal odsłoniła pewnie woda spływająca podczas wiosennych deszczów. Anderson w pierwszej chwili pomyślała, że ciągniki pracujące przy wyrębie w latach dwudziestych i trzydziestych zakopały w tym miejscu śmieci pozostawione przez drwali w ciągu trzydniowej pracy, zwanej wówczas „weekendem drwala”.\nPrzemknęło jej przez myśl, że to blaszana puszka – po fasoli B&M albo zupie Campbella. Poruszyła metalem tak jak porusza się puszką, aby wyciągnąć ją z ziemi. Po chwili uświadomiła sobie, że o wystający brzeg puszki mogłoby się potknąć tylko stawiające pierwsze kroki dziecko. Metal w ziemi ani drgnął. Tkwił mocno jak skała. Czyżby jakieś dawne urządzenie używane przy wyrębie lasu?\nAnderson zaintrygowana przyjrzała się dokładniej, nie zauważając, że Peter wstał, cofnął się jeszcze cztery kroki i znów usiadł.\nMetal był szary i matowy – barwą w ogóle nie przypominał blachy ani żelaza. Był też grubszy od puszki, na końcu miał może ćwierć cala. Gdy Anderson położyła opuszkę palca wskazującego na krawędzi, poczuła przez chwilę dziwne mrowienie. Jakby wibrację.\nOderwała palec od metalu i przyjrzała mu się zdziwiona.\nPrzyłożyła jeszcze raz.\nNic. Żadnego drgania.\nChwyciła metal kciukiem i palcem wskazującym, usiłując wyciągnąć go z ziemi jak obluzowany ząb z dziąsła. Nie udało się. Trzymała wystający kawałek za chropowatą środkową część. Cofnął się w głąb ziemi – tak się jej przynajmniej zdawało – niecałe dwa cale z każdej strony. Później Anderson miała powiedzieć Jimowi Gardenerowi, że przez następnych czterdzieści lat mogłaby przechodzić tędy nawet trzy razy dziennie i nigdy się nie potknąć.\nOdgarnęła nieco sypkiej ziemi, odsłaniając więcej metalu. Palcami wygrzebała wzdłuż niego kanał głębokości dwóch cali – ziemia ustępowała łatwo, jak to w lesie… przynajmniej dopóki nie trafi się na plątaninę korzeni. Anderson ryła dalej. Uniosła się na kolanach i kopała z obu stron równocześnie. Znów próbowała poruszyć metalem. Wciąż nic z tego.\nZdrapała paznokciami jeszcze trochę ziemi, odsłaniając coraz więcej – sześć, potem dziewięć cali, wreszcie stopę szarego metalu.\nNagle pomyślała, że to samochód, ciężarówka albo ciągnik zakopany na odludziu. A może piec z dawnych domków dla biedoty. Ale dlaczego tutaj?\nNie przychodził jej do głowy żaden powód. Absolutnie żaden. Od czasu do czasu znajdowała w lesie jakieś przedmioty – łuski po nabojach, puszki po piwie (najstarsze nie miały uszka tylko trójkątne otwory, które w latach sześćdziesiątych robiło się tak zwanym kluczem kościelnym), papierki po cukierkach i inne rzeczy. Haven nie znajdowało się na żadnym z dwóch głównych szlaków turystycznych biegnących przez Maine, z których jeden prowadził przez jeziora i góry na zachodni kraniec stanu, a drugi wzdłuż wybrzeża na kraniec wschodni, lecz od bardzo dawna nie było dziewiczą puszczą. Pewnego razu (znalazła się wtedy za zdewastowanym kamiennym murem stanowiącym granicę jej ziemi i weszła na teren Papierni Nowej Anglii) znalazła zardzewiały wrak hudsona horneta z końca lat czterdziestych, stojący na dawnej leśnej drodze, która dwadzieścia lat po zakończeniu wyrębu zarosła młodym lasem i nazywana jest przez miejscowych gównostwiną. Nie było żadnego logicznego wytłumaczenia, skąd wrak auta miałby się tam znaleźć… ale łatwiej można było wyjaśnić to niż fakt, że ktoś zakopał w ziemi piec, lodówkę czy inne cholerne urządzenie.\nWykopała dwa bliźniacze rowy długości jednej stopy po obu stronach wystającego przedmiotu, ale nie znalazła jego końca. Dołki miały już głębokość stopy, gdy jej palce w końcu trafiły na kamień. Być może zdołałaby go wyciągnąć – kamień przynajmniej dał się poruszyć – ale nie było sensu. Przedmiot sięgał jeszcze dalej w głąb ziemi.\nAnderson zerknęła na psa, a potem wstała. Strzeliło jej w obu kolanach. Poczuła mrowienie w lewej stopie. Z kieszeni spodni wydobyła zegarek – stary i zmatowiały zegarek kieszonkowy Simon także był częścią spadku po wuju Franku – i ze zdumieniem stwierdziła, że spędziła tu bardzo dużo czasu – co najmniej godzinę i kwadrans. Było już po czwartej.\n– Chodź, Pete – powiedziała. – Spadamy stąd.\nPeter znów zaskomlał, ale nie ruszył się z miejsca. Anderson poważnie zaniepokojona zauważyła, że jej stary beagle cały się trzęsie, jak gdyby dostał febry. Nie miała pojęcia, czy psy w ogóle chorują na febrę, ale pomyślała, że stare mogą. Przypomniała sobie, że widziała Petera w takim stanie tylko raz, jesienią 1975 roku (a może to było w 1976). W okolicy pojawiła się puma. Kilka, chyba dziewięć, nocy z rzędu zawodziła i wrzeszczała, prawdopodobnie była w rui. Co noc Peter szedł do salonu i wskakiwał na starą ławkę kościelną, która stała obok regału z książkami. Nie szczekał. Rozchylając nozdrza i strzygąc uszami, wpatrywał się tylko w ciemność, skąd dobiegał upiorny wrzask. I trząsł się na całym ciele.\nAnderson przekroczyła zrobiony przez siebie wykop i podeszła do Petera. Uklękła przy nim, ujmując w dłonie jego pysk i czując, jak drży.\n– Co się dzieje, stary? – mruknęła, lecz dobrze wiedziała, co się dzieje. Zdrowe oko Petera na moment spoczęło na przedmiocie wykopanym z ziemi, po czym znów spojrzało na Anderson. W oku, którego nie zasnuła katarakta, wyraźnie mogła wyczytać błaganie: Chodźmy stąd, Bobbi, ta rzecz podoba mi się tak samo jak twoja siostra.\n– W porządku – powiedziała niepewnie Anderson. Nagle przyszło jej do głowy, że nie pamięta, aby kiedykolwiek przedtem straciła poczucie czasu tak jak dziś.\nPeterowi się to nie podoba, mnie też nie.\n– Chodź. – Zaczęła się wspinać po zboczu w stronę ścieżki. Pete ochoczo ruszył za nią.\nPrawie dotarli do ścieżki, gdy Anderson jak żona Lota obejrzała się za siebie. Gdyby nie to ostatnie spojrzenie, mogłaby dać sobie spokój z tajemniczym przedmiotem. Od dnia gdy rzuciła college tuż przed egzaminami końcowymi – mimo błagań zapłakanej matki oraz diatryb i ultimatów wściekłej siostry – Anderson nabrała wprawy w dawaniu sobie spokoju z różnymi rzeczami.\nPatrząc z oddali, zauważyła dwie rzeczy. Po pierwsze, przedmiot wcale nie cofnął się w głąb ziemi, jak jej się wcześniej zdawało. Jęzor metalu wystawał pośrodku pochyłości, niezbyt szerokiej, lecz dość stromej, która powstała dość niedawno, niewątpliwie pod wpływem roztopów i późniejszych intensywnych wiosennych deszczów. Tak więc teren po obu stronach wystającego metalu był wyższy, a metal po prostu znikał w ziemi. Jej pierwsze wrażenie, że przedmiot jest końcem czegoś większego, okazało się błędne albo niekoniecznie słuszne. Po drugie, to coś przypominało talerz – nie taki, z którego się je, ale jakiś okrągły element z matowego metalu albo…\n– W porządku – powiedziała Anderson. – Słyszę. Chodźmy.\nChodźmy i dajmy sobie z tym spokój.\nRuszyła środkiem ścieżki, pozwalając prowadzić się Peterowi do lasu w jego własnym ociężałym tempie i rozkoszując się bujną zielenią lata… a właśnie dziś przypadał pierwszy dzień lata, prawda? Przesilenie. Najdłuższy dzień w roku. Zabiła komara i uśmiechnęła się radośnie. Lato to dobra pora w Haven. Najlepsza. A w Haven, chyba najlepszym miejscu, położonym daleko na północ od Augusty w centralnej części stanu, którą większość turystów omijała, na pewno dobrze się odpoczywało. Kiedyś Anderson była przekonana, że spędzi tu najwyżej kilka lat, by dojść do siebie po bolesnych przeżyciach okresu dojrzewania, odetchnąć od siostry, wrócić do równowagi po nieoczekiwanym i pospiesznym wycofaniu się (kapitulacji, jak nazywała to Anne) z college’u, lecz z paru lat zrobiło się pięć, z pięciu dziesięć, z dziesięciu trzynaście i patrzcie państwo, Peter się zestarzał, a w jej włosach, niegdyś czarnych jak toń Styksu, zaczynają połyskiwać liczne siwe kosmyki (dwa lata temu próbowała obciąć włosy bardzo krótko, robiąc się na punka, ale z przerażeniem stwierdziła, że siwizna stała się jeszcze bardziej widoczna, toteż odtąd dała spokój swojej fryzurze).\nTeraz zdawało się jej, że spędzi w Haven resztę życia i będzie wyjeżdżać wyłącznie raz na rok lub dwa lata do Nowego Jorku, aby spotkać się ze swoim wydawcą. Przywiązujesz się do miasteczka. Do miejsca. Do ziemi. Zresztą nie ma w tym nic złego. Może to nawet dobrze.\nJak talerz, metalowy talerz…\nOdłamała giętką gałązkę gęsto porośniętą zielonymi listkami i zaczęła wywijać nią nad głową. Znalazły ją komary i postanawiły zrobić sobie z niej podwieczorek. Komary wirowały wokół jej głowy… a w głowie podobnie jak one wirowały myśli. Tych nie mogła odpędzić.\nPrzez sekundę czułam pod palcem wibrację. Jak dźwięczący kamerton. Ale kiedy tego dotknęłam, przestało. Czy to możliwe, żeby coś wibrowało w ziemi w ten sposób? Na pewno nie. Może…\nMoże to była wibracja psychiczna. Anderson nie do końca nie wierzyła w takie zjawiska. Być może jej umysł wyczuł coś w zagrzebanym przedmiocie i dał jej znać w jedyny możliwy sposób, wysyłając wrażenie dotykowe: wrażenie wibracji. Peter z pewnością coś wyczuł; stary beagle nie miał ochoty zbliżać się do tajemniczego przedmiotu.\nDała na jakiś czas.\nTego wieczoru zerwał się silny i ciepły wiatr. Anderson wyszła na frontową werandę zapalić i posłuchać mowy wiatru. Kiedyś – jeszcze rok temu – wyszedłby z nią Peter, lecz dziś został w salonie zwinięty w kłębek na swoim plecionym dywaniku.\nAnderson przyłapała się na tym, że odtwarza w myślach chwilę, w której ostatni raz spojrzała na wystający z ziemi metalowy talerz, a potem doszła do przekonania, że właśnie wtedy – może gdy pstryknęła niedopałkiem na żwirowy podjazd – uznała, że musi wykopać to coś i zobaczyć, co to jest… choć wówczas wcale sobie tego nie uświadomiła.\nBezustannie dręczył ją zagadkowy zakopany przedmiot i tym razem Anderson pozwoliła myślom krążyć tam, gdzie chciały – nauczyła się, że gdy myśli chcą wrócić do jakiegoś tematu bez względu na twoje wysiłki, by je przed tym powstrzymać, najlepiej dać im swobodę. Tylko ogarnięci obsesją przejmują się obsesjami.\nTo pewnie część jakiegoś budynku, snuła domysły, prefabrykat. Ale nikt nie budowałby blaszanych baraków w środku lasu. Po co ciągnąć tyle metalu, skoro w sześć godzin trzech mężczyzn mogło naprędce sklecić szałas, korzystając z pił, siekier i piły dwuręcznej? Nie mógł to także być samochód, bo wówczas wystający kawałek metalu pokrywałyby płaty rdzy. Bardziej prawdopodobny wydawał się blok silnika, ale dlaczego tu?\nZ nadciągającym mrokiem wróciło do niej wspomnienie tamtej wibracji, nie miała już żadnych wątpliwości, że ją poczuła. To musiała być wibracja psychiczna. To musiała…\nNagle zmroziła ją myśl granicząca z pewnością: ktoś tam został pochowany. Może odsłoniła krawędź samochodu, starej lodówki czy czegoś w rodzaju stalowego kufra, lecz czymkolwiek ta rzecz była w normalnym życiu, teraz stała się trumną. Ofiary morderstwa? A kogo innego pochowano by w taki sposób, w takim pudle? Ludzie, którzy wędrowali po lesie podczas sezonu polowań, gubili się i umierali, nie nosili ze sobą metalowych trumien, do których wskakiwali w chwili śmierci… Zresztą gdyby nawet ktoś wpadł na tak idiotyczny pomysł, kto zasypałby stalowy sarkofag? Zbastujcie, goście, jak mawialiśmy w czasach cudownej młodości.\nWibracja. Głos ludzkich kości.\nPrzestań, Bobbi – nie bądź tak kurewsko głupia.\nMimo to przebiegł ją lodowaty dreszcz. Myśl wydawała się w niesamowity sposób przekonująca jak wiktoriańska opowieść o duchach, która w ogóle nie powinna mieć żadnej siły oddziaływania w dzisiejszych czasach, gdy świat pędzi Aleją Układów Scalonych, zmierzając w stronę zaskakujących i przerażających zagadek dwudziestego pierwszego wieku – mimo to wywołała u Anderson gęsią skórkę. Usłyszała śmiech Anne, mówiącej: „Robi ci się nierówno pod sufitem, tak samo jak wujowi Frankowi, Bobbi, zresztą na nic innego niezasługujesz, jeśli mieszkasz sama z tym śmierdzącym psem”. Jasne. Syndrom samotności. Zespół pustelnika. Prędko, dzwońcie po doktora, z Bobbi źle, jest bardzo chora…\nMimo to nagle zapragnęła porozmawiać z Jimem Gardenerem – musiała z nim porozmawiać. Poszła do niego zadzwonić (mieszkał przy tej samej drodze, w Unity). Zdążyła wykręcić cztery cyfry, kiedy przypomniała sobie, że wyjechał na spotkania literackie – które wraz z warsztatami poetyckimi stanowiły jego źródło utrzymania. Dla wędrownych artystów najlepszą porą było lato. „Wszystkie te głupie damulki w okresie menopauzy muszą coś latem robić – usłyszała ironiczny ton Jima – a ja muszę coś jeść zimą. Ręka rękę myje. W każdym razie, Bobbi, powinnaś dziękować Bogu za to, że oszczędził ci cykli wieczorów literackich”.\nTak, Bóg oszczędził jej tego, chociaż sądziła, że Jim lubi to bardziej, niż byłby skłonny przyznać. W każdym razie często dawał się tak wykorzystywać.\nAnderson odłożyła słuchawkę i spojrzała na regał z książkami stojący obok pieca. Nie był to zbyt ładny regał – Anderson nie była stolarzem i nie chciała nim zostać – ale spełniał swoją funkcję. Dwie dolne półki zajmowały wydawane przez Time-Life serie tomów poświęconych dawnemu Zachodowi. Kolejne dwie półki były zapchane beletrystyką i literaturą faktu na ten sam temat: wczesne westerny Briana Garfielda walczyły o miejsce z opasłą Kroniką terytoriów zachodnich Huberta Hamptona. Saga o braciach Sackett Louisa L’Armoura tkwiła obok dwóch wspaniałych powieści Richarda Mariusa, Nadejście deszczu i W drodze do Ziemi Obiecanej. Między Złoczyńcami i bandytami Jaya R. Nasha a Ekspansją zachodnią Richarda F.K. Mudgetta tłoczyła się wielobarwna masa tanich wydań westernów w miękkich okładkach: Raya Hogana, Archiego Joceylena, Maksa Branda, Ernesta Haycoksa i oczywiście Zane’a Greya – egzemplarz Jeźdźców purpurowego stepu był zaczytany niemal do cna.\nNa górnej półce stały książki jej autorstwa – trzynaście. Dwanaście westernów, poczynając od wydanego w 1975 roku Miasta bez litości i kończąc na Długim powrocie wydanym w 1987. Nowa powieść, Masakra w kanionie, miała wyjść we wrześniu, jak wszystkie jej dotychczas opublikowane westerny. Przyszło jej na myśl, że pierwszy egzemplarz Miasta bez litości dostała już tutaj, w Haven, choć zaczynała powieść w pokoju obskurnego mieszkania w Cleaves Mills na rozpadającej się ze starości zabytkowej maszynie Underwood z lat trzydziestych. Dokończyła ją jednak już tutaj, tu także pierwszy raz trzymała w rękach egzemplarz wydanej książki.\nTutaj, w Haven. Cała jej pisarska kariera była związana z tym miejscem… z wyjątkiem pierwszej książki.\nZdjęła ją z półki i spojrzała na nią z zaciekawieniem, zdając sobie sprawę, że ostatni raz miała w rękach ten tomik chyba pięć lat temu. Przygnębiła ją nie tylko świadomość upływającego czasu; przygnębiła ją także myśl, jak często o tym ostatnio rozmyślała.\nKsiążka znacznie różniła się od pozostałych, których okładki przedstawiały wzgórza i płaskowyże, jeźdźców, krowy i przysypane kurzem miasteczka na szlakach, którymi pędzono bydło. Na tej okładce widniał dziewiętnastowieczny drzeworyt przedstawiający kliper zmierzający do brzegu. Surowy kontrast bieli i czerni wydawał się uderzający, niemal szokujący. Nad drzeworytem wydrukowano tytuł Powrót do punktu wyjścia. A pod spodem: Wiersze Roberty Anderson.\nOtworzyła książkę, przewróciła stronę tytułową, zadumawszy się przez chwilę nad datą wydania, 1968 rok, a potem zatrzymała się przy dedykacji. Była równie surowa jak drzeworyt. Dla Jamesa Gardenera. Człowieka, do którego próbowała zadzwonić. Drugiego z trzech mężczyzn, z którymi uprawiała seks, i jedynego, który potrafił doprowadzić ją do orgazmu. Choć specjalnie nie przywiązywała do tego wagi. W każdym razie nie było to najważniejsze. Tak się jej przynajmniej zdawało. Albo sądziła, że tak się jej zdaje. Wszystko jedno. Zresztą to i tak nie miało już znaczenia, dawne czasy.\nWestchnęła i odłożyła książkę, nie zaglądając do żadnego wiersza. Tylko jeden był w miarę dobry. Napisała go w marcu 1967 roku, miesiąc po śmierci dziadka, który zmarł na raka. Reszta to były brednie – choć przypadkowy czytelnik mógłby się nabrać, bo miała pisarski talent… który najlepiej wyrażał się jednak gdzie indziej. Kiedy opublikowała Miasto bez litości, wyparł się jej cały krąg pisarzy, których znała. Wszyscy z wyjątkiem Jima, który nawiasem mówiąc, wydał Powrót do punktu wyjścia.\nKrótko po przyjeździe do Haven napisała długi i serdeczny list do Sherry Fenderson, a w odpowiedzi dostała pocztówkę z oschłą informacją: „Proszę do mnie więcej nie pisać, nie znam pani”, podpisaną skreślonym zamaszyście S, równie oschłym jak treść. Siedziała na werandzie, becząc nad kartką, gdy zjawił się Jim.\n„Dlaczego beczysz z powodu tego, co myśli jakaś głupia baba? – spytał ją. – Naprawdę chcesz polegać na zdaniu kobiety, która krzyczy «Władza dla ludzi» i pachnie przy tym Chanel nr 5?”.\n„Tak się składa, że jest bardzo dobrą poetką” – chlipnęła.\nJim wykonał zniecierpliwiony gest.\n„Ale nie jest przez to ani trochę starsza – odrzekł – i nie potrafi odwołać frazesów, których ją nauczono i których potem sama uczyła innych. Przestań pleść głupstwa, Bobbi. Jeżeli chcesz dalej robić to, co lubisz, przestań pleść te pieprzone głupstwa i skończ się mazać, do ciężkiej cholery. Niedobrze mi się robi od tego cholernego płaczu. Rzygać mi się chce od tego cholernego płaczu. Nie jesteś słaba. Od razu poznam się na kimś słabym. Dlaczego chcesz być kimś innym? Przez swoją siostrę? Dlatego? Nie ma jej tu, poza tym ona to nie ty i wcale nie musisz otwierać jej drzwi, jeśli nie masz ochoty. Przestań już marudzić o swojej siostrze. Dorośnij wreszcie. Przestań kwękać”.\nPrzypomniała sobie, z jakim zdumieniem wtedy na niego spojrzała.\n„To coś zupełnie innego, dobrze coś robić, a świetnie coś wiedzieć – powiedział. – Daj Sherry trochę czasu, żeby dorosła. Sama daj sobie trochę czasu, żebyś dorosła. I przestań odgrywać sędziego samej siebie. Nie nudź. Nie mam ochoty słuchać twoich postękiwań. Tylko kretyni postękują. Przestań być kretynką”.\nPoczuła wtedy, że go nienawidzi i kocha, pragnie i wzdraga się przed jego dotykiem. Mówił, że od razu umie poznać się na kimś słabym? Rany, powinien się na niej poznać. Nie mówił jej prawdy. Już wtedy o tym wiedziała.\n„Powiedz, chcesz przelecieć swojego byłego wydawcę czy wolisz beczeć nad tą głupią kartką?” – zapytał.\nPrzeleciała go. Nie wiedziała ani teraz, ani wtedy, czy naprawdę tego chciała, jednak to zrobiła. I osiągając orgazm, krzyczała.\nDziało się to na krótko przed końcem.\nO tym także sobie przypomniała – jak było przed końcem. Niedługo potem Jim się ożenił, zresztą i tak nastąpiłby koniec. Był słaby i nie mówił prawdy.\nZresztą nieważne, pomyślała, udzielając sobie starej sprawdzonej rady: odpuść sobie.\nŁatwiej dawać rady niż ich słuchać. Tej nocy Anderson długo nie mogła zasnąć. Zaglądając do swoich młodzieńczych wierszy, zbudziła stare duchy… a może to przez ten silny i ciepły wiatr, który huczał pod okapem i szumiał w gałęziach drzew.\nLedwo zapadła w sen, gdy zbudził ją Peter. Wył przez sen.\nAnderson wyskoczyła przerażona z łóżka – Peter wydawał przez sen wiele różnych dźwięków (nie wspominając o niewiarygodnie cuchnących psich bąkach), lecz nigdy dotąd nie wył. Miała wrażenie, jakby zbudził ją krzyk dręczonego koszmarami dziecka.\nPobiegła do salonu naga, jeśli nie liczyć skarpet, i uklękła obok Petera, który wciąż leżał na dywaniku przy piecu.\n– Peter – powiedziała cicho. – Hej, Peter, spokojnie.\nPogłaskała psa. Peter dygotał i gdy Anderson go dotknęła, wzdrygnął się gwałtownie, obnażając resztki zębów. Po chwili otworzył oczy – to chore oraz to zdrowe – i wyglądał, jak gdyby oprzytomniał. Zaskomlał słabo i walnął ogonem o podłogę.\n– Dobrze się czujesz? – spytała Anderson.\nPeter polizał ją w rękę.\n– To leż cicho. Przestań jęczeć. Nie nudź. Przestań odgrywać pieprzoną ofiarę.\nPeter położył łeb na dywaniku i zamknął oczy. Anderson klęczała, przyglądając mu się z niepokojem.\nŚni mu się tamten przedmiot.\nJej racjonalny umysł nie dopuszczał takiej myśli, lecz noc rządziła się własnymi bezwzględnymi prawami – to była prawda, o czym Anderson dobrze wiedziała.\nWreszcie wróciła do łóżka. Zasnęła dopiero po drugiej nad ranem. Przyśnił się jej osobliwy sen. Poruszała się po omacku w ciemnościach… nie próbowała wcale nic znaleźć, tylko przed czymś uciec. Była w lesie. Gałęzie smagały ją po twarzy i kłuły w ręce. Od czasu do czasu potykała się o korzenie i zwalone drzewa. Nagle zobaczyła tuż przed sobą okropne zielone światło, które rozbłysło pojedynczym promieniem przypominającym ołówek. We śnie pomyślała o opowiadaniu Poego Serce – oskarżycielem, o latarni szalonego narratora, szczelnie osłoniętej z wyjątkiem wąskiego otworu, przez jaki kierował promień światła wprost w oko swego starego dobroczyńcy, które – jak się szaleńcowi zdawało – było złe.\nBobbi Anderson poczuła, jak wypadają jej zęby.\nWszystkie wyleciały bezboleśnie. Niektóre dolne wypadły na zewnątrz, inne zostały w ustach. Na języku i pod nim czuła małe twarde bryłki. Górne wylądowały na jej bluzce. Jeden wpadł za zapięcie stanika i ją kłuł.\nŚwiatło. Zielone światło. Światło…\n…było nie takie, jak powinno.\nNie chodziło o to, że światło miało szaroperłową barwę; mogła się spodziewać, że nocny wiatr przyniesie zmianę pogody. Ale Anderson była przekonana, że ze światłem coś jeszcze jest nie tak, zanim spojrzała na zegar na nocnym stoliku. Wzięła budzik w obie ręce i przysunęła blisko twarzy, choć miała doskonały wzrok. Było piętnaście po trzeciej po południu. Fakt, że późno poszła spać. Ale wszystko jedno, o jakiej porze się kładła, przyzwyczajenie albo potrzeba pójścia do toalety budziła ją zwykle o dziewiątej, najpóźniej o dziesiątej. A dziś przespała całe dwanaście godzin… i czuła wilczy głód.\nPowłócząc nogami, wyszła do salonu, wciąż mając na sobie tylko skarpetki, i zobaczyła Petera leżącego bezwładnie na grzbiecie z łbem odrzuconym do tyłu, obnażonymi żółtymi pieńkami zębów i wyciągniętymi w górę łapami.\nNie żyje, pomyślała z mrożącą krew w żyłach absolutną pewnością. Peter nie żyje.Umarł w nocy.\nPodeszła do psa, spodziewając się poczuć dotyk chłodnego ciała i futra martwego zwierzęcia. Wtedy Peter wydał niewyraźne prychnięcie – coś w rodzaju psiego chrapnięcia. Anderson poczuła ogromną ulgę. Wypowiedziała głośno imię psa i Peter ocknął się niemal z poczuciem winy, jak gdyby też zdał sobie sprawę, że zaspał. Anderson przypuszczała, że tak właśnie było – psy zdawały się mieć świetnie rozwinięte poczucie czasu.\n– Zaspaliśmy, stary – powiedziała.\nPeter wstał i przeciągnął się, prostując najpierw jedną, a potem drugą tylną łapę. Rozejrzał się jakby komicznie zakłopotany, a potem podszedł do drzwi. Anderson je otworzyła. Peter stał przez chwilę na progu, nie mając ochoty wychodzić na deszcz. W końcu jednak ruszył załatwić swoje sprawy.\nAnderson postała jeszcze moment w salonie, wciąż dziwiąc się swojej pewności, że Peter nie żyje. Co się z nią ostatnio działo, do cholery? Wszystko widziała w czarnych barwach. Wreszcie poszła do kuchni przygotować… coś w rodzaju śniadania o trzeciej po południu.\nPo drodze skręciła do łazienki. Potem przystanęła, przyglądając się własnemu odbiciu w lustrze poplamionym cętkami pasty do zębów. Kobieta zbliżająca się do czterdziestki. Zaczynały jej siwieć włosy, ale poza tym wyglądała całkiem nieźle – nie piła ani nie paliła za dużo, a większość czasu spędzała na świeżym powietrzu, kiedy nie pisała. Ciemne włosy Irlandki – nie ogniście rude jak w romansach – raczej za długie. Szaroniebieskie oczy. Nagle wyszczerzyła zęby, spodziewając się przez chwilę ujrzeć tylko gładkie różowe dziąsła.\nJednak wszystkie zęby były na miejscu. Dzięki ci, fluoryzowana wodo z Utiki w stanie Nowy Jork. Dotknęła zębów, przesuwając po nich palcami i upewniając mózg o ich kościanej autentyczności.\nPoczuła wilgoć na udach.\nOch, nie, niech to szlag, prawie tydzień za wcześnie, dopiero wczoraj nałożyłam czystą pościel…\nWzięła prysznic, włożyła podpaskę do czystej pary bawełnianych majtek i naciągnęła to wszystko, a potem obejrzała pościel, lecz nie zauważyła na niej żadnych śladów. Okres zjawił się wcześniej, ale przynajmniej miał tyle taktu, by zaczekać, aż wstanie z łóżka. Nie było żadnych powodów do obaw; miesiączkowała dość regularnie, choć od czasu do czasu za wcześnie lub za późno; być może z powodu diety, może z powodu podświadomego stresu, a może jej wewnętrzny zegar odrobinę spieszył się lub spóźniał. Nie miała specjalnej ochoty szybko się zestarzeć, ale często myślała, że gdyby skończył się ten cały ambaras z menstruacją, poczułaby się o niebo lepiej.\nGdy uleciały resztki koszmarów, Bobbi Anderson poszła zrobić sobie bardzo późne śniadanie.\nPrzez kolejne trzy dni bez przerwy padało. Anderson wałęsała się niespokojnie po domu, wybrała się z Peterem do Augusty na zakupy i przywiozła rzeczy, których właściwie nie potrzebowała, piła piwo i słuchała starych piosenek Beach Boysów, naprawiając różne rzeczy w domu. Trzeciego dnia krążyła wokół maszyny do pisania, zastanawiając się, czy zacząć nową książkę. Wiedziała już, o czym ma być ta historia: o młodej nauczycielce i łowcy bizonów wplątanych w wojnę osadników w Kansas na początku lat pięćdziesiątych dziewiętnastego wieku, gdy wszyscy w środkowej części kraju szykowali się do wojny secesyjnej, choć niektórzy nawet o tym nie wiedzieli. Sądziła, że to będzie dobra książka, ale uważała, że jeszcze nie jest „gotowa”, cokolwiek to oznaczało (w jej głowie odezwał się drwiący głos naśladujący Orsona Wellesa: Nie piszemy westernu, dopóki nie nadejdzie jego pora)2. Mimo to wciąż nie potrafiła znaleźć sobie miejsca dręczona niepokojem i obserwowała wszystkie jego oznaki: zniecierpliwienie książkami, muzyką i samą sobą. Odchodziła gdzieś… by za chwilę spojrzeć na maszynę do pisania, jak gdyby chciała ją zbudzić ze snu.\nPeter także wydawał się niespokojny. Drapał w drzwi, żeby go wypuścić, pięć minut później drapał z drugiej strony i wracał, a potem wałęsał się po domu, kładł się i znowu wstawał.\nNiskie ciśnienie, pomyślała Anderson. Nic więcej. To dlatego oboje jesteśmy niespokojni i rozdrażnieni.\nI ten cholerny okres. Zwykle był bardzo obfity i nagle się kończył. Jakby w jednej chwili ktoś zakręcił kran. Tym razem trwał i trwał. Słaba uszczelka, cha, cha, pomyślała, choć wcale nie było jej do śmiechu. Drugiego deszczowego dnia tuż po zapadnięciu zmroku zasiadła przed maszyną, w którą wkręciła czystą kartkę. Zaczęła pisać, ale wyszło jej tylko kilka rządków znaków X i O jak w dziecinnej zabawie w kółko i krzyżyk, a potem coś przypominającego równanie matematyczne… głupie, zważywszy na fakt, że ostatni raz miała do czynienia z matematyką w szkole średniej, ucząc się z podręcznika Algebra II. Dziś X był do wykreślania błędnych słów i tyle. Wyciągnęła arkusz z maszyny i wyrzuciła.\nTrzeciego deszczowego dnia po lunchu zadzwoniła na wydział anglistyki uniwersytetu. Jim nie uczył już od ośmiu lat, ale nadal miał tam przyjaciół, z którymi utrzymywał kontakt. Sekretarka Muriel zwykle wiedziała, gdzie był.\nTym razem też wiedziała. Poinformowała Anderson, że Jim Gardener dwudziestego czwartego czerwca, czyli dziś wieczorem, ma spotkanie w Fall River, a potem kolejno wieczór literacki i wykład w Providence i New Haven – jako część czegoś, co nazywało się Karawaną Poezji Nowej Anglii. Pewnie stała za tym Patricia McCardle, pomyślała Anderson, uśmiechając się nieznacznie.\n– Więc… kiedy wraca? Czwartego lipca?\n– Rany, nie wiem, kiedy wróci, Bobbi – powiedziała Muriel. – Znasz Jima. Ostatni wieczór ma trzydziestego czerwca. Tyle wiem na pewno.\nAnderson podziękowała jej i odłożyła słuchawkę. Patrzyła w zamyśleniu na telefon, mając przed oczyma Muriel – także irlandzką dziewczynę (tyle że natura obdarzyła Muriel rudą czupryną, jaka zwykle kojarzyła się z jej nacją), dobiegającą już swych najlepszych lat, o okrągłej twarzy, zielonych oczach i pełnych piersiach. Spała z Jimem? Zapewne. Anderson poczuła ukłucie zazdrości – ale nie za mocne. Muriel była w porządku. Rozmowa z nią poprawiła jej nastrój. Wiedziała, kim jest Anderson, traktowała ją jak żywą osobę, nie jak klienta po drugiej stronie lady w sklepie żelaznym w Auguście, nie jak kogoś, komu rzuca się krótkie słowo na powitanie przy skrzynce na listy. Bobbi z natury była samotniczką, ale nie mniszką… i czasem satysfakcję mógł jej sprawić zwykły kontakt z drugim człowiekiem.\nPrzypuszczała, że już wie, dlaczego chce się skontaktować z Jimem – przynajmniej taki skutek miała rozmowa z Muriel. Wciąż myślała o tamtej rzeczy w lesie, już zupełnie przekonana, że to coś w rodzaju ukrytej trumny. I nie mogła sobie znaleźć miejsca nie dlatego, że chciała pisać; chciała kopać. Nie miała tylko ochoty robić tego sama.\n– Wygląda jednak na to, Pete, że będę musiała – powiedziała, siadając na bujanym fotelu przy wschodnim oknie, na swoim fotelu do czytania. Peter zerknął na nią przelotnie, jak gdyby mówiąc: „Jak sobie chcesz, mała”. Anderson pochyliła się nagle, patrząc na Pete’a – patrząc naprawdę uważnie. Peter wesoło odwzajemnił spojrzenie, waląc ogonem w podłogę. Przez chwilę zdawało się jej, że Peter jest jakiś inny… w tak widoczny sposób, że powinna to od razu dostrzec.\nJednak nie dostrzegła.\nUsadowiła się wygodnie i otworzyła książkę – pracę magisterską z Uniwersytetu Nebraska, w której najbardziej ekscytujący był tytuł: Wojna osadników a wojna secesyjna. Przypomniała sobie, jak parę dni temu powtórzyła sobie w myślach zdanie swojej siostry Anne: „Robi ci się nierówno pod sufitem, tak samo jak wujowi Frankowi, Bobbi”.Cóż… być może.\nNiedługo potem zagłębiła się w lekturze, od czasu do czasu zapisując coś w leżącym obok notatniku. Na dworze wciąż padał deszcz.\nNazajutrz wstał nieskazitelnie błękitny, jasny i bezchmurny poranek: letni dzień jak z widokówki, z lekkim wiaterkiem, dzięki któremu owady trzymały się z daleka. Anderson pokręciła się trochę po domu prawie do dziesiątej, coraz bardziej świadoma presji, by wyjść do lasu i zacząć kopać. Czuła, że stara się przeciwstawić temu impulsowi (znów Orson Welles: Nie wykopujemy ciała, dopóki nie nadejdzie… och, zamknij się, Orson). Skończyły się czasy, w których słuchała każdego impulsu, kierując się w życiu prostym mottem „Jeżeli uważasz, że to dobre, zrób to”. Zresztą ta filozofia nigdy nie przynosiła jej korzyści – prawie wszystkie złe rzeczy, jakie się jej przytrafiły, brały swój początek z działania pod wpływem impulsu. Nie oceniała pod względem moralnym ludzi, kierujących się impulsem; może nie miała tak dobrej intuicji jak oni.\nZjadła sute śniadanie, dorzuciła Peterowi trochę jajecznicy do karmy Gravy Train (Pete jadł z większym apetytem niż zwykle, co przypisała końcowi deszczowych dni), a potem zmyła naczynia.\nGdyby jeszcze przestało z niej ciec, wszystko byłoby doskonale. Nic z tego; nie zatrzymamy okresu, dopóki nie nadejdzie jego pora. Mam rację, Orson? Niech cię cholera.\nBobbi wyszła z domu, nacisnęła na głowę stary kapelusz kowbojski i spędziła godzinę w ogrodzie. Po takim deszczu wszystko wyglądało lepiej. Groszek zaczął wschodzić, a kukurydza już nieźle strzelała w górę, jak powiedziałby wujek Frank.\nO jedenastej się poddała. Do dupy z tym. Poszła do szopy z drugiej strony domu, wzięła szpadel i łopatę, a po chwili namysłu dorzuciła łom. Już wychodziła, ale cofnęła się i ze skrzynki z narzędziami wyciągnęła jeszcze śrubokręt i klucz nastawny.\nPeter jak zawsze ruszył za nią, ale tym razem powiedziała:\n– Nie, Peter. – I pokazała mu dom. Pete przystanął, jakby poczuł się zraniony. Zaskomlał i niepewnie zrobił krok w jej stronę.\n– Nie, Peter.\nPeter dał za wygraną i z podkulonym ogonem i opuszczoną głową niechętnie powlókł się z powrotem do domu. Anderson zrobiło się przykro na ten widok, lecz poprzednio Peter bardzo źle zareagował na talerz w ziemi. Przez chwilę stała na ścieżce, która miała ją zaprowadzić do leśnej drogi. Trzymając łopatę w jednej, a szpadel i łom w drugiej ręce, przyglądała się, jak Pete wchodzi po schodkach, nosem otwiera drzwi i znika w domu.\nPomyślała: Był jakiś inny… jest jakiś inny. Co z nim jest nie tak? Nie wiedziała. Ale przez moment, niemal podświadomie, ujrzała przelotnie tamten sen – strzała obrzydliwego zielonego światła… i zęby bezboleśnie wypadające jej z dziąseł.\nObraz zniknął i Bobbi wyruszyła do miejsca, gdzie w ziemi tkwiła tajemnicza rzecz. Słuchała miarowego cykania świerszczy grających na niewielkim poletku za domem, które wkrótce miało się doczekać pierwszych żniw.\nO trzeciej po południu ze stanu półoszołomienia, w którym pracowała, wyrwał ją Peter, uświadamiając jej dwie rzeczy: że niemal umiera z głodu i pada z wyczerpania.\nNa ten dźwięk Anderson poczuła na plecach i ramionach gęsią skórkę. Upuściła łopatę i zaczęła się cofać od tej rzeczy w ziemi – która nie była ani talerzem, ani skrzynią, ani czymkolwiek innym, co potrafiła objąć rozumem. Wiedziała jedynie, że popadła w dziwny, bezmyślny stan, który wcale jej się nie podobał. Tym razem nie tylko straciła poczucie czasu; miała wrażenie, jak gdyby straciła także poczucie samej siebie. Jak gdyby ktoś zasiadł w jej głowie jak operator w kabinie koparki, uruchamiając ją i pociągając za odpowiednie dźwignie.\nPeter wył z pyskiem skierowanym w niebo – długi i żałosny, mrożący krew w żyłach skowyt.\n– Przestań, Peter! – wrzasnęła Anderson i, dzięki Bogu, Pete posłuchał. Jeszcze chwila i po prostu odwróciłaby się i uciekła.\nNie bez trudu odzyskała panowanie nad sobą. Cofnęła się jeszcze o krok i krzyknęła, bo coś miękkiego pacnęło ją w plecy. Słysząc jej okrzyk, Peter wydał jeszcze jedno krótkie i cienkie szczeknięcie, po czym zamilkł.\nAnderson sięgnęła po to, co jej dotknęło, myśląc, że to może być… nie wiedziała właściwie co, lecz zanim jeszcze jej dłoń zacisnęła się na tym przedmiocie, przypomniała sobie, co to jest. Jak przez mgłę pamiętała, że na krótko przerwała pracę, żeby powiesić na krzaku bluzkę; i rzeczywiście.\nZdjęła ją z gałęzi, nałożyła i pozapinała, ale krzywo, tak że jedna poła zwisała niżej. Zapięła więc bluzkę jeszcze raz, równo, patrząc na rozpoczęte przez siebie wykopalisko – teraz archeologiczny termin dobrze oddawał charakter jej pracy. Cztery godziny spędzone na kopaniu pamiętała podobnie jak moment powieszenia bluzki na krzaku – jak przez mgłę i fragmentarycznie. To w ogóle nie były wspomnienia, tylko fragmenty.\nJednak teraz, gdy spoglądała na swoje dzieło, zdjęła ją zgroza, ogarnął ją lęk… i narastające podniecenie.\nCokolwiek to było, było ogromne. Nie duże, ale ogromne.\nSzpadel, łopata i łom leżały w pewnej odległości od siebie wzdłuż piętnastostopowego wykopu w leśnym runie. Usypała zgrabne kopczyki czarnej ziemi i kamieni w regularnych odstępach. W miejscu, gdzie parę dni temu Anderson potknęła się o trzy cale wystającego szarego metalu, widniał rów głębokości czterech stóp, z którego sterczała krawędź jakiegoś gigantycznego przedmiotu. Szary metal… jakiś przedmiot…\nOd pisarza należałoby oczekiwać lepszego i konkretniejszego opisu, pomyślała, ocierając ręką pot z czoła, ale już nie była pewna, że to stal. Być może jakiś egzotyczny stop berylu, magnezu – ale pomijając skład chemiczny, nie miała najmniejszego pojęcia, co to w ogóle jest.\nZaczęła rozpinać dżinsy, by wepchnąć do nich bluzkę, gdy nagle zamarła w bezruchu.\nWypłowiałe levisy były przesiąknięte w kroku krwią.\nChryste… Chryste panie. To nie okres. To Niagara.\nNa chwilę ogarnął ją strach, prawdziwy strach, lecz zaraz wybiła sobie z głowy głupstwa, przemawiając do własnego rozsądku. Popadła w jakiś rodzaj oszołomienia i wykopała dół, z którego byłoby dumnych czterech krzepkich mężczyzn… a ważyła sto dwadzieścia pięć, najwyżej sto trzydzieści funtów. Zrozumiałe, że krwawiła obficie. Nic jej nie było – właściwie powinna się cieszyć, że nie zmieniła się w bolesny węzeł skurczów ani tryskający rzęsistymi strumieniami gejzer.\nHo, ho, aleśmy dziś poetyczni, Bobbi, pomyślała, parskając krótkim śmiechem.\nWystarczy, jeżeli doprowadzi się do porządku: prysznic i czysty strój powinny załatwić sprawę. Zresztą dżinsy i tak nadawały się już do śmieci albo na stare szmaty. W dzisiejszym niespokojnym i zagmatwanym świecie o jeden wybór mniej, prawda? Prawda. Nic wielkiego.\nZapięła spodnie, ale nie włożyła do nich bluzki – nie było sensu też jej niszczyć, choć Bóg jeden wiedział, że nie była to rzecz od Diora. Skrzywiła się, czując przy każdym ruchu lepką wilgoć. Boże, ależ miała ochotę się umyć. Jak najszybciej.\nZamiast jednak ruszyć ścieżką z powrotem do domu, podeszła bliżej tajemniczego obiektu w ziemi, jakby ją przyciągał. Peter zawył, znów wywołując u niej gęsią skórkę.\n– Peter, zamkniesz się wreszcie, na litość boską!\nPrawie nigdy nie krzyczała na Pete’a – naprawdę – ale teraz przez głupiego kundla zaczynała się czuć jak obiekt badań psychologii behawioralnej. Zamiast ślinić się na dźwięk dzwonka, miała gęsią skórkę, kiedy wył pies, lecz zasada pozostała ta sama.\nStojąc blisko swego znaleziska, zapomniała o Peterze i wpatrywała się w nie ze zdumieniem. Po kilku chwilach wyciągnęła rękę i dotknęła go. Znów poczuła zagadkową wibrację – wsiąkła jej w dłoń, a potem znikła. Tym razem Bobbi miała wrażenie, jakby dotykała powłoki kadłuba, pod którą pracują jakieś bardzo ciężkie maszyny. Metal był tak gładki, że w dotyku wydawał się niemal śliski – można się było spodziewać, że pozostawi na palcach tłusty ślad.\nZacisnęła dłoń w pięść i kostkami zastukała w metal. Rozległ się głuchy dźwięk, jak gdyby pukała w gruby kawał mahoniu. Postała jeszcze trochę, a następnie z tylnej kieszeni spodni wyciągnęła śrubokręt, trzymała go przez moment niezdecydowana, a potem z dziwnym poczuciem winy – czując się niemal jak wandal – przeciągnęła ostrzem narzędzia po powierzchni metalu. Nie zostawiło śladu zadrapania.\nJej oczy zatrzymały się na jeszcze dwóch szczegółach, choć każdy z nich mógł być po prostu złudzeniem optycznym. Po pierwsze, metal wydawał się grubszy od krawędzi do miejsca, w którym znikał w ziemi. Po drugie, krawędź była lekko zaokrąglona. Te dwie rzeczy – jeśli były prawdą – nasuwały wniosek, który był zarazem fascynujący, niedorzeczny, przerażający, niewiarygodny… ale na swój szalony sposób logiczny.\nLepiej zadzwoń do kogoś, Bobbi. Natychmiast.\nZadzwonię do Jima. Gdy tylko wróci.\nJasne, dzwoń do poety. Świetny pomysł. Potem zadzwoń do wielebnego Moona. I może do Edwarda Goreya i Gahana Wilsona, żeby przyjechali zrobić rysunki. Potem możesz wynająć parę zespołów rockowych i zorganizować tu pieprzone Woodstock 1988. Nie pora na żarty, Bobbi. Zadzwoń do policji stanowej.\nNie. Najpierw chcę porozmawiać z Jimem. Chcę, żeby to zobaczył. Chcę z nim o tym porozmawiać. Tymczasem wykopię jeszcze trochę.\nTak. Nie tylko może być, pewnie będzie – przecież to czuła. Peter też. Ale to nie wszystko. Schodząc tu ścieżką rano, znalazła martwego świszcza – prawie na niego nadepnęła. Kiedy pochyliła się nad zwierzakiem, zapach powiedział jej, że nie żyje co najmniej od dwóch dni, jednak nie ostrzegło jej brzęczenie much. Nad biednym świszczem w ogóle nie było żadnych much i Anderson nie pamiętała, by kiedykolwiek przedtem widziała coś podobnego. Nie znalazła żadnej widocznej przyczyny śmierci stworzenia, lecz myśl, że to coś w ziemi może mieć z tym jakiś związek, była bzdurą do kwadratu i na resorach. Poczciwy świszcz zżarł pewnie jakąś trutkę wyłożoną przez rolnika i dowlókł się aż tu, gdzie w końcu padł.\nWracaj do domu. Włóż czyste spodnie. Jesteś zakrwawiona i cuchniesz.\nCofnęła się od wykopaliska, a potem ruszyła w górę zbocza do ścieżki. Peter skoczył na nią niezdarnie i zaczął lizać jej rękę z nieco żałosną gorliwością. Jeszcze rok temu próbowałby wcisnąć jej nos między nogi, zaintrygowany zapachem, ale już nie dziś. Teraz potrafił tylko dygotać.\n– Sam jesteś sobie winien – powiedziała Anderson. – Kazałam ci przecież zostać w domu. – Mimo to cieszyła się, że Peter przyszedł. Gdyby się nie zjawił, pracowałaby do zmierzchu… a myśl o ocknięciu się z oszołomienia w ciemnościach w pobliżu tego ogromnego czegoś… nie była zbyt kusząca.\nStojąc na ścieżce, obejrzała się za siebie. Ze wzniesienia miała lepszy widok. Zobaczyła, że to coś sterczy z ziemi pod pewnym kątem. Znów odniosła wrażenie, że krawędź rzeczywiście jest zaokrąglona.\nTalerz, tak pomyślałam, kiedy palcami rozgrzebałam wokół tego ziemię. Stalowy talerz, nie taki, z jakiego się je, ale może już wtedy, chociaż widziałam tylko kawałeczek, pomyślałam o normalnym talerzu. Albo spodku.\nPieprzonym latającym spodku.\nW domu wzięła prysznic i przebrała się, zakładając podpaskę w rozmiarze maksi, chociaż krwawienie zaczęło się już zmniejszać. Potem otworzyła puszkę z fasolą i kiełbaskami i przygotowała sobie naprawdę dużą kolację. Stwierdziła jednak, że jest zbyt zmęczona i tylko skubała jedzenie. Resztę – więcej niż połowę – zostawiła Peterowi i podeszła do fotela bujanego przy oknie. Na podłodze obok niego wciąż leżała praca magisterska, którą czytała. Rolę zakładki odgrywał oderwany kawałek paczki zapałek. Obok spoczywał notatnik. Anderson podniosła go, otworzyła na czystej stronie i zaczęła szkicować to coś w lesie, opierając się na tym, co zobaczyła z góry, gdy ostatni raz spojrzała za siebie.\nNie umiała posługiwać się piórem zbyt wprawnie, jeśli nie tworzyła słów, ale miała niewielki talent rysowniczy. Szło jej jednak bardzo wolno, nie dlatego że chciała wykonać jak najdokładniejszy szkic, po prostu była wykończona. Na domiar złego podszedł do niej Peter, trącał nosem jej rękę i domagał się pieszczot. Pogłaskała go po łbie z roztargnieniem, wycierając gumką linię horyzontu, którą narysowała krzywo, gdy pies poruszył jej dłoń.\n– Tak, dobry piesek, grzeczny piesek. Idź sprawdzić, czy jest poczta, dobrze?\nPeter ruszył truchtem przez salon i nosem otworzył zewnętrzne drzwi. Anderson wróciła do pracy nad szkicem, ale uniosła głowę, by zerknąć na Pete’a odgrywającego swój słynny psi numer pod tytułem „Aport poczty”. Oparł się przednią lewą łapą o słupek skrzynki na listy, a potem zaczął walić w klapkę skrzynki. Joe Paulson, listonosz, znał jego zwyczaje i zawsze zostawiał ją uchyloną. Peter otworzył drzwiczki, ale zanim zdążył wysunąć pocztę łapą, stracił równowagę. Anderson skrzywiła się lekko – do tego roku Peter ani razu nie stracił równowagi. Wyciąganie poczty było jego popisową sztuczką, lepszą od udawania Wietkongu i o wiele lepszą niż banalne stawanie na tylnych łapach czy dawanie głosu, by dostać ciastko. Widząc to, wszyscy robili wielkie oczy, a Peter dobrze o tym wiedział… lecz w ostatnich czasach było to smutne widowisko. Anderson przypuszczała, że czułaby coś podobnego, gdyby zobaczyła Freda Astaire’a i Ginger Rogers usiłujących zaprezentować po latach jeden ze swoich tańców.\nPies zdołał jeszcze raz wspiąć się na słupek i tym razem jednym ruchem łapy udało mu się wysunąć ze skrzynki pocztę – katalog i list (albo rachunek – tak, zbliżał się koniec miesiąca, więc to najprawdopodobniej rachunek). Gdy obie przesyłki sfrunęły na ziemię, Pete wziął je do pyska. Anderson wróciła do swojego szkicu, powtarzając sobie, żeby przestała co dwie minuty bić w dzwon pogrzebowy, szykując się na śmierć Petera. Pies wyglądał dziś na ledwie żywego; ostatnio zdarzały się wieczory, gdy musiał trzy czy cztery razy stawać chwiejnie na tylnych łapach, zanim udało mu się wyciągnąć pocztę – która zwykle okazywała się bezpłatną próbką z Procter & Gamble albo gazetką reklamową z K-Mart.\nAnderson przyglądała się uważnie szkicowi, z roztargnieniem cieniując pień sosny z pękniętym wierzchołkiem. Rysunek nie był w stu procentach dokładny… ale dość udany. Zdołała w każdym razie uchwycić kąt, pod jakim wystawało z ziemi to coś.\nNarysowała wokół tego ramkę, którą potem zmieniła w sześcian… jak gdyby chciała to odizolować. Na szkicu wyraźnie zaznaczyła łuk krawędzi, ale czy rzeczywiście była zaokrąglona?\nTak. A to, co nazywała metalowym talerzem, chyba naprawdę było kadłubem. Gładkim jak szkło, pozbawionym nitów kadłubem.\nZaczynasz bzikować, Bobbi… i zdajesz sobie z tego sprawę, prawda?\nPeter poskrobał w zewnętrzne drzwi, żeby go wpuścić. Poszła mu otworzyć, nie odrywając wzroku od szkicu. Pies wszedł i położył pocztę na krześle w korytarzu. Potem powlókł się do kuchni, chcąc pewnie sprawdzić, czy nie przeoczył jakichś resztek na talerzu swej pani.\nAnderson wzięła z krzesła przesyłki i z grymasem niesmaku otarła je o nogawkę spodni. Zgoda, sztuczka była świetna, ale ona chyba nigdy nie polubi psiej śliny na poczcie. Katalog był z sieci Radio Shack – chcieli, żeby kupiła procesor tekstu. Rachunek przysłał Centralny Zakład Energetyczny Maine. Znów przyszedł jej na myśl Jim Gardener. Rzuciła katalog i rachunek na stół w korytarzu, wróciła na fotel pod oknem, usiadła, otworzyła notatnik na czystej stronie i skopiowała pierwszy szkic.\nZmarszczywszy brwi, patrzyła na łagodny łuk krawędzi, który prawdopodobnie w pewnym stopniu stanowił wynik ekstrapolacji – jak gdyby nie wykopała dołu na cztery stopy, ale co najmniej dwanaście czy czternaście. I co z tego? Nie przejmowała się odrobiną ekstrapolacji; do diabła, w końcu na tym między innymi polega praca powieściopisarza, a ludzie, którzy sądzą, że należy to tylko i wyłącznie do pisarzy science fiction i fantasy, nigdy nie spojrzeli przez drugi koniec teleskopu, nigdy nie stanęli przed zadaniem zapełnienia białych plam, o których milczy historia – nie próbowali na przykład odpowiedzieć na pytanie, co się stało z kolonizatorami wyspy Roanoake u wybrzeży Karoliny Północnej, którzy po prostu zniknęli bez śladu, pozostawiając po sobie tylko wycięte na drzewie tajemnicze słowo CROATAN, albo skąd się wzięły kamienne posągi na Wyspie Wielkanocnej, albo dlaczego mieszkańcy małego miasteczka Blessing w stanie Utah nagle postradali zmysły – na to przynajmniej wszystko wskazywało – jednego dnia latem 1884 roku. Jeżeli nie wiedziało się na pewno, wolno było puścić wodze wyobraźni – o ile nie poznało się w końcu prawdy.\nAnderson była pewna, że istnieje wzór pozwalający ustalić obwód na podstawie łuku. Kłopot w tym, że zupełnie zapomniała, jak to cholerstwo wygląda. Ale może będzie umiała z grubsza określić długość obwodu – przy założeniu, że nie pomyliła się co do zaokrąglenia krawędzi – i odnaleźć w przybliżeniu środek tego czegoś…\nBobbi wróciła do stołu w korytarzu i otworzyła środkową szufladę, w której gromadziła różności. Zaczęła grzebać w stercie anulowanych czeków, wyczerpanych baterii R14, R20 i dziewięciowoltowych (z jakiegoś powodu nigdy nie potrafiła wyrzucić w diabły starych baterii – Bóg wie dlaczego, wkładała je po prostu do szuflady, która stała się czymś w rodzaju cmentarzyska słoni, tyle że był to cmentarz baterii), pękach gumek recepturek i szerokich czerwonych gum do weków, listów od fanów, na które nie odpisała (listów od fanów podobnie jak wyczerpanych baterii nie umiała się pozbyć), a także przepisach notowanych na fiszkach. Na samym dnie szuflady walały się drobne narzędzia, między którymi znalazła to, czego szukała – cyrkiel z włożonym do uchwytu ogryzkiem żółtego ołówka.\nUsiadłszy z powrotem w bujanym fotelu, Anderson przewróciła stronę w notatniku i trzeci raz naszkicowała wystającą krawędź tego czegoś w ziemi. Starała się trzymać skali, lecz tym razem narysowała nieco większy kształt, nie zawracając sobie głowy otaczającymi go drzewami i ledwie zaznaczając wykop, by zachować perspektywę.\n– Dobra, to tylko domysły – powiedziała i wbiła szpic cyrkla w żółtą kartkę pod łukowatą krawędzią. Ustawiła ramię cyrkla, aby dokładnie wodziło po łuku – a potem zatoczyła ołówkiem pełny okrąg. Spojrzała na kartkę, a następnie otarła dłonią usta. Poczuła nagle, że jej usta są zbyt wilgotne i drżące.\n– Bzdura do kwadratu i na resorach – szepnęła.\nJednak nie była to wcale bzdura do kwadratu i na resorach. Jeżeli oceniając krzywiznę krawędzi, nie trafiła kulą w płot, to wyglądało na to, że odkryła obiekt, którego obwód wynosił co najmniej trzysta jardów.\nAnderson upuściła notatnik i cyrkiel na podłogę, a potem spojrzała przez okno. Serce waliło jej mocno.\nKiedy zachodziło słońce, Anderson usiadła na werandzie z tyłu domu i patrzyła przez ogród w stronę lasu, słuchając głosów w głowie.\nNa pierwszym roku college’u brała udział w seminarium na temat kreatywności, zorganizowanym na wydziale psychologii. Ze zdumieniem – i nie bez ulgi – dowiedziała się, że nie skrywa żadnej wstydliwej nerwicy; prawie wszyscy ludzie obdarzeni wyobraźnią słyszeli głosy. Nie myśli, ale właśnie głosy, należące do różnych postaci, doskonale rozpoznawalne jak głosy w słuchowisku radiowym z dawnych czasów. Wykładowca wyjaśniał, że pochodziły z prawej półkuli mózgu – tej, którą powszechnie kojarzy się z wizjami i telepatią, a także wyjątkową ludzką zdolnością do kreowania obrazów przez tworzenie porównań i metafor.\nNie ma czegoś takiego jak latające spodki.\nDoprawdy? A kto tak powiedział?\nPo pierwsze, siły powietrzne. Już dwadzieścia lat temu ludzie z lotnictwa zamknęli rozdział latających spodków. Udało im się wyjaśnić wszystkie potwierdzone wypadki zauważenia UFO z wyjątkiem trzech procent, po czym doszli do wniosku, że te trzy procenty prawie na pewno zostały spowodowane efemerycznymi zjawiskami atmosferycznymi – takimi jak halo, turbulencja bezchmurnego nieba, strefy wyładowań elektrycznych na bezchmurnym niebie. Do diabła, o światłach w Lubbock gazety pisały na pierwszych stronach, a okazało się… że to była wina przelatujących ciem, pamiętasz? Światło latarń w Lubbock padało na ich skrzydła, odbijając wielkie i jasne poruszające się kształty na niskich masach chmur, które z powodu zastoju pogody wisiały nad miastem przez cały tydzień. Większość ludzi w kraju żyła przez ten tydzień w przekonaniu, że na głównej ulicy Lubbock lada chwila pojawi się ktoś ubrany jak Michael Rennie w Dniu, w którym Ziemia zamarła ze swoim nieodłącznym robotem Gortem sunącym z klekotem u jego boku i zażąda spotkania z naszym przywódcą. A to były tylko ćmy. Podoba ci się? Czy nie powinno ci się podobać?\nZabawne, ale doskonale rozpoznawała ten głos – należał do doktora Klingermana, który prowadził tamto seminarium. Prowadził wykład z charakterystycznym dla poczciwego Klingy’ego niewyczerpanym entuzjazmem, choć nieco piskliwie. Anderson uśmiechnęła się i zapaliła papierosa. Trochę za dużo dziś paliła, ale tytoń szybko wietrzał, kiedy paczka za długo leżała otwarta.\nW roku 1947 kapitan sił powietrznych, niejaki Mantell, wzniósł się za wysoko, ścigając latający spodek – a raczej coś, co uważał za latający spodek. Stracił przytomność. Jego samolot rozbił się i Mantell zginął. Umarł, goniąc odbicie Wenus na mknącej po niebie chmurze – czyli halo. Widzisz, Bobbi, istnieją więc odbicia ciem, odbicia Wenus i prawdopodobnie także odbicia w złotym oku, jak w filmie z Marlonem Brando, ale latających spodków nie ma.\nWobec tego co spoczywa w ziemi?\nGłos wykładowcy zamilkł. Nie wiedział. Jego miejsce zajął więc głos Anne, który mówił po raz trzeci, że robi się jej nierówno pod sufitem, dziwaczeje tak samo jak wuj Frank, że niebawem przyjadą przymierzyć jej jeden z tych płóciennych mundurków, które nosi się tyłem naprzód; odwiozą ją do szpitala w Bangor albo w Juniper Hill i będzie mogła do woli bełkotać o latających spodkach, wyplatając koszyki w środku lasu. To był głos Siostruni, bez dwóch zdań; mogłaby zaraz do niej zadzwonić, opowiedzieć jej, co się stało, i usłyszałaby dokładnie to samo, słowo w słowo. Była tego pewna.\nAle czy to w porządku?\nNie, nie w porządku. Anne utożsamiłaby samotne życie siostry z szaleństwem, wszystko jedno, co Bobbi by mówiła czy robiła. Owszem, myśl, że to coś w ziemi jest statkiem kosmicznym, bez wątpienia była szalona… ale czy rozważenie takiej możliwości, przynajmniej dopóki nie zostanie obalona, też jest oznaką szaleństwa? Anne uważałaby, że tak, ale Anderson nie. Otwarty umysł to przecież nic złego.\nJednak taka możliwość przyszła jej do głowy bardzo szybko…\nWstała i weszła do domu. Ostatnim razem, gdy bawiła się tym czymś w lesie, spała dwanaście godzin. Zastanawiała się, czy i tym razem czeka ją podobny maraton snu. Czuła takie zmęczenie, że mogłaby przespać dwanaście godzin, Bóg jej świadkiem.\nZostaw to, Bobbi. To niebezpieczne.\nNie miała jednak takiego zamiaru, pomyślała, zdejmując koszulkę z pingwinem i napisem OPUS NA PREZYDENTA. Jeszcze nie.\nOdkryła, że kłopot z mieszkaniem w pojedynkę – i powód, dla którego większość ludzi, jakich znała, nie chciała być sama ani przez chwilę – polegał na tym, że im dłużej mieszka się samotnie, tym głośniej zaczynają przemawiać głosy z prawej półkuli. W ciszy normy racjonalizmu zaczynają się zmieniać, a głosy już nie proszą o uwagę: żądają, by ich wysłuchać. Nietrudno było się ich przestraszyć i dojść do wniosku, że są jednak oznaką szaleństwa.\nAnne na pewno by tak pomyślała, uznała Bobbi, kładąc się w łóżku. Lampa rzucała na narzutę krąg czystego światła, które poprawiło jej samopoczucie, lecz praca magisterska, którą wcześniej czytała, została na podłodze. Bobbi wciąż spodziewała się skurczów, jakie zazwyczaj towarzyszyły zdarzającym się jej od czasu do czasu wczesnym i obfitym okresom, ale na razie nie następowały. Wcale jej nie zależało na ich nadejściu.\nSkrzyżowała ręce pod głową i spojrzała na sufit.\nNie, nie jesteś ani trochę wariatką, Bobbi, pomyślała. Uważasz, że to Gard zaczyna się zachowywać jak stuknięty, ale z tobą jest absolutnie wszystko w porządku – czy to także nie znak, że jesteś trochę rozchwiana? To nawet ma swoją nazwę… zaprzeczenie i substytucja. „Nic mi nie jest, to świat zwariował”.\nTo wszystko prawda. Ale wciąż czuła, że doskonale nad sobą panuje, i wiedziała jedno: w Haven była bardziej normalna niż w Cleaves Mills i o wiele bardziej normalna niż w Utice. Gdyby spędziła jeszcze parę lat w Utice, parę lat blisko Siostruni, miałaby dziś kompletnego bzika. Anderson była przekonana, że Anne uważa doprowadzanie najbliższych krewnych do szaleństwa za swoje… zadanie? Nie, to zbyt trywialne. Za swą świętą misję.\nWiedziała, co naprawdę ją niepokoi – i nie był to fakt, że bardzo szybko przyszła jej do głowy właśnie taka możliwość. Chodziło o uczucie pewności. Będzie się nadal starała zachować otwarty umysł, lecz przede wszystkim otwarty na to, co Anne nazwałaby „zdrowymi zmysłami”. Bo wiedziała, co znalazła, i zdjęła ją zgroza, ogarnął ją lęk… i palące podniecenie.\nWidzisz, Anne, poczciwa Bobbi nie przeprowadziła się do pipidówki i nie zwariowała; poczciwa Bobbi przeprowadziła się tutaj i odzyskała zdrowe zmysły. Szaleństwo to ograniczanie możliwości, kapujesz, Anne? Szaleństwo to brak zgody na to, żeby pójść pewnymi drogami spekulacji, chociaż nie są pozbawione logiki… jakbyś miała żeton do kołowrotu w wejściu. Rozumiesz, o czym mówię? Nie? Oczywiście, że nie rozumiesz. Nigdy nie rozumiałaś. Wobec tego odejdź, Anne. Zostań w Utice i zgrzytaj przez sen zębami, aż nic z nich nie zostanie, doprowadzaj do szaleństwa każdego, kto będzie na tyle bezmyślny, żeby zostać w zasięgu twojego głosu, proszę bardzo, ale wara od mojej głowy.\nTo coś w ziemi było statkiem z kosmosu.\nProszę. Jasno i otwarcie. Koniec z bzdurami do kwadratu. Mniejsza o Anne, mniejsza o światła w Lubbock, mniejsza o to, że siły zbrojne zamknęły sprawy latających talerzy. Mniejsza o rydwany bogów, o Trójkąt Bermudzki, o to, że Eliasza porwał do nieba ognisty wóz. Mniejsza o to wszystko – w głębi serca wiedziała. To był statek, który wylądował albo się rozbił dawno temu – być może miliony lat temu.\nLeżała w łóżku z rękami pod głową. Była spokojna, tylko serce waliło jej coraz szybciej.\nPotem odezwał się inny głos, tym razem należący do jej nieżyjącego dziadka, powtarzający to, co przedtem mówił głos Anne.\nTamta trwająca ledwie chwilę wibracja. Pierwsze przeczucie, dławiące i graniczące z pewnością, że znalazła krawędź jakiejś dziwacznej stalowej trumny. Reakcja Petera. Jej okres, który przyszedł za wcześnie; tu na farmie ledwie z niej ciekło, ale gdy była blisko tego czegoś, chlustało z niej jak z zarżniętego prosięcia. I nie zapominajmy o poczciwym świszczu. Wydzielał woń i gazy rozkładu, ale nie krążyły nad nim muchy. Mucha nie siada na świszczu, można rzec.\nTyle że nic nie trzyma się kupy. Kupiłam teorię, że w ziemi jest statek, dlatego że chociaż na pozór brzmi to idiotycznie, to jednak jest w tym pewna logika. Za to w reszcie nie ma ani krzty logiki; jakbym miała koraliki toczące się po stole. Trzeba je nawlec na nitkę i może wtedy to kupię. W każdym razie pomyślę nad tym, dobra?\nZnów usłyszała głos dziadka, wolny i apodyktyczny, jedyny w domu zdolny uciszyć nawet małą Anne.\nTo wszystko zdarzyło się dopiero po tym, kiedy to znalazłaś, Bobbi. Masz swoją nić.\nŁatwo odpowiadać teraz dziadkowi; nie żył od szesnastu lat. Mimo to zasypiając, słyszała właśnie głos dziadka.\n…sama o tym wiesz.\n2 Pod koniec lat siedemdziesiątych Orson Welles wystąpił w reklamówce wina Paula Massona, wygłaszając slogan „Nie sprzedajemy wina, dopóki nie nadejdzie jego pora” (przyp. tłum.).\nPeter widzi światło\nWydawało się jej, że dostrzegła jakąś zmianę w Peterze, choć nie umiała jej dokładnie określić. Gdy zbudziła się nazajutrz rano (o najzupełniej normalnej godzinie dziewiątej), zobaczyła to prawie natychmiast.\nStała przy blacie kuchennym, nalewając karmę Gravy Train do starej czerwonej miski Petera. Pete jak zawsze zjawił się na ten dźwięk, krocząc niespiesznie. Gravy train pojawił się w jego menu stosunkowo niedawno; jeszcze w zeszłym roku na jego dzienną rację składał się gaines meal rano, pół puszki psiej karmy Rival wieczorem plus wszystko, co udało mu się skubnąć w lesie. Potem Peter przestał jeść gaines meal i Anderson dopiero po miesiącu pojęła dlaczego – Pete wcale nie znudził się karmą; po prostu tym, co zostało z jego zębów, nie mógł już pogryźć twardych kawałków. Tak więc teraz dostawał gravy train… jak przypuszczała, odpowiednik jajek w koszulkach, jakie jadają na śniadanie staruszkowie.\nDolała do gravy train ciepłej wody i zamieszała starą pogiętą łyżką, która trzymała specjalnie w tym celu. Wkrótce rozmiękłe kawałki karmy pływały w mętnej cieczy. Wygląda jak gulasz, pomyślała Anderson… albo coś, co się wylało z zapchanego szamba.\n– Proszę – powiedziała, odwracając się od zlewu. Peter zajmował swoje tradycyjne stanowisko na linoleum – grzecznie trzymając się w pewnej odległości, aby Anderson się o niego nie potknęła – i walił w podłogę ogonem. – Mam nadzieję, że będzie ci smakowało. Bo ja na sam widok mam ochotę puścić pa…\nW tym momencie urwała, nachylona nad Peterem, z czerwoną miską w ręce i kosmykiem włosów opadającym na oko. Odgarnęła włosy.\n– Pete? – Usłyszała własny głos.\nPeter przez chwilę patrzył na nią lekko zdziwiony, a potem cicho zbliżył się do swego porannego dania. Chwilę później zaczął je z entuzjazmem chłeptać.\nAnderson wyprostowała się, patrząc na psa, raczej zadowolona, że nie widzi pyska Petera. W głowie znów usłyszała głos dziadka, który kazał jej, żeby to zostawiła, że to niebezpieczne i że chyba nie musi już szukać nici łączącej w całość koraliki, prawda?\nTylko w tym kraju mieszka milion ludzi, którzy zlecieliby się tu biegiem na wieść o takim niebezpieczeństwie, pomyślała Anderson. I Bóg jeden wie ilu na całym świecie. To wszystko, co może sprawić? A jak zadziałałoby na przykład na raka?\nNogi odmówiły jej nagle posłuszeństwa. Cofnęła się resztką sił, aż namacała za plecami krzesło. Usiadła i przyglądała się, jak Peter je.\nMleczna katarakta, która zasłaniała jego lewe oko, w połowie zniknęła.


Co dokładnie warto wiedzieć o czujnikach zbliżeniowych? – enamoralarte.com\nNależy mieć świadomość, że czujniki zbliżeniowe w najprostszym możliwym ujęciu są przeznaczone do bezkontaktowego wykrywania określonych elementów. Koniecznie trzeba zdawać sobie sprawę, że są one powszechnie wykorzystywane w automatyce. Jakie zastosowanie mają czujniki do siłowników?\nWarto wiedzieć, że najbardziej istotnym elementem omawianego rodzaju czujników jest cewka. Godny uwagi jest fakt, że poprzez wymuszenie przepływu prądu przez nią, indukowane jest pole elektromagnetyczne. Jak wiadomo będzie ono oddziaływać na metalowe elementy.\nNależy zaznaczyć, że wszystkie zmiany będą rejestrowane przez układ elektroniczny czujnika. Oczywiście wielkość poszczególnych zmian będzie uzależniona od odległości określonych elementów od czoła wspomnianego czujnika.\nKoniecznie trzeba zdawać sobie sprawę, że czujniki magnetyczne są w stanie wykryć obecność pola magnetycznego, które jest generowane przez magnes stały. Oznacza to tym samym, że wspomniane produkty są wykorzystywane do wykrywania magnesów.\nGodny uwagi jest fakt, że magnesy można bez większego problemu zamontować w różnych ruchomych elementach. Z kolei ich położenie można będzie wykryć przy pomocy omawianych czujników magnetycznych. Warto zaznaczyć, że proste czujniki nie będą wymagały zasilania. Ponadto dostępne są w wersjach dwu-przewodowych.\nNależy przede wszystkim mieć świadomość, że pole magnetyczne jest bardzo przenikliwe. gwarantuje to jednocześnie czujnikom ogromną odporność na zakłócenia czy zabrudzenia. Godny uwagi jest fakt, że za zasięg będzie odpowiadało właściwe dobranie magnesu i czujnika. Nie wszyscy wiedzą, że dla omawianych czujników magnetycznych przeznaczonych do siłowników czułość na natężenie pola magnetycznego wyrażana jest w mT.\nZdecydowanie najczęściej wykorzystywanymi czujnikami są produkty przystosowane do montażu rowerków typu C i T. Należy mieć świadomość, że w przypadku wspomnianych rowerków typu C, niektóre z nich będą różniły się wymiarami. Jeżeli użytkownik zaopatrzy się w niewłaściwy model, może mieć później ogromne problemy z umieszczeniem czujnika w rowerku. Rekomendowane jest oczywiście kupowanie produktów, które znajdują się w bogatej ofercie asortymentowej renomowanych producentów. Doskonale znają oni potrzeby wymagającego rynku. Klienci oczywiście otrzymują dwuletnią gwarancję na działanie czujnika do siłowników.\nczujniki do siłowników · indukcyjne czujniki zbliżeniowe


5 Pułk Strzelców Konnych - Tarnów\nStrona główna / Atrakcje / TARNÓW / Ciekawostki / Taka jest historia / 5 Pułk Strzelców Konnych\n5 września 2004 r. w ramach Tarnowskiej Parady Konnej odbyły się w uroczystości związane z 85 rocznicą utworzenia 5. Pułku Strzelców Konnych stacjonującego w okresie międzywojennym w Tarnowie, a następnie w Dębicy. Przy tej okazji po raz pierwszy zaprezentował się mieszkańcom Tarnowski Oddział Jazdy im. 5 Pułku Strzelców Konnych, będący terenowym oddziałem Stowarzyszenia “Szwadron Jazdy RP”. Impreza stanowiła pierwszy element reaktywowania kawaleryjskich tradycji w Tarnowie i regionie.\nOd ośmiu lat działa w Polsce Stowarzyszenie “Szwadron Jazdy RP” z siedzibą w Warszawie – Stara Miłosna, powołane do życia w celu kontynuowania tradycji polskiej kawalerii. Przed kilkoma miesiącami grupa miłośników koni i ułańskiej historii powołała w Tarnowie oddział jazdy, który stał się częścią ogólnopolskiego stowarzyszenia. Tarnowski oddział znalazł siedzibę na terenie Stada Ogierów Klikowa, będącego od pewnego czasu zakładem Stada Ogierów “Białka” w Krasnymstawie. Honorowy patronat nad Tarnowskim Oddziałem Jazdy im. 5 Pułku Strzelców Konnych przyjęli prezydent miasta i starosta tarnowski. 5 września po raz pierwszy od kilkudziesięciu lat na tarnowskich ulicach pojawią się “strzelcy” oddziału kawalerii. Pretekstem do reaktywowania tradycji kawaleryjskich w Tarnowie jest, przypadająca w przyszłym roku, 85 rocznica powołania do życia w niepodległej Rzeczpospolitej 5 Pułku Strzelców Konnych, stacjonującego przed laty w Tarnowie, a później w Dębicy. – Właściwie możemy mówić o debiucie naszego oddziału, choć w symbolicznym wymiarze konie pojawiały się już na uroczystościach z okazji rocznicy Konstytucji 3 Maja i podczas odsłonięcia pomnika 14 Pułku Piechoty- mówi Andrzej Goraus, dyrektor Stada Ogierów, prezes oddziału – Teraz występujemy po raz pierwszy jako inicjatorzy i organizatorzy imprezy.\nHistoria formacji pod nazwą 5. Pułk Strzelców Konnych sięga w polskiej armii czasów Księstwa Warszawskiego. W listopadzie 1806 roku generał Jan Henryk Dąbrowski po uzyskaniu akceptacji marszałka Francji Dauvota wydał “Urządzenie względem rekrutowania żołnierza”. Do wojska mieli zostać powołani mężczyźni w wieku 18-24 lata. Pułk Strzelców Konnych, wchodzący w skład Legii Poznańskiej, formował płk Franciszek Garczyński. Od stycznia 1807 roku oddział ten uczestniczył w walkach na terenie Wielkopolski i Pomorza, a po bitwie pod Frydlandem, w czerwcu 1807 roku, pułk otrzymał nazwę 5. Pułk Strzelców Konnych. Po pokoju w Tylży, zawartym między cesarzem Francuzów, a carem rosyjskim działania wojenne na pewien czas ustały. W 1809 roku pułk wziął jednak udział w wojnie z Austrią, a w 1812 roku jednostka uczestniczyła w wyprawie na Rosję, walcząc m.in. pod Smoleńskiem, Możajskiem i Woroncowem. Po powrocie na teren Księstwa Warszawskiego i reorganizacji armii resztki pułku włączone zostały w skład 1. Pułku Strzelców Konnych, tworząc jego ósmą kompanię.\nKolejny epizod wojenny z udziałem 5. PSK miał miejsce w czasie wojny polsko – rosyjskiej 1831 roku. 19 stycznia 1831 r. pułk strzelców konnych gwardii otrzymał nazwę V Pułku Strzelców Konnych. Pułk pod dowództwem płk Benedykta Zielonki walczył m.in. w lutym 1831 roku pod Wawrem i Grochowem, w czerwcu pod Ostrołęką, w lipcu pod Raciążem. W październiku wraz z resztkami polskiej armii również żołnierze 5 PSK przekroczyli granicę Królestwa Polskiego przechodząc do Prus. Osobistą decyzją cara Mikołaja I wszyscy oficerowie i żołnierze pułku zostali następnie objęci amnestią, z rosyjskich funduszy sfinansowano nawet powrót Polaków z Prus na teren Królestwa.\nZ frontu do Tarnowa\nPo odzyskaniu niepodległości, rozkazem z czerwca 1919 roku powołano do życia 3. Pułk Dragonów. Od tamtej pory historia pułku wiąże się z dziejami Tarnowa.\nOto w lipcu 1919 roku utworzono w mieście szwadron zapasowy pułku, a sam pułk przemianowano najpierw na 3. Pułk Strzelców Konnych, a w roku 1920 na 5. PSK. W czasie wojny polsko – radzieckiej poszczególne szwadrony i dywizjony pułku najczęściej działały oddzielnie, pełniąc służbę patrolową przy oddziałach piechoty. Żołnierze pułku uczestniczyli w ofensywie kijowskiej, walczyli nad Zbruczem i na Wołyniu, o tym jak ciężkie walki toczono z Rosjanami w trakcie odwrotu może świadczyć fakt, że w pierwszym szwadronie osłaniającym wycofywanie się polskich oddziałów na froncie wołyńskim w pewnym momencie zostało przy życiu zaledwie 25 żołnierzy. Inny ze szwadronów uczestniczył m.in. w sierpniowej ofensywie znad Wieprza. Po sukcesie polskiej kontrofensywy i “cudzie nad Wisłą” formacje 5 PSK nadal uczestniczyły w działaniach wojennych, działając w rejonie Białegostoku, walcząc o przeprawy przez Niemen, ale także nad Bugiem i Horyniem. Po zawieszeniu broni stopniowo, od listopada 1920 do kwietnia roku następnego poszczególne szwadrony wracały do Tarnowa. Najdłużej przebywał w rejonie działań wojennych trzeci szwadron, który wchodząc w skład 7. Dywizji Piechoty najpierw walczył na Ukrainie, po przełamaniu frontu przez Armię Czerwoną bronił przeprawy przez Dniepr a po na przełomie sierpnia i września 1920 roku dotarł do Kowla i Sarn. Po zakończeniu walk szwadron nadal pełnił służbę graniczną. Strzelcy piątego pułku byli w trakcie wojny polsko – radzieckiej tymi żołnierzami polskimi, którzy dotarli najdalej na wschód. Upamiętniono te wydarzenia monumentem ku czci poległych postawionym w 1923 roku na tarnowskich koszar a także wyznaczeniem daty święta pułkowego na 9 czerwca, w rocznicę walk nad Dnieprem i obrony przeprawy w czasie wycofywania się 7. dywizji. W 1921 roku stacjonująca w Tarnowie jednostka została zreorganizowana i zredukowana w związku z ostatecznym zakończeniem wojny. Strzelcy konni stacjonowali w Tarnowie do 1938 roku, kiedy to zostali przeniesieni do nowo wybudowanych koszar w Dębicy. W “okresie tarnowskim” pułkiem dowodzili kolejno pułkownicy: Aleksander Ehr-bar, Adam Rozwadowski, Jan Kanty Olszew-ski, Juliusz Kleeberg i Ignacy Kowalczewski. Kolejnym dowódcą, już w Dębicy, został płk Kazimierz Kosiarski, który dowodził pułkiem w czasie kampanii wrześniowej.\nWe wrześniu i w konspiracji\nKampanię wrześniową pułk rozpoczął na Śląsku w okolicach Zawiercia, walcząc w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Z terenu Śląska dębiccy ułani wycofywali się w kierunku Pinczowa, w którego obronie uczestniczyli, Buska – Zdroju, a następnie Szczucina, gdzie zamierzano bronić przepraw i mostów. Maszerując cały czas na wschód żołnierze 5 pułku dotarli w okolice Janowa Lubelskiego, Biłgoraja, a zakończyli swój szlak bojowy w Tomaszowie Lubelskim. Większość oficerów i żołnierzy, którzy przeżyli odwrót dostali się do niewoli, niewielka grupa kontynuowała działania partyzanckie jeszcze w październiku 1939 roku pod dowództwem kapitana Lucjana Stawika, który ostatecznie podjął decyzję o rozformowaniu oddziału. W kampanii wrześniowej zaginął sztandar pułkowy, który mógł zostać ukryty lub spalony na wschodnich Kresach po wkroczeniu Armii Czerwonej. W okresie okupacji opierając się na mieszkających w okolicach Dębicy żołnierzach 5 PSK utworzony został 5 Pułk Strzelców Konnych Armii Krajowej, który uczestniczył m.in. w realizacji planu “Burza”, przeprowadzając wiele akcji bojowych głównie w okresie od sierpnia 1944 roku do stycznia 45. Pułk liczył ponad dwa tysiące żołnierzy, ale po wejściu wojsk radzieckich na teren działania oddziału zakończył on działalność “rozpływając się” w terenie. Ostatnia w armii polskiej jednostka kontynuująca tradycje 5. pułku powołana została w 1995 roku, mając za patrona generała dyw. Jana Nepomucyna Umińskiego, kawalerzystę z okresu wojen napoleońskich, Królestwa Polskiego i Powstania Listopadowego. Był to batalion rozpoznawczy 10 Sudeckiej Dywizji Zmechanizowanej ostatecznie rozformowany w 1998 roku.\nDo udziału w obchodach rocznicy utworzenia 5.PSK przygotowuje się około 20 koni i dwa zaprzęgi. Organizatorzy planują przemarsz oddziału ze Stada Ogierów w Klikowej ulicami Kli-kowską, Szkotnik, Sikorskiego, Krakowską i Wałową. W przemarszu wezmą udział ułani ochotniczego Reprezentacyjnego Szwadronu Jazdy RP oraz członkowie Tarnowskiego Oddziału Jazdy. Około godziny 11 delegacja oddziału konnego złoży wieńce pod Grobem Nieznanego Żołnierza, następnie przejadą pod pomnik generała Józefa Bema i pomnik 5 Pułku Strzelców Konnych przy ul. Matki Bożej Fatimskiej na terenie dawnych koszar. Po południu w Klikowej odbędzie się również pokaz umundurowania i uzbrojenia z okresu międzywojennego, a także pokazy władania lanca i szablą. – Gościć będziemy znakomitych profesjonalistów kunsztu kawaleryjskiego, ułanów z Warszawy – mówi Andrzej Goraus – W uroczystości wezmą udział również harcerze i uczniowie klas wojskowych z Tarnowa oraz Wojnicza, którzy pełnić będą honorową wartę w miejscach składania wieńców. – Mamy nadzieję, że uczestnictwo ułanów z Warszawy, umundurowanych i uzbrojonych obudzi w mieszkańcach Tarnowa nostalgię i chęć kontynuowania tradycji 5 PSK- dodaje Zbigniew Radon, pułkownik rezerwy, wiceprezes oddziału -Wówczas być może już niedługo sami będziemy w stanie wystawić w pełni doposażoną sekcję złożoną z sześciu koni. Na razie największym problemem tarnowskich “kawa-lerzystów” jest umundurowanie i uzbrojenie przyszłego oddziału. Jeśli uda się pokonać te przeszkodę obietnice Zbigniewa Radonia mogą się rzeczywiście bardzo szybko spełnić.\nPiotr Filip (TEMI) Tekst i zdjęcia ze strony: www.tarnow.pl\nKról Jan Zápolya w Tarnowie – Tarnów “stolicą” Węgier\nBitwa pod Obertynem – wielkie zwycięstwo hetmana Tarnowskiego\nTarnów pod zaborem austriackim – 1772 r.\nRabacja – niezwykły pamiętnik\nWielka wojna – Tarnów w maju 1915 r.\nTarnów jako pierwszy odzyskał niepodległość\nPrzeminęło z wiatrem – Browar Parowy Książąt Sanguszków w Tarnowie (1826-1940)\nJak powstały Zakłady Azotowe w Tarnowie – Mościcach\nPowrót Bema do Tarnowa\nHuta Szkła w Tarnowie\nZamach bombowy na tarnowskim dworcu kolejowym\nPoczątek II wojny światowej w Tarnowie\nPierwszy transport do KL Auschwitz\nOni ocalili Londyn – Akcja III Most\nNieznane zdjęcia z likwidacji tarnowskigo getta\nBitwa pod Jamną, pacyfikacja wsi\nTarnowska pomoc Węgrom w 1956 r.\nTarnowski marzec 1968\nStan wojenny w Tarnowie\nKardynał Ratiznger w diecezji tarnowskiej


Kreatywna zabawa z dzieckiem – Hot Wheels Wyzwanie Motywowanie\n22 czerwca 2021 / Porady rodziców\nPatrycja Sołtysik Blogerka, Mama Stasia\nHot Wheels Maker Kitz do składania i malowania Więcej\nJako mama niespełna sześcioletniego, aktywnego i ciekawego świata chłopca wiem jak ważny jest mądry wybór zabawek. Po pierwsze, muszą one oczywiście zapewnić rozrywkę, a po drugie, wspomóc rozwój malucha i pozwolić na zdobycie nowych umiejętności. Idealnie jeśli zabawka nadaje się zarówno do samodzielnej zabawy, jak i wspólnej, w gronie rodzinnym, dzięki czemu jako rodzice również możemy być zaangażowani i spędzić czas z dzieckiem.\nMój syn potrafi bawić się sam, co – nie ukrywam – ogromnie mnie cieszy, bo w wielu momentach daje mi to przestrzeń na domowe obowiązki i inne zajęcia. Staram się jednak, aby popołudnia po przedszkolu były dla nas. W końcu najcenniejsze, co możemy podarować naszym dzieciom, to czas i obecność, również podczas zabawy. Z racji na zbliżające się wakacje, tych naszych chwil będzie jeszcze więcej. To doskonały moment na nowe wyzwania! A te podejmujemy z Hot Wheels \nZestawy kreatywne od Hot Wheels to idealna propozycja zarówno na wakacyjny wyjazd, jak i deszczowe popołudnie. Są to produkty do samodzielnego złożenia i pokolorowania, a następnie oczywiście do zabawy. Uwielbiamy takie angażujące zabawki! Trudno mi ocenić, co sprawiło Staszkowi więcej radości: tworzenie i składanie autek czy późniejsza zabawa w wyścigi z mamą i tatą. Radości nie było końca!\nZacznijmy jednak od procesu tworzenia. W zależności od zestawu – mamy do wykonania rożne zadania. Niektóre wymagają jedynie złożenia samochodu z plastikowych elementów, w innych zaś są kolejne kroki. Zestaw kreatywny do malowania z autkiem Hot Wheels Maker Kitz, czyli nasz faworyt, to doskonała możliwość do rozwoju kreatywności i wyobraźni dziecka. Po złożeniu autka (co już jest niezłym ćwiczeniem dla malucha), można je malować według własnego gustu i stworzyć prawdziwie spersonalizowany pojazd.\nPrzy składaniu Staś potrzebował trochę mojej pomocy i wsparcia, natomiast kolorowanie wykonał samodzielnie. Miło było widzieć, jak dużą satysfakcję przyniósł mu cały proces.\nUważam, że dając dzieciom wyzwania na miarę ich umiejętności, budujemy w nich poczucie sukcesu i pielęgnujemy chęci do działania. Jako mama zawsze chcę być wsparciem dla synka, a gdy coś mu nie wychodzi, zachęcam do kolejnej próby, wspieram i jeśli trzeba – pomagam. W takich sytuacjach chwalę wysiłki Stasia, a nie tylko ich efekt. To bardzo istotne, aby dziecko miało poczucie, że jego starania są doceniane. Pozwoli to na kolejne próby i finalnie – dalszy rozwój.\nPo kreatywnym procesie wspólnego tworzenia przychodzi czas na zabawę i wyścigi. Tu możliwości są nieograniczone – tak jak wyobraźnia dziecka! Pozwalamy Staszkowi na wymyślanie scenariuszów zabawy i decydowanie, jak się bawimy. To on wybiera, czy odgrywamy rajd samochodowy, czy pościg za złodziejem. Staś w sierpniu będzie sześciolatkiem i zdecydowanie widzę, jak na przestrzeni tych kilku lat zmienia się sposób naszej wspólnej zabawy. Jedno jest jednak niezmienne – nadal bardzo cieszy nas wspólny czas i zamierzamy go nieustannie celebrować!\nWiem, jak ważną rolę w dziecięcym świecie odgrywają zabawki i kupuję je Staszkowi z dużą przyjemnością. Najwięcej radości mamy jednak, gdy zabawka wnosi „coś więcej”. Tak jest w przypadku zestawów Hot Wheels Maker Kitz, które pozwalają na kreatywną twórczość u malucha, a następnie super zabawę – własnoręcznie stworzonymi samochodzikami.\nBlogerka. Z wykształcenia magister kulturoznawstwa. Z powołania i zamiłowania mama Stanisława (6 lat). Od kilku lat na blogu patisoltysik.pl oraz instagramie @pati_soltysik pokazuje swoje macierzyństwo i dzieciństwo Stasia, które są najfajniejszymi życiowymi przygodami.


Jak koronawirus wpływa na branżę reklamową? – Raport MediaCom - OOH magazine\nMarketing MIX Jak koronawirus wpływa na branżę reklamową? – Raport MediaCom\nJak koronawirus wpływa na branżę reklamową? – Raport MediaCom\nAnaliza zmian w zachowaniach konsumentów oraz prognozy dot. ewolucji konsumpcji mediów związku z rozprzestrzenianiem się COVID-19.\nPierwsze tygodnie marca pokazują, jak wyraźny wpływ na marketerów i kształtowanie się polskiego rynku reklamowego ma szerząca się globalnie epidemia koronawirusa. Przedstawiciele wielu branż już odczuli negatywne skutki, które niosą ze sobą ograniczenia związane z COVID-19. Wielu marketingowców rozważa relokowanie budżetów reklamowych w ramach media planu bądź też rezygnację z zaplanowanych kampanii w ramach zabezpieczenia środków finansowych w obliczu zmniejszającego się popytu. Jak rozprzestrzenianie się koronawirusa może w dłuższej perspektywie wpłynąć na polski rynek reklamowy?\nCzy odgórnie narzucone obostrzenia związane z ograniczeniem przemieszczania się i rezygnacja z organizowania imprez masowych przełożą się na spadek popytu konsumenckiego? Jak zmieni się konsumowanie mediów?\nSprawdziliśmy, czy już dziś konsumenci inaczej korzystają z poszczególnych kanałów mediowych w porównaniu z tygodniem, poprzedzającym pojawienie się w ogólnopolskich mediach pierwszych wzmianek na temat COVID-19 (2-8.01. br.)\nDo środy 11. marca oglądalność całkowita TV w Polsce zachowywała się tak jak w poprzednich tygodniach, notując średnie dzienne spadki ATV (średni dobowy czas oglądania TV) o ~3% r/r zarówno w grupie A4+, jak i głównej grupie komercyjnej. Dużo wyższe spadki do tej pory odnotowaliśmy wśród gospodarstw z dziećmi (0-14 lat) oraz wśród dzieci i młodzieży (4-19 lat) odpowiednio o 9% i 11% za okres ostatnich 3 tygodni.\nIstotna zmiana objęła zwiększenie udziałów stacji informacyjnych, co jest typowym zjawiskiem podczas głośnych globalnych / krajowych wydarzeń. Tym razem wzrosty są jednak imponujące – przykładowo Polsat News jest oglądany średnio 3 razy dłużej niż rok temu, a ATV TVN24 wynosi niemal połowę tego, które możemy obserwować średnio w dużych stacjach.\nSytuacja z całkowitą oglądalnością odmieniła się wczoraj (12.03.2020) – we wszystkich grupach nastąpił wyraźny wzrost ATV r/r, a zmiana dzienna (12 III vs 11 III wywołana zamknięciem szkół, przedszkoli czy kin wyniosła w populacji 6%, w grupie rozliczeniowej A 14-49 5%, a w grupie dzieci i młodzieży (4-19 lat) aż 40%! Prognozujemy, że ATV TV mogą wzrosnąć w drugiej połowie marca od 5 do 10% (wyraźniej w pasmie OFF).\n„Od przyszłego tygodnia spodziewamy się zmiany w airingu kopii reklamodawców, a także pierwszych anulacje kampanii. Prawdziwy obraz kondycji rynku poznamy jednak dopiero w kwietniu z uwagi na to, że plany kwietniowych kampanii zostały w większości zaakceptowane w ciągu ostatnich dni (a więc w czasie, kiedy epidemia przekroczyła już granice Polski). Od strony podażowej możemy spodziewać się w kolejnych tygodniach wysokich ratingów, mniejszego clutteru oraz szybszej budowy zasięgu kampanii. Strona popytowa zależy od reakcji reklamodawców na zaistniałą sytuację.\nCzy wykorzystają rekordową kondycję TV dla podtrzymania bądź zintensyfikowania działań wizerunkowych, pamiętając jednocześnie, że odbudowa parametrów rozpoznawalności marki kosztuje praktycznie zawsze więcej niż zysk z chwilowego wstrzymania komunikacji? A może też, co wydaje się bardziej prawdopodobne, potencjalne ograniczenie dystrybucji produktów i usług zmniejszy liczbę sprzedażowych aktywności klientów?”\nPaweł Więckowski, TV Buying Director, MediaCom\nJuż dziś mamy pierwsze sygnały, że konsumenci będą w marcu zachowywać się nieco inaczej, jeśli chodzi o korzystanie z mediów digitalowych, które zyskają na znaczeniu. Będzie to naturalną konsekwencją ograniczenia czasu spędzanego „w drodze” i „na mieście” na rzecz czasu spędzonego w zaciszu domowym.\nNie tylko w telewizji odnotowuje się wzrost udziału stacji informacyjnych. Wzrasta również średni czas, jaki użytkownicy poświęcają na konsumowanie treści na portalach informacyjnych w online.\nW pierwszym tygodniu marca wyraźnie wzrosła również liczba realnych użytkowników, aktywnych na serwisach społecznościowych,\nRośnie też rola komunikatorów. Choć w toku rozwoju sytuacji związanej z rozprzestrzenianiem się wirusa COVID-19 liczba użytkowników komunikatorów nie podlega znaczącej zmianie (lekki spadek), społeczeństwo polskie korzysta z nich znacznie intensywniej (liczba odsłon oraz czas, spędzony w aplikacjach odnotowują nawet 50% wzrost).\nAnaliza ruchu na aplikacjach mobilnych związanych ze świadczeniem usług home delivery pokazuje wyraźny wzrost zainteresowania tego typu świadczeniami. Dla przykładu – aplikacja Pyszne.pl w ciągu dwóch miesięcy pozyskała ponad 200 tysięcy realnych użytkowników. Znaczące wzrosty w zakresie liczby odsłon oraz średniego czasu przebywania na stronie odnotowali również topowi gracze z sektora e-pharmacy – na przykład doz.pl i ktomalek.pl.\nRozprzestrzenianie się wirusa COVID-19 nie znalazło do tej pory odzwierciedlenia w danych dotyczących wzrostu popularności serwisów wideo pośród polskich internautów. wzrosła natomiast intensywność konsumpcji serwisów video.\nW ostatnim tygodniu odnotowujemy wyraźny wzrost popularności aplikacji mobile gaming – co prawda ilość użytkowników gier mobilnych utrzymuje się na zbliżonym poziomie – natomiast intensywność kontaktów z grami (liczba odsłon i czas poświęcony na grę) zwiększa się znacząco – prawie dwukrotnie.\nW dobie koronawirusa mocniejszego znaczenia nabierze marketing w wyszukiwarkach. Unikając skupisk ludzi w postaci centrów handlowych, konsumenci częściej wybiorą wygodniejszą i bezpieczniejszą formę zakupów online, a wyszukiwarka, jako naturalny pośrednik, będzie ten proces użytkownikom ułatwiać. Z pewnością większego ruchu mogą oczekiwać e-groceries oraz e- drogerie czy e-pharmacy, ale trend ten dotknie większość kategorii.\n„Z analiz searchowych, widać że temat wirusa coraz mocniej dominuje wyszukiwania Polaków. Wciąż jednak nie jest najpopularniejszy. W ostatnich dniach hasło koronawirus zajmuje dopiero 18. miejsce pod względem liczby wyszukiwań i gromadzi trzykrotnie mniej zapytań od najpopularniejszego słowa „pogoda”. W tygodniu 1-8.03 w Polsce odnotowano ponad 4 razy mniej zapytań odnośnie koronawirusa niż wiodących pod tym względem Włoch.. Jest to 18. rezultat na świecie.\n„Już dziś mamy pierwsze sygnały, że konsumenci będą w marcu zachowywać się nieco inaczej, jeśli chodzi o korzystanie z mediów digitalowych, które zyskają na znaczeniu. Będzie to naturalną konsekwencją ograniczenia czasu spędzanego „w drodze” i „na mieście” na rzecz czasu spędzonego w zaciszu domowym.\nZ jednej strony, media digitalowe będą spełniać ważną rolę funkcjonalną. Prawdopodobny jest wzrost konsumpcji treści newsowych oraz roli wyszukiwarek w kontekście zainteresowania rozwojem zaistniałej sytuacji. Wyszukiwarki będą też grały istotną rolę w procesie zakupowym, który może w większym zakresie przenieść się z przestrzeni fizycznej do świata online. Już dziś widać wzrost zainteresowania usługami home delivery, zwłaszcza w kategorii food/grocery czy farmaceutycznej. Efekt może być jeszcze silniejszy dla branż, gdzie produkt może być cyfrowo dostarczony (np. w branżach telekomunikacyjnej czy finansowej). Ludzie będą również aktywniej niż zwykle korzystać z komunikatorów i video calls, aby utrzymywać, przynajmniej wirtualnie, bieżący kontakt z rodziną i przyjaciółmi.\nZ drugiej strony, część grup docelowych, zwłaszcza niepracująca, będzie wykorzystywać intensywniej media digitalowe w celach rozrywkowych. Konsumpcja treści video prawdopodobnie będzie się dalej zwiększać, szczególnie w daytime. Zyska też gaming czy treści influencerskie.\nOd strony reklamodawców spodziewamy się częściowych cięć w wydatkach reklamowych na Digital w wyniku spadku prognozowanego popytu konsumenckiego. Z jednej strony związane jest to z większą elastycznością w wycinaniu budżetów online w porównaniu np. z telewizją, gdzie marketerzy związani są dużo silniej deklaracjami. Z drugiej strony, dużą grupą reklamodawców w Digitalu są mali i średni klienci, dla których budżet reklamowy w całości jest jednym z pierwszych elementów do wycięcia w ramach strategii przetrwania w obliczu zmniejszającego się popytu” – Anna Wawrzeniuk, Digital Strategy Director, MediaCom\n– Warto jednak pamiętać nie tylko o krótkookresowym wpływie kampanii onlinowych na sprzedaż, ale też o długookresowym efekcie budowania marki. Dlatego też w świetle zintensyfikowanej aktywności użytkowników w Digitalu utrzymanie komunikatów marki może okazać się opłacalne w dłuższej perspektywie. Niemniej, należy być jeszcze bardziej uważnym, jeśli chodzi o kontekst reklamowy, aby nie pojawić się przypadkiem w towarzystwie treści, które okażą się nieprzyjazne dla komunikacji brandowej. Dotyczy to też samej copy reklamy czy kreacji. Na znaczeniu zyska też aspekt Brand Safety, i to zarówno jeśli jesteśmy reklamodawcą, agencją mediową, jak i użytkownikiem. Jest to czas, który sprzyja wzrostom wszelkiej maści aktywności hakerskich czy phishingowych. Z innych rynków płyną informację dotyczące wykorzystywania kontekstu epidemii (np. w postaci witryn, aplikacji czy plików zawierających informacje rzekomo pozwalające zapobiegać zarażeniu wirusem czy leczyć) do włamywania się do urządzeń użytkowników i wyłudzania danych. Nawet jeśli są to działania, które nie uderzą bezpośrednio w dana markę, mogą przyczynić się do spadku zaufania użytkowników do niektórych dóbr czy usług czy do środowiska mediów digitalowych – dodaje Anna Wawrzeniuk, Digital Strategy Director, MediaCom.


Football Scouting Courses w Krakowie!\nData: 10 marca 2019 roku | Godzina 9:00\n(Dawna hala Wandy Kraków)\nulica Ptaszyckiego 4\nW trakcie warsztatów skautingowych uczestnicy będą mieli okazję współpracować z trzema prelegentami - głównym prowadzącym będzie Emil Kot, a oprócz niego obecnych będzie także dwóch Gości Specjalnych.\nEmil Kot (Prowadzący) - założyciel projektu skautingowego Ty Też Masz Szansę (non-profit), zrzeszającego ponad 50 skautów w całej Polsce. Emil jest menedżerem klubu PFC Victoria Londyn. Wcześniej pracował jako skaut w akademii West Ham United oraz akademii Polonii Warszawa. Pomaga również w projekcie "Gramy dla Polski" wyszukując utalentowanych zawodników z polskimi korzeniami w Wielkiej Brytanii.\nPiotr Dziewicki (Gość Specjalny) - były zawodnik takich klubów jak Amica Wronki, Antalyaspor (Turcja) czy Polonia Warszawa z którą zdobył Mistrzostwo Polski oraz trener piłkarski z licencją UEFA A. Piotr Dziewicki aktualnie jest Prezesem firmy AiCOACH, wprowadzającej na rynek rozbudowany system do analizy wyników biometrycznych zawodników w czasie rzeczywistym.\nPiotr Dziewicki o swoich doświadczeniach związanych ze skautingiem z perspektywy zawodnika oraz trenera, a także przedstawi możliwości technologiczne, które można wykorzystać w swojej pracy.\nMichał Probierz (Gość Specjalny) - jedna z najbardziej znanych postaci w Polskiej piłce nożnej. Niezwykle charyzmatyczny Trener, prowadzący w przeszłości takie kluby jak Jagiellonia Białystok, Lechia Gdańsk czy Widzew Łódź. Aktualnie z dużym powodzeniem realizuje swoją szkoleniową myśl w Cracovii.\nW trakcie warsztatów zostaną omówione tematy z zakresu podstaw skautingu oraz metodyki obserwacji zawodników. Oprócz części teoretycznej w trakcie warsztatów uczestnicy udadzą się na prawdziwy mecz i na żywo będą mogli stworzyć raport skautingowy.\nŹródło: Football Scouting Courses\nDodano: 2019-03-02 09:39:58\nFootbalkl Scouting Courses\n302 Redirect już w Kraksporcie!\nFutmal w delegacji: 17-23 maja\nProjekt dla małopolskich klubów\nOrzeł Iwanowice ogłasza nabór młodzieży\nMajówkowy zawrót głowy w Kraksporcie!\nFutmal w delegacji: 10-16 maja\nSalt Mine Cup 2019 już w maju!\nMatura w Szkole Mistrzów\nFutmal w delegacji: 3-9 maja\nFutmal w delegacji: 26.04 - 02.05\nRekrutacja do SMS Kraków\nStan Euphorii w Kraksporcie!