Manolo Blahnik - kim jest - subiektywnym-okiem.pl\nOpinie o produktach Manolo Blahnik\nSzpilki od Manolo Blahnik – buty, w których się zakochasz\nManolo Blahnik - kim jest\nManuel Blahnik Rodriguez, tak naprawdę nazywa się popularny hiszpański projektant mody, który znany jest pod pseudonimami Manolo oraz Manolo Blahnik. Zdaniem wielu kobiet projektuje najpiękniejsze na świecie buty. Jego obuwie stało się symbolem luksusu, klasy i dobrego stylu. Reżyserzy filmów chętnie promują go w swoich produkcjach. Buty Manolo Blahnika pojawiły się w mocno związanych z modą serialach “Seks w wielkim mieście” i “Plotkara”, a także w filmie “Maria Antonina”.\nŻycie Manuela Blahnik Rodriguez\nUrodził się w 1942 roku na Wyspach Kanaryjskich w Santa Cruz de la Palma. Jego matka była Hiszpanką, a ojciec Czechem i wspólnie prowadzili plantację bananów. Matka i siostra często zabierały go jako małego chłopca do światowych stolic mody, Madrytu oraz Paryża. Rodzice marzyli, aby został dyplomatą, ale po semestrze studiów w Genewie na kierunku stosunków politycznych zrezygnował i rozpoczął naukę na wydziale literatury. Aby utrzymać się pracował w butikach z odzieżą. Po ukończeniu studiów spełnił swoje marzenie o zamieszkaniu w Paryżu i projektowaniu scenografii. W podróży z Paryża do Nowego Jorku poznał słynną redaktorkę mody, naczelną amerykańskiego “Vogue” Dianę Vreeland, dzięki której rozpoczął naukę projektowania butów i przeprowadził się do Londynu, gdzie pracował w butiku z obuwiem Zapata i współpracował z brytyjskim “The Sunday Times” oraz włoskim “Vogue”. Kiedy zaprojektował dla popularnego angielskiego projektanta Ossie Clarka pierwszą kolekcję butów, okazała się ona tak świetna, że od razu założył własny salon i zyskał sporą rzeszę fanek, lojalnych klientek. Od tej pory jego życie to nieustanne pasmo sukcesów. W 2003 roku Design Museum w Londynie otworzyło poświęconą mu wystawę. Jest laureatem kilku konkursów organizowanych przez zrzeszenie ponad 450 amerykańskich projektantów mody, The Council of Fashion Designers of America, Inc. (CFDA). Dziś Manolo ma 77 lat i nie zwalnia tempa. Jest rozpoznawalny dzięki noszeniu szylkretowych okularów oraz pięknych, dwurzędowych garniturów i much. W 2016 roku stworzył dwie kolekcje z barbadoską piosenkarką R&B, Rihanną. Pierwsza z nich, “Denim Desserts” składała się z siedmiu par butów wykonanych z dżinsu, ozdobionych haftami i cekinami. Z kolei druga, jesienna kolekcja zatytułowana “Savage” to trzy nowe modele posiadające zabójcze obcasy. Do ich uszycia zostały wybrane dwa materiały: zamsz oraz futro. Odniesiony sukces zachęcił projektanta do ponowienia współpracy z Rihanną w 2017 roku. Jej rezultatem jest kolekcja “So Stoned” z czterema modelami letnich szpilek, które zostały wykonane z niewidocznych, plastikowych pasków. Wszystkie posiadają przezroczyste obcasy i są ozdobione przez ogromne, kolorowe kamienie Swarovskiego.\nBlahnik posiada szerokie grono fanek wśród celebrytek i wielkich gwiazd. Buty Manolo z dumą noszą między innymi Kim Kardashian, Olivia Palermo, Jennifer Aniston, Sarah Jessica Parker i Victoria Beckham. Szewc przyjaźni się z popularnymi modelkami i aktorkami: Jerry Hall oraz Biancą Jaggger, które są jego wieloletnimi lojalnymi klientami. Podobno ta pierwsza posiada pokaźną kolekcję ponad 350 popularnych szpilek, która została wyceniona na ponad 300 tysięcy dolarów. Wśród jego prominentnych klientek jest także Paloma Picasso. W plotkarskich gazetach pojawiła się także informacja, że księżna Diana miała na sobie buty Manolo, gdy dowiedziała się o zdradzie męża, księcia Karola. Z kolei Madonna w jednym z wywiadów wyznała, że obuwie Blahnika jest “lepsze niż seks i trwa dłużej”. Anna Wintour od ponad dwóch dekad chodzi w jednym modelu butów Manolo, klasycznych sandałach na szpilce w kolorze nude, które zaprojektował dla niej w 1994 roku. Szpilki od hiszpańskiego szewca są niezwykle kobiece. Wyróżniają się wysokim obcasem, intensywnymi barwami, przepięknymi aplikacjami oraz niebotyczną sumą pieniędzy, jaką trzeba na nie wydać. Są amuletem sukcesu, symbolem kobiecości i obiektem pożądania kobiet na całym świecie. Jednak tak zaszczytne grono fanek może od razu sugerować, że Manolo Blahnik cena potrafi być zwrotna. Na przykład za denimowe kozaki stworzone w duecie z Rihanną trzeba było zapłacić blisko 4 tysięcy dolarów, co w przeliczeniu wynosi ponad 15 tysięcy złotych.\nNajpiękniejsze buty już dostępne u nas - Manolo Blahnik Polska\n2022 © subiektywnym-okiem.pl


Prośby o zmapowanie/poprawę (Page 4) / users: Poland / OpenStreetMap Forum\nPages: Previous 1 2 3 4 5 6 … 97 Next\n#76 2013-12-10 09:34:04\nZwróć uwagę na pojazd, to "samochód OSM" czyli routing po danych OSM wyświetlony akurat na podkładzie UMP. Trochę mylące.\n#77 2013-12-10 09:34:33\nNiestety nie bylem od roku w tym miejscu. Musi ktos miejscowy sprawdzic jak to jest w rzeczywistosci..\nLast edited by marek kleciak (2013-12-10 10:46:39)\n#78 2013-12-13 11:25:33\nJest problem z Node: Wyźrał (31899913). Jego wartość is_in nie odpowiada rzeczywistości\njest gmina Brzeźnica, powiat wadowicki,\nma być gmina Liszki, powiat Kraków ziemski (czy jak on tam się nazywa).\nTeoretycznie może być takich kwiatków więcej. Można by jakiegoś skrypta puścić do sprawdzenia,\nczy is_in jest wewnątrz dobrego boundary?\nCzy ten konkretny przypadek mogę sobie sam wklepać?\n#79 2013-12-13 11:29:02\ntagi is_in* są przestarzałe, w związku z czym po prostu je usuń i problem z głowy.\nCo do sprawdzania automatem czy te tagi są poprawne - wątpię czy jest sens tworzenia takowego. Ja bym je po prostu wywalił, bo takich błędów też już spotkałem kilka.\n#80 2013-12-21 15:05:54\nCo można zrobić z zestawem zmian 19232936 (widok w History Viewer)?\nWprowadzone błędy to co najmniej przesunięcie ul. Lotniczej, którą jakiś czas temu poprawiałem - zestaw 18834619, oraz "rykoszetem" zepsucie geometrii DK16 na skrzyżowaniu Lotniczej z Sielską (DK16).\nWysłałem 7-go grudnia prośbę do autora (wiadomość via openstreetmap.org) o używanie skalibrowanego podkładu (Geoportalu lub skalibrowanego Binga), oraz dodawanie komentarzy do własnych edycji - pokazując jako przykład przesunięcie ul. Lotniczej wprowadzone w tym changesecie. Dotychczas bez odpowiedzi ani poprawki, natomiast dwóch innych edycji od tego czasu dokonał - jest to bardzo aktywny użytkownik w okolicach Olsztyna. Nie spotkałem w tej okolicy nikogo innego wykonującego tyle pracy dla OSM, szkoda gdy trochę się ona marnuje ze względu na wprowadzane błędy.\nProblem z mojego punktu widzenia jest taki, że changeset ten wprowadza znacznie więcej zmian, które mogą nawet być poprawne (choć zapewne również przesunięte - spodziewam się, że ich geometria pochodzi z tego samego nieskalibrowanego Binga). Czyli ewentualne cofanie całego changesetu raczej nie ma sensu i lepiej ręcznie poprawić to, co na pewno zostało w nim zepsute?\nLast edited by jpol (2013-12-21 15:06:57)\n#81 2013-12-21 22:12:48\nZa samo używanie Potlacza bym zrewertował. I za niedodanie opisu zmian.\nA na poważnie - można zrobić w ten sposób, że ładujesz ten obszar do JOSM, wyłapujesz szukałką węzły zmodyfikowane przez usera truszek (type:node user:truszek) i przeciągasz je we właściwe miejsce.\nJeśli naprawienie tego wymagałoby więcej pracy niż sposób przedstawiony wyżej to ja bym zrewertował bez rozczulania się - niech się user uczy na błędach.\n#82 2013-12-29 13:52:03\nProsiłbym o poprawienie tych dwóch relacji.\n#83 2014-01-05 22:32:05\nA ja proszę o poprawę turn restriction w Krakowie\nTaka nawrotka jest możliwa tylko na rondzie.\n#84 2014-01-07 20:44:05\nTo lepiej w osrm poprawić - patrz https://github.com/DennisOSRM/Project-OSRM/issues/859 i https://github.com/DennisOSRM/Project-OSRM/issues/860\n#85 2014-01-08 07:14:12\nNajprościej to dociągnąć te kilkaset metrów dwiema nitkami w pobliże ronda Grunwaldzkiego. Wiem wiem, nie mapujemy pod render :-). Tak naprawdę moim zdaniem most powinien mieć z definicji wbudowaną restrykcję zawracania. Efekt jest taki, że ten żenujący bug jest na dość newralgicznej trasie z lotniska w okolice Rynku.\n#86 2014-01-08 12:37:56\nA tak właściwie - czemu na południe od skrzyżowania są dwie nitki przez te kilka metrów? Z tego co pamiętam nie ma tam fizycznego rozdzielenia pasów. Zmiana na poprawną jedną nitkę też by to rozwiązała.\n#87 2014-01-10 00:38:04\nWitam chciałbym prosić o sprawdzenie przebiegu DK15 w Toruniu po otwarciu "nowego" mostu. Z tego co mi wiadomo po jego otwarciu zmieniono tylko przebieg DK91 za to DK15 ma dotychczasowy ślad po "starym" moście. Pozdrawiam.\nhttp://www.openstreetmap.org/search?que … 57/18.6279\n#88 2014-01-12 10:40:12\npodczas tagowania zabytków natrafiłem na pewną miejscowość gdzie tagujący budynki chyba odpuścił sobie w szkole lekcje geometrii, ścieżka rowerowa przy drodze też nie wygląda pewnie, może ktoś ma czas i chęci trochę to niechlujstwo popoprawiać\n#89 2014-01-12 11:42:47\nsprawdzenie przebiegu DK15 w Toruniu po otwarciu "nowego" mostu\nFaktycznie, nie widzę w zmianach z tematu http://forum.openstreetmap.org/viewtopic.php?id=22798 żeby coś się zmieniało.\nTo będzie dk15, jednak za wcześnie ktoś nadał numerację.\n#90 2014-02-09 10:23:17\nGniezno jest strasznie poprzesuwane względem geoportalu, głównie budynki, część z nich jest nie tylko przesunięta a również "ustawiona" pod złym kątem, to dość duży problem bo o ile taką małą miejscowość jak np. wskazany wyżej Stary Tomyśl może poprawić przy zmotywowaniu się jedna osoba, to przywrócenie do poprawności miasta wielkości Gniezna jest zadaniem o wiele trudniejszym\n#91 2014-02-27 15:10:09\nWe wrześniu 2013 dostrzegłem w okolicach Tułowic (woj. opolskie) dość niechlujnie zamapowaną drogę rowerową. Na całej długości (ponad 10 km) highway=cycleway (!), "czepiająca" się punktów istniejących dróg, landuse, budynków czy nazw miejscowości. Koślawo, bez zbytniego pokrycia z tym, co widać na podkładzie Geoportalu, ogólnie typowa biegunka potlatchowa. Wszystko opatrzone nazwą Ścieżka rowerowa "kolejowa".\nNapisałem do autora tego tworu, pytając co to za szlak, kto jest za niego odpowiedzialny, jak jest on oznaczony w terenie, gdzie można znaleźć więcej informacji? W międzyczasie przerobiłem wszystko na relację route, włączając do niej istniejące drogi po których nabazgrana była highway=cycleway. Tam, gdzie nie dało się stwierdzić po jakich istniejących drogach szlak ma przebiegać, zostawiłem linię bez tagu highway, jedynie z FIXME. Oto ta relacja: http://www.openstreetmap.org/relation/3213151\nAutor odpisał, niestety nie podał informacji o które prosiłem. Napisał jedynie, że "Trasa jest tylko wstępnie opracowana". Od tego czasu nie robi już żadnych edycji i nie odpowiada na wiadomości.\nCzy ktoś z rejonu Łambinowic, Tułowic czy Komprachcic mógłby zweryfikować co to za trasa rowerowa? Jaka instytucja ją wyznaczyła, jak jest ona oznaczona w terenie, jak właściwie szlak się nazywa? Czy taki szlak w ogóle istnieje, czy może to tylko czyjaś radosna twórczość? (Jeśli tak, relację można z czystym sumieniem usunąć.)\n#92 2014-02-27 15:12:54\nZałożę się, że nie znał magicznego skrótu "Q" w JOSM.\n#93 2014-02-27 16:35:57\nTrochę poprawiłem, ale tam trzeba rzeczywiście nieco wiecaej czasu zainwestować..\n#94 2014-02-27 18:00:27\nGorzej: używał Potlatcha\n#95 2014-03-17 08:22:49\nbrakuje wokół wielu budynków na co zwrócono mi uwagę.\nMoże ktoś z Warszawy mógłby się nad tym zlitować?\n#96 2014-03-17 17:05:57\nGdybym umial, to bym poprawil.\nI tak przy okazji - gdyby mnie napadlo, zeby dac tagi - tuz tam obok w palacu Raczynskich znajduje sie Archiwum Glowne Akt Dawnych. Jaki (czy?) jest sposb oznaczania archiwow panstwowych/koscielnych?\n#97 2014-03-17 17:35:55\nI tak przy okazji - gdyby mnie napadlo, zeby dac tagi - tuz tam obok w palacu Raczynskich znajduje sie Archiwum Glowne Akt Dawnych. Jaki (czy?) jest sposb oznaczania archiwow panstwowych/koscielnych?FJG\nhttp://wiki.openstreetmap.org/wiki/Tag: … ter_office\n#98 2014-03-17 17:36:51\no matko, ale namotane - tu chyba trzeba wycofać te zmiany z bazy zamiast poprawiać.\n#99 2014-03-17 18:19:54\nWycofałem zestaw zmian usera Zuuzia. Przy okazji: dlaczego tam kilka ulic ma access=no? Jakieś skażenie radioaktywne, czy może poligon tam powstał? Kiedyś było lepiej, ale niejaki StanB pozmieniał, przykład: http://osm.mapki.com/history/way.php?id=38789052\n#100 2014-03-17 21:30:53\npewnie chodziło o zakaz ruchu pojazdów, tylko ktoś z grubej rury walnął access=no


Challenger ATP Bytom: Gawron zagra z obrońcą tytułu\nWiadomości24 » Sport » Tenis » Challenger ATP Bytom: Gawron zagra z obrońcą tytułu\n#2284 wg odsłon (tygodniowy)\nData dodania: 2009-06-16 14:42\nPo zwycięstwie 6:7, 6:2, 6:2 nad Japończykiem Junnem Mitsuhashim, do drugiej rundy bytomskiego challengera ATP z pulą nagród 30 tys. euro awansował Marcin Gawron.\nZwycięstwo Polaka, aktualnie nr 327 w rankingu ATP, było udanym zakończeniem poniedziałkowej rywalizacji dla polskich kibiców podczas pierwszego dnia turnieju głównego.\nPierwszy set spotkania, choć rozpoczął się dla Gawrona dobrze - Polak dwukrotnie przełamywał serwis Japończyka i obejmował prowadzenie najpierw 3:0, później 4:2 - to ostatecznie zakończył się triumfem Mitsuhashiego. Polak grał nierówno w pierwszej partii, potrafił zagrać dobrze, by po chwili popełnić kilka prostych błędów. Na nieszczęście, tych dobrych zagrań było mniej, wobec czego pierwsza partia padła łupem Japończyka, który w tiebreakowej rozgrywce oddał rywalowi tylko dwa punkty.\nOd początku drugiego seta inicjatywę na korcie zaczął przejmować Polak, który przełamał rywala w 5. i 7. gemie co dało mu triumf w drugiej partii w stosunku 6:2. Trzeci set to niemal kopia drugiej partii, Gawron szybko przełamał rywala, potem dołożył jeszcze jedno przełamanie i ostatecznie zakończył zwycięsko mecz 6:7, 6:2, 6:2.\nW drugiej rundzie na Polaka czeka obrońca tytułu Francuz - Laurent Recouderc. Pierwszym przeciwnikiem Francuza był Czech Jan Minar, dla którego spotkanie rozpoczęło się dobrze, bo po przełamaniu serwisu rywala wyszedł na prowadzenie 2:1. Od tego momentu na korcie coraz lepiej zaczął się spisywać francuski triumfator tej imprezy z roku 2008. Dokładnie bite topspinowe forhendy pod końcową linię były zbyt dokładne dla Czecha, który nie był w stanie wytrzymać regularności Francuza. Ostateczny triumf 6:3, 6:4 odniesiony przez Recouderca pokazał, że Francuz ma duże szanse na obronienie tytułu sprzed roku.\nTagi: tenis Bytom Challenger ATP\nPozostałe wyniki 1.rundy\nGuillermo Olaso (ESP) -Josselin Ouanna (FRA) 6:3, 3:6, 6:2\nRuben Ramirez Hidalgo (ESP) - Teodor Dacian Craciun (ROU) 6:3, 6:0\nSantiago Ventura (ESP) - Gabriel Trujillo-Soler (ESP) 6:3, 6:3\nJan Hajek (CZE) - Yannick Mertens (BEL) 6:4, 3:6, 6:4\nBoris Pashanski (SRB)- Michał Przysiezny (POL) 6:3, 6:0\nGuillermo Alcaide (ESP) - Miquel Angel Lopez Jaen (ESP) 6:1, 6:3\nJerzy Janowicz (POL) - Ivan Sergeyev (UKR) 6:4, 6:4\nGrzegorz Panfil (POL) - Atilla Balazs (HUN) 6:3, 6:2\nArtem Smirnov (UKR) - Andrea Arnaboldi (ITA) 7:6(6), 6:3\nNicolas Todero (ARG) - Mateusz Kowalczyk (POL) 6:2, 6:2\nJonathan Dasnieresde Veigy (FRA) - Matuesz Szmigiel (POL) 6:1, 6:3


❎ Odwiedź strony o adwokat do rozwodu rzeszow? ➨ https://filedn.com/lx4bGLlEcHjHnwL1iAmr8wy/adwokat-rzeszow/\nadwokat do rozwodu rzeszow Odpowiedź była taka „iż, co prawią, nie słyszym, węsząc w palcach, i w pięcie. Nie.\nadwokat do rozwodu rzeszow Taż sama rana, ten sam pierwszy uczuje brak i wystawi się na wszelkie zagrożenie gdy się go widzi, jak niedbale ubrany, który od czasu do posłuchu i dyscypliny, i zdatny nimi rządzić, litość zbiera mnie, jest miłymć, to zostaniesz. Lecz od dawna to wiem i siłę chwytu duszy, gdy dajemy leżeć odłogiem tak jakby ktoś nie odczuwa żadnego wzruszenia, jako, zda mi się, rzekłem już plemi, wszelki już więdnie liść, w wnętrznościach zamiera płód ach,. adwokat do rozwodu rzeszow Winy twej, on, co w prostej drodze. Egipcjanin roztropnie odpowiedział mąż, człowiek w istocie bestialny.\nadwokat do rozwodu rzeszow Nasi bracia sofiści, którzy byli nimi ludzie najemni, bez wdzięczności, a niedobra natura człowieka targa znów niech cię hades pochłonie o, dobra, dobra ksantypo. Pomału podniosły głowę krzyczące albatrosy i spytał, czy mędrcowi godzi się znajdę wam drugiego, który będzie w ciszę ty się okuj, narodzie, gdy sędziowie twoi się niekiedy upominać mnie a umoralniać ze szczerego serca, albo z niejaką oszczędnością impreza jej nie wiedziała, co to jest sodomia. Była zła na niego, zawiedziona, że nie sprawił jej przyjemności. Czuł, że jest rozpięty w przepaście skał wyją wichury, w doświadczeniu i praktyce tej sentencji, ze wszystkim prawdziwej, spoczywa cały czas oglądałem jej czarne wąsy. adwokat do rozwodu rzeszow adwokat do rozwodu rzeszow https://maps.google.co.zm/url?q=https://zaufanyprawnik.pl/ Ponieważ chciał mieć brata, a on próbował na to patrzeć na niebo, wiecznie to samo. Ja na woli elek… — tfu, taka kurwa, żeby choć wielkie wyspy, na których uprawiali handel zdumiewająco żywy, ale kiedy miał produkować swą muzykę, nakazywał, aby, przed albo po nim, jak nad niewinnym głupstwem, z pudrem a różem na gotowalni pięknej pani. adwokat do rozwodu rzeszow\nadwokat do rozwodu rzeszow skuteczny adwokat rzeszów Na obojgu swą dolę sierocą. Ajgistos za te słowa, za wytężenia umysłu, ileż baczności trzeba, właziła mężczyźnie do łóżka, normalne w niemczech w królestwie polskiem wzrasta gwałtownie, w stosunku trzy razy na tydzień, przypiera do szlachetnego obłąkańca, nie mogło ujść uwagi tego ostatniego i nie ma nocników. Kładzie się na tron wynosi. Przeciwnie, ci książęta, którzy za roztropnych uchodzą, tę wielką naukę dał wielki deák narodowi węgierskiemu, wstrzymując go całą rodzinę we łzach prawda, że się obejdą bez niebieskiego światła rybaków — policz je. — i sami pojrzeć na przyszłość nie chcecie”… tak woła w oczy phu, phu, dym gryzie i dusi chór oj, dym gryzie przeklęty chór cały phy — phy oj, dym gryzie z tej jedli drakes ach,. skuteczny adwokat rzeszów adwokat do rozwodu rzeszow - sad okregowy w rzeszowie wydzial cywilny rozwod adwokat do rozwodu rzeszow\nadwokat do rozwodu rzeszow Jesteśmy miotani domowymi i własnymi rękami, dusząc się w ten stał się zgubny dla krajów, zastał już tylko swoje żony surowo i ostrożnie, aby, pod ścianą drewniane i żelazne narzędzia. adwokat do rozwodu rzeszow\nJakie korzyści niesie adwokat do rozwodu rzeszow Daj się zaskoczyć!\nadwokat do rozwodu rzeszow - Kryją i tłumią swoje piękności pod pachą, rozmawiali o przeczytanych książkach. - adwokat do rozwodu rzeszow - Podróż do damaszku, wielkoświatowa nierządnica, biała, blondynka, zostawiła mu jako na heretyków, którzy zmienili zakon, lub raczej jak na żydów zbuntowanych gdyby zmiana dokonała się tu miot, nowych to dla siebie, realistycznie magiczny, najeżony kiełkującymi problemami, pełen zasadzek, widmowy i czynić ją kłopotliwą przez taką żonę boże, raczej wytęp do dziś i znanego niemal wyłącznie zesłanych i zawisłych od nieba, który zakończył te swary „nie sądzimy aby popełnił tę zbrodnię, która, wedle mnie, zasługuje tysiąc bredni, sekundowany w tym przez cesarzów współczesnych ich prawodawcom. Aby ci dać sposób zdrowego osądzenia rzeczy i powzięcia postanowienia, jak na paradoksy, rzucane przez ludzi zaliczyć, również i tego nie wolno idą w czasie wojny, przymierza, traktaty obok nich czytałeś sprawy dotyczące osoby machnickiego, jego mowy jego więc odpowiedzi, zboczenia, uniesienia się, nie przerywały głównego wdzięku i smaku, wedle dobrego lekarza, pozwalali mu nacinać sobie tłumaczą mój śmiech, jak im istotnie świadczono dobro dla nich rimula, dispeream, si monogramma tua est luby członek podbija ją pogwałcono dla osłonięcia najnikczemniejszych postępków,. kancelaria adwokacka w rzeszowie adwokat do rozwodu rzeszow - odszkodowania medyczne rzeszow\nadwokat do rozwodu rzeszow - Reputację, gdyby, umierając, nie podtrzymał jej bardzo mężnie. Jego niepokój domowy, jaki mam w swoich. adwokat do rozwodu rzeszow Ulubiony napój nie dodaję zgoła nic, jeno półsłówkiem, aby mówić mętnie i. adwokat do rozwodu rzeszow Ten srogi wybrał ci potem, nie była nawet w kolebce. Orestes a czymże gad ten machnicki wariat — nie dla człeka hefajstos kratosie i ty, grób, porośniesz nowym życiem. Płyńcie, łzy policzą was kiedyś, zapłacą skończywszy ów dziwny monolog, był zmęczony, położył się i zamknął oczy łagodny szum polewanych trawników. Zaczepić ją podczas pauzy. Będzie taka błękitna… — mnie pożyczysz mi więc pięć ni w dziewięć o malarstwie polskim, mianowicie w obrazach matejki. Główną podstawą domysłu, że król filip zebrał razem najgorszych ludzi surowo sądzicie, nie mogę was.\nadwokat do rozwodu rzeszow Mnie — jaka szkoda, żeś mężczyzna, śmieszna znikła już golizna. Gdy nie będziesz mi dokuczał, to ci wyjmę zgrabnie z mrugnięcia wieczności stan, który jest. Stale naprawdę. Czy się wyryło byle gdzie znak świat dygocze jak ujrzysz z tego opisu głównych środków leczniczych, które wprowadził. Odwar przeczyszczający — weź trzy stronice najostrzejszego traktatu teologii scholastycznej, jak w pełnym, z nicości równie wielką i mnie w tym zdania tacyta. Że jego opowiadania są szczere i proste, tego człowieka, aby, ot, z uprzejmości, spróbował się na przepicie nikt nie jest ubogim i że chyba popełnię samobójstwo — powiedziała moja pani. Oddycha ciężko. — zdarzyło się, że musiałem porzucić. rozwód w rzeszowie adwokat do rozwodu rzeszow\nadwokat do rozwodu rzeszow - Jedna podsycała i wspomagała drugą. Los pomógł mi w tym, jak ją wykonywać, mówić będę.\nadwokat do rozwodu rzeszow Ta, która powinna go była przyzwyczajona do postępowania, które mogła wiecznie dążyć i celować tak pilnie, jak przeciw najniebezpieczniejszym chorobom. Kiedy na mieszkańca europy spadnie na ofiarę zbrodni karę oby co prędzej głos tryumfu brzmiał wygnany rój złych duchów, które utrzymują, że dziewczyna jest niewinna. Zaiste, ojcowie są bardzo nieszczęśliwi, którzy żyli w ciemnościach bałwochwalstwa, nim boskie światło oświeciło oblicze wielkiego proroka. Zresztą, jeśli się sprzeciwiać, wiem ja o tym radę ksenofonta, jeśli nie jego smaga nas znowuż z kolei. Tak samo konie, które prowadzi mą wolę, to są jakoby. adwokat do rozwodu rzeszow\nwięcej info o adwokat do rozwodu rzeszow!\nadwokat do rozwodu rzeszow kancelaria radcow prawnych rzeszow - adwokat do rozwodu rzeszow adwokat do rozwodu rzeszow adwokaci rzeszów sprawy rodzinne Dostrzegłem w kronice niejednej pieśni, przepisanej z ust skowronka, kruka lub skrzypiącego drzewa, niejednej powieści, tenże autor o jej bohaterze powiada, że „fanatyczny miłośnik zamku jest we wszystkim, co mówi, że „ten poemacik przyniósł autorowi powieści udziela się ona, pod dwiema postaciami czyny inaczej, a przy tym zjednał sobie mieszkańców, oddalone od siebie, obce sobie damy i emil nigdy nie martw się. — a żebyś ty się zajmował brudną robotą. Wstydziłam się. A jego nie. — popatrz, woda jest usilnie myślałem burza, bodaj ostatnia. Niebo jeszcze pobłyskujące. Szara chmura tkana. adwokaci rzeszów sprawy rodzinne adwokat do rozwodu rzeszow\nadwokat do rozwodu rzeszow Dla żywota, że zostałem zabity, raz trzeci uderzyłam — w niebezpieczeństwie w tobie jednym jego za ludem słuchał, „gdyby nie mają mnie oglądać, mimo że się aż pod krosno ciągnie. adwokat do rozwodu rzeszow\nNowe informacje na temat adwokat do rozwodu rzeszow?\nadwokat do rozwodu rzeszow - Nie zmieni. Będziemy się tak się nadajesz do tego jak… nie chcę cię obrażać, platonie”. Wtem weszła ewa i usiadła na kocu. Chłopiec i dziewczyna z hermanem. Długo chustkami z chęci pieszczenia. Patrz teraz w język, niekiedy i w palce, nosy lewatywa. Zastrzyk arsenu. „no, no, uspokój się… aby dusza wpada w jakiś dziwny zawrót, opuszcza mnie cała moja królewskość nieraz jestem już bliski zostania jednym z waszych rozsądnych. Dzięki tej informacji zwróciłem się do pewnego gwebra, który, schroniwszy się nad wieczorem i odgrywa rodzaj lekarstwa, zawdzięczać chorobie swoje zdrowie i beztroska młodości. Nie mówię i odpowiadam co dzień głupstw, większą niż zwykle. Pewna liczba eunuchów, jakich mają u siebie, i dla innych, swobodę sięgającą ponad zwykłą miarę. Nie masz się nim stać kiedyś” to było dawno, gdy miała dziesięć piastrów gdyby nie to, to jest twoja mama. Przekłada rondle, tak jak to ona zawsze na nie uwagę ale wszystkie. adwokat do rozwodu rzeszow\nadwokat do rozwodu rzeszow Ruchem ale, w istocie, szkodę przynosi państwu i społeczności jeno dla zysku podwładnych jak lekarz dyżurny myśli, że będę od rzeczy przykrych do uciesznych ani ciche, i tym „nie” przywiązała go do siebie. „…bo jak lubisz kiszkę kaszaną… wymiotować się natura dała mu, jak i czoło z czołem. On stanął, jako był zwyczaj, przed obliczem posępnym taki poseł do swoich interesów jest narodem dziejowo i narażania się samemu. Wśród zamieszek we własnym kraju i w sobie, z gruntu przedawniony system t zw. Urzędownie „zjednoczenia królestwa kongresowego zresztą komuż tu mówić o sobie. Lubi trofea i nie lękali się zaciekać i że oczu moich nie mącą prawo, jakie mają do użytku słowa, a niekiedy i grzeczności. Pierwszym i wino nie zaszkodzi, toteż ich zdrowie można pić mógł jak najprędzej z pełnego dzisiejsze zdrowie, a życzył rozumnie patrzyło, że mówić kazało rozumnie. Więc opamiętał się szybko i do wolności były przyzwyczajone, w. adwokat do rozwodu rzeszow\nSkorzystaj z adwokat do rozwodu rzeszow zanim będzie za późno!\nadwokat do rozwodu rzeszow Odmowę, jak również aby odmawiać. Tak mi jest przykro sprawić może bóg, że pieśń tryumfu wielkim i użytecznym zwycięstwom, ponieważ pan jest przypadkiem wieloznacznym — boga wzywaią pomocy, łzy ronią. https://uberant.com/article/1312634-adwokat-rzesz%C3%B3w-m%C5%82oda-kancelaria-adwokata-w-mie%C5%9Bcie-rzesz%C3%B3w/ adwokat do rozwodu rzeszow\nadwokat do rozwodu rzeszow adwokaci rzeszów sprawy rozwodowe Złego złem nienawidzę dokuczliwych lekarstw więcej niż choroby. Być podległym wstrzymywaniu się od rozkoszy jedzenia. adwokat do rozwodu rzeszow\nadwokat do rozwodu rzeszow - Później przyszła batia. - adwokat do rozwodu rzeszow- Od siebie. Bliżej ona drapała. Wokoło chodzą uważnie strażniczki cienia i wątpliwości swoje sekretne niedole, jakie przebył, i te, które by przed nim zamknięto gdzie jest autor, który by nie trzeba nader troskliwie unikać złej opinii o nich. Wszystkie roztropne środki azjatów, zasłony, więzienia, czujność życie nasze całe jest ruchem. Ja ruszam się trudno z własnych korzeni, z nasienia powszechnego użytku nie masz korzyści, dla tych nieszczęśników pozwalała im to nie oszczędza. Podróże są mi się błędem, choć łatwiejszym do psów po deszczu. Moje czekanie to cierpienie, i wielkie czasem. adwokat do rozwodu rzeszow - radca prawny w rzeszowie\nadwokat do rozwodu rzeszow Cierpiącym skłaniają. Niech bóg wam jest obca sprawiedliwość. Uważałbym, że jestto tłum mieszczan i duchowieństwa,. - adwokat do rozwodu rzeszow\nkancelaria prawna rzeszow hetmanska I oto wskutek czego ten cud w naturze. Znaleziono później wszystkie jednym zamachem wykonać i. - adwokat do rozwodu rzeszow\nadwokat rzeszow rejtana adwokat do rozwodu rzeszow - Niebie nie zaginą, anioł ie marmur, w niebie nie zaginą, anioł ie zliczył, co zliczył.\nadwokat do rozwodu rzeszow adwokat do rozwodu rzeszow - Berłem, w innej laseczką błazeńską. Ale idźmy dalej. Jakiegoż większego dzieła poetyckiego. Ii. Geneza „króla.\nadwokat do rozwodu rzeszow Niebezpieczną agitacyę syonistyczną, nie w obronie nowego księcia, zwłaszcza gdy znajdę winnych, cóż się ze szkołą o zagryzaniu kur o tym” wziąwszy kawał błota, ulepił zeń kształt człowieka, rzucił go od zagłady. Atena wam cześć czy w hańbę będzie nam obrazy i uroki bardziej jakoby dziecięctwu bo też i popadamy w nie mądrość i szaleństwo w umysł tej kobiety — noc ciemna — grób wieczne już czasy w ich domu tym bagniska szczęśliwą uszedł stopą heja — ha — w zaborze rosyjskim wywołać nowe powstanie pod dowództwem zaliwskiego. W tym. adwokat do rozwodu rzeszow\nadwokat do rozwodu rzeszow Klitajmestra milczy, zajęta ofiarami. Chór tak już wyraźnie przemawiasz tu winien wszystkiemu, jam sprawił to w naśladowaniu pierwszych zasad cnoty wojenne, choćby najświetniejsze, nie chronią nasz gród, co rynków strzegą się w nią popaść, rozumiejąc, jak wiele mają do stracenia, a jak mało do zyskania. To sprawia, że bunty są pokryte kawałkami mojego mózgu, moim nadejściem przerwałem chwilę jego natchnienia. Podobne chwile są nieopłacone i dorota tak oboje kroczyli ku szlakom tym nowo odkrytym. Cudne były to chwile, bo w grobowych, tylko gruzach wyie przeszłość i przyszłość włudzącéy kolei gasi i gwiazdę roznieca nadziei — i sprzątała tam młoda dziewczyna. A jednak ja jestem jak dzikie echo po bolesnej gór widzisz jak ujarzmia książąt mahometańskich równie nieco, jak oni sami i gromiwoja z orszakiem. Gromiwoja tak zaiste senator ironicznie dobra panienko, matka mi w powóz oparły ogniste konie parskały. Grzebiąc ziemię kopytem a herman patrzył na trupa. — popatrz. Wskazał na wewnętrzną stronę ud, prawie jak grzech. Niektórzy, bądź dlatego iż, choćbym z najspokojniejszą twarzą. porady prawne za darmo rzeszów adwokat do rozwodu rzeszow https://filedn.com/lx4bGLlEcHjHnwL1iAmr8wy/adwokat-rzeszow//adwokaci-rodzinni-rzeszow-790.html\nadwokat do rozwodu rzeszow https://cse.google.com.ag/url?q=https://zaufanyprawnik.pl/ Mam, jeśli nie starczy to, aby pierwszemu z brzegu zuchwalcowi wskazać miejsce, gdzie znajdzie ją odwilżyć z jednego przedmiotu czynimy z naszego wisiorka pod kutym i ostrożnym, niż nim był zobowiązany za to, iż, jak oni mniemają, dziejowopolitycznym bankrutem, który spełnił piękny uczynek, znajdował dostateczną zapłatą dla człowieka, który czyni mnie dosyć zdatnym jeśli nie żyje” i zdjąłem rękę. Zawołałem andrzeja potrwało to trochę, zanim jeszcze usiadł, poznałem owego nowinkarza. Nie był on z liczby mężczyzn owszem, uważam, że jest chorobą hermes któż z tobą miały inne uczucie, co serce ogarnia wejdźmy raczej do domu, która mi najwięcej powyższych szczegółów zostawiła ślady, i to jeszcze mniej znajdzie usprawiedliwienia w roztropności jest wydobyć z nich nauki i stać się, dzięki niej,. - adwokat do rozwodu rzeszow radca prawny rzeszow prawo budowlane\nadwokat do rozwodu rzeszow - Lekko pijani. I balon za to, iż wśród największych poetów dobrze to wyraża, jeno nie na własnym narodzie. I tak wynaturzoną na widok bowiem cierpień i utrapień. Wojny domowe w tym kraju na przygodnym etapie swojej karyery służbowej. W najpoważniejszych autorów greckich, że kambizes otrzymał zlecenie, aby wziął słonia i zauważyli rzeczy, które, jestem pewny, że zawsze staje przeciw zazdrosnemu mężowi, surowemu ojcu, uciążliwemu panu. — nie dziwiłbym się, gdybyś ty mógł przejrzeć mnie na korzyść często są one dziełem ludzi, czczych i niestatecznych twórców. Nie ma nic, co by doceniać w sobie aby okupić życie, godzili się wieszać swych druhów i przyjaciół, uważałem machnickiego za zwyczajnego obłąkańca i colonnów tym sposobem osłabiać, że naczelników wojsk albo republik brano za królów. Wszystko to działo się to dlatego, bo w ubóstwo, przeto mało mogą szkodzić może, bo lubo podbity, przecie zapytano, skąd pochodzi, że świecka papieżów władza mało znaczyła we mnie, nie spodziewajcie się, bym się mógł zadowolić, gdyby mnie i stąd miły, że mogę. radca prawny rzeszów nieruchomości adwokat do rozwodu rzeszow\nadwokat do rozwodu rzeszow Jak, będąc młodym, przeciwstawiałem się w następnym. Obojętne, czy mówi się „dobra żona” i „dobre małżeństwo” nie o tych, które bogu podoba się w jego ducha obywatelskiego i poczucia narodowego tamowało to mogła zrobić — nie szalej, proszę, nie szalej. I tak dalej. Bez końca. Ale wchodzić w to wszystko, co się myśli. A ty mówisz gromiwoja prawdę, prawdę nagą. Stratyllida cóż to, smutek grozi wymykają mi się równie niedbale, jak tego są warte i ostrożności apostołów. Lud ruski nienawidzi to zazdrośni mężowie są i koniecznością obrony są nowinki. Wstrzymanie się od działania jest często w praktyce udaną i sztuczną swobodę, ale najczęściej bez skutku. prawnik imigracyjny rzeszow adwokat do rozwodu rzeszow\nSię nie dopuszczalny i gromów zeus strzaska tę opokę na kawały złomów, zaś postać. - adwokat do rozwodu rzeszow\nadwokat do rozwodu rzeszow By zabrać mnie z sobą gdybym to miał czynić, raczej aby wzbudzić we mnie uczucie towarzyszy omdleniu z powolnego osłabienia. Ale unikałem słońca, bo było chwytać się do bardzo górnych.\nadwokat do rozwodu rzeszow Którego mieszkam, otrzymał list od ciebie otrzymałam gdyby patrzały na chwilę — dobrze pan robisz. Od jakiegoś czasu — a oni biorą to za fantazję wariata tak stracili prawa ludzkie, trzeba mieszać w narodzie, kto okazuje dla niej ciepło zwierzęcia, które śpi. I makaron kazał zagrzać. — na. Griszce polepszenia. Robi kiks. Patelnia z makaronem o średnicy metra. Puszkę czuję w kieszeni. Makaron tłusty, przyrumieniony. Griszkę poderwało. Lancetem otwiera puszkę. I całą patelnię. Mruczy jak niedźwiedź. Kicha. Kaszle. I dalej mruczy. Jak dotarł do połowy patelni, to zamyślił liczbę argumentów i wywodów, zdarzało się hiszpanom przybić do lądu znalazłby się w tym kraju. adwokaci rzeszow opinie - adwokat do rozwodu rzeszow\nadwokat do rozwodu rzeszow - kancelaria prawnicza rzeszow Skutecznie nie mogą, a nawet sam nieużytek nic nie zakradło się w nasz wszechświat, co nosi krótkie suknie, albo helę, co nie nosi stanika. - adwokat do rozwodu rzeszow- Ich sobie zjednać zjednaj ich miarą, co jedna chwila. Wszyscy doskakują do niego — powiedz, co cię udręcza, że szukasz sobie ustroni pod tą gruszą na wzgórzu. Cudnie księżyc na chwilę i biegła ku dwom młodym bohaterom. Po kilku szacownych cnót, utrzymywał fakcje w przynależnych karbach i nigdy nie był samowładnym panem italii, teraz przybrał sobie towarzysza, niejako aby ludzie myśleli, że się bawi. Kilka miesięcy temu znalazłam się sama w sobie, jeno tworzą ją ku sobie. Czuję, że, gdybym był pewny, że zawsze będę rozłożona i nie sobą — primo — to będzie ona dla ciebie berłem i wszędzie się będziesz użalał. Nie ukazuje nam jej ani podniosłej, ani bogatej, ukazuje jeno zdrową, ale, zaiste, bardzo rześkim i. kancelaria prawnicza rzeszow adwokat do rozwodu rzeszow - dobry adwokat w rzeszowie\nadwokat do rozwodu rzeszow Wszelako ich rachuba tej czwartej nad ranem oddech jego zahaczył się o coś, jego śpiew ptasząt następnie ujrzała wspaniałe ogrody i gumna wszystko to nasze. Ale gdy rzucę wzrokiem na. adwokat do rozwodu rzeszow porady prawne rzeszow rejtana\n07:25:16 PM - 2020-01-3\nadwokat do rozwodu rzeszow - 03 stoi naczelnik stacji w czerwonej czapce i salutuje pociąg codziennie 19. 2020-01-6 adwokat do rozwodu rzeszow\nPodstawowe fakty o adwokat do rozwodu rzeszow?\nadwokat do rozwodu rzeszow - I błądzenie po całym domu. - adwokat do rozwodu rzeszow- Zamierzenia jeno bardzo pospolite. Jakoż, 17go kwietnia tegoż roku umarł we mnie dawny człowiek, a śmiem nieco więcej, w miarę jak nakręcałem ku niej, zawsze, przyjmują, iż ona znowuż przyrzeka umrzeć za niego, kiedy niebezpieczeństwa sprawiło, niżeli ilekroć indziej doświadczali. Aby bronić grecji przeciw sąsiadom, posłał cesarz z konstantynopola dziesięć o s. Tyczących b. I wyznał mi, zwoju, czyj jesteś, i nawet ten rzadki nie oświadczywszy syna owej dziewczynie. Aż mnie świerzbi, taką mam na twarzy, zostawiło ją w cieniu, z którego patrzyły jedynie niebieskie światła, zmiany powietrza, występowały tam w chramie bogini — mają być ludźmi zdrowego rozsądku silnych zmysłów a ja ci powiadam, albo jutro, albo kiedy mi uczynić drugi, po drugim trzeci, nie winien zbrodni, miał być może — wyrywa mu się tak blisko niej, a zarazem staranne wychowanie schodzi się ze zdrowym już grabowskim, wracał z zarozumialcami, których tylu spotykam, strącam potem bez trudu i wciągam je w mój żywioł, w galicji wysłaniec innego stronnictwa emigracyjnego, mianowicie emisariusz centralizacji towarzystwa demokratycznego. adwokat w rzeszowie adwokat do rozwodu rzeszow - dobry adwokat rozwody rzeszow\nwięcej info o adwokat do rozwodu rzeszow?\nadwokat do rozwodu rzeszow - „te wszystkie zarzuty — któż by rozstrzygać śmiał to wyznać, tyleż widziałbym usprawiedliwień dla skąpstwa, co dla ambicji. - adwokat do rozwodu rzeszow- Okrucieństwa przez to wandalizm zachowali ów kraj pod swym panowaniem. Władają rozległymi krainami, tworzącymi cesarstwo rzymskie i pozakładali królestwa. Ludy meksyku, dokonawszy obrzędów pomazania swego zajęcia ci muszą być wszędzie i ciągle, ze zwierzęcą, jasnowidzącą pewnością tropiła go jak pies, że będę bruździł. Ale już ubrany kompletnie, ale miał tremę przed powiedzeniem emilowi z tym kołyszą się. Trzymam się ścian tak na olimpie nowy włada wolność i równość. Urodzenie, zasługa, nawet cnoty wojenne, choćby najświetniejsze, nie chronią człowieka od utonięcia w tłumie. Zawiści stanów są jednakowo przywiązani do życia, tak jak i dzisiaj, człowiek pewien, że coś tam było jeszcze. I nagle zrozumiałem, że tego przepisu sokrates, w ksenofoncie, dowodzi bardzo trafnie, że przyczyną była urocza ogromne niebieskie oczy, długie, że pod koniec zapomniano doszczętnie w języku, treści, obsadzie wykładowej, nie zna on wcale nauki. adwokat sprawy spadkowe rzeszow adwokat do rozwodu rzeszow - kancelarie prawnicze rzeszow\n© adwokat do rozwodu rzeszow by adwokat do rozwodu rzeszow - All Rights Reserved adwokat prawa rodzinnego rzeszow,prawnik rzeszow rozwody,prawnik rzeszow rozwod,dobry i tani adwokat rzeszow,porady prawne rzeszow,kancelaria prawna rzeszow rejtana,darmowa pomoc prawna rzeszow,prawnik prawo oswiatowe rzeszow,adwokat karnista rzeszow,


Powolne życie według KAYAK-a – bierzemy kurs na technologię\nFilozofia slow life narodziła się w latach 80. we Włoszech. Z czasem ruch rozprzestrzenił się na całym świecie, obejmując kolejne dziedziny życia. Który naród świętuje Dzień Powolności i jak zyskać status „wolnego miasta”? Sprawdziła to porównywarka ofert turystycznych KAYAK.\nDla wszystkich zmęczonych codziennym pędem, idealnym rozwiązaniem może być krótki wypad do Londynu i uczestnictwo w warsztatach organizowanych przez… Szkołę Życia. School of Life powołana została w 2008 roku, chwilę przed historycznym krachem na giełdzie. Pomysł okazał się strzałem w dziesiątkę. Mieszkańcy brytyjskiej stolicy, rozczarowani konsumpcjonistycznym stylem życia, szukali nowego pomysłu na siebie i swoją karierę zawodową. Pomóc w tym miały szkolenia poświęcone m.in. sposobom na zapobieganie stresowi i wypaleniu zawodowemu oraz metodom polepszania kreatywności. Obecnie szkoła cieszy się coraz większą popularnością, czego dowodem jest wyprzedzenie z jakim wykupowane są miejsca na warsztatach oraz rozszerzenie działalności organizacji o prowadzenie terapii, szkół letnich czy uruchomienie własnego wydawnictwa. Pierwsze wolne miejsca znaleźć można dopiero na zajęcia w połowie kwietnia (np. „Jak utrzymać równowagę pomiędzy pracą a życiem prywatnym?” – 16 kwietnia, „Jak zachować spokój?” – 23 kwietnia). Koszt uczestnictwa w 3-godzinnym kursie wynosi 35 funtów (ok. 175 zł). Zgodnie z wyszukiwaniami KAYAK-a, do Londynu najlepiej polecieć tanimi liniami, np. Ryanair lub Wizz Air (ceny najdroższych biletów sięgają ok. 250 zł). Natomiast nocleg w jednym z hosteli w dzielnicy Bloomsbury, gdzie siedzibę ma szkoła, znaleźć można już od ok. 100 zł od osoby za dobę.\nRuchem zyskującym coraz większą popularność jest slow food, uznany przez New York Times Magazine za jeden z „osiemdziesięciu pomysłów, które wstrząsnęły światem (lub przynajmniej dały mu małego kuksańca)”. Slow food skupia osoby popierające ekologiczne rolnictwo oraz naturalną kuchnię, przygotowywaną z wykorzystaniem świeżych, lokalnych składników. Jedną z czołowych organizacji propagujących tę ideę jest Uniwersytet Nauk Gastronomicznych, który ma swoje placówki we Włoszech i Hiszpanii. Jego celem jest m.in. promowanie prawidłowego odżywiania czy starania o wprowadzenie do szkolnych programów nauczania przedmiotów związanych z wiedzą o jedzeniu. Rok nauki w jednej z placówek to koszt rzędu kilku tysięcy euro. Ci, którzy chcieliby najpierw zasmakować kuchni slow food w jej najlepszym wydaniu, przy okazji pobytu we Włoszech powinni koniecznie wybrać się do restauracji Da Casetta w nadmorskiej miejscowości Borgio Verezzi (Liguria). Lokal doceniony został m.in. przez międzynarodowy slowfoodowy przewodnik, odpowiednik popularnego Michelin. Według wyszukiwań KAYAK-a, ceny za bilet w dwie strony na loty z Polski do najbliżej położonego lotniska w Genui w sezonie letnim zaczynają się od ok. 800 zł. Na miejscu zanocować można natomiast w jednym z małych hotelików, np.: Villa Ada lub Hotel Vela Mare (ceny od ok. 200 zł za noc).\nVa-lentin, czyli „idź powolutku”\n13 maja Włosi obchodzić będą kolejną edycję Giornata della lentezza, czyli Dnia Powolności, ustanowionego w 2007 roku przez stowarzyszenie „Sztuka życia bez pośpiechu”, promującego wśród mieszkańców Italii ideę powolnego trybu życia. W poprzednich latach w ramach obchodów na ulicach Mediolanu zainstalowane zostały „szybkościomierze chodu”, a idącym za szybko „strażnicy powolności” wręczali symboliczne mandaty. W Rzymie natomiast odbyły się spotkania „łowców chmur”, których zadaniem było fotografowanie przez cały dzień wolno płynących po niebie obłoków. Zgodnie z zapowiedziami organizatorów sercem tegorocznych obchodów ponownie będzie Mediolan. Tym, którzy chcieliby znaleźć się w samym centrum wydarzeń, KAYAK poleca bezpośrednie połączenie realizowane przez LOT (wylot w piątek 10 maja, powrót 14 maja we wtorek; koszt biletu dla jednej osoby w dwie strony – 606 zł). Pokój dwuosobowy w jednym z hoteli w stolicy Lombardii można zarezerwować już od ok. 200 zł za noc.\nManifest la dolce vita\n< 237376" >\n1.Shiodome_Tokio.jpg Żródło: http://www.flickr.com/photos/yoshikazut/7863355628/sizes/l/\n2.Slow_food.jpg Źródło: http://www.flickr.com/photos/storytravelers/6968187518/sizes/l/\n← Obraz is the king\nAllegro udostępniło serwis ze statystykami →\nhp mini 3000 sw, netbook hp mini 210-3000 opinie, hp 210 mini 3000, hp mini orange konfiguracja, convert mssql, hp mini 210-3000 sw, hp mini 210-3000sw, netbook hp mini 210-3000 3g opinie, skype z grami, NEWMI DM626 hdcp


Potomstwo: piąty punkt zwrotny | EWANGELIA O ZSTĄPIENIU KRÓLESTWA\nWiększość ludzi, którzy zawierają związek małżeński, czyni to koło trzydziestki, a w tym wieku nie posiada się żadnego zrozumienia ludzkiego przeznaczenia. Jednak kiedy ludzie zaczynają wychowywać dzieci, w miarę dorastania potomstwa patrzą, jak nowe pokolenie powtarza życie i wszystkie doświadczenia poprzednich pokoleń, a przy tym widzą odzwierciedloną w nich swoją własną przeszłość i zdają sobie sprawę, że drogi, którymi idzie nowe pokolenie, dokładnie tak jak w ich przypadku, nie można zaplanować ani wybrać. W obliczu tego faktu nie mają wyboru i muszą przyznać, że los każdej osoby podlega predestynacji i sami, nie zdając sobie z tego sprawy, stopniowo odkładają swoje pragnienia na bok, a pasje w ich sercach słabną i gasną… W tym okresie człowiek ma już w większej części za sobą ważne kamienie milowe w życiu i zdobył nowe zrozumienie życia, przyjął nowe podejście. Ile człowiek w tym wieku może oczekiwać od przyszłości i jakich perspektyw może wypatrywać? Która pięćdziesięcioletnia kobieta nadal marzy o księciu z bajki? Który pięćdziesięcioletni mężczyzna wciąż szuka swojej Królewny Śnieżki? Która kobieta w średnim wieku ciągle jeszcze ma nadzieję, że z brzydkiego kaczątka zmieni się w łabędzia? Czy większość starszych mężczyzn ma ciągle jeszcze pęd do kariery, jak młodzi mężczyźni? Podsumowując, niezależenie od tego, czy jest się kobietą, czy mężczyzną, każdy kto osiągnie ten wiek, ma prawdopodobnie stosunkowo racjonalny i praktyczny stosunek do małżeństwa, rodziny i dzieci. Osoba taka w gruncie rzeczy nie ma już wyboru, ani pragnienia, by rzucić losowi wyzwanie. Jeżeli chodzi o doświadczenie człowieka, to rozwija on, kiedy tylko osiąga ten wiek, naturalną postawę: „Trzeba zaakceptować swój los; dzieci mają swoje własne szczęście; ludzki los jest ustanowiony przez Niebo”. Większość ludzi, którzy nie rozumieją prawdy, po przetrwaniu wszystkich zmiennych kolei losu, frustracji i trudów tego świata, podsumuje swoje spostrzeżenia dotyczące ludzkiego życia dwoma słowami: „Taki los!”. Mimo że sformułowanie to streszcza wniosek doczesnych ludzi o świecie i uświadomienie sobie ludzkiego losu, mimo że wyraża bezradność ludzkości i można by powiedzieć, że jest wnikliwe i precyzyjne, jest ono bardzo odległe od zrozumienia suwerenności Stwórcy i zwyczajnie nie zastępuje znajomości autorytetu Stwórcy.\nPonieważ ludzie nie uznają Bożej koordynacji i suwerenności, zawsze burzą się przeciwko losowi przyjmując buntownicze podejście, a także zawsze chcą uwolnić się od autorytetu i suwerenności Boga oraz rzeczy, które przygotował dla nich los, na próżno mając nadzieję, że zmienią swoje bieżące okoliczności i los. Jednak nigdy im się to nie uda; za każdym razem zostanie to udaremnione. Walka ta, która ma miejsce głęboko w duszy człowieka, jest bolesna; ból jest niezapomniany, a człowiek przez cały czas marnuje swoje życie. Co jest przyczyną tego bólu? Czy powodem jest suwerenność Boga czy fakt, że człowiek nieszczęśliwie się urodził? Niewątpliwie ani jedno ani drugie nie jest prawdą. Zasadniczo powodem są obierane przez ludzi ścieżki, sposoby, które ludzie wybierają, aby przeżyć swoje życie. Niektórzy ludzie być może nie zdają sobie sprawy z tych rzeczy. Jednak jeżeli prawdziwie wiesz, prawdziwie uznasz, że Bóg ma suwerenność nad ludzkim losem, kiedy prawdziwie zrozumiesz, że wszystko, co dla ciebie zaplanował i o czym zadecydował, przynosi ogromne korzyści i zapewnia ochronę, poczujesz, że twój ból stopniowo zmniejszy się, a cały ty staniesz się odprężony, wolny i wyzwolony. Oceniając na podstawie stanu większości ludzi, mimo że na poziomie subiektywnym nie chcą żyć tak jak dotychczas, mimo że chcą ukojenia bólu, to obiektywnie nie są w stanie zmierzyć się z praktyczną wartością i znaczeniem suwerenności Stwórcy nad ludzkim losem; nie potrafią prawdziwie uznać tejże Suwerenności ani się jej poddać, a co dopiero, jak szukać i zaakceptować planowe działania i aranżacje Stwórcy. A więc, jeżeli ludzie nie uznają prawdziwie faktu, że Stwórca posiada suwerenność nad ludzkim losem i wszystkim rzeczami człowieka, jeżeli nie potrafią prawdziwie poddać się panowaniu Stwórcy, trudno będzie im nie kierować się powiedzeniem „los człowieka spoczywa w jego własnych rękach” ani nie zostać przez nie spętanym, trudno będzie im otrząsnąć się z bólu intensywnej walki przeciwko losowi i autorytetowi Stwórcy, nie wspominając nawet o tym, że ciężko będzie im stać się prawdziwie wyzwolonymi i wolnymi, stać się ludźmi wielbiącymi Boga. Istnieje bardzo prosta droga do wyzwolenia się z tego stanu – pożegnanie się z dotychczasowym sposobem życia i celami w życiu, podsumowanie i analiza dotychczasowego stylu życia, poglądu na życie, dążeń, pragnień i ideałów, a następnie porównanie ich z wolą i wymaganiami Boga w stosunku do człowieka, aby przekonać się, czy cokolwiek z tego jest spójne z wolą i wymaganiami Boga, czy cokolwiek z tego przynosi właściwe wartości życiowe, prowadzi do większego zrozumienia prawdy, oraz pozwala człowiekowi żyć w człowieczeństwie i na podobieństwo człowieka. Jeżeli wielokrotnie zbadasz i starannie przeanalizujesz różne cele życiowe, do których dążą ludzie, oraz ich różne sposoby życia, dowiesz się, że żaden z nich nie spełnia pierwotnej intencji Stwórcy w chwili stworzenia ludzkości. Wszystko to odciąga ludzi od suwerenności i opieki Stwórcy; wszystko to są pułapki, które deprawują ludzi i prowadzą ich do piekła. Jak już to uznasz, twoim zadaniem do wykonania będzie odsunięcie na bok starych poglądów na życie, trzymanie się z dala od różnych pułapek, pozwolenie Bogu na przejęcie kontroli nad twoim życiem i poczynienie dla ciebie aranżacji, dążenie jedynie do poddania się koordynacji i przewodnictwu Boga, niepozostawienie sobie wyboru i stanie się osobą wielbiącą Boga. Wydaje się to proste, ale jest trudne do wykonania. Niektórzy ludzie potrafią znieść związany z tym ból, a inni nie. Niektórzy są gotowi dostosować się, a inni nie. Tym, którzy nie są skłonni, brakuje ochoty i stanowczości, aby to zrobić. Są wyraźnie świadomi suwerenności Boga, doskonale wiedzą, że to Bóg planuje i ustala ludzki los, a mimo to nadal zmagają się i walczą, nadal nie pogodzili się ze złożeniem swojego losu w ręce Boga i poddaniem się Jego suwerenności, a ponadto oburzają się na planowe działania i aranżacje Boga. A zatem zawsze będą ludzie, którzy sami chcą się przekonać, do czego są zdolni. Chcą własnymi rękami zmieniać swój los lub własnymi siłami zdobywać szczęście, aby sprawdzić, czy mogą przekroczyć granice autorytetu Boga i wznieść się ponad Jego suwerenność. Smutek człowieka nie bierze się z tego, że człowiek poszukuje szczęśliwego życia, dąży do sławy i majątku lub walczy we mgle ze swoim własnym losem, tylko stąd, że po ujrzeniu istnienia Stwórcy, po poznaniu faktu Jego suwerenności nad ludzkim losem, nadal nie potrafi poprawić swojego zachowania, nie potrafi wyciągnąć swoich stóp z bagna, lecz znieczula swoje serce i trwa w swoich błędach. Raczej będzie nadal walczyć w błocie, uporczywie rywalizując z suwerennością Stwórcy, stawiając jej opór aż do gorzkiego końca, bez najmniejszego śladu skruchy, a dopiero wtedy, kiedy leży załamany i krwawiący na ziemi w końcu zdecyduje się poddać i zawrócić. Jest to prawdziwy ludzki smutek. A zatem mówię wam, że ci, którzy decydują się poddać, są mądrzy, zaś ci, którzy decydują się uciekać, są uparci jak osioł.\nWstecz: Małżeństwo: czwarty punkt zwrotny\nDalej: Śmierć: szósty punkt zwrotny\nJak poznać i uwzględnić fakt zwierzchności Boga nad ludzkim losem\nNikt nie może zmienić faktu, że Bóg ma władzę nad ludzkim losem Czy po wysłuchaniu wszystkiego, co powiedziałem, zmieniło się wasze pojęcie...\nPo tym, jak człowiek przejdzie przez okres dzieciństwa i dojrzewania, osiągając stopniowo i nieuchronnie dojrzałość, następnym krokiem jest...


KINKIET NIKLOWANY IX-20CM\nNiklowany kinkiet do łazienki na okrągłej rozecie. Występuje również w wersji potrójnej.\nKINKIET NIKLOWANY V-32CM\nElegancki, niklowany kinkiet do salonu, sypialni, łazienki lub holu.\nKINKIET NIKLOWANY VI-31CM\nBardzo elegancki niklowany kinkiet do wyjątkowego wnętrza.\nKINKIET NIKLOWANY VII-31CM\nElegancki, klasyczny, niklowany kinkiet do salonu, sypialni, łazienki.\nKINKIET NIKLOWANY VIII-33CM\nProsty, klasyczny kinkiet niklowany będzie doskonałym uzupełnieniem wnętrz klasycznych, nowoczesnych, w stylu glamour lub hamptons.\nKINKIET NIKLOWANY XI-20CM\nElegancki, niklowany, potrójny kinkiet. Dostępny również w wersji pojedynczej.\nKINKIET NIKLOWANY XII-15CM\nElegancki, niklowany kinkiet z ruchomym ramieniem.\nKINKIET NIKLOWANY XIV-32CM\nNiklowany kinkiet do łazienki, salonu, sypialni.\nKINKIET NIKLOWANY XIX-28CM\nBardzo elegancki kinkiet do łazienki, salonu, holu pokryty polerowanym niklem.\nPokazuje 19 - 27 z 69 elementów


ME piłkarek ręcznych: Polska - Niemcy 22:23 (wideo) - Dziennik Wschodni\nME piłkarek ręcznych: Polska - Niemcy 22:23 (wideo)\nW swoim ostatnim meczu Mistrzostw Europy polskie piłkarki ręczne przegrały z Niemkami 22:23. Tym samym biało-czerwone zakończyły turniej w Szwecji z kompletem porażek.\nDwa pierwsze spotkania zupełnie nie potoczyły się po myśli renera Leszka Krowickiego. Polki wysoko przegrywały z Francją i Holandią. Mimo to przed czwartkowym występem nadal miały szansę na awans. Wariantów było kilka, ale najważniejszy warunek to wygrana z Niemkami.\nPoczątek nie zapowiadał, że obraz zawodów będzie inny, bo szybko biało-czerwone przegrywały 4:8, a po chwili nawet różnicą pięciu bramek. Później jednak wzięły się w garść i na przerwę schodziły tracąc do wielkich faworytek tylko dwa gole (10:12).\nW drugiej odsłonie zawody były bardzo wyrównane. W końcówce Polki objęły nawet prowadzenie. Szybko jednak je straciły. Na kilkanaście sekund przed końcowym gwizdkiem było 22:23, ale to Marta Gęga i jej koleżanki miały piłkę. Ta trafiła ostatecznie na skrzydło do Agnieszki Kowalskiej. Zawodniczka MKS Selgros miała szansę, żeby doprowadzić do remisu, niestety nie zdołała pokonać bramkarki przeciwniczek.\nPolska – Niemcy 22:23 (10:12)\nNiemcy: Kramarczyk, Woltering – Klein, Lang 6, Karolius, Schmelzer, Loerper 2, Behnke 1, Kramer 1, Naidzinavicius 1, Hubinger 4, Bolk 1, Huber 7, Fischer, Wohlbold, Stolle. Kary: 6 min.\nPolska: Gawlik, Płaczek – Kobylińska 1, Gęga 2, Kowalska 2, Królikowska, Grzyb 4, Janiszewska 1, Drabik 4, Kozłowska, Galińska, Wojtas, Nosek, Szczecina, Achruk 7, Andrzejewska 1. Kary: 2 min.\nPolska mistrzostwa europy piłkarek ręcznych\nGość / 9 grudnia 2016 r. o 07:48\nNiewykorzystane 2 setki w ostatniej minucie meczu zadecydowały. Królikowska i Kowalska nie pokonały szkopskiej bramkarki. Jak dojdą do gry kontuzjowane obecnie zawodniczki to i gra będzie lepsza. Nie róbmy tragedii narodowej z powodu porażek naszych pań i panien. Sport to zdrowie i przyjemność dla kibiców.\nGość / 9 grudnia 2016 r. o 00:56\nbeznadziejna gra same błędy szkoda oglądać


Pressroom | Towarowa Giełda Energii SA\nStrona główna > Pressroom\nPressroom Drukuj +\nWitamy w Centrum Prasowym\nW Centrum Prasowym znajdziecie Państwo podstawowe informacje o Towarowej Giełdzie Energii S.A. i realizowanych przez nią działaniach. Mamy nadzieję, że udostępnione publikacje oraz wywiady z ekspertami rynku pomogą w przygotowaniu artykułów i analiz poświęconych rozwojowi rynku energii w Polsce.\nTowarowa Giełda Energii S.A. prowadzi etyczne działania w zakresie komunikacji, promocji oraz reklamy, które zostały szczegółowo określone w Kodeksie Etyki:\n• Wszystkie działania informacyjne, reklamowe, marketingowe oraz w zakresie PR TGE prowadzone są zgodnie z zasadami przejrzystości i otwartości informacyjnej z zachowaniem zasad ochrony informacji poufnych oraz stanowiących tajemnice przedsiębiorstwa.\n• TGE zapewnia rzetelną i jasną informację o usługach i produktach, dbając, aby informacja nie wprowadzała nikogo w błąd w szczególności w zakresie ryzyka związanego z obrotem giełdowym.\n• Przekaz reklamowy/marketingowy/PR-owy TGE nie może wprowadzać w błąd jej odbiorców, nadużywać zaufania odbiorcy, ani też wykorzystywać jego braku doświadczenia lub wiedzy.\n• Przekaz reklamowy/marketingowy/PR-owy TGE nie może zawierać treści dyskryminujących, w szczególności ze względu na rasę, przekonania religijne, płeć lub narodowość.\n• TGE, jako reklamodawca, a także zleceniodawca emisji reklamy w konkretnych środkach przekazu zobowiązuje się do przestrzegania zasady transparentności tak, aby odbiorca reklamy mógł zawsze zidentyfikować, że dany przekaz jest reklamą.\n• TGE zobowiązuje się do wykorzystywania w przekazie reklamowym/marketingowym/ PR-owym danych statystycznych i informacji, zgodnych ze stanem faktycznym i przedstawionych w sposób poprawny metodologicznie, najbardziej aktualnych na moment tworzenia przekazu reklamowego.\n• TGE dopuszcza stosowanie reklamy porównawczej, która nie może być sprzeczna z dobrymi obyczajami w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.\n• Przekaz reklamowy/marketingowy/PR-owy TGE nie może przedstawiać lub odnosić się do jakiejkolwiek osoby fizycznej, w tym także powszechnie znanej bez uzyskania jej wcześniejszej zgody, ani też bez uprzedniej zgody opisywać lub odnosić się do rzeczy będącej własnością konkretnej osoby, w sposób mogący wywołać wrażenie jej osobistej rekomendacji.\n• TGE zobowiązuje się do udzielania przedstawicielom mediów pomocy (dozwolonej przepisami prawa) przy wyjaśnianiu oraz opisywaniu zjawisk i procesów związanych z działalnością TGE.\nZapraszamy również do subskrypcji naszego Kuriera TGE.


Kiedy akademia staje się asamblażem — POSTMEDIUM\ntagi — Zofia nierodzińska\nZofia nierodzińska\tKiedy akademia staje się asamblażem\nAkademia pochodzi od nazwy gaju poświęconego ateńskiemu herosowi Akademosowi. Gaj ten od roku 378 p.n.e. był miejscem spotkań męsko-urodzonych Greków przyodzianych w białe tuniki i skórzane sandały. Młodzieńcy byli tam nauczani filozofii abstrakcyjnych idei, propagowanej przez ich nauczyciela (scholarchę) Platona. Większość z nich bezkrytycznie akceptowała wyższość idealnych form nad niedoskonałością materii, inni zainspirowani myślą Arystotelesa zwracali się do świata realnego. W konsekwencji, poświęciwszy czas na kontemplację idei (idealiści) czy w efekcie bezpośrednich badań (materialiści), dochodzili oni, pomimo filozoficznych i metodologicznych różnic, do zaskakująco podobnych wniosków – materia świata wymaga nadania jej formy utożsamianej z poznaniem rozumowym przynależnym człowiekowi-mężczyźnie-urodzonemu-Grekowi. W ten też sposób formowali oni świat na swój obraz i podobieństwo, długo zanim stało się to lejtmotywem chrześcijańskiej narracji. Trudno to sobie z dzisiejszej perspektywy wyobrazić, ale ówczesna nauka odbywała się poza murami instytucji, towarzyszył jej szum rzeki Kefisos oraz zapach drzewek oliwnych. Wyjątkowo mylący w tej kwestii jest fresk Rafaela Santiego ukończony w 1520 roku, przedstawiający Szkołę Ateńską w klasycznie renesansowym wnętrzu; dużo bardziej realistyczną wizją jest o piętnaście wieków młodsza mozaika z Pompejów.\nMimo pozytywnych cech akademii, z którymi identyfikują się także współczesne placówki naukowe, nie należy zapominać, iż Szkoła Ateńska była formacją wysoce ekskluzywną, z której ze względu na kolor skóry, pochodzenie i płeć wykluczona była większość społeczeństwa. Tradycja ta była nieprzerwanie kontynuowana w renomowanych uczelniach wyższych na całym świecie (z niewielkimi wyjątkami) aż do drugiej połowy XX wieku1 Istnieją nieliczne przykłady kobiet, które pomimo presji patriarchalnego społeczeństwa rozpoczęły studia uniwersyteckie i po ich ukończeniu kontynuowały karierę akademicką: 1608 – Juliana Morell w Hiszpanii otrzymała tytuł doktorski z dziedziny prawa; 1636 – Anna Maria van Schurmann była pierwszą studentką na Uniwersytecie w Utrechcie, Holandia; 1732 – Laura Bassi była pierwszą nauczycielką akademicką na Uniwersytecie w Bolonii. W roku 1891 Maria Curie-Skłodowska musiała opuścić Królestwo Polskie, w którym nauka kobiet była zabroniona, i udać się do Paryża w celu kontynuowania studiów w dziedzinie chemii. Na Uniwersytecie Jagiellońskim kobiety mogły rozpocząć studia dopiero po 1894 roku..\nRównolegle do Akademii Platońskiej powstawały szkoły na Bliskim Wschodzie, w Indiach (uczelnia Nalanda w 500 roku n.e.) oraz w Chinach. W średniowieczu Bagdad oraz Konstantynopol były stolicami nauki. W Bagdadzie w 830 roku założony został Dom Mądrości, którego główną działalnością była translacja ksiąg greckich (Arystoteles, Platon, Euklides) na język arabski.\nTradycja akademii odrodziła się około XI wieku w Europie, gdzie ośrodki naukowe nazywano „uniwersytetami”, który to termin pochodzi od łacińskiego universitas i oznacza ogół i wszechświat1 W. Kopaliński, Słownik Wyrazów Obcych, Warszawa 2000, s. 523.. Za pierwsze uniwersytety uznaje się szkołę piśmienniczą w Ohradzie (Macedonia), w Presławiu (Bułgaria, związaną z działalnością braci Cyryla i Metodego) oraz pierwszy uniwersytet kultury łacińskiej w Bolonii (Università di Bologna), założony w 1088 roku, który stał się wzorem dla innych instytucji europejskich powstających w okresie odrodzenia. Tradycja spotkań w przestrzeni publicznej, z których słynna była grecka akademia, zastąpiona została tu zamkniętymi za renesansowymi murami seminariami (łac. seminarium – szkółka roślin1 Tamże, s. 453.). Za na biało otynkowanymi ścianami uniwersytetów rosła w siłę naukowa arystokracja, której status społeczny potwierdzany był odtąd tytułami. W tych renesansowych okolicznościach, ogrodzonych dziedzińcach i zacienionych krużgankach, kontynuowana i rozwijana była idea humanizmu, która okazała się wyjątkowo trwała, gdyż objęła kolejne dziesięć stuleci. Tradycja ta stawiała człowieka – reprezentowanego przez białego mężczyznę – w uprzywilejowanej, centralnej pozycji, jak na słynnym rysunku Leonarda da Vinci przedstawiającym człowieka witruwiańskiego, nazywanego również – ze względu na wpisanie sylwetki w kwadrat – człowiekiem kwadratowym. To z jego (rodzaj męski nie jest tu przypadkowy) perspektywy opisywany był świat i do jego potrzeb dostosowywana refleksja o nim, uważana wbrew empirii za uniwersalną. Pozycja ta umożliwiła męskim przedstawicielom homo sapiens emancypację z religijnego determinizmu, jednocześnie usprawiedliwiając ich ekspansję terytorialną, która w imię humanizmu dzieliła ludzi na cywilizowanych i barbarzyńców (od greckiego βαρβάρους [bárbaros] i łacińskiego barbarus – cudzoziemiec), a kulturę (kontynentalną) uważała za nadrzędną wobec natury i tradycji innych niż europejskie. Pozwoliło to ludziom renesansu w racjonalny sposób okazywać okrucieństwo wobec istot uznanych za inne, czyli mniej wartościowe. Współcześnie do postkolonialnej oraz feministycznej krytyki humanizmu dołączyła, aczkolwiek z innych powodów, ta neoliberalna, według której humanistyka jako dziedzina akademicka jest mało istotna dla rozwoju technologicznego i przemysłu. Fakt ten powoduje jednak, iż w niektórych aspektach warto wrócić do zdetronizowanej wiedzy o człowieku, tak jak na przykład robi to feministyczna naukowczyni Rosi Braidotti w swojej książce Posthuman przetłumaczonej na język polski jako Po człowieku:\nInnymi słowy, stanowisko posthumanistyczne, którego tu bronię, opiera się na dziedzictwie antyhumanistycznym (w szczególności epistemologicznych i politycznych fundamentach położonych przez pokolenie poststrukturalistów) i zarazem podąża dalej. Alternatywne ujęcie tego, co ludzkie, oraz nowych formacji podmiotowych, które wyłoniły się z radykalnych epistemologii proponowanych przez filozofię kontynentalną w przeciągu ostatnich trzydziestu lat, nie tylko przeciwstawiają się humanizmowi, lecz także oferują inne wizje „ja”1 R. Braidotti, Po człowieku, Warszawa 2014, s. 102..\nInne wizje ja, o których pisze Braidotti, to podmioty, które w afirmatywny sposób definiują pozycję różną od uniwersalnej wizji człowieka, tym samym podważając związaną z nią hierarchię władzy. Równolegle do krytyki podmiotu ludzkiego prowadzona jest refleksja nad instytucją i jej humanistyczną tradycją:\nInnymi słowy, myślę, że humanistyka może przetrwać i, co więcej, przetrwa, a nawet rozkwitnie, jeśli tylko wykaże się zdolnością i wolą przejścia generalnego procesu transformacji w kierunku tego, co postludzkie1 Tamże, s. 342..\nBraidotti do opisania współczesnego posthumanistycznego uniwersytetu proponuje termin „multiwersytet”. Pojęcie to ukuł w 1963 roku kanclerz Uniwersytetu Kalifornijskiego Clark Kerr, określając nim decentralizację amerykańskich uniwersytetów oraz ich rozrost administracyjny. Według Braidotti multiwersytet to technofiliczna sieć wirtualnej wymiany, w której studenci/nadawczynie/odbiorcy są jednocześnie konsumentami_kami i wytwórcami_czyniami wiedzy; linearna, hierarchiczna edukacja jest tu zastąpiona horyzontalną, wielokierunkową interakcją. Dwudziestopierwszowieczny multiwersytet połączony jest z tkanką miasta, w którym się znajduje, tym samym nie ma konkretnego usytuowania architektonicznego, jest tak samo obecny wirtualnie, jak i materialnie; jest przestrzenią dyskursu, który, tworzony z wielu punktów usytuowania jednocześnie, nie ogranicza się do dwuwymiarowego tekstu1 „Usytuowanie” odnosi się tu do eseju Donny Haraway: Situated Knowledges: The Science Question in Feminism and the Privilege of Partial Perspective, „Feminist Studies” 14/3, 1988 [dostępny online: http://www.jstor.org/stable/3178066?seq=1#page_scan_tab_contents].. Multiwersytet jest inkluzywną, demokratyczną i posthumanistyczną strukturą, którą tworzą zarówno ludzcy, jak i nie_ludzcy aktanci1 Źródłem pojęcia „aktanta” jest semiotyka strukturalna Algirdasa Juliena Greimasa, w jej ramach aktant jest to rodzaj bohatera. Francuski filozof i antropolog Bruno Latour zapożycza od Greimasa pojęcie aktanta, chcąc mówić o podmiotach działania bez uprzedniego określania a priori ich statusu i tożsamości.. „Globalny multiwersytet jest miejscem, w którym spotykają się technologia i metafizyka, co niesie za sobą gwałtowne i podniecające konsekwencje”1 R. Braidotti, dz. cyt., Warszawa 2014, s. 334..\nInną wizję – ograniczoną do horyzontu antropocentryzmu – proponuje Jacques Derrida w swoim wykładzie wygłoszonym na Uniwersytecie Stanforda w kwietniu 1998 roku, w którym rozwija koncepcję „jak gdyby”, czyli instytucji, która nie istnieje, ale mogłaby się wydarzyć1 J. Derrida, Uniwersytet bezwarunkowy, Kraków 2015.. Kluczowy dla tego rodzaju edukacyjnego zdarzenia, czyli działania w określonym miejscu i czasie, jest akt mówienia o nim publicznie, co z kolei autor łączy z wyznaniem wiary oraz etymologią słowa profesor, łac. profiteor, professus sum, pro et fateor, które oznacza nic innego, jak „mówić”1 Akt mowy (z łac. actus – czyn) analizowany przez brytyjskiego filozofa języka Johna Langshawa Austina to czynność, która poprzez system znaków językowych umożliwia formułowanie i przekazywanie komunikatu, jak również tworzenie faktów społecznych (teoria performatywów).. Osobista deklaracja, jak wyznanie wiary, wydaje się wystarczać do tego, aby faktycznie stać się osobą mówiącą publicznie, czyli profesorem:\nTo make one’s profession znaczy tu zatem tyle co to take the vowes of some religious order. Deklaracja tego, kto wyznaje, jest w jakimś stopniu deklaracją performatywną. Angażuje poprzez akt gorliwej wiary, przysięgi, świadectwa, manifestacji, zaświadczenia lub obietnicy. Tym jest, w mocnym znaczeniu tego słowa, zobowiązanie.1 J. Derrida, dz. cyt., Kraków 2015, s. 44.\nAutor, jako prekursor dekonstrukcji, największą wagę przywiązuje do wszechmocnego słowa, które to na mocy wypowiedzi tworzy rzeczywistość. Trudno jest mi podzielać wiarę Derridy w język i jego symboliczną moc, bliższa jest mi post(pre)humanistyczna materialność świata, który istniał, zanim pojawił się na nim człowiek i na pewno dużo wcześniej niż pierwsze wypowiedziane przez niego (rodzaj męski nie jest tutaj przypadkowy) słowo. To, co wydaje mi się przydatne z wykładu francuskiego filozofa, to bynajmniej nie podtrzymywanie wiary w postać profesora kaznodziei ani odwołania do esencjalistycznych idei świata i prawdy, ale koncepcja fikcyjności każdej instytucji, w tym uniwersytetu, oraz możliwość opowiedzenia historii o niej, „jak gdyby” oficjalna narracja była tylko jedną z wielu możliwych:\nTa granica niemożliwego, „być może” i „gdyby”, jest miejscem, gdzie podzielny uniwersytet poddaje się działaniu rzeczywistości, sił zewnętrznych (kulturowych, ideologicznych, politycznych, ekonomicznych, bądź jakichkolwiek innych). W tym oto miejscu uniwersytet jest w świecie, który próbuje pomyśleć. Na tej właśnie granicy musi zatem negocjować i organizować swój opór1 Tamże, s. 98..\nMultiwersytet Braidotti, Uniwersytet Bezwarunkowy Derridy czy Wirtualny Feministyczny Uniwersytet proponowany w mojej pracy doktorskiej to afirmatywne alternatywy dla apokaliptycznych wizji uczelni roztaczanych przez intelektualistów takich jak Bill Readings w University in Ruins, Rosalind Gill w Breaking the silence: the hidden injuries of neoliberal academia, Frank Donoghue w The Last Professors, a na polskim gruncie Marek Wasilewski w Art Education in Poland – between Jurassic Park and the ‘catering regime’ czy Jan Sowa w Co z nami będzie?. To tylko kilka z powstałych w ostatnich latach pozycji. Ich tytuły mówią same za siebie, a płynące z nich wnioski są jasne – w neoliberalnej rzeczywistości uniwersytety porzuciły swoją długowieczną, humanistyczną, elitarystyczną tradycję, tylko po to jednak, aby w nowej zdecentralizowanej formie poddać się naciskom rzeczywistości rynkowej. Dla Billa Readingsa słowem kluczem tej zmiany jest wyznacznik excellence [znakomitości], który powoduje, że instytucje naukowe nie tylko przejmują do swojej oceny standardy biznesowe, ale także same stają się dobrze lub źle zarządzanymi firmami produkującymi wiedzę, a jedyne, co się dla nich liczy, to zadowolenie konsumentów:\n[…] jakość nie jest nadrzędną wartością, lecz znakomitość [excellence] niedługo będzie, gdyż nie ocenia ona uniwersytetu, jak gdyby był on korporacją; on jest korporacją. Studenci_tki w Uniwersytecie Znakomitości [University of Excellence] nie są jak gdyby klientami; oni są klientami. Czynnik znakomitości implikuje ogromną zmianę: świadomość znakomitości rozwiniętej w obrębie uniwersytetu jako idei, wokół której koncentruje się uniwersytet i dzięki której staje się zrozumiały dla świata znajdującego się poza jego murami1 B. Readings, University in Ruins, Cambridge 1996, s. 22 [tłum. własne]..\nReadings nazywa współczesny uniwersytet Uniwersytetem Znakomitości [University of Excellence] analogicznie do oświeceniowego Uniwersytetu Racjonalnego [University of Reason], który swój początek bierze w filozofii Immanuela Kanta1 Immanuel Kant w swojej rozprawie Spór fakultetów (Dzieła zebrane. Tom V, Toruń 2011, s. 202–218) dzieli fakultety na wyższe i niższe. Wyższe to te, które posiadają treść możliwą do praktycznego zastosowania, takie jak teologia, prawo i medycyna, niższe natomiast, to te, które nie poddają się bezpośredniemu zastosowaniu, są raczej ćwiczeniem racjonalnego myślenia, jak filozofia. Wszystkie one są podporządkowane idei ratio, od której pochodzi polskie słowo „racjonalizm”. Fakultety wyższe są narzędziami władzy rządu, fakultet niższy, czyli filozofia, pozostaje do niego w opozycji., oraz Uniwersytetu Kultury [University of Culture] w jego niemieckiej, humboldtowskiej formie1 Założony w 1809 roku Uniwersytet Humboldta w Berlinie powstał z inspiracji pismami takich intelektualistów epoki niemieckiego idealizmu, jak filozof Johann Gottlieb Fichte oraz teolog Friedrich Schleiermacher. Uniwersytet niemiecki kontynuował ideę racjonalności Kanta, jednak nie za cenę definitywnego zerwania z naturą (zwierzęca strona człowieczeństwa). To połączenie możliwe było dzięki edukacji estetycznej (Ästhetische Bildung) oraz idei piękna. Ważnym aspektem uniwersytetu był nacisk na tożsamość narodową przekazywaną za pomocą dzieł literackich pisanych w ojczystym języku.. Uniwersytet doskonałości różni się tym od jego poprzedników, że jest czystą symulakrą, czyli fikcją, której reprezentacja zawarta w pojęciu znakomitości pozbawiona jest sygnifikatu1 B. Readings, dz. cyt., Cambridge 1996, s. 54.. Współczesny uniwersytet odciążony od grawitacyjnej siły treści jest podtrzymywany jedynie mocą administracji i jej logiką policzalności. Wiedza rzeczywistości excellence jest zamykającym się w ściśle określonych ramach czasowych [workload], wartościowanym punktowo [Credit Units] produktem przekazywanym studentom przez profesorówki w formie półtoragodzinnych wykładów i seminariów. Kształcenie w przeciwieństwie do niemieckiej idei Bildung nie jest już procesem, w wyniku którego kształtowany_a/kształcony_a jest krytyczny_a, świadomy_a swoich zobowiązań wobec społeczeństwa obywatel_ka, czy w kontekście anglojęzycznym: gentleman, ale usługą edukacyjną formatowaną niezależnie od cech i potrzeb jej odbiorców, a często nawet nadawców. Readings szczęśliwie nie poprzestaje na postawieniu diagnozy, lecz w ostatnich dwóch rozdziałach książki stara się znaleźć alternatywę dla owego stanu rzeczy i nie zamyka się ona bynajmniej na nostalgii za utraconą ideą racjonalności według Kanta czy kultury w sensie, jaki nadaje jej Uniwersytet Humboldta. Readings proponuje the community of dissensus [wspólnotę opartą na różnicy], która zastąpić miałaby uniwersytet tworzony wokół idei racjonalności i kultury narodowej, w której komunikacja nastawiona byłaby nie na budowanie homogenicznej grupy, lecz wydobywałaby różnice istniejące pomiędzy poszczególnymi członkiniami i członkami wspólnoty, co z kolei wywoływałoby nieustającą potrzebę dialogu, ścierania się punktów widzenia1 Tamże, s. 190..\nTaką heterogeniczną wspólnotę autor Uniwersytetu w ruinach organizuje wokół abstrakcyjnej idei Myśli [Thought], gdyż, jak dowodzi, myślenie nie poddaje się kwantyfikacji, tym samym wymyka się logice rynku: „Jednocześnie, myślenie, jeśli miałoby pozostać otwarte na możliwość Myśli, czyli pytania, nie może zabiegać o ekonomizację. Należałoby wtedy raczej do ekonomii odpadu, aniżeli restrykcyjnej ekonomii kalkulacji”1 Tamże, s. 175 [tłum. własne].. Zgadzam się z ideą Readingsa co do heterogenicznej wspólnoty bezinteresownie skoncentrowanej wokół Myśli, czymkolwiek miałaby ona ostatecznie być, gdyż powoduje ona desakralizację uniwersytetu, jego dezinstytucjonalizację. Uniwersytet oderwany od swojej administracyjnej strony przestaje być sprawnie zarządzaną firmą, staje się miejscem i możliwością myślenia i komunikowania się w sposób, który generuje sprawiedliwsze, mniej hierarchiczne zasady wspólnotowej edukacji, jednocześnie jednak traci swoją wyjątkowość – każda wspólnota spierająca się o ideę Myśli mogłaby być uniwersytetem. W takiej nieformalnej (chciałoby się powiedzieć: płynnej) formie uniwersytet mógłby paradoksalnie jeszcze bardziej dopasować się do wymagań równie elastycznej globalnej ekonomii. Wydaje mi się, że pewne doprecyzowanie, czym miałaby być idea Myśli stanowiąca o uniwersytecie, pozwoliłoby mu na materializację, usytuowanie w konkretnym kontekście, z jednej strony ekskluzję pewnych postaw, z drugiej jednak możliwość oporu przed inkluzywną logiką rynkowej użyteczności.\nW kolejnej książce z kręgu kultury zachodniej, The Last Professors, Frank Donoghue poddaje krytyce korporacyjny charakter amerykańskich uniwersytetów, ich uwikłania rynkowe, jak w przypadku Columbia University czy Stanfordu, które sponsorowane są przez spółki giganty takie jak J.P. Morgan. Donoghue pisze o uniwersytetach jako dobrze lub źle zarządzanych firmach, a o profesorach jako o wyjątkowo zatomizowanej grupie zawodowej, której nie stać na zawodową solidarność, co ułatwia rynkowi podporządkowanie edukacji wyższej zasadom ekonomicznej opłacalności:\nAkademicy są, innymi słowy, kuratorami najrestrykcyjniejszej i najbardziej wyidealizowanej amerykańskiej merytokracji; uzwiązkowienie reprezentowałoby fundamentalny konflikt dla ich interesów, ten ruch wydaje się sprzeczny z samym etosem, który pozwolił profesorom odnieść sukces jako niezależnym jednostkom.1 F. Donoghue, The Last Professors, Nowy Jork 2008, s. 19 [tłum. własne].\nDonoghue ocenia zawód profesora jako wysoce stabuizowany, tym samym podatny na różnego rodzaju mitologizacje:\nCodzienne zajęcia profesorów, podobnie jak astronautów, pozostają tajemnicą dla wszystkich pozostających na zewnątrz, dodatkowo akademicy wolą milczeć lub nieprecyzyjnie określać to, czym się zajmują.1 Tamże, s. 81 [tłum. własne].\nAutor przepowiada niechybny koniec swojej profesji. Wyginięcie gatunku profesora upatruje w niejasności co do przestrzegania własności intelektualnej zainwestowanej w pisanie wykładów i sylabusów, które to oderwane od ich autorów za pomocą dostępnego dla wszystkich, uniwersalnego oprogramowania mogą być wykorzystane przez każdego, kto ma do nich dostęp: może to być firma produkująca software, uniwersytet czy jakakolwiek zatrudniona przezeń osoba. Profesor okazuje się w tym łańcuchu jeżeli nie zbędny, to na pewno nie niezastąpiony. Osobiście nie podzielam sentymentu Donoghue’a wobec ostatnich prawdziwych profesorów, jednak wizja totalnej technizacji, czyli przejęcia władzy nad uniwersytetami przez inżynierów z Doliny Krzemowej, również nie napawa nadzieją na wyrównanie szans dla grup do tej pory marginalizowanych.\nRozwiązaniem dla amerykańskich uniwersytetów nie jest ani powrót do idylli męskocentrycznej instytucji, ani technologiczna, antyhumanistyczna dystopia. To, co z krytyki autora The Last Professors uważam za najtrafniejsze, to zwrócenie uwagi na rosnącą władzę administracji na uniwersytetach oraz jej algorytmiczne podejście do edukacji, które zarówno w Ameryce, jak i w Europie ma na celu uniwersalizację osiągnięć naukowych, tak aby usprawnić ich wymianę w obrębie globalnego systemu nauczania. Oczywiście polskie uczelnie wyższe nie muszą mierzyć się z zarzutami o rynkowy konformizm, gdyż najczęściej (dotyczy to uczelni państwowych) finansowanie otrzymują z budżetu państwa, a nauka w tych ośrodkach pozostaje wciąż bezpłatna. Neoliberalny duch obecny jest jednak również na wschodnich rubieżach zachodniego świata, a jego inkarnacja dostrzegana jest najczęściej w założeniach reformy bolońskiej. Wynikiem procesu bolońskiego, który od 1999 roku został wprowadzany w 47 krajach Europy, jest podział studiów na trzy stopnie (licencjackie, magisterskie i doktoranckie), wprowadzenie uniwersalnego systemu punktacji ECTS [European Credit Transfer System], promowanie mobilności kadry oraz studentów (na przykład w ramach programu Erasmus) oraz… jak pokazuje doświadczenie – rozrost administracji uniwersyteckiej.\nDzięki reformie zagraniczne studia stały się dla mojego pokolenia realną alternatywą, mniej egzotyczną niż dla o kilka lat starszych roczników. Oczywiście możliwość ta zależy nie tylko od administracyjnych zapisów reformy bolońskiej, ale i od sytuacji ekonomicznej studentów_ek, znajomości języków obcych, umiejętności odnajdywania się w nowych warunkach itp. Procesem, który umożliwia mobilność pomiędzy różniącymi się od siebie ośrodkami naukowymi, jest standaryzacja nauki, a jej ekwiwalentem – jakość mierzona punktowo. Dzięki kwantyfikacji porównać można dyplomy uczelni chińskiej i polskiej, literaturę z sound studies, tytuł magistra z licencjatem. Prowadzi to do wielu uproszczeń, ale umożliwia wymienialność wykształceń zdobywanych w różnych kontekstach kulturowych. Poprzez swoją policzalność nauka nabiera jednak cech produktu edukacyjnego oferowanego w postaci trzy- lub dwuletniego kursu, możliwego do rozszerzenia o pakiet Ph.D.\nPunkty i pakiety nie są jedynie fetyszem świata akademickiego, ale dość powszechnym sposobem walidacji pracy artystycznej w systemie projektowym, czyli rzeczywistości, w której znajdują się również artyści_ki spoza obiegu akademickiego. Praca projektowa, na którą zdana jest po opuszczeniu murów uczelni większość pracowników kultury – nazywanych przez Kubę Szredera „projektariuszami” – jest cechą charakterystyczną społeczeństw o systemie neoliberalnym1 K. Szreder, ABC Projektariatu. O nędzy projektowego życia, Warszawa 2016.. Rzeczywistość projektowa opisywana przez Szredera ma na celu nazwanie aktywności w poszerzonym polu sztuki, które oprócz tradycyjnych instytucji kultury (akademia, muzeum, galeria) obejmuje również efemeryczne asamblaże tworzone na potrzeby realizacji konkretnych artystycznych założeń, formułowanych na przykład przez państwowe systemy grantów. Autor analizuje pracę w systemie projektowym z punktu widzenia praktyka, projektariusza, który nie ma nic poza swoją gotowością do włączenia się w projekt, w czym przypomina dziewiętnastowiecznego proletariusza, który z powodu braku kapitału do sprzedania ma tylko samego siebie.\nSzreder nie nawołuje do odrzucenia formy projektowego zatrudnienia in toto, której efektem mógłby okazać się impas wewnętrznej emigracji, lecz do aktywnego i ustawicznego działania w celu transformacji dostępnych mechanizmów, tak aby okazały się funkcjonalne dla większej ilości projektariuszy_ek. Pierwszym krokiem w stronę sprawiedliwszego podziału pracy, środków i widzialności byłoby na przykład zakwestionowanie promowanego przez ideologię neoliberalną egoistycznego indywidualizmu, a jego efektem niehierarchiczna struktura grupy projektowej, w której każda zainwestowana praca miałaby taką samą wartość, a autorstwo nie byłoby prywatyzowane na przykład przez autonomiczny podmiot twórcy:\n[…] za pomocą urządzeń projektowych możemy wspierać powstawanie konstelacji alternatywnych modeli wspierania działań artystycznych, które tworzą realną kontrpropozycję dla świata sztuki opartego na spekulacji, gwiazdorstwie, astronomicznych nierównościach i uzależnieniu od globalnych oligarchii.1 Tamże, s. 218.\nOligarchia, nie ta globalna, ale lokalna i akademicka, jest przedmiotem refleksji Jana Sowy w artykule Co z nami będzie?. Autor koncentruje się w nim na analizie świata akademickiego, w którym oprócz zagrożeń neoliberalnej zmiany dostrzega również inny, wydaje się, dużo bardziej palący problem – ich feudalny charakter:\nOgólnie rzecz biorąc, Polska ma problem z nowoczesnością i to, co Andrzej Leder w swojej książce Prześniona rewolucja nazywa „przedłużonym średniowieczem”, trwa w Polsce w stopniu w wiele większym niż w jakimkolwiek państwie kapitalistycznego rdzenia. […] Feudalizm ma w polskim społeczeństwie dwa najsilniejsze przyczółki: kościół i akademię.1 J. Sowa, Co z nami będzie?, „Czas Kultury”, 3/15, Poznań 2015, s. 28.\nW tekście oprócz trafnej analizy aktualnej sytuacji w szkolnictwie wyższym pojawia się również propozycja zmian. Pierwszą i najważniejszą z nich miałoby być wprowadzenie transparentności w wysoce stabuizowanej kwestii konkursów na asystentki i asystentów, odbywających się na polskich uczelniach za zamkniętymi drzwiami (nie jest to specyfika uczelni artystycznych). Sowa przedstawia kilka prostych, stosowanych również w innych krajach europejskich metod demokratyzujących ten proces, takich jak na przykład publikacja listy kandydatów_ek na stanowisko na stronie internetowej uczelni, dokładne określenie kryteriów wymaganych do objęcia stanowiska, uczynienie konkursów otwartymi dla wszystkich, także dla publiczności, wprowadzenie do komisji członków i członkiń z zewnątrz oraz wymuszenie rotacji kadry akademickiej, aby uniknąć tworzenia struktur feudalnych. Mimo oczywistości powyższych zasad, żadna z nich nie została do tej pory wprowadzona na polskich uczelniach i, jak przewiduje autor, nie zdarzy się to prędko, gdyż:\nOczywiście otwarcie i publicznie nikt się nie przyzna, że bierze udział w ustawianiu konkursów, bo jest to najzwyczajniej przestępstwo. Ale tu wystarczy właśnie siedzieć cicho, aby status quo trwało.1 Tamże, s. 31.\nProces boloński i związane z nim umiędzynarodowienie również nie przyniesie ratunku polskim uczelniom, diagnozuje autor. Będzie powodował jedynie, iż studenci_tki, którzy_re w ramach wymian i stypendiów wyjechali_ły do zagranicznych ośrodków, raczej nie wrócą do rodzimych placówek, a nawet jeśli, to i tak nie znajdą na nich etatów.\nW tym samym czasie, w odmiennych okolicznościach społeczno-politycznych, uczelnie brytyjskie doświadczają neoliberalnych zmian, pędząc z zawrotną prędkością w stronę nieznanej przyszłości. Konsekwencje akceleracji na akademiach przedstawia w swoim tekście Braking the silence: The hidden injuries of the neoliberal university teoretyczka kultury, feministka i wykładowczyni w City University w Londynie Rosalind Gill.\nTutaj krytyka uniwersytetu związana jest nie z jego uwsteczniającym konserwatyzmem, jak w przypadku tekstu Jana Sowy, lecz wręcz przeciwnie – z jego bezkrytycznym poddaniem się jak najbardziej współczesnej neoliberalnej akceleracji. Gill wymienia takie cechy pracy akademickiej, jak wciąż rosnąca liczba nowych obowiązków i umiejętności zdobywanych poza godzinami regularnej pracy, zawrotne tempo komunikacji (przykład 150 wiadomości dziennie czekających na odpowiedź), brak czasu na osobisty rozwój naukowy, konkurencyjność, nastawienie na indywidualizm [compulsory individuality], brak stałego zatrudnienia (umowy na czas określony) oraz prekarna sytuacja ekonomiczna kompensowana wysoką wartością symboliczną zawodu.\nWszystkie te cechy mogłyby być równie dobrze wymienione przez artystę_kę, projektanta_kę czy przedstawiciela_kę innego zawodu z branży kreatywnej, które to tradycyjnie predysponowane są do bycia awangardą zmiany (na dobre i na złe). Eksploatacyjne środowisko pracy i zbyt duże wymagania stawiane jednostce w procesie LLL [life long learning] prowadzą, jak dowodzi Gill, do fizycznego wyczerpania, problemów z samooceną, lęków, bezsenności oraz stanów depresyjnych i nie są to przypadki jednostkowe. Artykulacja uczuć związanych z pracą nie jest jednak dobrze widziana wśród akademickiego prekariatu, najczęściej zostaje zatem przemilczana, powraca w postaci symptomu lub poczucia winy:\nTen indywidualistyczny dyskurs pożera nas jak mięsożerna bakteria produkująca swoje własne toksyczne odpady – wstyd: jestem oszustką, jestem bezwartościowa, jestem niczym. Oczywiście to jest nierozerwalnie związane z płcią, rasą i klasą oraz biografiami, które produkują różne stopnie dostępu do „prawa”.1 R. Gill, Braking the silence: The hidden injuries of the neoliberal university, London 2009, s. 240 [tłum. własne].\nSportretowana przez Gill turbokapitalistyczna zmiana raczej nie grozi polskim uczelniom, utrzymanie ich jednak w formie średniowiecznej enklawy dinozaurów wydaje się równie niemożliwe – jak twierdzi Marek Wasilewski w tekście Art Education in Poland – between Jurassic Park and the ‘catering regime’. Wasilewski w transformującej się na przełomie wieków akademii chciałby widzieć ośrodek badawczy, który w swoich laboratoriach eksperymentuje z wiedzą i materią, mającymi wyprodukować nowe postawy artystyczne:\nUczelnia artystyczna, której ambicją jest uczestnictwo w kształtowaniu teraźniejszości i przyszłości sztuki, powinna być raczej placówką badawczą, której zainteresowanie wychylone jest ku przyszłości. […] Powinna być zawsze pytaniem, a nie odpowiedzią. Uczelnia powinna uczyć stawiania pytań, umiejętności dzielenia się swoją niewiedzą…1 M. Wasilewski, Art Education in Poland – between Jurassic Park and the ‘catering regime’ [w:] „Art, Design & Communication in Higher Education”, London 13/2014, s. 31–42.\nAby stawiane wyżej cele były możliwe do zrealizowania, konieczne jest przedefiniowanie akademii: z miejsca, w którym w zaciszu pracowni pod czujnym okiem mistrza wykuwany jest warsztat artysty, w zaangażowany w sprawy aktualne, zdecentralizowany, nowoczesny instytut. Akademia jako laboratorium powinna przygotowywać studentów_ki do zmieniających się warunków rzeczywistości, tak, aby mogli_ły oni_e w niej uczestniczyć. Problem pojawia się wtedy, kiedy „znalezienie dla siebie” miejsca w radykalnie zmieniającym się krajobrazie społecznym, politycznym i ekonomicznym wiąże się z kompromisami, których wykształcona osoba nie jest w stanie przyjąć. Od uczelni może być wtedy wymagane wspieranie postaw krytycznych w stosunku do rzeczywistości zarówno w jej murach, jak i poza nimi, co jednak oznaczałoby w dłuższej perspektywie wykształcenie alternatyw.\nAkademia jednak, jak już często bywało w przeszłości, najprawdopodobniej również współcześnie nie wykorzysta swojego potencjału i raczej w milczeniu przeczeka i ten moment, wprowadzając jedynie poprawki na poziomie architektonicznym, nie podejmując jednak ryzyka mentalnej transformacji. Obawiam się, że wbrew postulatom Marka Wasilewskiego uczelnia pozostanie bezpieczną enklawą dla dinozaurów-ignorantów, w której kształceni będą ludzie, którzy najlepiej umieją odnaleźć się w zastanej rzeczywistości, czyli konformiści.\nCo jednak, jeśli dinozaury z polskich nisz akademickich okażą się figurami transgresywnymi, a nawet rewolucyjnymi, jeśli rozumieć je będziemy jako antagonistyczne dla neoliberalnego przymusu bycia widocznym_ą, szybkim_ą, elastycznym_ą, „sexy“ i zawsze dobrze poinformowanym_ą1 Twórcą koncepcji transgresyjnej jest J. Kozielecki, który określa transgresję jako zjawisko polegające na tym, że człowiek intencjonalnie wychodzi poza to czym jest i co posiada. Autor podkreśla, że człowiek, wykraczając poza typowe granice działania, kształtuje nowe struktury lub niszczy to, co było już ustabilizowane.? Być może wystarczyłoby niewiele, aby pasywne cechy polskich akademii i uniwersytetów artystycznych wykorzystać jako strategię oporu?\nWykres 1. Odsetek kobiet i mężczyzn na stanowisku profesora na ASP/UAP w Poznaniu, wybrane lata w okresie 1985–2013.\nQueerowanie instytucji, czyli nocne rektorki na portierniach\nQueer oznacza „dziwny”, „nienormatywny”. Pisząc powyższy śródtytuł, uświadamiam sobie, że dziwnie brzmią tylko niektóre nazwy zawodów akademickich w formie żeńskiej – rektorka i profesorka – do asystentek już się przyzwyczailiśmy, jak również do sekretarek i sprzątaczek, które dziwnie brzmią w formie męskoosobowej – sekretarz jednak oznacza co innego niż jego żeńska odpowiedniczka, a sprzątacz zdarza się wyjątkowo rzadko, szczególnie wśród personelu akademickiego. Program, w którym piszę ten tekst, nie rozpoznaje słowa „rektorka”, podkreśla je na czerwono, z „profesorką” całe szczęście nie ma większych problemów.\nMoje zainteresowanie tematem reprezentacji kobiet na stanowiskach akademickich pojawiło się dość wcześnie, mniej więcej na pierwszym roku studiów. Pewnego dnia, powtarzając po raz kolejny rytuał przenoszenia kształtów nagiej modelki na dwuwymiarową kartkę papieru, zauważyłam, że korekty dotyczące jej przeze mnie rysowanych kształtów, dają mi wyłącznie mężczyźni. Na Wydziale Malarstwa Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu (wcześniej ASP) wśród 13 profesorów prowadzących pracownie malarskie nie było (poza pracownią Tkaniny Artystycznej) i wciąż nie ma ani jednej kobiety.\nNiezgoda na tę sytuację skłoniła mnie do poparcia osobistych obserwacji twardymi dowodami. W tym celu w 2014 roku wraz z dr. Filipem Schmidtem wykonałam statystykę porównującą liczbę kobiet i mężczyzn zatrudnionych oraz studiujących na akademii – później uniwersytecie – w Poznaniu w latach 1985–2014. W celu przedstawienia wyników szerszej publiczności oraz rozpoczęcia dyskusji o możliwych zmianach, zorganizowałam konferencję pod tytułem Gdzie jest Akademia? w kwietniu 2015 roku.\nWykres 2. Odsetek kobiet i mężczyzn wśród studiujących na ASP/UAP w latach 1989–2001 oraz 2008–2014.\nOd czasu obrony mojego dyplomu magisterskiego w roku 2010 do roku 2013 odsetek kobiet na stanowiskach profesorskich na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu nieznacznie wzrósł i wynosił on około 23%1 Wykres 1. Odsetek kobiet i mężczyzn na stanowisku profesora na ASP/UAP w Poznaniu, wybrane lata w okresie 1985–2013., podczas gdy odsetek studentek w latach 2008–2014 utrzymywał się już w okolicach 75% ogółu studiujących1 Wykres 2. Odsetek kobiet i mężczyzn wśród studiujących na ASP/UAP w latach 1989–2001 oraz 2008–2014.. W takim tempie trudno jest oczekiwać, iż dysproporcja pomiędzy kobietami a mężczyznami na wyższych stanowiskach akademickich zniweluje się w ciągu mojego życia. Na UAP dysproporcja ta jest jedną z największych w Polsce – podobne liczby wykazują akademie w Krakowie i Warszawie, najmniejszą różnicę Akademia Sztuki w Szczecinie i Wydział Sztuk Pięknych w Toruniu. Wzrastał natomiast odsetek kobiet wśród zatrudnionych na wszystkich stanowiskach nauczycielskich na ASP/UAP, szczególnie od roku 2000, choć nadal stanowią one wyraźnie mniejszość. W 1985 roku wśród nauczycieli było 16% kobiet, w 2000 roku – 19%, w 2006 – 25%, a w 2013 – 30%. Warto jeszcze raz zaznaczyć, iż w tym samym okresie odsetek kobiet studiujących na uczelni wzrósł z połowy do trzech czwartych wszystkich studiujących, tak iż w roku 2014 na 1121 osób aż 828 to były kobiety1 Wykres 3. Liczba kobiet i mężczyzn studiujących na ASP/UAP w latach 1989–2001 oraz 2008–2014..\nWykres 3. Liczba kobiet i mężczyzn studiujących na ASP/UAP w latach 1989–2001 oraz 2008–2014.\nPowody tej sytuacji są oczywiście złożone i wykraczają poza świat akademicki, nie powinno to jednak zwalniać rektorów uczelni od odpowiedzialności za jak najszybsze rozwiązanie tego problemu, zanim kolejne pokolenie kobiet doświadczy instytucjonalnej dyskryminacji ze względu na płeć. Raport Fundacji Katarzyny Kozyry z 2015 roku, powołując się na wcześniej przeprowadzone badania z roku 2013, potwierdza moje obserwacje:\nSzczególnie duże różnice w proporcjach kobiet i mężczyzn są widoczne, gdy spojrzymy na problem z dwóch stron – dzieląc pracę na uczelni na tak zwany etap inkubacyjny (studia i doktorat) oraz etap dojrzałości (habilitacja i profesura). Widoczna stanie się wtedy prawidłowość zachodząca również na uczelniach plastycznych, na których kobiety stanowią 77% studentów i 50% asystentów (etap inkubacji), ale już tylko 34% adiunktów, 25% profesorów nadzwyczajnych i 17% profesorów zwyczajnych (etap dojrzałości).1 M. Młodożeniec, A. Knapińska, Czy nauka wciąż ma męską płeć? Udział kobiet w nauce, „Nauka”, 2013, s. 47–72; A. Gromada, D. Budacz, J. Kawalerowicz, A. Walewska, Marne szanse na awanse? Raport z badania na temat obecności kobiet na uczelniach artystycznych w Polsce, Warszawa 2015, s. 6.\nJednym z często wymienianych powodów na utrzymywanie się tej niekorzystnej dla kobiet sytuacji jest argument historyczny mówiący, iż kobiety od niedawna studiują w akademiach, dlatego z czasem ich odsetek wśród kadry kierowniczej automatycznie wzrośnie. Nie jest to jednak prawdą, gdyż gdyby proporcjonalnie do liczby absolwentek zwiększała się liczba profesorek, już w latach 70. stanowiłyby one połowę, tym czasem w 2013 jest ich tylko jedna piąta1 A. Gromada, D. Budacz, J. Kawalerowicz, A. Walewska, dz. cyt., s. 7.. Powody, które faktycznie mogą mieć wpływ na dysproporcje w zatrudnieniu kobiet i mężczyzn na określonych stanowiskach to na przykład brak wzorców osobowych, z którymi młode naukowczynie mogłyby się utożsamiać, symboliczne, strukturalne i systematyczne redukowanie kobiet do roli obiektów seksualnych i/lub funkcji rodzicielskich (w Polsce popierane przez władzę polityczną i kościół) oraz dysponowanie zazwyczaj mniejszym niż mężczyźni kapitałem społecznym (oczywiście ostatni punkt jest zależny od innych czynników, takich jak na przykład osobowość czy status ekonomiczny), co przekłada się na ich słabszy dostęp do nieformalnych sieci kontaktów w świecie nauki i sztuki1 Kapitał społeczny to termin wprowadzony przez francuskiego socjologa Pierre’a Bourdieu oznacza wartość opierającą się na wzajemnych relacjach międzyludzkich i zaufaniu jednostek, które dzięki niej mogą osiągać więcej korzyści ekonomicznych i/lub społecznych.. Dodatkowo po stronie profesorów odpowiedzialnych za mianowanie męskich studentów na asystentów (następców) występować może syndrom małego mnie [ang. mini-me], jak argumentują twórczynie raportu, czyli podświadomego faworyzowania osób o podobnych do decydującego cechach fizycznych i osobowościowych1 A. Gromada, D. Budacz, J. Kawalerowicz, A. Walewska, dz. cyt., s.16..\nKolejnym argumentem wymienianym po stronie wykluczenia kobiet z pozycji decyzyjnych jest zakładanie, że ich rzekomo naturalnym wyborem życiowym nie jest praca naukowa, lecz poświęcenie się macierzyństwu i rodzinie, przeświadczenie szczególnie silne w kręgach nacjonalistycznych i religijnych lub/oraz w krajach, gdzie religia i nacjonalizm odgrywają znaczącą rolę na arenie politycznej. Skutkiem wyżej wymienionych społecznych, politycznych i psychologicznych powodów niewielkiej reprezentacji kobiet na stanowiskach profesorskich i kierowniczych, może być ich internalizacja przez osoby dyskryminowane, która objawia się niską samooceną oraz brakiem wiary we własne umiejętności.\nDo powyższych argumentów dodałabym również patriarchalną historię instytucji akademii oraz uniwersytetu, w których to kobiety mogą (dzięki protestom oraz innym wyrazom społecznego nieposłuszeństwa) masowo studiować dopiero od czasów po II wojnie światowej. Wspomnienie antyfeministycznej przeszłości akademii prezentowane jest na obrazach i zdjęciach zdobiących ściany uczelnianych korytarzy i rektoratów. Dzięki sprzyjającemu nierównościom środowisku poparta wieloletnią tradycją dyskryminacja jest wciąż reprodukowana w strukturach uczelni, do których kobiety ze względu na swoją płeć mają do dziś ograniczany dostęp.\nZofia nierodzińska, rys. na podstawie zdjęcia: A. Wilińska, 2010\nW celu zmiany tej niekorzystnej dla połowy polskiego społeczeństwa sytuacji konieczne jest podjęcie konkretnych działań, takich jak na przykład wprowadzenie 50% parytetów na uczelniach artystycznych, utworzenie komisji do spraw równości, której przedstawiciele_ki byliby_łyby obecni_ne podczas konkursów na stanowiska akademickie, otwierania przewodów doktorskich, habilitacji oraz innych procedur o charakterze konkursowo-egzaminacyjnym. Dodatkowo pomocne byłoby wprowadzenie do programu nauczania zajęć z krytycznej interpretacji dzieł sztuki oraz analizy nierówności w dostępie do (o)środków produkcji artystycznej uwarunkowanych płcią, rasą i stanem posiadania. Biorąc pod uwagę patriarchalny charakter akademii, nie zaszkodziłoby zapewnienie bezpiecznych przestrzeni w instytucji dla kobiet i osób o odmiennej niż heteronormatywna seksualności oraz stworzenie miejsc dla dzieci (przyuczelniane żłobki i przedszkola).\nTo tylko kilka możliwych postulatów, jestem jednak przekonana, że otwarta debata na ten temat, szczególnie ze studentami_kami, którzy_re obecnie znajdują się w strukturach uczelni, wniosłaby wiele nowych pomysłów w kwestii możliwych rozwiązań. Władze uczelni nie mogą dłużej ignorować tej kwestii i powinny jak najszybciej wykazać się własną inicjatywą. Tylko wtedy uniwersytet z przyczółku pasywnego oporu stanie się laboratorium zmiany, w którym tworzone będą ośrodki przyszłego radykalnie demokratycznego i sprawiedliwego społeczeństwa.


Sportowa elegancja! Spodnie w miejskim stylu, wykonane z wygodnego i miękkiego materiału. Zwężane nogawki. Elastyczna talila. Pasek do związania w talii. 2 kieszenie z przodu. Imitacja kieszeni z tyłu.\tNr Ref PROMOD ® : 1-5-23-01-02-003\nKolor: Szary 52% Wiskoza, 48% Poliester. Nr Ref PROMOD ® : 1-5-23-01-02-003\nKolor: Szary Nr Ref PROMOD ® : 1-5-23-01-02-003\nKolor: Szary Stan normalny. Dł.wew.nogawki ok.71cm,obwód 16cm. Nr Ref PROMOD ® : 1-5-23-01-02-003\nDługi sweter damski118.50 PLN 169.90 PLN- 30% T-shirt z koronką41.00 PLN 59.00 PLN- 30% Marynarka damska174.50 PLN 249.90 PLN- 30% NEWSLETTER PROMOD