SardynkiBiznesu.pl on Stitcher\n51 Jak być dobrym szefem? Część 2: Zakres obowiązków, podejście i rozwiązywanie konfliktów\nDruga z pięciu części miniserii podcastów dotyczących tego jak być dobrym szefem. Dziś przyjrzymy się kwestii ustalenia zakresu obowiązków, podejścia i trzymania dystansu, rozwiązywania konfliktów i zwracania uwagi na źle wykonane zadania.\n50 Jak być dobrym szefem? Część 1: Wprowadzenie i 8 kluczowych zasad\nKwestia dotycząca tego jak być dobrym szefem zapewne towarzyszy właścicielom firm do zarania przedsiębiorczości. A odpowiedź na nie może być równie trudna, co odpowiedź na pytanie dotyczące tego jak być dobrym człowiekiem. Mimo to (a może właśnie dzięki temu), nagrywając serię podcastów, postaram się zmierzyć z tym tematem.\n49 Odszkodowanie dla firmy od Skarbu Państwa za lockdown - co warto wiedzieć?\nJeżeli Twoja firma została zamknięta z powodu lockdownu i zastanawiasz się czy sądzić się o odszkodowanie i pozywać Skarb Państwa - w tym odcinku podcastu znajdziesz najważniejsze odpowiedzi. Z mecenasem Jerzym Stanisławem Josse rozmawiamy o szansach na odszkodowanie, kosztach, długości procesu i szansach na wygraną.\n81 minutes | 3 months ago\n48 Jak przygotować się do otwarcia biznesu mimo lockdownu / obostrzeń / zakazów?\nJeżeli jesteś właścicielem małego biznesu (z branż takich jak gastronomia, hotelarstwo, fitness, rozrywka, sport) i zastanawiasz się jak przygotować się otwarcia swojej firmy wbrew rządowym zakazom i obostrzeniom (lockdownem) związanymi z pandemią koronawirusa COVID - 19 to przesłuchaj ten odcinek! Opowiadamy w nim o najważniejszych sprawach dotyczących otwarcia, spraw sądowych, sanepidu. Najważniejsze rzeczy, które warto wiedzieć. Dodatkowo - jeżeli masz pytania dotyczące zamknięcia, zadaj je w komentarzu pod podcastem na naszym blogu - postaramy się na nie odpowiedzieć.\n47 Jak napisać regulamin newslettera lub sprzedaży produktów cyfrowych dla strony www / bloga?\nRegulamin strony www lub bloga jest nieodzowny, gdy chcemy zbierać kontakty (e-maile), wysyłać newslettery lub oferować sprzedaż produktów cyfrowych. Dziś wraz z radcą prawnym Jerzym Josse porozmawiamy o tym jak przygotować solidny regulamin dla małej firmy lub bloga.\n46 Jak przygotować / napisać politykę prywatności dla strony www małej firmy lub bloga?\nJeżeli jesteś właścicielem firmy lub autorem bloga i szukasz informacji jak przygotować lub napisać politykę prywatności - ten podcast i artykuł są właśnie dla Ciebie! Wraz z Jerzym Josse omawiamy w nim krok po kroku wszystkie istotne elementy polityki prywatności i cookies zgodnej z Rodo, odpowiadamy na pytania i wątpliwości i (za darmo) udostępniamy wzór polityki prywatności do pobrania - szczegóły w nagraniu! Przepraszam za problemy z jakością, ale tego feralnego dnia mikrofon odmówił posłuszeństwa, a mimo to, nagranie musieliśmy skończyć.\n45 Czy warto wierzyć internetowym milionerom - szkoleniowcom?\nTo podcast, który wypruł mi wnętrzności - nigdy się tak nie męczyłem przy pisaniu artykułu i nagrywaniu treści. I już na etapie tworzenia wiedziałem, że był to raczej nieudany eksperyment i jeżeli pojawią się powtórki w podobnej tematyce, to będą miały one miejsce niezwykle rzadko. Dziś rzecz będzie o tym, dlaczego nie warto wierzyć wszystkim, którzy chcą Cię w internecie oczarować zarobionymi milionami. I mają nieodpartą chęć, by Ciebie również uczynić milionerem / milionerką.\n44 Moje trudne decyzje w małej firmie i ich efekty\nDzisiejszy podcast trzeba przyozdobić rysem biograficznym - jest kontynuacją treści zawartej w odcinkach 39, 40, 41 i 42, w których opowiadałem jak przygotować się do podejmowania trudnych decyzji w małej firmie. Dziś chciałbym się nieco odsłonić i pokazać, co się wydarzyło i czego się nauczyłem, że doszedłem do właśnie takich wniosków.\n43 Proste nawyki efektywnej pracy z komputerem | Kursowyzwanie\nJeżeli dużo czasu pracujesz przy komputerze, ale czujesz, że Twój dzień mógłby być bardziej efektywny i szukasz sposobów, które pomogą Ci go zoptymalizować i realizować więcej zadań - sprawdź darmowe kursowyzwanie Proste nawyki efektywnej pracy z komputerem.\n42 Jak podejmować trudne decyzje w małej firmie #2\nKontynuacja poprzedniego odcinka dotyczącego podejmowania trudnych decyzji w małej firmie. W tej przyjrzymy się konkretnym sposobom, które ułatwią przedsięwzięcie kolejnych kroków.\n41 Jak podejmować trudne decyzje w małej firmie? #1\nProwadząc czy zakładając firmę, pewnie kilkakrotnie przyjdzie Ci się zmierzyć z decyzjami, które wywrócą Twój świat o 180 stopni. Nie lubimy ich, długo walczymy ze sobą zanim się "przełamiemy", szukamy argumentów by je przełożyć w czasie... Jeżeli taką decyzję musisz podjąć - dzisiejszy odcinek może okazać się bardzo pomocny.\n40 Jak przygotować się do przejścia z pracy na etacie do własnej firmy? #2\nDruga część podcastu dotyczącego tego jak w sposób zorganizowany, uporządkowany, przy minimalnej ilości stresy i nerwów założyć własną firmę, rezygnując z pracy na etacie.\n39 Jak się przygotować do przejścia z pracy na etacie do własnej firmy? #1\nJeżeli pracujesz na etacie i czujesz, że nadszedł moment, że najwyższy czas przeskoczyć na swoje, wstąpić na szlachetną, pełną przygód ścieżkę przedsiębiorczości i założyć małą firmę - to ten odcinek jest dla Ciebie! Dowiesz się z niego jak sprawnie i przy minimalnej ilości nerwów przeskoczyć na swoje. Uwaga! Podcast jest podzielony na dwie części, temat kontynuujemy w odcinku numer 40.\n38 38 sposobów na skuteczne zamykanie zadań #2\nJeżeli szukasz konkretnych i sprawdzonych sposobów, które krok po kroku pomogą Ci realizować zadania i skutecznie uporać z nadmiarem obowiązków - to ten podcast jest dla Ciebie! Znajdziesz tu 38 konkretnych pomysłów, dzięki którym dużo szybciej uporasz się z nawałem obowiązków.\n37 Jak i dlaczego dopadły mnie wypalenie zawodowe i kryzys twórczy?\nJeżeli regularnie słuchasz moich podcastów, być może zanotowałeś / zanotowałaś, że III kwartał 2020 roku to była absolutna posucha treściowa w porównaniu z bardzo aktywnym pierwszym półroczem. W tym odcinku chciałbym się nieco emocjonalnie wybebeszyć i opowiedzieć o potężnym kryzysie twórczo - egzystencjalnym jaki mnie dopadł. Opowiem co nieco o przyczynach, skutkach i sposobie w jakim chcę sobie z nim poradzić.\n36 36 sposobów na skuteczne zamykanie zadań #1\nJeżeli szukasz konkretnych i sprawdzonych sposobów, które krok po kroku pomogą Ci realizować zadania i skutecznie uporać z nadmiarem obowiązków - to ten podcast jest dla Ciebie!\n35 Misja firmy | Jak napisać i przygotować dla małego biznesu / freelancera?\nJak "ugryźć" temat misji małej firmy (freelancera), by przygotować ją dla małego biznesu? Misja firmy (przedsiębiorstwa) to zwyczajowo jedna z pierwszych części biznesplanu, która do opisania wymaga od przedsiębiorcy kreatywności i przygotowania. Niektóre osoby mogą mieć z nią problem. Bo jak opisać misję dla lokalnego, biznesu, albo kogoś kto świadczy usługi tylko przez internet, pracując z domu? Co mamy w niej napisać? Jak bardzo szczegółowo? Mamy się wzorować na wielkich markach? Mamy wymyślać górnolotne farmazony? Czy może pominąć ten etap i myśląc o firmie oprzeć się tylko na tabelkach i twardych liczbach? I ostatnie, najważniejsze pytanie - czy w małej firmie misja jest tak naprawdę niezbędna?\n34 Wizja małej firmy - jak ją przygotować i opisać dla lokalnego biznesu lub freelancera?\nWizja to marzenie przedsiębiorcy na temat swojej firmy. Tego jak firma będzie wyglądać za 5,10, 15 lat. Można by rzec, że jest kręgosłupem i azymutem, wyznaczającym kierunek rozwoju przedsiębiorstwa. Odpowiada na najważniejsze pytania: po co istnieje firma, jakie ma przed sobą zadania, do czego dąży, jakie problemy klientów rozwiązuje i jak chce to robić. Dziś w podcaście postaram się odpowiedzieć jak przygotować wizję dla małej firmy.\n100 minutes | a year ago\n33 Jak wybrać dobre szkolenie lub kurs online?\nTen artykuł i podcast są dedykowane przedsiębiorcom, którzy chcą znaleźć dobre szkolenie lub kurs online w rozsądnej cenie, tak by nie przepłacić, a całość była idealnie dostosowana do ich potrzeb.\n32 Jak przetrwać kryzys gospodarczy w małej firmie #1\nProwadzenie małej firmy w czasach kryzysu gospodarczego / finansowego to nie lada wyzwanie. W związku z tym, standardowo mam dwie wiadomości - dobrą i złą. Zła jest taka, że na mikroprzedsiębiorcę czeka dużo wyzwań i prowadzenie firmy będzie trudne, wymagające i ciężkie. A dobra? Dobra wiadomość jest taka, że w nawet w czasach najgorszego kryzysu da się prowadzić biznes, zapewnić jego rozwój i zarabiać na nim niezłe pieniądze. A jak mała firma ma przetrwać w kryzysie postaram się podpowiedzieć w pierwszym z miniserii podcastów na Sardynach poświęconym ciekawym czasom, w jakich przyszło nam żyć.


Jak zamontować moskitierę drzwiową? - DopasujRolety.pl\nperson Autor: Dominika Rolety list W: Moskitiery  Z: środa,\tgrudzień\t8 2021\t comment Komentarz: 0 favorite : 141\nKomary, muchy, osy, ćmy i inne owady drażnią na zewnątrz, nie mówiąc już o wnętrzu domu. Jeśli nie chcesz mieć takich nieproszonych gości, musisz się przed nimi zabezpieczyć. Możesz używać chemikaliów, umieszczać doniczki z ziołami lub używać odstraszaczy ultradźwiękowych, ale takie metody nie są zbyt skuteczne. Jedynym bezpiecznym rozwiązaniem jest założenie na drzwi specjalnej siatki.\nMoskitiery ramkowe stanowią trwałą barierę dla owadów. Składają się z ramy wykonanej z profili aluminiowych lub PCV oraz zakrywającej ją siatki. Wraz z produktem dostarczane są również zestawy do samodzielnego montażu. Moskitiery wykonane z profili z kołnierzami są szyte na miarę i można je dopasować do konkretnych okien. Połączone są ze stelażem za pomocą obrotowych uchwytów. Zaletą jest to, że można go łatwo zdemontować bez wiercenia otworów w ramie.\nPrawidłowo zamontowane moskitiery do drzwi balkonowych świetnie wyglądają i działają bez zarzutu. Z tego powodu warto zamawiać je na miarę, tylko wtedy możesz mieć pewność, że będą idealnie pasować. Ty wybierasz nie tylko rozmiar oczek, ale także kolor i mechanizm działania. Minimalizuje to czas, przez który drzwi pozostają otwarte i minimalizuje ryzyko ich uchylenia. Instalacja jest łatwa w montażu i niezwykle praktyczna w codziennym użytkowaniu. Mocowanie moskitier na drzwiach balkonowych nie jest ani trudne, ani wymagające, dlatego bez problemu możemy dokonać jej sami.


Świadkowie zdarzenia, do którego doszło w czwartek (11.02) rano na przejeździe kolejowym w Kalwarii Zebrzydowskiej (ulica Floriana), opowiedzieli portalowi Kalwaria24.pl, że pociąg w tym miejscu jechał bardzo wolno. Wszyscy zastanawiają się dlaczego doszło do tego zdarzenia.\nZ samochodu pasażer wydostał się o własnych siłach. Poszkodowany kierowca potrzebował pomocy strażaków i medyków. Ostatecznie trafił do szpitala. Policjanci przyznali, że maszynista był trzeźwy.\nGłos w tej sprawie zajęła także rzeczniczka kolei.\nNie wiemy dlaczego kierowca, pomimo dobrej widoczności nie zachował ostrożności i nie zatrzymał się przed znakiem STOP. Przyczyny zdarzenia ustali specjalna komisja. Na miejscu są wszystkie służby ratownicze. Pasażerowie pociągu, uczestniczącego w zdarzeniu zostali przewiezieni zastępczą komunikacją autobusową do Kalwarii Zebrzydowskiej Lanckorona. W wyniku zdarzenia wstrzymany został ruch pociągów na jednotorowej trasie Kalwaria Zebrzydowska Lanckorona - Wadowice. Przewoźnik wprowadza zastępczą komunikację autobusową - poinformowała nas Dorota Szalacha, rzecznik prasowy PKP PLK S.A.\nJak dodała rzeczniczka kolei, przyczyną wypadków na przejazdach kolejowo-drogowych w 99% jest brak ostrożności kierowców.\nNiepotrzebne tragedie powodują również opóźnienia pociągów i koszty związane z angażowaniem służb ratunkowych i zespołów technicznych. Skutkiem jednego wypadku spowodowanego lekceważeniem zasad bezpieczeństwa i przepisów ruchu drogowego jest opóźnienie od kilku do kilkudziesięciu minut - powiedziała Dorota Szalacha.\n« Poważna kraksa na przejeździe kolejowym. Auto wpadło pod pociąg\tDwa wypadki z udziałem tego samego pociągu w ciągu kilku godzin. Jak to się stało? »


Święto Drzewa 2015 - Aktualności - Nadleśnictwo Dobrocin - Lasy Państwowe\nDrukuj Święto Drzewa 2015\n09.10.2015 | Piotr Żokowski\nXIII edycja Święta Drzewa z przedszkolakami z Dobrocina\nTradycyjnie już Nadleśnictwo Dobrocin odwiedziła grupa przedszkolaków, którzy postanowili aktywnie włączyć się w obchody Święta Drzewa, które po raz XIII swoją inaugurację mają 10 października.\nŚwięto Drzewa to aktywna edukacja społeczna o zmianach klimatycznych w kontekście ochrony drzew. Sadzimy i ochraniamy drzewa, szczególnie na terenach zurbanizowanych gdzie zieleń musi rywalizować z infrastrukturą, lecz obie strefy można połączyć bez szkody dla ludzi i środowiska.\nŚwięto Drzewa cieszy, rozwija i uczy. Całoroczne wykłady i warsztaty w przedszkolach\ni szkołach , wystawy w miejscach publicznych inspirują do poznawania wartości przyrodniczych, ekonomicznych i kulturowych związanych z sadzeniem i ochroną drzew.\nPrzedszkolaki po zajęciach kameralnych przystąpiły do sadzenia drzewka - dowiedziały się czym dla drzewa są korzenie i jak drzewo pije wodę – a po całej akcji posiliły się pieczonymi kiełbaskami i powędrowały do przedszkola… na obiadek.


Obciążniki na kostkę 2 x 2,3 kg SB 949 - Body Sculpture | Marbo-Sport.pl\nObciążniki na kostkę 2 x 2,3 kg SB 949 - Body Sculpture\nObciążniki na kostkę SB 949 Body Sculpture przeznaczone są dla osób ćwiczących biegi, gimnastykę, fitness lub marszobiegi. Z ich pomocą można zwiększyć poziom trudności i poprawić efektywność niemal każdego treningu.\nCiężarki na kostki Body Sculpture to zestaw składający się z dwóch wygodnych opasek o wadze 2,3 kilograma każda. Specjalna konstrukcja z miękkiego materiału nie krępuje ruchów i pozwala na ćwiczenie bez otarć oraz podrażnień.\nZakładając ciężarki otrzymujemy dodatkowe obciążenie sięgające niemal pięciu kilogramów. To pozwala na znaczące zwiększenie oporu w czasie codziennych treningów.\nObciążniki na nogi 2x2,3 kg Body Sculpture mogą być stosowane w zamkniętych pomieszczaniach – np. w czasie używania bieżni lub wykorzystywane do biegów w terenie. Powierzchnia opasek jest odporna na uszkodzenia oraz przetarcia i łatwa w czyszczeniu. Dopasowanie do ciała zapewnia system mocnych klamerek i taśm z zapięciem na wytrzymały rzep.\nCiężarki na kostki SB 949 to wysoka jakość za niewielką cenę.\nOpinie klientów o Obciążniki na kostkę 2 x 2,3 kg SB 949 - Body Sculpture\nDo ćwiczeń siłowych i mniej dynamicznego marszu rewelacyjna sprawa, ale bardziej forsownego joggingu bym jednak z tymi obciążeniami odradzał, gdyż podczas szybszego biegu będziemy zaraz odczuwać pewien dyskomfort na skutek obcierania tego produktu o kostki (no chyba, że założymy te obciążenia na nadgarstki, to problem zniknie), pomimo że jego przegrody są wypełniony tylko delikatnym piaskiem.


Niezwykłe przypadki Karolka Gratki (2 cz.) - Publixo\n1. Z sympatią (fragment)\n2. Pierwszomajowa weteranka\n4. Księga Wyjścia 1,12-15\n5. O Franku na ganku\n6. Księga Wyjścia 1,9-11\n8. Wrocławianin w Ząbkowicach\n10. światło (od 5 do 10)\nNiezwykłe przypadki Karolka Gratki (2 cz.)\nTekst 2 z 7 ze zbioru: Powieść fantasy\nData dodania 2019-02-23\nSiedział już tak dobrą godzinę, kiedy poczuł, że zaczyna ogarniać go senność. Za wszelką cenę nie chciał usnąć. Musiał przecież mieć oczy szeroko otwarte na wszystko dookoła. Na tę bezkresną ciemność. A nuż, gdyby usnął, jakiś wilk albo inny zwierz się do niego zakradnie? Albo, co gorsza, jakiś duch nieczysty? Karolkowi znów zrobiło się nieprzyjemnie, tym bardziej, że jego uszu zewsząd dochodziły niezbyt miłe odgłosy. Jakieś popiskiwania, pohukiwania, pomrukiwania, chrząkania, trzask łamanych gałęzi. A kiedy nagle, tuż nad swoją głową usłyszał głośny łopot i jeszcze głośniejsze „huhuhuuuu!” — zerwał się na równe nogi i w odruchu bezwarunkowym natychmiast przyjął pozycję obronną. Nikt ani nic jednak go nie atakowało. Mimo to, Karolek, trzęsąc się ze strachu na całym ciele, postał w takiej pozycji jeszcze chwilę. Tak na wszelki wypadek. W końcu opuścił dzidę i finkę i zaczął się zastanawiać, co też to mogło być.\n— Oż ty głupku — wysyczał do siebie przez zęby po chwili zastanowienia. — Toż to tylko sowa na nocnych łowach.\nPrzestał się trząść. Jednak wspomnienie tak ogromnego przerażenia w nim pozostało. Postanowił, że wdrapie się na jakieś drzewo. Nie chciał podobnego przerażenia jeszcze raz przeżyć. Był pewien, że na drzewie będzie się czuł bezpieczniej i gdyby nawet sen go zaczął morzyć, to oprze się o jakiś konar i będzie mógł się nawet trochę zdrzemnąć.\nJak postanowił tak zaczął robić. Najpierw założył na siebie kurtkę, gdyż znów poczuł dreszcze na całym ciele. Nie, nie ze strachu, tylko z najnormalniejszego chłodu. Rozglądnął się wokół siebie, i przebijając wzrokiem ciemność, zastanawiał się, które by tu drzewo wybrać. Wybrał najbliższe. I to nie dlatego, że było najbliżej, ale dlatego, że było potężne, o grubych konarach i mocno rozgałęzione. W ciemnościach nie rozpoznał, co to za drzewo. Może klon, a może leszczyna. Zresztą, co to za różnica? Ważne, że było odpowiednie. Był zadowolony. Podszedł do drzewa i popatrzył do góry. Chciał sprawdzić, z której strony będzie mu wygodniej na niego wejść. Wtedy zobaczył też, że niebo nieco pojaśniało. A to by oznaczało, że jednak księżyc próbuje przebić się przez nocne chmurzyska i rozjaśnić świat swą pełnią. Uśmiechnął się na ten widok. Od razu zrobiło mu się cieplej na duszy. Włączył latarkę i przyświecił sobie drogę wspinaczki na drzewo. Szybkim ruchem podniósł z ziemi plecak i zarzucił na plecy. I już miał się zacząć wspinać, gdy nagle, uszu jego dobiegł jakiś nieziemski głos, jakby ze studni się wydobywający:\n— Hej, coś ty za jeden i co tu robisz sam po nocy?!\nKarolek stanął jak wryty. A kiedy ten sam głos powtórzył to samo pytanie, wpadł w panikę. Nogi wrosły mu w ziemię i nie mógł się ruszyć z miejsca. Przez głowę przeleciała mu potworna myśl: — `Nic, tylko duch nieczysty! O Boże! Mamo, tato, ratujcie!`. — Nie miał nawet siły ruszyć głową, by popatrzeć w niebo. Ustami jednak mógł poruszać, zaczął więc mamrotać wkoło:\n— Wszelki duch Pana Boga chwali… Wszelki duch Pana Boga chwali...\n— Co ty tam mamroczesz? — znów się odezwał ten sam głos. — Odwróć się w końcu do nas i gadaj jak człowiek.\n— Do nas? Powiedział: do nas? — wymamrotał półgłosem Karolek, stojąc tak jak stał. — Mamusiu, tatusiu, to ich jest więcej? Ratujcie. Błaaagaaam…\n— Skoro nie chcesz się do nas odwrócić, to my podejdziemy do ciebie — usłyszał za plecami, ale tym razem głos wydał mu się nieco mniej dudniący.\n— Nie… nie, poczekajcie, duchy drogie! — wrzasnął w odpowiedzi. — Ja … ja… ja już się odwracam…\nKarolek był tak przerażony, że choć chciał się natychmiast odwrócić, nie mógł. Nagle, nie wiedzieć skąd, przyszły mu do jego skołatanej głowy słowa często używane przez babcię Zosię. Nabrał w płuca głęboki łyk powietrza, i zamykając oczy, wyszeptał:\n— `Niech się dzieje wola nieba, z nią się zawsze zgadać trzeba`* — i z mocno zaciśniętymi powiekami powoli zaczął się odwracać.\n*„Niech się dzieje wola nieba…” — maksyma Rejenta Milczka (Zemsta A. Fredry).\n— Pewnie, że z niebem zgadzać się trzeba, bo niebo, to Wszechświat. A Wszechświat rządzi się prawami godnymi zaufania, niezmiennymi, absolutnymi, uniwersalnymi, których pochodzenie nie jest znane… Dlatego trzeba nam w niebo wierzyć, no i bez żadnych ale, zgadzać się z nim zadudnił głos tuż przed Karolkiem.\n— No co tak zaciskasz oczy? Otwórz je wreszcie — dodał mniej dudniący głos.\n— Już otwieram, już otwieram… Tylko nie róbcie mi krzywdy, duchy szlachetne — zaskomlał Karolek ciągle okrutnie przerażony.\n— Że co, że duchy? I to szlachetne? — zachichotał, jakby ze studni, ten bardziej dudniący głos. — Szlachetni to my może czasami jesteśmy. Ale duchami nie… Tak że śmiało możesz otworzyć oczy. Teraz akurat jesteśmy szlachetni i możemy ci nawet przysiąc, że nic złego ci nie zrobimy.\nKarolek nie miał innego wyjścia, musiał w końcu otworzyć oczy. Otwierał je powoli. Bardzo powoli. I kiedy już je wreszcie otworzył, wrzasnął na cały las:\n— Ratunkuuuu! A wy… wy… wy… co za jedni?\n— Czego się wydzierasz? To my pierwsi zadaliśmy tobie takie pytanie — zadudnił bardziej dudniący głos należący do wyższego osobnika, którego, ku wielkiemu przerażeniu, Karolek miał przed oczami.\n— Ja… ja… ja jestem Karol Gratka — wysapał po chwili, spoglądając niepewnie raz na wyższego osobnika, raz na niższego, który stał nieco z tyłu.\n— Hi, hi, hi...! A to ci nie lada gratka, zapoznać w ciemnym lesie Karola Gratka! — zachichotał dudniąco ten sam osobnik.\nKarolek uśmiechnął się delikatnie, ale strach go ciągle jeszcze trzymał w swoich szponach. Bo też widok, jaki miał przed oczami, był niesamowity. Nie jednego by z nóg powalił. Otóż przed oczami miał dwóch osobników, którzy się niczym między sobą nie różnili. Tylko wzrostem. Ubrani byli w takie same mocno obcisłe i przedziwnie połyskujące srebrem kombinezony. Na głowach mieli coś na wzór pilotek, tyle że twarze mieli jeszcze bardziej zakryte. Widać było jedynie niewielki ich owal. Te niby pilotki również rozsiewały wokół blask. A same twarze, obydwaj mieli… no, dość powiedzieć, niezbyt ziemskie: ogromne i wyłupiaste czarne oczy, małe, prawie niewidoczne nosy i grube usta, układające się w kształcie serca. Tak ich Karolek widział. A że ogromna tarcza księżyca prześwitywała akurat pomiędzy koronami drzew, widział ich dokładnie. I ta dokładność widzenia, co tu dużo mówić, przerażała go tym bardziej.\n— Już dobrze. Już dobrze! Niech Karol Gratka z takim lękiem nam się nie przygląda, jakby duchy co najmniej zobaczył — odezwał się niższy osobnik i rozciągnął w uśmiechu swoje serduszko. — My też się przedstawimy…\n— No właśnie! — wszedł w słowo wyższy niższemu. — Ja jestem JuPI, a to mój brat TeR.\n— Miło was poznać, Jupi i Ter — wydukał Karolek, lekko się kłaniając. — Bardzo miło.\n— Cieszymy się, że jest ci miło. Nam też jest miło. Naprawdę! — powiedział JuPi już mniej dudniącym głosem. — A skąd ty jesteś?\n— Z domu dziecka — wypalił Karolek, ale zaraz się zreflektował i powiedział: — To znaczy, ze wsi Wilczepędy.\n— Wilcze… co?\n— Aha, Wilczepędy, powiadasz — zastanowił się TeR i zrobił jeszcze bardziej okrągłe oczy. Po chwili dodał: — Chyba nawet wiem, gdzie jest ta twoja wieś.\n— No, ja też wiem — dorzucił JuPi i rozjechał swoje serduszko w uśmiechu, pokazując przy tym nad wyraz białe zęby.\n— A wy skąd jesteście? — spytał Karolek, zdobywając się na odwagę widokiem serdecznie uśmiechniętej twarzy JuPi.\n— A my jesteśmy z Jowisza — odpowiedział TeR i również się uśmiechnął, pokazując takie same, niesamowicie białe zęby.\n— Z Jowisza? Nie znam takiej miejscowości — rzekł Karolek w zadumie. — A gdzie ta miejscowość leży?\n— A co ty za ocenę masz w szkole z…\n— Z geografii? Z geografii miałem zawsze piątkę — dumnie i zgodnie z prawdą odpowiedział Karolek, przerywając JuPi.\n— Nie pytam o geografię, tylko astro…\n— Astro… co? — zdumiał się Karolek, po raz wtóry przerywając JuPi. — Masz na myśli astrologię?\n— Nie, mam na myśli astronomię.\n— Astro… że… nomię, powiadasz? — Karolek rozdziawił aż buzię ze zdziwienia.\n— Właśnie, tak powiadam. Chodzi mi o bardzo ważną dziedzinę nauki, jaką jest astronomia. Bo widzę, że nie wiesz, iż Jowisz, to nie miejscowość, a planeta — zachichotał pociesznie JuPi.\n— Planeta? — jeszcze bardziej zdziwił się Karolek.\n— No co cię tak dziwi? — zdziwił się tym razem i JuPi. — Ziemia jest przecież też planetą, tak jak Jowisz. Tyle że Jowisz jest dużo, dużo większą planetą.\nKarolek zdębiał z kretesem. Nie wiedział już, czy tych dwoje sobie z niego żartuje, czy co? I to właśnie owe: — „czy co?” — było dla niego najgorsze, gdyż już prawie był pewien, iż są to harcerze z jakiegoś pobliskiego obozu harcerskiego, albo koloniści z jakiejś kolonii wypoczynkowej, którzy w takim dziwnym przebraniu bawią się w nocne podchody. Że specjalnie w tym celu wymyślili sobie nawet takie śmieszne imiona. W końcu były wakacje… A tu masz! Całe jego wyobrażenie o tych dwojga i sytuacji, w jakiej mu przyszło się z nimi znajdować, wzięło w łeb. Nie, to nie możliwe! To, co przed chwilą usłyszał, nie chciało mu się w głowie pomieścić. — `O rany!` — wrzasnęła nagle jego dusza. — `A jeżeli to prawda, co ten cały Jupi mówi? Mamusiu moja kochana, tatusiu... to trzeba mi jak najszybciej brać nogi za pas i uciekać stąd dalej niż pieprz rośnie`. — Na tę okropną myśl włosy mu dęba stanęły, oczy dostały wytrzeszczu, a buzia sama się otworzyła i zrobiła bezdźwięczne: „O”.\nBracia JuPi i TeR przypatrywali się kalejdoskopowi zmian zachodzących na twarzy Karolka i nie wiedzieli już, czy mają się śmiać, czy może martwić. Wreszcie TeR pierwszy odzyskał rezon i się odezwał:\n— A cóż w tym dziwnego, że my jesteśmy z innej planety? Może myślisz, że przez to jesteśmy źli i groźni? Nie obawiaj się nas. My nie jesteśmy źli. My chcemy się z tobą zaprzyjaźnić.\n— Naprawdę? — spytał Karolek bliski już obłędu.\n— Ale co, `naprawdę?” To, że jesteśmy z innej planety, czy to, że nie jesteśmy źli i chcemy się z tobą zaprzyjaźnić? — spytał JuPi.\n— Obydwa… — wydusił z siebie Karolek.\n— Obydwa „naprawdę” są naprawdę — zachichotał JuPi i poklepał Karolka po ramieniu na potwierdzenia swoich słów.\nKarolek poczuł nagle, że staje się wiotki, jakby całe powietrze z niego uszło. Klapnął bez sił na ziemię i wycedził przez zęby:\n— Naprawdę! — odpowiedzieli obydwaj bracia jednocześnie i usiedli obok Karolka..\n— Naprawdę, że naprawdę? — bezmyślnie zapytał znów Karolek.\n— Co ty z tym „naprawdę” — zachichotał jeszcze głośniej JuPi. — No to powtórzę jeszcze raz. Nie jesteśmy źli. Chcemy się z tobą zaprzyjaźnić. Przybyliśmy z Planety Jowisz.\n— Na… na… prawdę? — zająknął się Karolek, ale zaraz wziął głęboki oddech i już spokojniej zapytał: — To co wy tu robicie?\n— No jak to, co? Zwiedzamy Planetę Ziemia — odpowiedzieli jednocześnie bracia JuPi i TeR.\n— Zwiedzamy. I to już nie pierwszy raz — odrzekł łagodnym dudnieniem TeR. — Naprawdę… Ojej, znów to „naprawdę!” Ale nic, niech będzie! Naprawdę nie musisz się nas obawiać. To, że z tobą jesteśmy tak blisko i rozmawiamy, to też dla nas niezwykłe. Jeszcze nigdy do tej pory nie odważyliśmy się podejść tak blisko Ziemianina. Zawsze woleliśmy wszystkich Ziemian obserwować z ukrycia i na dystans. Też mieliśmy różne obawy. Ale kiedy dzisiaj zobaczyliśmy ciebie, samotnie wędrującego po lesie, szliśmy za tobą, bo wydałeś się nam być dobrym Ziemianinem. Wyczuliśmy, że jesteś smutny i w jakimś konkretnym celu błądzisz tu po lesie. Zastanawialiśmy się, jak ci pomóc. I kiedy zrobiło się już całkiem ciemno, postanowiliśmy się tobie ujawnić… Ot i cała prawda… Naprawdę!\n— Naprawdę? — znów z tym swoim „naprawdę” wyskoczył Karolek jak Filip z konopi, ale w mig się zreflektował i powiedział: — To to by oznaczało, że możemy się zaprzyjaźnić?\n— Nie inaczej. Naprawdę! — zadudnili w duecie bracia JuPi i TeR, aż wreszcie huknęli potężnym śmiechem.\nKarolek, siedząc na ziemi pomiędzy braćmi z Jowisza, patrzył raz na jednego, raz na drugiego, i ciągle nie mógł się otrząsnąć z szoku, jaki w ostatnich minutach przeżywał. Ciągle też nie mógł uwierzyć, że to co przed chwilą usłyszał, jest prawdą. Lecz kiedy usłyszał, ten strasznie dziwnie brzmiący, ale bardzo radosny śmiech obu braci, nie mógł nie zareagować tym samym. Zresztą jego usta same zaczęły składać się do śmiechu. I choć były odzwyczajone od takiej czynności już od dawna, to jednak powoli, powoli, zaczęły się rozciągać w kierunku uszu, po chwili przepuściły już przez siebie nawet cichutki chichot, by za moment, aż furkotać od potężnej, wewnętrznej salwy śmiechu. Karolek śmiał się. I to śmiał się głośnym i bardzo serdecznym śmiechem, dziwiąc się samemu sobie, że się śmieje, i że w ogóle jeszcze potrafi się śmiać. Przecież od przeszło półtora roku się nie śmiał. Czuł, że śmiech bardzo mu pomaga. Jest jak balsam na umęczoną duszę. Jest jak uzdrawiająca gimnastyka na obolałe i spięte ciało. Śmiał się więc ochoczo i za nic nie chciał przestać się śmiać. I kiedy jego nowi przyjaciele śmiać się już przestawali, on buchał nową salwą śmiechu, zarażając ich śmiechem od nowa. Śmiali się więc we trójkę dalej. Głośno i radośnie. Aż echo niosło po lesie.\nKiedy wreszcie przestali się śmiać, chwilkę pomilczeli. Z zadowolonymi minami spoglądali tylko po sobie, trzymając się za obolałe od śmiechu brzuchy.\nKarolek wreszcie mógł spokojnie, bez strachu, przyglądnąć się obu przybyszom z Jowisza. Widoczność była całkiem dobra. Bo nie dość, że księżyc uparcie rzucał promieniami w prześwit między koronami drzew, oświetlając miejsce w którym we trójkę siedzieli, to jeszcze jego latarka porzucona przez niego w chwili największej trwogi dawała światło. A jeszcze do tego wszystkiego, obaj bracia samoistnie rozsiewali wokół siebie blask. Karolek miał więc możliwość bardzo wyraźnie ich widzieć. I gdy tak im się przyglądał, z każdą chwilą, podobali mu się coraz bardziej. Wreszcie poczuł wielką sympatię do nich. Bardzo pragnął, aby naprawdę było to prawdą, że będą mogli zostać przyjaciółmi. Bo czego jak czego, ale przyjaźni było mu potrzeba najbardziej.\nBracia JuPi i TeR również przyglądali się Karolkowi. Wprawdzie oni znali Karolka z widzenia już od wczesnych godzin popołudniowych, bo to właśnie wtedy przyuważyli go w lesie i zaczęli za nim podążać, lecz co innego widzieć prawdziwego Ziemianinem z krwi i kości z daleka, a co innego z tak bliska. Dla nich też taka sytuacja była wielkim zaskoczeniem. Świdrowali więc Karolka swymi olbrzymimi oczami co rusz. W międzyczasie też zerkali na siebie porozumiewawczo i dawali sobie wyraźne znaki, że ten oto siedzący pomiędzy nimi Karol Gratka, przypadł im do gustu. Mało tego, że spróbują mu nawet pomóc. Wreszcie TeR przerwał milczenie i odezwał się pierwszy:\n— A powiedz nam Karolu, dlaczego ty taki smutny chodziłeś cały dzień po lesie? Gdzie szedłeś? Bo chyba nie chciałeś sobie tylko tak w samotności po lesie pochodzić?\n— Aaa… to długa historia — odrzekł Karolek.\n— To nic. Opowiadaj. Mamy czas i chętnie posłuchamy tej twojej długiej historii — ożywił się JuPi. — Prosimy, opowiadaj!\n— Jasne, że nie chodziłem po lesie dla przyjemności. Chodziłem w konkretnym celu. A właściwie, to wcale nie chciałem chodzić po lesie, tylko przez las przejść… Do celu przejść. Ma się rozumieć. No! Tak było. — Karolek popatrzył jeszcze raz na obu braci, i kiedy wyczuł po wyrazie ich twarzy, że naprawdę chcą go wysłuchać, wtedy przeniósł swój wzrok, i patrząc w ciemność, zaczął opowiadać...


Projektowanie stron internetowych Mysłowice - Kanwas.pl\nGdzie aktualnie najwięcej osób szuka informacji, towarów bądź też usług? Internet daje możliwość dotarcia do niezliczonego grona konsumentów. Z pewnością każdy, kto zakłada firmę, a także większość osób, która już ma prawidłowo prosperująca jednostkę chce się pokazać z jak najlepszej witryny. Wolno to uczynić przez właściwą domenę internetową. Oczywiście na własną rękę nie ma, co planować, bo wyłącznie dobrzy kreatorzy stron wiedzą, w jaki sposób zaprojektować taką stronę, aby była ona jak najbardziej interesująca dla kontrahentów oraz nie tylko.\nWłasna domena internetowa ma doskonale prosperować. Powinna być dostrzegalna oraz niejednolita. Niejednokrotnie zdarza się tak, że fajne firmy, które maja naprawdę sporo do zaoferowania, trąca, albowiem maja złą szatę graficzna takiej witryny. Jeżeli strona nie jest na tyle czytelna, żeby ewentualny klient mógł z niej normalnie skorzystać to zwyczajnie jest ona przez niego opuszczana bez efektu. Jeśli nie jest tudzież porządnie zauważalna, wypromowana, to nie będzie ona zauważalna. Warto, aby zaistnieć w internecie z całkowitą pompą. Inaczej nie ma sensu promowanie usług, serwisu, jeżeli nie będzie on odwiedzany przez większość internautów. Zobacz także ofertę – Strony internetowe Koszalin\nElementy właściwej strony to w głównej mierze wspaniała szata graficzna. Nie powinno się niemniej jednak popadać w przesadę. Jaskrawe odcienie być może oraz są prawidłowo zauważalne, jednakże nie są całkowicie lubiane przez konsumentów. Elementami należytej strony internetowej jest przede wszystkim nawigacja na takiej witrynie. Jeżeli klient nie będzie wiedział, w jaki sposób skorzystać z określonych odnośników bądź powrócić do poprzedniej strony startowej, to zwyczajnie nie skorzysta z usług oraz nie będzie pragnął wrócić już do tego portalu. Istotne jest również, by zachęcić czytelnika internetowego do tego, by pozostał na tej stronie. W tym celu można umieścić również szczegół w stylu poradnika. Przykładowo strona o budownictwie, promując a ekipę budowlaną, niech zawiera poradnik budowlany, trendy architektury wnętrz oraz nie tylko. Elementami solidnej strony są w głównej mierze kolory, jakkolwiek zachęcające do działania, najpoprawniej stonowane, jakkolwiek jak najbardziej wyprofilowane do zakresu danej strony internetowej pod względem treści czy proponowanych usług. Jeśli jesteś zainteresowany ofertą wejdź na – Projektowanie stron www Mysłowice\nStrona jest wybitnie znaczącym elementem w wypadku działalności jakiejś firmy. Tylko domena internetowa jest dziś najszybszym szczegółem docierającym do potencjalnego konsumenta. Rzecz jasna na taką witrynę internetową można niezwykle prawidłowo wykreować elementy zachęcające do podjęcia współpracy czy również szablonowego przejrzenia jej oferty poprzez teksty ze słowami kluczowymi, które po wykupieniu porządnego miejsca w hierarchii internetowej będzie można całkowicie wypromować. Tworzyć domenę internetową wcale nie jest trudno, albowiem wolno to zlecić profesjonalnym firmom, jakie zastosują najbardziej najlepsze opcje uwzględniające określone detale takie jak szata graficzna, tekst, tytuł, przystępną nawigację. Sprawdź nasze inne oferty – Projektowanie stron www Chorzów\nWolno także tworzyć witrynę na własne potrzeby, samemu jednak zdecydowanie lepiej a przede wszystkim bardziej efektownie jest korzystać z pomocy zawodowców, którzy na temat wymogów konsumentów odnośnie wizualizacji takiej witryny zdają sobie sprawę z tego zdecydowanie więcej.


Archiwa: Moja Pierwsza Encyklopedia Zwierząt - dookolanas.pl\nTag: Moja Pierwsza Encyklopedia Zwierząt\nWiadomo nie od dziś, że Mikołaj ma totalnego hopla na punkcie zwierząt. Wiem, że generalnie dzieci lubią zwierzęta, ale Mikołaj jest w swoim zamiłowaniu wyjątkowy. Figurek ze zwierzątkami ma już chyba ze 30 i wiem, że to nie koniec. Rossmann kojarzy się już całej rodzinie ze stoiskiem ze zwierzakami. Jeszcze w kwietniu Tomek kupił Mikołajowi Wielką Encyklopedię Zwierząt, ale […]


Tatuś tłumaczy synkowi zasady urozmaiconego pożycia seksualnego. Gestykuluje, miota się po podlodze, wygina niewidzialną partnerkę na wszystkie strony, obrazowo ze szczegółami przedstawia każdą możliwą\ni niemośliwą pozycję. Synek tymczasem siedzi skulony na fotelu, czerwony jak burak, uszy mu płoną, rumience wypełzły na buzię, głowe coraz bardziej wtula w ramiona, jeszcze troche i zemdleje. W koncu udaje mu się przerwać oszalałemu rodzicowi i mówi:\n- Ale tatusiu, przestań już proszę! Mówiłem ci, że mam jutro w szkole historię, wiesz wojny, zabory i takie tam, a ty miałeś mi tylko wytłumaczyć co to jest NAJEŹDZCA!\n- Ano, Stasiu, normalnie. Jak weszliśmy do sypialni to się rozebrałem, żeby se psiakrew nie pomyąlała, że się jej wstydzę. Potem dałem jej w gębę, żeby sobie nie pomyślała, że jej się boję. Na sam koniec sam się zaspokoiłem, żeby se psiakrew nie pomyślała, że jej potrzebuję.\n- Gdy ma nową żonę, albo nowy samochód.\n- Dlaczego w Niemczech meżczyźni połykają calą Viagrę, a w Polsce tylko połowę?\nBo w Polsce wszystko, co stoi ponad godzinę, zostaje ukradzione.\n- Z przyjemnością. Ty staniesz przy zlewie, a ja usiądę w fotelu przed telewizorem.\n- Kochanie, koledzy z biura powiedzieli, że mam bardzo ładne nogi.\n- Naprawdę? A nie wspomnieli o wielkim tyłku?\n- Wiesz, jesteś kiepskim kochankiem.\nMąż na to oburzony:\n- Dlaczego? Skąd możesz to wiedzieć po 30 sekundach?\nStoi nagi facet przed lustrem i podziwia:\n- Gdyby był o centymetr dłuższy, byłbym królem.\n- Gdyby był o centymetr krótszy, byłbyś królową.\nPodczas pogrzebu żony Kowalski zauważa jak jej cichy wielbiciel co chwilę ociera zapłakaną twarz.\nPodchodzi do niego i przygarnąwszy go ramieniem do siebie mówi:\nW księgarni klijent pyta sprzedawczynię:\n- Czy jest książka " Mężczyzna, władca kobiet "?\nŻona wyjechała na wczasy. Rano ojciec budzi córeczkę i idą do przedszkola\n- nie przyjmują córki.\nIdą do drugiego - nie przyjmują córki.\nPo wizycie w trzecim przedszkolu zdenerwowana córka mówi :\n- Tato, jak tak dalej będziemy chodzić - to się w końcu spóźnię do szkoły.\n- Jaka jest różnica pomiędzy kobiecymi piersiami a kolejkami-zabawkami?\n- Żadna! Obie rzeczy są dla dzieci, a bawią się nimi tatusiowie....\n- Bardzo dziękuję, wiedziałem że mogę na Pana liczyć....\n- Co ci się stało? Kto ci nabił to limo?\n- Przecież wyjechała.\n- Też tak myślałem!\nMeżczyzna mija na chodniku niezwykle piękną blondynkę.\nPatrzy na nią pożądliwie, po czym podnosi wzrok do nieba i szepcze:\nMeżczyzna jest lekko zaskoczony tak szybką odpowiedzią, jednak nie traci nadzieii i pyta dalej:\nJakie jest męskie wyobrażenie o grze wstępnej?\n- Pół godziny błagania ...\n- Skarbie, zrobię cię najszczęśliwszą kobietą na świecie.\nDlaczego u mężczyzn badanie psychoanalityczne trwa szybciej niż u kobiet?\n- Jeśli chodzi o powrót do wrażeń z dzieciństwa, to wielu mężczyzn jeszcze w tej fazie się znajduje.\n- Nie zrozumiałeś. Ja się pytam, co nowego...\n- Dlaczego mężczyźni jeżdżą chętnie BMW?\n- Bo to jedyne auto, którego nazwę potrafią przeliterować.\n- Niech pan kupi bukiet dla swojej żony! - zaczepia przechodnia uliczny sprzedawca kwiatów.\n- Nie mam żony - odpowiada mężczyzna.\n- To niech pan kupi dla dziewczyny!\n- Tym bardziej powinien pan kupić, żeby uczcić swoje szczęście.\nRozmawiają dwie koleżaki.\n- Czy wiesz, że mój mąż ma granatowego malucha?


Wiadomości24 » Kultura » Imprezy » "Jezioro Łabędzie" w wykonaniu Moscow City Ballet [Zdjęcia]\nData dodania: 2012-12-22 09:10\nTagi: Łódź Moscow City Ballet w Łodzi bilety na Jezioro Łabędzie Jezioro Łabędzie w Teatrze Muzycznym Moscow City Ballet makroconcert Adam Sęczkowski Jezioro łabędzie balet jezioro labedzie w kaliszu zdjecia\nAdamie, mój materiał z Wigilii w BWA miał "aż" 5 pkt.\nKrzysztofie. Może redaktor dyżurny miał dziś zły dzień :) Zwróć uwagę na oceny artykułów w dziale kultura :) Ten został i tak oceniony najwyżej :) "Jezioro Łabędzie" w wykonaniu Moscow City Ballet [Zdjęcia] Waga: 9, Kraków. Miesiąc darmowego zwiedzania w Muzeum Narodowym Waga: 9, "Sąd Ostateczny" - nowy spektakl w Teatrze Studio Waga: 8, Kawą pachnące pocałunki… Tomik poetycki Józefa Lipskiego Waga: 8, Kinowe premiery 2013 roku. Które kontynuacje i remaki warto zobaczyć? Waga: 8\nBardzo "wysoko" został oceniony (waga 9) ten materiał (i nie tylko ten) przez redaktora dyżurnego!!! Warto było wychodzić z domu i się trudzić! Czyż nie lepiej przepisać coś z innego portalu - pytam retorycznie?


Jednak rząd wprowadził nowy podatek. Paliwo bardzo zdrożeje | Z kraju Pikio\nPikio Z kraju Jednak rząd wprowadził nowy podatek. Paliwo bardzo zdrożeje\nW ubiegłym tygodniu sieć obiegła i zszokowała informacja, że "tajna decyzja Ewy Kopacz podniesie ceny paliwa o 76 proc.". Okazuje się, że wieści nie są wyssane z palca. Rząd wykorzystując spadające na światowych rynkach ceny ropy, postanowił niepostrzeżenie wprowadzić na krajowym podwórku nowy podatek paliwowy - tzw. opłatę zapasową. Zapłacą ją producenci paliw na rzecz stworzonej przez PO-PSL Agencji Rezerw Materiałowych. Koszty opłaty zapasowej zostaną najpewniej przerzucone na nabywców końcowych, czyli polskich kierowców. Zgodnie z przyjętą w 2014 r. przez Sejm nowelizacją ustawy o zapasach ropy naftowej i paliw, firmy produkujące paliwa w Polsce nie muszą utrzymywać 76-dniowych rezerw surowcowych gwarantujących nieprzerwaną produkcję w przypadku odcięcia od nowych dostaw. Teraz, począwszy od 1 stycznia 2015 r., wystarczy, że producenci będą posiadać rezerwę gwarantującą 68-dniową produkcję. W zamian muszą przelewać na konta rządowej Agencji Rezerw Materiałowych tzw. "opłatę zapasową" w wysokości uzależnionej od ilości posiadanych rezerw. W związku z tym, firmy paliwowe wliczą koszty związane z opłatą do ceny detalicznej paliwa. Wzrost ceny nie zostanie dostrzeżony przez nieświadomych kierowców, bowiem zostanie zniwelowany przez prognozowane dalsze spadki cen paliwa.


Polski Bon Turystyczny - podsumowanie długiego weekendu | Horecanet.pl\nPolski Bon Turystyczny – podsumowanie długiego weekendu\n8 czerwca 2021 8 czerwca 2021 - by Milena Kaszuba-Janus\nPonad 170 tys. płatności. 124 miliony złotych trafią na konta przedsiębiorców turystycznych po długim weekendzie, który Polacy spędzili z Polskim Bonem Turystycznym.\nSpragnieni odpoczynku Polacy aktywnie korzystają z Polskiego Bonu Turystycznego. Liczba aktywowanych bonów na dzień 7 czerwca wyniosła już ponad 1,6 mln. Tylko w czasie ostatniego miesiąca, wliczając w to długi czerwcowy weekend, zapłacono nimi ponad 170 tys. razy. W tym samym okresie, płatności zrealizowane Polskim Bonem Turystycznym wyniosły ponad 124 miliony. Z puli wszystkich aktywowanych dotychczas bonów Polacy wykorzystali już ponad 440 milionów złotych.\nZe wsparcia skorzystało dotychczas ok. 18 tysięcy podmiotów. Najwięcej z województw: małopolskiego, pomorskiego, zachodniopomorskiego i dolnośląskiego, w których zarejestrowało się najwięcej podmiotów obsługujących płatności Polskim Bonem Turystycznym. Każda płatność zrealizowana za pomocą Polskiego Bonu Turystycznego jest wypłacana przez ZUS w ciągu 14 dni od dnia realizacji na rachunek podany podczas rejestracji podmiotu.\nPlany wakacyjne w Polsce\nPlany spędzenia rodzinnych wakacji w kraju i skorzystania z programu Polskiego Bonu Turystycznego przez ogromną liczbę Polaków to szansa dla przedsiębiorców na skorzystanie z ponad 3,5 miliarda złotych dostępnych wciąż w ramach programu. W tym ponad 900 milionów z bonów, które już zostały aktywowane i jeszcze nie wykorzystane przez beneficjentów programu. Bon może służyć do opłacania usług turystycznych aż do czasu wyczerpania jego wartości. Jeśli jednak kwota danej usługi jest wyższa niż przysługująca w ramach bonu, klient może sam dopłacić różnicę. Obiekty, które zachęcą turystów możliwością płatności bonem, mogą też liczyć na dodatkowe środki, które wpłyną z tytułu opłacenia dłuższych pobytów czy korzystania przez turystów z dodatkowych atrakcji.\nPrzez cały czas obserwujemy systematyczny wzrost liczby aktywowanych bonów. Polacy planują już wakacyjne wyjazdy. Wielu z nich zdecydowało się na wyjazd jeszcze w maju i na długi czerwcowy weekend. Poziom wykorzystania bonów tylko podczas tego ostatniego weekendu to dowód na to, że zainteresowanie wypoczynkiem w Polsce i wykorzystaniem bonu nie słabną. Najbliższe lato będzie czasem rodzinnych podróży z Polskim Bonem Turystycznym – mówi Anna Salamończyk-Mochel, wiceprezes Polskiej Organizacji Turystycznej.\nAccor i Ennismore finalizują umowę joint venture Zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami, Accor staje się większościowym akcjonariuszem Ennismore,...\nSun & Snow: Coraz mniej dostępnych apartamentów w popularnych miejscowościach wypoczynkowych Od odmrożenia usług turystycznych minął niespełna miesiąc. Już wiele wskazuje...\nTaggedbiznesbrog b2bhorecahorecanetpolski bon turystycznyświat hoteli


Pięknieją zabytkowe obiekty w gminie Tarnów - Powiat Tarnowski - Wiadomości z regionu - Tarnów\nPięknieją zabytkowe obiekty w gminie Tarnów\nKosztem 55 tysięcy złotych przeprowadzone zostały prace modernizacyjne przy zabytkowej plebani przy Parafii Rzymskokatolickiej pw. Podwyższenia Św. Krzyża w Zbylitowskiej Górze. Dzięki pozyskanym środkom zewnętrznym możliwa była wymiana pokrycia dachowego przedsionka, wymiana rynien i rur spustowych wraz z obróbkami blacharskimi. – Mamy świadomość dziedzictwa historycznego na naszym terenie. Cenimy wartość naszych zabytków, dlatego sukcesywnie podejmujemy prace renowacyjne, by zachować je dla potomnych. Co ważne, na większość prac udaje się pozyskać dofinansowanie – mówi wójt gminy Tarnów Grzegorz Kozioł.\nDotacja w wysokości 50 tysięcy złotych na remont plebani pochodzi z Klastra Energii Zielony Pierścień Tarnowa, w którym swój udział ma gmina Tarnów i posiada swój limit środków finansowych na renowację zabytków. Pozostałą wartość inwestycji, czyli 5 tysięcy złotych to wkład własny Parafii.\nNa to zadanie inwestycyjne została zawarta umowa z Zarządem Województwa Małopolskiego Nr 01471-6935-UMO611387/19 z dnia 27.02.2020 roku.\nOperacja pn. „Wymiana dachu nad przedsionkiem wschodnim budynku mieszkalnego - plebanii oraz wymiana rynien i rur spustowych przy plebanii”\nCelem operacji jest zachowanie dziedzictwa lokalnego poprzez remont budynku mieszkalnego - plebanii w Zbylitowskiej Górze, tj. obiektu wpisanego do gminnej ewidencji zabytków Gminy Tarnów do momentu złożenia wniosku o płatność.\nOperacja współfinansowana jest ze środków Unii Europejskiej w ramach działania Wsparcie dla rozwoju lokalnego w ramach inicjatywy LEADER Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich


Burmistrz Miasta Zambrów oraz Wójt Gminy Zambrów, zaprosili zambrowskich policjantów do udziału w pikniku, który został zorganizowany dzieciom, z okazji ich święta. Organizatorzy przygotowali najmłodszym mnóstwo atrakcji i niespodzianek. Nie zabrakło dmuchanych ślizgawek, cukrowej waty, quizów z nagrodami. Funkcjonariusze, zorganizowali konkursy z zakresu bezpieczeństwa, a także przygotowali stoisko profilaktyczne, przekazywali dzieciom informacje jak bezpiecznie spędzać czas wolny w ramach działań ,,Bezpieczne wakacje" oraz ,,Kręci mnie bezpieczeństwo nad wodą". Wśród młodzieży i starszych uczestników festynu, mundurowi promowali służbę w Policji ,,Zostań jednym z Nas", ,,Krajową Mapę Zagrożeń Bezpieczeństwa" oraz aplikację ,,Moja Komenda". Podczas dzisiejszego pikniku najmłodsi jego uczestnicy zostali wyposażeni w elementy odblaskowe.


HIRSCHMANN: switch RS20-1700MMM2SDAE 17 portów 3xFX 14xTX\nRS20-1700MMM2SDAE 17 portowy, przemysłowy przełącznik światłowodowy. Posiada 3 porty światłowodowe 100Base-FX ze złączem SC i 14 portów miedzianych 10/100Base-TX ze złączem RJ45. Opis produktu Switch przemysłowy do instalacji na szynę DIN...\nHIRSCHMANN: Idealne zabezpieczenie sieci EAGLE 20 TX/TX - przemysłowy ROUTER -40ºC...+60ºC\nEAGLE 20 TX/TX - przemysłowy ROUTER/Firewall/VPN. Urządzenie idealne dla zabezpieczenia sieci przemysłowych. Eagle integruje swoją konstrukcją zaawansowane funkcje informatyczne dla zabezpieczenia systemów sieciowych a jednocześnie posiada solidną...


inspirujący CRAFTfun: Wyzwanie # 31- "Gwiazdy,gwiazdeczki..."\nWyzwanie # 31- "Gwiazdy,gwiazdeczki..."\nWitam Was bardzo serdecznie! I zapraszam na nasze kolejne wyzwanie -tym razem tematem są "Gwiazdy, gwiazdeczki..."\nNależy wykonać pracę, która będzie w formie gwiazdki lub wykonać pracę, na której znajdzie się minimum trzy gwiazdki. Może to być zawieszka, ozdoba świąteczna, przypinka do prezentu, kartka w formie gwiazdki czy nawet album itp. A może ktoś będzie miał pomysł na opakowanie w kształcie gwiazdki...czekamy na Wasze pomysły i prace.\nwykonała cudowną zawieszkę z gwiazdkami a do ozdobienia jej użyła:\nnapis Sno Snow Snow, napis Love Love Love, drewniany badzik Gwiazda\nprzygotowała śliczna karteczkę w kształcie gwiazdki, która może być również zawieszką.\nUżyła: napis Winter Time, badzik ze śnieżynka i termometr\nwykonała fantastyczne pudełeczko w kształcie gwiazdki i ozdobiła je CraftFunowym tagiem oraz\nwykonała śliczną karteczkę ze słodkim CraftFunowym maluszkiem-Dzidzią 3D oraz użyła kilka tekturowych gwiazdek\nI na koniec moja praca\nuszyłam gwiazdki z filcu na choinkę i nakleiłam na nie śliczne Ażurowe gwiazdki CraftFunowe\n4. Wyzwanie trwa do 27 listopada 2014.\nNagroda i wyróżnienia czekają! :)\nPozdrawiam wszystkich serdecznie w imieniu swoim i całego zespołu CRAFTfun!\nAutor: Peninia / Gosia o 18:06\nEtykiety: Aśko, Funiaa, Jagodzianka, Peninia, Rudolph, wyzwania\nJoasiaam 27 listopada 2014 20:27\nNarzędzie już nie działa mimo że dziś 27.11 może więc tu :) http://joannascrapuje.blogspot.com/2014/11/pakujemy-prezenty.html\nDekupażownia Jagodzianki 28 listopada 2014 13:51\nPraca będzie wzięta pod uwagę. Przepraszamy za psikusa żabola.\nJoasiaam 28 listopada 2014 21:49\nProjectGallias 27 listopada 2014 21:05\nJa też nie dałam rady;-(\nGallias, wrzuć w komentarzu link do posta. weźmiemy pracę pod uwagę.\nDekupażownia Jagodzianki 28 listopada 2014 21:48\nSzukałam Twojej wyzwaniowej pracy na blogach ,ale nie znalazłam :(\nProjectGallias 29 listopada 2014 20:19\nDzięki;-) Niestety usunełam linki. Pozdrawiam!


Urok jesieni, szczególnie tej kapryśnej, deszczowej i chłodnej, tkwi w nastrojowych wieczorach spędzanych w domu w towarzystwie bliskich nam osób.\nEsencja jesiennego wnętrza to nie tylko pięknie zaaranżowane oświetlenie, wdzięczne świeczki i podgrzewacze oraz niezliczona ilość domowych tekstyliów, takich jak miękkie poduszki i ciepłe pledy. To także sfera użytkowa naszego mieszkania, a więc wszelkie sprzęty mające na celu uprzyjemnienie jesieni w domu.\nGdy nadchodzą listopadowe krótkie dni, centrum domu często przenosi się do kuchni. Wspólne siedzenie przy stole nabiera wtedy nowego znaczenia. Ciemny, masywny, dębowy stół z litego drewna znakomicie wpasuje się w jesienny styl we wnętrzu.\nDoskonałym kuchennym gadżetem jesiennym jest karafka z podstawą na podgrzewacz – dobrze przemyślane naczynie do grzanego wina. Aromatyczny, rozgrzewający napój stanowi idealne remedium na jesienny spadek formy.\nNaczynie jest nie tylko praktycznym sposobem na utrzymanie trunku w odpowiedniej temperaturze, to również piękny element kuchennego wystroju. Podstawę zdobią nienachalne motywy świąteczne, które dyskretnie nawiążą do okresu oczekiwania na Boże Narodzenie.\nNie zapominajmy o kulinariach związanych z jesienią. Nie ma lepszego czasu na chrupanie świeżych orzechów. Orzechami warto wzbogacać nie tylko wypieki i desery, znakomicie grają w niejednym zestawieniu sałatkowym, czy pikantnej przekąsce.\nSolidny i efektowny dziadek do orzechów to bardzo istotny element wyposażenia kuchni jesiennej.\nakcesoria kuchenne design kuchnia prezent stół do jadalni wnętrza wystrój wnętrz


Do byłych pracowników ROPS-ów. • Świadczenia rodzinne | OPS.pl\nNapisano: 04 sty 2018, 19:30\nZastanawiam się ile osób zostało potraktowanych niesprawiedliwie. Dajcie znać. Dużo osób przeszło do wojewody? Jakie umowy i za jak mniejszą kasę?\nZajmuję się: Zastanawiam się...\nNapisano: 04 sty 2018, 23:54\nA można znać szczegóły transferu pracowników?\nNapisano: 10 sty 2018, 9:06\nZ informacji od pracowników z "naszego" Ropsu wynika, że zaproponowane warunki były takie, że prawie nikt się nie zdecydował na przejście, więc ROPS wyludnił się już kilka miesięcy przed końcem roku i było gorzej im bliżej jego końca. W grudniu to już mało kto telefony odbierał bo nikogo nie było.\nNapisano: 10 sty 2018, 10:07\nUwielbiam ten kraj- urzędników się gnoi w postaci małej pensji a lekarze protestują bo chcą jeszcze więcej zarabiać (a mają niemało).\nNapisano: 10 sty 2018, 10:19\nAle protestują konkretni lekarze, a nie wszyscy. Rezydencji są w podobnej dupie jeśli nie większej co urzędnicy. Zarabiają mało, a pracują (pracowali, bo zdaje się że wypowiadają masowo opt-outy) zdecydowanie ponad normę. W tym kraju się gnoi wszystkich którzy wprost nie generują zysku (z wyłączeniem kasty rządzącej i znajomych królika) - urzędników, nauczycieli, referendarzy, rezydentów itd. To pokłosie neoliberalnej ideologii taniego państwa która od kilkudziesięciu lat ma się dobrze, pomimo ewidentnych dowodów na to, że generuje jedynie straty po stronie państwa.\nNapisano: 10 sty 2018, 10:28\nZ tego co wiem, z naszego ROPSu do wojewody przeszli wszyscy. I z takim samym wynagrodzeniem. Kiedyś podpatrzyłam, że nowo zatrudniony dostał 2700 brutto + wysługa lat:)\nNapisano: 10 sty 2018, 10:51\nChciałbym zarabiać tyle co nauczyciel i mieć tyle wolnego co oni. Oczywiście nie nadaję się na te stanowisko bo jestem porywczy ale oni nie mają powodów do narzekań (bo tu kolejna patologia- urzędnik odpowiedzialny za oświatę w gminie dostaje mniej niż nauczyciel z podobnym 10 letnim stażem).\nNapisano: 10 sty 2018, 11:06\nJa bym chciał po prostu zarabiać tyle ile powinien zarabiać inspektor z moim doświadczeniem\nNapisano: 10 sty 2018, 11:15\nJa bym chciała zarabiać tyle co pracownicy socjalni. I chciałabym tyle samo robić:)\nNapisano: 10 sty 2018, 11:33\ntak dla rozluźnienia sytuacji Voodoo naprowadził mnie na myśl o nauczycielach\nTym że nauczycielka drapie się po przerwie a nauczyciel po dzwonku!


Konstruckje stalowe, Kraków - Oferta nr184299 - Oferteo.pl\nKonstruckje stalowe, Kraków\nZakład Konstrukcji Stalowych Przedsiębiorstwa posiada Świadectwo Kwalifikacyjne Instytutu Spawalnictwa w Gliwicach.\nW Zakładzie realizowana jest również produkcja elementów ze stali nierdzewnej.\nSzukam firmy do zespawania stali, 4szt., Nowy Dwór Gdański\nRodzaj materiału: stal Przedmiot zlecenia: elementy metalowe Wielkość: 4szt. Metoda spawania: elektryczne Termin nawiązania współpracy: jak najszybciej ...\nRodzaj materiału: stal Przedmiot zlecenia: profil Wielkość: 40m² Metoda spawania: elektryczne Termin...\nRodzaj materiału: stal nierdzewna Przedmiot zlecenia: rurki ze stali itp Wielkość: 100szt. Metoda spawania: do...\nPotrzebna firma spawalnicza, 4szt., Olkusz\nRodzaj materiału: plastik Przedmiot zlecenia: mocowania lamp samochodowych Wielkość: 4szt. Metoda spawania:...\nSzukam firmy do zespawania stali, 40m, Legnica\nRodzaj materiału: stal Przedmiot zlecenia: instalacja z rur czarnych stalowych Wielkość: 40m Metoda spawania:...\nSzukam firmy do zespawania stali, 4szt., Złotów\nRodzaj materiału: stal Przedmiot zlecenia: felga felgi Wielkość: 4szt. Metoda spawania:...\nSzukam firmy do zespawania stali, 3m, Mszczonów\nRodzaj materiału: stal Przedmiot zlecenia: Do wyspawania podłoga, progi i grodź w samochodzie wielkości malucha. Samochód rozebrany do karoserii, większość dziur...\nRodzaj materiału: aluminium, stal Przedmiot zlecenia: Konstrukcja stalowa lub...\nZlecenie spawania, 4szt., Zielona Góra\nRodzaj materiału: Mosiądz Przedmiot zlecenia: Cztery ruchome części stelaża (na rośliny) w sztywną całość. Wielkość: 4szt. Metoda spawania: do...\nRodzaj materiału: aluminium, stal Przedmiot zlecenia: Cześć konstrukcji naczepy stalowa oraz patelnia aluminiowa Wielkość: 2szt. Metoda spawania: do uzgodnienia Termin nawiązania współpracy: jak najszybciej Dodatkowe...\nRodzaj materiału: stal Przedmiot zlecenia: Piec centralny CO2 Wielkość: 1szt. Metoda spawania: do...\nRodzaj materiału: żeliwo Przedmiot zlecenia: Do zespojenia dziura w bloku silnika średnicy ok 4 cm Wielkość: 1szt. Metoda spawania: do uzgodnienia Termin...\nMalowanie, Spawacze, Tokarstwo\nOferuje spawanie metodą TIG oraz MAG, materiał stal,...\nWykonujemz uslugi spawalnicze met. 135, 141 Materialy ł stal...\nOferuję badania nieniszczące spoin metodą VT 2-go stopnia wg PN-EN ISO...\nJesteśmy firmą z wieloletnim doświadczeniem, istniejącą od 1992 roku. Naszą działalnością jest m.in. spawalnictwo, produkcje konstrukcji stalowych na hale, wiaty i budynki inwentarskie wraz z montażem i...\nPrzyjme zlecenia ciecie, wiercenie, składanie i spawanie elementow Stal czarna, nierdzewna i...\nPrzyjmę zlecenie na spawanie różnych detali ze stali czarnej jak również aluminium Możliwa...\nPrzyjmę zlecenia spawalnicze lekkie konstrukcje...\nwitam . Oferuje pomoc mobilną w spawaniu różnego rodzaju rzeczy. Począwszy od drobiazgów a kończąc na dużych konstrukcjach. Np. balustrady, ogrodzenia, furtki, bramy, kraty, drzwi metalowe...


Oblicza teatru - Pajęczyna\nTrzy spektakle, trzy grupy, trzy różne teatry – tańca, przedmiotu i głosu. Do końca lipca spektakle „Wszystko i nic”, „Wszystko to, co kocham” i „Wszystko ze świata” będzie można zobaczyć w Szymonowie, Ornecie, Oleśnie i Elblągu. Wstęp wolny.\nProjekt „Pajęczyna” jest realizowany przez Centrum Spotkań Europejskich „Światowid”. W lipcu odbywały się główne działania, których efekty będziemy mogli wkrótce oglądać. Do tej pory odbyły się już warsztaty w Elblągu, Ornecie i Oleśnie. Każda grupa pracowała z innym instruktorem, nad innym rodzajem teatru. Grupa elbląska pod koniec czerwca zaprezentowała spektakl teatru tańca „Wszystko to, co kocham”, ich instruktorką była Anna Haracz - tancerka, choreograf, nauczycielka jogi, założycielka Teatru Tańca i Muzyki Kino Variatino.\nGrupa z Ornety ćwiczyła pod okiem Anety Głuch-Klucznik - aktorki Wrocławskiego Teatru Lalek, dziekana Wydziału Lalkarskiego PWST Filia we Wrocławiu. Ich spektakl – „Wszystko i nic” opiera się na teatrze przedmiotu, a uczestnicy do stworzenia wyrazistych postaci wykorzystali wszystko, co udało im się znaleźć, m.in. czerwoną miskę, żółte rękawiczki, dziurawy balon, jednorazowy kubeczek czy wiklinowy kosz.\nOstatnia z grup ćwiczy w Oleśnie pod okiem Tomasza Rodowicza - aktora, reżysera, muzyka, pedagoga, współtwórcy Ośrodka Praktyk Teatralnych „Gardzienice”, współzałożyciela Stowarzyszenia Teatralnego, dyrektora artystycznego Fabryki Sztuki w Łodzi i Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego RETRO/PER/SPEKTYWY CHOREA. Młodzież pracuje nad głosem, tworząc spektakl „Wszystko ze świata”.\nTeraz przyszedł czas na zaprezentowanie wszystkich przedstawień. Ich spotkania i wspólne występy mają za zadanie zaowocować nie tylko porównaniem wyników pracy, ale również wzajemną inspiracją i oddziaływaniem. Spektakle są otwarte dla widzów, wstęp na nie jest wolny.\nTrzy spektakle Pajęczyny:\n"Wszystko i nic", reż. Aneta Głuch - Klucznik,\nobsada uczestnicy projektu z Ornety;\n"Wszystko to, co kocham", reż. Anna Haracz,\npieśń w spektaklu oprac. z Alicją Ruczko,\nobsada uczestnicy projektu z Elbląga;\n"Wszystko ze świata", reż. Tomasz Rodowicz i Elina Toneva,\nobsada uczestnicy projektu z Oleśna;\n20 lipca Szymonowo\ngdzie: przy Domu Dziecka\nkiedy: godz. 19.00 - 20.30\n26 lipca Orneta\nkiedy: godz. 18.00 - 19.30\n27 lipca Oleśno\nkiedy: 17.00 - 18.30\n28 lipca Elbląg\ngdzie: CSE "Światowid"\nkiedy: 19.00 - 20.30\nProjekt „Pajęczyna” realizowany jest przez Centrum Spotkań Europejskich "Światowid" w Elblągu.\nPartnerzy projektu: Miejski Dom Kultury w Ornecie i Stowarzyszenie Mieszkańców Wsi "Oleśno - wieś z pomysłem" .\nDofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Samorządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego.


Adopcja. Temat bez tajemnic (Krąg 3) - Maria Kwiecień - Portal OPOKA\nAdopcja. Temat bez tajemnic\nWydawnictwo Księży Marianów 2004\nMamo, Tato, tu jestem!\nUrodziłam się — czekałam — przyjdźcie do mnie, pokochajcie i przyjmijcie do rodziny. Pragnę bardzo być razem z Wami — tulić się, całować Was i bardzo pokochać.\nJest mi bez Was smutno i codziennie oczekuję Waszego przyjścia.\nPostaram się być jak najlepsza, chociaż nie mogę obiecać na pewno, że będę najpiękniejsza, najzdrowsza i najzdolniejsza.\nPokochajcie mnie taką, jaka jestem.\nCzekam na Ciebie, Mamusiu, i na Ciebie, Tatusiu.\nRodzice adopcyjni mówią, że wystarczy kochać dziecko, żeby wszystko było dobrze. Czy łatwo jest pokochać obce dziecko?\nNasza Ewunia urodziła się z piątej ciąży. Czworo pierwszych dzieci było całkowicie zdrowych — ona urodziła się poważnie chora. Już przy samym „przywitaniu” ze światem otrzymała „wyrok” — najwyżej 3 miesiące życia. Ale Ewa chciała żyć, bardzo chciała żyć, na przekór wszystkim diagnozom przeżywała wszystkie prognozowane „limity” życia — 3 miesiące, rok, 2 lata, 5 lat.\nPoznaliśmy ją, gdy miała 4 latka, a za sobą długą tułaczkę po szpitalach, pobycie w Domu Małego Dziecka, wreszcie w Domu Pomocy Społecznej dla Dzieci (DPS). Choroba w jej małym organizmie czyniła ogromne spustoszenie. W końcu też zaczęto dopatrywać się oznak upośledzenia umysłowego. Nikt wcześniej nie zadbał o chrzest dziecka, gdy przybyła więc do naszego zakładu, dyrektorka postanowiła ją ochrzcić. Szukała dla niej wśród pracowników rodziców chrzestnych i wybór padł na mnie i mojego męża. Byliśmy nieco zaskoczeni, ale zgodziliśmy się uszczęśliwieni, myśląc, że skoro nie mamy własnych dzieci, będziemy mieć choć chrześnicę.\nGdy zobaczyłam Ewunię po raz pierwszy, czułam ogromny lęk. Ta czteroletnia dziewczynka mierzyła zaledwie 80 cm, nie umiała chodzić, prawie nie mówiła, nie potrafiła korzystać z nocniczka, była przerażona nowym otoczeniem, a kiedy zostawała sama, kiwała się rytmicznie albo uderzała główką pokrytą pięknymi loczkami w poduszkę, w za dużym jak na nią metalowym, białym, zimnym szpitalnym łóżku. Któraś z pielęgniarek powiedziała wtedy do Ewuni: „Zobacz, twoja mama przyszła”. Ja poczułam się niezręcznie, a dziecko zdziwione popatrzyło na mnie swoimi ślicznymi, mimo że zażółconymi przez chorobę, oczkami. Kiedy niedługo potem Ewa leżała w Centrum Zdrowia Dziecka w związku z kolejnymi badaniami, razem z mężem zaczęliśmy regularnie ją odwiedzać. Nasze wizyty stawały się coraz dłuższe. Było w Ewie coś, co nas „magnetyzowało” i nie pozwalało odejść. Po dwóch tygodniach dziecko zaczęło samo nazywać nas „mamą” i ”tatą”.\nGdy wróciła ze szpitala, postanowiliśmy zapraszać ją na weekendy do naszego domu. Coraz bardziej przyzwyczajaliśmy się do obecności dziecka. Ewa też zaczynała nas kochać i na swój dziecinny sposób walczyła o to, by móc być z nami. Mówiła jeszcze słabo, ale już próbowała domagać się od pielęgniarek z oddziału w DPS, by wołały nas do niej w różnych porach dnia. Zostawialiśmy wtedy swoją pracę i biegliśmy do niej.\nŚwięta Wielkanocne spędziła z nami w domu. Była wtedy u nas cały miesiąc i o powrocie do zakładu nie chciała nawet słyszeć. Zdecydowaliśmy wtedy, że musimy coś postanowić. Podjęliśmy więc starania o adopcję Ewy.\nLekarka, która leczyła Ewunię od urodzenia, nie mogła się nadziwić, że dziecko wreszcie zaczęło nadrabiać opóźnienia rozwojowe. Ewa bowiem zaczynała chodzić i mówić, próbowała samodzielnie jeść i przestawała korzystać z pieluch. Także wyniki badań świadczyły o tym, że jej stan się poprawią. Jednym słowem Ewunia zaczęła się zmieniać. Dość powiedzieć, że psycholog, który w momencie przyjęcia jej do DPS określił stopień upośledzenia jako znaczny, po pół roku zmienił orzeczenie na stopień lekki, zaznaczając przy tym, że nie jest to kres możliwości rozwojowych Ewy.\nNie tylko Ewa się zmieniała, ale my także. To niesamowite, jak przez te pół roku przeobraziło się nasze małżeństwo. Byliśmy razem już od 7 lat, zdawać by się mogło, że to wystarczający okres, żeby dobrze się poznać. Jednak dziecko wniosło w nasze życie zupełnie inną, nową, nieznaną nam wcześniej jakość. Przestały się liczyć nasze wcześniejsze zainteresowania i upodobania, bo nie żyliśmy już tylko dla siebie i musieliśmy brać pod uwagę potrzeby i możliwości Ewuni. Nie zostaliśmy od razu idealnymi rodzicami, nie chcę tego powiedzieć, ale zaszła w nas pewna, na pozór może nawet mało zauważalna, zmiana. Zmiana hierarchii wartości.\nByliśmy (i zawsze będziemy) wdzięczni Ewuni, że pokochała nas i zaakceptowała pomimo naszych wad, słabości, niedoskonałości. Własnym przykładem uczyła nas miłości bezwarunkowej, umiała nas pokochać takimi, jakimi jesteśmy.\nNie byliśmy idealnymi rodzicami, ja, w dzień wymagająca matka, w nocy budziłam się z drżeniem serca tylko po to, by nasłuchiwać, czy Ewunia oddycha, ciągle byliśmy zapracowani i zniecierpliwieni. Nieraz zmęczenie codziennymi sprawami brało górę i wtedy, jak wszyscy ludzie, ulegaliśmy emocjom, złościliśmy się, kłóciliśmy i krzyczeliśmy. Ewa uczyła nas cierpliwości, nie tylko przykładem mężnego znoszenia choroby, z którą musiała borykać się. Były momenty, że zawstydzała nas. Czułam się beznadziejnie głupio, gdy to małe dziecko zwracało mi uwagę, że się źle zachowuję. Do końca życia zapamiętam pewną sytuację, gdy podenerwowana innymi sprawami, nakrzyczałam w złości na Ewę. Dziecko opuściło główkę i swoim dziecięcym, nieporadnym jeszcze językiem powiedziało cichutko: „Smutno Ewie, nie krzycz, trzeba kochać”. Powiedziała to w takim momencie i w taki sposób, że to krótkie zdanie spadło na mnie niczym grom z jasnego nieba. Mogłam wszystkiego się spodziewać, że przez mój krzyk rozpłacze się albo obrazi, ale nie tego, że 4-letnie dziecko zwróci mi uwagę, tłumacząc, co to znaczy kochać. Mnie 30-letniej kobiecie.\nKiedy nasi znajomi dowiadywali się, że staramy się o adopcję chorego dziecka, albo próbowali nas odwieść od tego zamiaru, albo patrzyli na nas jak na bohaterów. Nie rozumieliśmy ani jednych, ani drugich. Przecież nie robiliśmy nic nadzwyczajnego, to Ewa była cudownym darem, pięknym, mądrym i dobrym człowiekiem, który uczył nas tak wielu rzeczy. A my — przecież kochaliśmy ją, a nie jej chorobę.\nWiedzieliśmy, że Ewunia może w każdej chwili od nas odejść, liczyliśmy się z tym. Może właśnie dzięki temu rozumieliśmy, że chodzi o samą istotę pojmowania życia, że nieważna jest długość życia, ale jego jakość. Kiedy ludzie dziwili się tej decyzji adopcji z uwagi na to, że Ewa jest chora i może niedługo umrzeć (więc po co to wszystko), odpowiadaliśmy, że przecież nikt nie zna swego losu i nie wie, ile lat będzie żył. Zrozumieliśmy, że nie wolno w taki sposób oceniać wartości życia człowieka.\nEwunia była z nami przez rok. Był to najpiękniejszy rok naszego życia, dzięki niej zmieniliśmy się wewnętrznie i nowego wymiaru nabrało nasze małżeństwo. Choć nie ma już Jej z nami, czujemy się tak, jakby nam towarzyszyła. Tak wiele wniosła w nasze życie, że nigdy nie będzie już ono takie jak dawniej. Wiemy teraz jak bardzo można pokochać „cudze” dziecko, bo to ona nauczyła nas tej miłości. W przyszłości chcemy adoptować drugie dziecko. Ono będzie wiedziało od nas, że jest adoptowane i że wcześniej miało siostrzyczkę.\nSądziliśmy, że jesteśmy przygotowani na to, że kiedyś zostaniemy sami — bez Ewuni — ale myliliśmy się. Był to dla nas pomimo wszystko ogromny cios. Nie czuliśmy się jednak zbuntowani wobec Boga i ludzi, że nas to spotkało, nie szukaliśmy w nikim winy. Po prostu tak miało być. Przy Ewie nauczyliśmy się żyć pogodzeni z losem. Pozostał tylko ból po stracie jedynego, ukochanego dziecka.\nO Adasiu mówią jego rodzice\nKiedy wzięliśmy Adasia do domu, miał 3 miesiące i tydzień. To swoje trzymiesięczne życie spędził w szpitalu, gdzie leżał, wpatrując się w sufit, nie reagując na bodźce. Robił wrażenie dziecka niesłyszącego, a były to już objawy choroby sierocej. Ten stan utrzymywał się jeszcze kilka miesięcy. U dziecka wcześniaka rozpoznano wrodzoną wadę serca i przepuklinę pępkową. Mieliśmy zalecenie stałej opieki kardiologicznej i neurologicznej ze względu na mózgowe porażenie dziecięce, które zresztą już się cofnęło. Trudno było lekarzom ustalić wówczas jednoznaczną prognozę rozwojową.\nJednocześnie wczesną adopcję uznano za bardzo wskazaną ze względu na możliwość indywidualnej opieki stymulującej rozwój dziecka.\nMając 6-8 miesięcy, Adaś jeszcze nie podnosił główki, dużo chorował. Nie wszystkie próby leczenia w domu powiodły się, dwa razy musiał być w szpitalu. Było to dla nas ciężkie przeżycie, bo każdy pobyt trwał miesiąc.\nŻeby zminimalizować stres dziecka byliśmy u niego codziennie. Głównie żona przynosiła zupki z domu i spędzała tam cały dzień, od rana do zaśnięcia Adasia — do godz. 22.\nAdaś ma alergię oddechową i słabą odporność. Wymaga specjalnej diety, leków uodporniających, a także rehabilitacji ruchowej. Korzystaliśmy z wszelkich możliwości pomocy medycznej, państwowej i prywatnej. W wyniku tych wszystkich działań po roku objawy chorobowe cofnęły się, chłopiec wspaniale się rozwija, jest teraz bardzo sprawny ruchowo, dobrze chodzi, efekty są zadziwiająco dobre. Waży 13 kg, przy wadze urodzeniowej 1650 g, ma apetyt, śpi dobrze. Jest bardzo pogodny. Dużo pomaga nam rodzina. Początkowo mama była przeciwna, a teraz jest najukochańszą babcią dla najukochańszego wnuczka.\nCiężko przeżyliśmy choroby dziecka, nieraz brakowało cierpliwości, te wszystkie nieprzespane noce... Ale cieszymy się, że jest z nami. Zmarnowałby się, gdybyśmy go nie wzięli. Pyta pani o uczucia do dziecka? Chyba od pierwszego wejrzenia pokochaliśmy go i to uczucie się pogłębia.\nNie mam uczucia, że to nie moja krew. Uważam, że to moje dziecko.\nTeraz, kiedy Adaś mniej choruje, prawidłowo się rozwija, chcielibyśmy wystąpić o adopcję drugiego dziecka.\nOJCIEC JULII KATARZYNY:\nPewnego dnia, nie spodziewając się niczego, wracałem jak co dzień z pracy do domu. Gdy tylko przekroczyłem próg, zobaczyłem, że oczy mojej żony promienieją szczęściem. Nie zdążyłem o nic zapytać, gdy objęła mnie i ze łzami w oczach wyszeptała, że... zostaliśmy rodzicami. Oboje płakaliśmy ze szczęścia. Nie mogliśmy się doczekać dnia, w którym ujrzymy i odbierzemy ze szpitala naszą córeczkę. Muszę się jednak przyznać, że w głębi duszy odczuwałem niepokój, czy na pewno potrafię byś prawdziwym ojcem i czy pokocham to dziecko całym sercem. Ale gdy tylko spojrzałem na nią po raz pierwszy, wszelkie obawy natychmiast się rozwiały. Zrozumiałem, że moje serce czekało na to właśnie dziecko. Gdy trzymałem naszą małą Kruszynkę na rękach przy jej łóżeczku w szpitalu, coś w głębi duszy szeptało mi: „Teraz jesteś tatusiem, a to jest twoje dziecko”. Od pierwszej chwili pokochałem ją i nie wyobrażam sobie życia bez niej.\nDzień, w którym przywieźliśmy naszą Maleńką do domu, uważamy za najszczęśliwszy w naszym życiu. Przez pierwsze dni nie mogliśmy się ani na chwilę od niej oderwać. Oto w naszym domu zamieszkał nowy człowiek — nasz największy skarb. Nie da się opisać tego, co wówczas czuliśmy. Jakoś bez specjalnych trudności weszliśmy w ten nowy etap naszego życia. Żona dostała urlop macierzyński, a ja pracowałem, nie mogąc się doczekać powrotu do mojej ukochanej rodziny. Tak jest do dziś i myślę, że będzie tak jeszcze długo.\nWkrótce okazało się, że los szykuje nam tysiące chwil, które pamiętać będziemy do końca życia. W wieku 4 miesięcy nasza córeńka została doprowadzona do Boga, otrzymując sakrament chrztu świętego i przyjmując imiona Julia Katarzyna. Parę miesięcy później znów przeżyliśmy wzruszenie nie do opisania, gdy wypowiedziała pierwsze słowo: „mama”, a potem „tata” i ”baba”. Płakaliśmy ze szczęścia także wtedy, gdy po raz pierwszy samodzielnie stanęła w swoim łóżeczku oraz gdy robiła pierwsze, nieporadne kroczki.\nWiemy, że i ona kocha nas swoim małym serduszkiem. Bardzo za nami tęskni, gdy tylko któreś z nas jest poza domem. Wita nas z wielką radością, drepcząc za nami krok w krok i powtarzając „mama — mama” i ”tata — tata”. Wierzymy, że przywiązała się do nas od pierwszego dnia i że jest z nami szczęśliwa.\nRODZICE OLI I JACKA:\nKiedy urodził się nam synek, byliśmy bardzo szczęśliwi, że udało się nam zostać rodzicami. Jednak przyjęliśmy to rodzicielstwo jako coś oczywistego dla dwojga ludzi połączonych w jedno sakramentem. Dopiero później, kiedy kolejne próby powiększenia naszej rodziny kończyły się stratą, zaczęliśmy widzieć w dzieciach Dar, który może nie być dany każdemu. Kiedy po wielu badaniach, konsultacjach, leczeniach odważyliśmy się spróbować jeszcze raz — okazało się, że dziecko nie przeżyje porodu. Mimo to wiedziałam, że je urodzę. Wtedy powróciliśmy do naszych dawnych, jeszcze narzeczeńskich rozważań o adopcji. Pomyśleliśmy sobie, że byłoby doskonale dla obu stron, gdyby udało się przyjąć maleńkie dziecko tuż po moim wyjściu ze szpitala po porodzie. Było to marzenie, które wydawało się trudne do zrealizowania, ale chciałam karmić dziecko piersią, szukałam też dla siebie ratunku przed smutkiem i żalem. Byłam przekonana, że właśnie teraz jest taki moment, a w przyszłości zawsze coś będzie utrudniało decyzję o adopcji.\nTrafiliśmy do Ośrodka. „Na pierwszy ogień” wysłałam męża, dopiero na drugie spotkanie poszliśmy razem. Spotkała nas ogromna życzliwość, zrozumienie naszej sytuacji i pełna zaangażowania gotowość niesienia pomocy. Pamiętam, że wyszliśmy stamtąd radośni i pełni otuchy. A potem wszystko potoczyło się jak w pięknej bajce — jadąc do szpitala na poród, już wiedzieliśmy, że na oddziale preadopcyjnym czeka na nas maleńka dziewczynka — nasza wymarzona córeczka.\nWróciłam ze szpitala i zaraz mąż z synkiem, babcią i panią Dyrektor Ośrodka pojechali po nią. Moment przybycia córeczki do domu zawsze będę pamiętać i tę ogromną radość w głosie synka: „Mamo! Mamy córeczkę!”. Wspaniałe było też, że mimo 7 tygodni przeżytych na butelce z mlekiem (które ją strasznie uczulało), córeczka zaczęła ssać moją pierś z takim zapałem i tak natarczywie, jakby to robiła od urodzenia.\nPotem były też trudne chwile — musieliśmy odwiedzić wielu lekarzy specjalistów, rehabilitantów, żeby uwolnić ją od podejrzeń o porażenie mózgowe. Po prawie rocznych staraniach wszystko na szczęście udało się wyprostować.\nPrzybycie córeczki do naszego domu uratowało nas przed rozpaczą i zwątpieniem, których pewnie doświadczyłoby każde małżeństwo po śmierci dziecka. Nawzajem daliśmy sobie miłość, poczucie bycia potrzebnym i radość. Teraz często rozmawiamy z córeczką o tym, jak to obie byłyśmy nieszczęśliwe: ona sama w szpitalu, ja — bez córeczki w domu, jak obie płakałyśmy, bo nam było smutno, i jak bardzo byłyśmy szczęśliwe, kiedy się spotkałyśmy.\nZnajomi różnie odnosili się do naszej decyzji o adopcji. Większość była przychylna, choć bez entuzjazmu. Byli też tacy, którzy straszyli nas genami po niewiadomych przodkach. Teraz, gdy spotykają naszą mądrą i prześliczną córeczkę, mają co najmniej głupie miny. Tylko nasi najbliżsi całym sercem zawsze nas wspierali. W nagrodę za to otrzymują ogromną miłość naszej córeczki.\nKochamy nasze dzieci tak samo mocno. Ich pochodzenie nie ma dla nas znaczenia. Oboje są dla nas prawdziwym Darem.\nPragniemy podzielić się naszą radością, jaką dają adopcja niepełnosprawnego dziecka i opieka rodzicielska nad nim. Od wielu lat moim szczerym pragnieniem było adoptować dziecko. Nie dlatego, że nie mogłam go urodzić (już mieliśmy córeczkę), ale dlatego, by dać mu ciepło i miłość, jakie panowały w naszej rodzinie. Kiedy podjęliśmy decyzję o przyjęciu dziecka, byliśmy z mężem zgodni, że bierzemy pierwsze dziecko gotowe do adopcji bez względu na to, czy zdrowe, czy chore. Wiedzieliśmy, że chcemy mu dać siebie, naszą miłość, ciepło i dom, w którym będzie się ono czuło kochane i bezpieczne. Bardzo mocno odczuwaliśmy pomoc Boga, to On nas przygotował do tej ważnej decyzji. Także nasza córka z mężem wspierali nas swoją aprobatą. I tak trafiliśmy do Domu Dziecka w Warszawie.\nPrzyjęto nas tam bardzo serdecznie, a dzieci przylepiły się do nas jak pszczoły do miodu. Wisiały na mężu jak na choince, a ja usiadłam na dywanie, bo nie mogłam ustać i utrzymać ich tylu. Potem trafiliśmy do Katolickiego Ośrodka Adopcyjno-Opiekuńczego na ul. Grochowskiej. Długo można by opowiadać o przyjaznym przyjęciu, o mądrości i wielkim sercu pracowników Ośrodka, o ich trosce o dobro dziecka. Pani Maria Bramska od pierwszych chwil była dla nas jak matka, zatroskana i pełna oddania w swej posłudze. Do dnia dzisiejszego korzystamy z porad i duchowego wsparcia pracowników Ośrodka.\nW Domu Dziecka czekała na nas Madzia, która bardzo pragnęła mieć rodzinę. Inne dzieci jeździły na wakacje, na święta do cioci i wujka, a jej nikt nie chciał zabrać. Kiedy dowiedziała się, że jest rodzina, która chce otworzyć dla niej swój dom, całą noc nie spała, a od rana czekała na nas na korytarzu. Nie chciała jeść — po prostu stała i czekała, a czekała długo, ponieważ popsuł się nam samochód i z dużym opóźnieniem dotarliśmy na miejsce. Spotkania z Madzią nigdy nie zapomnę. Na korytarzu, w popielatym dresie z garnuszkiem w ręku, oparta o ścianę stała dziewczynka. Serce powiedziało mi, że to Madzia, a gdy nazwałam ją po imieniu, jej buzia stała się promienna, a oczy tak szczęśliwe, jakby mówiły: wreszcie przyjechali rodzice. W tym momencie Madzia była już nasza, przylgnęła do nas całym sercem, a my kochaliśmy ją jakby zawsze była naszym dzieckiem. Taka miłość może pochodzić tylko od Boga i wierzymy głęboko, że w Jego planach byliśmy przeznaczeni na rodziców dla Madzi.\nNasza córka jest chora na dziecięce porażenie mózgowe. W chwili adopcji miała prawie 7 lat. Zaczynaliśmy zupełnie nowy okres życia. Wchodziliśmy w rzeczy dla nas nowe, nieznane, ale nie było w nas strachu czy niechęci — przeciwnie, był w nas zapał i pragnienie pomocy naszej córce.\nMadzia słabo chodziła, właściwie nie potrafiła nic sama zrobić, ciągle poważnie chorowała z powodu braku odporności. Równolegle z leczeniem trzeba było rozpocząć naukę i wprowadzać rehabilitację, przed którą bardzo się broniła. Płakała, nie chciała sama ćwiczyć, trzeba było wiele zaparcia i konsekwencji, aby osiągnąć efekty. Najbardziej polubiła pływanie (na basenie wygrywa nawet ze zdrowymi rówieśnikami!) i hipoterapię (na końskim grzbiecie wyprawia prawdziwe ewolucje akrobatyczne, budząc podziw rehabilitantów hipoterapii).\nŻeby wypracować utrzymanie równowagi, mąż godzinami prowadzał Madzię po krawężnikach, murkach itp. Nieraz płakała, bo wolałaby robić coś innego, np. jeździć na rowerze, czego nie może nauczyć się do dzisiaj, pomimo wysiłków. Ale tyle razy doświadczyliśmy, że upór i cierpliwość dają owoce. Madzia miała (i ma do dzisiaj) ogromne trudności manualne. Ciągła terapia w domu i szkole sprawia, że sama rysuje, maluje, wycina, układa. Kiedyś było to niemożliwe bez naszej pomocy. Dziś jej rysunki często są na wystawie (pani bierze pod uwagę jej możliwości i często ją nagradza).\nNauka Madzi to osobna historia. Decyzją pani pedagog z Warszawy córka nadawała się do szkoły specjalnej. Robiliśmy wszystko, by poszła do normalnej. Jej inteligencja, mądrość i ambicja na to zasługiwały. Dlatego załatwiliśmy nauczanie domowe ze szkoły, w której są klasy integracyjne. Madzia nic nie umiała, nawet kolorowanie sprawiało jej trudności. Trzeba było od kreseczki, której uczyła się bardzo długo, przez laseczkę dojść do kółeczka. Nie miała pamięci wzrokowej, wszystkie czynności związane z pisaniem brała na słuch, do czego doszłam dopiero po długim czasie. Trzeba było każdą czynność głośno i wolno akcentować, wtedy pisała litery i cyfry. Ile wysiłku i cierpliwości trzeba było mieć, wie tylko Bóg. To On pomagał, dawał wytchnienie i nadzieję, że warto. I warto było, bo po półrocznym nauczaniu domowym nasza córka poszła do szkoły (do klasy integracyjnej) i po 3 miesiącach napisała swój pierwszy list. Adresowany był do siostry Ireny z Domu Dziecka. Siostra płakała, czytając go, a na drugi dzień poszła z nim do tej pani pedagog, która chciała skazać Madzię na szkołę specjalną. Oczywiście nie chciała wierzyć, że list ten pisała nasza córka.\nTeraz ma tylko trudności z matematyką, ostatnio szczególnie z geometrią (trudności z rysowaniem figur), reszta przedmiotów nie sprawia problemów, bardzo ładnie opowiada, bierze udział w różnych szkolnych olimpiadach i konkursach. Pięknie śpiewa, ma dużą skalę głosu i nie ma dla niej trudnych piosenek. Wiele razy wygrywała różne festiwale, a nagrody i puchary zdobią teraz jej pokój.\nTe wszystkie sukcesy są ważne, ale najważniejsze są małe zwycięstwa codzienne. Pamiętamy, jaka była radość, gdy po wielu miesiącach nauki sznurowania butów wreszcie się udało. Ile satysfakcji i dumy z otworzenia kluczem drzwi — wreszcie udało się włożyć prawidłowo klucz w dziurkę i odpowiednio przekręcić. Udało się włożyć prawy but na prawą nogę, samodzielnie się ubrać, mając ubranie wywinięte na właściwą stronę. Kiedyś to wszystko było niemożliwe. Ale po to są lata, dni, godziny. Na wszystko dany jest czas, każdemu inny. Jeden uczy się szybciej, drugi wolniej, najważniejsze to pragnąć czegoś z całej mocy. A jeśli coś się nie uda — umieć to też zaakceptować. Tak to rozumie Madzia.\nBo Madzia ma w sobie wiele mądrości, tylko trzeba to dostrzec i uczyć się od niej żyć i kochać. Słowo w Biblii mówi, że Pan Bóg oddaje sto za jeden. Widzimy to w naszym życiu. Sto — to setki razy wypowiedziane słowa: „mamo, tato, jak ja was kocham”, to pocałunki składane na twarzy, rękach, nogach, włosach, to uśmiech, to radość z każdej chwili spędzonej razem z nami.\nCiągle wracamy myślą do świąt Bożego Narodzenia, które Madzia pierwszy raz spędzała z nami. To były jej pierwsze prawdziwe święta, jej narodziny do nowego życia z mamą, tatą, kochającą siostrą, szwagrem i całą dużą rodziną. Wszystkim się zachwycała, wszystko było najpiękniejsze, najsmaczniejsze. Jeszcze dziś widzę jej szczęśliwe i pełne łez radości oczy, kiedy mąż rozdawał prezenty spod choinki. To były jej pierwsze prezenty. I jeszcze nagroda i dyplom w drugi dzień świąt od księdza proboszcza za gorliwy udział we wszystkich roratach. Codziennie rano chodziliśmy na roraty z lampionami bez względu na pogodę. I tak jest w każdym adwencie.\nNasz dom wypełniony jest śpiewem Madzi. Śpiewa przy odrabianiu lekcji, w zabawie, kąpieli. Jest dzieckiem pogodnym, ambitnym i bardzo wrażliwym na krzywdę drugiego człowieka, zawsze staje w obronie słabszego i pokrzywdzonego. Dlatego ma wielu ludzi jej przyjaznych, a tych, którzy jej źle czynią, zawsze usprawiedliwia. Bo Madzia kocha Boga i widać to na każdym kroku. Często na wywiadówkach pani stawia Madzię za wzór przyjaźni i koleżeństwa. Jestem wtedy bardzo dumna z naszej córki.\nJednocześnie trzeba powiedzieć, że ma jeszcze wiele ran i blokad, które przeszkadzają jej prawidłowo funkcjonować i akceptować samą siebie, szczególnie teraz, gdy dorasta — wkrótce skończy 16 lat — i coraz lepiej zdaje sobie sprawę ze swoich niemocy i swojej zależności od drugiej osoby. Staramy się we wszystkim być razem z nią, ale nie zawsze na to się zgadza. Szanujemy jej uczucia i pozwalamy uczyć się na błędach. Mamy przy tym świadomość, że nasza córka wielu rzeczy nigdy nie zrobi samodzielnie. Dlatego zawsze jesteśmy w pogotowiu i sprawujemy nad wszystkim dyskretną kontrolę, nie zabierając jej wolności.\nZawsze pomagali nam i pomagają życzliwi ludzie, np. pan doktor, który z całym oddaniem robi wszystko, co w jego mocy, żeby Madzia była zdrowa, i w dodatku nie chce za to ani grosza. Ale byli i tacy, którzy pukali się w czoło: po co wam teraz dziecko, i to w dodatku chore, kiedy mogliście mieć „święty spokój”? My natomiast wiedzieliśmy, że Madzia to dar od Boga i że właśnie w jej wychowywaniu odnajdziemy „święty spokój”. Zresztą teraz wszyscy sceptycy patrzą na naszą córkę z podziwem, zachwycają się jej postępami, jakby nie pamiętali, co wygadywali. A my odkryliśmy wielką prawdę, że nie trzeba nikogo namawiać, przekonywać, zachęcać, trzeba pokazać własnym życiem, że można, że warto, że takie życie ma głęboki sens. A wtedy może inni wybiorą tę drogę? Wielką radość sprawiła nam decyzja mojego brata i jego żony, którzy po 13 latach małżeństwa nie mieli jeszcze dzieci i postanowili zaadoptować trzyletnią dziewczynkę. Ale przedtem uważnie nas obserwowali przez blisko rok.\nJesteśmy również adopcyjnymi dziadkami, gdyż widocznie spodobało się Panu Bogu powierzać naszej rodzinie dzieci niechciane przez innych. Długo nasza córka i jej mąż czekali na ten skarb, jakim dla rodziców jest dziecko. Kiedy pewnego dnia podzielili się z nami informacją o podjętej decyzji o adopcji, zobaczyliśmy jak na dłoni te lata, w których Pan przygotowywał ich do tego zadania. Jaki był delikatny i pomału wprowadzał nasze dzieci w pełnienie Jego woli. Obydwoje zapragnęli dać dziecku siebie, swoją miłość i wszystko, co mają. Przygotowywali się do tej chwili z zapałem młodych serc, remontując mieszkanie, kupując potrzebne rzeczy. Przygotowywali się także duchowo, biorąc udział w rekolekcjach, spotkaniach wspólnotowych, modlitwach. Są dobrymi rodzicami. Madzia bardzo ich kocha, a dla trzyletniej Wiktorii jest czułą i oddaną ciocią.\nZgłaszając się do Ośrodka, chcieliśmy adoptować dziecko zupełnie zdrowe. Nawet przez myśl nam nie przeszło, że moglibyśmy wziąć dziecko chore na jakiekolwiek choroby. Chcieliśmy mieć dziecko bez żadnych problemów zdrowotnych, jak najmniejsze, noworodka.\nMagda została nam przedstawiona jako zupełnie zdrowy, pięciotygodniowy niemowlak. Za tydzień miała się zakończyć regulacja jej sytuacji prawnej i wtedy mieliśmy już wziąć ją do domu. Zaczęliśmy do niej chodzić, żeby wzajemnie się poznawać, nauczyć się przewijania, mycia, karmienia, mierzenia temperatury, a także noszenia, przytulania, chodzenia na spacerki. Najciekawsze, że bardzo szybko zaczęła rozpoznawać nasze głosy. Gdy płakała i usłyszała nasz głos, przestawała płakać, słuchała i rozglądała się. Zauważyliśmy, jak ważne są dla niej nasze odwiedziny. Gdy się ją ponosiło na rękach, mówiło do niej, robiła się nagle inna, przestawała płakać, przytulała się, miała lepszy apetyt.\nPokochaliśmy ją i bardzo się do niej przyzwyczailiśmy. Po uregulowaniu sytuacji prawnej pojechaliśmy z ubrankami, żeby naszą córeczkę zabrać do domu. Wtedy okazało się, że ma początek zapalenia oskrzeli, musi więc jeszcze kilka dni pobyć w szpitalu. W ciągu następnych dni rozpoznano anemię, podawano krew i antybiotyki. Stan zdrowia Magdy zamiast się poprawiać, zaczął się pogarszać. Na jej skórze pojawiły się swędzące krostki. Początkowo podejrzewano alergię, ostatecznie rozpoznano świerzb (matka po urodzeniu, zabrała dziecko do domu, a po tygodniu oddała do szpitala zakażone świerzbem). Dziecko było bardzo niespokojne, głośno krzyczało. Pod koniec drugiego miesiąca życia zauważono objawy neurologiczne — brak odruchów i wzmożone napięcie mięśni po lewej stronie. Zaczęto diagnozować, rozpoznano mózgowe porażenie dziecięce. Rozpoczęto ćwiczenia rehabilitacyjne.\nOśrodek poinformował nas, że możemy zmienić naszą decyzję i poczekać na zdrowe dziecko.\nPrzeżyliśmy bardzo ciężkie 3-4 dni. Czytaliśmy książki o tej chorobie, telefonowaliśmy do wszystkich znajomych lekarzy, pytaliśmy ich o porażenie mózgowe, o istotę tej choroby, o jej skutki. Stanęliśmy przed wyborem: Magda lub inne dziecko. Najbliższa rodzina radziła, żeby się dobrze zastanowić, czy damy radę z chorym dzieckiem, ale myśmy już ją kochali i ona przyzwyczaiła się do nas. Postanowiliśmy ją wziąć ze wszystkimi konsekwencjami.\nGdy miała 2,5 miesiąca, udało nam się wreszcie zabrać dziecko do domu pod warunkiem kontynuowania rehabilitacji ruchowej i zgłaszania się na wizyty kontrolne do neurologa. Rehabilitacja ruchowa polegała na tym, że raz w miesiącu uczono nas przez 45 minut kolejnych ćwiczeń, które później musieliśmy cały miesiąc wykonywać z dzieckiem 3 razy dziennie po 20 minut. Później udało nam się dostać do Ośrodka Rehabilitacji w Powsinie i tam częściej zmieniano układy ćwiczeń. Przez ponad 7 miesięcy chodziliśmy na wizyty raz w tygodniu, teraz już znacznie rzadziej, co 2-3 miesiące.\nOkazało się, że nie było to porażenie mózgowe, lecz początki choroby sierocej pod postacią zwiększonego napięcia mięśniowego — rozpoznano to w Powsinie. Był tam rehabilitowany chłopiec, także adoptowany w trzecim miesiącu życia z podobnymi objawami, z rozpoznaniem choroby sierocej.\nOprócz ćwiczeń trzeba było Magdzie dawać miłość, bardzo dużo miłości, przebywać z nią stale i wtedy napięcie zaczęło ustępować, robiła się spokojniejsza, pogodna i radosna. Domagała się miłości. Otrzymując w tak dużych dawkach to, co było jej najbardziej potrzebne, rozwijała się świetnie, wszędzie jej było pełno. Sama się leczyła, otrzymując miłość.\nNa kilka dni przed pierwszymi urodzinami zaczęła samodzielnie chodzić. Jest bardzo sprawna ruchowo, robi rzeczy, które są normą dla dzieci o 2 miesiące starszych od niej. Dzięki rehabilitacji przyspieszył się jej rozwój ruchowy. Pozostaje jeszcze pod opieką ośrodka w Powsinie. Są tam prowadzone rutynowe, kontrolne badania do ukończenia 2 roku życia, nawet gdy już nie obserwuje się żadnych odchyleń od normy.\nZ powodu świerzbu musieliśmy leczyć Madzię u dermatologa, trwało to pół roku. Sami też musieliśmy uważać, bo jest to bardzo zakaźna choroba.\nPorażenie mózgowe nie jest wyrokiem na dziecko, nie oznacza, że dziecko nigdy nie będzie mówiło, chodziło. Choroba ta wcześnie wykryta jest bardzo często wyleczalna. Niemowlęta 3-4-miesięczne nawet do pierwszego roku życia mają szansę na pełne wyleczenie, nie są dziećmi przewlekle chorymi. Trafiliśmy na bardzo miłą panią doktor, która powiedziała nam, że mózgowego porażenia dziecięcego tak naprawdę nie można rozpoznać w pierwszym roku życia. Obecnie jest wiele ośrodków, które nieodpłatnie przyjmują dzieci z wadami neurologicznymi. W razie podejrzeń należy się tam jak najszybciej zgłosić. Dzięki rehabilitacji często wszystko da się wyrównać. Im wcześniejsze zgłoszenie, tym większa szansa na wyleczenie.\nGdybyśmy teraz mieli wziąć drugie dziecko i byłoby to dziecko z porażeniem mózgowym, to byśmy je z pewnością przyjęli, u nas miałoby szansę wyjść z tego.\nMartusię zobaczyliśmy po raz pierwszy dokładnie 9 miesięcy od dnia kwalifikacji. A miało to miejsce w kilkanaście dni po powrocie z Medjugorie (wyjazd do Medjugorie ofiarowaliśmy w intencji dziecka, które Pan Bóg przygotował dla nas).\nPo pierwszej godzinie przebywania z Martą mieliśmy wrażenie, że jest z nami od zawsze. O takim odczuciu mówili nam rodzice adopcyjni, ale trudno nam było w to uwierzyć. Bardzo ważne dla nas było, żeby mieć pewność, że to jest to jedyne dziecko, którym Pan Bóg nas obdarował. I ta pewność, że jest to całkowicie zgodne z wolą Bożą, pozostała.\nMąż jest bardzo dumny z córeczki i cały w nią zapatrzony. Moje marzenia, że będzie dobrym ojcem, spełniły się. Natomiast moje obawy, czy sprostam roli matki, nie sprawdziły się. Jestem szczęśliwą matką i jeszcze szczęśliwszą żoną. Marta wniosła wiele ciepła do całej naszej rodziny i jest przez wszystkich kochana. Daje nam więcej, niż my jesteśmy w stanie jej dać. Obecnie oczekujemy na nasze drugie adoptowane dziecko.\nNasuwają mi się słowa psalmu, które najbardziej oddają to, czego doświadczyliśmy w czasie oczekiwania na adopcję Marty, oraz to, czego nieustannie doświadczamy: „Powierz Panu swoją drogę i zaufaj Mu, On sam będzie działał”.\nData publikacji: 2004-07-29Inne materiały tego autoraInne materiały z tego źródła\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: wychowanie dziecko rodzina małżeństwo dzieci rodzicielstwo adopcja samotna matka przysposobienie Katolicki Ośrodek Adopcyjny zapłodnienie in vitro świadectwa przekazywanie życia Zofia Dłutek samotne matki


VAT fraud, w łańcuchu duża renomowana firma, i wszczęty KKS tuż przed upływem terminu przedawnienia. | ALTO – Więcej niż doradcy\nVAT fraud, w łańcuchu duża renomowana firma, i wszczęty KKS tuż przed upływem terminu przedawnienia./\nVAT fraud, w łańcuchu duża renomowana firma, i wszczęty KKS tuż przed upływem terminu przedawnienia.\nPrawo karne i prawo podatkowe idą ze sobą w parze. Przekonać się o tym może każdy podatnik, który jest stroną postępowania podatkowego i którego zobowiązanie zbliża się ku przedawnieniu. Od wielu lat organy podatkowe próbują sztucznie przedłużać okres pozostały do przedawnienia i wszczynają postępowania karne skarbowe, aby termin ten zatrzymał swój bieg. W takiej sytuacji podatnik ma dwie możliwości obrony: może próbować wykazać, że postępowanie zostało wszczęte w sposób instrumentalny i nie powinno wywoływać skutków prawnych w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia lub też może „podjąć rękawicę” i udowodnić, że nie popełnił przestępstwa, a postępowanie karne powinno zostać umorzone. Ta druga możliwość jest szczególnie istotna z perspektywy podatników, którzy zostali nieświadomie wplątani w proceder tzw. karuzel VAT. Przepisy Kodeksu karnego skarbowego opierają odpowiedzialność karną na zasadzie winy – aby ponieść konsekwencje podatnik powinien świadomie popełnić przestępstwo lub godzić się na to, że swoim zachowaniem może je popełnić. Takie przesłanki w żaden sposób nie przystają do sytuacji osób, które zostały wykorzystane przez oszustów i nie mogły wiedzieć, że realizowana transakcja może stanowić element oszukańczego procederu. Wykazanie w postępowaniu karnym braku winy lub braku wypełnienia znamion przestępstwa gwarantuje więc umorzenie tego postępowania, a tym samym wznowienie biegu terminu przedawnienia. Wygrana w postępowaniu karnym z reguły przekłada się więc również na sukces w sprawie podatkowej, szczególnie w sytuacji, gdy do końca biegu terminu przedawnienia pozostało zaledwie kilka dni.


Piłka ręczna - ME: Polska poza turniejem, znamy większość rozstrzygnięć | Poinformowani.pl\nPiłka ręczna - ME: Polska poza turniejem, znamy większość rozstrzygnięć\nData publikacji: 14.01.2020, 22:49\nPolska przegrała 26:28 ze Szwecją i kończy udział w Mistrzostwach Europy na ostatnim miejscu w grupie F z kompletem porażek. W przedostatnim dniu rozgrywek grupowych faworyci nie zawiedli, zwyciężając swoje spotkania.\nW tej grupie, awansu niemal pewna była reprezentacja Austrii, jednak, w przypadku porażki, punktowo zrównać się z nią mogły zarówno Północna Macedonia, czyli ich dzisiejszy rywal, jak i reprezentacja Czech. Przed spotkaniem niewielu ekspertów było skłonnych sądzić, że Macedonia może zagrozić Austriakom, ponieważ dotychczas przegrała z Czechami i zwyciężyła zaledwie jedną bramką z outsiderem grupy - Ukrainą. Jak się okazało, mimo szansy na awans, drużyna z Półwyspu Bałkańskiego ani razu nie zdołała prowadzić w tym spotkaniu i uległa swoim rywalom, jednocześnie odpadając z turnieju. Los ten podzieliła Ukraina. Nasi wschodni sąsiedzi nie zdołali zagrozić reprezentantom Czech.\nAustria 32:28 Macedonia Północna\nUkraina 19:23 Czechy\nW grupie D nikt nie liczył na zbyt duże emocje, a już na pewno nie w spotkaniu Francuzów z Bośniakami. Brązowi medaliści mistrzostw świata z 2019 roku już przed tą kolejką byli bez szans na awans, podobnie jak ich dzisiejsi oponenci. Zdołali jednak wygrać mecz o honor wysoko pokonując Bośnię i Hercegowinę, co jednak nie pozwoli im wrócić do domów z podniesioną głową. Mecz na szczycie tej grupy był zacięty... jednak tylko przez pierwsze kilkanaście minut. Po tym czasie na prowadzenie wyszli Norwedzy i pewnie dowieźli je aż do syreny kończącej spotkanie.\nBośnia i Hercegowina 23:31 Francja\nPolacy, mimo dwóch początkowych porażek, nadal mieli iluzoryczną szansę na awans. Iluzoryczną, ponieważ musieli wygrać z mocnymi Szwedami aż jedenastoma bramkami. Tak się jednak nie stało, choć nasi reprezentanci byli blisko zremisowania tego spotkania, o którego szczegółach, możecie przeczytać tutaj. W drugim spotkaniu "naszej" grupy Szwajcarzy nie zdołali postawić oporu świetnie dysponowanym na tym turnieju Słoweńcom. To właśnie drużyna z Bałkanów skompletowała trzy zwycięstwa i zakończyła rozgrywki na szczycie tabeli, zaraz za nimi uplasowali się Szwedzi, a nad Polską znaleźli się Szwajcarzy, którzy także wracają do domów.\nSzwajcaria 25:29 Słowenia


Pokrowiec z filcu na tablet pokrywa barwna grafika z motywem odcisków dłoni. Etui prezentuje się bardzo efektownie i nie sposób oderwać od niego wzrok. Stworzone zostało ono z dbałością o każdy, nawet najmniejszy szczegół. Praktyczne zapięcie skutecznie zabezpiecza przed przypadkowym wysunięciem się sprzętu Pokrowiec z filcu na tablet może zostać uszyty na dowolny wymiar. Wystarczy, że podczas składania zamówienia Klient poda wymiary posiadanego przez siebie sprzętu. Pozwala to na dopasowanie do konkretnego modelu urządzenia. Etui jest miłe w dotyku, lekkie oraz płaskie, dzięki czemu z łatwością zmieści się do każdej torby czy plecaka. Sprawdzi się ono tak w szkole, jak i pracy czy podróży. To wysokiej jakości produkt, który sprosta oczekiwaniom nawet najbardziej wymagających użytkowników.