Czy możesz nosić biżuterię w hokeju na trawie? – Pazarlama Blogu\nCzy możesz nosić biżuterię w hokeju na trawie?\nWiększość ludzi ma ulubioną biżuterię, niezależnie od tego, czy jest to obrączka ślubna, wisiorek przekazywany z pokolenia na pokolenie, czy modny zegarek na rękę lub bransoletka. Niedawno zostałeś przyjęty do drużyny hokejowej na trawie (gratulacje!) i jesteś ciekawy, ile, jeśli jakakolwiek biżuteria jest dozwolona. Jaka jest zasada?\nNarodowa Federacja Stowarzyszeń Państwowych Szkół Średnich lub NFHS stwierdza w art. 5 przepisów dotyczących hokeja na trawie 2020, że jedyną biżuterią dozwoloną podczas gry w hokeja na trawie są medale medyczne lub religijne. Biżuteria może być szkodliwa zarówno dla innych graczy, jak i dla Ciebie!\nW dzisiejszym artykule wyjaśnimy zasady dotyczące tego, czy można nosić biżuterię podczas gry w hokeja na trawie. Porozmawiamy również więcej o powyższych zwolnieniach i przedstawimy kilka bardzo ważnych powodów, aby zostawić biżuterię w domu podczas gry w hokeja na trawie.\nCzy biżuteria jest dozwolona podczas gry w hokeja na trawie?\nJeśli pamiętasz nasz artykuł o tym, czy możesz nosić okulary podczas gry w hokeja na trawie, zasady dotyczące tego zostały ustalone przez NFHS w przewodniku po zasadach hokeja na trawie. Ten sam przewodnik mówi nam, jakie są dodatki na biżuterię na polu.\nZgodnie z edycją Regulaminu hokeja na trawie NFHS z 2020 r., w Przepisie 1-5: Strój zawodnika, Artykuł 5: „Biżuterii nie wolno nosić z wyjątkiem medali religijnych lub medycznych”.\nHokej w USA klasyfikuje biżuterię jako „niebezpieczny sprzęt”.\nInne ligi hokeja na trawie również zakazują biżuterii. Na przykład, UMass Amherst podzielił się swoimi zasadami hokeja na trawie, a w Sekcji II, SPRZĘT, Reguła D, mówi: „Biżuteria, w tym pierścionki, bransoletki, naszyjniki, zegarki i kolczyki, jest nielegalna”.\nTo dobre rozróżnienie, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że zasady NFHS nie precyzują, co stanowi biżuterię. Obowiązywałaby lista UMass Amherst.\nJedynymi wyjątkami są medale medyczne i religijne. Porozmawiajmy o tym trochę więcej.\nMedale medyczne nosi się nie jako modę lub dla wartości sentymentalnej, ale jako ostrzeżenie medyczne. Osoba nosząca zakłada bransoletkę, aby w przypadku utraty przytomności personel medyczny mógł zrozumieć stan zdrowia osoby noszącej i zapewnić odpowiednią opiekę.\nNa przykład osoby z epilepsją, cukrzycą i chorobami serca zwykle noszą takie bransoletki. Jeśli masz poważną alergię pokarmową, możesz również użyć medycznej bransoletki ostrzegawczej. To bransoletki ratujące życie, więc oczywiście NFHS ich nie zabroni.\nMedal religijny to zazwyczaj moneta (choć nie tylko) noszona w celu upamiętnienia wydarzeń religijnych, takich jak po chrzcie.\nW innych przypadkach medal jest uważany za medalik dewocyjny, który jest częsty w wierze katolickiej, ale może być również wydawany i noszony przez wyznania takie jak wyznania luterańskie, anglikańskie i prawosławne.\nW przypadku medalików świętych noszonych wśród wyznawców wiary katolickiej, medale te mają chronić noszącego, a tym samym stanowić codzienny dodatek. Te i inne rodzaje medali religijnych byłyby dozwolone podczas treningów i meczów hokeja na trawie.\nA co z biżuterią z tworzywa sztucznego i gumy? Czy jest to dozwolone podczas gry w hokeja na trawie?\nNie każdy lubi biżuterię metalową. Dla niektórych koszt tych elementów jest zbyt wysoki. Inni mogą mieć alergię na metal, która uniemożliwia im noszenie metalowej biżuterii.\nDlatego biżuteria wykonana z tańszych materiałów, takich jak guma czy plastik, jest tak modna, zwłaszcza wśród młodszych graczy, którzy jeszcze uczą się.\nOd plastikowych kolczyków po gumowe bransoletki Livestrong, a nawet plastikowe bransoletki przyjaźni, gdzie ten rodzaj biżuterii podlega przepisom NFHS do hokeja na trawie?\nNFHS nie określa w swoich przepisach, że biżuteria musi być wykonana wyłącznie z metalu, aby kwalifikować się jako biżuteria. Tak więc nie ma znaczenia, czy jest to plastik, guma, czy jakikolwiek inny materiał, biżuteria to biżuteria.\nGumowa bransoletka może pozostać na boisku, a plastikowe kolczyki nie są tak wielkim problemem, jeśli zostaną zgubione, ale trener hokeja na trawie przestrzegający zasad NFHS powinien zabronić tych akcesoriów.\nDlaczego biżuteria na polu jest ryzykowna\nPomimo medali medycznych i religijnych, biżuteria i hokej na trawie nie mieszają się. Oto kilka bardzo przekonujących powodów, które to potwierdzają.\nBiżuteria może zranić innych graczy (i ciebie)\nHokej na trawie nie jest sportem kontaktowym, ale to nie znaczy, że nie ma możliwości kontaktu fizycznego.\nJeśli inny gracz nie nosi swojego sprzętu ochronnego, na przykład podczas treningu, i łączy się z twoją ręką ozdobioną pierścieniem lub uderza w twoją klatkę piersiową z twardym wisiorkiem, w zależności od siły i uderzenia, biżuteria może wyrządzić jakieś szkody.\nBardziej niż ryzyko zranienia innego gracza swoją ozdobną biżuterią, możesz zranić siebie. Załóżmy, że luźno chowasz wisiorek do koszulki do hokeja na trawie. Gdy pędzisz przez pole, twój wisiorek wylatuje w górę i uderza cię w podbródek. Jeśli łańcuszek jest dłuższy, wisiorek może nawet uderzyć cię w usta i prawdopodobnie wybić ząb lub dwa.\nI tak nikt nie może zobaczyć Twojej biżuterii\nPomiędzy rękawiczkami, ochraniaczami i resztą wyposażenia ochronnego Twoja biżuteria nie będzie odsłonięta podczas gry. To neguje cały sens noszenia go, który zakładamy, że ma się popisywać.\nMożesz stracić swoją cenną biżuterię pod całym sprzętem\nA co, jeśli twój pierścień jest już trochę luźny, a następnie założysz grubą parę rękawiczek do hokeja na trawie? Może zsunąć się z palca, gdy zaczniesz się pocić i zgubić się w rękawiczkach podczas gry.\nNaszyjnik może się rozpiąć pod koszulką i od razu wypaść. Trzeba by zauważyć, że zgubiłeś biżuterię, a potem spróbować ją subtelnie odzyskać. Sędzia prawdopodobnie wstrzymałby grę z powodu przeszkody na boisku. Gdy zidentyfikujesz, że tak, biżuteria jest twoja, możesz zostać ukarany w pierwszej kolejności za noszenie biżuterii na boisku.\nJeśli dopiero po meczu nie zauważysz, że twoja biżuteria zniknęła, trudno powiedzieć, jaki byłby jej los w tym momencie, ale twoja ulubiona biżuteria prawdopodobnie zniknęła na dobre.\nTwoja biżuteria może zostać porysowana, zadrapana lub w inny sposób uszkodzona\nNawet jeśli nie zgubiłeś swojej biżuterii, czy uważasz, że dobra biżuteria ociera się o wyściółkę lub materiał dżersejowy przez kilka godzin? A co z całym ciepłem i potem między warstwami twojego munduru, czy to dobre dla metalu? Oczywiście odpowiedź brzmi nie.\nJeśli cenisz swoją biżuterię, najlepiej zostawić ją w domu. Noś go między meczami, ale nie na boisku.\nMoże czujesz się dziwnie bez biżuterii. W takim przypadku możesz stać się pomysłowy. Jak już pisaliśmy na blogu, zawodowi hokeiści często mają wytatuowane obrączki ślubne na palcach. W ten sposób zawsze noszą przy sobie swoje zaangażowanie, nawet jeśli nie mogą nosić biżuterii podczas zabawy.\nJeśli możesz nosić biżuterię podczas gry w hokeja na trawie, jak możesz to zrobić bezpiecznie?\nWracając do wyżej wymienionych wyjątków dotyczących noszenia biżuterii podczas gry w hokeja na trawie, ryzyko, o którym mówiliśmy, jest nadal obecne. Możesz zranić siebie lub innych graczy luźną biżuterią, nie wspominając o utracie ważnej biżuterii na boisku.\nDlatego NFHS nakazuje, aby biżuteria medyczna i religijna była zaklejana taśmą. Oficjalne sformułowanie brzmi: „Medal religijny może być przyklejony taśmą i noszony pod mundurem. Bransoleta medyczna musi być przyklejona taśmą i może być widoczna”.\nMożesz użyć taśmy hokejowej, aby zabezpieczyć biżuterię pod mundurem lub postępować zgodnie z zaleceniami USA Hockey dotyczącymi klejenia gipsu, który polega na użyciu „poliuretanu o zamkniętych komórkach o grubości 1/2 cala lub innego materiału”.\nNoszenie biżuterii jest sposobem wyrażania siebie, ale podczas gry w hokeja na trawie jest to niedozwolone. Latająca biżuteria może zranić siebie i innych graczy, a na boisku możesz stracić cenne pamiątki rodzinne.\nJeśli masz bransoletkę medyczną, na przykład na cukrzycę lub alergię, a także medal religijny, możesz je nosić podczas meczów hokeja na trawie. Muszą być jednak bezpiecznie przyklejone do ciała/munduru.\nPoprzedni Wpis Jak korzystać z wędki?\nNastępne Wpis Jaką pozycję w hokeju na trawie powinieneś grać? Dowiedz się tutaj!


Jesteś tu: Uczelnia SGH > Polski > Muzeum SGH > Zbiory > Uroczystości > 2019-2020\n2 października 2019 roku odbyła się 114. inauguracja roku akademickiego.\nInaugurację rozpoczęło przemówienie JM Rektora prof. dr hab. Marka Rockiego.\nPodczas uroczystości głos zabrali goście. List od Prezydenta RP Andrzeja Dudy odczytał sekretarz stanu Adam Kwiatkowski, w imieniu Sejmu RP wystąpiła wicemarszałek Małgorzata Gosiewska, a w imieniu Klubu Partnerów SGH zabrał głos Daniel Boniecki z McKinsey.\nW czasie uroczystości zostały wręczone odznaczenia państwowe i medale KEN. Tradycją inauguracji jest odebranie listów gratulacyjnych przez absolwentów wpisanych na listę studentów 50 lat temu. W imieniu odznaczonych przemawiał prof. Jan Piotr Komorowski.\nPostanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, odznaczeni zostali:\nZa wybitne zasługi w pracy naukowo-badawczej i dydaktycznej Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski otrzymał prof. dr hab. Adam Budnikowski.\nZa zasługi w działalności na rzecz rozwoju nauki Srebrny Krzyż Zasługi otrzymali: prof. dr hab. Hanna Godlewska-Majkowska, prof. dr hab. Anna Karmańska, prof. dr hab. Jan Komorowski.\nBrązowy Krzyż Zasługi otrzymali: dr Marzenna Cichosz, dr hab. Paweł Felis, prof. SGH, dr Bartosz Grucza, dr hab. Zbigniew Grzymała, dr hab. Jana Pieriegud, dr hab. Sławomir Winch, prof. SGH, dr hab. Michał Wrzesiński.\nZa wzorowe, wyjątkowo sumienne wykonywanie obowiązków wynikających z pracy zawodowej Medal Złoty Za Długoletnią Służbę - Elżbieta Nowakowska.\nPostanowieniem Ministra Edukacji Narodowej Medalem Komisji Edukacji Narodowej za szczególne zasługi dla oświaty i wychowania odznaczeni zostali: dr hab. Ewa Baranowska-Prokop, prof. SGH, dr hab. Marcin Gospodarowicz, prof. SGH, dr hab. Izabela Kowalik, prof. SGH, dr hab. Paweł Niedziółka, prof. SGH, dr hab. Tomasz Sikora, prof. SGH, dr Eleonora Kuczmera-Ludwiczyńska, dr Barbara Trzcińska.\nListy gratulacyjne z okazji 50-lecia immatrykulacji otrzymali: prof. Marek Gruchelski, prof. Andrzej Kaźmierczak, prof. Krzysztof Rutkowski, prof. Andrzej Sławiński, prof. Aleksander Sulejewicz, prof. Ewa Wierzbicka, dr Joanna Klimkowska, dr Ewa Smyk, dr Wanda Sokołowska.\nPodczas uroczystości po raz drugi zostały wręczone Żagle Biznesu SGH, nagroda dla dynamicznie rozwijających się i osiągających sukcesy gospodarcze przedsiębiorstw założonych i prowadzonych przez naszych studentów, doktorantów lub absolwentów. Zwycięzcą drugiej edycji konkursu została firma Aberit, która pomaga ambitnym przedsiębiorcom w dynamicznym rozwijaniu i budowaniu ich marki. Nagrodę odebrał Piotr Bereziewicz, prezes zarządu firmy Aberit.\nWykład inauguracyjny pt. Polska droga do NATO – z perspektywy ambasadora RP w Waszyngtonie, o trudnej i niepewnej, ale zakończonej wielkim sukcesem drodze Polski do sojuszu transatlantyckiego wygłosił Jerzy Koźmiński, ambasador RP w Stanach Zjednoczonych w latach 1994-2000, absolwent Wydziału Handlu Zagranicznego.\nAplauz publiczności wywołały występy Chóru SGH oraz uczniów Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej II st. im. Zenona Brzewskiego, które uświetniły uroczystość inauguracji nowego roku akademickiego 2019/2020.\nPrzedstawiamy władze akademickie Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie\nRektor prof. Marek Rocki\nProrektorzy prof. Hanna Godlewska-Majkowska\nprof. Krzysztof Kozłowski\nprof. Jacek Prokop\nprof. Piotr Wachowiak\nprof. Joanna Plebaniak - dziekan Kolegium Analiz Ekonomicznych\nprof. Wojciech Morawski - dziekan Kolegium Ekonomiczno-Społecznego\nprof. Marzenna Weresa - dziekan Kolegium Gospodarki Światowej\nprof. Roman Sobiecki - dziekan Kolegium Nauk o Przedsiębiorstwie\nprof. Ryszard Bartkowiak - dziekan Kolegium Zarządzania i Finansów\nprof. Bartosz Witkowski - dziekan Studium Licencjackiego\nprof. Dorota Niedziółka - dziekan Studium Magisterskiego\nprof. Wojciech Pacho - dziekan Szkoły Doktorskiej SGH\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Księga Pamiątkowa\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Sekretarz stanu Adam Kwiatkowski wpisuje się do Księgi Pamiątkowej\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Od lewej: prof. Ryszard Bartkowiak - dziekan Kolegium Zarządzania i Finansów, prof. Roman Sobiecki - dziekan Kolegium Nauk o Przedsiębiorstwie, prof. Marzenna Weresa - dziekan Kolegium Gospodarki Światowej\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Od lewej: prof. Joanna Plebaniak - dziekan Kolegium Analiz Ekonomicznych, prof. Bartosz Witkowski - dziekan Studium Licencjackiego, prof. Wojciech Pacho - dziekan Szkoły Doktorskiej SGH\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Od lewej: prof. Krzysztof Kozłowski prorektor ds. dydaktyki i studentów, prof. Piotr Wachowiak prorektor ds. nauki i zarządzania, JM rektor prof. Marek Rocki, prof. Hanna Godlewska-Majkowska prorektor ds. współpracy z otoczeniem, prof. Jacek Prokop prorektor ds. współpracy z zagranicą\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Od lewej: prof. Krzysztof Kozłowski prorektor ds. dydaktyki i studentów, prof. Piotr Wachowiak prorektor ds. nauki i zarządzania, JM rektor prof. Marek Rocki, prof. Hanna Godlewska-Majkowska prorektor ds. współpracy z otoczeniem\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Państwo Irena i Jerzy Kożmińscy\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. JM rektor prof. Marek Rocki\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Sekretarz stanu Adam Kwiatkowski\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Adam Budnikowski odbiera Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020.\nProf. Hanna Godlewska-Majkowska odbiera Srebrny Krzyż Zasługi\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Anna Karmańska odbiera Srebrny Krzyż Zasługi\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Jan Komorowski odbiera Srebrny Krzyż Zasługi\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Dr Marzenna Cichosz odbiera Brązowy Krzyż Zasługi\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Paweł Felis odbiera Brązowy Krzyż Zasługi\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Dr Bartosz Grucza odbiera Brązowy Krzyż Zasługi\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Zbigniew Grzymała odbiera Brązowy Krzyż Zasługi\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Jana Pieriaegud odbiera Brązowy Krzyż Zasługi\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Sławomir Winch odbiera Brązowy Krzyż Zasługi\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Wicemarszałek Sejmu RP Małgorzata Gosiewska\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. W imieniu Klubu Partnerów SGH przemawia Daniel Boniecki z McKinsey\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Ewa Baranowska-Prokop odbiera Medal Komisji Edukacji Narodowej\n Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Marcin Gospodarowicz odbiera Medal Komisji Edukacji Narodowej\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Izabela Kowalik odbiera Medal Komisji Edukacji Narodowej\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Paweł Niedziółka odbiera Medal Komisji Edukacji Narodowej\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Tomasz Sikora odbiera Medal Komisji Edukacji Narodowej\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Dr Eleonora Kuczmera-Ludwiczyńska odbiera Medal Komisji Edukacji Narodowej\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Dr Barbara TRzcińska odbiera Medal Komisji Edukacji Narodowej \nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. W imieniu odznaczonych przemawiał prof. Jan Piotr Komorowski.\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Krzysztof Kozłowski prorektor ds. dydaktyki i studentów\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Uroczysta immatrykulacja\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Krzysztof Rutkowski odbiera list gratulacyjny z okazji 50-lecia immatrykulacji\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Andrzej Sławiński odbiera list gratulacyjny z okazji 50-lecia immatrykulacji\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Aleksander Sulejewicz odbiera list gratulacyjny z okazji 50-lecia immatrykulacji\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Ewa Wierzbicka odbiera list gratulacyjny z okazji 50-lecia immatrykulacji\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Dr Ewa Smyk odbiera list gratulacyjny z okazji 50-lecia immatrykulacji\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. W pierwszym rzędzie Elżbieta Nowakowska, prof. Michał Wrzesiński. W drugim rzędzie dr Barbara Trzcińska\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Jerzy Koźmiński, ambasador RP w Stanach Zjednoczonych w latach 1994-2000 wygłasza wykład ingauracyjny\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Nagrodę Żagle Biznesu Nagrodę odbiera Piotr Bereziewicz, prezes zarządu firmy Aberit.\nInauguracja roku akademickiego 2019/2020. Występ uczniów Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej II st. im. Zenona Brzewskiego\nfot. Maciej Górski\nPrzemówienie JM Rektora prof. Marka Rockiego\nwygłoszone podczas inauguracji roku akademickiego 2019/2020 \nDostojni Goście, Drodzy Studenci,\nDoktoranci, Szanowni Państwo!\nInauguracja nowego roku to bardzo doniosła uroczystość dla społeczności akademickiej naszej uczelni. Dzień ten stanowi dla studentów I roku jedno z najważniejszych wydarzeń w życiu. Skutek ważnego świadomego wyboru i przyjęcie ważnej odpowiedzialności. Dla nas, nauczycieli, to równie szczególna chwila. Przychodzą do nas młodzi ludzie, powierzając się naszej opiece – życzliwych tutorów i naukowych opiekunów. To właśnie z tej przyczyny rozpoczęcie roku akademickiego traktujemy jako podniosłą ceremonię, podkreślamy ją też niezwykłą, uroczystą oprawą i symboliką. Chciałbym zatem w pierwszych słowach zwrócić się do młodych adeptów – głównych uczestników tej uroczystości.\nWitam Was w Szkole Głównej Handlowej, uczelni o przebogatej tradycji, ambitnej, otwartej i skupiającej w swych kolegiach naukowców, ekspertów i praktyków życia gospodarczego, autorytety także w wymiarze międzynarodowym. Życzę Wam spełnienia marzeń, zdobycia wiedzy, umiejętności i doświadczeń, które pozwolą Wam właściwie i dogłębnie przygotować się do przyszłego życia zawodowego. Korzystajcie mądrze z przywilejów lat studenckich, poważnie oraz odpowiedzialnie traktujcie obowiązki. Nadchodząca intelektualna przygoda powinna być ważnym etapem Waszego życia, a czas tu spędzony okaże się w rezultacie owocny dla Waszej przyszłości, ponieważ zgodnie z naszym mottem: SGH kształtuje liderów!\nSGH skupia swą aktywność na tworzeniu jak najlepszych programów dydaktycznych i badawczych, co ma z jednej strony sprzyjać rozwojowi nauki, z drugiej zaś budować podstawę wszechstronnej edukacji kolejnych pokoleń uzdolnionej młodzieży. To zadania ambitne, które rozumiemy jako budowanie coraz lepszych warunków do zdobywania wykształcenia poprzez doskonalenie oferty i dostosowywanie jej do aktualnych potrzeb gospodarki, to dbałość o najwyższą jakość kształcenia oraz tworzenie nowoczesnych rozwiązań organizacyjno-prawnych pozwalających nam sprawnie działać i rozwijać się.\nWraz z nowym rokiem akademickim wchodzimy w nową rzeczywistość prawno-organizacyjną. Dzięki wspaniałemu zaangażowaniu całej społeczności naszej uczelni – pracowników, studentów i doktorantów, partnerów gospodarczych, w pracach organów kolegialnych, jak i podczas środowiskowych spotkań – przygotowaliśmy nowy statut SGH, który został jednomyślnie uchwalony przez Senat SGH. Wprowadza on nas w nowy rok i nową dekadę wytężonych prac dla rozwoju naszej Alma Mater!\nNowy statut powstał z poszanowaniem naszej tradycji i rozwiązań legislacyjnych tworzonych przez ostatnie trzy dekady. Zmiany, które zaproponowaliśmy, wynikają z potrzeby dostosowania się do obowiązującej ustawy. Jednocześnie wykorzystujemy szanse, jakie przynoszą nowe regulacje ustawowe, ustanawiając statut, który daje bardzo solidne podstawy do trwałego rozwoju SGH i realizacji tworzonej obecnie strategii uczelni na lata 2020–2030.\nPierwszym efektem nowego ładu prawnego jest powołanie Rady Uczelni. To nowy organ pełniący funkcje zarządcze i wspierające rektora w kierowaniu uczelnią. W odróżnieniu od wielu innych uniwersytetów zaprojektowaliśmy radę w maksymalnym – przewidzianym ustawą – osobowo składzie i z większym od wymaganego ustawą udziałem ekspertów zewnętrznych. Przyjęliśmy ważne kryteria jakościowe jej ustanowienia, zapewniając w niej miejsce dla ekspertów proponowanych przez liderów gospodarczych ściśle współpracujących z SGH oraz organizacji pracodawców wchodzących w skład Rady Dialogu Społecznego. Licząc na rozwój współpracy ze społecznością lokalną, w składzie przewidzieliśmy miejsce dla przedstawiciela Rady m.st. Warszawy. Bardzo ważne są dla nas relacje z absolwentami, dlatego też zarezerwowaliśmy miejsce dla wychowanka naszej uczelni. Ponadto licząc na wsparcie w zarządzaniu uczelnią naszej wspólnoty akademickiej, w składzie rady przewidzieliśmy miejsca dla: reprezentanta pracowników SGH wskazanego w powszechnych wyborach, reprezentanta Senatu, przedstawiciela studentów, jak również – szanując doświadczenia zarządzania naszą uczelnią – dla jednego byłego rektora, prorektora bądź dziekana kolegium. Tak ustanowiony nowy organ rozpoczął już prężnie działać, a my zyskaliśmy ważnego partnera\nw strategicznym zarządzaniu uczelnią.\nPonadto, co chciałbym pokreślić, dzięki darowiźnie jednego z członków Rady Uczelni właśnie ustanawiamy nowe stypendium. Będzie to coroczne stypendium dla studenta studiów magisterskich, który uzyskał najlepsze oceny podczas studiów licencjackich w SGH. Promujemy najlepszych studentów, którzy wiążą się z naszą Alma Mater na pełny cykl kształcenia.\nNowy ład prawny pozwolił nam również na powołanie Szkoły Doktorskiej SGH. Dzięki znakomitej współpracy naszych pięciu kolegiów przygotowaliśmy nowe ramy organizacyjne i programy kształcenia przyszłych kadr naukowych. Znamy już efekty pierwszej rekrutacji, które pozwalają śmiało patrzeć w przyszłość – zarówno w ramach naszej działalności naukowej, jak i aktywności badawczo-rozwojowych biznesu, do którego również trafiają nasi doktorzy.\nPrzed nami jeszcze istotne zadanie ustanowienia rad naukowych i doradczych dyscyplin, w ramach których społeczność SGH promuje naukowców. Te dodatkowe organy pozwolą na połączenie specjalistów z pięciu kolegiów w jeden głos – ważny na krajowej i międzynarodowej arenie badawczej w każdej z prowadzonych przez SGH dyscyplin.\nJednocześnie, co chciałbym podkreślić, utrzymujemy kolegia jako zrzeszenia środowiskowe, korporacje naukowców, dbając o tradycje SGH i wartości wynikające z kooperacji nauczycieli blisko współpracujących w ramach każdego kolegium, dostrzegając także wartość bogatych relacji wynikających ze współpracy pomiędzy samymi kolegiami.\nNaszymi kolegiami, jak dotychczas, kierować będą dziekani. Ustawa nadaje rektorowi kompetencje do bezpośredniego wskazania i powołania osób kierujących kolegiami. Szanując jednak naszą tradycję i wartości, zrezygnowałem w części z tych uprawnień i poddaję moich kandydatów pod opinię wszystkich pracowników zrzeszonych w każdym z kolegiów.\nWraz z ustanowieniem nowej organizacji SGH zamierzamy wzmocnić nasze wysiłki mające na celu rozwijanie dydaktyki, nauki i współpracy z otoczeniem. Z myślą o najwyższej jakości kształcenia musimy dalej doskonalić organizację procesu dydaktycznego. W celu podniesienia jakości dydaktyki powołamy rady programowe kierunków studiów.\nPrzed nami ważne zadania kontynuacji harmonizowania wymagań egzaminacyjnych w przedmiotach podstawowych i kierunkowych, pełnego wykorzystywania wyników ewaluacji zajęć, tworzenia nowych, najlepszych merytorycznie i wyjątkowych programów kształcenia oraz realizacji międzynarodowych postępowań akredytacji, które potwierdzają naszą pozycję w kształceniu.\nJednocześnie doskonalimy się w obszarze nauki. Przed nami wewnętrzna ocena osiągnięć badawczych na półmetku ewaluacji instytucjonalnej formalnie czekającej każdą uczelnię za niecałe dwa lata. Musimy wytężyć wysiłki, aby po raz kolejny osiągnąć najwyższe kategorie badawcze i utrzymać wysoką pozycję w nauce.\nWśród najważniejszych osiągnięć naukowych stanowiących podstawę oceny uczelni, obok badań i publikacji, istotną rolę odgrywają patenty na wynalazki i prawa ochronne na wzory użytkowe. Dlatego też planuję położyć większy nacisk na rozwój własności intelektualnej również w odniesieniu do innowacyjnych rozwiązań technicznych. Jako pierwszą zmierzającą w tym kierunku inicjatywę proponuję ustanowienie nagród specjalnych dla pracowników uczelni oraz studentów za opracowanie wynalazku czy wzoru użytkowego i zgłoszenie do ochrony patentowej na rzecz uczelni.\nW obszarze współpracy z otoczeniem nasze zaangażowanie przynosi wymierne efekty. Jesteśmy rozpoznawani jako ośrodek ekspercki i godny partner do współpracy w najbardziej prestiżowych projektach – zarówno gospodarczych, jak i publicznych. Za tydzień będziemy gościć ministra cyfryzacji, z którym podpiszemy umowę wdrażającą prototypowe narzędzie, jakim jest mLegitymacja dla naszych studentów. To milowy krok w rozwoju mobilnych usług cyfrowych, a nasza współpraca przyniesie wymierne efekty dla całego szkolnictwa wyższego.\nRośniemy też w gronie naszych przyjaciół w Klubie Partnerów SGH. Dwa dni temu miałem przyjemność powitać nowego partnera – Biuro Informacji Kredytowej. Wśród wielu korzyści tej współpracy jedna już dziś dostępna jest dla wszystkich pracowników uczelni. BIK ufundował nam roczny abonament dla alertu ostrzegającego o próbach wyłudzenia kredytów na skradzione dane. Wszystkich pracowników zapraszam do kadr po odbiór voucherów z Biura Informacji Kredytowej.\nZ dumą podkreślam zaangażowanie społeczności SGH w kształtowanie naszej uczelni jako ośrodka eksperckiego. Wielkim sukcesem zakończyło się wrześniowe Forum Ekonomiczne w Krynicy, gdzie mieliśmy przywilej zorganizowania kilkudziesięciu merytorycznych wydarzeń i spotkań, zarówno w nowo utworzonej Strefie SGH, jak i w salach plenarnych forum. Ponadto w trakcie głównej gali forum miałem przyjemność wręczenia pani Annie Rulkiewicz, prezes Lux Medu, nowej nagrody: Nagrody Gospodarczej SGH. Trzeba też podkreślić, że nasz naukowy raport analizujący globalne trendy gospodarcze i społeczne w Europie Środkowo-Wschodniej był najczęściej dyskutowanym materiałem w Krynicy i został zacytowany przez wszystkie media, zarówno krajowe, jak i międzynarodowe. Więcej o tym wydarzeniu piszemy na łamach „Gazety SGH”, właśnie też uruchomiliśmy nową wersję internetową „Gazety” – będzie ona skupiać doniesienia o wszystkich ważnych wydarzeniach następujących w naszej uczelni oraz związanych z naszą społecznością akademicką.\nObok wysokich ambicji, projektowania zamierzeń na miarę oczekiwań nie tylko nas, ale i przyszłych pokoleń przychodzi nam mierzyć się z wyzwaniami, które niesie nam codzienna rzeczywistość.\nMusimy wykorzystać reformę szkolnictwa wyższego do własnego doskonalenia się, z jednoczesnym zachowaniem naszych akademickich tradycji i wartości. Przypomnę, że wartościami tymi są: integracja społeczności akademickiej – przede wszystkim wokół zagadnień istotnych dla wszystkich członków naszej społeczności; otwartość – a więc ścisłe związki z interesariuszami zewnętrznymi i relacje z praktyką gospodarczą; doskonałość naukowa – wzmacniająca naszą pozycję w działalności badawczej, popularyzacji jej rezultatów i szerokiej współpracy w tym obszarze; przywództwo w edukacji ekonomicznej – poprzez tworzenie ambitnych, nowoczesnych i oczekiwanych programów kształcenia studentów, doktorantów i słuchaczy studiów podyplomowych; sprawność organizacyjna – a więc zdolność reagowania na zmieniającą się rzeczywistość, sięganie po nowoczesne technologie i inwestowanie w rozwój.\nDrodzy Studenci, Doktoranci, chciałbym,\nabyście wsparli nas w tych wysiłkach. Pracujmy razem dla dobra naszej uczelni. W dniu inauguracji nowego roku akademickiego życzę Wam samych sukcesów, wytrwałości, pomysłowości i uporu w zdobywaniu wiedzy, umiejętności i cennych doświadczeń. Wszystkim zaś pracownikom i naszym partnerom życzę zrealizowania w tym roku swoich ambitnych zamierzeń.\nDobrego nowego roku akademickiego 2019/2020 dla całej społeczności SGH!\nWykład inauguracyjny wygłoszony podczas inauguracji roku akademickiego 2019/2020 przez Jerzego Koźmińskiego,\nprezesa Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności, ambasadora RP w Waszyngtonie w latach 1994–2000\nTo dla mnie wielki zaszczyt, iż Pan Rektor zechciał powierzyć mi dziś zadanie przedstawienia państwu polskiej drogi do NATO z perspektywy funkcji, którą przez sześć lat pełniłem w Waszyngtonie – a wcześniej przez blisko rok w Warszawie, w Ministerstwie Spraw Zagranicznych RP. Poprzednim razem z tego miejsca, w auli głównej, występowałem w drugiej połowie lat 70. minionego stulecia – a było to podczas Międzynarodowego Seminarium Studenckiego „Wschód – Zachód”. I wówczas przez myśl by mi nie przeszło, że kilkanaście lat później Polska stanie się częścią Zachodu, co więcej – że odegra kluczową rolę w przemianach ustrojowych krajów Europy Środkowej i Wschodniej, przyczyniając się walnie do upadku jałtańskiego porządku.\nDwie dekady w NATO\nWydarzenia polskiego przełomu, który wyzwolił falę wolności w naszej części kontynentu, nastąpiły równo 30 lat temu: to okrągły stół, wybory 4 czerwca, utworzenie rządu Tadeusza Mazowieckiego, uchwalenie planu Balcerowicza. Bez tych wydarzeń, u których źródeł był wielki ruch Solidarności, nie moglibyśmy obchodzić w tym roku 20-lecia przystąpienia Polski do NATO ani też 15-lecia naszej obecności w Unii Europejskiej. I właśnie te dwie dekady polskiego członkostwa w NATO skłoniły Pana Rektora, aby przedmiotem dzisiejszego wystąpienia uczynić drogę, jaką w latach 90. przebył nasz kraj, by zakotwiczyć w Sojuszu Atlantyckim.\nSądzę, że poza wymiarem rocznicowym takiej prezentacji może być ona także pomocna w pełniejszym oświetleniu obecnego etapu relacji Polska – NATO oraz Polska – USA; relacji, które w ostatnich latach, po aneksji Krymu przez Rosję, stały się bardzo intensywne, czego kolejnym i szczególnym wyrazem są niedawne decyzje o wzmocnieniu amerykańskiej obecności wojskowej w Polsce.\nZabiegi o członkostwo w Sojuszu Atlantyckim Polska oficjalnie rozpoczęła na początku 1992 r., kiedy to w rządowych dokumentach członkostwo w NATO zostało uznane za cel strategiczny. Natomiast prawdziwie kampanijnego charakteru zabiegi te nabrały jesienią następnego roku – i trwały jeszcze sześć lat, do marca 1999 r.\nW ten swoisty maraton zaangażowane były kolejne polskie rządy, współpracując konstruktywnie z opozycją, prowadząc politykę zagraniczną w sposób pewny i profesjonalny. Było to istotne, zważywszy na częste wówczas zmiany na stanowiskach kierowniczych w państwie. Dość powiedzieć, że podczas swego sześcioletniego pobytu w Waszyngtonie miałem czterech ministrów spraw zagranicznych, pięciu ministrów obrony narodowej, czterech premierów i dwóch prezydentów.\nZ jednej strony mogło to świadczyć o braku stabilności politycznej w Polsce, z drugiej zaś staraliśmy się przekuwać słabość w siłę, wykazując, że mimo tych częstych zmian polska polityka zagraniczna jest niezmienna i aktywna, nasza gospodarka świetnie się rozwija, a polskie społeczeństwo silnie wspiera dążenia swoich władz w sprawach narodowego bezpieczeństwa.\nOd początku byliśmy świadomi, że uczestniczymy w procesie wyjątkowej wagi; że wejście Polski do NATO będzie wydarzeniem o historycznym znaczeniu. Polska po raz pierwszy od wieków miała zyskać tak silne gwarancje bezpieczeństwa, a jednocześnie instytucjonalnie stać się częścią euroatlantyckiej wspólnoty narodów wolnych i demokratycznych wyznających te same wartości.\nMiędzynarodowy proces wiodący ku większemu NATO można było wówczas sobie przedstawić jako funkcję pięciu zmiennych – i to zmiennych wzajemnie na siebie oddziałujących. Pierwsza to zaangażowanie USA w sprawę poszerzenia sojuszu – absolutnie kluczowe ze względu na przywódczą rolę Waszyngtonu w NATO. Druga to stosunek innych członków NATO do sprawy poszerzenia, a zwłaszcza Niemiec, Wielkiej Brytanii oraz Francji, który ulegał w ciągu kilku lat daleko idącej ewolucji od postawy niechęci czy rezerwy, aż po ratyfikowanie przez parlamenty tych krajów decyzji o powiększeniu sojuszu. Trzecia to „czynnik rosyjski”, rozumiany dwojako – stosunek Moskwy do poszerzania NATO (przez cały czas negatywny) oraz wewnętrzna sytuacja w Rosji, którą Stany Zjednoczone oraz inni sojusznicy brali pod uwagę, rozważając „za” i „przeciw” w sprawie rozszerzenia. Czwarta to stanowisko tych krajów naszego regionu, które wówczas nie były postrzegane jako realni kandydaci do członkostwa w NATO.\nIdzie tu głównie o Ukrainę, której hipotetycznie negatywny stosunek do rozszerzenia sojuszu mógł znacznie skomplikować ten proces. Piąta zmienna to postawa krajów zabiegających o członkostwo w sojuszu i mających na to szansę, a więc Polski, Czech i Węgier, a jeszcze wcześniej Słowacji (zanim polityka wewnętrzna nie wyeliminowała jej z listy poważnych kandydatów). W przypadku tej grupy krajów liczyły się następujące czynniki:\n1. ich sytuacja wewnętrzna – dojrzałość demokracji w warunkach państwa prawa, zaawansowanie\nreform gospodarczych, przestrzeganie praw człowieka, kontrola cywilna nad siłami zbrojnymi;\n2. stosunki z sąsiadami;\n3. aktywność w zabieganiu o członkostwo w NATO, zwłaszcza w relacjach z USA.\nPowtórzmy, iż absolutnie decydującą rolę odegrała pierwsza zmienna. Bez silnego przywództwa USA, bez ewolucji ich stanowiska w kierunku głębokiego zaangażowania poszerzenie NATO byłoby nie do pomyślenia.\nPolski udział w procesie poszerzania NATO\nSpójrzmy jeszcze przekrojowo i bardzo krótko, jaki był polski udział w procesie poszerzania NATO, a zwłaszcza – w pozyskiwaniu amerykańskiego zaangażowania w tej sprawie?\nZadania realizowane przez Polskę należały do pięciu kategorii działań, stanowiących kilkuletnią strategię pracy Ambasady RP w Waszyngtonie.\nPierwsze – oddziaływanie na te amerykańskie ośrodki i osoby, od których bezpośrednio lub pośrednio zależała sprawa poszerzania NATO.\nDrugie – wnoszenie polskiego wkładu w rozwój koncepcji rozszerzenia NATO oraz nowej architektury bezpieczeństwa europejskiego. Jednym z przykładów może być nasza propozycja, aby w stosunku do Ukrainy (której członkostwo w sojuszu wydawało się wówczas abstrakcją) zastosować rozwiązanie podobne do Rosji, a więc nadać jej specjalny status w zakresie bezpieczeństwa – poprzez zawarcie odrębnej umowy Ukraina – NATO.\nTrzecie zadanie to udział w amerykańskiej debacie na temat przyszłości NATO – zarówno na szerszym forum publicznym, jak i w węższych kręgach. W debacie tej musieliśmy odpowiadać na takie pytania jak: Dlaczego po zakończeniu zimnej wojny Ameryka, poprzez rozszerzenie sojuszu, miałaby wzniecać konflikt z Rosją mogący prowadzić do nowego wyścigu zbrojeń, a może i nawet do militarnej konfrontacji? Dlaczego rozszerzać NATO, skoro spowoduje to jego osłabienie, ponieważ potencjalni nowi członkowie są słabi gospodarczo i wojskowo, a niektórzy wniosą do sojuszu swoje problemy z sąsiadami? Kto poniesie obciążenia finansowe wynikające z rozszerzenia, zważywszy choćby na fakt, że już od pewnego czasu europejscy członkowie NATO nie kwapią się do solidarnego łożenia na wspólną obronę? A jeśli rzeczywiście pojawi się realne zagrożenie, to dlaczego właściwie Amerykanie mieliby ryzykować życiem w obronie Warszawy czy Pragi?\nNaszym czwartym zadaniem było tworzenie w Ameryce pozytywnego wizerunku Polski – kraju, który utorował drogę ku wolności innym narodom, który osiągnął wielki sukces, który będzie poważnym atutem, a nie obciążeniem dla NATO.\nWreszcie piątym zadaniem ambasady było zapewnianie właściwych interakcji Waszyngton–Warszawa: chodziło tu o podejmowanie (lub wygaszanie) po stronie polskiej działań mogących mieć wpływ na postęp w procesie rozszerzania NATO. Do tego typu kwestii należały m.in.: reforma sił zbrojnych, stosunki polsko-żydowskie czy też kontrola handlu bronią. Szczególne znaczenie miała sprawa płk. Ryszarda Kuklińskiego, na którym aż do 1997 r. ciążył wyrok z czasów PRL.\nWywieranie presji na ośrodki amerykańskie\nNatomiast jeśli idzie o nasze pierwsze zadanie – o wywieranie presji na ośrodki amerykańskie – to realizowali je polscy dyplomaci w USA, a także polscy politycy licznie odwiedzający Waszyngton. No i oczywiście równolegle Polonia amerykańska, ogromnie zaangażowana w poszerzanie NATO. Nie da się przecenić roli prof. Zbigniewa Brzezińskiego, który dzięki swej wyjątkowej pozycji w USA samodzielnie wniósł wielki wkład w sprawę rozszerzenia sojuszu. Niekwestionowane zasługi ma także Jan Nowak-Jeziorański, który pozostawił bardzo wiele świadectw swej niestrudzonej aktywności.\nAdresaci polskiej presji znajdowali się w sześciu kręgach środowisk i instytucji. Po pierwsze, wśród administracji federalnej – w Białym Domu, Departamencie Stanu, w Pentagonie. Po drugie, w Kongresie USA, a zwłaszcza w jego izbie wyższej – w senacie. Nasze zadanie było tu oczywiste: prowadzenie rozmów oraz innych działań, w wyniku których malałaby liczba senatorów przeciwnych poszerzeniu sojuszu na korzyść jego zwolenników (których na początku było niewielu). Po trzecie, wśród ośrodków i postaci opiniotwórczych takich jak think tanki, kręgi akademickie, eksperci do spraw międzynarodowych, a także byli (ale wciąż wpływowi) politycy. Po czwarte, w środowisku amerykańskich mediów. Spośród dwóch ważnych dzienników poszerzenie sojuszu zyskało przychylność „The Washington Post”, natomiast „The New York Times” konsekwentnie opowiadał się przeciwko. Po piąte, wśród zorganizowanych grup interesów, by one z kolei mogły oddziaływać na amerykańskich decydentów, zwłaszcza na senatorów.\nChodziło tu o liderów biznesu, związków zawodowych, organizacji weteranów, stowarzyszeń o charakterze etnicznym. I po szóste, w ośrodkach władzy poza Waszyngtonem. Dla przykładu: w ciągu dwóch lat udało się doprowadzić do przyjęcia rezolucji poparcia polskiego członkostwa w NATO ze strony licznych stanowych legislatur, a także rad miejskich. Poparcie takie tworzyło dobry klimat wokół naszej sprawy w stolicy USA, a z pewnością było brane pod uwagę przez tych członków senatu, którzy wywodzili się ze stanów, gdzie przyjmowano rezolucje.\nPolityka „otwartych drzwi”\nNa koniec warto odnotować, że w kilka tygodni po uroczystości w Independence, kiedy już Polska była członkiem NATO, coraz częściej zaczęło się pojawiać pytanie o ciąg dalszy rozszerzenia sojuszu. W dyskusjach tych dominowało przekonanie, że owszem, do drugiej rundy w nieodległej przyszłości dojdzie, ale prawie nikt nie spodziewał się, że w rundzie tej, rozpoczętej w 2002 r., znajdzie się aż siedem aspirujących wówczas krajów, w tym państwa bałtyckie: Bułgaria, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Litwa, Łotwa i Estonia. Od początku było jednak wiadomo, że ich sytuacja będzie łatwiejsza od naszej sprzed dekady: szlak został już bowiem przetarty i zostały zebrane cenne doświadczenia – od „pracy domowej” państw kandydujących poczynając, a na lobbingu w amerykańskim senacie kończąc. Polska od początku swego członkostwa w sojuszu zdecydowanie opowiadała się za polityką „otwartych drzwi”. Nasze poparcie dla większego NATO wypływało z trzech źródeł: z interesu bezpieczeństwa Polski, z naszej wizji pojałtańskiej, integrującej się Europy, a także z poczucia solidarności z narodami, z którymi przez blisko pół wieku Polacy dzielili ten sam los, a teraz dzielą te same aspiracje.\nAle to już odrębna historia – na inną okazję oraz inną prezentację… Co powiedziawszy, chciałbym raz jeszcze bardzo podziękować JM rektorowi za zaproszenie, a państwu za życzliwą uwagę.\nSkrót zapisu wykładu pt. Polska droga do NATO – z perspektywy ambasadora RP w Waszyngtonie, wygłoszonego 2 października 2019 r. podczas uroczystej inauguracji roku akademickiego w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie.\nŹródło: Gazeta SGH, nr 4 (351) jesień 2019


Objaśnij,co oznaczają poniższe powiedzenia i w jak... - Zadane.pl\nObjaśnij,co oznaczają poniższe powiedzenia i w jakich sytuacjach możemy ich użyć: dolewać oliwy do ognia , wpaść jak po ogień wziąć kogoś w krzyżowy ogień pytań\nprzez daria567890 13.04.2010\nDolewac oliwy do ognia- czyli ze np. jak mamy historyjke to dodawac bardziej ciekawe zdania . wpaść jak po ogień- czyli że wpaść bardzo szybko\nWziać kogoś w krzyżowy ogień pytań- czyli że zadawać mu trudne pytania\nDolewać oliwy do ognia - podjudzać trwającą już kłótnię, spór, denerwować kogoś, kto i tak jest już zdenerwowany. Możemy tak powiedzieć gdy ktoś się kłóci, i dalej brnie w to bagno ;D\nwpaść jak po ogień - pojawić się gdzieś na krótko i szybko odejść. Tego związku możemy użyć, gdy wszyscy czekają na Ciebie, a Ty wpadasz tylko na chwilę i zaraz znikasz.\nwziąć kogoś w krzyżowy ogień pytań - wypytywać kogoś bardzo dokładnie. Możemy tak powiedzieć, gdy ktoś obsypuje kogoś pytaniami, a odpowiadający ma problem z odpowiedzią.\nDolewać oliwy do ognia-pogarszać sytuacje np.pewien uczeń ma bardzo słabe oceny wcale się nie uczy mimo że ma dużo problemów w domu więc on dolewa sobie oliwy do ognia. wpaść jak po ogień-wpaść na krótko i szybko uciec np.przychodzisz do swojej kumpeli i potem szybko uciekasz z jakiegoś powodu.\nwziąć kogoś w krzyżowy ogień pytań-zadawanie wielu pytań w jednej chwili np.rozmawiasz z kimś i ten temat bardzo cię zaciekawił i zadajesz wiele pytań więc bierzesz tą osobę w krzyżowy ogień pytań\nGimnazjum nr 2 im. Adama Mickiewicza w Krakowie. Jaki jest kod szkoły?? Potrzebne mi do ogłooszenia. PPLisss


2020-05-04, godz. 10:19 Ministerstwo Zdrowia: 244 nowe przypadki koronawirusa. Zmarła mieszkanka Białych Błot Ministerstwo Zdrowia poinformowało w poniedziałek rano o 244 nowych przypadkach zakażenia koronawirusem, łącznie jest ich 13 937. Resort podał, że nie żyje 5 ... » więcej 2020-05-04, godz. 08:47 Policja: w weekend majowy ponad 180 wypadków; zginęły 23 osoby Podczas długiego weekendu majowego doszło do 184 wypadków, w których zginęły 23 osoby, a 211 zostało rannych - poinformował w poniedziałek podinsp. Radosław K ... » więcej 2020-05-03, godz. 13:09 318 nowych zakażeń w Polsce, 3 w Kujawsko-Pomorskiem. 15 osób zmarło - Mamy 318 nowych i potwierdzonych przypadków zakażenia koronawirusem - informuje w niedzielę (3 maja) Ministerstwo Zdrowia. Zmarło kolejnych 15 osób. » więcej 2020-05-03, godz. 09:32 Kościół katolicki: 3 maja na Jasnej Górze akt zawierzenia Polski Jezusowi i Maryi W trudnym czasie epidemii, 3 maja na Jasnej Górze, przewodniczący KEP abp Stanisław Gądecki zawierzy Polskę Najświętszemu Sercu Pana Jezusa i Matce Bożej Król ... » więcej 2020-05-02, godz. 20:00 Stefan Hambura nie żyje. To adwokat rodzin smoleńskich i Polaków w Niemczech W sobotę, w wieku 59 lat zmarł mecenas Stefan Hambura - poinformowała rodzina adwokata. Hambura był pełnomocnikiem części rodzin ofiar katastrofy smoleńskiej, ... » więcej 2020-05-02, godz. 15:12 Koronawirus w Polsce i w regionie: 270 przypadków - 4 w kujawsko-pomorskim Ministerstwo Zdrowia i sztab wojewody kujawsko-pomorskiego podają epidemiologiczne dane z drugiego dnia majówki. Najwięcej zachorowań: śląskie, najmniej: świę ... » więcej 2020-05-02, godz. 07:15 Europa znosi ograniczenia związane z pandemią koronawirusa Kolejne kraje europejskie znoszą niektóre ograniczenia związane z pandemią koronawirusa. W Hiszpanii dzieci mogą już wychodzić z domów, na Litwie działają już ... » więcej 2020-05-01, godz. 15:00 Kidawa-Błońska: 10 maja nie wezmę udziału w wyborach jako obywatel i kandydat Jeżeli 10 maja PiS będzie chciało przeprowadzić pseudowybory w czasie pandemii usługą pocztową, to nie są wybory; ja w takiej zabawie nie będę brała udziału j ... » więcej 2020-05-01, godz. 13:15 Kosiniak-Kamysz: trzeba siedzieć przy głównym stole w UE Jeśli zostanę prezydentem, doprowadzę do powstania grupy północ-południe w Unii Europejskiej; Polska będzie przy głównym stole z Francją, Niemcami, Włochami, ... » więcej 2020-05-01, godz. 10:59 Konwencja programowa prezydenta Andrzeja Dudy Utrzymanie programów społecznych, niezwłoczne wprowadzenie Dodatku Solidarnościowego 1200 zł dla osób, które w wyniku epidemii koronawirusa straciły pracę, a ... » więcej\n6789101112 22896 na 2290 stronach


EUR/JPY: popyt ponawia próbę - TMS NonStop – Serwis Analityczny, Wiadomości Rynkowe, Aktualności Ekonomiczne.\nEUR/JPY: popyt ponawia próbę\nSeria ostatnich wzrostów EUR/JPY została zatrzymana przez górne ograniczenie klina zwyżkującego, którego wydźwięk podbija skutecznie nieopodal położone 127,2 proc. zewnętrzne zniesienie Fibonacciego przy okrągłym 135,00. Wobec perspektywy kontynuowania wzrostów dość pozytywnie zapatrują się oscylatory. Obecnie wtóruje im analiza Ichimoku, która nie zdołała zanegować ostatnio wygenerowanego sygnału kupna. W przypadku wyraźnego przejęcia inicjatywy przez popyt należy oczekiwać ataku na 135,80 (tj. 161,8 proc. zewnętrzne zniesienie Fibonacciego). Pierwszą falę potencjalnych spadków powinny skutecznie zatrzymać dołki z 22 grudnia (133,90), których kapitulacja będzie oznaczała przełamanie linii wiodących Ichimoku oraz podejście pod zgrupowanie dolnej bandy (132,30) z nieopodal położoną średnią 100-sesyjną oraz Senkou Span A.


Akcesoria, które doceni każdy zmarzluch | Newsy, informacje, ciekawostki\nAkcesoria, które doceni każdy zmarzluch\nJednym z podstawowych akcesoriów każdego zmarzlucha jest dobra para rękawiczek. Niestety nie wszędzie jesteśmy w stanie zaopatrzyć się w dobre jakościowo rękawiczki, które będą dodatkowo ładnie prezentowały się na naszych dłoniach. Jak znaleźć rękawiczki idealne?\nPrzede wszystkim pierwszym etapem, nad którym należy się skoncentrować, jest ustalenie celu zakupu rękawiczek. Czy mają być to rękawiczki do chodzenia na co dzień po mieście, na bardzo duże mrozy, na sezon przejściowy, a może mają to być rękawice narciarskie? W zależności od dokonanego wyboru przedstawiamy poniżej informacje, czym kierować się przy zakupie.\nPrzejściowe rękawiczki przeznaczone są dla osób, które mają bardzo niską tolerancję wilgoci oraz chłodniejszych temperatur. Niejednokrotnie rękawiczki na jesień lub wiosnę mają nie tyle grzać nasze dłonie, ile chronić je przed bezpośrednim kontaktem z chłodniejszym powietrzem lub opadami. Najczęściej w takim wypadku wybiera się cienkie skórkowe rękawiczki, albo rękawiczki z cienkiego, elastycznego materiału.\nZakładając, że zima w mieście lub na wsi na co dzień nie serwuje mrozów 20-stopniowych, można pozwolić sobie na standardowe rękawiczki zimowe. Takie rękawiczki najczęściej wykonane są ze skóry wraz z jej ociepleniem od środka, z irchy albo też ciepłej bawełny. Niejednokrotnie są to rękawiczki pięciopalcowe, chociaż obecnie modne są rękawiczki z jednym palcem, które gwarantują nieco więcej ciepła. Kupując standardowe rękawiczki powinniśmy zwrócić uwagę na ich chłonność, nie powinny przemakać. Powinny za to gwarantować ochronę przed kilkustopniowym mrozem. Warto wybrać model pasujący do naszej budowy rąk oraz ulubionej kurtki zimowej.\nMróz, mróz, mróz…\nDla fanów sportów zimowych albo osób, które decydują się opuszczać mieszkanie przy kilkudziesięciu stopniach mrozu proponujemy wybór specjalnych, mocno ocieplanych rękawiczek sportowych. Zawierają one gwarancję ochrony przed wilgocią oraz utrzymaniem prawidłowej temperatury rąk do określonej liczby stopni Celsjusza. Najczęściej rękawiczki takie wykonane są ze śliskich materiałów, które szybko wysychają i nie wchłaniają wilgoci. Zobacz więcej.\n10/04/2015 w Inne. Etykiety:odzież, zima\n← Błędy podczas sprzątania\nTrudne życie zmarzlucha →


Wczasy u Tomkiewiczów - Rymanów-Zdrój\nWczasy u Tomkiewiczów noclegi Rymanów-Zdrój, Agroturystyka\nNadbrzeżna 144 , 38-481 Rymanów-Zdrój\n13 435 62 44 885 955 525\nSerdecznie zapraszamy na wypoczynek w uzdrowisku Rymanów Zdrój, nad rzeką Tabor wśród malowniczych wzniesień Beskidu Niskiego. Nasz dom położony jest na wzgórzu, z którego rozciąga się cudowny widok na górskie stoki porośnięte lasem będącym pozostałością dawnej puszczy karpackiej.\nSpecyficzny mikroklimat z dużą zawartością jodu i bromu ma łagodne a równocześnie bodźcowe właściwości i znakomicie wpływa na samopoczucie. Nadaje się w szczególności do leczenia chorób wieku dziecięcego. Zapewniamy spokojny i atrakcyjny wypoczynek\nSpecjalnie dla Państwa mamy przygotowane:\nCztery słoneczne pokoje z łazienkami, TV LED i łączem do internetu (2,3i 4- osobowe) o wysokim standardzie\nMożliwość zamówienia obiadu w cenie 20 zł., lub wyżywienia całodziennego:śniadanie,obiad,kolacja:cena 44zł.\nPomoc w doborze najatrakcyjniejszych szlaków turystycznych dostosowanych do indywidualnych potrzeb naszych gości.\nCena noclegu od osoby za dobę od 25 - 35zł.\nDzieci do 7 lat mają 20% zniżki.\nCena wyżywienia dla dzieci do uzgodnienia.\nRYMANÓW ZDRÓJ Położony jest 4 km na południe od Rymanowa w malowniczej dolinie rzeki Tabor, wśród gór zwanych Wzgórzami Rymanowskimi Uzdrowisko leży na pograniczu dwóch różniacych się krajobrazowwo mezoregionów karpackich: Beskidu Niskiego i Pogórza Bukowskiego, na wysokości od 360 do 390 m n.p.m.. Na północ od Rymanowa Zdroju ciągną się Doły Jasielsko Sanockie, w tej części określane jako Kotlina Krośnieńska.\nUzdrowisko oferuje Państwu następujące atrakcje:\nMożliwość korzystania z leczniczych wód mineralnych: Tytusa, Klaudi i Celestyny\nPrześliczna rzeczka Tabor w Rymanowie Zdroju znakomicie nadaje się dla osób, które uwielbiają odpoczynek nad wodą płytką i czystą. W miejscach sztucznych spiętrzeń (wodospadów) tworzą się zagłębienia dobre do pływania. Piękne, szerokie tereny trawiaste wzdłuż rzeki, w obrębie wałów przeciwpowodziowych są idealnym miejscem do kąpieli słonecznych, a sama rzeka jest ulubionym przez dzieci i bezpiecznym miejscem do zabaw w wodzie.\nPobyt nad rzeką Wisłok jest wymarzonym odpoczynkiem dla wszystkich szukających cudownych, zapierających dech w piersiach zakątków. Znajdują się tu liczne miejsca do plażowania i kąpieli. Nad rzeką wśród lasów sterczą urwiste skały. Żadna fotografia nie jest w stanie oddać tego piękna.\nStawy rybne w Bartoszowie\nlokale rozrywkowe, w których odbywają się imprezy taneczne i wieczorki rozrywkowe.\nBieszczady z pięknymi połoninami, starymi cerkiewkami\nN 49 stopni 33. 532'\nE 21 stopni 51. 697'


by droga byÅ‚a wÅ‚aÅ›ciwie uÅ‚oÅ¼ona.RÃ³Å¼ne formy brukuKostka brukowa zasadniczo wykonana jest z betonu. Jest to najzwyczajniej w Å›wiecie odlana forma, ktÃ³ra moÅ¼e przybraÄ‡ dowolny ksztaÅ‚t, ktÃ³ry zaleÅ¼y jedynie od fantazji.\nDodane: 28-07-2016 08:04\nObejÅ›cie koÅ‚o naszego mieszkania nie moÅ¼e istnieÄ‡ bez drÃ³Å¼ki do domu, a co innego bardziej pasuje na drogÄ™, niÅ¼ kostka brukowa? RÃ³wnieÅ¼ warto zwrÃ³ciÄ‡ uwagÄ™ na , by droga byÅ‚a wÅ‚aÅ›ciwie uÅ‚oÅ¼ona.\nRÃ³Å¼ne formy bruku\nTagi: rybnik usÅ‚ugi ÅšlÄ…sk usÅ‚ugi brukarskie budownictwo\nPlumbing problems and some basic knowledgePrawo - kilka przydatnych informacjiCzęsto stosowane metody nawadniania ogrodówKonieczne oprogramowanie dla szpitaliDobre praktyki e-commerceOgólnie o reklamie outdoorO odzieÅ¼y medycznej i kosmetycznejImplanty zębów GliwiceMeble targoweTransfery lotniskowe, kwestia cenyArticle of plumbingDo You like your car?Efektywna promocjaBrief look at printingDoes one just 'plug in' for the electrician job?Na temat klimatyzacjiWizyta u stomatologa - kilka słów o implantachSomething you should know about engineSzkolenia bhp warszawaO urzÄ…dzaniu ogrodÃ³w w rÃ³Å¼nych stylachJak samodzielnie ogarnąć marketing internetowy - pozycjonowanie Bielsko-BiałaLanie wody o wodzieCzy można włączyć klimatyzację we własnym domu?Kwestia odnawialnych ÅºrÃ³deÅ‚ energii: energia sÅ‚onecznaElectricians and scienceCo to są nagrzewnice i kilka ciekawych faktów o ogrzewaniuJak dbać o bezpieczeństwo - zmiany w 2021Prawo - warto wiedzieÄ‡Jesteś elektrykiem? Sprawdź nasz wpis o transformatorachPodziały działek i mapki, czyli robota dla geodety


Petru: Wniosek o votum nieufności wobec Macierewicza nietrafiony w czasie, ale go poprę - sejm-rząd Ludzie\nPetru: Wniosek o votum nieufności wobec Macierewicza nietrafiony w czasie, ale go poprę\n22 czerwca 2016 09:53\nPetru zdecydował, że poprze wniosek PO o dymisję Macierewicza, ale nie jest zadowolony z tego kiedy go zgłoszono. (fot.:twitter.com/_Nowoczesna)\n• Ryszard Petru ocenił, że wniosek PO o dymisję Macierewicza, jakkolwiek uzasadniony został zgłoszony w nieodpowiednim momencie.\n• Lider Nowoczesnej poprze tę inicjatywę mimo to.\n• Komentując transfer posła Wojciecha Jarosa z PO do Nowoczesnej, Petru zaznaczył że nie interesuje go "wyciąganie" posłów. Liczy na polityków o podobnych poglądach.\nRyszard Petru w rozmowie politycznej na antenie radia RMF komentował dwie sprawy. Pierwszą były relacje Polski z NATO, z uwzględnieniem osoby Antoniego Macierewicza jako szefa MON. Drugą było niedawne przejście posła między klubami PO, a Nowoczesnej. Wywiad emitowano w środę (22 czerwca).\n- PiS przeminie, a NATO zostanie. Macierewicz też przeminie, a NATO zostanie - mówił lider Nowoczesnej w kontekście zbliżającego się szczytu Sojuszu. Po czym dodawał - Szczyt musi być sukcesem.\nPetru w kontekście bezpieczeństwa kraju mówił też o wniosku PO, który partia zgłosiła niedawno wobec ministra Macierewicza. Platforma chce odwołania szefa MON, w przeddzień szczytu NATO. - Moment wniosku jest niefortunny. Powinien być złożony po szczycie.\nJednocześnie Petru zaznaczył, że zagłosuje za odwołaniem ministra.\n- Krytykuję nie fakt zgłoszenia votum, tylko jego moment. Wiadomo, że mało kto w Polsce czuje się bezpiecznie, gdy ministrem obrony jest Antoni Macierewicz. Będę głosował za, gdy wniosek zostanie poddany pod głosowanie - zadeklarował Petru - Są ważniejsze powody, dla których należy odwołać Macierewicza: włamał się do placówki NATO, kwestionował polską siłę obronną - dodał.\nW tym kontekście, poseł był też pytany o decyzję wysłania wojsk z misją szkoleniową na Bliski Wschód. Petru stwierdził, że w czasie Rady Bezpieczeństwa Narodowego z prezydentem poinformowano go o tym ruchu administracji, ale nie zdradzał szczegółów: - To było spotkanie objęte klauzulą tajności, nie mogę mówić co miało tam miejsce.\nZapytany o niedawne przejście posła PO z klubu Platformy do Nowoczesnej, barwy klubowe zmienił poseł z Wrocławia Wojciech Jaros, Petru zaprzeczył wojnie z PO.\n- Tak posłowie PO pukają do naszych drzwi - relacjonował bez podawania nazwisk lider Nowoczesnej. Jednak dodawał, że nie chce w klubie posłów niepasujących do linii i poglądów partii. - Michał Jaros był osobą o poglądach wolnorynkowych, teraz też tak będzie. Ważne dla nas jest, by kto do nas przychodzi miał podobne do nas poglądy.\nPO Platforma Obywatelska Ryszard Petru Sejm Nowoczesna Antoni Macierewicz MON minister Ministerstwo Obrony Narodowej posłowie


#ALLINMOVIE - Prawdziwa historia w reżyserii Romana Polańskiego\n#ALLINMOVIE – Prawdziwa historia w reżyserii Romana Polańskiego\nutworzone przez Majka Jankowska | Maj 26, 2018 | All In Movie | 0 komentarzy\nCztery lata przyszło nam czekać na kolejny film Romana Polańskiego. Ponownie reżyser postanowił osadzić akcję we Francji oraz współpracować z swoimi rodakami, a tym samym stworzyć kolejną polsko-francuską produkcję. Oczekiwania przed seansem były spore, zwłaszcza biorąc pod uwagę Emmanuelle Seigner w obsadzie – aktorkę, która potrafiła utrzymać zainteresowanie widza przez całą projekcję poprzedniego obrazu twórcy Wenus w futrze. Przyzwyczajeni do solidnych produkcji Polańskiego, ale ostudzeni przez umiarkowane zachwyty krytyków, rozpoczynamy typową dla reżysera grę w rozwiązywanie zagadek Prawdziwej historii tego co jest rzeczywistością, a co jedynie wytworem wyobraźni.\nSam opis fabuły wydaje się powrotem do najlepszych produkcji Polaka – bliżej niezdefiniowanej trylogii: Wstręt (1965), Dziecko Rosemary (1968) oraz Lokator (1976). Polański ponownie bierze na warsztat rozpad ludzkiej osobowości, wystawiając na próbę naszą umiejętność rozróżnienia prawdy od urojeń. Główna bohatera – Delphine, po wydaniu książki będącej bestsellerem, nie potrafi podjąć się kolejnej powieści. Jej niemoc odmienia przypadkowe spotkanie z kobietą tytułowaną tajemniczo Ona (z francuskiego Elle), która wpływa na jej sposób postrzegania nie tylko swojej twórczości, ale i otaczającego świata. Z każdą następującą sceną zaciera się cienka granica pomiędzy kobietami, co przejawia się choćby bezpośrednio poprzez ubiór oraz wygląd. Reżyser rozpoczyna typową dla siebie analizę psychologicznego upadku, prowadzącego do zatracenia swojej własnej świadomości. Czy Ona istnieje naprawdę, czy to tylko wytwór wyobraźni, a może alter ego głównej bohaterki? Jednoznacznej odpowiedzi nie uzyskamy, a sam Polański niechętnie podrzuca jednoznaczne tropy pozwalające zinterpretować postać tajemniczej kobiety. Pod tym względem Prawdziwa historia zbliża się do trylogii, która emanuje psychicznymi rozterkami głównych postaci, jednak w najnowszej produkcji brakuje napięcia oraz niepokoju, w którego tworzeniu Polak jest swoistym mistrzem. Fani twórczości Polańskiego z pewnością mogą czuć się nieco oszukani, bo niby dostajemy film w pełni autorski, wręcz typowy dla tego artysty, a jednocześnie okazuje się być on tylko cieniem dla jego prawdziwych umiejętności. Niedobór iskrzących z ekranu emocji, poczucia ciszy przed burzą, działa nużąco, choć przede wszystkim irytuje ze względu na spore oczekiwania przed seansem.\nUłomności rozpisania scenariusza rekompensuje duet aktorski – Emmanuelle Seigner oraz Eva Green. Nie da się nie zauważyć, iż występ tej pierwszej okazał się być nie tak zachwycający jak w Wenus w futrze, jednak nie można zarzucić Seigner złej gry. Może to zasługa Evy Green, która fenomenalnie wczuła się w swoją postać, przyciągając każde spojrzenie widza zarówno swoją gestykulacją, mimiką, jak i głosem. Widać, że panie dobrze czuły się ze sobą na planie filmowym, co znajduje swoje odzwierciedlenie na ekranie kinowym. Ich, często niewerbalną potyczkę, wypełniają w punkt dopasowane melodie Alexandre’a Desplata.\nPrawdziwa historia w całym dorobku Romana Polańskiego nie będzie zajmowała szczególnie wysokiej pozycji. Reżyser tym razem stworzył obraz poprawny, utkany z typowych dla siebie przewrotów fabuły oraz zagrań psychologicznych. Film nie zaskoczy widza nawet w swoim kulminacyjnym momencie, a po seansie pozostanie duży niedosyt. Może gdyby twórca zdecydował się nieco zerwać ze stosowanymi przez siebie zwykle kliszami, efekt mógłby pozytywnie zaskoczyć odbiorców. Tymczasem musimy się zadowolić pozycją solidną, ale w żadnym stopniu nie potrafiącą zakorzenić się w naszych głowach, a przez co ulatującą parę godzin po seansie.


Był, kim chciał - Obywatel G.C. | naTemat.pl\nBył, kim chciał - Obywatel G.C.\n1988 rok, sesja fotograficzna do płyty „Citizen G.C.“. Małe, nasączone piwniczną stęchlizną atelier, jedynymi rekwizytami są: stół, szmata i cegła. Zgodnie z ustaleniami Grzegorz kreuje postaci: młodego aktywisty, klasycznego aparatczyka i przodownika pracy.\nEfektem mają być karykaturalne fotografie w manierze soc., pomnikowe niemalże w swoim wyrazie, toteż wszystkie chwyty wynalezione i stosowane przez geniuszy propagandy są dozwolone. Bawimy się fantastycznie, choć ledwo co się poznaliśmy.\nKlimat na planie jest ważny zawsze, ale fotografowanie wg naszkicowanych założeń jest zwykłą stratą energii, jeśli po którejkolwiek stronie kamery brakuje świadomości roli i odrobiny wyobraźni plastycznej. Wówczas, podczas tej pierwszej sesji stało się dla mnie jasne, że Grzegorz wie czego chce również w przestrzeni wizualnej. Szanował obraz tak samo, jak słowo, jak dźwięk.\n1990 rok, sesja portretowa na płytę „Obywatel świata“. Ta sama piwnica, żadnych rekwizytów. Interesuje nas czysta ekspresja. Pamiętam niezwykłą koncentrację w momentach kulminacyjnych, zarówno Grzegorza, jak i moją. Nie zapytałem wówczas czy przygotowywał się do tej sesji, a jeśli tak, to w jaki sposób. Byłem przekonany, że to rutyna sceniczna zagrała. Teraz myślę, że profesjonalizm na takim poziomie, to również praca, ogrom pracy.\n2000 rok, sesja dwunasta. Nikt nie przypuszczał, że będzie ostatnią.\n22 grudnia 2001 roku nad ranem rozpoczęła życie legenda Grzegorza Ciechowskiego – Obywatela GC


Tapeta na pulpit Śnieg mężczyzn\nTapeta na pulpit Śnieg mężczyzn (domy w boże narodzenie)\nTapety pobrane 235 razy!\nDarmowe tapety Śnieg mężczyzn (domy w boże narodzenie) aby pobrać\nTen dom jest udekorowany niektórych snowmen. The Christmas Lights dekoracji na jego ścianach uczynić je nabyć żółty kolor. To tapetę zajmuje na stronie, 12 lat , 10 miesięcy i 12 dni\nŚnieg mężczyzn domy w boże narodzenie\nŚnieg mężczyzn. jest to darmowy obraz umieścić na komputerze. w naszej próbki mają tę kolekcję obrazów do pobrania. wszystkie systemy operacyjne komputerów typu i. obrazy rozmiary dla wszystkich monitorów.\nTapeta Śnieg mężczyzn (domy w boże narodzenie). Tapety na Pulpit HD i zdjęcia, obrazy i tła Śnieg mężczyzn (domy w boże narodzenie). Pobierz tapetę Śnieg mężczyzn (domy w boże narodzenie) dla komputera z Gifmania Networks, sieć bezpłatnych stron internetowych. Tapety Zdjęcia Śnieg mężczyzn (domy w boże narodzenie) na pulpicie. Pobierz tło pulpitu [tagi]. Tapety HD Śnieg mężczyzn (domy w boże narodzenie). To tapetę posiada 2916. pozycję w ogólnym górze strony.


Odrodzone królestwo – fragment – JAROGNIEW | Elżbieta Cherezińska\nJAROGNIEW nie pierwszy raz przechodził przez wschodnią granicę krzyżackiego państwa. Żelaźni bracia uważali nie bez racji, że rozciągająca się tam Wielka Puszcza jest gwarancją tego, iż nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie się zapędzał w te dzikie, odludne i niedostępne regiony. Wizyta u Głoga, szwagra kowala, opłaciła mu się po stokroć. Symonius polecił mu zdobyć broń, Głóg miał zbyt małą kuźnię, by sprostać ich potrzebom, ale za to miał głowę na karku, niezbędną Jarogniewowi wiadomość i gościa. Zagraniczny rycerzyk, ciekaw dziwów pruskiej ziemi. Gotów zapłacić srebrem za coś, czego nie dostałby nigdzie indziej. Półtoraoki z lubością zacisnął palce na mieszku srebra. Bez najmniejszego kłopotu ominął wiejskie stróże strzegące wschodniej granicy. Jako takiej uwagi wymagało od niego tylko przejście okolic domu zakonnego w Przezmarku. Dom był znacznie mniejszy od komturii dzierzgońskiej, ale nastawiony na bliskość Wielkiej Puszczy, więc Jarogniew raz po raz mijał konne patrole złożone ze służącej Krzyżakom miejscowej ludności, a potem, gdy już wszedł w las, widział kilka drewnianych czatowni z których obserwowano drogi na wschód. Bracia zakonni podróżując do komturii położonych nad brzegiem Bałtyku, Bałgi, Brandenburga, Królewca, a nawet dalekiej Ragnety, wybierali wyłącznie drogę północną, wzdłuż wybrzeża. Tam sięgało ich realne władztwo. Na rejzy przez Wielką Puszczę udawali się tylko z przewodnikami i wojskiem. Ale tego roku, z racji starcia z Polską, rejza z Malborka nie wchodziła w grę, choć pewnie zwyczajowe wypady na Żmudzinów po dożynkach urządzą sobie komturowie Bałgi i Ragnety. Jeśli tak, będzie to uderzenie z północy na głęboki wschód. Nie na jego drodze; Półtoraokiemu spotkanie z wojskiem żelaznych braci ciągnącym na rejzę nie groziło.\nKiedy przepłynął Drwęcę, czuł się już niemal swobodnie, za Łyną coraz rzadsze osady nie stwarzały groźby zatrzymania przez kogokolwiek. Czekało go teraz kilka dni samotnej wędrówki, takiej, w której natknie się na jelenie, sarny, dziki i żubry, ale może nie zobaczyć człowieka. Dawno tu nie był; zaskoczyły go nowe karczunki. Jednak Krzyżacy nie zaniechali prób wyciśnięcia z pradawnego lasu jak najwięcej. Wielka Puszcza od stuleci budziła w ludziach po równo: chciwość i lęk. Nawet on, leśny wojownik Trzygłowa, przywykły do samotności, do wtapiania się w ostępy i knieje, tu, w Wielkiej Puszczy, czuł coś niepokojącego, jak drapanie z tyłu głowy. Oczy i uszy miał szeroko otwarte. Z każdym krokiem ścieżyny stawały się coraz mniej widoczne, coraz bardziej zaplątane. Poprzerastane bujną trawą i mchem, jakby natura strzegła swych dróg przed intruzami. Potężne drzewa, tak wysokie, że nie mógł dostrzec, gdzie kończą się ich korony, odgradzały go od słońca. On, który po drzewnych kładkach otaczających warownię za Dzierzgoniem potrafł biegać w bezksiężycową noc, tutaj poruszał się wyłącznie między wschodem a zachodem słońca. Czasami szedł między paprociami sięgającymi po pachy, to znów omijał bagna i mokradła, nadrabiając drogi, ale nie ryzykując, że zostanie w nich na zawsze. Tego dnia od rana przedzierał się przez jeden z najstarszych fragmentów puszczy. Pamiętał go, przemierzał tę drogę nie pierwszy raz w życiu, a jednak po latach nieobecności zaskoczyły go powalone, zmurszałe drzewa o pniach tak wielkich, że w niejednym mogłaby zamieszkać rodzina. Tysiącletnie olbrzymy, omszałe, porośnięte rosnącymi jedne na drugich grzybami, o barwach tak fantastycznych, jakby pochodziły ze snu szaleńca. Krwiste, nakrapiane czerwienie, trupioblade lśniące biele, gołębie błękity i brązy. Powalone drzewa straszące wielkimi mackami wyschniętych korzeni. Trafł na takie, które mogło być większe niż warowny jesion. Teraz, obchodząc je dookoła, miał wrażenie, że mija twierdzę. Gałęzie częściowo uschły, ale na niektórych wciąż zieleniły się słabe liście, w dodatku kwitło w nich cudze życie grzybów, porostów, mchów i obsypanych dziwacznymi kwiatami pnączy.\nJak Matka Dębina. Niby zmarła, niby zbutwiała, a coś tam jeszcze w niej żyje, choćby robak — pomyślał z niesmakiem o tym, co opowiadały mu zbiegłe z matecznika dziewczyny.\n— Psiakrew! — zaklął głośno. — Gdzie ja jestem?\nOmijając powalonego olbrzyma, stracił z oczu kierunek marszu. Był w gęstwinie, słońce przysłonięte przez potężne korony jesionów jawiło mu się tylko rozproszonym światłem. Na drzewach wokół rozszalały się pnącza. Niektóre z nich kwitły, wydzielając zapach słodkawy, mdły, niemal duszący. Odkaszlnął.\n— Muszę znaleźć południowy wschód.\nOkręcił się. Wypatrzył w oddali plamę słońca i ruszył ku niej. Z bliska okazała się polaną obrośniętą gęstym, wściekle zielonym dywanem płonnika. Ustalił kierunek po tarczy słonecznej i podjął marsz, raz po raz obciążając się myślą, że pomysł, który pchnął go do tej wędrówki, był chybiony. Wtedy jednak gęstwina zaczęła rzednąć, słońce prowadziło go pewniej, o ile dobrze wyliczył kierunek. Zgrzał się. Otarł pot zalewający mu oczy i poczuł woń dymu. Serce zaczęło bić mu mocniej. Z każdym krokiem, gdy z początku niewyraźny i daleki zapach wzmacniał się, zyskiwał pewność, że jest na dobrej drodze. Wreszcie las przerzedził się i Jarogniew, zgodnie z przewidywaniem, wyszedł na przecinkę. Najpierw mijał tylko zrąbane pniaki jesionów, buków, grabów i pojedynczych dębów; potem zobaczył smolarzy krzątających się przy dwóch mielerzach. Jeden, wielkości ziemianki, już się kurzył pilnowany przez dwóch podrostków. Drugi dopiero zakładano z wysuszonych szczap grabiny. Drewno już było ułożone w płaski zwarty stos, stary smolarz, chudy chłop o brązowej, wysuszonej skórze, pokazywał młodym, jak mają go obłożyć chrustem.\n— Trawę na wierzch! — pokrzykiwał do najwyraźniej nowych w robocie chłopaków. — Piachu, piachu sypnij!\nJarogniew podszedł do nich, smolarz zadarł głowę, by się mu przyjrzeć.\n— Szukam Wnoke — powiedział Jarogniew.\n— Na swoim — kiwnął głową smolarz.\n— Daleko od Czarnego Lasu wypalacie — zagadnął Półtoraoki.\n— Tu grab dobry — odpowiedział smolarz i odwrócił się w stronę pilnujących kurzenia. — Ogień wam ucieka! Syp piaskiem, gamoniu!\nRzeczywiście, z boku mielerza strzelił nieduży płomień. Podrostek chwycił za łopatę i stłumił go, przesypując piachem.\n— Teraz pilnuj! — krzykiem pouczył go smolarz. — Ma się ino kurzyć!\n— Przejdę brzegiem jeziora? — spytał Jarogniew.\n— Jeśli drogę zna, przejdzie — odpowiedział chłop.\nPółtoraoki skinął mu głową i ruszył wzdłuż przecinki. Robią węgiel z drewna grabowego — uśmiechnął się w duchu. Na kowalstwie znał się o tyle, że miał szwagra kowala, ale pamiętał, iż Głóg zawsze mu mówił, że z grabu, jesionu, buka czy dębu wypala się twardy węgiel. Jak się spodziewał, na końcu przecinki zaczynała się dróżka. Wypalony węgiel musieli przecież jakoś dowieźć. Uszedł kawał, gdy po lewej zalśniła taﬂa wody. Zszedł z drogi nad wodę, by się upewnić, że to jezioro Salęt. Odetchnął, rozpoznając je po wysokim przeciwległym brzegu porośniętym sośniną. Z oddali wyglądało jak zalesiony płaskowyż wznoszący się na drugiej stronie jeziora.\n— Kawał drogi przede mną — mruknął. — Między tymi powalonymi drzewami pobłądziłem.\nOpłukał twarz i wrócił na dróżkę. Ta jednak po pewnym czasie rozdzielała się. Jedna jej nitka odchodziła w głąb lasu, druga biegła wciąż wokół jeziora.\n„Jeśli drogę zna, przejdzie” — z przekąsem przypomniał sobie słowa smolarza. Zabił komara, który usiadł mu na czole, i ruszył wzdłuż wody. Nie szedł tędy nigdy wcześniej. Zawsze udawało mu się wyjść wprost na płaskowyż. Mógł powiedzieć smolarzowi, żeby pokazał lepszą drogę, ale tego nie zrobił. Nie chciał okazać słabości albo wydać się smolarzom podejrzanym. Że to błąd, okazało się po chwili, gdy ścieżka zaczęła robić się coraz węższa i węższa, aż zniknęła w błocie. Z tej strony jezioro nie miało wyrazistego brzegu. Pasy szuwarów przeszły w podmokłe zarośla, grunt stał się gąbczasty i miękki, porośnięty bagienną turzycą. Półtoraoki zaklął i zapadł się po kostki w mokradle.\nI wtedy usłyszał z daleka:\n— Ciągnij! Ciągnij!\nI równo z okrzykiem znów poczuł dym. Pachniał inaczej niż ten z mielerzy. Właściwie śmierdział mokrą, butwiejącą ziemią i czymś, czego Jarogniew nie umiał rozpoznać. Wygrzebał się z grzęzawiska i uważnie patrząc pod nogi, ruszył w stronę, z której słyszał głosy. Wiedział, że skoro są tu ludzie, muszą być jakieś suche ścieżki, ale był tak zmęczony i wściekły, że ich nie widział. Przed nim było tylko kłębowisko dzikiej wierzbiny, wlazł w nie, jak krowa w szkodę.\n— Dawaj no, dawaj!\nGłosy były blisko, naprawdę blisko, nie więcej niż trzydzieści kroków. Najciszej, jak się dało, rozchylił gałęzie. Zobaczył sześciu mężczyzn w podwiniętych nad kolana gaciach uwijających się przy ziemi.\nRudnicy — zrozumiał. — Tu musi być dawne jezioro Salęt, teraz zarośnięte, zamienione w przybrzeżne moczary. Stąd teraz biorą darniówkę.\nTeren, na którym pracowali, był podzielony na dość równe kwadraty. Przynajmniej z połowy wycięli już pasy darni, złożyli je starannie na boku, by po wydobyciu rudy zasłonić ziemię i pozwolić darniówce za kilka lat się odrodzić. Jarogniew zobaczył łopaty i widły gotowe do pracy. Długie koryta wsunięte w szuwary; mógł się domyślać, że w nich będą płukać wydobytą rudę darniową. Dalej od mokradeł dostrzegł duże, płaskie ognisko; stał przy nim starszy mężczyzna pilnujący, by żarzyło się, a nie paliło.\nTo pewnie prażak — zrozumiał, dlaczego śmierdział mu dym. — To w nim wstępnie prażą rudę.\nW głębi stały wielkie, uszczelnione gliną kosze, gdzieś zarżał koń. Gdy Jarogniew wychylił się jeszcze mocniej, zobaczył, że są i wozy gotowe do transportu obrobionej darniówki. Z wrażenia przygryzł wargę. Wnoke zawsze miał łeb na karku, ale to, co tym razem zobaczył Jarogniew, przeszło jego wyobrażenia.\nTu — wydobycie, wstępna obróbka rud darniowych i przygotowany transport. Tam wcześniej — mielerze i produkcja węgla drzewnego. Skoro pozyskują surowce tak daleko od Czarnego Lasu, to znaczy, że te bliżej już dawno wykorzystali.\nOszacował, jak minąć rudników, i cicho wycofał się z wierzbowych zarośli. Dwa razy zapadł się po kolana w podmokłym gruncie, ale wreszcie, omijając szerokim łukiem miejsce wydobycia darniówki, doszedł ponownie do ścieżki. Ta znów dzieliła się na wąską wzdłuż brzegu i szerszą idącą w górę. Tym razem nie chojrakował, wybrał drogę, w której wyraźnie odciskały się koleiny wyżłobione kołami wozów. Słońce powoli opuszczało się ku zachodowi, prześwietlając las soczystą promienną zielenią. Gdy droga zaczęła piąć się pod górę, był pewien, że zbliża się do celu. Buczyna, jawory i dęby ustąpiły miejsca sosnom. Powietrze wypełniła balsamiczna woń igieł. Wiedział, że przed sobą ma jakieś cztery, może pięć setek kroków. Serce zabiło mu mocniej. Przekraczanie granicy Czarnego Lasu zawsze robiło na nim wrażenie. Odliczał. Raz, dwa… Stare, rozłożyste sośniny i ciemny, rdzewiejący miejscami mech skończyły się w jednej chwili, jakby ktoś tętniący życiem las wyciął. Pod podeszwą buta zaskrzypiał piach, twarde kawałki rozsypanej szlaki. Przymknął oczy, wziął wdech i wszedł w stare upiorne pogorzelisko. Wokół niego koszmarną urodą pysznił się Czarny Las. Słońce, równie majestatyczne w zachodzie jak przed chwilą, prześwietlało nie zieleń, lecz opalone gałęzie i czarne pnie osmalonych przed ponad setką lat drzew. Stąpał po zamienionej w popiół ziemi, wzbijając pył, który szarą chmurą unosił się ku górze, by wpaść w smugę słonecznego światła i przyćmić je. Oto las, który nigdy nie odbił pędami młodej trawy i nowych drzew. Spopielona ziemia, co postanowiła nie rodzić, ale kłuć w oczy martwotą. Stać na straży pamięci po zagładzie wojowniczych Galindów.\nW szarości i czerni zastygłego pogorzeliska niosło woń dymu, jakby dawny pożar wciąż trwał. Rozległy się równe dźwięki. Raz, dwa. Raz, dwa. Raz, dwa. Stuk kowalskich młotów. Jarogniew otrząsnął się, bo choć po to tu przyszedł i tego właśnie się spodziewał, to jednak odgłos kucia w spalonym Czarnym Lesie wydawał się upiorny. Jego wzrok padł w lewo, szukał „rydwanu ognia”. Ledwie go wypatrzył między kolumnami drzew, ale tak, wciąż tam był. Czarne burty, żebra drabin i sterczący w górę ułamany dyszel. Szczątki spalonego wozu, którym ponoć z Czarnego Lasu uciekała prababka Wnoke. Kiedyś był jeszcze osmolony szkielet konia, ale najwyraźniej rozsypał się, zostawiając tylko kawał pękniętej czaszki. Wnoke powtarzał, że wóz stać będzie, póki go wiatr nie rozrzuci.\nOkropne ma upodobania — westchnął Jarogniew i wyszedł z Czarnego Lasu na płaski, pozbawiony drzew szczyt wzgórza. Tu niegdyś królowała twierdza Galindów, a dzisiaj niepodzielnie władał kowal Wnoke.\nRuiny dawnej twierdzy, podobnie jak cały Czarny Las, nie obrosły zielenią, ale też od dawna nie przypominały pogorzeliska. Wnoke, o którym mówiono, że jest ostatnim żyjącym potomkiem Galindów, zagospodarował je po swojemu. Jarogniew zaśmiał się w głos. Cały Wnoke! Ten, który już niczego się nie boi. Ależ tu się zmieniło! Przy strumieniu, na obrzeżach dawnego podgrodzia rozłożyło się przysłonięte smugą dymu piecowisko. Dwie duże kominiaste dymarki i trzy mniejsze, smukłe. Każdego pilnował osobny dymarz z dwójką pomocników od miechów, a między nimi krążyły podrostki, donosząc w koszach drewno. Z boku w korytach leżała wyprażona i przepłukana ruda; osobno małe kawałki, wielkości orzechów, i większe, jak jabłka lub rzepy. Dużo dalej, w głębi zobaczył składowisko tak dużych kawałów rudy, jakby to były rozłupane na pół pnie drzew. Kilka brzydkich, łaciatych psów wypadło zza dymarek, ujadając głośno. Wtedy dopiero jeden ze starszych dymarzy uniósł głowę i spojrzał na Jarogniewa. Przysłonił osmoloną dłonią oczy, przyglądając mu się, i posłał ku niemu wyrostka.\n— Ja do Wnoke. Przyjaciel — uśmiechnął się Jarogniew, patrząc młodzianowi w oczy.\nChłopiec zamrugał pod zbyt długą, rozczochraną czupryną i wlepił wzrok w jego źrenice.\n— Jarogniew Półtoraoki? — upewnił się.\n— Jesteś bystry — pochwalił go i mrugnął dwubarwnym okiem.\n— Tam proszę poczekać — powiedział grzecznie młodzik i pokazał na wiatę za dymarkami. — Powiadomię mistrza.\nJarogniew ruszył ku niej wolnym krokiem. Opowiadał o mnie — pomyślał zadowolony. Pod wiatą stały ławy, na nich gliniany dzban, kilka kubków. Nadłamany chleb pod niezbyt czystą ścierką, kilka grud wędzonego twarogu. Czyjaś koszula rzucona niedbale. Nim usiadł, spojrzał w głąb, za piecowisko. Gdy był tu poprzednio, do ruin dawnego grodu przylegały dwie kuźnie. Teraz naliczył cztery, za to duże. Z każdej z nich dobiegało nieprzerwane kucie. Wewnątrz ruin, za kuźniami, stało kilka chat. Jedna większa, pozostałe dużo podlejsze, choć i tak niemałe. Dostrzegł i stadko podchowanych prosiąt kwiczących za wyplecionym z wikliny ogrodzeniem. Kury grzebiące w trawie pod czujnym okiem pstrokatego koguta. Koszule i portki schnące na płocie.\nWnoke wreszcie wziął sobie kobietę — pomyślał z uznaniem. — Najwyższy czas, by ktoś mu zadbał o gospodarstwo.\nChłopak przybiegł, przeskakując przez płotki.\n— Mistrz kończy wytop! — wysapał, a oczy mu płonęły.\n— Poczekam — kiwnął głową Jarogniew.\n— To potrwa. — Chłopak był tak podekscytowany, jakby z pieca mieli wyciągnąć nie żelazo, a złoto. — Chcecie popatrzeć?\n— Mogę — zgodził się łaskawie i uniósł z ławy.\n— Za mną, proszę! — Młodzik odwrócił się na pięcie i ruszył biegiem.\nJarogniew musiał nieźle wyciągać nogi, by nie stracić go z oczu. Lawirując między beczkami, w których na sztorc stały już wykute i oszlifowane groty sulic, między skrzyniami starannie ułożonych gwoździ, uchwytów do łuczyw, stosami obręczy do beczek, okuciami do sań ułożonymi wedle rozmiaru, przedostali się za piecowisko na podgrodziu, na drugą stronę przepływającego tam strumienia. Półtoraoki najpierw dostrzegł wianuszek podekscytowanych podrostków, takich jak ten, który go prowadził. Nad ich głowami raz po raz wyskakiwał snop iskier. Z różnych części kowalskiego grodu spieszyli inni. Kilku rudników, smolarzy, zobaczył nawet dwóch kowali, którzy nie odkładając młotów, sadzili długimi krokami.\n— Tędy proszę! — Pomachał mu młodzian, przepychając się przez gęstniejący tłumek. — Miejsce dla pana Półtoraokiego! Odsunąć się! Hmm — mruknął zadowolony i przeszedł, prostując plecy, do pierwszego rzędu.\nZrobili mu miejsce, karnie, ale nikt nawet nie spojrzał na niego. Wzrok wszystkich utkwiony był w ognistej lawie, która jarzyła się w dziurze wybitej u spodu smukłej dymarki. Przy nim uwijał się Wnoke i dwóch pomocników. Rozbijali podstawę pieca wokół rozgrzanej do czerwoności rudy. Gorąco buchało falami. Wnoke długim przebijakiem rozkuwał piec, robiąc miejsce wypalonemu żelazu, ale ono wciąż trzymało się paleniska, twarde i harde, jakby nie chciało opuścić ognistego łoża. Po każdym jego uderzeniu na ziemi wokół roiło się od płonących węgielków, pomocnicy usuwali je raz po raz łopatami. Wnoke poruszał się wokół pieca, jakby to był jakiś rytualny taniec; nie odzywał się do towarzyszy ani słowem, a oni wiedzieli, co mają robić, jak ciche zadymione duchy odgadywali polecenia mistrza. Przebijak, młot, łopata. Wielka pałka wsadzona w piec od góry, by popchnąć stawiającą opór łupę żelaza. Ni stąd, nie zowąd pomocnicy odrzucili łopaty i chwycili długie żelazne szczypce. Przytrzymali nimi „na raz” górę pieca.\n— Ach — jęknęli jednocześnie chłopcy z pierwszego rzędu.\nWnoke zagrzebał przecinakiem w otworze, robiąc szybki, kolisty ruch zakończony serią dźgnięć. Piec wokół łupy pękł jak skorupka jaja. Pomocnicy pociągnęli szczypcami na boki, rozrywając go jednocześnie, i w tej samej chwili Wnoke rzucił rozżarzony przecinak, który potoczył się pod nogi zastygłych w podziwie widzów. W rękach mistrza znalazły się szczypce, Jarogniew nawet nie zauważył, kiedy podał mu je pomocnik. Wnoke sprężyście kucnął przed rozbitym piecem, rozwarł szczypce i błyskawicznie złapał w nie olbrzymią, płonącą kulę wypalonej rudy. Wstał, trzymając ją przed sobą i jak kapłan ognia przeniósł na szeroki pieniek.\nTo trwało mniej niż mgnienie, a jednocześnie Jarogniew widział każdą iskrę wypadającą z kuli, każdy gorący żużel, który od niej odpadł. Jak spod ziemi znalazł się przy pieńku pomocnik ze swoimi szczypcami, przejął trzymanie kuli od Wnoke. Kowal odrzucił szczypce i złapał za młot. Uniósł go wysoko, na ułamek chwili zatrzymał w górze, a potem uderzył.\n— Ach… — przetoczyło się po obecnych. — Ach…\nDopiero teraz Jarogniew dostrzegł, że to nie była kula, ale wielka jak ludzka głowa nieregularna bryła. Każde uderzenie Wnoke odrywało od niej kawał, który ognistym strzępem padał na ziemię i wciąż płonął. Trzeci z pomocników, zręczny jak młody kocur, odgarniał gorące węgle spod stóp tańczącego wokół pieńka mistrza. Wnoke dwoił się i troił. Skakał z młotem, uderzał znienacka, jakby łupa była przeciwnikiem, którego trzeba zaskoczyć. Pod jego młotem kruszyła się, rozbijała, deformowała i wciąż płonęła wściekle. Jarogniew czuł na twarzy gorąco, a stał przecież dobre dziesięć kroków od mistrza. Na twarzy Wnoke nie było śladu potu, tylko z chwili na chwilę stawała się coraz bardziej okopcona. Półtoraoki zrozumiał, że to jakiś tajemny pojedynek między mistrzem i łupą. Że oto, w tej chwili, na jego oczach, z ziemi i ognia powstaje żelazo. Pieniek płonął, gdy podmuch powietrza odsłaniał powierzchnię, na której leżała łupa, widać było, że jest cała czarna. Czarne po łokcie były już ręce mistrza. Na obnażonych ramionach pomocnika trzymającego łupę zapłonęły włosy. Nie rzucił szczypiec. Zgasły. Wnoke przypuścił kolejny atak. Łupa była już o połowę mniejsza, pomocnik obracał ją szczypcami, zręcznie wystawiając na uderzenia młota. Żadne z nich nie było słabsze, jakby w ciele kowala drzemały ukryte pokłady siły. Kolejne odłamki spadały na ziemię. Z łupy wielkości męskiej głowy została bryła nie większa od niemowlęcej. Czarna na obrzeżach, rozżarzona czerwienią, a wewnątrz płonąca żółtym jądrem jak ogniste płynne oko. I niemal idealnie kulista. Jarogniew nie mógł oderwać wzroku od tego płomiennego oka, patrzył w nie, jakby dostał tajemne wejście do innego świata. Widział kiedyś ogień rozpalony w rękach przez Starców Siwobrodych. Wtedy czuł to samo drżenie co teraz. Wezwanie ognia. Jego syczący śpiew.\nWnoke rzucił młot, odebrał szczypce pomocnikowi i uniósł żarzącą się łupę nad głową. Okręcił się z nią i położył na płaskim, przypominającym misę kamieniu. Stał i patrzył, jak łupa gaśnie. Wzrok miał zupełnie nieobecny. Trwało to długo, a jednak nikt z zebranych się nie ruszył, nie odezwał słowem. Cisza była wyrazem bezbrzeżnego podziwu. Wreszcie Wnoke kiwnął głową. Pomocnicy zaczęli sprzątać. Gasili pieniek, odgarniali ostatnie węgle, sprawdzali, czy nie nadpalił się miech odsunięty na bok. Trzech wyrostków z niemal nabożnym szacunkiem podeszło do każdego z nich z cebrem wody. Obmyli się. Wnoke zdjął skórzany fartuch i pod strumieniem wody otrząsnął się jak pies. Raz, drugi, trzeci. Skinął na chłopca, ten podał mu lniany ręcznik. Przetarł twarz, rozejrzał się po zebranych. Już był przytomny. Jego żółte oczy lśniły w ciemnej, opalonej twarzy.\n— Każdy wie, co robić! — krzyknął. — Wracać do pracy!\nTłumek rozbiegł się w jednej chwili, Wnoke podszedł do stojącego samotnie Jarogniewa.\n— Półtoraoki — przywitał go skinięciem głowy i spytał, wskazując na stygnącą łupę: — Widziałeś? Dul. Żelazo dobre na broń.\n— Dlatego musiałeś z nim walczyć?\nZaśmiał się w odpowiedzi, otarł nos wierzchem dłoni. Pokazał, by Jarogniew szedł za nim.\n— Trafliśmy na niezłą buczynę — tłumaczył po drodze. — Wyjątkowe drewno, z jednej z nowych wycinek. Sypaliśmy go więcej, ale trzymaliśmy mniejszy ogień, żeby dobrze się przepaliło z rudą. Pierwsze wytopy były obiecujące, łupy wychodziły twarde jak skały. Aż za twarde. Dodałem trochę węgla z dębiny, też jest mocny, ale jak widziałeś, można z nim pracować. Stój! — zatrzymał parobka ciągnącego wózek, na którym stały skrzynie pełne hufnali. — Gruby je przejrzał?\n— Tak, mistrzu. Powiedział, że wszystko się zgadza.\n— Ustaw pod daszkiem, sam później sprawdzę.\nMijali pierwszą kuźnię, w każdej prócz kowala krzątało się trzech pomocników. Dorzucali do pieca, pilnowali miechów. Kucie słychać było z każdego zakątka grodziska. Jarogniew patrzył pilnie.\n— Łeb sobie ukręcisz — zaśmiał się Wnoke, nie zatrzymując się. — Tak, groty kują. A w tej — pokazał na drugą z kuźni — sierpy. Jak widzisz, jest co robić. Przejdźmy tędy — pokazał na wąską przerwę między następnymi kuźniami. Jarogniew dostrzegł na tyłach skrzynie, w takich samych Krzyżacy zwozili miecze do dzierzgońskiej komturii.\nSpojrzał na Wnoke pytająco. Kowal wzruszył ramionami.\n— Zapraszam do chałupy — powiedział. — Albo nie, siądźmy na przyzbie. Gorąco mi. Mały, piwa przynieś!\nChłopiec sześcio-, może ośmioletni zjawił się jak spod ziemi i równie szybko zniknął, by po chwili wrócić z dzbanem. Usiedli na ławie.\n— To twój dzieciak? — spytał Jarogniew, pokazując na chłopca, który zajął się zaganianiem prosiąt, co przelazły przez ogrodzenie.\n— Ja go karmię — odpowiedział Wnoke i otarł dłonie w portki.\nByły stare i poplamione. Ale buty miał nowe, zauważył Jarogniew, z klamerkami, choć przybrudzone popiołem.\n— Babę masz?\n— A co? Przyszedłeś w swaty? — pociągnął z kubka kowal.\nPółtoraoki zaśmiał się.\n— Nie, ze sprawą.\n— Bez sprawy nie błąkałbyś się po Wielkiej Puszczy. Mów, co cię przygnało.\n— Idzie wojna — powiedział Jarogniew, patrząc na chylące się ku zachodowi słońce. Nagle poczuł się zmęczony.\n— Ja po równo żyję z wojny, jak i z pokoju — odpowiedział Wnoke. — Mogę kuć obręcze do beczek, mogę podkuwać konie. Wszystko mi jedno.\n— Nie sądzę — upił łyk piwa Jarogniew. Było chłodne, gęste. Odstawił kubek. — Żeby kuć tylko hufnale i sierpy, nie rozwinąłbyś tak roboty wokół Czarnego Lasu. Mijałem twoich węglarzy po drodze, mijałem i rudnie przy starym jeziorze, widziałem, ile wydobywasz rudy. Zrobiłeś tu kuźnice, jakich nie powstydziłby się wielki mistrz w Malborku.\n— Kowal zawsze ma robotę — odpowiedział wymijająco Wnoke i dodał po chwili: — Ale nie przez całe życie będzie miał siły, żeby walić młotem. Zarabiać trzeba, póki są, a wydawać, jak zgasną.\n— Co ty gadasz, Wnoke. Patrząc na to — zatoczył ręką krąg — zarobiłeś już na murowane dworzysko.\n— Nie uczyli cię, by cudzych nie liczyć? — Wnoke dolał sobie piwa. — Gadaj, czego potrzebujesz, a ja ci powiem, co z tego mogę zrobić i ile to kosztuje.\n— Groty sulic, pięć setek. Ostrza toporów setkę, lepiej dwie. I miecze. Pięćdziesiąt na początek. I potrzebuję tego szybko.\n— Byłeś świadkiem tylko końcówki wytopu — odezwał się Wnoke, patrząc przed siebie. — Jeden dzień to naprawa pieca, drugi grzanie rudy, trzeci widziałeś. Potrzeba jeszcze jednego, by tę łupę zamienić w kawał dobrego, kowalnego żelaza. Dopiero potem może wziąć je w obroty miecznik. Jak jest sprawny, wykuje porządne ostrze w dzień, góra dwa. Szliferz potrzebuje kolejnych dwóch. Zostaje oprawa.\n— Ile mieczy wyjdzie z tamtego kawałka? — spytał Jarogniew.\n— Dwa — lekko odpowiedział Wnoke.\nPółtoraoki przygryzł wargę. Mam szwagra kowala — pomyślał — powinienem to wiedzieć.\n— A grotów?\n— Cztery do sulic, sześć mniejszych do włóczni. Ostrza toporów trzy, uprzedzę, nim zapytasz. Możesz zacząć przeliczać.\n— Zaraz zacznę — Jarogniew musiał sięgnąć do innej taktyki — ale najpierw cię zainteresuję współpracą. Mówiłem, że idzie wojna, ale nie powiedziałem, z kim.\n— Nie moja sprawa — wzruszył ramionami kowal.\n— Tak sądzisz? Nie nosisz dawnych krzywd? To po co zachowałeś ten spalony wóz w Czarnym Lesie? Jesteś ostatnim żyjącym Galindem. Nie chciałbyś przyłożyć ręki do wróżdy? Nie chciałbyś poczuć słodkiego smaku zemsty za pradziadów? — Półtoraoki wziął wdech i wypalił: — Idziemy na Piastów!\n— To idźcie — spokojnie odpowiedział Wnoke.\nJarogniew zacisnął pięści, stłumił gniew i spojrzał w żółte oczy kowala.\n— Moich załatwili sąsiedzi — powiedział Wnoke. — Bartowie, Nadrowowie. A ich Krzyżacy i po sprawie.\n— Wierzysz w to? — zagotował się Półtoraoki i zadrwił: — Bartowie rozbiliby niepokonanych Galindów?\n— Widziałeś, w co wierzę — odpowiedział po chwili Wnoke. — W ogień. A wasza wojna z Piastami to mrzonki, Starcy gadają o niej od pokoleń, a póki co, żelazo zamawiają u mnie wyłącznie Krzyżacy. I płacą, ile zażądam.\n— Zbroisz żelaznych braci? — z trudem zapanował nad gniewem Jarogniew.\n— Zbroję tych, co mają czym zapłacić — twardo odpowiedział kowal. — Srebro nie śmierdzi.\n— Nie przyszedłem z pustymi rękami — oświadczył Półtoraoki, wyjmując z sakwy mieszek ze srebrem. Żołd Roty Wolnych Prusów, który przekazał Symonius. — Ale nie wyobrażam sobie, żebyś mnie, swojaka, liczył jak Krzyżaków.\nPołożył mieszek na ławie, rozsznurował i przesunął w stronę kowala.\nWnoke wziął go, przeliczył.\n— Powiedziałem ci, leśny wojowniku, że srebro nie śmierdzi. I powiedziałem ci, ile pracy wymaga wykucie jednego ostrza. W tym mieszku masz na dziesięć mieczy i pięćdziesiąt toporów. Na sulice już ci nie starczy.\nJarogniew wyjął drugi mieszek, zarobiony na obcym rycerzu poznanym u szwagra. Podał kowalowi. Ten równie chłodno jak wcześniej przeliczył.\n— Tu masz kolejne dziesięć mieczy i dwieście grotów sulic.\n— Co może sprawić, by było tego dwa razy więcej? — nie odpuszczał Jarogniew. Nie mógł. Nie teraz, gdy zobaczył, jak Wnoke pracuje w Czarnym Lesie, gdy zyskał pewność, że nikt tak jak on nie podołałby zamówieniu, a znał przecież jakość jego żelaza! Starcy twierdzili, że w niczym nie ustępuje ostrzom mieczy dawnych wikingów, tych, którymi wyrąbali sobie krwawe szlaki.\n— Bo ja wiem — zamyślił się Wnoke. — Może kobieta? — dodał, mrużąc żółte oczy.\n— Kobieta? — W pierwszej chwili Półtoraki nie zrozumiał, ale pojął, gdy kowal dodał:\n— Taka, która umie urodzić ogień.\n— Ostrzyca. Byłem przy tym — przełknął ślinę Jarogniew. — Rodziła smokowi Żmija przy wtórze naszych krzyków, w asyście Starców Siwobrodych i wierz mi, Wnoke, ogień otaczał jej łono. Żmij wykluł się z jaja, które wyglądało jak twoja płonąca głownia, którą wyjąłeś z pieca…\nŻółte oczy kowala zalśniły. Patrzył na Jarogniewa zupełnie odporny na urok bijący z jego dwubarwnych oczu, ale pochłonięty wizją rodzącej ogniste stworzenie Ostrzycy.\n— Za srebro, które przyniosłeś, masz to, co wyliczyłem. Ale jeśli sprowadzisz tu Ostrzycę i przekonasz, by została ze mną w Czarnym Lesie, zrobię dwa razy więcej bez dopłaty — oświadczył. — Słowo.\nGdybym nie sprzedał rycerzykowi tego, co należało do niej, nie miałbym i połowy srebra — pomyślał gorączkowo Jarogniew. — Ale gdzie ją znaleźć? Ostrzyca zapadła się jak kamień w wodę. Jestem w matni.\n— Rób tak, jakby już była kowalową w Czarnym Lesie — powiedział wbrew temu, co myślał. Dopił piwo i dodał: — Wyobrażam sobie, jak razem wybieracie darniówkę, spacerując po rodzących żelazo łąkach.\n— Ja nie chcę z nią spacerować — odpowiedział kowal. — Chcę ją rozpalić i kuć, gdy będzie gorąca.


Giro d'Italia U23 2018. Adam Kuś: "przeciętny dzień na wyścigu" - Rowery.org\nHome / Czytelnia / Blogi / Adam Kuś / Giro d'Italia U23 2018. Adam Kuś: "przeciętny dzień na wyścigu"\nGiro d'Italia U23 2018. Adam Kuś: "przeciętny dzień na wyścigu"\nautor: Adam Kuś :: 10 czerwca 2018, 13:55\nJak wygląda przeciętny dzień zawodnika na młodzieżowym Giro d'Italia?\nWczorajszy etap był bardzo szybki, a dojazd do końcowych pojazdów nerwowy. Praktycznie całe pierwsze 85 kilometrów to był skok za skokiem i gonitwa. Nie powiem, trochę się napracowałem, czego niestety nie widać w wynikach. Po pierwszym podjeździe zostałem w gruppetto, ale niestety tu też po trudnych dla mnie 85 kilometrach było za ciężko i spłynąłem do jeszcze dalszej grupki, w której spokojnie ukończyłem etap.\nJak wygląda przeciętny dzień na Giro? W zależności od tego, o której godzinie jest start etapu, wstaję rano zazwyczaj pomiędzy 7:30 a 8:00. Najpierw poranna toaleta i schodzę na śniadanie.\nNa śniadanie mamy dwie opcje, w zależności od tego, czy start jest rano w czy w południe. Jeśli startujemy wcześniej, to już na śniadanie jemy klasyczny makaron i pierś z kurczaka. Jeśli start jest później, to jako pierwszy posiłek dnia spożywamy płatki owsiane, a do tego ciastko z kawą. Makaron jemy wtedy dopiero przed startem.\nZazwyczaj po śniadaniu mamy odprawę i omówienie taktyki. Każdy z nas otrzymuje zadania na etap. Omawiamy także poprzedni etap. Potem przebieramy się i jazda do do pracy😉\nZaraz po etapie zaczynamy regenerację. Pijemy płyny, które mają uzupełnić nasze braki, przebieramy się i szybko jedziemy do hotelu. Tam bierzemy prysznic i idziemy na masaż. Potem oczywiście makaron na kolację i do łóżka. Przed snem jeszcze telefon do dziewczyny i rodziców i można iść spać.


Uchylna czy segmentowa - jaką bramę garażową wybrać? | Gerda\nProducent drzwi i zamków do drzwi GERDAbloGerdaUchylna czy segmentowa – jaką bramę garażową wybrać?\nZakup nowej bramy garażowej jest inwestycją na lata. Przed wyborem warto zatem zastanowić się nad jej funkcjonalnością, materiałem, z którego jest wykonana, a także sposobem otwierania. Jaka (w różnych okolicznościach) brama będzie lepsza: uchylna czy segmentowa?\nFirma GERDA oferuje bezpłatny pomiar bram garażowych na terenie całego kraju. Wypełnij krótki formularz, skontaktujemy się z Tobą, przyjdziemy i doradzimy!\nWśród najpopularniejszych rodzajów bram garażowych miejsce na podium zajmują bramy segmentowe. Jeszcze kilkanaście lat temu najbardziej popularne były bramy uchylne. Oba rodzaje nadal cieszą się jednak zainteresowaniem klientów. Każda brama ma swoje zalety, dlatego warto przeanalizować charakterystykę poszczególnych modeli i dodatkowe wymagania, które stoją przed osobami inwestującymi w dane rozwiązanie. Dobra brama garażowa powinna być przede wszystkim prosta w obsłudze, wytrzymała, a także spójna z wyglądem domu, ogrodzenia i całej posesji.\nBrama garażowa uchylna otwierana jest przez ruch uchylny do górnej części garażu, gdzie jest częściowo schowana. Obsługuje się nią ręcznie lub przy użyciu automatyki. Jej główną zaletą jest atrakcyjna cena, jednak inwestycja w nią wiąże się z dodatkowymi wymaganiami.\nDecydując się na zakup i montaż bramy uchylnej, potrzebujemy więcej miejsca do jej otwarcia oraz zamknięcia nie tylko przed garażem, ale również w środku. Swobodę w operowaniu bramą zapewni około metr wolnej przestrzeni przed garażem. Wewnątrz potrzebne jest natomiast miejsce pod sufitem, ponieważ tam brama garażowa się chowa.\nOprócz wymiarów szerokości i wysokości otworu należy dokonać również pomiarów odległości od górnej krawędzi otworu do stropu, a także odległości bocznych krawędzi od ścian.\nCiekawszą alternatywą drzwi garażowych jest brama segmentowa. Konstrukcja składa się z kilku segmentów, które są połączone zawiasami i zabezpieczone uszczelkami. Dzięki temu wszystkie elementy bramy chronione są przed działaniem niekorzystnych warunków atmosferycznych. Segmenty poruszają się na rolkach po prowadnicach, które są zamontowane do ścian i sufitu garażu. Po otwarciu bramy garażowej konstrukcja chowa się pod sufitem, oszczędzając dostępne miejsce.\nPomiędzy bramą uchylną a segmentową można zauważyć wiele podobieństw oraz różnic. Ich przedstawienie pomaga często rozwiać wątpliwości związane z wyborem konkretnego modelu bramy garażowej.\nmożliwość wyposażenia bramy w mechanizm automatycznego otwierania;\nmożliwość zakupu bram wykonanych ze stali, aluminium i innych materiałów;\nw obu rodzajach można stosować przeszklenia;\nwzory powierzchni są zróżnicowane – można wybrać skrzydła gładkie, z fakturą lub z wytłoczeniami.\nmontaż bramy uchylnej wymaga większej przestrzeni zarówno w garażu, jak i przed nim – inwestycja w bramę segmentową nie wymaga wiele miejsca;\nbrama segmentowa nie wymaga również miejsca pod sufitem,\nszczelność bramy uchylnej nie jest zbyt dobra, natomiast brama segmentowa wykazuje świetne właściwości termoizolacyjne;\nbramy uchylne są zazwyczaj tańsze, jednak wiąże się to z mniejszą funkcjonalnością oraz gorszą termoizolacją.\nKtóra brama do garażu połączonego z domem: uchylna czy segmentowa?\nW przypadku, gdy garaż połączony jest z domem i jest ogrzewany, wówczas lepszym rozwiązaniem jest zakup ocieplonej bramy segmentowej. Istnieje możliwość wyboru bramy wykonanej z paneli stalowych lub aluminiowych wypełnionych pianką poliuretanową. Taka konstrukcja wykazuje świetne właściwości termoizolacyjne, dzięki którym można zaoszczędzić pieniądze na ogrzewaniu. Szczelna brama segmentowa ochroni także konstrukcję przed zamarzaniem i przywieraniem do podłoża. Wewnątrz garażu nie odczuwa się takiej temperatury, jak na zewnątrz, co jest istotne dla osób, które – oprócz garażowania samochodu, wykonują w przydomowym warsztacie różnego rodzaju prace. Ocieplona brama segmentowa nadaje się również do domów pasywnych oraz energooszczędnych.\nGaraże połączone z domem mogą też mieć wyjazd prosto na ulicę. Również w tym przypadku lepszym rozwiązaniem będzie brama segmentowa, która otwiera się do góry i nie stwarza niebezpieczeństwa, przechylając się w stronę chodnika lub ulicy.\nWybór bramy garażowej powinien opierać się o indywidualne oczekiwania oraz preferencje użytkowników. Dla niektórych ważniejszym parametrem będą wymiary bramy garażowej, dla innych natomiast bardziej będzie liczyć się funkcjonalność, a dla kolejnych warunkiem będzie wygląd i kolor konstrukcji. Czy w tej kwestii można znaleźć złoty środek?\nPopularność garażowych bram segmentowych wynika przede wszystkim z tego, że zajmują one mało miejsca. Można je stosować również przy krótkich podjazdach, ponieważ skrzydło nie wysuwa się poza budynek garażu. Przy wyborze bramy garażowej ze względu na sposób jej otwierania, liczy się przede wszystkim przestrzeń, którą dysponujemy. Jeśli mamy jej pod dostatkiem, z powodzeniem można montować bramę uchylną. W większości przypadków chcemy jednak zaoszczędzić dostępne miejsce, dlatego warto zainwestować w bramę segmentową.\nKażda brama ma inną specyfikę, jednak przy jej wyborze trzeba wziąć pod uwagę to, że będzie się jej używało przez kilka, a może kilkanaście lat. Liczy się zatem komfortowa i bezawaryjna obsługa, dlatego czasem lepiej zapłacić więcej, ale cieszyć się bezproblemowym działaniem bramy garażowej przez wiele lat.