Sometimes these women seem to rip you right in two... Only if you let 'em get to you...: 36.\nSama nie wierzę w to, że w końcu udało mi się coś sklecić...\njak już napisałam w ogłoszeniu... cóż... przepraszam, że to tyle trwało... trochę z mojej winy, trochę siły wyższe... no ale jakby nie patrzeć minęło kilka ładnych miesięcy... postaram się następnym razem bardziej się sprężyć... no... cóż mogę napisać...\njak przeczytacie, nie zabijajcie... naprawdę ciężko pisać po takie przerwie... to po pierwsze. po drugie... ehm... wybitnie ciężko pisało mi się ten rozdział... chciałam, ale jakoś opornie mi to szło...\ntakże... zostawcie jakiś komentarz jak dobrniecie do końca\n- Kurwa! Nie możesz jechać szybciej?!\n- Nie widzi pan, że są korki? – odpowiedział znudzony taksówkarz – to trochę potrwa…\n- Ale nam się spieszy! Nie ma tu jakiś objazdów?! – zawołał zirytowany chłopak i zapalił papierosa.\n- Hej, tu nie wolno palić! Proszę to zgasić!\n- Pieprz się pan! Wysiadam, kurwa! – spojrzał na swojego towarzysza – ruszaj się! – rzucił kierowcy banknot i wydostał się z taksówki – no kurwa, Slash! Nie ma czasu!\nMieli przed sobą kilkanaście dobrych minut do przebycia; gdyby nie korki, dostaliby się do szpitala w ciągu nawet nie pięciu minut. Postanowili przebiegnąć odcinek, który dzielił ich od celu. Irytacja i strach rosły w wysokim chłopaku, który musiał dostosować tempo do swojego przyjaciela.\n- Ej! Moja Corvette! Zostaw, mój samochód! – Hudson, zobaczył swoje ukochane auto, które właśnie odholowywano z parkingu szpitalnego – Duff! Patrz, co zrobili z moim samochodem! – skręcił w tamtą stronę – Kurwa, nie zabierajcie go, dupki!\n- Pojebało cię?! Mam w dupie twój pierdolony samochód! – puścił się pędem do budynku – d-dziewczyna w c-ciąży! N-niedawno p-przyjechała… rodzi! – wydyszał do recepcjonistki, która patrzyła na niego, jak na idiotę – Proszę… g-gdzie jest?\n- Ale może jakieś nazwisko? Cokolwiek… rozumiem, że pan jest zestresowany, ale…\n- Marta Isbell…proszę! Ja tam powinienem już być!\n- Piętro wyżej, korytarz na prawo od windy.\nPopędził po schodach w górę i dostrzegł bladego jak ściana Izzy’ego. Z trudem łapiąc oddech, podszedł do chłopaka i drżącym głosem zapytał, gdzie jest jego narzeczona. Gitarzysta wywrócił oczami i pokazał mu drzwi naprzeciwko.\n- Lepiej się pospiesz, bo ona cię chyba zabije… - mruknął, patrząc jak rozgorączkowany Duff otworzył drzwi.\nPierwsza rzecz, która dotarła do blondyna, to głośny krzyk. Krzyk, który należał do Marty. Zaraz później zobaczył ją na szpitalnym łóżku z grymasem bólu na spoconej twarzy. Pielęgniarka, która przy niej siedziała, słuchała, co mówi do niej lekarz. Duff nie miał pojęcia, o czym rozmawiają, mimo że słyszał każde słowo. Nogi stały się ciężkie jak z ołowiu, nie mógł się ruszyć, nie mógł podejść do Marty i powiedzieć, że już przy niej jest, nie mógł nawet powiedzieć jednego słowa. W jednej chwili sparaliżowało go. Dotarło do niego, że w tej chwili jego życie kompletnie się zmienia, że jeszcze dziś zostanie ojcem. Boże! Przecież ja… j-ja się do tego nie nadaję! J-ja… t-to n-nie m-może się dziać naprawdę! Nie teraz, nie już! Czuł, że miękną mu nogi i w tej samej chwili dobiegł go jakiś głos.\n- Co pan tu robi? Kim pan jest?\n- D-duff? – Marta spojrzała nieprzytomnym wzrokiem na przybysza – D-duff… j-jesteś…\n- Och… czyli pan jest ojcem dziecka? Może niech pan usiądzie, bo zaraz nam pan tu zemdleje – ta sama pielęgniarka, która przed chwilą siedziała przy Marcie, złapała go pod ramię i zaprowadziła do łóżka dziewczyny.\n- M-martuś… - osunął się na krzesło i pochylił się, żeby pocałować narzeczoną – g-gdybym wiedział… n-nie poszedłbym do tego studia…\n- I-izzy d-dzwonił, a-ale… a-ała! – zgięła się, gdy poczuła kolejny skurcz i mocno złapała chłopaka za rękę – n-nie dam rady… n-nie mam już s-siły…\n- Dasz… j-jestem p-przy tobie – szepnął i pogładził ją po mokrym od potu czole.\n- D-dzwonił, ale p-powiedzieli, że cię nie ma…- wydyszała i zgięła się, czując kolejny skurcz.\nW tej samej chwili lekarz skinął głową, patrząc na jedną z pielęgniarek. Bez słowa uniosła część szpitalnego łóżka tak, żeby Marta znajdowała się w pozycji pół leżącej. Niepewny tego, co się wokół działo, Duff spojrzał przestraszony na położnika. Jezu… co oni robią? Czemu się tak gapią na siebie dziwnie? Czemu k-kurwa nic nie mówią?! Coś jest nie tak?\n- Chyba musimy pani trochę pomóc, co? – mruknął lekarz i pielęgniarka zmieniła ułożenie jej nóg; teraz bardziej przylegały do brzucha i wręcz go uciskały – niech pani się nie boi… i trochę uspokoi… to już nie długo… - uśmiechnął się do dziewczyny pokrzepiająco i zwrócił się do pielęgniarki – możemy działać…\n- C-co się dzieje?! C-co d-działać? – wyjąkał Duff i ścisnął dłoń Isbell, jakby zaraz mieli ją gdzieś zabrać i mu jej nie oddać.\n- Musimy powiększyć trochę rozwarcie, bo dziecko nie da sobie rady… to dość częsty „zabieg” przy porodach. Siostro, gotowe? Ok… to poproszę skalpel…\n- Ż-że co?! J-jaki s-skalpel?! C-co pan c-chce robić?! – spanikowany Duff w jednej chwili pobladł.\n- No mówiłem, że musimy powiększyć rozwarcie… skalpelem wykonamy małe nacięcie kro… - przerwał mu głośny huk – ech… Lily… zajmiesz się panem? Daj mu wody i coś na uspokojenie, jak się ocknie…\nPielęgniarka uklęknęła przy chłopaku i zaczęła go cucić; w tym samym czasie zapłakana Marta kurczowo trzymała dłoń pielęgniarki i z przerażeniem w oczach patrzyła na każdy ruch lekarza. Nie minęła nawet chwila, a Duff został wyprowadzony na korytarz, przez wysoką ciemnowłosą pielęgniarkę. Ledwie stał na nogach i prawie całym ciężarem uwiesił się na kobiecie. Jak tylko otworzyła drzwi, Izzy zerwał się z krzesła.\n- O kurwa… co… c-co się dzieje? – podbiegł szybko do nich i pomógł pielęgniarce posadzić Duffa na krzesełku pod ścianą.\n- Zemdlał… - poklepała po policzku nie do końca jeszcze przytomnego McKagana i mruknęła – proszę pana… dobrze się pan już czuje?\n- N-nie c-ciąć! N-nie! O-oszaleliście! Nie pozwolę w-wam na… n-na to! – chciał wstać, ale był tak słaby, że prawie natychmiast z powrotem usiadł.\n- Dam panu coś na uspokojenie… nie dzieje się nic złego… to całkiem normalne…\n- A co się dzieje? – zapytał niepewnie Izzy.\nJakie cięcie? Co się kurwa stało? Dlaczego Duff jest prawie zielony na twarzy?! Na co ma im nie pozwolić? Czemu?! Gitarzysta stresował się prawie tak, jakby to on miał za chwilę zostać ojcem. Jakby to jego ukochana właśnie wydawała na świat jego dziecko.\n- Nic… po prostu musimy trochę pomóc… to naprawdę bardzo częste… dostała znieczulenie, żeby lekarz mógł troszkę nacią… - podtrzymała Izzy’ego – no nie! Co z was za mężczyźni? Pan też mi tu zemdleje? – spojrzała z politowaniem na obydwu chłopaków i pokręciła z niedowierzaniem głową - Proszę siadać! – powiedziała władczo – zero odporności! A co my musimy przeżywać, jak rodzimy? Też mamy mdleć?\n- Nic mi nie jest – wymamrotał i wstał chwiejnie – długo to jeszcze potrwa?\n- Raczej nie… niech pan go pilnuje – pokazała na Duffa – ja muszę wracać – wróciła do sali.\nLekarz wyraźnie zadowolony, instruował Martę i wraz z pielęgniarką dodawał jej otuchy. B-boże! Nie d-dam rady! C-czemu t-to tak s-strasznie boli? C-czemu tak długo? C-czemu n-nie m-ma tu Duffa? Była wykończona. Nie miała siły powiedzieć nawet jednego słowa. Nie miała siły, ściskać dłoni pielęgniarki. Nie miała siły przeć. Nawet nie miała już siły krzyczeć, gdy czuła bolesne skurcze. Nie wiedziała, czy minęła sekunda, minuta czy cała godzina… a może minął cały dzień, gdy dobiegł ją najcudowniejszy i najpiękniejszy płacz, jaki słyszała w swoim życiu. Po kilku chwilach, poczuła na piersiach malutki ciężar. Owinięty w kocyk, słodki malutki ciężar.\n- Zdrowy chłopczyk… gratulujemy – uśmiechnął się lekarz i skinął na pielęgniarkę.\n- O-och… o-och… o b-boże…\nNie kontrolowała łez; nawet nie była w stanie zobaczyć dzieciątka, które trzymała teraz w ramionach. Wszystko zamazane. Ludzie coś do niej mówili… ale co? Gratulowali? Pytali czy wszystko w porządku? Nie wiedziała… i nie chciała wiedzieć… teraz liczył się jej nowonarodzony synek. Jej malutki, kwilący synek.\n- O-ojej… - szepnęła, gdy w końcu przez łzy zdołała zobaczyć twarzyczkę noworodka – m-mój… m-mój…\n- Pójdę po tatusia – uśmiechnęła się starsza pielęgniarka i przyprowadziła trzęsącego się na całym ciele chłopaka.\n- D-duff… c-chłopczyk… m-mamy c-chłopczyka – wymamrotała i popatrzyła na basistę, który wyglądał tak, jakby znowu miał zemdleć – chodź d-do nas…\nZbliżył się do nich i gdy pochylił się nad nimi, poczuła na sobie jego łzy. Przycisnął drżące usta do jej czoła i z trudem udawało mu się powstrzymać szloch. Ostrożnie dotknął główki dziecka dłonią i pogładził leciutko. Chciał poprawić mu kocyk i w tym samym momencie chłopczyk złapał go swoją maleńką rączką za kciuk. Zaczął jeszcze bardziej się trząść i rozpłakał się.\n- D-duff… n-nie płacz – pocałowała pochylającego się chłopaka i ocierała mu policzki wolną dłonią – n-nie p-placz, kochanie.\n- K-kocham c-cię… w-was… k-kocham was – wydusił z siebie i próbował się uspokoić – k-kurwa… m-mam s-syna… J-jeff M-mcKagan – spojrzał załzawionymi oczami na dziewczynę, jakby szukając potwierdzenia.\n- T-tak… J-jeff McKagan… n-nasz c-chłopczyk…\n- Chyba pora nakarmić maluszka – mruknęła pielęgniarka i podeszła do nich –spróbuje pani?\n- O-och… a-ale j-ja… n-nie u-umiem…\n- Umie, umie – zaśmiała się i ustawiła noworodka w odpowiedniej pozycji – to nic trudnego… dzieciaczek sam sobie da radę.\nMcKagan nie za bardzo zdecydowany, co powinien teraz ze sobą zrobić, odwrócił wzrok, gdy tylko pielęgniarka pomogła Marcie zsunąć trochę szpitalną koszulę. Jeffrey od razu odnalazł pierś i zaczął zachłannie ssać. Dziewczyna pisnęła cichutko i spojrzała niepewnie na starszą kobietę, która tylko uśmiechnęła się i okryła młodziutką mamę i jej synka kołdrą. Mruknęła tylko, że brunetka świetnie sobie radzi.\n- O-ojej – wyjąkała, gdy maleńka rączka nacisnęła na pierś i zacisnęła na niej piąstkę.\nMinęło niecałe pół godziny, a ona już była zakochana do szaleństwa w kruszynce, którą trzymała w drżących ramionach. Już w tej chwili była w stanie oddać życie za to maleństwo. Ich synek; jej i Duffa synek. Jeffrey McKagan.\n- Cudny – powiedział, patrząc do łóżeczka i gładząc po główce malutkiego dwu tygodniowego chłopczyka – a ty? Jak się czujesz? Już lepiej?\n- Mhm… ale marzę o chwili snu – zaśmiała się cicho – co się położę, to Jeff przypomina sobie, że chce mu się jeść albo że mu za mokro.\n- Ciągle nie wierzę, że daliście mu tak na imię… dziękuję – cmoknął dziewczynę w policzek – może jednak się położysz? Jakby coś się działo… obudzę cię…\n- Nie, nie… dam radę… mały pewnie zaraz będzie płakał – usiadła na łóżku i obserwowała, jak Izzy z zachwytem wpatruje się w jej dziecko.\nJeffrey był taki słodki. Usteczka od samego początku wyglądały tak jak Marta chciała; usta po tatusiu, czego chcieć więcej? Rzadkie włoski, które miał na główce, póki co były prawie białe. Wiedziała jednak, że to się może zmienić. Dzieciom chyba często zmienia się kolor włosów? Ze zdjęć u babci widziała, że jak miała roczek, była ciemną blondynką; teraz po dwudziestu dwóch latach jej włosy w niczym nie przypominały jakiegokolwiek odcieniu blond. Były ciemnobrązowe, zawsze przypominały jej gorzką czekoladę. Oczy… oczy Jeffa były nie do opisania. W duchu modliła się, by już zawsze takie były. Jednym słowem można było je opisać jako wielokolorowe. Można było dopatrzeć się w nich błękitu, zieleni, różnego rodzaju odcieni szarości i dla spostrzegawczego człowieka pojawiała się w nich nawet leciutka żółtawa bądź też delikatna piwna poświata wokół źrenic.\n- C-co? N-nie! – zawołał jakby przerażony faktem, że może trzymać takie maleństwo w swoich nieporadnych rękach – l-lepiej niech sobie spokojnie leży…\n- Hej… nie zrobisz mu krzywdy.\n- Lepiej nie ryzykować… n-naprawdę… nie nadaję się do dzieci…\n- Oj Izzy, Izzy… - wyciągnęła chłopczyka i owinęła do w cieplutki, gruby kocyk – siadaj… w tym kocyku nic mu się nie stanie – uśmiechnęła się, żeby dodać mu odwagi – no weź jakoś wyciągnij te ręce! – ułożyła mu Jeffa i pokazała jak ma go trzymać – widzisz? Nic mu się nie stanie.\n- O-och… jaki leciutki… i mały – wymamrotał – jak ty go nosisz a-albo jak leży, to nie wydaje się taki… drobny\nZaśmiała się i usiadła koło chłopaka. Była taka szczęśliwa. Nie mogła ubrać w słowa tego, jak wielkie szczęście dał jej Duff. Jak wielkie szczęście ją spotkało, gdy Duff pierwszy raz zdradził się ze swoimi uczuciami. Pamiętała to jego zakłopotanie, zawstydzenie… dziwne zachowanie, wątpliwości. Krok po kroku zbliżali się do siebie… Duff z każdym dniem dawał jej coraz więcej szczęścia, ale to wszystko nie mogło się równać z tym, co czuła teraz. Z tym co poczuła od chwili, gdy usłyszała ten słodki krzyk i płacz. Nie ważne, że nie spała po nocach, że była zmęczona… że nie mieli z Duffem siły na nic innego niż opiekowanie się tym maleństwem. Oczywiście McKagan musiał też pracować, nagrywali nową płytę, a on sam jeszcze zajął się własnym projektem. Jeśli nie nagrywał z chłopakami coverów, biegł do wynajętego studia i partiami starał się wszystko grać. Oczywiście trwało to o wiele dłużej niż tworzenie czegoś z Guns n’Roses. W swoim solowym projekcie, Duff chciał pokazać fanom, że nie tylko umie grać na basie. Sam postanowił zasiąść za perkusją i grać na elektryku. Ale to kosztowało go dużo czasu. Cennego w ostatnich tygodniach czasu. Wychodził wcześnie rano do studia, wracał o czwartej, piątej po południu, czasem przeciągało się to do ósmej. Wiedział, że Marcie jest przykro i ciężko samej siedzieć prawie cały dzień sama z maleńkim dzieckiem; ale wiedział też, że dziewczyna nie wybaczyłaby mu, gdyby rzucił wszystko, co chciał osiągnąć i spędzał w domu całe dnie.\n- Ktoś dzwonił? – Marta poderwała głowę z ramienia chłopaka i przetarła oczy.\n- C-co? Nie… ktoś dzwonił do drzwi? – gdy skinął głową, szybko zbiegła na dół i otworzyła.\nNa schodkach stał wysoki mężczyzna. Na pierwszy rzut oka co najmniej kilka ładnych centymetrów wyższy od Duffa, może nawet od Bacha. Trochę zniecierpliwiony stukał palcami o framugę drzwi. Przydługie włosy opadały mu z dziwną nonszalancją na czoło, wchodząc mu prawie do oczu, ale nie wyglądał na zbytnio tym przejętego. Ubrany w czarny garnitur szyty na miarę, który trochę maskował umięśnione ramiona. Jednym słowem, oczami niziutkiej i drobnej Marty, był ogromny! Dopiero po chwili zauważył, że ktoś otworzył mu już drzwi. Trochę zbity z tropu przesunął wzrok pół metra w dół od swojego normalnego pułapu. Z zaciekawieniem przyjrzał się dziewczynie, która niepewnie stała w progu.\n- Pan… eee… szuka pan kogoś?\n- No… właśnie… nie wiem czy nie pomyliłem domów – dźwięczny, niski głos sprawił, że dziewczynie dreszcz przeszedł po plecach.\nJednak jeszcze nie spojrzała przybyszowi w oczy. Po chwili dopiero zwróciła na nie uwagę. Gdzieś już je widziała. Tego była pewna. Ale gdzie? Nie przypomina sobie, żeby kiedykolwiek widziała tego wielkoluda. Te oczy… gdzie ona je widziała? Ponownie po plecach przebiegł ją dreszcz, tym razem niepokoju. Kim on jest i czego tu chce? Dlaczego ma wrażenie, że skądś go zna, chociaż to mało prawdopodobne? Przecież na pewno zapamiętałaby takiego kogoś!\n- Szukam mojego brata… przyjechałem na parę dni do miasta i… - odsunął się trochę, żeby pokazać bagaż – pomyślałem, że mógłbym go odwiedzić… nie widzieliśmy się ładnych parę lat.\n- O-och… - Marta prócz walizki zauważyła na podjeździe jednego z najnowszych modeli czerwonego Dodge Vipera – a… j-jakiego adresu p-pan szuka? – podał jej kartkę z ładnie wykaligrafowaną ulicą i numerem domu – och… k-ktoś chyba się pomylił…eee…\n- Ach… rozumiem… czyli… Duff mieszka gdzieś indziej… przepraszam za kło…\n- Duff?! P-pan m-mowi o… och… - jeszcze raz spojrzała w oczy mężczyzny. Wszystko stało się jasne – och… Pan… eee… pan jest… Matt McKagan?\nSkinął głową i znów na twarzy pojawiło się zainteresowanie. Marta miała ochotę walnąć się w głowę i przekląć swoją głupotę. Jak mogła nie rozpoznać tych oczu? Takie same miała pani McKagan. Takie same oczy miał Jon. Prawie te same oczy codziennie rano i wieczorem od kilku lat patrzyły na nią z miłością.\n- Więc jednak dobrze trafiłem… mogę? Jest w ogóle Duff? A pani? Z kim mam przyjemność?\n- J-ja…ja… jestem… jestem jego dziewczyną… n-narzeczoną.\n- Serio? Wow…Mark mówił jakiś czas temu o jakiejś dziewczynie Duffa, ale… no… narzeczona? Wow –mruknął znowu i wszedł do domu.\n- Napije się pan czegoś? – wymamrotała i niepewnie wprowadziła go do salonu.\n- Matt… hm… kawę… od dawna jesteście ze sobą?\nZanim zdążyła odpowiedzieć, usłyszała Izzy’ego z góry, który wołał ją z lekką paniką w głosie. Nawet nie przepraszając swojego gościa, pobiegła do sypialni na piętrze. Serce zaczęło szybciej bić; czemu Stradlin ją woła? Czemu jest jakby przestraszony? Wpadła do pomieszczenia i od razu jej ulżyło. Nie stało się nic złego, po prostu Jeffrey zasnął, a Izzy nie wiedział jak ma go odłożyć z powrotem do łóżeczka.\n- Izzy! Nie strasz mnie tak! – spojrzała na niego karcąco – myślałam, że coś się stało… - wzięła od niego dziecko i otuliła szczelniej kocykiem – znasz… M-matta McKagana?\n- Brata Duffa? Jasne… pomagał nam trochę, jak zaczynaliśmy rozkręcać zespół… On chyba teraz mieszka gdzieś na drugim końcu Stanów… w Wigrinii? Czemu pytasz?\n- B-bo jest w salonie… teraz…\nPogwizdując wesoło wysoki blondyn kierował się w stronę swojego domu. W torbie miał dla Marty najnowszą książkę Patricii Cornwell „Ofiary przypadku” i „Oślepienie” Robina Cooka – książki, na które czekała i które z pewnością pochłonie w kilkanaście godzin. W całym swoim życiu Duff nie spotkał osoby, która czytałaby w takim tempie i w takich ilościach jakąkolwiek literaturę. Kiedy jeszcze była w ciąży i praktycznie nie wychodziła z domu na dłużej niż jakieś zakupy potrafiła czytać książkę na dzień, czasem nawet półtora jeśli dobrze się czuła. Teraz też, jeśli tylko mały Jeffrey spał, zatapiała się w świat thrillerów i kryminałów. Zamiast zająć się sobą albo po prostu położyć się spać, na wolała czytać. „Bo co jeśli zasnę i nie usłyszę, jak mały płacze?”. „A co jeśli coś mu się stanie jak będę spała?”. Chwilę wytchnienia i lekkiego snu miała tylko w sytuacji, gdy Duff zdołał ją przekonać, że jest przy dziecku i się nim zajmie i w razie czego ją obudzi. Teraz wracał z księgarni i był tak pochłonięty myślami o Marcie i Jeffie, że nawet nie zauważył na podjeździe czerwonego lśniącego samochodu. Wszedł do domu i zauważył Isbell śpiącą w salonie na kanapie. Jeffreya nie było w pomieszczeniu. Nie zauważył w przedpokoju kurtki Stradlina, którą zawsze rzucał na szafkę na buty. Podbiegł szybko do okrytej kocem Marty i nią potrząsną.\n- Marta? Marta, gdzie Jeff? Słyszysz? Obudź się – trochę zaniepokojony zaczął rozglądać się po salonie – Marta… hej?\nUsłyszał kroki na schodach. Kto, do cholery, jest w domu?! Stradlina nie ma, Slash został u Axla… co do chuja?! Gdzie jest Jeff? Czemu nie przy Marcie? I czemu ona śpi i nie reaguje na moje wołanie? Wstał szybko i usłyszał cichutkie kwilenie, zagłuszane stukaniem butów o drewno. Jeff!\n- Cześć tatuśku – dobiegł do głos.\n- No a kto? – pojawiła się wysoka postać.\nTrzymała na rękach syna basisty i kołysał leciutko. Zszedł szybko ze schodów i wszedł do salonu. Dziecko wyglądało na jeszcze mniejsze i bardziej kruche w jego umięśnionych ramionach. Zmienił się… odkąd Duff ostatni raz go widział, włosy urosły mu kilka dobrych centymetrów. Szczęka nabrała jeszcze mocniejszych męskich rysów. Przybyło mu kilka kilogramów – ale nie miało to nic wspólnego z nawet gramem tłuszczu. I, nie wiedział, jak to możliwe, ale jego brat był jeszcze bardziej przystojny niż kilka lat temu.\n- Co… co ty tu robisz?\n- Mogłeś zadzwonić, że masz narzeczoną i dziecko…\n- Nie gadaliśmy od pięciu lat! – szybko wziął Jeffa na ręce – co zrobiłeś Marcie? – zapytał podejrzliwie, patrząc na pogrążoną we śnie dziewczynie, która nawet się nie poruszyła.\n- Zwariowałeś? Nic nie zrobiłem! Jak przyszedłem, był tu Stradlin… okazało się, że masz dziecko. Po godzinie się zwinął i zostałem z twoją narzeczoną i Jeffreyem… mały zasnął i gadałem z Martą… i nagle zasnęła – wzruszył ramionami – więc przykryłem ją kocem i wziąłem małego na górę, żeby jej nie obudził. Świetnie sobie radziliśmy... przewinąłem go, nakarmiłem… nie chciałem budzić tej dziewczyny, bo wyglądała naprawdę na padniętą…\n- Co tu robisz? – powtórzył Duff, tym razem trochę ostrzej.\n- Otwieram nową restaurację… Tutaj… w Los Angeles… pomyślałem, że przy okazji wpadnę, zobaczę, co u ciebie… nikt mi nie mówił o ciąży… dziecku… i że masz narzeczoną… - znów wzruszył ramionami – to ta, którą przywiozłeś kiedyś do mamy?\n- Tak – burknął – byłeś zbyt zajęty, żeby się pojawić.\n- O to ci chodzi? Że nie przyleciałem z Richmondu?! Dopiero co otworzyłem tam restaurację! Nie mogłem wszystkiego rzucić i zostawić nowootwartego interesu, bo wpadłeś na pomysł, żeby przyprowadzić jakąś nową laskę do domu!\n- Licz się, kurwa, ze słowami! To nie jest żadna nowa laska!\n- Duff, wyluzuj! Nie przyjechałem, ok, sorry, że tak wyszło… ale teraz jestem, odwiedziłem cię. Nie musisz po mnie wrzeszczeć! Być może będę tu częściej, jeśli nie na stałe… - zaczął wykręcać sobie palce, wpatrując się w brata – no chyba nie będziemy się teraz kłócić i wypominać sobie wszystkiego, co? – spojrzał na kanapę, na której Marta poruszyła się niespokojnie – Mogłem przyjechać wtedy… ale spodziewałem się jakiejś pustej idiotki, dla której nie warto się fatygować… pomyliłem się, ok?\n- Na długo zostaniesz? Marta pokazała ci już jakiś pokój czy cos?\nMatt wyszczerzył zęby i pokręcił przecząco głową. Uścisnęli się z Duffem, tak jak powinni przywitać się prawdziwi bracia i prawie natychmiast zaproponował, że zrobi basiście i jego narzeczonej jakąś pyszną kolację.\n- Powinienem wyjść?\n- Wystarczy, że się czymś zajmiesz – mruknęła – i nie będziesz patrzeć…\n- Aż tak cię to peszy?\n- Jejku, Duff… po prostu wyjdź albo rób to, co robiłeś – zaczerwieniła się trochę i wyciągnęła Jeffa z łóżeczka.\nMimo, że malec miał już cztery tygodnie, ciągle nie wiedzieli, jak się zachować przy karmieniu. Duff nie wiedział, czy ma zostać i się przyglądać, czy ma wyjść; Marta nie wiedziała, czy jest bardziej zawstydzona tym, że ktoś ma patrzeć na nią w takiej sytuacji, czy tym jak wygląda jej ciało po porodzie. Nie wiedziała, czy w ogóle chce, żeby Duff siedział w jednym pokoju, gdy ona karmi Jeffa. Dziwnie czuła się z dzieckiem przy piersi, jeszcze bardziej nieswojo ze świadomością, że ktoś może śledzić każdy jej ruch albo chwilę wahania przy tej czynności. Odwróciła się tyłem do McKagana i rozpinając bluzkę, szybko przystawiła małego do piersi. Po chwili wsłuchiwała się w cichutkie mlaskanie. Po raz kolejny do oczu napłynęły jej łzy. Cztery tygodnie, a ona ciągle nie przyzwyczaiła się do tych dźwięków. Najpiękniejszych dźwięków, jakie mogła teraz słyszeć.\n- Co się stało? –Duff natychmiast poderwał głowę, odrywając się od kartki z pokreślonymi słowami, układającymi się w szkielet piosenki – Marta?\n- N-nic… t-tylko…\n- Co? – wstał szybko z zamiarem podejścia do dziewczyny.\n- Siedź… - przekręciła się bardziej, żeby niczego nie widział i mruknęła zażenowana – tylko z-za mocno złapał…\n- Och… eee… no… ok – usiadł z powrotem i poczuł lekkie pieczenie skóry na policzkach.\nDla obojga było to dość krępujące. Chłopak pierwszy raz znalazł się w sytuacji, w której piersi jego dziewczyny nie były tylko i wyłącznie obiektem jego fascynacji erotycznych. Dziwie czuł się z myślą, że dokładnie ta sama część ciała, którą tak ubóstwiał pieścić, pełni teraz także rolę żywiciela jego synka. W zasadzie to pełniły teraz tylko tę drugą funkcję. Oczywiście nigdy by się do tego nie przyznał, ale czuł leciutkie ukłucie żalu i zazdrości, że ten malec może sobie bezkarnie obcować z piersiami swojej mamusi, kiedy tylko mu się to podoba, a Duff zawsze musiał się o to starać i czasem wręcz dopominać. W obecnej sytuacji mógł sobie tylko pomarzyć o tym, jak mógłby je dotykać i co z nimi robić. A Marta? Czuła podobne zażenowanie, bo do tej pory tylko McKagan dotykał jej biustu i co było oczywiste, robił to zupełnie inaczej niż ich dzieciątko. Nie wiedziała jak należy zareagować na te małe usteczka, które tak zachłannie ssały i dopominały się o jedzenie. Z jednej strony też czuła ulgę, że Jeff daje ukojenie nabrzmiałym i bolącym piersiom, ale z drugiej strony czuła się nieswojo, gdy zbytnio ciągnął albo szarpał. Wolała, żeby Duff nie musiał przyglądać się temu wszystkiemu; z obawy, że w jakiś sposób zniechęci go to do jej ciała.\n- Pójdę… zrobić kolację… - widać było, że nie umie odnaleźć się w sytuacji i szukał wystarczająco dobrego pretekstu, by móc „uciec”, ale jednocześnie nie sprawić przykrości dziewczynie – przynieść ci tutaj… czy zejdziesz jak… skończycie?\n- Zejdę, zejdę… dzięki.\nUsłyszała, jak Duff pospiesznie wyszedł i westchnęła, gładząc Jeffa po główce. Był śliczny. Nie mogła wymarzyć sobie słodszego i bardziej uroczego malucha niż on. Kochała w nim wszystko. Od jasnych mięciutkich włosków, przez różnokolorowe oczka i usta, tak bardzo przypominające usta Duffa, aż do maleńkich stópek, które wierzgały niecierpliwie co jakiś czas. Obiecała sobie, że zrobi dosłownie wszystko, żeby Jeffrey był szczęśliwy i czuł się kochany; żeby doświadczył wszystkiego tego, czego Marcie nie było dane przeżyć i poczuć w swoim rodzinnym domu; żeby zaznał prawdziwego ciepła ze strony rodziny. Nie mówiła, że będzie to łatwe zadanie… ale ze wszystkich sił będzie starała się tego dokonać. Jest mu to winna. Jemu i temu maleństwu, któremu nie dane było przyjść na świat cztery lata temu. Otarła ukradkiem łzy, słysząc kroki na korytarzu i wzięła głęboki oddech.\n- Duff, mówiłam, że zaraz zej… - odwróciła się z Jeffem ciągle ssącym jej pierś, w kierunku drzwi i urwała.\n- Ups… eee… tego… bo ja tylko… chciałem… eee… - gitarzysta Guns n’Roses wpatrywał się jak zahipnotyzowany w do połowy odkryty biust brunetki – c-chciałem… bo…dzwoniła jakaś…eee… dziewczyna… no…\n- W-wyjdź! – trzymając Jeffa, starała się jednocześnie zasłonić i szybko odwróciła się tyłem do drzwi, cała czerwona na twarzy – no w-wyjdź! P-przeszkadzasz mi!\n- Eee… no… chyba..tak… a-ale bo dzwoniła jakaś laska… i pytała o ciebie… i tego… eee..\n- W-wyjdź do cholery! – podniosła głos i Jeffrey zapłakał cichutko – c-ciii… już dobrze… nie chciałam ci przeszkodzić – mruknęła.\nDopiero po chwili dotarło do niej, że usłyszała przytłumiony huk. I dokładnie w tym samym momencie, dobiegł ją wzburzony głos Duffa.\n- Wpierdalaj! Po chuj wchodzisz do tego pokoju?! Jak, kurwa, mówię, że Marta jest zajęta, to kurwa mać jest zajęta! Jak chcesz się na coś pogapić to spierdalaj do tej pieprzonej Renee!\n- Puść mnie! Skąd miałem wiedzieć, co ona robi?! Ja pierdolę, co się niby takiego stało?!\n- Zrób to jeszcze raz, a kurwa pożałujesz! – odepchnął Slasha i wszedł do swojej sypialni, którą od dość długiego czasu na stałe dzielił z Martą.\nIsbell w czasie szamotaniny chłopaków, zdążyła już się poprawić i zakryć i próbowała uśpić Jeffa. Miała dość tych awantur. Z jednej strony, żal jej było Hudsona, że Duff tak wrzeszczał na niego i go wyzywał, ale z drugiej strony sama była nieźle wkurzona jego zachowaniem i popierała nerwy Duffa. Skoro żyli w trójkę – od miesiąca w czwórkę – to Slash mógłby jakoś się przystosować i nie wpadać do ich sypialni bez pukania, podczas gdy byli sobą zajęci, albo mógłby się zastanowić czy wypada wejść, zanim pojawi się w trakcie karmienia Jeffa i sprawi, że zażenowanie dziewczyny spotęguje się do niewyobrażalnych rozmiarów. Ona z Duffem szanowali prywatność Slasha. Nie pakowali mu się do pokoju, gdy był zajęty, albo gdy odwiedzała go jakaś kobieta, której Marta do końca nie kojarzyła.\n- Przepraszam - mruknął Duff, gdy Isbell karcąco na niego spojrzała i kołysała płaczącego synka – może ja spróbuję?\n- Wystarczyło nie krzyczeć na cały dom…\n- No przepraszam… po prostu mnie wkurwił! – usiadł przy narzeczonej i by ją udobruchać, cmoknął ją w skroń – może zaśpiewamy mu coś, żeby zasnął, hmm?\n- To śpiewaj… ja chce coś zjeść – podała mu Jeffa i zeszła do kuchni.\n- Ech… widzisz, mały? Same problemy z tym Slashem… to… co ci zaśpiewamy, hm? – zaczął go kołysać i mruczeć mu żywszą wersję Whisky in the Jar Thin Lizzy.\nMalec zasnął zanim Marta wróciła z talerzem pełnym tostów z nutellą i kubkiem z kawą. Spojrzała na śpiącego Jeffa i w szybkim tempie opróżniała naczynie. Musiała zjeść coś słodkiego, żeby jakoś pobudzić swój organizm. Nie mogła być senna, nie mogła zasnąć, bo przecież w każdej chwili dziecko mogło obudzić się z płaczem. Musi od razu się nim zająć. Nie ma czasu na rozbudzanie się i dochodzenie do siebie po drzemce.\n- Martuś… - Duff usiadł przy niej i zaczął wodzić nosem po jej szyi – zrobimy sobie kąpiel? A później…\n- Duff, daj spokój… jestem zmęczona… mały w każdej chwili może się obudzić!\n- Więc nawet nie mogę cię przytulić? Kurde w ogóle nie dasz się dotknąć, odkąd pojawił się Jeff.\n- Jejku.. Duff, proszę cię… nie mam siły się kłócić – westchnęła i położyła się na łóżku.\n- Nie chcę się kłócić… - mruknął i wsunął rękę pod jej luźną koszulę.\nW jednym momencie zesztywniała. Przesuwał dłoń coraz wyżej, a ona czuła coraz większą panikę. Nie chciała, żeby ją dotykał, nie chciała, żeby jego palce badały jej ciało. Nie mógł dowiedzieć się, co stało się z jej ciałem, które zresztą nigdy nie było idealne. Odskoczyła jak oparzona. I zaczęła szybko przykrywać się połami koszuli, którą powoli rozpinał.\n- N-nie dotykaj m-mnie… n-nie chce – wyjąkała i pobiegła do łazienki.\n- Kurwa mać – burknął pod nosem i ściągnął koszulę i tshirt i wślizgnął się pod kołdrę.\nKrążył po domu, nie mogąc znaleźć sobie miejsca. Tak strasznie brakowało mu dotyku tego ciepłego ciała, które tak kochał. Brakowało mu pieszczot, którym obdarzała go jego ukochana. Brakowało mu pieszczot, które on dawał jej. Już nawet nie chodziło o seks. O tym nawet nie miał, co marzyć w obecnej sytuacji. Ale chociaż jakiś całus albo przytulanie się w łóżku na dobranoc albo zaraz po przebudzeniu… czy to tak dużo? Zupełnie nie wiedział, czemu dziewczyna tak go od siebie odsunęła. Za każdym razem, jak tylko kierował dłonie d jej piersi, albo kładł je na jej talii, wpadała w panikę i wręcz uciekała. Czego do cholery się bała? Co ukrywała? Przecież rozumiał, że nowe obowiązki związane z opieką nad malutkim dzieckiem, mogą męczyć człowieka, mogą sprawić, że nie ma siły na nic. Albo po prostu nie ma się czasu na pewne sprawy. Ale co było tak złego w próbach objęcia swojej narzeczonej?! Co było nie tak, gdy chciał ją objąć? Co robił źle, gdy chciał ją popieścić? Co robił źle, gdy chciał zrobić jej masaż? Albo gdy chciał żeby się rozluźniła? Przecież chciał to wszystko robić, gdy mały Jeffrey śpi! Przecież nie był takim kretynem, żeby chcieć robić pewne rzeczy przy dziecku, które nie jest pogrążone we śnie! Fakt, że ich miesięczny synek, nawet nie zdawałby sobie sprawy i wiedziałby, co robią, ale nie najlepszym pomysłem byłoby oddawać się czułościom, gdy chłopiec na nich patrzy.\n- Ja nie wiem, Izzy… serio nie wiem, co kurwa, robię źle! Staram się, jak mogę spędzać każdą wolną chwilę w domu z Jeffem! Żeby mogła odpocząć, przespać się… cokolwiek! A jak Jeff zasypia, chciałbym mieć w końcu narzeczoną! Chwilę dla nas… a ona ucieka… - żalił się i upił piwo.\n- No a jak ci się wydaje? Próbowałem! Za każdym razem mówi coś w stylu, że nie chce się kłócić, albo że nie ma siły na szarpanie się… Kurwa ja chcę dobrze! Chcę, żeby było jak zawsze! A ona się zachowuje tak, jakbym był obcym facetem, który nie ma prawa nawet jej dotknąć! Chcę ją objąć, ona jakoś się wyślizguje. Chcę pocałować, na odwraca głowę. Chcę jej zrobić masaż czy coś, to ucieka albo wymyśla, że koniecznie musi coś zrobić…\n- A co to jest? – zapytał ponuro z żalem w głosie – nic! Kompletnie! Odkąd jest Jeff… Odkąd się urodził, chyba nie widziałem jej nawet w bieliźnie! A co tu mówić w ogóle o pieprzeniu się? Ciągle chodzi poubierana, jak nigdy. Śpi w koszulce i spodniach, jak kiedyś… jak jeszcze nie byliśmy razem. Zamyka drzwi od łazienki, tam się przebiera w piżamę i kładzie się do łóżka, okrywając szczelnie kołdrą…\n- Uuu… no to nie masz zbyt ciekawie. Ale może ma jakiś problem? Spróbuj się jakoś podpytać… przecież nie zaczęła nagle odwalać takich rzeczy, bo ma taki kaprys… - zapalił papierosa i odsunął od Duffa butelkę z czwartym, jak do tej pory, piwem – może ma jakąś depresję czy coś? Zadzwoń do swojej siostry i się zapytaj… w końcu jest pielęgniarką, nie? Może zna się na takich sprawach…\n- A ty? Możesz z nią pogadać? Albo… jakoś zobaczyć czy od ciebie też ucieka?\n-Eee… no ja… hm… no ok… teraz mam iść?\nJuż po czterdziestu minutach siedział w salonie w domu, którym kiedyś mieszkał z przyjaciółmi i przyglądał się jednej z najważniejszych kobiet w jego marnym życiu. Cieszył się, że dziewczyna tak dobrze sobie radzi, że odnajduje się w nowej odpowiedzialnej roli. I po co się tak stresowałaś? Po co panikowałaś, gdy zbliżał się termin porodu? Po co płakałaś mi w koszulę, że nie poradzisz sobie, że nie umiesz i nie dasz rady? Mały Jeffrey nie mógł trafić na lepszą mamę! Izzy wyszczerzył zęby i przemieścił się z fotela na kanapę, by siedzieć przy niej.\n- Cześć, Brzdącu – pogładził go po główce – dajesz rodzicom popalić w nocy, hm?\n- A nawet mi nie mów! Wstaję do niego chyba co godzinę – pożaliła się i widząc, że mały jest śpiący, zaczęła go kołysać – widzisz? Wujek przyszedł to nagle jest grzeczny i chce spać… powinieneś zostawać na noc – mruknęła.\n- No.. od tego to masz chyba Duffa, kochanie – zaśmiał się.\n- Och, Izzy! –skarciła go i od razu się zaczerwieniła – czemu ty wszędzie widzisz podteksty?\n- Hej! Jestem tylko facetem! Zapomniałaś?\n- O tym nie da się zapomnieć – wstała i położyła Jeffa w kołysce – mmm… chwila spokoju.\n- Pooglądamy coś? – pokazał jej miejsce koło siebie, żeby znowu usiadła.\nWróciła na miejsce, ale zachowała kilkunastocentymetrową lukę między nią a chłopakiem. Było to dość niecodzienne i wręcz dziwne. Zawsze siadała blisko niego i się przytulała, a teraz nawet nie dotykali się ramionami. Udawał, że tego nie zauważył i stopniowo, powoli przysuwał się do niej. Zauważył, że zaczęła nieswojo się kręcić. Niby przypadkiem musnął dłonią jej kolano. Zareagowała bardziej gwałtownie niż się spodziewał i odskoczyła od niego. O… chyba Duff miał rację… ale ja?! O co chodzi do cholery? Co ja mam do ich seksu, że ode mnie też odskakuje?\n- Dawno cię nie przytulałem – nie dawał za wygraną i szybko otoczył ją ramionami, zanim zdążyła zareagować.\n- P-puść! – zaczęła się szarpać, ale Stradlin zacieśnił uścisk i jedną ręką mocno obejmował jej talię – Izzy, puść! Nie chcę się przytulać!\n- Co się dzieje, co? Zrobiłem ci coś, że się wyrywasz?\n- P-puść… nie d-dotykaj m-mnie tu – chciała zabrać rękę, która znajdowała się na jej brzuchu i talii – p-proszę, puść!\n- Powiedz, o co chodzi! Nigdy się tak nie zachowywałaś… czemu nie dasz się dotknąć?\n- W-weź te r-ręce – ciągle mocowała się z nim i zaczęła bardziej zakrywać się koszulą flanelową, którą miała na sobie – n-nie dotykaj m-mnie!\n- P-puść – zaczęła się trząść i była o krok od płaczu.\n- A-ale co się dzieje? Powiedz mi… o co chodzi… - złagodniał mu głos – puszczę cię, ale mi powiedz… ok.?\n- N-nie d-dotykajcie… n-nie chcę… - objęła się za brzuch, jakby chciała go schować – n-nie m-możecie p-patrzeć… n-nie…\n- Hej… chciałem cię tylko przytulić… - zupełnie nie wiedział, czemu dziewczyna jest tak rozhisteryzowana – o Boże… no nie płacz – znów ją objął, ale tym razem się nie szarpała, tylko szlochała cichutko.\n- J-już m-mu s-się n-nie b-będę p-podobać… j-jestem p-paskudna… o-obrzydliwa… s-skóra… k-koszmar! N-naciągnięte… i r-rozstępy…\n- O czym ty mówisz? Marta…\n- O t-tym… - wstała i uniosła trochę Tshirt – t-to j-jest… j-jest… o-okropne! D-duff m-mnie z-zostawi, jak t-to zobaczy!\nZ początku Izzy nie wiedział, co brunetka mu pokazuje. W końcu brzuch jak brzuch. Nie był taki jak przed ciążą, ale nie bardzo wiedział, co jest takiego koszmarnego i wstrętnego, jak to określiła. Dopiero po kilku chwilach dostrzegł lekkie pionowe pasma jaśniejszej albo trochę ciemniejszej skóry. I to jest takie straszne? Przez to płacze? Przez to coś nie da się dotknąć? Przecież, kurwa, tego prawie nie widać! A nawet jeśli, to kurwa co w tym takiego strasznego? Ta debilka Annica miała to samo na cyckach! I na tyłku! Większość lasek, które pieprzyłem na początku Guns n’Roses takie coś miało! O co to afera?\n- Marta… ale to przecież… nie tylko ty to masz…\n- A-ale nie r-rozumiesz! P-patrz j-jakie t-to j-jest s-straszne! D-duff nie będzie m-mnie chciał z r-rozstępami po c-ciąży!\n- Znałem wiele… dziewczyn, które nie miały dzieci, a miały dokładnie to samo, nawet bardziej widoczne! Nie masz się co załamywać… Duff pewnie nawet nie zwróci na to uwagi!\nZnalazła się w pułapce. Co robić? Jak stąd uciec? Dokąd mogłaby biegnąć? Nawet nie wiedziała, gdzie jest. Nie wiedziała, ile czasu minęło odkąd została wepchnięta do tej ciężarówki. Chociaż nie… to nie ciężarówka… za mało miejsca. To chyba jakiś samochód dostawczy? Busik ze zdemontowanymi fotelami? Dlaczego ma związane ręce? Przecież nawet nie mogła się poruszyć, tak bardzo bolała ją zwichnięta kostka. No i jak wydostać się z pędzącego samochodu, który przekroczył dopuszczalną prędkość prawie o połowę. Ciemność… charakterystyczny zapach, który czuła już wcześniej… Kto i gdzie do cholery ją wiezie?! I przede wszystkim po co? Czego chce? Pieniędzy? Zabawić się? A może to jakiś psychol, który porywa kobiety pod nieobecność ich narzeczonych i facetów z domów? Słyszała kroki na schodach i zanim zdążyła się odwrócić, zatraciła się w niekończącą się ciemną otchłań. Zemdlała? Straciła świadomość? Została czymś odurzona? Całkiem możliwe. Nagle poczuła mocne szarpnięcie i przeszywający ból w barku, gdy jej bezwładne ciało uderzyło w drzwi samochodu. Dotarło do niej, że kierowca się zatrzymał. Zaraz otworzy drzwi… myśl! Myśl, co zrobić, żeby mu uciec! Jak mam wyswobodzić te cholerne ręce z tych więzów? Czy dam radę stanąć na tej nodze? Boże… proszę… niech to będzie jakaś głupia pomyłka! Modliła się w myślach i usłyszała kroki. Nadchodził… nawet nie wiedziała kim jest… domyśliła się tylko, że to mężczyzna. Miała nadzieję, że ją wypuści, że to głupi żart, albo porwał nie tą osobę. Drzwi się otworzyły. Ciemność. I nagle zobaczyła oczy. Świecące w ciemności oczy, które znała. Które znała bardzo dobrze. Ba! Należały do osoby, z którą jeszcze nie tak dawno dzieliła dom!\n- O J-jezu… n-nie… b-błagam, n-nie!\nJuż wiedziała, że to nie pomyłka. Wiedziała, że uprowadził dokładnie tą osobę, którą zamierzał. Widziała tylko oczy. Na twarzy miał kominiarkę, ale nie było mowy o pomyłce. Skuliła się i próbowała wyswobodzić ręce z grubego sznura, którym była skrępowana. Wiedziała, że nie ma szans, ale nie chciała się poddawać. Nie mogła się poddawać, nie mogła odpuścić. Nie mogła zostawić swoich bliskich. Ludzi, którzy ją kochają…\n- B-błagam, z–zostaw mnie…\n- Dawno się nie widzieliśmy – wymruczał i wyszczerzył zęby.\nUśmiech. TEN uśmiech. Dokładnie ten sam, który tak uwielbiała. Uśmiech tak charakterystyczny, że nie dało się go pomylić z żadnym innym. Nie dało się go nigdy zapomnieć. Teraz uśmiech przemienił się w szyderczy grymas na zamaskowanej twarzy. Wyszarpał ją z samochodu i nie zważając na jej zranioną nogę, zaczął ją ciągnąć po żwirowej drodze. Z trudem dostrzegła zarys jakiegoś domu. Domyśliła się, że pewnie teraz tutaj mieszka. Miał klucze, cały pęk kluczy. Do furtki, bramy, dwa do drzwi wejściowych i jeden do piwnicy, do której ją zaprowadził. Zaczęła krzyczeć i się szarpać. Wiedziała, że jeśli ją tu zamknie, nie będzie już odwrotu; już mu nie ucieknie, nikt jej nie znajdzie.\n- Wiesz? Dużo myślałem o tobie ostatnio.. – wysyczał i ściągnął kominiarkę – pamiętasz mnie jeszcze? Ach… oczywiście, że pamiętasz… mnie się nie da zapomnieć… - pchnął ją na materac rozłożony na środku pokoju – zrobimy tak, żebyś pamiętała jeszcze więcej… żebyś pamiętała o tym, o czym myślałem tyle czasu…\nRozwiązał jej ręce i prawie natychmiast je skrępował. Tym razem nad głową. Jakimś cieńszym sznurem, który od pierwszej minuty wżynał się boleśnie w jej nadgarstki. Nie wiedziała, po co to robił i po co zahaczył te związane dłonie o jakiś łańcuch. Bolało jak diabli, ale może tylko chciał żeby się nie szarpała? Może miała po prostu spokojnie leżeć i nie robić sobie większej krzywdy? Trwała w takim przekonaniu, gdy po chwili wyszedł i zostawił ją samą. Zaczęła liczyć upływający czas. Dziesięć sekund… dwie minuty… piętnaście minut… pomyliła się i zaczęła liczyć od nowa. Dotarła do piątej minuty i drzwi ponownie się otworzyły. Pojawił się. Znowu z takim samym uśmiechem jak wcześniej.\n- Pamiętasz, co ci przed chwilą obiecałem? Że zapamiętasz nasze spotkanie na zawsze… że dowiesz się, o czym tak myślałem…\n- N-nie! B-błagam nie! – wrzasnęła cicho, gdy dotarło do niej, że jego dłonie rozdarły jej bluzkę – N-nie!\n- Będą cię ręce boleć… a ja zbyt długo czekałem na to, żeby ci odpuścić – wyciągnął nóż i przeciął cieniutki materiał stanika.\n- T-tylko n-nie t-to…. B-błagam…\nAle on nie słuchał. Szybkim ruchem zdarł z niej poszarpane spodnie. Znów użył noża. Pozbył się dolnej części bielizny. Nie zważał na jej błagania i łzy. Nie obchodziło go to, że się szarpała i po chwili z otartej skóry na nadgarstkach kapała krew. Chciał ją. Od dawna myślał tylko o tym. O tym i o tym jak do tego doprowadzić. Przygotował plan. Kilka scenariuszy, w których zakładał, co mogłoby pójść nie tak. Jak się okazało, zupełnie niepotrzebnie się tak wysilał i męczył. Wszystko odbyło się lepiej niż w jego najśmielszych marzeniach i prośbach.\n- P-puść m-mnie… b-błagam… n-nikomu n-nie powiem – próbowała złączyć nogi i jakoś się zakryć, byle tylko nie miał dostępu do niej – n-nie r-rób t-tego b-błagam…\n- Myślisz, że masz prawo się odzywać?! Spierdoliłaś mi życie suko! Teraz za to zapłacisz! – brutalnie rozszerzył jej uda i wdarł się w nią przy akompaniamencie jej rozpaczliwego krzyku i błagania…\n- Niee! Nie! N-nie r-rób… – zerwała się, czując krople potu na czole.\n- Marta? – dobiegło ją zaspane i niewyraźne mamrotanie – co się dzieje? – poczuł, że dziewczyna cała się trzęsie – Martuś?\nŁapała z trudem powietrze i próbowała się uspokoić. Koszulka, którą miała na sobie, przykleiła się do mokrej skóry. Odgarnęła poplątane włosy z czoła i starała się powstrzymać łzy cisnące się do jej oczu. Poczuła dłoń Duffa na swoim ramieniu. Szeptał jej do ucha uspokajające i kojące słowa. Nie był głupi. Wiedział, że zaś powróciły senne koszmary tej drobnej brunetki.\n- Hej… kochanie już w porządku… o-och… - odebrało mu mowę, gdy dziewczyna przytuliła się do niego ze wszystkich sił.\nPo tak długim czasie w końcu mógł ją objąć. Mógł wdychać słodki zapach jej perfum. Mógł wtulić twarz w jej pachnące włosy. Otulił ją szczelnie ramionami i nie zamierzał puszczać zbyt szybko. W końcu miał przy sobie drugą połowę jego całego świata. Druga połówka leżała w łóżeczku trzy metry od nich.\n- Cii.. już dobrze… nie płacz… mały się zaraz obudzi… ciii…\n- M-mhm… - powoli zaczęła się uspokajać.\nHałas. Głośne pukanie w drzwi wejściowe. Dobijanie się do domu o trzeciej w nocy. Pisnęła wystraszona, ciągle pamiętając o śnie i rozpaczliwie wtuliła się w Duffa. Trzęsła się ze strachu. Łupanie ustało. Cisza. Niepokojąca, nienaturalna cisza. I głośny gwizd, pod ich oknem.\n- Duff! Hej! Otwórz mi drzwi!\n- K-kto t-to? – drżąca Marta, mocniej wtuliła się w Duffa – n-nie i-idź! P–prosze! – szepnęła, gdy basista chciał wstać z łóżka.\n- To M-matt… spokojnie… zejdę na dół i go wpuszczę… nie bój się – pocałował ją w czoło i szybko zbiegł na dół, nie zważając na to, że jest tylko w bokserkach – Matt! Kurwa, co ty odpierdalasz?! Jest środek nocy!\n- P-przepraszam… ja… musiałem przyjść…mogę?\n- Co jest? – przepuścił go i zaprowadził do salonu.\n- On… on tu jest – wymamrotał – tutaj… w Los Angeles!\nDuff nie wiedział, czy jego brat żartuje czy mówi całkiem poważnie. Bo niby skąd miał się tu pojawić? Jak? Skąd wiedział, gdzie ich szukać? I przede wszystkim, po co miałby się tu zjawiać? Matt nie może mówić prawdy! Ale patrząc na niego, z przerażeniem docierała do niego ta wiadomość… jak najbardziej sprawdzona i prawdziwa wiadomość! Zbladł. Usiadł na łóżku i patrzył na ponurą twarz swojego starszego o trzy lata brata.\n- Dzwoniła do mnie znajoma… ze szpitala i pytała czy przypadkiem nie jesteśmy rodziną… to samo nazwisko…\n- Pobił się z kimś… - spuścił głowę – niedaleko mojej nowej restauracji…\n- D-duff? Co się d-dzieje? – dobiegł ich cichy, przestraszony głos.\nMarta stała na końcu schodów i patrzyła na nich pytająco. Przydługa koszulka sięgała jej prawie do kolan, przykrywając połowę dresowych naciągniętych spodni. Nawet po ciemku z odległości kilku metrów było widać, że ciągle się trzęsie i czegoś boi. Patrząc niepewnie na Matta, podeszła do swojego narzeczonego.\n- Wszystko dobrze, kochanie – objął ją i rzucił mordercze spojrzenie Mattowi, który zamierzał już coś powiedzieć – nie musisz się niczym martwić… och… Jeffrey się chyba obudził… pójdziesz do niego? Ja zaraz wrócę, tylko skończę gadać z Mattem…\n- Ona nic nie wie?! – burknął cicho, gdy usłyszeli dźwięk zamykanych na piętrze drzwi.\n- Matt, daj kurwa, spokój!\n- Nie powiedziałeś jej?!\n- Moja sprawa, o czym jej mówię! Ty jesteś, kurwa mać, taki chętny do rozpowiadania tego?! To miała być tajemnica… pamiętasz? Tylko nasza pierdolona tajemnica!\n- Powinna wiedzieć… cokolwiek… powinna chociaż zdawać sobie sprawę z…\n- Zamknij się już do cholery! Nie będziemy tutaj o tym gadać! Wie tyle ile powinna wiedzieć!\n- Teraz jest inna sytuacja… musisz jej powiedzieć… ostrzec ją…\n- Nie teraz, Matt… nie teraz… - mruknął i zamyślił się – zostaniesz? – zapytał po kilku dobrych minutach.\n- Jeśli nie masz nic przeciwko…\nAutor: Duffowa Isbell o 16:19


ESPERANZA lampka LED rowerowa na przód TURAIS EOT012\n» ESPERANZA lampka LED rowerowa na przód TURAIS\n80,80 zł 60,00 zł\nSłuchawki Czarne +Gumki 3 KPL.\n7,97 zł 4,72 zł\n31,59 zł 18,71 zł\n176,63 zł 126,42 zł\nEsperanza akumulatorki NI-MH AAA 1000MAH 4SZT. mix kolorów\nExtreme mysz bezprzewodowa 2.4GHZ 4D optyczna USB MAVERICK\n21,79 zł 19,10 zł\n22,50 zł 17,31 zł\n125,85 zł 91,22 zł\n6,31 zł 4,85 zł\nEsperanza słuchawki audio sensation pomarańczowe\nFiltr węglowy do kuwety 200x70 mm\n69,30 zł 52,03 zł\nZD74F Lampa sufitowa 6 ramion żyrandol\n138,78 zł 106,75 zł\nEsperanza uchwyt magnetyczny samochodowy do telefonów allure\n15,53 zł 14,76 zł\n14,79 zł 11,38 zł\nPeleryna fryzjerska 140x125 exclus\n22,80 zł 13,51 zł\n258,99 zł 183,50 zł\nKod produktu: EOT012\nLampka rowerowa przednia Esperanza TURAIS posiada mocną białą diodę LED COB emitującą silne światło o strumieniu 100 lumenów. Lampka dysponuje 3 trybami świecenia.\nTRZY TRYBY ŚWIECENIA 100%, 50%, PULS\nZasilanie: 3 baterie AAA, niezałączone\nZestaw zawiera: lampkę, zaczep do montażu do ramy roweru.\nAby wybrać tryb świecenia lub wyłączyć urządzenie należy naciskać na włącznik kilkakrotnie do momentu otrzymania wymaganego trybu.\nEsperanza lampka LED rowerowa na przód cursa\nLampka rowerowa przednia Esperanza CURSA posiada mocną białą diodę LED, emitującą silne światło o strumieniu 180 lumenów. Dzięki niej, po zmroku droga przed Tobą będzie bardzo dobrze oświetlona, a Ty będziesz widoczny dla innych użytkowników ruchu. Urządzenie dysponuje 3 trybami świecenia.\nEsperanza lampka LED rowerowa na przód sadr\nLampka rowerowa przednia Esperanza SADR posiada mocną białą diodę LED, emitującą silne światło o strumieniu 180 lumenów. Dzięki niej, po zmroku droga przed Tobą będzie bardzo dobrze oświetlona, a Ty będziesz widoczny dla innych użytkowników ruchu. Urządzenie dysponuje 3 trybami świecenia.\nEsperanza lampka LED rowerowa na przód wezen\nLampka rowerowa przednia Esperanza WEZEN posiada mocną białą diodę LED, emitującą silne światło o strumieniu 180 lumenów. Dzięki niej, po zmroku droga przed Tobą będzie bardzo dobrze oświetlona, a Ty będziesz widoczny dla innych użytkowników ruchu. Urządzenie dysponuje 3 trybami świecenia.


Tatry - piękno czy snobizm? - Strona 4 - Forum Sudety.it\nPostautor: tomaszll » 02-06-2009 21:05\nTaja pisze: Aha, a do TomaszaII - wyobraź sobie, że wiem, jak jest w Szwecji, bo mam wiadomości z pierwszej ręki (Paszczak siedział tam rok na Erazmusie).\nI zimno tam też bywa i śnieg do Twojej wiadomości.\nZbaczając z tematu Tatr, to owszem zimy są tam solidne. Jednakże ani Ty ani Paszczak nie wędrowali jeszcze po tych górach, przynajmniej nie chwalą się fotorelacją.\nPostautor: tomaszll » 02-06-2009 21:26\nA wracając do głównego nurtu, niektórzy bardzo denerwują się, że temat Tatr wywołuje wiele pobocznych dyskusji za zupełnie niezwiązane tematy.\nNiestety widzenie turystyki i gór w Polsce jest bardzo ograniczone przez horyzont maleńkich zatłoczonych Tatr. Zbliżają się długie weekendy, a "dziennik telewizyjny" raczy ludzi papką o korkach na zakopiance czy braku możliwości wyjechania pociągiem z Zakopanego. Osobiście zwisa mi co podaje "dziennik telewizyjny, bo świadomie nie posiadam takiego wynalazku jakim jest telewizor.\nJednakże w tych maleńkich Tatrach dochodzi do wielu wypadków śmiertelnych. Postawię hipotezę, że przez te wypadki w Tatrach mamy prawo ze sławną poziomicą 1000 m. Co więcej krąży projekt nowej ustawy, która zakłada, że osoby niewłaściwie ubrane będą płacić za akcje ratownicze w górach. Niektórzy, na pewnym forum sugerują, że przyjdą takie czasy, że jak zasłabniesz w górach i nie będziesz miał na sobie jakiegoś certyfikowanego polaru to będziesz niewłaściwie ubrany i zapłacisz za akcję ratowniczą.\nPostautor: Pudelek » 02-06-2009 21:39\ncoraz częścięj się skłaniam do stwierdzenia, że ty i Lech R. to jedna i ta sama osoba, albo przynajmniej blisko spokrewniona. projekt ustawy tu był szeroko komentowany, stwierdziliśmy dość dokładnie że przepisy są nierealizowalne i martwe, ale oczywiście znajdą się osoby które będą na tym jechać na forach, żeby jak najdłużej przeciągnąć swoją "popularność"\nJednakże ani Ty ani Paszczak nie wędrowali jeszcze po tych górach, przynajmniej nie chwalą się fotorelacją.\nklota roku! odezwał się ten, co fotorelacjami sypie z lewa a prawa\nPostautor: rafhak » 02-06-2009 22:07\nPudelek pisze: coraz częścięj się skłaniam do stwierdzenia, że ty i Lech R. to jedna i ta sama osoba, albo przynajmniej blisko spokrewniona.\nLechu nie jeździ w Rychleby.\nPostautor: tomaszll » 02-06-2009 22:08\nPudelek pisze: coraz częścięj się skłaniam do stwierdzenia, że ty i Lech R. to jedna i ta sama osoba, albo przynajmniej blisko spokrewniona. projekt ustawy tu był szeroko komentowany, stwierdziliśmy dość dokładnie że przepisy są nierealizowalne i martwe, ale oczywiście znajdą się osoby które będą na tym jechać na forach, żeby jak najdłużej przeciągnąć swoją "popularność"\nNie wiem, czy ten przepis rzeczywiście jest martwy? Widziałem zarządzenia Kuratorium wysłane do szkół, że w góry niezbędny jest przewodnik.\nOsobiście nie mam żadnej awersji do przewodników, nie miałem tak traumatycznych przeżyć jak Lechu. Po prostu kiedyś bardzo dawno temu\npomyślałem sobie, że może warto zrobić papiery studenckiego przewodnika sudeckiego. Na szczęście już wtedy byłem bardzo dojrzałym turystą, znałem wiele pasm górskich w Polsce, Czechach na Słowacji. Wiedziałem, że oprócz obskurnych schronisk PTTK są też PTSM'y, a przelicznik cenowy był szokujący 1 nocleg w PTTK= 10 nocelgów w PTSM. Z kursu świadomie zrezygnowałem po dwóch spotkaniach, stwierdziłem, że wieje nudą i lepiej indywidualnie poznawać góry. Jednakże jeśli komuś taki kurs poszerzył horyzonty i pozwolił lepiej poznać góry to bardzo dobrze.\nMnie w pełni na piękno Sudetów otworzyły znakomite mapy wydawnictwa PLAN. Wcześniej też używało się jakiś innych, jednak\npo pojawieniu się wydawnictwa PLAN te wszystkie niedoróbki\nkonkurencji trafiły na śmietnik.\nPudelek pisze: klota roku! odezwał się ten, co fotorelacjami sypie z lewa a prawa\nJuż kilka razy mówiłem, że nie zabieram aparatu fotograficznego w miejsca, które są świetnie sfotografowane w necie. Zauważ, że do swoich wypadów w Jeseniky i Rychleby dokleiłem dwa linki do potężnych galerii, jest też link do moim zdaniem kultowego filmu.\nPostautor: Pudelek » 02-06-2009 22:38\nale my nie mówimy o wyciąganiu uczniów w góry, tylko o turystyce górskiej. a to trochę inne sprawy. tym bardziej że kwestia opieki na uczniami to nie jakieś nowe pomysły, ale sprawa sprzed kilku/kilkunastu lat, kiedy uczniów miał proawdzić w góry przewodnik. czy rozsądna to można dyskutować, ale osobiście gdybym był rodzicem to wolałbym, żeby uczniem szedł przewodnik, a nie nauczyciel, który twierdzi, że zna się na górach, albo "działacz społeczny". ale z drugiej strony wprowadziłbym nieco inny limit - bo wyprawa np. w czerwcu na Śnieżnik (czyli powyżej 1000) jest mniej więcej tak niebiezpieczna jak zbyt łapczywe picie piwa.\nJuż kilka razy mówiłem, że nie zabieram aparatu fotograficznego w miejsca, które są świetnie sfotografowane w necie. Zauważ, że do swoich wypadów w Jeseniky i Rychleby dokleiłem dwa linki do potężnych galerii, jest też link do moim zdaniem kultowego filmu.[/quote]\nmożesz dokleić nawet 100 potężnych galerii - ale dopóki nie będziesz umieszczał swoich zdjęć to, jestem tego pewien, spora część forumowiczów uzna relację za co najmniej niepełne (albo w ogóle za niebyłe, skoro cały czas posiłkujesz się zdjęciami z netu). co innego wymaskane zdjęcia profesjonalistów (albo osób, które za takie uchodzą, bo różne zdjęcia są umieszcane), a co innego własne, "wypocone". a już na pewno nie masz prawa pisać uwag o fotorelacjach innych, skoro sam ich nie robisz.\nOstatnio zmieniony 02-06-2009 22:41 przez Pudelek, łącznie zmieniany 1 raz.\nPostautor: Taja » 02-06-2009 22:40\nPaszczak zdjęcia ze Szwecji ma (ja na Erazmusie w Szwecji jeszcze nie byłam, ale możliwość mam do Finlandii), a to jego kwestia, czy zechce je gdzieś załączyć.\nPostautor: mzak » 02-06-2009 22:45\nmapy jak i inne, też zawierają wiele błędów i nieścisłości,\nPostautor: tomaszll » 02-06-2009 22:52\nUwagi o zdjęciach innych osób to ja mam prawo pisać. Zauważ, że nie oceniam zdjęć innych osób pod kątem profesjonalizmu czy uchwycenia klimatu. Oceniam jedynie obiekty umieszczone na zdjęciach.\nWszystkie moje relacje z wyjazdów są jak najbardziej prawdziwe mimo braku zdjęć. Jeśli z powodu braku zdjęć znajdą się osoby, które błędnie uznają moje relacje za fikcje to ich problem.\nOczywiście, że dla nas indywidualnych turystów poziomica 1000 m to martwy zapis.\nPostautor: Pudelek » 02-06-2009 23:01\nmasz oczywiście prawo pisać o zdjęciach innych osób, ale nie masz prawa wypominać, że gdzieś ktoś pewno nie był, bo nie miał fotorelacji. a takie hasło tutaj padło...\na co do głupoty 1000 metrów to pewno wszyscy (albo prawie wszyscy) się zgadzają, co jeszcze wcale nie znaczy, że robią to pod wpływem agitacji jednego z forumowiczów z Monokliny Przedsudeckiej\nPostautor: tomaszll » 02-06-2009 23:12\nPudelek pisze: masz oczywiście prawo pisać o zdjęciach innych osób, ale nie masz prawa wypominać, że gdzieś ktoś pewno nie był, bo nie miał fotorelacji. a takie hasło tutaj padło...\nPewnie Paszczak trochę łaził w okolicy miejsca gdzie był na Erasmusie.\nNie jestem pewien, ale intuicja podpowiada mi, że nie łaził po górach na Północy Szwecji. A wycieczka w tamte góry wywiera ogromny wpływ na patrzenie na różne zjawisko. Kiedyś byłem kilka dni dość daleko na Północy Szwecji ale to nie była jeszcze Laponia a do koła podbiegunowego dzieliło\nmnie jeszcze dobrych 300 km.\nZapamiętałem dwie charakterystyczne rzeczy- widoczne Słońce na horyzoncie grubo po północy i ponad 100 km drogę przez góry obok jezior a przy drodze całkowity brak osiedli ludzkich.\nPostautor: buba1 » 03-06-2009 08:40\nfajniusiaste fotki!!! najldaniejsze chyba wychodza takie na pograniczu ladnej i brzydkiej pogody! jak juz jest duzo chmur a jeszcze duzo widac!\na dyskusja pewnie sie szybko nie skonczy, jak nam sie forumowicze ponakręcali\ntomaszll pisze: , bo świadomie nie posiadam takiego wynalazku jakim jest telewizor.\npopatrz, cos nas jednak łączy\ntomaszll pisze: i ponad 100 km drogę przez góry obok jezior a przy drodze całkowity brak osiedli ludzkich.\nfajne klimaty! moze uda sie to za rok zobaczyc na wlasne oczy.. kto wie..\nPostautor: Taja » 03-06-2009 10:23\nTomaszuII daruj sobie swoją intuicję.\nPostautor: tomaszll » 03-06-2009 10:38\nTaja pisze: TomaszuII daruj sobie swoją intuicję.\nWiesz co, większość co jest na Erasmusie w Szwecji to przez dłuższą część pobytu oswaja się z z zupełnie inną rzeczywistością. Wyprawa na daleką północ to ze Sztokholmu, który na południu nie jest, oznacza jazdę nocną kuszetką ponad 1000 km lub droższy lot samolotem. Mało kto to robi, a Paszczak kiedyś pisał, że z Drezna wyruszał tylko na jednodniowe wypady w góry to dlaczego miałby zrobić coś innego w Szwecji? Oczywiście mogę się mylić.\nPostautor: Ariel Ciechański » 03-06-2009 11:35\nmzak pisze: mapy jak i inne, też zawierają wiele błędów i nieścisłości,\nWiesz, w porównaniu z nieśmiertelnymi produktami PPWK to jest jednak rewelacja - ot choćby prozaiczna sprawa jak czasy przejść. Odkąd są mapy lokalnych wydawnictw typu Ekograf, PLAN czy WIT nie korzystałem z "dzieł" dawnego monopolisty. Zresztą co tu gadać. W 2001 r. praktycznie nowa mapa pepewuki zaprowadziła mnie do spalonego 3 czy 4 lata wcześniej SST "Szczytkówka". Nie było przyjemne dalsze drałowanie do Ujsoł, a następnie szukanie noclegu. Gdyby niefrasobliwość wydawnictwa skończyłbym dzień wtedy na Rycerzowej.


W niedzielę, 17 września, z okazji 78. rocznicy agresji Sowietów na Polskę, odbyły się w całym kraju obchody Dnia Sybiraka i Ofiar Stalinizmu. Oficjalnie można je obchodzić dopiero od 27 września 2013 roku, kiedy to Sejm RP przyjął uchwałę o ustanowieniu Dnia Sybiraka. Tarnowskie uroczystości rozpoczęły się o godz. 9.30 zapaleniem zniczy i modlitwą na Starym Cmentarzu przy symbolicznym Grobie Sybiraka. Na godz. 10.30 w Bazylice Katedralnej zaplanowano mszę świętą w intencji poległych i pomordowanych na Wschodzie. Następnie uczestnicy przemaszerowali pod Pomnik Ofiar Stalinizmu przy ul. Lwowskiej, gdzie o 12:00 odbyły się oficjalne - miejskie uroczystości Dnia Sybiraka. Przypomnijmy, że 17 września 1939 Józef Stalin wypełnił sojusznicze zobowiązanie wobec nazistowskich Niemiec, atakując wschodnią granicę Polski. Niemal 4800 radzieckich czołgów i przeszło trzy tysiące samolotów zaskoczyło rządzących oraz elity cywilne i wojskowe II Rzeczpospolitej, wkraczając na teren państwa polskiego. W tym czasie trwały już walki z niemieckim okupantem, a siły polskie przegrupowywały się na terenie południowo-wschodnich województw i nie były w stanie walczyć na dwa fronty. 78 lat temu, dokonując tzw. czwartego rozbioru Polski, odebrano nadzieję wszystkim Polakom. Efektem tych działań były m.in. masowe zesłania Polaków na Syberię.\n17 września 1939 roku odwieczny wróg napadł podstepnie na Polskę bez wypowiadania wojny, zadając cios w plecy. Agresja Rosji zwanej wtedy Związkiem Sowieckim, o czym nie wolno zapominać, była skoordynowana z agresją Niemiec nazywanych wówczas III Rzeszą, która uderzyła w nas 1 września. Już od 1 września trwała współpraca Niemców i Rosjan przeciwko Polsce: sowieckie stacje radiolokacyjne naprowadzały naloty bombowców Luftwaffe na Lwów, Białystok, Wilno, Przemyśl oraz na jednostki Wojska Polskiego na wschód od Wisły. Dlatego jest historycznym fałszerstwem używanie takich eufemizmów jak "Armia Radziecka przekroczyła granicę polską" albo "Armia Radziecka wkroczyła". Nie - nie mówimy przecież, że Wehrmacht wkroczył do Polski, tylko że to Niemcy na Polskę napadły. Tak samo należy określać atak z 17 września: Rosja napadła na Polskę! I nie "radziecka", tylko "sowiecka", bo taka była nazwa tego zbrodniczego, totalitarnego i ludobójczego państwa. We wrześniu 1939 r. obok agresji Niemców i Rosjan miała miejsce również dywersja banderowców z Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN). Z ich rąk zginęło wielu cywili oraz polskich żołnierzy, wycofujących się do Rumunii. Warto o tym pamiętać. Jak również o tym, że w procesie w Norymberdze, sądzącym Niemców za wojnę napastniczą, Sowiety były reprezentowane jedynie w charakterze oskarżycieli i sędziów. A powinny zasiadać także w charakterze wspólnika napastnika niemieckiego w okresie wojennym od 17 września do 22 czerwca 1941 roku. Ale w stosunkach międzynarodowych decyduje nie sprawiedliwość czy prawda, czy układ, lecz siła polityczna. O czym Polacy wciąż zapominają...\nDyktatorzy tego "imperium zła" Stalin wraz z Leninem jeszcze w listopadzie 1918 r. planowali likwidację Państwa polskiego. Zaś autorem samego planu agresji z 17 września 1939 r. był marszałek Borys Szaposznikow - szef sowieckiego sztabu generalnego. Całością sił sowieckich dowodził marszałek Woroszyłow, a wśród generalicji ruszającej na Polskę byli najwybitniejsi sowieccy generałowie: Timoszenko, Czujkow, Batow, Tieliegin. Na Polskę natarła w dwóch rzutach wielka, półtoramilionowa armia sołdatów.\nPierwsze uderzenie Armii Sowieckiej spadło 17 września 1939 roku o trzeciej nad ranem na Podwołoczyska, Czortków, Skałę i Husiatyń. Pułk Korpusu Ochrony Pogranicza (KOP Czortków) był najdalej na wschód wysuniętą placówką obronną Rzeczypospolitej. Nieliczni i słabo uzbrojeni żołnierze dowodzeni przez podpułkownika Marcelego Kotarbę podjęli natychmiast pełną determinacji walkę w obronie napadniętej Ojczyzny.\nMimo że nieliczni i słabo uzbrojeni, stawili czoło całemu korpusowi sowieckiemu złożonemu z czołgów brygady i dwóch brygad kawalerii. Bohaterstwo tych kilkuset żołnierzy KOP ppłk. Kotarby porównywalne jest z bohaterstwem żołnierzy majora Sucharskiego broniących Westerplatte. Jeżeli o Westerplatte napisano tysiące publikacji, książek i filmów, to w przypadku żołnierzy KOP Czortków nadal trwa zmowa milczenia. Wojsko Polskie podjęło walkę z Armią Czerwoną m.in. w obronie Grodna, Wilna, Podola.\nRocznica agresji z 17 września skłania do refleksji na temat stosunków z Rosją, a w szczególności osławionego pojednania, które od 10 kwietnia 2010 roku, od tragicznej katastrofy narodowej pod Smoleńskiem lansowanego politycznie przez ówczesnego prezydenta RP Bronisława Komorowskiego, premiera Donalda Tuska i redakcję "Gazety Wyborczej". Pojednania nie należy budować na kłamstwie. Do pojednania potrzebna jest dobra wola i ludzie dobrej woli. Tymczasem premier Władimir Putin na Westerplatte oświadczył, że przyczyną wybuchu II wojny światowej był traktat wersalski! Pojednanie może być budowane wyłącznie na prawdzie, a prawda jest zawsze znakiem sprzeciwu wobec zła. Polska była jego ofiarą m.in. w wyniku agresji sowieckiej 17 września 1939 roku. Pojednanie w sensie politycznym nie może być celem samym w sobie, bo tym są racja stanu i bezpieczeństwo narodowe Rzeczypospolitej. Pojednanie nie może też być ulicą jednokierunkową. Powinny do niego dążyć obydwie strony! Więcej, do pojednania powinna dążyć nie Polska, która od wieków była ofiarą, ale Rosja, która była agresorem, zaborcą, napastnikiem, okupantem, a także katem. Tak jest - katem! Zbrodnicze katowskie konto polityczne Rosji obciąża nie tylko Katyń, ale około trzech milionów polskich ofiar, których kości spoczywają w bezkresach Syberii, Kazachstanu, Workuty, Kołymy, Sachalinu i całego ogromnego terytorium "imperium zła". Pojednanie jest dobrem pożytecznym i uzasadnionym moralnie, ale pojednanie nie może być bezwarunkowe.\nSzczególnie w kontekście odbywających się właśnie ogromnych rosyjskich manewrów wojskowych tuż przy naszej granicy.\nŹródło: prof. Józef Szaniawski (Nasz Dziennik)\nZdjęcia - FB oraz Artur Gawle (tarnow.pl)


Wszystko Adrien lastic Dame products Fun Factory Lelo Lovense Loverspremium Marc Dorcel Realov Rianne S. Rocks Off Satisfyer Svakom Swan Vibease We-Vibe You2Toys YourObsession.pl Zini\n75,00 zł - 1 965,00 zł\nSilikonowy wibrator Black Velvet Black Velvets\nWibrator dla par Satisfyer Partner Plus fioletowy\nWibrator dla par Satisfyer Partner Multifun 2 różowy\nWibrator sterowany pilotem Marc Dorcel Secret Clit różowy\nDorcel Perfect Lover wibrator dla par sterowany pilotem\nWibratorów dla par jest całe mnóstwo. Poza tym olbrzymi wybór uzależniony jest od interesujących daną parę udogodnień. Wodoodporny wibrator umożliwi rozkoszną kąpiel we dwoje. Jest również łatwy do utrzymania w czystości. Silikonowy wibrator zapewni bezpieczeństwo i komfort. Najnowsze na rynku to wibratory dla par na telefon, które pozwalają oddać całkowitą kontrolę partnerowi, dając niezwykle rozkoszne doznania. Warto też się zastanowić, w jakiej cenie szukamy wymarzonego gadżetu erotycznego, ponieważ ceny wibratorów są bardzo różnorodne. Najdroższe i zarazem najbardziej luksusowe to wibratory dla par sterowane pilotem bądź aplikacją na telefonie. W swojej ofercie mamy wydłużone wibratory klasyczne, jak i nieco bardziej wymyślne: wibratory do mocowania w pasach strap on czy celowo wyprofilowane wibratory, w celu pieszczenia obu pochw jednocześnie. W celu zwiększenia przyjemności przy użytkowaniu wibratorów dla par proponujemy stosowanie wraz z nimi żeli nawilżających lub środków pobudzających. Poprawiają one znacząco nawilżenie, a przede wszystkim redukują tarcie.\nWibratory na pilota są innowacyjnymi gadżetami erotycznymi, które umożliwiają połączenie z wibratorem nawet do 12-metrowej odległości. Poza tym pozwalają na komfortowe zmienianie poziomów intensywności wibracji. Pilot sprawia, że nie trzeba przerywać seksu, w celu zmienienia intensywności stymulacji. Połączenie zabawki z pilotem jest prostym zabiegiem. Nie potrzeba żadnego doświadczenia, aby móc cieszyć się wyjątkowym seksem z wibratorem dla par na pilota.\nBezdotykowe masażery dla par to połączenie klasycznego wibratora dla par z sonicznym masażerem łechtaczki. Masażery tego typu idealnie sprawdzają się do stymulacji solo dla kobiet. Wibratory te mają końcówki o wielu poziomach wibracji, które sprawiają niesamowitą rozkosz obu parterom. Soniczna część zawiera wiele poziomów o różnorodnej intensywności ssących fal, dzięki którym każda kobieta dopasuje odpowiedni rytm dla siebie.\nWibratory dla par sterowane zdalnie\nWibratory sterowane zdalnie umożliwiają wspólną zabawę na wiele różnych sposobów. W naszej ofercie znajdziecie Państwo wibratory, które oprócz klasycznego panelu na obudowie, możliwością swobodnego manipulowania wibracjami przez pilota, mają również dostęp do aplikacji, które pozwalają na kontrolowanie gadżetu z dowolnego miejsca na świecie.


Spełniło się marzenie o sali sportowej w Okulicach | CAPUCCINO.EU\n– Cieszę się niezmiernie, że możemy dzisiaj wspólnie świętować otwarcie tej wspaniałej sali gimnastycznej, która, mam nadzieję będzie długo służyła ku wspólnemu pożytkowi. Jest to nasz wspólny sukces. Jest dla mnie ogromną przyjemnością i zaszczytem móc dzisiaj się z Państwem spotkać, by po raz kolejny zamiast słów, przemówiły czyny. Liczby, zamiast okrągłych frazesów. To również niemała zasługa czcigodnych gości, którzy wspierali zarówno finansowo jak i organizacyjnie tę inwestycję.\nNasza gmina ma wielu mieszkańców. Różnimy się poglądami, stylem życia, wartościami. Ale mimo tych różnic potrafimy – co niejednokrotnie udowodniliśmy i zamierzamy udowadniać dalej – działać razem. Bo taki jest cel. Stawiać na to, co jednoczy ludzi i pozytywnie motywuje. Sport bezsprzecznie jest takim działaniem. Szczególną troską obdarzamy młodzież, która we współczesnych czasach wystawiana jest na różne, nie zawsze pozytywne, pokusy. Sport jest kapitalną alternatywą dla choćby ciągłego ślęczenia przed komputerem.\nTego sobie, wszystkim zgromadzonym gościom, a przede wszystkim wam, drogie dzieci i młodzieży życzę – mówił podczas otwarcia nowego obiektu sportowego Wójt Gminy Rzezawa Mariusz Palej.


Świeża, jednolita, pełna blasku\nŚroda, 26 06 08:05\nOstatnia modyfikacja:środa, 26 06 2019\nPoniedziałek, 17 grudzień 2018 12:06\nWyrównanie kolorytu skóry, zmniejszenie cieni pod oczami, redukcja rozszerzonych porów, efekt liftingu. Wszystko to zyskujemy dzięki jednemu zabiegowi - BB Glow to Hit roku 2018 w kosmetologii upiększającej.\nZnaczną poprawę wyglądu naszej cery uzyskujemy dzięki połączeniu serum o działaniu nawilżającym i kryjącym z tzw. mezoterapią Mesopen. A co to jest? Wyjaśniam. Mesopen to bardzo popularna terapia odmładzająca, która dzięki specjalnemu, jednorazowemu i sterylnemu kartridżowi, poprawia zdecydowanie kondycję skóry wskutek serii drobnych nakłuć w obrębie naskórka. Kartridż wyposażony jest w wiele igiełek (od kilkunastu do prawie 40), które rytmicznie wysuwają się i chowają stymulując skórę do regeneracji. Zazwyczaj do zabiegów pielęgnacyjnych używane są ampułki z kwasem hialuronowym, witaminami czy inną substancją czynną, zaś w przypadku BB Glow, kluczem skuteczności jest ampułka z dodatkiem podkładu. Serum wzbogacone jest w naturalne ekstrakty roślinne, komórki macierzyste oraz niacynamid, czyli witaminę B3, która stymuluje syntezę kolagenu i zwiększa produkcję ceramidów, które są ważnym składnikiem lipidowej warstwy ochronnej skóry. Działa też silnie antyoksydacyjnie, wspomagając ochronę skóry przed działaniem UVB oraz przed wolnymi rodnikami. Rozjaśnia przebarwienia posłoneczne, zapobiega powstawaniu kolejnych oraz działa przeciwzapalnie.\nSerum BB Glow zawiera też specjalne peptydy nazywane czynnikiem wzrostu, które stymulują wzrost i podział komórkowy, więc dodatkowo odpowiadają za proces odmłodzenia skóry. Efekt po serii zabiegów utrzymuje się od 6 do 12 miesięcy.\nUrszula Hajduczenia, kosmetolog, Klinika Urody Żelazna 5\nHałas - wróg zdrowia i sąsiedzkich relacji\nNie ma grilla bez Mosso\nZmysłowa i skuteczna pielęgnacja z nowym kosmetykami Lirene\nJak radzić sobie z obrzękami nóg w upalne dni będąc w ciąży\nJesteś tutaj: Strona główna Uroda Świeża, jednolita, pełna blasku\nCopyright © 2019 Zdrowy Białystok. Wszelkie prawa zastrzeżone.


Kolagen i siła roślin\nKolagen na zmarszczki, rozstępy i żylaki\nCollagen for wrinkles, stretch marks and varicose veins\nZabiegi laserowe sPTF+\nMEDYCYNA ESTETYCZNA - opis zabiegów\nKOSMETOLOGIA - opis zabiegów\nOpinie Klientów o naszych usługach\nDermomasaż - usuwanie cellulitu za pomocą urządzenia Time Machine\nWyjątkowo kompletna pielęgnacja\nLinia do cery suchej\nLinia pod oczy\nWszystkie preparaty ANNA PIKURA\nKolagen aktywny biologicznie nie tylko sam w sobie jest idealnym kosmetykiem. Wykazuje też właściwości potencjalizujące działanie innych naturalnych substancji aktywnych. Jak pokazały badania, roślinne składniki czynne - zastosowane łącznie z kolagenem - zwielokrotniają swą skuteczność. Aby wykorzystać tę cechę kolagenu, a jednocześnie zaproponować Państwu jak najwartościowsze naturalne substancje odbudowujące, odżywcze i pielęgnujące skórę, stworzyliśmy linię luksusowych roślinnych preparatów kosmetycznych ANNA PIKURA. W naszych kremach znajdą Państwo bogactwo cennych składników, dostarczających skórze wszystkiego, co potrzebne, w optymalnej ilości. Preparaty te dają znakomite wyniki stosowane samodzielnie, jednak wcześniejsza aplikacja kolagenu aktywnego biologicznie dodatkowo podnosi ich skuteczność.\nMatmatique ® – luksusowy krem wygładzający do cery tłustej i mieszanej (50 ml)\nMatmatique w sklepie- kliknij tutajBywają cery, którym blask nie służy, a szlachetność rysów wydobywa dopiero elegancki mat. Luksusowy krem wygładzający do cery tłustej i mieszanej dzięki nowatorskiemu kompleksowi składników roślinnych przywraca równowagę skórze tłustej, a zarazem zapewnia jej wszechstronną pielęgnację i spowalnia procesy starzenia się.Dla kogo stworzyliśmy Matmatique ®Skóra tłusta i mieszana, choć z pozoru dobrze chroniona, cierpi na wiele problemów wynikających z nadprodukcji sebum. Wiąże się z tym nie tylko mało atrakcyjny wygląd karnacji - tłusty połysk, rozszerzone pory, zszarzały odcień - ale i skłonność do stanów zapalnych i wyprysków, częstokroć prowadzących do trądziku młodzieńczego. Luksusowy krem wygładzający do cery tłustej i mieszanej Matmatique stworzyliśmy jako najlepszą codzienną pielęgnację takiej skóry. Dzięki składnikom o właściwościach oczyszczających, ściągających i łagodzących zapobiega on problemom skóry, regulując pracę gruczołów łojowych i przeciwdziałając wypryskom. Innowacyjna receptura, bogata w naturalne składniki aktywne, zaspokaja potrzeby nawet najbardziej wymagającej i wrażliwej skóry w zakresie nawilżenia, ochrony i spowalniania procesów starzenia się.Dlaczego Matmatique jest tak skutecznyRecepturę luksusowego kremu do cery tłustej i mieszanej Matmatique skomponowaliśmy z odpowiednio dobranych najwyższej jakości składników roślinnych. Każdy z nich jest naturalną skarbnicą substancji aktywnych, wszystkie zaś łącznie tworzą kompleks dostarczający skórze najcenniejszych składników w najskuteczniejszych, naturalnych proporcjach. Dzięki temu krem działa „inteligentnie”, optymalnie regulując równowagę skóry, chroniąc ją i pielęgnując. Jednocześnie jest rozpoznawany przez skórę jako „przyjazny” i koi ją, nie drażniąc.Dlaczego Matmatique jest przyjazny dla skóryOpracowując recepturę Matmatique, kierowaliśmy się pragnieniem stosowania przede wszystkim substancji naturalnych.Z cennych substancji roślinnych składa się bogaty kompleks składników aktywnych. Jako substancję zapachową zastosowaliśmy 100% naturalny olejek rozmarynowy, słynący ze swych zalet kosmetycznych. Wyjątkową cechą Matmatique jest również zastosowanie innowacyjnych naturalnych emulgatorów i stabilizatorów, przyjaznych dla skóry.Najważniejsze składniki aktywneMacerat brzozowyNierafinowany ekstrakt z liści brzozy brodawkowatej w tłoczonym na zimno oleju słonecznikowym regeneruje naturalną barierę ochronną skóry, zapewniając jej właściwe nawilżenie. Garbniki i saponiny z liści brzozy wykazują łagodne działanie odkażające, ściągające i przeciwzapalne, oczyszczając skórę i zapobiegając wykwitom. Nie pozostawia tłustego filmu na skórze.Aloes Aloe barbadensisMiąższ aloesowy zawiera ponad 200 cennych składników, w tym 140 substancji czynnych (jak polisacharydy, saponiny, witaminy, enzymy, aminokwasy, minerały, NNKT czy kwas salicylowy), których aktywność wzmaga się na zasadzie synergii. Działają one wielowymiarowo: przyśpieszają regenerację naskórka, odbudowują jego barierę hydrolipidową, stymulują syntezę kolagenu i elastyny (poprawiając jędrność i elastyczność skóry), dostarczają składników odżywczych i łagodzą podrażnienia. Mają przy tym cenne właściwości oczyszczające, antyseptyczne, złuszczające, zapobiegające podrażnieniom i problemom skóry.Alga brunatna wielkomorszcz gruszkowaty Macrocystis pyriferaRegeneruje, nawilża i ujędrnia. Pobudza naturalny system obronny skóry, poprawiając jej strukturę i wspomagając regenerację. Bogata w aminokwasy i mikroelementy, dostarcza skórze łatwo przyswajalnych substancji odżywczych, nawilżających i ochronnych, widocznie poprawiając jej stan i wygląd. Ma zarazem walory oczyszczające, antybakteryjne, przeciwłojotokowe i przeciwgrzybicze, zapobiega podrażnieniom i łagodzi je.Olejek eteryczny z rozmarynu Rosmarinus officinalisGłówny składnik słynnej Wody Królowej Węgier, pierwszych nowożytnych perfum stosowanych przez Elżbietę Łokietkównę, która podobno właśnie dzięki swojej wodzie do późnego wieku brylowała na dworach Europy. Olejek rozmarynowy ma bardzo wszechstronne działanie kosmetyczne - od odmładzającego i ujędrniającego po odkażające i przeciwzapalne.Naturalny emulgatorMisterne połączenie kwasów tłuszczowych, pod względem chemicznym przypominające skład zewnętrznej warstwy lipidowej naskórka, nie tylko nie drażni skóry, ale wręcz pielęgnuje naturalną barierę ochronną naskórka, jednocześnie ułatwiając przenikanie w głąb cennych substancji aktywnych.RezultatyDzięki wszechstronnemu działaniu naturalnych składników aktywnych luksusowy krem do cery tłustej i mieszanej Matmatique przywraca równowagę skórze, zapewniając jej wszechstronną pielęgnację i ochronę oraz powstrzymując procesy starzenia się. Łagodne roślinne składniki oczyszczające i ściągające przeciwdziałają nadprodukcji sebum i wykwitom. Cera staje się jedwabiście gładka i elastyczna, odzyskuje ładny koloryt i promienny wygląd.StosowanieNakładać codziennie rano i wieczorem na dokładnie oczyszczoną skórę, omijając okolice oczu. Delikatnie wklepać.Przechowywać w temperaturze od 5°C do 20°C, najlepiej w lodówce lub w chłodnym zacienionym miejscu.Nie stosować po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.Nie stosować w przypadku uczulenia na którykolwiek ze składników preparatu.Produkt hipoalergiczny, testowany dermatologicznie.Wszystkie preparaty ANNA PIKURA zawierają w swoim składzie naturalne substancje biologicznie aktywne, w większości pozyskiwane z roślin pochodzących z certyfikowanych upraw ekologicznych.\nSensation ® – suplement diety (30 szt.)\nSensation w sklepie- kliknij tutajPreparat doustny kolagenu aktywnego biologicznie w postaci liofilizatu, luksusowy suplement diety. Ten „kosmetyk od środka” przeciwdziała procesom starzenia się skóry i organizmu, pomaga na długo zachować ładny wygląd, sprawność i dobre samopoczucie.Dla kogo stworzyliśmy Sensation ®Procesy starzenia się, rozpoczynające się już około 25 roku życia, nabierają szczególnej intensywności w okresie menopauzy i andropauzy. Ich najbardziej widocznym przejawem jest spowolnienie syntezy kolagenu – najważniejszego białka strukturalnego, tworzącego tkankę łączną – i jego rosnący deficyt w organizmie. Objawia się to na zewnątrz pogarszającym się wyglądem, wewnętrznie zaś zaburzeniami funkcji poszczególnych narządów. Kolagen aktywny biologicznie realnie spowalnia, a w pewnej mierze nawet powstrzymuje te procesy. Jest on dostępny na rynku w postaci preparatów kosmetycznych BIOAKTIV.Zgodnie z najnowszymi tendencjami w kosmetologii, dostrzegającymi, że uroda i zdrowie zależą od sposobu odżywiania się, postanowiliśmy uzupełnić tę linię suplementem diety, chcąc zaoferować osobom dbającym o urodę i o zdrowie nie tylko kosmetyki działające „od zewnątrz”, ale i nowoczesny, a zarazem całkowicie naturalny preparat aktywny „od środka”. Liofilizat kolagenu aktywnego biologicznie dopełniliśmy witaminą C, potęgującą jego działanie, oraz silnymi antyoksydantami i ważnymi substancjami odżywczymi.„Kapsułki piękności” Sensation stanowią element nowatorskiej linii preparatów BIOAKTIV, przeznaczonych dla osób, u których uwidocznił się deficyt kolagenu w organizmie, zarówno w formie zewnętrznych oznak starzenia się, zmarszczek, zwiotczałej, problematycznej, pozbawionej sprężystości skóry, jak i w postaci pogarszającego się samopoczucia.Zaleca się je nie tylko osobom w okresie przekwitania oraz starszym, ale i tym, u których deficyt kolagenu wystąpił wskutek chorób, urazów mechanicznych, dużego wysiłku fizycznego bądź też nadmiernego narażenia na czynniki powodujące rozpad cząsteczek kolagenu, jak promieniowanie UV, stres, szybkie tempo życia etc.\nDlaczego kapsułki Sensation są tak skuteczneOpracowując skład kapsułek Sensation, pragnęliśmy, aby działały dwutorowo: z jednej strony uzupełniały deficyt kolagenu w naszym organizmie, z drugiej – zapobiegały jego rozpadowi. Dzięki temu ich skuteczność jest podwójna – zapobiegają szkodom, a jednocześnie naprawiają te już istniejące.Naprawy szkód i realnego cofania wskazówek zegara dokonuje sam kolagen aktywny biologicznie, który dzięki swej niesłychanej przyswajalności uzupełnia niedobory naszego własnego kolagenu. Tę jego rolę wspomaga bioprzyswajalna witamina C, uczestnicząca w syntezie nowych cząsteczek kolagenu w organizmie.Zapobieganie rozpadowi cząsteczek kolagenu i innym niekorzystnym procesom jest zadaniem licznie obecnych w kapsułkach antyoksydantów: witaminie C towarzyszy witamina E oraz bogate w naturalne przeciwutleniacze algi atlantyckie.Kolagen aktywny biologicznie oraz dopełniające recepturę witamina C i algi atlantyckie dopełniają wzajemnie swe działanie i synergicznie potęgują jego korzystne skutki, zapewniając zarazem cenne składniki odżywcze, niezbędne do podtrzymania urody i zdrowia.Dzięki naturalnym proporcjom składników kapsułki działają „inteligentnie”, uzupełniając deficyt kolagenu w organizmie, skutecznie zwalczając wolne rodniki i dostarczając składników odżywczych tam, gdzie są one najbardziej potrzebne. Jednocześnie są „przyjazne” dla organizmu i przyjmowane w zalecanej ilości nie wywołują żadnych niepożądanych skutków ubocznych.\nDlaczego kapsułki Sensation są przyjazne i bezpieczneW recepturze Sensation zastosowaliśmy wyłącznie składniki dobroczynne i bezpieczne dla organizmu.Kolagen aktywny biologicznie jest substancją całkowicie dla nas naturalną i każda jego ilość jest dla organizmu pożyteczna, ewentualne nadwyżki stanowią cenny zapas aminokwasów potrzebnych do syntezy ważnych białek.Algi wraz z witaminami są naturalnym rezerwuarem substancji potrzebnych organizmowi do sprawnego funkcjonowania. Ze względu jednak na zalecaną przez medycynę dzienną dawkę poszczególnych pierwiastków i witamin rekomendujemy stosowanie „kapsułek piękności” Sensation tylko w ilości dwóch dziennie.\nKolagen aktywny biologiczniePodstawowe białko budujące organizmy kręgowców, tworzy rusztowanie, na którym osadzają się komórki poszczególnych narządów. Organizm syntetyzuje go sam, jednak wskutek chorób, stresu czy nadmiernego wysiłku, gdy włókna kolagenu ulegają degradacji w przyśpieszonym tempie, mogą występować deficyty kolagenu. Niedobór kolagenu jest bardziej zauważalny wraz z wiekiem, ponieważ produkcja kolagenu przez organizm maleje. Jest to szczególnie odczuwane poczynając od okresu menopauzy i andropauzy, kiedy nasilają się problemy z urodą i zdrowiem.Stosowany przez nas kolagen aktywny biologicznie jest preparatem unikatowym w skali światowej, zachowującym swą aktywność biologiczną. Może uzupełniać deficyty kolagenu, co skutkuje realną poprawą samopoczucia i wyglądu.W kapsułkach Sensation zastosowano kolagen w postaci liofilizatu, uzyskanego przez suszenie sublimacyjne, zachowujące pełnię walorów kolagenu aktywnego biologicznie.\nWitamina CNiezbędna w syntezie kolagenu w organizmie i ochronie jego włókien. Jest silnym, skutecznym antyoksydantem, dzięki czemu jej dostateczna ilość w diecie chroni organizm przed skutkami działania szkodliwych cząsteczek uszkadzających tkanki. W ten sposób witamina C przeciwdziała procesom starzenia się, a także nowotworom. Pobudza układ odpornościowy. Jest niezbędna do sprawnego funkcjonowania układu krwionośnego i serca, wątroby i układu nerwowego, zwłaszcza w warunkach stresu, przeciwdziała procesom starzenia się skóry i organizmu, pomaga długo zachować ładny wygląd, sprawność oraz dobre samopoczucie.\nMorszczyn pęcherzykowaty Fucus vesiculosusZdaniem ekspertów z dziedziny żywienia ten glon-brunatnica z wybrzeży północnego Atlantyku ucieleśnia zdrową żywność, zawierając wszystko, co najważniejsze, „w pigułce" w postaci łatwo przyswajalnej dla ludzkiego organizmu: cenne białka, błonnik, polisacharydy i węglowodany oraz ważne pierwiastki jak żelazo, magnez, mangan, wapń, potas, miedź, selen, jod, fosfor, chrom i cynk. Bogaty w witaminy A, C, E, B i K, z których pierwsze trzy to silne antyoksydanty, podobnie jak zawarte w nim flawonoidy, polifenole i karoten. Witaminy C i E oraz aminokwasy egzogenne, niewytwarzane przez nasz organizm, sprzyjają procesom syntezy kolagenu w organizmie i przeciwdziałają niszczeniu jego włókien.W medycynie preparaty z morszczynu stosuje się m. in. w leczeniu nadciśnienia tętniczego i miażdżycy, przy dolegliwościach reumatycznych, problemach z nadkwasotą, kłopotach z trawieniem i jako wzmocnienie odporności organizmu. Badania wykazały jego korzystny wpływ na zaburzenia cyklu menstruacyjnego u kobiet.\nWitamina ESpełnia przede wszystkim funkcję antyoksydacyjną, zapobiega tworzeniu się toksycznych substancji i uczestniczy w procesach odtruwania, zmniejszając ryzyko nowotworów. Jako jedna z „witamin młodości”, uczestniczy w syntezie kolagenu, jest więc nieodzowna dla ładnego wyglądu skóry. Przeciwdziała chorobom układu krążenia, zaćmie, przykrym objawom menopauzy i bezpłodności u mężczyzn. Ceniona w terapii takich dolegliwości jak trądzik, plamy starcze, wypadanie włosów.\nRezultatyKolagen aktywny biologicznie wraz z witaminą C i naturalnymi składnikami aktywnymi zawartymi w suplement diety Sensation przeciwdziała procesom starzenia się skóry i organizmu, pomaga długo zachować ładny wygląd, sprawność oraz dobre samopoczucie.Sprzyja odnowie komórkowej i regeneracji innych narządów, spowalniając procesy starzenia się m. in. kości, stawów, naczyń krwionośnych i innych organów.\nStosowaniePrzyjmować dwie kapsułki dziennie, podczas posiłków, aby polepszyć przyswajanie.Dla spotęgowania korzystnych rezultatów można stosować jednocześnie z preparatami kosmetycznymi BIOAKTIV.Nie przekraczać dziennej zalecanej porcji.Nie stosować jako zamiennika zróżnicowanej diety. Kapsułki Sensation są suplementem diety, stanowiącym jedynie jej uzupełnienie.Nie zalecane przy nadwrażliwości na którykolwiek ze składników produktu.Przechowywać w temperaturze pokojowej, w zacienionym miejscu, niedostępnym dla małych dzieci.Nie stosować po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Po otwarciu opakowania zużyć w ciągu 2 miesięcy.\nSkład:Witamina C (kwas L-askorbinowy), Algi (Fucus vesiculosus), kolagen rybi liofilizowany, witamina E (octan D-alfa-tokoferylu), elastyna liofilizowana, żelatyna wieprzowa - kapsułka.\nOpakowanie zawiera 30 kapsułek po 345 mgWaga netto 10,35 g\tPani Krystyna, 62 lata (Gdańsk) pisze:...Stosuję kolagen od kilku lat na twarz, dzięki temu mam mniej zmarszczek, skórę bardziej napiętą, ogólnie jestem bardzo zadowolona. Polecam kolagen moim znajomym, wszyscy są zachwyceni moim wyglądem....czytaj więcej\nCopyright © 2010 ANNA PIKURA All Rights Reserved | Dla prasy | Facebook


Misia Wędrownisia we Włocławku - Mutyzm Wybiórczy\nMisia Wędrownisia we Włocławku\nMisia Wędrownisia odwiedziła Włocławek – miasto, w którym mieszka pewien sympatyczny 6-latek i jego 4-letnia siostra wraz z rodzicami. Misia spędziła u nas dużo czasu, gdyż długo nie mogliśmy jej zabrać na spacer ze względu na zagrożenie spowodowane koronawirusem. Przez ten czas bawiła się z dziećmi, słuchała ich opowieści, razem czytaliśmy książki i bawiliśmy się klockami. Nie było jej nudno. Misia pojechała wraz z dziećmi na działkę, na której wspólnie szukali oznak wiosny. Misia była zachwycona.\nGdy mogliśmy już wyjść na spacer, pewnego słonecznego dnia wybraliśmy się na wycieczkę po Włocławku. Udaliśmy się na zaporę wodną na Wiśle. Misia była pod wrażeniem i chętnie pozowała do zdjęć. Spacerkiem podeszliśmy pod krzyż ks. Jerzego Popiełuszki.\nNastępnym punktem wycieczki były skąpane w słońcu bulwary Marszałka Józefa Piłsudskiego. Obserwowaliśmy stamtąd tamę po prawej stronie oraz most na Wiśle im. Edwarda Śmigłego-Rydza po lewej. Wieczorem i nocą most jest pięknie podświetlony na zielono.\nPrzy bulwarach znajduje się uroczy niewielki kościół św. Jana Chrzciciela zbudowany w 1538 roku, który chętnie zwiedziliśmy. Stamtąd ruszyliśmy obejrzeć Bazylikę Katedralną Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, której budowę rozpoczęto już w 1340 roku. Misia była bardzo zainteresowana.\nNastępnym punktem wycieczki była Przystań Wodna na Wiśle. Tam chwilę odpoczęliśmy. Spacerując niedaleko obserwowaliśmy jak niewielka rzeka Zgłowiączka wpływa do Wisły. Szumiało przyjemnie, ptaszki śpiewały i krążyły nad naszymi głowami, a nam nie chciało się wracać do domu.\nWracając podjechaliśmy pod Halę Mistrzów, w której swoje mecze rozgrywa Anwil – jedna z najlepszych drużyn koszykarskich w Polsce, zdobywca Pucharu Polski oraz Superpucharu Polski.\nTydzień później udaliśmy się na spacer po pięknym parku na Słodowie we Włocławku. Niestety nie mogliśmy korzystać z licznych atrakcji na placu zabaw i zewnętrznej siłowni. Spacerowaliśmy nad Zgłowiączką, z niewielkiego mostu nad rzeką obserwowaliśmy kaczki.\nWracając do domu, pojechaliśmy nad Jezioro Czarne, znajdujące się w lesie na jednym z krańców miasta. Chwilę siedzieliśmy na pomoście i chcieliśmy się udać na spacer wokół jeziora, ale zaczął padać deszcz i dość szybko wygonił nas z tego urokliwego miejsca.\nMisia była bardzo zadowolona ze spacerów, dowiedziała się dużo o Włocławku i charakterystycznych dla niego miejscach i obiektach. Czas jednak udać się w dalszą podróż – do kolejnego ciekawego miejsca – w gościnie u kolejnego dziecka.


#TydzienPalet: różowe szaleństwo od Sensique, czyli Trendy Eyshadow: Coral Reef | Bless The Mess | Kosmetyki, styl, zakupy\nNie wiem, czy zwróciliście uwagę, że cykl tym razem obfituje w tańsze propozycje i ten kurs zachowamy.\nJeśli nie znacie marki Sensique, to spieszę z informacją, że jest to polska firma, której produkty znajdziecie w drogeriach Natura.\nKosmetyki są niedrogie, i co szczególnie warte uwagi – nie zawierają składników zwierzęcych i są przyjazne dla skóry wrażliwej i alergicznej.\nPaletka z nowej serii Trendy Eyeshadows w cenie regularnej kosztuje 15,99zł, ale właśnie trwa promocja i możecie kupić ją za 12,79zł. Ja wybrałam odcień Reef Coral, czyli nawiązanie kolorystyczne do rafy koralowej i koloru Pantone roku 2019 – Living Coral.\nBędę się trochę upierać, że cienie są różowe w stylu Barbie, a nie koralowe, co z resztą widzicie na zdjęciach. Ale to drobiazg i przecież tylko nazwa.\nW plastikowej, biało-srebrnej paletce znajdziecie cztery kolory i pacynkę (spuszczamy na nią zasłonę milczenia). Całość, to aż 7 gram produktu, więc naprawdę sporo.\nWszystkie cienie są matowe i oczywiście każdy jest w różowym kolorze; od ciemnobrudnego różu (piękny!), przez jasny brzoskwiniowy, po koralowy odcień i wyrazistą fuksję. Cienie są dobrze napigmentowane, ale ostrzegam – budowanie koloru (zwłaszcza ciemnego) nie jest bardzo proste.\nMoja rada na fuksję – nakładać ją jako pierwszą i rozcierać, a następnie dokładać jaśniejszych kolorów. Ewentualnie użyć mokrej bazy lub korektora.\nMoim zdaniem każdy z pozostałych kolorów (poza rzeczoną fuksją) sprawdzi się w opcji mono makijażu wykonanego jednym odcieniem. Zwłaszcza w wersji mocno graficznej, i bardzo w trendach.\nCienie utrzymują się na oku przez wiele godzin, nie tracąc na intensywności odcienia.\nDo makijażu dobrałam jeszcze pojedynczy cień Sensique – metaliczny kolor Pink Euphoria i znów jego moc zauważyłam w momencie nakładania go na mokro. Jego cena regularna to 10,99, w tym momencie do zgarnięcia za 8,79.\nNie będę ukrywać – te róże, to nie jakość Anastasii, ale jak na kilkanaście złotych, polską produkcję i wegańską formułę, to trudno mi się czepiać. Jeśli macie potrzebę uzupełnić kolekcję o mocno nasycone, różowe odcienie, bez mrugnięcia okiem mogę polecić Reef Coral.\nNo to, co? Gracie w różowe?\nkosmetyki wegańskiepolskie kosmetyki kolorowerecenzja cieni do power sensiqueróżowe cienie do powieksensique coral reefsensique trendy eyeshadowstydzień palet\n#TydzienPalet: Genialna paletka nude wprost z Rossmanna? Sprawdzam nową markę - Obsession


pożyczka pod zastaw - Informacje i ciekawostki na różne tematy\n/pożyczka pod zastaw\nDziś wielu ludzi wykorzystuje możliwość dostania kredytu albo pożyczki. Tak właściwie niewielu z nas zarabia tyle, żeby miało możliwość choćby kupić auto bez rozłożenia płatności na raty. Jeśli zdecydujemy się na wzięcie kredytu, albo pożyczki, przeczytajmy bardzo dokładnie oferty różnych banków, albo po prostu skorzystajmy z pomocy doradcy kredytowego.\nCoraz częściej bierzemy pożyczkę pod zastaw (zobacz Pożyczki pod zastaw nieruchomości Jastrzębie Zdrój) mieszkania – oferta: Wrocław. Jeśli posiadamy nieruchomość, która do nas należy i mamy możliwość, by na niej ustanowić hipotekę, stanowi to jeden z najlepszych sposobów by uzyskać środki przykładowo na kupno samochodu, albo odnowienie mieszkania, albo na jakikolwiek inny cel. Zwróćmy jednak uwagę na to, że tego typu pożyczkę należy spłacać w terminie, ponieważ grozi nam utrata mieszkania. Powinniśmy Spokojnie przemyśleć tę decyzję.\nJak załatwić pożyczkę\nPożyczki pod zastaw nieruchomości możemy dość łatwo uzyskać. Banki zwykle ich udzielają, jeśli tylko wszelkie dokumenty są uporządkowane i nieruchomość, która do nas należy spełnia określone wymagania. Kiedy potrzebujemy środków, to opcja zdecydowanie warta przemyślenia.\nJeśli jednak zrodzą się nam jakiekolwiek wątpliwości odnośnie spłacania kredytu czy jego warunków, poprośmy o pomoc doradcę. Z pewnością warto to zrobić, bo sprawdzimy wtedy, czy na pewno uda nam się oddać zaciągniętą pożyczkę. Doradca finansowy na pewno dokona analizy naszych finansów. Pamiętajmy, że zastawiamy własne mieszkanie, więc spłata długu jest najważniejsza. Na pewno nikt nie chce utracić swojego mieszkania z powodu choćby opóźnienia w spłacaniu rat.\nJeżeli już podejmiemy decyzję o kredycie pod zastaw zwracajmy uwagę na wszelkie warunki jakie proponuje nam bank. Nie tylko oprocentowanie się liczy, lecz także możliwość wcześniejszej spłaty, wybór waluty i wiele innych punktów. Niezwykle dokładnie przeczytajmy umowę, najlepiej kilka razy. Jeśli już ją podpiszemy, to zobowiązujemy się do wypełnienia warunków które tam zapisano. Dlatego właśnie jest to tak niezwykle ważne. Pamiętajmy, że nasze mieszkanie (sprawdź tutaj nowe mieszkanie wrocław) jest zastawem, więc ryzyko jest bardzo duże.\nbank, Doradca finansowy, hipoteka, kredyt, mieszkanie, pożyczki


Kiedy udostępnienie utworu jest "publiczne": orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE - cyberprawo\nKiedy udostępnienie utworu jest “publiczne”: orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE\nprzez Zbigniew Okoń · Opublikowane 19 stycznia 2014 · Zaktualizowane 6 kwietnia 2020\nJakiś czas temu pełnomocnik powoda usiłującego wykazać pozwanemu mocno wątpliwe naruszenie prawa autorskiego uraczył sąd wywodem, jakoby w prawie autorskim rozpowszechnianie dzieliło się na rozpowszechnianie publiczne i niepubliczne. Swój zaskakujący wniosek wywiódł z faktu, że w niektórych przypadkach pól eksploatacji wymienionych w art. 50 pkt 2 i 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych ustawodawca posłużył się przymiotnikiem “publiczny”, a w niektórych nie. Np. raz mówi o “publicznym wykonaniu”, a raz o “wyświetleniu”, albo “wprowadzeniu do obrotu”.\nOczywiście wnioskowanie przedstawione wyżej jest absurdalne. Już z definicji legalnych kilku pól eksploatacji, w przypadku których ustawodawca nie użył przymiotnika “publiczny”(np. wprowadzenia do obrotu, nadawania) wynika, że w art. 50 pkt 2 i 3 pr.aut ustawodawcy chodziło o różne formy komunikowania utworu publiczności. Analogiczny wniosek wyprowadzić można również z definicji utworu rozpowszechninego (art. 6 ust. 1 pkt 3 pr.aut.), który wspomina o utworze udostępnionym publiczności. Problem w tym, że jak się próbuje zdefiniować pojęcie publiczności, pojawiają się nieprzewidziane problemy. Ostatnio pochylałem się nad tym pisząc komentarz do art. 6 pr.aut. i ku mojemu zaskoczeniu trudno było znaleźć kilka dobrze brzmiących cytatów.\nW literaturze przedmiotu wskazuje się, że z pewnością nie jest publiczne to, co mieści się w kategoriach dozwolonego użytku prywatnego (zob. np. E. Traple w: J. Barta (red.), System prawa prywatnego. Tom 13. Prawo autorskie, Warszawa 2007, s. 178). To stwierdzenie jest oczywiście prawdziwe. Nie jest jednak uprawnione twierdzenie odwrotne, tj. przyjęcie, że z publicznym udostępnieniem utworu mamy do czynienia zawsze wtedy, gdy nie są spełnione przesłanki dozwolonego użytku prywatnego. Przyjęcie, że publiczność jest “negatywem” dozwolonego użytku publicznego oznaczałoby, że publiczność powinniśmy definiować jako każde udostępnienie utworu poza kręgiem rodziny i znajomych, nawet jeżeli odbywa się jednej, ściśle oznaczonej osobie, z którą łączą nas np. relacje zawodowe. Byłoby to niewątpliwie jakieś kryterium rozróżnienia przekazu “publicznego” od “niepublicznego”, tyle że wywracające przy okazji do góry nogami całe prawo autorskie.\nŻeby rzecz zredukować do absurdu można podać jeden przykład. Przyjmując tok rozumowania, zgodnie z którym każde udostępnienie utworu poza kręgiem rodziny i znajomych ma charakter publiczny, należałoby przyjąć, że przesłanie przez pisarza maszynopisu książki do wydawnictwa jest publicznym udostępnieniem, a więc skutkuje nie tylko rozpowszechnieniem, ale i publikacją utworu, ze wszystkimi skutkami, jakie ustawa wiąże z tym faktem, w zakresie i dozwolonego użytku, i czasu ochrony i uprawnień osobistych (skorzystania z prawa pierwszego udostępnienia utworu publiczności). Rozumowanie wiążące publikację z dozwolonym użytkiem prywatnym jest więc po prostu błędne.\nNa szczęście z odsieczą przychodzi TS UE. Trybunał konsekwentnie przyjmuje, że pojęciu “publiczności” należy nadać w całej Wspólnocie autonomiczną i jednolitą wykładnię. Jego treść nie może być więc ustalana na poziomie prawa krajowego. Definicja “publiczności” w orzecznictwie TS UE podlega przy tym pewnej ewolucji. Widać to po kolejnych orzeczeniach. Wyliczanie wszystkich orzeczeń nie ma tu większego sensu. Warto przytoczyć tu następujące cytaty:\nokreślenie „publiczne” oznacza, iż chodzi o nieokreśloną liczbę potencjalnych telewidzów\nWyrok w sprawie C-306/05 – SGAE/Rafael Hoteles SA\npojęcie publiczności oznacza „nieokreśloną liczbę odbiorców, i zakłada dodatkowo dość znaczną liczbę osób”\nWyrok w sprawie C-607/11 ITV i in./TV Catchup Ltd.\nokreślenie „publiczne” w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 oznacza, iż chodzi o nieokreśloną liczbę potencjalnych odbiorców, i zakłada dodatkowo dość znaczną liczbę osób […] kryterium dotyczące „dość znacznej liczby osób”, ma […] na celu zaznaczenie, że termin „publiczne” zawiera w sobie pewien minimalny próg, co wyklucza z tego pojęcia zbyt małą lub nieznaczną liczbę danych osób”. Dlatego klienci gabinetu dentystycznego “tworzą oni zwykle krąg osób, którego skład jest w dużym stopniu ustabilizowany, i że stanowią zatem określony krąg potencjalnych odbiorców, ponieważ inne osoby nie mają co do zasady dostępu do wykonywanych przez dentystę zabiegów”.\nWyrok w sprawie C-135/10 Società Consortile Fonografici v Marco del Corso\nCzyli z “publicznością” mamy do czynienia jeżeli: a) krąg potencjalnych odbiorców jest z góry nieograniczony, b) jest on przy tym dosyć znaczny. Podejście takie ma dwa aspekty. Po pierwsze oznacza, że kiedy utwór dostępny był dla nieznacznej liczby (kilku) osób, nie ma mowy o publiczności i nie badamy, czy liczba osób była ograniczona (tzn. byli oni w jakiś sposób imiennie zidentyfikowani przez udostępniającego utwór) czy nie. Po drugie można argumentować, że jeżeli liczba potencjalnych odbiorców jest znaczna – np. obejmuje kilkaset osób, to nawet jeżeli stanowią oni zamknięty krąg odbiorców (np. są zatrudnieni w jednym przedsiębiorstwie) nie można mówić o braku publiczności.\nTagi: prawo autorskierozpowszechnianieuprawnienia majątkowe