Źródło. Lekarz. - Wenedi.eu - Info Portal in Austria\nRozpoczynając dzisiaj wakacyjny cykl tekstów, których źródłem będą codzienne czytania, niosę w swoim sercu nadzieję, że będę mógł sam odkrywać w nich krople wody, które będą wzmacniały mego ducha. Do tej pory zdarzało się, że w niektórych tekstach odwoływałem się do fragmentów z Pisma Świętego. Ku mojemu zaskoczeniu one pojawiały się kolejnego dnia właśnie w zestawie czytań mszalnych. Myślę, że jest w tym jakaś dziwna, Boża metodologia, a nie przypadek. Nie próbuję jej zrozumieć, ani czynić z siebie proroka. Jedynie pocieszam się myślą, że wskazuje ona na dobry kierunek mego pisania i rozwijania talentu wysławiania się, którym z Wami się dzielę na łamach moich publikacji. Trzeba sobie też jasno powiedzieć, że moje dziękuję, adresowane wczoraj do was ma konkretny wymiar. Mobilizuje mnie do tego, aby pisać dalej, zwłaszcza w tych momentach, kiedy wydaje się, że nie ma ono większego sensu. Tak naprawdę wasze zainteresowanie jest pomocną dłonią, która pozwala mi podejmować codziennie wysiłek zmierzający do realizacji postawionego celu. Myślę sobie również, że gdyby wszystko w moim życiu, pisaniu, codzienności, układało się zgodnie z moimi oczekiwaniami nie miałbym o czym pisać, jak również nie miałbym czym się z wami podzielić. Jeszcze ku woli wyjaśnienia chcę powiedzieć, że nie będzie jakiegokolwiek numeru konta, poszukiwania zarobku w pisaniu. Wynika to z tego, że każdego dnia spotykają mnie małe cuda, które są przecież całkowicie darmowe. Kiedy zatem o nich piszę, nie musze się domagać zapłaty lub wsparcia. W końcu każdego dnia powtarzam Chleba powszedniego daj nam dzisiaj, i jak do dzisiejszego wieczoru głodny nie kładłem się spać, ani nikt z mojej rodziny. Jeśli chodzi natomiast o moje marzenia i pewne plany związane z rowerem, to z pewnością się w jakiś sposób rozwiążą. To tyle, jeśli chodzi o sprostowania i zarazem wstęp do nowego rozdziału w moim pisaniu i waszym czytaniu. Zatem do dzieła.\nW dzisiejszej Ewangelii pojawia się znamienne, przynajmniej w moim poszukiwaniu i mojej sytuacji życiowej słowo. Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy źle się mają oraz nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, lecz grzeszników. Bardzo mnie ten fragment uderza, również w kontekście nowego cyklu mego pisarstwa. Niespełna, przed paroma dniami pisałem Wam o materialnej ocenie życia, jak również o konieczności budowania fundamentu pod dom życia, który jest w stanie przetrwać powódź, huragany, pożary i wszystkie nieszczęścia, które są wynikiem działania sił przyrody lub bezpośredniej działalności człowieka. Sprowadzanie życia do wymiaru materialnego jest swego rodzaju chorobą, która zamyka nam oczy i śpiewa kołysankę usypiająca naszą czujność, jak również czyni z samej wartości tego, co niesie bycie człowiekiem, a nade wszystko bycie osobą karykaturę. Ta sytuacja kojarzy mi się z kosodrzewiną. Na pewnej wysokości, powyżej 1500 m. n.p.m. drzewa już nie rosną. Rośnie natomiast kosodrzewina, która jest ich karłowatym krewnym. Otóż, gdy człowiek w swej pysze wchodzi na pewną wysokość mniemania o sobie, przestaje być drzewem, które rośnie nieustannie w górach i roztacza cień nad innymi w upalne dni, a staje się kosodrzewiną, wszędzie go pełno, ale nic z tego nie wynika. Ocena samego siebie i oderwanie od źródła sprawia, że trudno jest mu podołać swej pierwotnej misji.\nMyślę również, że w odniesieniu do zmiany pisarskiego cyklu, to konkretne słowo wskazuje mi Kogoś, kto chce mnie uzdrowić. Nie chodzi tylko i wyłącznie o zdrowie w sensie fizycznym i psychicznym, jak również materialny status quo, ale o zdrowie w sensie duchowym. Wypełnienie pustki, która nie będzie poszukiwała namiastek w maskotkach i suplementach sensu życia, lecz stanie się pełna.\nPokusa jest bardzo wielka, aby rościć sobie prawo do oceny innych, do podtrzymywania swojego spojrzenia na ocenę sytuacji, jak również swojego, jedynie słusznego zdania. Wczoraj bardzo mocno uderzyła mnie pewna myśl. Mianowicie, jako ojcowie, mężowie, matki często odnosząc się do swoich obowiązków i pracy, uzasadniamy je koniecznością podejmowania takich a nie innych działań ze względu na dobro rodziny. Uświadomiłem sobie, że jest to kłamstwo. Choroba, która toczy wewnętrznie nasze serca podżerając korę istotnej misji naszego drzewa życia. Niczym małe korniki próbuje odciąć nas od zasilania. Pozbawić życiodajnych soków. To kłamstwo jest bardzo subtelne. Przecież, jako ojciec i jako mąż nie pracuję dla dzieci, dla żony, ale pracuję przede wszystkim dla samego siebie. Takie spojrzenie jest resetem wszelkich oczekiwań i roszczeń wobec innych, zwłaszcza bliskich, a zarazem staje się bramą, która pozwala przekraczać swoje zmęczenie i podejmować służbę na rzecz rodziny. Zarazem uwalania nas od patrzenia na te obowiązki przez pryzmat zobowiązań i roszczeń, a pozwala nam patrzeć na nie przez pryzmat rozwoju samego siebie. Człowiek staje w postawie całkowitej wolności wyboru, którego być może dokonał przed laty, a który musi nieustannie odnawiać. Moment, w którym większość spraw wydaje się poukładana, jest momentem, w którym ja sam zapominam o prawdziwym źródle życia. Sprawiedliwi nie potrzebują Boga, sami stają się bogami decydując za siebie i za innych.\nDzisiejsza retoryka pewnego nacisku na chrześcijan, ukazuje nam wzorce zachowań określając je jako dobre. Nie trzeba chodzić do Kościoła, przystępować do spowiedzi, sakramentów, aby być dobrym człowiekiem. To prawda, ale również pewien brak. Brak nie tyle umiejętności bycia pokornym, co bardziej brak rodzący pustkę w sercu, który objawia się materialnym poszukiwaniem i łataniem dziur tynkiem dóbr stworzonych. On niestety, jak wszystko przemija ze swej natury. To znaczy, że jego źródło prędzej czy później wyschnie i to co na chwilę było dobre i zasklepiło wyrwę odpadnie, a ból być może powróci z jeszcze większa siłą.\nMyślę, że ja sam, jak również wielu z nas na rozmaitych frontach swojego życia zapomina zwyczajnie o swojej chorobie. Zapominając o niej, zapomina o Lekarzu, który może ją uzdrowić. Ten pogląd i ta skłonność jest jak pandemia, która już nie jest wariantem delta, ale zeta. Jedyną Osoba, która może z nią się uporać jest On. A jedynymi drzwiami jest postawa uznania swojej choroby. Człowiek zdrowy nie idzie do lekarza, idzie do niego człowiek chory. Nie chodzi o to, aby popadać w narrację grzesznika i życiowego przegranego. Chodzi raczej o to, aby wspinać się i poszukiwać liny, która nam w tym zadaniu pomoże do pełni siebie. Dawać siebie innym, a nie swoje dobra. Spełniać siebie, a nie swoje zachcianki. Być sobą, a nie pluszową maskotką.\nTakie oto myśli związane z czytaniami krążą mi dzisiaj po głowie. Jest jednak w tym również ogromna nadzieja i słowo otwarcia. Jest lekarza, który już wie, jak nas uzdrowić i poprowadzić terapię. Trzeba jedynie na Niego się otwierać, a to znaczy powiedzieć wszystko i we wszystkim zaufać. Zła diagnoza, związana z niepełnym wywiadem może bowiem zaszkodzić, zamiast uzdrowić. Zatem nie lękajmy się swojej choroby, wszak jest na nią lekarstwo.\nPs. Postaram się od jutra pisać krócej, ale czy się uda? Nie wiem. Tak czy inaczej gadulstwo, to też choroba.


Kultywujmy radość z małych rzeczy. Rozmowa z reżyserem Aleksandrem Pietrzakiem - Forum Odpowiedzialnego Biznesu\nZ Aleksandrem Pietrzakiem, reżyserem filmu "Ja i mój tata" rozmawia Katarzyna Mróz, menedżerka projektów Forum Odpowiedzialnego Biznesu. Wywiad ukazuje się w ramach Miesiąca Różnorodności. Więcej informacji na kartaroznorodnosci.pl\nRozmawiamy z okazji nadchodzącej premiery publikacji Forum Odpowiedzialnego Biznesu pn. „Odwaga i równowaga, czyli work-life balance po polsku”, w której poruszamy m.in wątek opieki nad dorosłymi osobami zależnymi. Pan jest z kolei autorem krótkometrażowego filmu „Ja i mój tata”, opowiadającego historię ojca chorującego na Alzheimera i syna, opiekującego się nim. Co Pana zainspirowało do zajęcia się takim dość trudnym i w pewnym sensie niemodnym tematem?\nMam na siebie taki pomysł, że chciałbym opowiadać o rzeczach ważnych w sposób lekki, zrozumiały i przyjemny. Może nie zawsze przyjemny, bo film lubi konflikt, ale mimo wszystko niełatwo jest znaleźć film, który opowiada trudną historię, ale też niesie jakąś nadzieję, a nie jest tylko głupią komedią. Często są to też ciężkie dramaty albo nudne festiwalowe filmy. Ja lubię ten środek – komediowo-dramatyczny ton. Uważam, że nie należy mówić do ludzi „drukowanymi literami”. Dobrze jest, kiedy mówimy do kogoś: „można też tak” albo „słuchaj, możemy się z tego pośmiać”. Ważne, żeby się śmiać ze swoich demonów, i to jest coś, co ja bardzo chcę ludziom dawać, dlatego robię to, co robię. Przez długi czas tego nie wiedziałem. Musiałem odnaleźć to w sobie.\nMój pierwszy film, dyplomowy, „Mocna kawa wcale nie jest taka zła”, także opowiada o relacjach ojciec – syn. Nie widzieli się 16 lat. Syn wraca z Holandii, żeby się z ojcem spotkać i załatać stare rany. Taki słodko-gorzki film, po którym dostałem duży odzew od publiczności. Ludzie podchodzili do mnie, często mężczyźni, i mówili, że dziękują mi za ten film. Jeden dzwonił do ojca, bo nie słyszał się z nim cztery lata. Ktoś inny nie widział się z ojcem siedem lat i pojechał do niego z paczką piwa, usiadł na kanapie, pogadali i wszystko sobie wybaczyli.\nTo jest chyba to, czego artysta oczekiwałby jako reakcji zwrotnej ze strony publiczności?\nTak, dokładnie. Warto było zrobić ten film dla tych kilku ludzi. Spotkałem się też z taką reakcją po filmie „Ja i mój tata”. To chyba najpiękniejsza reakcja, z jaką kiedykolwiek miałem do czynienia. Na pokazie filmu obecny był reżyser, również rozpoczynający swoją karierę, ale trochę starszy ode mnie, i powiedział, że bardzo mu się podobał mój film. Miał kilka filmowych zastrzeżeń, bardzo interesujących, ale nie to było najistotniejsze. Powiedział, że jego ojciec jest teraz w szpitalu z taką chorobą demencyjną. Miał go odwiedzić, miał to zapisane w kalendarzu, ale po obejrzeniu tego filmu zrobił to szybciej. Spotkaliśmy się miesiąc później i okazało się, że parę dni po tym spotkaniu ojciec zmarł, ale ten człowiek zdążył jeszcze porozmawiać z ojcem. Powiedział mu, że go kocha, a ojciec na chwilę się ocknął, ścisnął mu dłoń. To było dla mnie najbardziej wzruszające.\nRozumiem. Czyli jest to Pana pomysł na realizację swoich zawodowych, i pewnie nie tylko zawodowych, aspiracji i pomysłu na własne życie?\nTak. Idąc dalej tym tropem, spostrzegliśmy z moim operatorem, przyjacielem Mateuszem Pastewką, że znowu „kręci nas” relacja ojciec – syn. A dlaczego? Nie chodzi o to, że my mamy jakieś problemy ze swoimi ojcami, bo tak naprawdę każdy je trochę ma. W moim odczuciu relacja ojciec – syn jest bardzo trudna. Dotyka sfer, do których odnosicie się w Waszej publikacji. W naszej kulturze ojciec jest jednak tym patrzącym na swoje dzieci z dystansu. Zarabia na rodzinę, utrzymuje ją, dużo pracuje. Jak wraca, jest zmęczony, chce odpocząć, obejrzeć coś w telewizji, zjeść kolację. Chce, aby jego syn był męski, więc nie okazuje zbyt często emocji w stosunku do niego. A prawda jest taka, że im więcej tych emocji, tym lepsza relacja, tym lepiej wychowane dziecko, z miłością, czujące się bezpieczniej. Za paręnaście, parędziesiąt lat takie dziecko być może chętniej wróci do domu rodzinnego i tego ojca wesprze.\nZatem skoro film lubi konflikt, a to najtrudniejsza relacja (relacja ojciec-syn), wymyśliliśmy, że chcemy się zająć Alzheimerem, bo to stawia nam bardzo wysoko poprzeczkę. Jak zrobić z choroby, która nie daje żadnej nadziei, motyw, który jednak tę nadzieję oferuje. Film, na którym można się uśmiechnąć, mimo tragedii, która spotkała bohatera. Zaczęliśmy czytać na ten temat w internecie, przeglądaliśmy książki. Ja przeczytałem książkę na temat Alzheimera, pojechałem na Światowy Dzień Alzheimera, poznałem kilku ekspertów, przede wszystkim prof. Parnowskiego, znawcę tematu chorób otępiennych i opieki nad dorosłymi. To jest świetny fachowiec i bardzo mi pomógł. Swoją drogą również wystąpił w filmie.\nŻeby podbić dramaturgię, wymyśliliśmy sobie, że ojca nie było często w domu. Ojciec, kapitan żeglugi wielkiej, przywoził z Ameryki koszulkę z Kaczorem Donaldem dla syna, ale nie było go na co dzień. Nie chodził z synem na mecze. Rzeczy materialne nie zastąpią bliskości.\nGłównym dramatycznym wątkiem jest wyścig bohaterów z czasem. Ojciec jest już na emeryturze i trzeba się nim zająć, bo ma coraz większe problemy z demencją. Syn, już dorosły, ma w końcu czas, kiedy może się ojcem zająć, poznać go lepiej, bliżej, pogadać, pobyć z nim. Jednak ojca jest z każdym dniem coraz mniej, więc ten wyścig trwa. Chciałem w tym filmie pokazać, że po pierwsze często za późno zdajemy sobie sprawę z pewnych rzeczy. Uświadamiamy sobie, że nasi rodzice też nie mieli łatwego dzieciństwa i życia, że improwizowali wychowując nas, że to nie jest takie proste, że wszyscy popełniamy błędy. Jesteśmy przecież tylko ludźmi. Warto podziękować rodzicom, warto im pomóc, wesprzeć ich, pobyć z nimi, pójść na spacer, pogadać, zadzwonić, wziąć do sklepu, do kina, kupić coś czy po prostu powiedzieć, że ich kochamy, nawet przez telefon. Zdajemy sobie sprawę z tego po trzydziestce, czasami po czterdziestce, dopiero jak rodzą się nasze dzieci. Na koniec nasz bohater zwalnia się w sposób demonstracyjny z pracy, ponieważ ma szefa, który kompletnie nie rozumie jego potrzeb. Trochę to przerysowane, żeby uwypuklić problem. Ojciec z synem spędzają razem ostatnie chwile nad morzem, żeby ojciec mógł poczuć jeszcze morską bryzę.\nPo drugie, ten film mówi o tym, że jeżeli czasami nie pójdziemy na jakiś kompromis, nie weźmiemy urlopu, naprawdę nie przyciśniemy szefa, nie zwolnimy się, nie zmienimy rodzaju naszej pracy, nie wymyślimy czegoś, żeby pobyć z tymi naszymi staruszkami, to możemy później tego żałować.\nProblem polega na tym, że moim zdaniem, nikt nas nie uczy, jak budować relację z drugą osobą. Uczymy się tego przez życie, metodą prób i błędów.\nCzasami popełniamy wciąż te same błędy.\nNie uczymy się takich rzeczy. Rodzice z nami nie rozmawiają na temat tego, jak oni się poznali, jakie wcześniej mieli związki i co im nie wyszło, dlaczego nie wyszło. W szkole w ogóle się o tym nie mówi. Nie ma zajęć z psychologiem, ale nie mówię tylko o budowaniu relacji. O wychowywaniu dzieci, o traktowaniu dorosłych i rodziców. Nikt nie przychodzi i nie mówi o tym, np. pielęgniarka, jak opiekować się starszymi osobami. Nikt nas tego nie uczy. Mamy biologię, WF, matematykę, a na cholerę nam to wszystko, kiedy nie potrafimy żyć.\nDlaczego nie ma zajęć z psychologiem raz w tygodniu albo raz na miesiąc, żeby porozmawiać o relacjach z rodzicami?\nJakie bariery kulturowe należałoby usunąć w naszym społeczeństwie, aby zmienić ten stan rzeczy?\nWydaje mi się, że barierą kulturową jest to, że nie rozmawiamy ze sobą szczerze. Udajemy, że wszystko jest w porządku. Boimy się mówić o swoich problemach: „mam problem z ojcem, bo ostatnio zrobił coś takiego, bo ma demencję, i mam problem z matką, nie wiem, jak sobie poradzić”.\nWszyscy uważają, że to jest zbyt osobiste.\nTak, właśnie. Oczywiście nie o to chodzi, żeby wyskakiwać ze swoimi problemami do ludzi. Oni często mówią: „dobra, weź te problemy zachowaj dla siebie”, ale to pomaga. W moim zawodzie to pomaga, bo ja muszę często otwierać się przed aktorami i opowiedzieć coś swojego, osobistego, żeby oni mi zaufali i widzieli, że mi zależy. To może poruszyć w nich jakieś struny i pokażą pewną prawdę na ekranie. Nie opowiadam osobistych rzeczy, jeśli nie widzę potrzeby, ale jeżeli czuję, że może powinienem, bo wszyscy widzą dookoła, że jestem markotny, smutny, nie wykonuję swojej pracy w 100 procentach…\nAlbo muszę brać wolne…\nI mam potrzebę wytłumaczenia tego i podzielenia się, poproszenia o chwilę uwagi, to nic złego. A po drugie, jeżeli widzimy, że ktoś ma problem, to wiele wyjaśnia. Widzimy, że ktoś nie dopilnowuje swojej pracy. To jest dla pracodawcy, ale też dla kolegów w pracy sygnał, że nie należy krzyczeć i mówić „stary, nie zrobiłeś tego, nie dotrzymałeś terminu”, tylko zapytać, co się dzieje.\nJa również mam takie wrażenie, że pewnie zarówno w szkole, ale i w życiu zawodowym, dąży się do tego, żeby wszystko spłaszczyć. „Naucz się radzić sobie ze swoimi emocjami, kłopotami, uczuciami i bądź jak tafla wody”.\nTak. Radzenie sobie ze swoimi problemami i uczuciami to jest też umiejętność dzielenia się nimi.\nWygląda na to, że musimy wrócić do podstawowych wartości. Tak jakbyśmy się po prostu, jako ludzkość, cofnęli.\nAle to nie jest cofanie się, moim zdaniem. To jest też tak naprawdę przypomnienie sobie o tych wartościach. Bo zaszliśmy tak daleko, że czasem warto się zatrzymać i zapytać: „ej, jakie są te podstawy?”.\nNa przykład właśnie w perspektywie work-life balance to nie jest tylko kwestia tego, że zaoferujemy pracownikowi kartę na zajęcia sportowe i owoce. Ważne, że zapytamy: „co słychać, co się dzieje”, a nie: „jesteś coraz słabszy, zaraz cię zwolnię, wymienię na kogoś innego”. „W zeszłym roku wszystko było w terminie, widziałem, że pracujesz na maksa i tak dalej, a w tym roku jest gorzej, coś się musiało wydarzyć, powiedz, o co chodzi? Chcesz odejść, coś z rodziną, z dziećmi? Może jestem ci w stanie jakoś pomóc”. Czasem wystarczą takie słowa, nawet jeżeli ta druga osoba powie „nie, nie, wszystko jest OK, tylko ja po prostu ostatnio jestem trochę przemęczony, nie wiem”.\nWracając do Pana filmu i nieco przerysowanego wątku pracodawcy. Czy Pan się wzorował na jakiejś prawdziwej postaci?\nNie. To miał być taki filmowy comic relief, czyli odetchnięcie komediowe od głównego problemu. Ale czy bardziej przerysowana relacja z szefem czy nie… czasami nie ma wyjścia, nie da się porozumieć i trzeba zmienić pracę.\nDokonać ostrego cięcia, tak?\nI to też nie jest łatwe. To się tak łatwo mówi: „to się zwolnij, to zmień pracę, to to, to tamto”. „Jak stary? Tu kredyt, rodzina, a tu dobrze mi płacą”. A co z twoimi rodzicami, rodziną? Ja nie pracowałem nigdy w korporacji i nie zamierzam pracować, więc trudno mi powiedzieć, jakie pracodawca może wprowadzić systemowe zmiany czy jak to zrobić na szczeblu wyższym, w Sejmie, czy ustawodawczo (z wprowadzeniem różnych rozwiązań work-life balance). Mam inne doświadczenia, ale ja też zarządzam kilkudziesięcioosobową ekipą na planie. Co pół roku mam inną ekipę, często ludzie się powtarzają, ale zawsze jest paręnaście, parędziesiąt innych osób. To też jest bardzo intensywne spotkanie, kilkadziesiąt dni zdjęciowych po 12 godzin dziennie…\nI to właściwie tam jest trudno mówić o jakimkolwiek work-life balance?\nTak, otóż to.\nBo po prostu tego wymaga praca.\nMożemy przejść na temat work-life balance, bo to jest bardzo ciekawe zagadnienie. Ostatnio sporo o tym myślałem. Na przykład rozmawiałem z producentem filmowym, z wielkimi sukcesami, który powiedział mi, że od trzech lat, albo i dłużej, pomimo tego, że non stop dostaje gratulacje, nagrody, robi coraz więcej… to non stop pracuje i nie ma na nic czasu. A teraz potrzebuje odciąć się od tej pracy, pobyć z rodziną. Gdy nie ma czasu cieszyć się z bliskimi tymi sukcesami, to po co nam one?\nNiektórzy mówią, że work-life balance jest narzędziem do jak najdłuższego zatrzymania pracownika w pracy. Możesz iść na masaż, pograć w piłkarzyki, a najlepiej przenocuj w firmie…\nKażda przesada jest niedobra. Ja lubię to, co buddyzm proponuje: gdy za mocno napnie się strunę w gitarze, to pęknie, a jak za lekko, to nie wyda dźwięku. Musi być więc idealnie nastrojona, żeby na niej zagrać.\nObecnie ważne jest, żeby być ambitnym. Modny jest coaching, który może być bardzo przydatny, ale może też wyrządzić krzywdę. Jak nie dostaniemy Oscara, albo nie zarobimy miliona do trzydziestki, nie spełnimy swoich największych marzeń, nie będziemy dziennikarzami z nagrodami czy nie napiszemy książki na Nike, to czujemy, że jesteśmy jacyś gorsi i niespełnieni. A z drugiej strony, często ci, którzy harowali całe życie, nie mają bliskich, z którymi mogliby się podzielić swoimi sukcesami. Czyli mamy problem z jednej i z drugiej strony. Jedni są ambitni i myślą tylko: „sukces, sukces, sukces”, ale nie mają z kim się nim podzielić. A drudzy, przez to, że zajmują się rodziną, są niespełnieni i też mają problemy, też jest im źle.\nA tu zewsząd słychać: „chwytaj dzień! Bądź spontaniczny!”.\nWłaśnie o tym mówię. Ale trzeba to wszystko dzielić przez dwa. Nie da się codziennie myśleć o tym, żeby żyć jakby to był ostatni dzień twojego życia, ale da się tak myśleć raz na dwa tygodnie, czy raz w miesiącu kiedy pięknie zaświeci słońce. Świetnie mówił Leszek Kołakowski, że musimy nauczyć się kultywować w sobie piękno. Dostrzegać małe oznaki piękna. Co to znaczy? Umieć docenić to, że przejedzie piękny, czysty samochód, i my się nim zachwycimy, albo świetnie ubrany mężczyzna, czy zadbana, pięknie ubrana kobieta, i mówimy „ojejku, jacy oni są piękni”. W radio usłyszymy ulubioną piosenkę, która na dwie czy trzy minuty poprawi nam humor. Pójdziemy do galerii sztuki, zobaczymy jakieś zdjęcie, obraz czy film w kinie. Kultywować radość z małych rzeczy, a nie oczekiwać od siebie nie wiadomo czego i cały czas skakać z mostów na bungee i na główkę do wody.\nJest jeszcze temat, właściwie stary jak świat, który przychodzi na myśl po obejrzeniu Pana filmu. Żyjemy w takim świecie, i to się niestety nasila, w którym nie mówi się o starości, o umieraniu, chorowaniu, itp. Najlepiej być zawsze młodym i pięknym, w pościgu za doskonałością, młodością. Mieć najnowsze gadżety, podróżować po świecie.\nJa widzę, że to jest coraz większy problem szczególnie u młodych ludzi, nastolatków, którzy ciągle oglądają YouTube, te programy i tylko pięknych ludzi. Zresztą, skąd się bierze tyle depresji w ostatnich latach? No właśnie przez to dążenie do doskonałości. Na szczęście coraz częściej mówi się też o niedoskonałościach. Są ludzie na przykład tacy, jak aktorka Ola Domańska, która otwarcie mówi o swoich niedoskonałościach, zmarszczkach, starzeniu się. Śmieje się z tego.\nTrzeba kultywować takie kontrruchy i zachowania. Muszą o tym mówić ludzie znani.\nI dlatego Pana wspomniany film krótkometrażowy czy „Moje córki krowy” poruszają wiele ważnych kwestii i pokazują, że można o takich trudnych sprawach mówić.\nTak, dlatego to był hit.\nNie chcemy o tym mówić, a tymczasem im bardziej to oswajamy, tym jest większa szansa, że sobie jakoś z tym poradzimy.\nJest jeszcze kwestia na przykład oddania rodziców do domu starości czy do domu pomocy społecznej. Czasami nie ma innego wyjścia, czasami to jest właśnie również rozwiązanie problemu, ale na tym się nie kończy. Trzeba ich odwiedzać, dzwonić, rozmawiać, pytać, czy wszystko jest w porządku. Nie tylko ich, ale ludzi dookoła, tam pracujących. Zabierać na spacery, zabrać nad morze na dwa dni, czy w góry. Przywieźć jakiś prezent czy coś, co lubią jeść, sprawić jeszcze troszeczkę radości. To nie jest pozbycie się drugiej osoby. Ja byłem w takich domach starości, właśnie przygotowując się do swojego filmu, i widziałem, co tam się dzieje. Tam nie było tak strasznie. Ci ludzie grali sobie w karty, chodzili na spacery, rozmawiali ze sobą, mieli swoje pokoje. To nie jest idealne wyjście, ale dla wielu jedyne.\nPytanie, czy skoro firmy budują przedszkola, przyzakładowe żłobki, sięgają po różne rozwiązania dla rodzin i dzieci, nie mogłyby zaoferować współfinansowania opieki nad osobą starszą czy na przykład nad dorosłym dzieckiem z niepełnosprawnościami. Czy to też nie byłaby jakaś forma wsparcia czy pomocy?\nTak, ale nie słyszałem o czymś takim. Trudno mi powiedzieć, jak to w ogóle można by zrobić systemowo, bo się na tym nie znam. Oczywiście, to byłoby rewelacyjnie, gdyby pracodawcy angażowali się w ten sposób. Albo na przykład wynajmując firmę lub osobę wspierającą osoby pełniące opiekę. W razie potrzeby pomogłaby jeden dzień jednej osobie, potem kolejnej.\nPewnym wsparciem mogłoby być zmniejszenie liczby godzin pracy. Przecież wielkie korporacje, typu Google, Microsoft, zmniejszają wymiar pracy uwzględniając rzeczywistą efektywność pracy. Dawanie możliwości skrócenia czasu pracy w niektóre dni, stworzenie możliwości pomocy w opiece na pewno byłyby pomocne. Myślę, że również organizowanie zajęć dla osób na emeryturze, byłoby konkretnym wsparciem. Według wspomnianego przeze mnie prof. Parnowskiego w Polsce jest około 400 000 chorych na choroby otępienne, nie tylko Alzheimera, ale związanych z tą chorobą jest ponad milion czy półtora miliona osób, bo każda z nich ma swoich bliskich i one wszystkie są dotknięte tą chorobą, poprzez czas jaki muszą poświecić dla chorego. Alzheimer ma wpływ na życie całych rodzin.\nCzyli potrzebne jest budowanie świadomości, z czym wiąże się ta choroba?\nTak, budowanie świadomości pracodawcy, i pracowników. Jeżeli ktoś osiąga gorsze wyniki, to może jego bliski jest chory, a on jest niedospany, nie wie, jak sobie radzić. Potrzebuje o tym porozmawiać. Jeżeli ponad milion ludzi jest dotkniętych tym zagadnieniem, to znaczy, że prawdopodobnie ktoś w tej naszej stuosobowej ekipie zmaga się z takim problemem.\nPracodawców też można edukować na ten temat, nie tylko młodych ludzi. Macie tutaj właśnie Forum Odpowiedzialnego Biznesu i pewnie też przestrzeń, by organizować tego typu spotkania dla ludzi biznesu.\nJest jeszcze jedna istotna rzecz, którą chciałem powiedzieć. Nie tylko szef powinien być edukowany, ale też inni współpracownicy powinni zwracać uwagę na swoich kolegów. Czasami mogą pójść do szefa i powiedzieć: „szefie, ja widzę, że coś z Marcinem jest nie tak. Nie skarży się, ale chyba potrzebna mu jest pomoc”. Można samemu zrobić herbatę i zapytać: „no to co się dzieje, powiesz mi? Nie? Dobra, to zostaw dla siebie, OK, w porządku. Ale jak będziesz kiedyś potrzebował się wygadać, to wiedz, że ja jestem i możesz do mnie przyjść”. I nawet, jak ktoś nie chce, wiedza na ten temat, że dwa biurka dalej siedzi ktoś, kto wyraził taką szczerą ochotę wysłuchania, jest krzepiąca.\nMy też będziemy kiedyś starzy.\nWarto sobie uświadomić, że osoby chorujące na Alzheimera nie pamiętają tego, co się działo pięć minut temu, godzinę temu, wczoraj, tydzień temu czy rok temu, ale pamiętają, że coś się działo w przeszłości, i odczuwają emocje. To znaczy, że kiedy po raz piąty pytają o to samo, nie wkurzajmy się, nie podnośmy głosu, bo oni to odczuwają. Ważne jest, żeby pójść na spacer, zabrać na wycieczkę, pójść na lody, zjeść ciastko, obejrzeć jakiś program wspólnie, przytulić się i powiedzieć, co się czuje do tej osoby. Oni zapamiętują i nadal czują dobre emocje – to jest dla nich kojące.\nW ramach Miesiąca Różnorodności, trwającego w mediach Karty Różnorodności, na stronie kartaroznorodnosci.pl do końca maja br. udostępniamy film „Ja i mój tata”. Serdecznie zachęcamy do obejrzenia filmu tutaj >>


Strona glowna - CIZ\n22 401 72 36\nWitamy w CENTRUM INICIATYW ZAWODOWYCH !\nNasza organizacja powołana została w celu optymalizacji przedsięwzięć wspólnych zarówno dla pracowników poszczególnych branż jak i przedsięwzięć o charakterze międzybranżowym.\nCzłonkami CIZ mogą zostać jedynie osoby czynne zawodowo w dowolnej formie zatrudnienia lub prowadzące własną działalność gospodarczą. W ramach naszej działalności statutowej podejmujemy wszelkie inicjatywy zgłaszane przez naszych członków, mające na celu poprawę warunków, bezpieczeństwa, ergonomii i wydajności pracy, form wypoczynku i rekreacji, dostępu do opieki zdrowotnej, konkurencyjności usług funkcjonujących w środowisku pracowniczym, a także wybranych ofert produktowych kierowanych dla naszych członków. Finansujemy się wyłącznie ze składek członkowskich i prywatnych darowizn. Nie korzystamy z żadnych dotacji budżetu państwa, samorządów czy unijnych.\nJesteśmy zorientowani na ścisłą współpracę z organizacjami pozarządowymi o charakterze branżowym oraz ze związkami zawodowymi. Jako pierwszą inicjatywę wzięliśmy „na warsztat” zapewnienie naszym członkom dostępu do konkurencyjnych, dedykowanych ubezpieczeń grupowych.\nWychodząc naprzeciw oczekiwaniom pracownikom zatrudnionym w małych firmach oraz tym z dużych firm, którzy chcieliby skorzystać z ubezpieczenia grupowego sprofilowanego bardziej dla siebie lub po prostu z dodatkowej ochrony, aktualnie pracujemy nad konkurencyjnymi grupowymi programami branżowymi finansowanymi z własnych środków naszych członków przy współpracy z profesjonalnym brokerem ubezpieczeniowym Nestor Sp. z o.o. Do ubezpieczeń tych będą mogli przystąpić także ci zatrudnieni na podstawie umowy zlecenia oraz prowadzący własną działalność gospodarczą.\nDzięki technicznej współpracy z firmą Multi Profit Sp. z o.o. proces przystępowania będzie w pełni intuicyjny poprzez Internet. Wydajną infolinię i pomoc w przypadku wypłaty świadczeń zapewni wyspecjalizowana firma Multi Serwis Sp. z o.o.\nGŁÓWNE CELE STATUTOWE Centrum Inicjatyw Zawodowych\nInicjowanie aktywności zawodowej\nPromowanie i wspieranie aktywności zawodowej i działalności gospodarczej, a także działania na rzecz integracji poszczególnych grup zawodowych oraz środowisk różnych branż.\nPromowanie i wspieranie ochrony zdrowia, zdrowego żywienia i stylu życia. Krzewienie kultury fizycznej, sprawności i umiejętności w zakresie uprawiania sportu, rekreacji i turystyki.\nZapewnienie Członkom stowarzyszenia możliwości dostępu do różnych wynegocjowanych grupowych form usług, w tym usług medycznych, prawnych, oraz wszelkich grupowych ubezpieczeń i produktów, a także pomoc w ich realizacji.\nzapraszamy do naszego grona\nCentrum Inicjatyw Zawodowych już dziś!\n(22) 401 72 36\nNasza organizacja powołana została w celu optymalizacji przedsięwzięć wspólnych zarówno dla pracowników poszczególnych branż jak i przedsięwzięć o charakterze międzybranżowym. Członkami CIZ mogą zostać jedynie osoby czynne zawodowo w dowolnej formie zatrudnienia lub prowadzące własną działalność gospodarczą.


Nie jestem recydywista.\n''Obrazałem administracje'' choc robilem to bezmyslnie, teraz tego zaluje bo chcialbym pograc z kolegami na spokojnie.\nBanned by Musen_9\nPozdrawiam chcialbym jeszcze pograc, Obiecuje ze wiecej sie to nie powtorzy iz zaluje za moje zachowanie i wypowiedzone przeze mnie slowa. Bardzo prosze o unbana dziekuje i przepraszam.\nPatrząc na twoją historię banów nie był to 1-szy raz kiedy wyzywałeś innych użytkowników lub przeklinałeś. Wystarczy spojrzeć na\n(07-July-2018 14:26:47)emomenelka napisał(a): ''Obrazałem administracje'' choc robilem to bezmyslnie, teraz tego zaluje bo chcialbym pograc z kolegami na spokojnie.\n"Każdy żałuję po banie"\nDecyzje pozostawiam osobie banującej\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 07-July-2018 14:34:59 przez Afrapul.)\nKażdy żałuje dopiero po otrzymaniu bana =)\nZacznijmy od tego, że na działce budowałeś nazistowskie oraz pseudoreligijne znaki za co już mogłam dać Ci bana. Po moich upomnieniach byś to usunął, zacząłeś mnie prowokować oraz padła rzecz, która była skierowana do mnie jednocześnie obrażając mnie czyli administracje.\nOdrzucam prośbę o UB\nByła Policja+ Mineserwer.pl\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 07-July-2018 15:07:15 przez Ambinosa.)


Gry komputerowe i nie tylko - Strona 14 - CU, CD i inne zapalne choroby jelit\nPost autor: Makaan » 28 lut 2012, 16:31\nDeimos pisze: Obecnie czekam na diablo 3 - niestety premier się opóźnia.\ntaaa ale bardziej doswiadczeni i zaawansowani wiekowo powinni byc do tego przyzwyczajeni\nna gierki Blizzarda czekalo sie ze tak powiem since time immemorial...\nczekalo sie na Starcrafta, Diablo II, Warcrafta III, Starcrafta II(tu to nawet czekanie bynajmniej sie nie zakonczylo, na horyzoncie majaczy dopiero Heart of the Swarm, a o Legacy of Void nawet nie wspominajac) wiec zgodnie z tradycja czeka sie tez na Diablo III\nczekanie zazwyczaj jest tego warte tylko Zamiec(i zawieja sniezna) mogla by rzadziej denerwowac czekajacych terminami premiery ktorej i tak nie ma zamiaru dotrzymac\nPost autor: cordo » 28 lut 2012, 17:06\nhttp://www.youtube.com/watch?v=aplproim ... r_embedded\nświeży filmik z diablo 3, trochę głupią nazwę wymyślili bohaterowi\nPost autor: Deimos » 28 lut 2012, 17:17\nOstatnio trochę pogrywałem w Starcrafta 2 po battlenecie.\nNo cóż - chłopaki na necie tak wymiatają, że musiałbym siedzieć i siedzieć nad SC2, żeby móc grać w miarę przeciętnie... i to mnie zniechęca do SC2.\nZarówno w World of Warcraft jak i SC2 gra taka rzesza nastolatków -"no life'ów", że jak się zalogujesz i spróbujesz z nimi powalczyć to wyjdzie od razu, że jesteś totalnym "noobem"\nZresztą nawiązując do tematu pokera to wielu świetnych graczy starcraftowych przerzuciło się na pokera. Kolesie potrafią dzięki umiejętnościom nabytym przy Starcrafcie grać na 20 (rekordzista nawet 40) stołach jednocześnie i są w tym na prawdę nieźli\nPost autor: TigeR » 28 lut 2012, 17:34\nWidze, przebija sie Starcraft 2.\nJa z RTS'ow wole Company of Heroes. Swietna gierka, nadal gram w nia od czasu do czasu, ale nie ukrywam, ze na poczatku mialem spore problemy, scena jest mocno przetrzepana, z racji tego, ze giera ma troche lat. Zostali najwytrwalsi z duzymi umiejetnosciami, wiec poprzeczka byla (i jest nadal) ustawiona wysoko...\nTak czy siak, sie nie zrazam\nPost autor: Makaan » 28 lut 2012, 22:23\ntaaa Company of Heroes to przedniej marki produkcja, temat troche oklepany ale bicie Niemcow jest zawsze w cenie gorzej w multi jak przyszlo nimi grac.....\na jak juz jestesmy przy gierkach Relica to nie mozna nie wspomniec o W40k Dawn of War i Dawn of War II - settings(patrz moj avatar),klimat, grywalnosc(SP i MP), story moze lekko odstaje ale to i tak krolowie nowozytnych RTSow - imho oc(a kto sie nie zgadza ten sie nie zna )\na co do nolife'u - no nic nie poradzisz, takie czasy nastaly - akurat obchodze ten problem grajac MP w mniej lub wiecej stalym CP unikajac randomow jak ognia\nPost autor: Lemaq » 29 lut 2012, 23:47\nNie widzę w ostatnich wpisach tej pozycji, watro więc przypomnieć że już 8 marca premierę będzie miała 3, ostatnia część serii Mass Effect\nPoniżej oficjalny trailer: Mass Effect 3\nJa jestem już po demie (które od ponad tygodnia jest dostępne na Origin i które rozbudziło apetyt) teraz z niecierpliwością czekam na premierę\nPost autor: Makaan » 01 mar 2012, 21:37\nno az takich oczywistych oczywistosci nie chcialem pisac EvilCamel...\noc ze Mass Effect 3 to gwóźdź programu i obowiazkowy must have\nzreszta profile z 1 i 2 juz czekaja na zaladowanie i ciag dalszy histori\nPost autor: TigeR » 01 mar 2012, 21:48\nNo... gdyby nie to, ze kiedys robilem formata, i savy z 1 i 2 poszly sie bum bum bum, to bym z wiekszym entuzjazmem do tego wszystkiego podszedl ;D\nTak na powaznie, rowniez czekam, mam nadzieje, ze zakonczenie bedzie wgniatalo w fotel. Nie chce kolejnej gry, gdzie glowny bohater jak zwykle uratowal galaktyke, oczywiscie z nasza pomoca. Nudza mnie takie zakonczenia.\nPost autor: Lemaq » 01 mar 2012, 23:52\nMakaan w sumie racja, oczywista oczywistość\nCo do innych tytułów to czekam z niecierpliwością na kolejną część Starcrafta (StarCraft II: Heart of the Swarm), poprzedni z misjami Terran była świetna\nPost autor: Imponderabilia. » 02 mar 2012, 12:07\nJa tam ciupam w CSa\nPost autor: Imponderabilia. » 02 mar 2012, 14:31\n1.6 na steam, rzecz jasna\nPost autor: Makaan » 02 mar 2012, 15:08\nZenobius pisze: Sa programy do tworzenia save'ow. Mozesz wybrac jakie zakonczenia miales w poprzednich czesciach i jakich wyborow dokonywales i Ci generuje plik odpowiedni\noszustwo!!! automaty jakies wymyslaja.....\nto jest naganne moralnie i jako takie sprzeczne z prawem\ntrzeba uczciwie przejsc jeszcze raz i wyeksportowac save'a\nPost autor: TigeR » 03 mar 2012, 00:24\nProsze... nie... nie mam juz tyle czasu ani chceci by przechodzic wszystko jeszcze raz, aby w ME3 miec tak jak mialem w save'ach.\nPost autor: Lemaq » 09 mar 2012, 13:46\nJa od przed wczoraj śmigam w Mass Effect 3 i powiem szczerze, czuje jak bym oglądał dobry film przerywany scenami akcji\nPost autor: AvenCrazy » 11 mar 2012, 19:53\n-League of Legends - strategia MMO, jeżeli masz paru znajomych do gry potrafi naprawdę wciągnąć\n-Saints Row 2 - strzelanina TPP, bardzo podobne do GTA


7,62 (7079 ocen\ti\t224 opinie) Zobacz oceny\nSkoorses | 2015-08-02\nWyraźnie słabsza od poprzednich części, głównie ze względu na pogubione bądź zmarnowane wątki oraz niezgrabne ostatnie rozdziały. Cały trylogia przypomina cykl Wiedźmiński z mniej wyeksponowanymi elementami fantastycznymi (choć te mnożą się wraz z rozwojem powieści), za to wysuniętymi na pierwszy plan realiami quasi-historycznymi. Ma też bardziej przygodowy ton i tu wyróżnia się element, który wiele osób - w tym ja - uznaje za wadę. Chodzi mianowicie o brawurowe ucieczki z licznych tarapatów doświadczane przez głównego bohatera, Reynevana, który dzięki szczęściu, nabytym na studiach znajomościom i (dużo rzadziej) sprytowi notorycznie wydostaje się z każdej możliwej opresji. Tworzy to coraz bardziej męczący schemat i jest co najmniej przewidywalne. Pozostając przy tej postaci, mimo całej przemiany wewnętrznej i tak dalej, nie wzbudziła ona u mnie zbyt wielu pozytywnych emocji, w gruncie rzeczy uważam ją za dość irytującą. Zastrzeżenia wzbudza choćby fakt, jak łatwo dał się omamić husyckiej ideologii i to, że nawet najkrwawsza rzeź czy tortury stosowane przez nich nawet na moment nie wzbudziły u niego cienia wątpliwości.\nPoza tymi uszczerbkami, trylogia to doskonały warsztat Sapkowskiego i kunszt w operowaniu licznymi zabiegami urozmaicającymi formę oraz popisy erudycji w stylu Łysiaka (choć tak jak u niego, bywają przesadzone i niepotrzebnie powtarzane). Słynne już żywe i barwne postaci (Samson Miodek!), które same ze sobą rozmawiają i humor, głównie fekalny, jak to autor ma w zwyczaju. Parę bardziej lub mniej udanych nawiązań do polityki, literatury czy polskich legend. Dwa pierwsze tomy polecam od serca, w przypadku ich przeczytania zapoznanie się z trzecią częścią jest wskazane, aczkolwiek warto przygotować się na zdecydowanie skromniejszy pokaz fajerwerków.


ST.RIGHT Piórnik pojedynczy Emoji Pink 2019\nNokautDziecko.plArtykuły szkolnePiórnikiST.RIGHT Piórnik pojedynczy Emoji Pink 2019\nprodukt w PRZEDSPRZEDAŻY, dostawa nastąpi najpóźniej do końca 31 marca. Jeśli nie zależy Ci na szybkiej wysyłce, a chcesz już zarezerwować najładniejsze wzory, jesteś w odpowiednim miejscu! Nie czekaj, cena w przedsprzedaży jest choćby o 20% niższa od ceny regularnej.kup dziecku świeże wyposażenie szkolne zanim cena pójdzie w górę. Zapraszamy!\nWłaściciel producenta St.Right to Majewski, działająca nieprzerwanie od 130 lat firma, będąca producentem pomiędzy innymi artykułów plastycznych Bambino czy Mona. Mimo wieloletniej tradycji St.Majewski nie przestaje się rozwijać, co roku wprowadzając do oferty progresywne rozwiązania, równocześnie dbając o jakość produktów i społeczną odpowiedzialność (potwierdzoną licznymi dokumentami i dyplomami).\nProdukty St.Right charakteryzują nie tylko niezwykłe wzory, ale też wykonanie z trosceą o nawet najmniejszy detal. Kupując dziecku saszetkę tej firmy zagwarantujesz, iż będzie miało poręczny, bezpieczny, a zarazem modny produkt. Ten klasyczny piórnik z rozkładanymi klapkami pomieści potrzebne szkolne wyposażenie, a także uzupełniające akcesoria - notatki, plan lekcji.\nma przegrody i liczne mocowania usprawniające organizację przyborów szkolnych