Edukacja > Kultura Dostępna > Kultura Dostępna – program wydarzeń\nKolejny raz Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie bierze udział w programie Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego Kultura Dostępna.\nInicjatywa MKiDN jest skierowana do osób, które z różnych przyczyn mają utrudniony dostęp do kultury. Poprzez udział w programie Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie realizuje ideę, która przyświeca mu od wieków. W 1805 roku Stanisław Kostka Potocki, ówczesny właściciel rezydencji wilanowskiej, udostępnił publiczności zgromadzoną w pałacu kolekcję sztuki. Zgodnie z jego wolą miało to być muzeum otwarte dla wszystkich. Dzieła sztuki miały służyć nie tylko edukacji artystycznej, ale także kształtować gusta estetyczne ówczesnych Polaków. Wilanów kontynuuję tę tradycję do dnia dzisiejszego. Pozostaje miejscem przyjaznym dla wszystkich zwiedzających oraz otwartym na potrzeby i zainteresowania.\nDo skorzystania z oferty zapraszamy gości indywidualnych oraz grupy zorganizowane, w szczególności:\nszkoły z małych miejscowości i wsi,\nośrodki socjoterapii, świetlice socjoterapeutyczne oraz lokalne ośrodki kultury,\ndomy dziecka, wioski dziecięce oraz rodzinne domy dziecka,\ngrupy dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością,\nW roku 2019 w muzeum na chętnych czeka aż 1000 bezpłatnych zajęć edukacyjnych, w tym:\n880 zajęć edukacyjnych dla grup zorganizowanych (w tym 50 warsztatów kulinarnych, a także lekcje i warsztaty historyczne i przyrodnicze dla dzieci i młodzieży oraz spacery tematyczne dla dorosłych);\n65 różnorodnych aktywności edukacyjnych dla gości indywidualnych i rodzin z dziećmi (spotkania muzealne, warsztaty kaligraficzne i historyczne, przyrodnicze);\n55 aktywności edukacyjnych dla osób ze specjalnymi potrzebami.\nUdział w programie jest bezpłatny, liczba miejsc ograniczona. _______________________________________________________________________________\nGrupy zorganizowane obowiązuje wcześniejsza rezerwacja:\nt: 22 544 28 50 (pon.–pt., godz. 9.00–16.00)\nWięcej informacji o programie dla grup: https://wilanow-palac.pl/edukacja/program_dla_grup\nGości indywidualnych nie obowiązuje rezerwacja. Wstęp za pobraniem bezpłatnej wejściówki (wejściówki dostępne w kasie na dwa tygodnie przed wydarzeniem).\nWizyta u króla – bezpłatne spacery dla rodzin z dziećmi | weekendy\nCo za meble! Historie o niezwykłych meblach pisarskich | bezpłatne warsztaty dla rodzin | 26 października\nPoszukiwacze parkowych przygód | bezpłatne spacery przyrodnicze dla rodzin | 30 listopada\nWybierzmy się z wizytą do króla Jana III! Odwiedźmy królewskie apartamenty, w których zatrzymał się czas.\nW dawnej rezydencji władcy obejrzymy jego portrety, przedmioty oraz malowidła, sławiące jego męstwo. Ukryta w nich historia tworzy barwną opowieść o losach tego walecznego monarchy. Jak przebiegała edukacja króla, jakie książki gromadził król? – dowiemy się tego, rozwiązując karty zadań i przypatrując się malowidłom w dawnej bibliotece królewskiej. Zobaczymy, w co ubierał się król, a także przekonamy się, ile czasu zajmowało mu przepasanie się pasem kontuszowym. Przyjrzymy się królewskim komnatom oraz dowiemy się, dlaczego król i królowa przyjmowali gości w swoich sypialniach. Barwne anegdoty pozwolą poznać nie tylko wilanowski pałac, ale przede wszystkim sylwetkę króla, zwanego Lwem Lechistanu.\nDla kogo: dzieci w wieku 6–9 lat + opiekunowie\nTermin: każda sobota i niedziela września i października 2019 r., godz. 10.30\nMiejsce zbiórki: szatnia w pałacu\nWspółczesne biurko nie jest tak oryginalne i wielofunkcyjne, jak jego dawny odpowiednik występujący w postaci kabinetu, sekretery czy sekretarzyka. Meble te służyły niegdyś nie tylko do pisania, ale i do przechowywania narzędzi pisarskich, dokumentów czy bibelotów. Pełniły także funkcję podręcznej biblioteczki. Dekorowały prywatne apartamenty, gdyż nierzadko stanowiły kunsztowne dzieła sztuki o wyrafinowanej konstrukcji. Rozbudzały ciekawość i zachęcały do odkrywania zakamuflowanych w nich skrytek. Pod ich urokiem pozostawali nie tylko ich użytkownicy, ale również poeci i pisarze.\nW trakcie warsztatów poznamy historię mebli pisarskich na przestrzeni kilkunastu stuleci, zobaczymy również najbardziej reprezentatywne przykłady pulpitów, kabinetów, sekretarzyków, sekreter i biurek z kolekcji wilanowskiej.\n28 września | Kabinet – to nie zamek, to mebel!\nKabinet stanowi jeden z najdroższych i najbardziej dekoracyjnych mebli pisarskich. Niezwykle popularny w Europie w okresie od XIV do XVII wieku. Służył on, co prawda, do pisania, ale częściej wykorzystywano go do innych celów. Pełnił rolę sekretarzyka, w którym eksponowano bibeloty i inne osobliwości w postaci np. rzadkich okazów przyrody. Sprawdzał się również jako skarbczyk. W tajnych skrytkach i licznych szufladkach chowano cenne wyroby jubilerskie, numizmaty, ważne dokumenty. Do produkcji tego typu mebli używano najszlachetniejszych gatunków drewna, w dekoracji zaś stosowano najefektowniejsze techniki z użyciem kamieni szlachetnych, szylkretu, kości słoniowej, złota i wielobarwnych emalii. Front mebla zdobiły miniaturowe malowidła i mozaiki. W trakcie warsztatów zaprezentujemy kilka wyjątkowych kabinetów z kolekcji wilanowskiej, w tym ten najcenniejszy, należący do króla Jana III. Uczestnicy warsztatów wykonają obrazek na wzór jednej z mozaik zdobiących XVII-wieczny kabinet florencki z pałacu w Wilanowie.\n12 października | Sekretera – co za mebel!\nSekretera to mebel, który czaruje i intryguje. Nie sposób przejść obok niej obojętnie. Ciekawość wzbudza każdy jej element, a zwłaszcza liczne przegródki oraz szufladki. Zaskakująca i przemyślana konstrukcja zdradza funkcje pełnione przez mebel: służył on do pisania, przechowywania cennych dokumentów i kosztownych drobiazgów w zakamuflowanych skrytkach oraz schowkach. Jakie inne przedmioty można było znaleźć w sekreterze i do czego one służyły? Jakie dodatkowe funkcje spełniał mebel? W trakcie warsztatów zaprezentujemy trzy wyjątkowe sekretery z początku XVIII wieku z kolekcji wilanowskiej. Poznamy także ich nietuzinkową zawartość. Uczestnicy warsztatów wykonają w technice decoupage’u dekorację na drewnianym piórniku.\n26 października | Opowieści zza biurka\nBiurko stanowi stały element wyposażenia niejednego domu. W dzisiejszych czasach to właśnie przy nim spędzamy najwięcej czasu: pracujemy, piszemy, czytamy. Aranżujemy je pod kątem własnych potrzeb oraz upodobań. Nie ma dwóch takich samych biurek, każde z nich opowiada historię swojego użytkownika, zdradza jego typ osobowości. A jaka jest legenda samego mebla? W trakcie warsztatów opowiemy historię pewnego obiektu, uznanego za dzieło utracone, które po wielu latach poszukiwań powróciło do zbiorów muzeum. To rokokowe biurko wykonane ok. 1745 r. w Paryżu przez wybitnego ebenistę, Jacquesa Dubois. Mebel zdobią wschodnie pejzaże oraz dekoracyjne ornamenty, które uczestnicy warsztatów spróbują odwzorować na okładce notatnika.\nDla kogo: dzieci wieku powyżej 9 lat + opiekunowie\nTermin: 28 września, 12 i 26 października, godz. 10.30–12.30\nUwaga: Rekomendujemy udział we wszystkich warsztatach w ramach cyklu, ale można również uczestniczyć w wybranych zajęciach.\nCzy listopad to odpowiednia pora na spacer? Oczywiście!\nW wilanowskich ogrodach zawsze można zobaczyć coś ciekawego. W czasie jesiennych wycieczek dowiemy się, w jaki sposób rozpoznawać tropy i ślady pozostawiane przez zwierzęta, co o środowisku mówi nam obecność różnych gatunków drzew, a także jak je odróżnić w stanie bezlistnym, co to jest starorzecze i jak powstało. Poznawać będziemy także sposoby orientacji w terenie. Zapraszamy na wspólne poszukiwanie przygód w jesiennych ogrodach.\nTermin: 16, 23 i 30 listopada, godz. 11.30–13.00\nMiejsce zbiórki: przy kasie muzeum (żółty domek na przedpolu)


Miejsca, które warto zwiedzić | Elder Online\nInternetowa odmiana autostopu w wersji noclegowej 11 czerwca 2014\nWe współczesnym świecie, stanowiącym tak naprawdę epokę komputeryzacji oraz Internetu, bardzo popularna stała się nowa metoda zwiedzania świata, tak zwany coaching. O co w niej chodzi? Powstają w sieci coraz …\nZ wizytą w stolicy naszego kraju 10 czerwca 2014\nWarszawa jest miastem powszechnie znanym oraz cenionym, ale tak naprawdę jej historię zna niewiele osób. Tymczasem miasto to jest jednocześnie stolicą naszego kraju, więc na pewno warto zapoznać się z …\n« Biwak w lesie\nZielona Góra – polska stolica wina »\nLudzie mogą pozwolić sobie na coroczne wczasy i chętnie korzystają z tej możliwości. Każda przeciętna rodzina wyjeżdża przynajmniej raz w roku na wakacje czy wczasy. Niektórzy nawet dwa i więcej razy w roku. Wybierając się na wakacje i je planując, w pierwszej kolejności zastanawiamy się nad tym, gdzie się wybrać. Najczęściej wybieramy tak zwane miejsca sezonu- tanie kurorty, w których roi się od wczasowiczów z uwagi na panujące sezonowe trendy czy niezwykle niskie ceny. I tak mijają nam jedne wczasy, drugie, trzecie. Z czasem jednak tego typu miejsca wydają nam się nudne i jednolite. Chcemy czegoś więcej. Miejsca, które są atrakcyjne pod wieloma względami bardzo często nie są tak dobrze reklamowane, co poniekąd jest dobre, ponieważ nie roi się w nich o turystów. Miejsca te zachwycają spokojem, widokami, ciekawostkami i urokiem. Dlatego, wybierając się na wakacje, warto poczytać o bardzo ciekawych miejscach, które często nie znajdują się w pierwszych pozycjach na wyszukiwarkach internetowych.\nJak podróże mogą kształcić?\nNajpiękniejsze miejsca Będąc na Internecie i oglądając swoje wiadomości, czy też oglądając...\nBukareszt – warto? Rumunia wielu z nas wydaje się krajem, którego nie warto...


Jak zapobiec zawałowi informacji w Internecie i przestrzeni? - Tech\nJak zapobiec zawałowi informacji w Internecie i przestrzeni?\nW ciągu miesiąca będzie pobierał aż 6422 megabajtów, wobec 122 Mb w 2010 roku, stwierdza firma Nokia Siemens Networks w specjalnej analizie.\nObecnie z mobilnych sieci szerokopasmowych korzysta 8,8 mln abonentów w całym kraju. Ich liczba w perspektywie 10 lat ma wzrosnąć do 35 mln. Za pomocą smartfonów w Polsce będziemy wysyłać 232 petabajty danych miesięcznie (w porównaniu do 0,12 PB w 2010 r.) oraz 346 petabajtów wykorzystując laptopy (1PB = 1024*1024 GB).


poniedziałek, 25 stycznia 2021 15:35\nCo się stanie z kościołem na Wesołej? Czy kupi go bractwo Piusa X? Czy zostanie zdesakralizowany jak domaga się tego Kolektyw Wesoła? A może to miasto powinno utrzymywać budynek i organizować tam koncerty? Sprawa przekazania terenu Agencji Rozwoju Miasta Krakowa znów wróci pod obrady Rady Miejskiej.\nNa usługi zamiast na cele kultu religijnego?\nŚwiątynię p.w. Niepokalanego Poczęcia NMP przy ul. Kopernika, którą wraz z terenem po Szpitalu Uniwersyteckim przejęło miasto, od kwietnia użytkuje Duszpasterstwo wiernych liturgii łacińskiej Archidiecezji Krakowskiej. To licząca blisko tysiąc osób wspólnota wraz z trzema duszpasterzami.\n- Z naszego duszpasterstwa wyszła inicjatywa Obrońmy kościół na Wesołej – mówi Tomasz Kisiel przedstawiciel inicjatywy Obrońmy kościół na Wesołej. - Rozpoczęliśmy działania końcem 2020 roku, gdyż zauważyliśmy, że w nowym projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonano zmiany w stosunku do poprzedniej wersji projektu planu. W poprzedniej wersji planu kościół i teren wokół niego był oznaczony UKS - oznaczenie używane do oznaczenia kościołów i klasztorów przeznaczony na cele kultu religijnego. W tej nowszej wersji jest zmiana na oznaczenie U czyli działalność usługową. Co za tym idzie rozszerzony jest katalog możliwych zastosowań tego kościoła. I oczywiście jest druga kwestia, o której się mało mówi, to jest sztuczne podniesienie wartości tej nieruchomości. Jeżeli obecnie sam kościół był wyceniany zdaje się na 7,5 mln a łącznie z klasztorem 22 mln, to taka zmiana może o kilka milionów sztucznie podnieść tego kościoła. Jest to zachowanie bardzo dziwne i nie wiemy, dlaczego ktoś tak robi – mówi Tomasz Kisiel.\nJak obecnie funcjonuje świątynia, o którą toczy sie spór?\nW kościele p.w. Niepokalanego Poczęcia NMP od kwietnia 2020 roku swoją siedzibę ma Duszpasterstwo wiernych liturgii łacińskiej Archidiecezji Krakowskiej. Są tam odprawiane msze w rycie trydenckim - po łacinie. Opiekę duszpasterską nad miłośnikami rytu rzymskiego sprawuje trzech księży, którzy odprawiają msze na potrzeby duszpasterstwa. W niedzielę sprawowane są tam cztery msze.\nRównolegle wciąż w tym kościele funkcjonują kapelani szpitalni, bo miasto wprawdzie w 2020 roku nabyło kościół jak i inne nieruchomości od szpitala, ale posiadanie ze szpitala na miasto zostanie przeniesione do końca 2022 roku. Dwaj kapelani szpitalni odprawiają dwie msze w niedzielę i każdego dnia powszechnego.\nSpór o desakralizację\nInicjatywa Obrońmy kościół na Wesołej jest też reakcją na plany desakralizacji świątyni. Z takim postulatem wyszli przedstawiciele Kolektywu Wesoła - nieformalnej grupy aktywistów miejskich. Obrońcy kościoła stworzyli stronę internetową i apelują, aby kościół i teren wokół niego funkcjonował jak do tej pory.\nKościół na cele kulturalne i wystawowe\nKolektyw Wesoła to grupa założona przez kilkunastu aktywistów, którzy chcą wraz z mieszkańcami wypracować koncepcję, jak zagospodarować teren po Szpitalu Uniwersyteckim.\n- W ramach miejskich konsultacji przedstawiliśmy nasz plan zagospodarowania całego terenu po Szpitalu Uniwersyteckim. Budynek kościoła jest jedną z kilkunastu przejmowanych nieruchomości, zaplanowaliśmy funkcje również dla niej. Nie przypuszczaliśmy że odzew będzie aż taki duży - zarówno w komentarzach na naszych social mediach jak i pod artykułami prasowymi widzimy że pomysł się bardzo spodobał – mówi Maciej Kolarski, jeden z członków Kolektywu Wesoła. - Mieszkańcy chcą, aby w Krakowie pojawiła się niebanalna przestrzeń gdzie każdy będzie mile widziany. Kiedy z przyjaciółmi w Kolektywie Wesoła myśleliśmy o tym budynku, braliśmy pod uwagę że przy ul Kopernika znajdują się aż cztery kościoły, stąd nasz pomysł na wykorzystanie jednego z nich na cele kulturalne i wystawowe. Zresztą wykorzystanie kościoła pod koncerty nie jest niczym nowym w Krakowie. Kto mógłby zarządzać tym kościołem to sprawa otwarta, w naszej koncepcji mamy powołanie nowej instytucji - Wielopokoleniowego Domu Społecznego, który mógłby wykorzystywać budynek kościoła jako wielofunkcyjne centrum kulturalnospołeczne. Przestrzeń codziennie tętniącą życiem gdzie poza koncertami mogłyby się odbywać również spotkania i wydarzenia towarzyszące różnych krakowskich festiwali. Ponieważ jak do tej pory nasza koncepcja jest najbardziej kompleksowym dokumentem wyznaczającym kierunki dla Wesołej, naturalne jest że próbujemy nią zainteresować urzędników, w tej chwili staramy się o spotkanie z Panem Prezydentem Jerzym Muzykiem. Wiemy że zagospodarowanie Wesołej to projekt na najbliższe 10 lat, a my jako mieszkańcy chcemy mieć wpływ co się dzieje w Krakowie – dodaje Kotlarski.\n„To nie jest pusty kościół”\n- Nie umknął nam postulat, zgłaszany przez Kolektyw. Budzi to nasze oburzenie, bo widzimy w tym takie ślepe, intencjonalne parcie do tej desakralizacji – mówi o pomyśle desakraliacji kościoła Tomasz Kisiel z inicjatywy Obrońmy kościół w Wesołej. - Zadziwia, że ludzie skupieni wokół tego Kolektywu zdają się być ślepi na racjonalne, obiektywne argumenty. Przecież to nie jest pusty kościół, ale jest grupa wiernych, która ten kościół użytkuje. Co ciekawe, myśmy na naszej stronie z początkiem stycznia udostępnili projekt uwagi do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. A teraz Kolektyw również takie coś u siebie zrobił. To jest bardzo ciekawe, bo uwaga powstaje, gdy obywatel z czymś się nie zgadza w projekcie planu i postuluje coś innego. My to robimy. Kolektyw owszem, też ma swoje uwagi, ale jako pierwszy punkt zawarł nie tyle uwagę, co poparcie dla tej zmiany w planie. „Niech zostanie to zdesakralizowane”. Trochę smuci, że jest grupa osób, która tak na złość jakby chce zrobić innym mieszkańcom tego miasta. Ala cóż zrobić…takie są realia.\nKościół, którego nie chciała kuria\nPrzypomnijmy, miasto zwróciło się do krakowskiej kurii z propozycją odkupienia świątyni, która Kraków przejmie od szpitala do końca 2022 roku, a może nawet wcześniej. Kuria chciała kupić kościół z 98% bonifikatą. - Krakowska Kuria nie wyraziła zainteresowania kupnem, więc prezydent zadecydował, że nie będzie sprzedaży obiektu i pozostanie on w zasobach Gminy Miejskiej Kraków – poinformowała Grażyna Rokita z Biura Prasowego UMK. Zapewniła też, że wobec kościoła nie ma planów desakralizacji i pozostanie on miejscem kultu. Miasto będzie chciało tam organizować koncerty miejskich orkiestr. Zgodnie z wyceną sporządzoną przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego wartość budynku kościoła została określona na kwotę 7.706.000,00 zł, a całość wraz z klasztorem to 24 mln. złotych.\nO ponowne podjęcie rozmów z miastem apelowali przedstawiciele Duszpasterstwa wiernych liturgii łacińskiej Archidiecezji Krakowskiej, funkcjonującego przy kościele. - 12 stycznia byliśmy w kurii i rozmawialiśmy z księdzem kanclerzem – mówi Tomasz Kisiel. - Złożyliśmy nasz list do arcybiskupa Jędraszewskiego wraz z podpisami zbieranymi w naszym duszpasterstwie. Ksiądz kanclerz jednoznacznie zapewnił, że kuria prowadzi rozmowy z miastem, które zostały jednak zawieszone z powodu pandemii. Prosiliśmy o to, aby kuria w miarę możliwości szybko wznowiła rozmowy z miastem w celu przejęcia na własność tego kościoła. Czy to droga wymiany za jakąś nieruchomość czy drogą kupna.\n"Powinniśmy zamienić się złotówka do złotówki"\nCiekawe rozwiązanie sytuacji związanej z kościołem pozostającym w zasobach miasta ma Przewodniczący Rady Miejskiej Dominik Jaśkowiec. - Moja propozycja jest taka, aby kuria i miasto zamieniły się nieruchomościami - mówi Jaśkowiec. Przewodniczący Rady Miasta ma pomysł jak przekonać kurię, by bez straty dla budżetu miasta przejęła kościół. - Nie można nieruchomości, za którą miasto zapłaciło 24 miliony złotych, oddawać komukolwiek za bezcen. Powinniśmy zamienić się złotówka do złotówki.\nPrzewodniczący Rady Miasta Krakowa przypomina, że miasto ma wiele instytucji, takich jak przedszkola, które prowadzi w budynkach należących do kurii i musi płacić za ich wynajem. Zamian byłaby najlepszym i najprostszym rozwiązaniem, aby zachęcić kurię do przejęcia kościoła bez straty dla budżetu miasta.\nCała rozmowę z Przewodniczącym Rady Miejskiej Dominikiem Jaśkowcem:\nChcą kupić kościół, ale nie ma odpowiedzi od miasta\nOkazuje się, że oprócz kurii jest jeszcze inna instytucja zainteresowana tym kościołem. Bractwo Kapłańskie św. Piusa X w Polsce zaproponowało zakup lub dzierżawę kościoła już w 2019 roku. 18 stycznia 2019 r. wysłało w tej sprawie pismo do dyrekcji szpitala Uniwersyteckiego, gdy jeszcze kościół należał jeszcze do szpitala, a w 18 stycznia 2021 r. w piśmie skierowanym do prezydenta Krakowa, podtrzymało swoją ofertę. Bractwo zaapelowało też do wszystkich wiernych o modlitwę i składanie ofiar ze swoich cierpień w tej intencji pozyskania kościoła. Założyło też zbiórkę funduszy na kupno kościoła pw. Niepokalanego Poczęcia N.M.P. w Krakowie. - W przypadku niemożności nabycia tej świątyni, zebrane fundusze zostaną przeznaczone na zakup działki i budowę nowego kościoła - deklaruje Bractwo.\nBractwo Kapłańskie św. Piusa X w Polsce jest zainteresowane dzierżawą lub kupnem kościoła pw. Niepokalanego Poczęcia N.M.P. przy ul. Kopernika w Krakowie, który kupiło miasto od Szpitala Uniwersyteckiego. Co na to prezydent?\nRozwiązanie będzie… w przyszłości\nWarto dodać, że 20 stycznia ukazały się komunikaty Miasta Krakowa i Kurii Archidiecezji Krakowskiej na temat świątyni w Wesołej. Poinformowano w nich, że Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP przy ul. Kopernika pozostanie miejscem sprawowania kultu, będzie służył także Capelli Cracoviensis, jako miejsce organizowania koncertów muzyki klasycznej. W przyszłości możliwa będzie zamiana nieruchomości pomiędzy Gminą Miejską Kraków a stroną kościelną. Czy odkładanie sprawy w czasie pozwoli wypracować lepsze rozwiązania, a może chodzi o to, żeby spor wokół kościoła po prostu przycichł.\nPrzypominamy, że do dziś do do północy trwają konsultacje na temat przeznaczenia Wesołej. Informacje o ich przebiegu można znaleźć na stronie www.konsultacjewesola.pl. Zgłaszanie uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru „Wesoła – rejon ulicy Kopernika” odbywa się w nieprzekraczalnym terminie do 25 stycznia 2021.\nNa najbliższej sesji stanie też ponownie kwestia przekazania terenu Wesołej w aport Agencji Rozwoju Miasta Krakowa - miejskiej spółce, której celem jest m.in zagospodarowanie terenu przejetego po szpitalu. Do tej pory radni juz dwukrotnie nie zgodzili się na takie rozwiązanie. Jak będzie tym, razem, zobaczymy już w środę.\nCo dalej z Wesołą? Czy Agencja Rozwoju Miasta Krakowa ma już swój pomysł na ten teren?\nZarządca terenu, Agencja Rozwoju Miasta Krakowa, nie bierze udziału w toczących się konsultacjach społecznych dotyczących zagospodarowania Wesołej. Dlaczego? - pytają działacze Kolektywu.Wesoła


26_11_2020 | Wyższy Urząd Górniczy\nStrona główna/BHP w górnictwie/Statystyki/Opisy wypadków/Opis wypadków w 2020/Wypadki śmiertelne 2020/26_11_2020\nKatowice, dnia 1 grudnia 2020 r.\nINFORMACJA Nr 14/2020śm./EW\nw sprawie wypadku śmiertelnego, zaistniałego w dniu 26.11.2020 r. o godz. 10:21 w Spółce Restrukturyzacji Kopalń S. A. w Bytomiu Oddział w Czeladzi Centralny Zakład Odwadniania Kopalń, któremu uległ ślusarz oddziału MSzPS1.\nWypadek zaistniał w szybie „Bańgów”.\nSzyb „Bańgów” jest szybem materiałowo-zjazdowym, wydechowym o głębokości 313,5 m, jednoprzedziałowym, przedzielonym od zrębu do poz.206 m przegrodą murową. Dźwigary główne zbrojenia szybowego mocowane są do obmurza szybu z podziałką 2,0 m. W szybie zainstalowany jest górniczy wyciąg szybowy z 2 klatkami.\nSzyb wyposażony jest m.in. w przedział drabinowy, rurociągi: sprężonego powietrza DN250, ppoż. DN 150 i DN100, wód okapowych DN150, głównego odwadniania DN350, DN400 i DN500, spustowy DN180 oraz kable energetyczne, teletechniczne i sygnalizacji szybowej. Pod zrębem szybu po stronie południowo-wschodniej i północno-zachodniej zabudowane są belki podtrzonowe wieży szybowej wykonane jako blachownice o wysokości 800mm. W szybie po stronie zachodniej zabudowane są kamery kopułowe ( m.in. na głębokości 55m i 88m) - monitoring układu głównego odwadniania.\nW dniu 26.11.2020 r. dwuosobowa brygada oddziału szybowego MSzPS1 - przodowy oraz ślusarz-spawacz, prowadziła roboty związane z wymianą elementów konstrukcji wsporczej trzonu wieży (ceowniki 180x400mm), zabudowanych na belce podtrzonowej południowo-wschodniej na głębokości ok. 2,8 m. W czasie robót szybowych nie prowadzono ruchu wyciągu szybowego - głowica klatki południowej znajdowała się ok. 3,0 m pod zrębem. Ślusarz-spawacz będąc na pomoście stałym w szybie zabudowanym ok. 2,8 m po zrębem po stronie wschodniej, przygotowywał elementy konstrukcji wsporczej do wymiany. Po stronie południowo-wschodniej szybu zabudowany był poziomy odcinek rurociągu sprężonego powietrza DN 250 o długości ok.3,5 m (równoległy do belki podtrzonowej), który wykorzystywany był przez pracowników jako droga dojścia do miejsca prowadzonych robót montażowych. Około godziny 1021 przodowy stojąc na rurociągu DN 250 przygotowywał miejsce montażu wymienianego elementu konstrukcji, a ślusarz-spawacz po skróceniu wspornika przechodził z pomostu stałego przez belkę podtrzonową (blachownica o wysokości 800mm) na rurociąg sprężonego powietrza. Ślusarz-spawacz wyposażony był w sprzęt chroniący przed upadkiem z wysokości, linka bezpieczeństwa nie była zaczepiona do elementów zbrojenia lub wyposażenia szybu. Z niewyjaśnionych przyczyn po przejściu na rurociąg DN250 ślusarz-spawacz wpadł do szybu w przestrzeń pomiędzy rurociągiem DN500 głównego odwadniania a obudowę szybu. Ciało poszkodowanego znaleziono na konstrukcji wsporczej rurociągu spustowego DN180, na głębokości 88m po stronie południowo-wschodniej szybu.\nPrzyczyną wypadku śmiertelnego był upadek poszkodowanego do szybu. Do wypadku przyczyniło się:\n- niezaczepienie przez ślusarza-spawacza linki bezpieczeństwa sprzętu chroniącego przed upadkiem z wysokości do zbrojenia lub wyposażenia szybu,\n- brak opracowanej szczegółowej technologii robót szybowych,\n- brak właściwego nadzoru nad robotami szybowymi przez osoby dozoru ruchu.\nW związku z zaistniałym wypadkiem Dyrektor Specjalistycznego Urzędu Górniczego wydał decyzję wstrzymującą ruch zakładu górniczego w zakresie robót szybowych związanych z wymianą elementów konstrukcji wsporczej trzonu wieży szybowej szybu „Bańgów” do czasu opracowania i zatwierdzenia przez kierownika ruchu zakładu szczegółowej technologii robót.


Wiara i przyjaźń [Komentarz do parszy Be-haalotecha] | Chidusz\n„Mojżesz uderza w skałę", rysunek Luci Giordano /fot. Metropolitan Museum of Art\nParsza Be-haalotecha – 19 maja 2018/ 5 siwan 5778\nW parszy na ten tydzień Mojżesz doświadcza swojej największej porażki. Nic dziwnego, po wszystkim, co Bóg uczynił do tej pory – cudach, wyprowadzeniu ludzi z Egiptu, przeprowadzeniu ich przez morze, zesłaniu manny z nieba i wody płynącej ze skały, po nadaniu Dziesięciu Przykazań i zawarciu przymierza – lud znowu zaczął uskarżać się na jedzenie. Izraelici nie narzekali jednak, bo byli głodni, ale dlatego, że zwyczajnie znudził im się pokarm z nieba. „Któż nakarmi nas mięsem? Wspominamy sobie rybę, którąśmy jadali z Micraim”. Cudowna manna z nieba, choć zaspokajała głód, przestała przynosić satysfakcję: „A teraz dusza nasza zawiędła: nie ma nic, tylko na tę mannę oczy nasze!” (Ba-midbar 11:4-5).\nKażdy przywódca załamałby się w takiej sytuacji. Zaskakująca jednak jest miara rozpaczy Mojżesza, szczerość, z jaką o niej mówi i to, jak otwarcie Tora opowiada tę historię. Mojżesz zwraca się do Boga:\nCzemużeś tak źle uczynił słudze Twemu? Czemużem nie znalazł łaski w oczach Twoich, żeś włożył brzemię całego ludu tego na mnie? Azalim ja począł ten cały lud, azalim ja go zrodził, że powiadasz do mnie: zanieś go na łonie twojem, jako nosi piastun niemowlę, do ziemi, którąś zaprzysiągł ojcom jego? (…) A jeżeli już tak postępujesz ze mną, raczej mnie zabij, jeżelim znalazł łaskę w oczach Twoich, abym nie widział nieszczęścia mojego! (Ba-midbar 11:11-15)\nKażdy przywódca, a być może każdy człowiek, w którymś momencie życia doświadcza porażki, poczucia klęski i majaczącej w oddali otchłani zwątpienia. Odpowiedź, jaką Mojżesz dostaje od Boga, jest fascynująca. Zamiast zwykłych słów otuchy i wsparcia, Bóg wyznacza mu konkretne zadanie: „Zbierz mi siedemdziesięciu mężów ze starszych Israela (…) i oddzielę z ducha, który jest na tobie, i złożę na nich, aby ponieśli z tobą brzemię ludu, a nie dźwigał ty sam” (Ba-midbar 11:16-17). Zupełnie, jakby Bóg chciał powiedzieć do Mojżesza: Pamiętaj, czego nauczył cię twój teść Jetro. Nie próbuj samotnie przewodzić, ani żyć w samotności. Nawet ty – największy z proroków – jesteś wciąż tylko człowiekiem i istotą społeczną. Zjednuj sobie ludzi, wybieraj wspólników. Skończ z izolacją – znajdź przyjaciół.\nWzruszające w tym fragmencie jest to, że sam Bóg, w momencie największej słabości Mojżesza, rozmawia z nim jak z przyjacielem. W judaizmie niezwykle ważne jest niepostrzeganie Boga wyłącznie jako Stwórcy wszechświata, Pana historii, Władcy, Sędziego, Prawodawcy i Odkupiciela. Bóg jest blisko – jest czuły i kochający. „Uzdrawia skruszone serca, i opatruje rany ich” (Ks. Psalmów 147:3). Jest jak rodzic: „Jako tego, którego matka jego cieszy. Ja cieszyć was będę” (Ks. Izajasza 66:13). Jest jak pasterz: „I choćbym szedł po dolinie cieni, nie będę się bał złego, bo Ty ze mną” (Psalm 23:4). Zawsze jest przy nas: „Bliski Bóg wszystkim, którzy Go wzywają, każdemu kto wzywa Go szczerze” (Ks. Psalmów 145:18).\nW 2006 roku na placu Nadziei (nazwanym zgodnie z rolą, jaką spełnił) obok Liverpool Street Station w Londynie, wzniesiono pomnik upamiętniający Kindertransport – akcję, w wyniku której udało się na krótko przed wybuchem wojny uratować z nazistowskich Niemiec dziesięć tysięcy żydowskich dzieci. Podczas ceremonii odsłonięcia pomnika jedna z mówczyń, wtedy w wieku około osiemdziesięciu lat, wygłosiła poruszające przemówienie o cieple, jakie czuła do kraju, który udzielił schronienia jej i innym dzieciom. Powiedziała wtedy coś, co wywarło na mnie niezapomniane wrażenie: „W Anglii odkryłam, że policjant może być przyjacielem”. Tym właśnie Anglia różniła się od Niemiec. Tego samego, wieki temu, Żydzi dowiedzieli się o Bogu. Nie jest On tylko najwyższą władzą – może być również przyjacielem. Tego też, w parszy na ten tydzień, dowiaduje się Mojżesz.\nPrzyjaciele znacząco wpływają na nasze życie. Dowiedli tego dwaj socjologowie, Nicholas Christakis i James Fowler, posługując się danymi zebranymi w ramach badania Framingham Heart. Rozpoczęto je w 1948 roku, a udział w nim do tej pory wzięło ponad piętnaście tysięcy mieszkańców Framingham w stanie Massachusetts. Średnio co cztery lata mieszkańcom bada się krew, tętno, wagę i inne wskaźniki. Studium ma na celu ustalenie czynników podnoszących ryzyko chorób serca. Christakisa i Fowlera interesowało jednak coś innego, mianowicie efekty socjalizacji. Czy posiadanie przyjaciół ma wpływ na nasze zdrowie, a jeśli tak – jakimi ludźmi są nasi przyjaciele?\nIch odkrycie było zdumiewające. Jak się okazuje, liczy się nie tylko sam fakt posiadania przyjaciół – ważne, żeby byli to również odpowiedni ludzie. Jeśli nasi znajomi dbają o sylwetkę, prowadzą aktywny tryb życia, są szczęśliwi i mają zdrowe nawyki, rośnie prawdopodobieństwo, że podzielimy ich upodobania. Jeśli natomiast żyją niezdrowo i są nieszczęśliwi, istnieje duża szansa, że staniemy się tacy jak oni. Inne badanie z 2000 roku wykazało, że dzielenie pokoju w akademiku z osobą, która jest pilnym studentem i wkłada dużo wysiłku w naukę, zwiększa prawdopodobieństwo, że sami będziemy lepiej pracować. Badanie przeprowadzone w Princeton w 2006 roku pokazało z kolei, że kiedy rodzi się dziecko naszemu bratu lub siostrze, prawdopodobieństwo, że w ciągu dwóch lat sami zostaniemy rodzicami, rośnie o piętnaście procent. Nawyki są zaraźliwe. Wpływ na nasze zachowanie mogą mieć nie tylko nasi przyjaciele, ale też ich znajomi i znajomi tych znajomych.\nJordan Peterson w książce 12 Rules of Life opisuje doświadczenie dorastania w małym, odizolowanym od reszty świata miasteczku Fairview w prowincji Alberta w Kanadzie. Osoby, które na swoich przyjaciół wybrały ludzi skupionych na rozwoju, osiągnęły sukces. Ci, którzy wpadli w złe towarzystwo, skończyli gorzej, a niektórzy nawet tragicznie. Czasami zaprzyjaźniamy się z ludźmi o konkretnych wadach, aby podnieść własną samoocenę. Łatwiej jest nam pogodzić się ze swoimi słabościami, kiedy otaczają nas ludzie, którzy dzielą nasz problem. To uspokaja nasz zmartwiony umysł, ale jednocześnie sprawia, że pokonanie naszej niedoskonałości staje się niemalże niemożliwe. Stąd trzecia zasada Petersona: „Przyjaźnij się z ludźmi, którzy chcą dla ciebie jak najlepiej”.\nTa zasada dla naszych mędrców nie byłaby niczym nowym. Zwrócili oni na przykład uwagę na fakt, że obozy najważniejszych sprzymierzeńców Koracha rozbite były niedaleko siebie. Powiedzieli też: „Biada nikczemnym i biada ich sąsiadom!”. Wiemy, że obozy plemion Judy, Issachara i Zebulona znajdowały się niedaleko obozów Mojżesza i Aharona. Te trzy plemiona znane są ze świetnej znajomości Tory. Szczęśliwy zatem „ten, kto prawy i szczęśliwi jego sąsiedzi!”. Jak powiedział Majmonides:\nPrzyjaciele nasi i współpracownicy mają wpływ na nasz charakter i sposób, w jaki się prowadzimy. Jest to naturalne. Tak jak naturalnie podążamy za modą panującą w kraju, w którym mieszkamy. Powinniśmy zatem zadbać o to, aby otaczać się ludźmi pełnymi cnót i bywać w towarzystwie mądrych, aby czerpać lekcje z ich sposobu bycia, na dystans trzymając natomiast złe towarzystwo.\nMędrcy ujęli to nieco inaczej: „Znajdź sobie mentora i zdobądź przyjaciela” (Miszna, Awot 1:6).\nWłaśnie taką radę Bóg dał Mojżeszowi, wyciągając go tym samym z kryzysu. Kazał mu zwołać siedemdziesięciu starszych, którzy będą nieść z nim brzemię przywództwa. Zdolności wybranych przez Mojżesza ludzi w żaden sposób nie przewyższały jego własnych możliwości. Nie potrzebował ich praktycznego czy duchowego wsparcia. Zadaniem starszych było zakończenie jego odosobnienia – mieli „dzielić jego ducha”, być mu przyjaciółmi. Wszyscy potrzebujemy przyjaźni – jesteśmy istotami społecznymi. „Nie dobrze, aby pozostał człowiek samotnym” (Be-reszit 2:18).\nJest faktem i stałym elementem historii zachodniej myśli, że chrześcijaństwo uległo bardziej wpływom kultury helleńskiej niż hebrajskiej. W wyniku tego ludzie nabrali przekonania, że głównym celem religii jest przekaz informacji (o początkach wszechświata, cudach, życiu po śmierci itd.). Takie przekonanie jest przyczyną wielu konfliktów: religii z nauką, zjawisk nadprzyrodzonych z rozsądkiem, wiary z rzeczami widzialnymi. Są to fałszywe dychotomie.\nW judaizmie istnieją z pewnością podstawowe przekonania, ale jego bazą jest coś zupełnie innego. Wiara jest dla nas wybawieniem od osamotnienia. Jej podstawą są nasze stosunki: z Bogiem, z rodziną, sąsiadami, z wszystkimi ludźmi. W judaizmie nikt nie jest samotną duszą – u podstaw naszej religii leżą więzi, które łączą ze sobą nas wszystkich, i które łączą nas z Bogiem. Judaizm, w jego najbardziej szlachetnym rozumieniu, polega na przyjaźni.\nStąd idea, która zmieni nasze życie – zawsze starajmy się dorównać naszym przyjaciołom, wchodźmy więc w relacje z ludźmi, którzy są tacy, jacy sami chcielibyśmy być.\n Nicholas Christakis, James Fowler, Connected: the Surprising Power of Our Social Networks and How They Shape Our Lives, Little, Brown, 2011.\n Tanhuma (Buber), Ba-midbar 13; Ba-midbar raba, Korach, 18:5.\n Miszne Tora, Hilchot deot, 6:1.\n31.05.2018 – judaizm / Rabin Jonathan Sacks: komentarze do Tory / CHIDUSZ 48 - 5/2018


Profil użytkownika SuperPizzapl | Gamehag\notworzył Skrzynia Panda Gaming i wygrał 20 Kamieni Dusz.\notworzył Monthly Chest i wygrał 3D Pinball Hentai.\nIle robux zdobyliście przez gamehag?\nJailbreak to głupia gra\nOd jakiego sezonu gracie ?\nCo was najbardziej wkurza ?


l. Wchodzi w skład aglomeracji Malagi (Área Urbana de Málaga), obszaru metropolitalnego Malagi (Área metropolitana de Málaga) i powiatu sądowego Torremolinos (Partido judicial de Torremolinos). Ósme pod względem liczby ludności mi\nDodane: 13-08-2017 05:21\nGdzie kupić mvmt?Dla kobiet: kosmetyki naturalneKilka słów o jednorazowej odzieży medycznejWarto dbać o prestiżKaroseria i silnik - co z nimi zrobić?Trening i efekt- suplementacjaSTyl, meble z drewna i ekologiaGeodeta w centrum uwagi. Co robią i do czego są potrzebni geodeci?Trudny temat - o ceremoniach pogrzebowcyhZewnętrzna reklama. Sposoby na reklamęCzy dentyści są tacy źliKurs bhp onlineKrótko o dentystach i leczeniu zębówSekrety ładnego uśmiechuSporty a odżywki i dietyNaprawa komputera to rzecz nie łatwaNie dla tradycjonalistówZabieramy samochód do myjniKilka faktów o kartka okolicznościowychGeodezja i ważne informacjePulsar BHPSięganie po prywatne usługi ortopedyczneBhp-pulsar.plModne i markowe ciuchy za bezcen. Lumpeksy i ciucholandyDobre zaproszenia to indywidualne zaproszenia. Dlaczego?Panele słoneczne i fotowoltaika. Z czym się to je?Krótko i zwięźle o poligrafiiNie bój się stomatologaO czystych i brudnych dywanachSzkolenia bhp


Forum WirtualneMedia.pl - Opinie i komentarze - Kuba Wojewódzki i Michał Figurski zwolnieni z Eski Rock\nKuba Wojewódzki i Michał Figurski zwolnieni z Eski Rock\nekspert Pią Cze 29, 2012 1:33 am\ngdyby tego nie zrobili eska rock straciłaby koncesję\nRe: Kuba Wojewódzki i Michał Figurski zwolnieni z Eski Rock\nBalsamo Astralli Pią Cze 29, 2012 1:42 am\nWrócą, jak nie tu, to gdzie indziej. Ktoś musi walczyć z tym zapiekłym, tępym, przykościółkowym polskim kołtunem. Ktoś musi, bo w eterze albo zachowawcza poprawność dla ćwierćinteligentów aspirujących do bycia inteligentami, albo komercyjne gówno dla idiotów. Powodzenia, chłopaki, na innej fali.\nrsx900 Pią Cze 29, 2012 2:28 am\nw Pią Cze 29, 2012 6:59 am\nkamil Pią Cze 29, 2012 7:05 am\nBalsamem A-sralli= nie tą metodą!!!!\nwydaje Ci się tylko, że jesteś inteligentem:(\nobserwator. Pią Cze 29, 2012 7:05 am\n"Historia nas osądzi" - nie no ten Wojewódzki to większy Buffon niż Giangluigi.\nTa afera wynika z tego, że ta "parodia polskiego kołtuństwa" serwowana przez panów W. i F. jest kompletnie nietrafiona i spóźniona o jakieś 15 lat!\nJak można serwować takie suchary o tym, że ktoś boi się czarnoskórych w Polsce, albo o tych Ukrainkach, no pan Drozda w 1996 roku mógłby takie czerstwiaki zapodawać ale proszę was, mamy 2012 i inną rzeczywistość.\nMamy mistrzostwa Europy, obcokrajowcy chwalą nas za otwartość i gościnność, a tu koleżka z radia strzela suchary o tym, że boimy się obcego, no proszę was. Stężenie śmiechu 0,1g\nukrainka Pią Cze 29, 2012 7:42 am\nTak kończą się "karierki" gości z ledwie maturką. Chłopaczki wpadnijcie na Uniwerek III wieku. Kubusiu - liceum przez 6 lat może robić tylko debil !\nJ Pią Cze 29, 2012 7:53 am\nCzy wszystkich pogięło??? Przecież oni żartowali z prymitywnych postaw Polactwa!!!!\nkkk Pią Cze 29, 2012 7:54 am\nmam nadzieję, że nikt tych nieuków nie zatrudni. Niech szukają miejsca w radiu maryja.\nEgo wojewódzkiego chyba nie mieści mu się w gaciach, gniecie i swędzi. Dla mnie to lepiej ubrany Cejrowski - leśny dziadek heheh\nRakieta Pią Cze 29, 2012 8:07 am\nPewnie Newsweek ich przygarnie\ntrzeźwy Pią Cze 29, 2012 8:08 am\nTeraz czekam na podobny krok ze strony TVN-u!!! Życzę obu pseudo dziennikarzynom bezrobocia i to tak do 67 roku życia, a potem niech dalej klepią bidę POpaprańcy\ndo J Pią Cze 29, 2012 8:28 am\nTo tym gorzej...\nmmi Pią Cze 29, 2012 8:31 am\nJeśli czują się pokrzywdzeni, powinni odwołac się w Strasburgu.\nIch działanie można by porównać do policji, która w ramach prewencji pałuje wszystkich na chodniku, bo wśród nich jest domniemany bandyta.\nJak dobrze pójdzie to może i ten bandyta zarobi po plecach.\ntrue Pią Cze 29, 2012 8:39 am\nJ Ty kosmopolito, jak Ci się w Polsce nie podoba, to jazda do niemieckiej piekarni albo na angielski zmywak.\nemo Pią Cze 29, 2012 9:23 am\n@ekspert - i Ty w to wierzysz?


Ekspres ADLER AD 4451 - Opinie, ceny, opis, specyfikacja\nEkspres Ekspres ADLER AD 4451\nEkspres ADLER AD 4451\nADLER AD 4451 to funkcjonalny ekspres do kawy, dzięki któremu każdy dzień zaczniesz od aromatycznej kawy. 600 jest mocą liczoną w watach, która odpowiada za wydajność przygotowywania kawy. Czy ekspres oferuje młynek do kawy: Nie. Koniecznie poznaj rodzaje parzonej kawy, aby upewnić się, czy jest wśród nich Twój ulubiony: Zwykła.\nCena ekspresu ADLER AD 4451\nOpis ADLER AD 4451\nADLER AD 4451 to popularny ekspres do kawy, który zachęca dobrym stosunkiem ceny do możliwości i specyfikacji. Moc, którą podaje się w watach, wynosi dokładnie 600.\nADLER AD 4451 sprawność pracy\nPodstawą takiego sprzętu jest szybkie i sprawne działanie, czyli po prostu robienie kawy, więc sprawdźmy wspólnie parametry ekspresu ADLER AD 4451, które za to odpowiadają. Podstawowe rodzaje parzonej kawy: Zwykła. Konkretne typy kawy, którą bez problemu przygotujesz za pomocą tego ekspresu: Mielona.\nADLER AD 4451 budowa\nKonstrukcja i wszystkie cechy oraz parametry z nią związane mają duże znaczenie, więc sprawdźmy pod tym kątem ekspres ADLER AD 4451. Urządzenie waży 4.3. Ogólna kolorystyka: Czarny. Materiał użyty do wykonania dzbanka: Szkło.\nADLER AD 4451 funkcjonalność\nADLER AD 4451 jest urządzeniem nowoczesnym, więc i w zakresie funkcji czy opcji regulacji jest kilka rzeczy do omówienia. Zintegrowany młynek do kawy: Nie.\nADLER AD 4451 pozostałe informacje\nADLER AD 4451 to zaawansowany technologicznie sprzęt, więc warto poznać jeszcze kilka parametrów. Obecne zabezpieczenia: Zabezpieczenie przed przegrzaniem|Blokada kapania.\nSpecyfikacja ekspresu ADLER AD 4451\nBezpieczeństwo Zabezpieczenie przed przegrzaniem|Blokada kapania\nOpinie o ADLER AD 4451\nCena od: 34.00 zł\nCena od: 259.99 zł


Czas na Szwajcarię - SkibaSport.pl\nAZS PWSZ:OLIMPIA 3:0\nBuława w tornistrze\nSilny do silnych\nUciec z czyśćca\nŚwięci - Miners LFA dzisiaj\nRajd Pieszy dzisiaj\nKonkurs powożenia Książ dzisiaj\nWakacje z AZ jutro\nKonferencja AZS PWSZ 2 dni\nAZS PWSZ - Wrocław spar 3 dni\nMP seniorów 5 dni\nMP seniorów 6 dni\nBikemaraton Bielawa 6 dni\nGórnik - Ślęza spar 6 dni\nEkstraliga K jesień 2018\nCzas na Szwajcarię\nStrona Główna » Piłka Nożna » News » Czas na Szwajcarię \nPo krótkim epizodzie w Hiszpanii, wałbrzyszanin tym razem wybrał nieco mniejszy kraj do gry\nPatryk Parol wiosną tego roku zaliczył krótki - choć nie do końca szczęśliwy - pobyt w hiszpańskim CD Eldense, następnie wrócił do włoskiej Novarry, a od września przeniósł się do AC Bellinzona, zespołu grającego na czwartym szczeblu ligowym w Szwajcarii. Patryk czeka jeszcze na debiut w nowym klubie, a Bellinzona po sześciu zagranych dotychczas meczach zajmuje fotel lidera swojej grupy (5-1-0).\nW Norwegii szczęścia w weekend zabrakło drużynie Łukasza Jarosińskiego. HamKam na wyjeździe przegrało 0:2, w tabeli jednak nadal utrzymuje pozycję lidera. Natomiast w niższych ligach niemieckich i austriackich zespoły wałbrzyskich piłkarzy zagrały na remis. Hankofen Matusza Krawca (grał cały mecz) przegrało u siebie 2:4 i w tabeli spadło na trzynaste miejsce. Komplet punktów na koncie zapisało zaś Bad Muskau. Drużyna Sławomira Orzecha i Mateusza Sawickiego (obaj zagrali 90 minut) wygrała na własnym stadionie 5:1, w tabeli wskakując na trzecią lokatę. Coraz niżej w tabeli - obecnie siódme miejsce - jest Kienberg Łukasza Kalki (cały mecz), w weekend przegrał na wyjeździe 2:3. Niezawodny natomiast pozostaje Paweł Matuszak, który tym razem zdobył hattricka w wygranym 4:0 meczu domowym. Oberndorf w tabeli awansował na czwartą lokatę.\nNa polskim podwórku Radomiak trenera Cyraka, po remisie 1:1 w Wejherowie, zatrzymał się na pozycji wicelidera, z taką samą ilością punktów co pierwsze Jastrzębie. Siarka wygrała swój domowy mecz z Gwardią Koszalin 4:1, a Dawid Kubowicz zagrał całe spotkanie. Ligę niżej w grupie I warszawska Polonia zremisowała u siebie z Sokołem Aleksandrów 0:0, a w grupie III Zagłębie II z Ruchem Zdzieszowice 1:1. Paweł Żyra (Lubin) zagrał jedną połowę, a Michał Oświęcimka (Warszawa) nadal leczy kontuję. Warto też wspomnieć, że nowym trenerem Zdzieszowic jest były szkoleniowiec Górnika, Andrzej Polak. Skromnym 1:0 zakończyło się w Legnicy spotkanie Stali Amina Stitou i Dominika Bronisławskiego z rezerwami Miedzi Sebastiana Surmaja. Na murawie zobaczyliśmy całą trójkę.\nData Publikacji: 11.09.2017 (14:12)


Joker. Śpiewanie na ekranie.\nŁ. Demby,Kultura Popularna 2004, nr 2, 2004r.\nGdzie w telewizji szukać taktu, elegancji i dyskrecji.\nNie wiem, skąd taka moda w polskiej telewizji,\nże trzeba tak komuś dokopać, żeby był super show.\nI wtedy, jak ktoś powie: "Ale mu dowalił!",\nto naprawdę udany dzień!"\nW artykule Gadanie na ekranie, zamieszczonym na łamach tygodnika Wprost, Magdalena Jarco zastanawiała się swego czasu nad obrazem rzeczywistości, wyłaniającym się z emitowanych w polskiej telewizji programów typu talk-show. Wspomniany tutaj krótki tekst nie jest pod tym względem odosobniony: temat postępującego zjawiska obnażania własnej intymności przed kamerami zagościł na stałe zarówno na ekranach polskich telewizorów, jak i w opracowaniach - popularnych i naukowych. "W Ameryce kogoś, kto opowie w telewizji o wszystkim - o swoim pierwszym stosunku, o tym, że był maltretowany przez ojca i o spotkaniu z nieznaną cywilizacją - nazywa się "świnią medialną" (media pig)" - pisze autorka Gadania na ekranie [Jarco 2000: 76]. Mariusz Szczygieł, pionier gatunku na obszarze polskim, "opowiadał kiedyś, że do programu Na każdy temat zgłosił się mężczyzna, który współżył ze świnią" i choć "ze względu na drastyczność sprawy został odrzucony" [Drzyzga 2002], nie ulega wątpliwości, że takie właśnie skojarzenia budzić może u widza termin talk-show: sprawy, które przez kolejne stulecia trwania kultury uważane były za wstydliwe i poniżające, w naszych czasach okazały się nagle atrakcyjne i nośne dramaturgicznie. W telewizji, rzecz jasna.\nNiezwykła popularność Big Brothera i innych reality show jest tego najlepszym dowodem: widz nie chce już słuchać spontanicznych rzekomo zwierzeń na tematy najbardziej intymne; chce zobaczyć na własne oczy spontaniczne rzekomo intymne sytuacje. W chwili obecnej, naśladując wzorce zachodnie, polskie stacje telewizyjne zapowiadają "ekstremalne reality show" (np. Nieustraszeni w Tv Polsat), w których atrakcję dla widza mają stanowić "okrucieństwo wobec słabszych i zgoda na samoponiżanie" [Bratkowski, Romanowicz 2004: 84].\nJak zawsze jednak w przypadku odbiorcy obrazów, jakiekolwiek uogólnienia na jego temat niosą z sobą daleko posunięte ryzyko - tak zwany "przeciętny widz" zawsze bowiem był jednym z fantomów teorii filmu i telewizji. I choć Francesco Casetti podejście takie przypisywał jedynie najwcześniejszej teorii filmu [zob. Casetti 1992], pozostaje faktem, ze skłonność ludzkiego umysłu do czynienia nadmiernych uproszczeń także i dzisiaj kusi często do tego, by uważać publiczność za niezróżnicowany monolit.\nJest jednak faktem oczywistym, że widzowie i ich potrzeby różnią się między sobą; różnią się także, mimo przypisania do jednego gatunku, programy talk-show.\nRozmowa niejedno ma imię\nDowodem na to, iż talk-show może się także rozwijać w - staroświeckiej nieco w erze Wielkiego Brata - konwencji kulturalnej, dowcipnej rozmowy, jest pojawiający się od maja minionego roku w telewizji Tv4 - Joker. Fakt, ze programy takie w ogóle się pojawiają, zyskując sobie widownię, jest, być może, sam w sobie znamienny. Epatowanie widza coraz bardziej skandalicznymi detalami z życia zaproszonych do studia gości jest bowiem działalnością sprawdzającą się tylko na krótką metę: stopniując dramaturgię spraw bulwersujących, siłą rzeczy osiąga się w końcu znużenie - uczucie, którego nie budzi (a przynajmniej nie powinna budzić, o ile jest dobrze poprowadzona) tradycyjna, interesująca rozmowa. Nie zwierzenia, lecz rozmowa właśnie.\nCharakter programom talk-show nadaje z całą pewnością osobowość prowadzącego: inne są Rozmowy w toku Ewy Drzyzgi, która ze współczuciem i zrozumieniem, łamiącym się niejednokrotnie głosem, wypytuje swych gości o ich perypetie życiowe, a inny talk-show "pierwszego chama Rzeczypospolitej", Kuby Wojewódzkiego - w tym ostatnim wypadku choćby dlatego, że prowadzącego w sposób najzupełniej oczywisty nie interesuje to, co mają do powiedzenia zaproszeni goście, a jedynie własne, pseudodowcipne uwagi, sugerujące na przykład, że rozmówca jest gejem... Inny w końcu był program Na każdy temat, w odniesieniu do którego sam Mariusz Szczygieł (występując w charakterze gościa w Jokerze) przyznał, iż jego rola sprowadzała się zasadniczo do tego, aby być "jednym wielkim uchem" i pozwalać zaproszonym mówić, przerywając im jedynie pytaniami w rodzaju: "Tak pani mówi?"\nOsoba "pytającego" jest jednak interesująca nie tylko dlatego, że to jemu właśnie - jako najbardziej spektakularnemu elementowi show- widz często przypisuje autorstwo programu (nie pamiętając o scenariuszu, reżyserze i fazie montażu). Bliższe spojrzenie na gospodarza programu pozwala bowiem także na refleksję o charakterze bardziej ogólnym: jaki powinien być gospodarz programu talk-show i czy można w tej dziedzinie wyodrębnić jakieś obligatoryjne wyznaczniki? Joker jest pod tym względem bardzo wdzięcznym przedmiotem rozważań, choćby z tego powodu, że w trakcie swego, nietrwającego jeszcze nawet roku, istnienia, zyskał już trzecią osobę prowadzącą (Wojciech Malajkat, Andrzej Zaorski, Michał Ogórek). Jest on także interesujący jednak i z tego powodu, że prowokuje do pytania, kto właściwie jest gospodarzem tego programu i czy - z racji wspomnianych wyżej zmian - można uznać Jokera za przypadek zaburzonej tożsamości.\nSpecyficzny klimat Jokera wyznacza, rzucająca się w oczy już od pierwszej chwili trwania programu, scenografia: stylowe meble, ustawione na podeście wysłanym w późniejszych odcinkach zieloną trawą, kawiarniane stoliki, przy których zasiada publiczność Piwnicy Pod Harendą i przede wszystkim dwa wyraziste emblematy, sygnalizujące, jakimi cechami program ten ma się wyróżniać na tle innych, licznych obecnie talk-show: symboliczny wizerunek tytułowego jokera, karcianego trefnisia, oraz pięciolinia ze złotymi nutami. Tym, co z założenia ma stanowić o specyfice Jokera, jest bowiem muzyka i poczucie humoru. Ucieleśnieniem obu tych cech jest niewątpliwie Piotr Salaber, pianista i kompozytor, odpowiedzialny za stronę muzyczną programu. Nic dziwnego zatem, że symboliczna podobizna żartownisia wisi właśnie za jego fortepianem.\nOd większości prezentowanych obecnie w polskich stacjach telewizyjnych talk- show Joker różni się nie tylko dyskrecją i kulturą; jest on też jednym z nielicznych tego typu programów, w których nie tylko się rozmawia, ale także - śpiewa (najczęściej w roli tej występują zaproszeni goście, czasem także Piotr Salaber). Z całą pewnością nie jest on pod tym względem wyjątkiem, jak sugerował Wojciech Malajkat w odcinku zatytułowanym Polskie kobiety. Dlaczego nie można z nimi wytrzymać? ("To tylko w Jokerze śpiewamy w talk- show"). Wcześniej formuła taka pojawiła się już zwłaszcza w, prezentowanym w TVP 2, programie Tadeusza Drozdy Herbatka u Tadka, rozgrywanym w uderzająco podobnej, kawiarnianej scenerii. Joker jest w pewnej mierze powtórzeniem konwencji programu Drozdy, cieszącego się, zresztą, znaczną oglądalnością wśród widzów. Stwierdzenie to nie jest jednakże zarzutem, a jedynie sygnałem pewnej charakterystycznej tendencji, której, jak sądzę, warto się bliżej przyjrzeć. W pracy poświęconej polskim talk-show Aleksandra Gwóźdź pisze, iż, w przeciwieństwie do Ameryki, w której programy tego typu umiejscawia się na tym samym poziomie, co opery mydlane, w Polsce talk-show postrzegany jest jako "gatunek inteligencki". "Programy, które rzeczywiście stawiały sobie na celu przekazywanie ambitniejszych treści zamiast szokowania widzów - dodaje jednak autorka - dość szybko znikały z anteny" [Gwóźdź 2003]. Z tezą tą, jak sądzę, nie do końca można się zgodzić. Telewizyjny talk-show z założenia nie jest gatunkiem, który należałoby umieszczać w najwyższych rejestrach kultury. Sądzę jednak, że formuła "gatunku inteligenckiego" w "lekkiej i przyjemnej" oprawie muzyczno-humorystycznej doskonale się w polskiej telewizji sprawdza. W cytowanym tu już odcinku Jokera, poświęconym polskim kobietom, Piotr Salaber zauważa, że "jak pisał Jeremi Przybora w Kabarecie Starszych Panów, <>". Sądzę, że słowa te można odnieść także do polskich widzów, a przynajmniej pewnej ich części - ciągnie ich do "inteligenckiego", a nie nastawionego na amerykański show, wariantu programu (przypomnijmy, że charakteryzując polski talk-show, Wiesław Godzic przeciwstawia go modelowi amerykańskiemu, czego świadectwem jest już tytuł jego tekstu: Polski talk i amerykański show [zob. Godzic 2002]).\nO szlachetności telewizji\nReceptą na sukces jest jednak, w moim mniemaniu, przestrzeganie zasady, aby wspomniane wyżej "ambitniejsze treści" przekazywane były w atrakcyjny dla telewizyjnego odbiorcy sposób. Można ubolewać nad faktem, że programy takie jak Tok szok Piotra Najsztuba i Jacka Żakowskiego, określony przez Wiesława Godzica jako "jedno z największych osiągnięć tego gatunku" [Godzic 2002: 119], nie utrzymują się w telewizji zbyt długo. Myślę jednak, że próba wprowadzenia na ekrany telewizyjne programu, przy realizacji którego nie zatroszczono się dostatecznie o jego atrakcyjną oprawę, z góry zostaje skazana na niepowodzenie, nawet jeśli prowadzone w nim rozmowy utrzymane są na merytorycznie wysokim poziomie. Świadectwem tego może być choćby fakt, że również w talk-show Najsztuba i Żakowskiego pojawił się w pewnym momencie, jako dodatkowa atrakcja, towarzyszący rozmówcom piesek o wdzięcznym imieniu Lisek. Nie sądzę, aby należało w tym momencie upraszczać problem, uwłaczając inteligencji widza telewizyjnego, choć opinie na temat głupoty odbiorców talk-show - zarówno tych przed telewizorami, jak i publiczności w studiu czy na planie zdjęciowym - nie są wcale takie rzadkie. Fakt, iż widza nudzą na dłuższą metę programy, których jedynym atutem jest ambitna rozmowa, nie musi bowiem z konieczności oznaczać jego głupoty. Nie wolno bowiem zapominać, że ogląda on adresowany do siebie przekaz w specyficznej, całkowicie odmiennej niż na przykład w kinie, sytuacji, charakteryzującej się wysokim stopniem rozproszenia uwagi.\nW klasycznym już dzisiaj w teorii filmu tekście Wychodząc z kina Roland Barthes przeciwstawia warunkom projekcji kinowej sytuację oglądania programu telewizyjnego, zarzucając tej ostatniej brak jakiejkolwiek poetyczności i zmysłowości [zob. Barthes 1993]. Jeszcze dalej posuwa się Alain Fleischer [zob. Fleischer 1995], porównując włączenie telewizora do czynności takich jak odkręcenie kranu czy kurka z gazem. Abstrahując tu od wartościowania, które w porównaniach takich z całą pewnością można dostrzec, przyznać trzeba, że w istocie oglądanie telewizji jest bardzo często jedną z wielu wykonywanych jednocześnie w domu czynności - dlatego między innymi telewizja, by przyciągnąć uwagę widza, bombarduje jego psychikę coraz bardziej agresywnymi bodźcami. Nie musi to jednak wcale być jedyny możliwy sposób na to, by nie odszedł on od telewizora. Fakt, iż artykuł ten poświęcam Jokerowi, wynika z mojego przekonania, że na przykładzie tego właśnie programu można powyższą tezę obronić. Telewizja nie musi bowiem wcale wabić widza agresją i źle pojętą intymnością, by przyciągnąć jego uwagę. Równie atrakcyjne mogą być elegancja i poczucie humoru. Przekonanie, że widz współczesny domaga się ekstremalnych wrażeń rodem z reality show nie musi być prawdą - widz przyzwyczaja się do tego, co serwują mu stacje telewizyjne [por. Bratkowski, Romanowicz 2004].\nGośćmi Jokera nie są, jak w przypadku "ekshibicjonistycznego" [zob. Ogonowska 2002] wariantu talk-show, kobiety z ogromnym biustem, zazdrośni impotenci czy transwestyci, ale artyści, dziennikarze, pisarze - zarówno ci o ustalonej już od dawna renomie (jak na przykład Waldemar Łysiak), jak i młodzi, których Joker stara się wypromować (np. w odcinku Młode talenty). Charakterystyczna jest także tematyka programów: Czy istnieje jeszcze coś takiego jak dobre wychowanie?, Czy można dzisiaj dobrze wychować dzieci?, Kto jest dla Pani/Pana legendą?, Jak jeździć autem i przeżyć w Polsce?, Rewolucja w jedzeniu... Mówiąc najkrócej: Joker stara się uczyć swoich widzów kultury i dobrego wychowania. I choć na pozór stwierdzenie to wydaje się trącić nudą, przyznać trzeba, że czyni to w sposób niezaprzeczenie dowcipny.\nPrzez czas dłuższy, od początku swego istnienia, Joker kojarzony był z osobą Wojciecha Malajkata, prowadzącego ten program do końca 2003 roku. Styczniowe odcinki poprowadził Andrzej Zaorski, od lutego 2004 roku gospodarzem programu jest natomiast Michał Ogórek.\nKażdy z trzech kolejnych gospodarzy programu zaprezentował nieco inny wariant prowadzenia wywiadów, wynikający zapewne nie tylko z ich osobowości, ale także z wykonywanej profesji. Wojciech Malajkat wystąpił w roli, którą można by określić mianem "sympatycznego improwizatora"; jego końcowe wyznanie, że brakuje mu - pośród innych, aktorskich obowiązków - czasu na prowadzenie Jokera nie mogło być zbytnim zaskoczeniem dla widza regularnie oglądającego ten program. Mimo sięgania po dokumentację do "archiwum" Malajkat sprawiał bowiem momentami wrażenie człowieka, który na plan zdjęciowy Jokera wpadł, nie przygotowując się specjalnie do rozmowy i nie zawsze wie, o co zaproszonych gości pytać. Gdyby - z odrobiną złośliwości - pokusić się o przypisanie mu reprezentatywnego pytania (tak jak cytowane wcześniej, słynne "Tak pani mówi?" Mariusza Szczygła), to byłoby nim zapewne, powtarzane po wielekroć w różnych odcinkach: "Jak się to wszystko zaczęło?" Gwoli sprawiedliwości, dodajmy jednak, że tak jak Szczygłowi nie przeszkodziło to prowadzić z dużym powodzeniem programu Na każdy temat przez ponad sześć lat, tak też Malajkat kompensował w dużej mierze braki swym niekwestionowanym, chłopięcym nieco wdziękiem. W efekcie wykreował on wizerunek gospodarza programu, emanującego pewnym, charakterystycznym dla Jokera, ciepłem, pozwalając widzowi utożsamiać się z nim jako osobą znaną i popularną, a jednocześnie sympatyczną.\nAndrzej Zaorski w nielicznych, poprowadzonych przez siebie odcinkach, sprawiał z kolei wrażenie człowieka "zbyt dobrze" przygotowanego do programu, w sposób niedopuszczający żadnego elementu improwizacji. Patrząc na niego, można było odnieść wrażenie, że występ w danym odcinku Jokera traktuje niczym opracowany wcześniej skecz kabaretowy, zaś jego nienaturalny, nieco afektowany sposób mówienia wyraźnie odstawał od swobodnej atmosfery tego programu, do której widz miał prawo przywyknąć przez poprzednie osiem miesięcy.\nMichał Ogórek wreszcie wprowadził do Jokera element charakterystycznego dla siebie błyskotliwego, ale jednocześnie sarkastycznego nieco poczucia humoru, w stopniu dużo większym niż jego poprzednicy eksponując w rozmowach z gośćmi swą własną osobowość. W efekcie prowadzone przez niego odcinki tonacją zaczęły nieco przypominać felietony satyryka z "Gazety Wyborczej".\nMalajkat, Zaorski, Ogórek: kocha, lubi, szanuje\nTrudno w tym miejscu nie skrytykować sposobu, w jaki dokonywane były w Jokerze kolejne zmiany prowadzących. Charakterystyczna dla tego programu konwencja pewnej kawiarnianej swobody nie usprawiedliwia bowiem nieustannego "ogrywania" tego samego pomysłu, by kolejny gospodarz programu dziwił się za każdym razem od nowa, co właściwie w tym miejscu robi i co się stało z jego poprzednikiem.\nTen, nieco infantylny w gruncie rzeczy, zabieg w obu wypadkach kończył się jednakowo: Andrzej Zaorski bądź Michał Ogórek, pouczani byli przez Piotra Salabera, w jaki sposób znaleźli się w Piwnicy Pod Harendą, po czym przejmowali obowiązki prowadzącego.\nTym, co w opisanych, powtarzających się sytuacjach warto z pewnością podkreślić, pozostaje jednak niewątpliwie fakt, że osobą, która występuje tu w charakterze zorientowanego w tym, "co się dzieje" profesjonalisty, jest Piotr Salaber. Jemu też, jak sądzę, należałoby, pisząc o Jokerze, poświęcić nieco uwagi.\n"Talk-show - przypomina Wiesław Godzic - jest gatunkiem zorientowanym na osobę prowadzącego. [...]. Można zaryzykować twierdzenie, że nie ma show "jako takich", są natomiast show "jej" lub "jego". Prawie wszystkie [...] show amerykańskie zawierają w tytule nazwisko lub imię prowadzącej lub prowadzącego" [Godzic 2002: 109].\nI choć autor zwraca uwagę na fakt przesunięcia w polskich talk-show punktu ciężkości z osoby prowadzącego na temat programu, słowom tym trudno odmówić racji, również - jak zostało to już zaznaczone we wstępie - w odniesieniu do polskiej telewizji. Można by zatem zadać pytanie, jak to się stało, że, mimo dwukrotnej zmiany prowadzącego, Joker zachował zasadniczo ten sam charakter. Program ten jednak, czego sygnałem jest już czołówka, gospodarzy ma w gruncie rzeczy dwu.\nTalk-show rozpoczyna się najczęściej, w ten czy inny sposób (na przykład w programie Wojciecha Jagielskiego pod postacią karykaturalnego rysunku) od wizerunku prowadzącego; czołówka kreuje go od samego początku jako gwiazdę (tak jest chociażby w przypadku Kuby Wojewódzkiego). W Jokerze Wojciech Malajkat, Andrzej Zaorski, Michał Ogórek wchodzą do sali, w której będzie się rozmawiać, z pewnym opóźnieniem - umiejscowiona za ich plecami kamera pokazuje sam moment wejścia i oklaski ze strony zebranej w Piwnicy Pod Harendą publiczności. Czołówka natomiast poświęcona jest w całości Piotrowi Salaberowi: pierwszym obrazem, jaki pojawia się przed oczami siedzącego przed telewizorem widza, jest zawsze ujęcie ukazujące z profilu charakterystyczną postać pianisty o długich, kręconych włosach, grającego skomponowaną przez siebie, nieco figlarną muzykę. W podobny sposób kończy się każdy odcinek Jokera, przy czym integralnym elementem tej ramy kompozycyjnej są, równie figlarne jak muzyka, uwodzicielskie spojrzenia rzucane przez Salabera z ukosa do kamery.\nUważaj na pianistę!\nPiotr Salaber związany był z talk-show już wcześniej, współpracując ze znanym programem Mariusza Szczygła Na każdy temat (reżyserowanym, tak jak i Joker, przez Witolda Orzechowskiego). "Traktuję tę pracę bardzo poważnie, zresztą, jak wszystko, co robię. Sam piszę do tego programu muzykę, nawet jeśli niektóre tematy zaczerpnięte są z muzyki amerykańskiej, to sam je opracowuję na orkiestrę, która powstała specjalnie na potrzeby telewizyjne i nazywa się "Salaber Band"- mówił kompozytor w wywiadzie z tego okresu. - Rzeczywiście jest to praca dość nietypowa i czasowo ogromnie obciążająca. Jeden odcinek talk show powstaje cały dzień i na planie trzeba być w nieustannej gotowości. Pracujemy z żywymi ludźmi, którzy bardzo różnie reagują. [...]. Staram się jednak dbać w mojej pracy o zachowanie odpowiednich proporcji. Wracam wtedy do rzeczy bardziej poważnych" [Salaber 2001].\nMimo iż z wypowiedzi tej przebija przekonanie, że praca w talk-show jest zajęciem drugorzędnym dla kompozytora specjalizującego się w muzyce teatralnej, paradoksalnie to właśnie Piotr Salaber sprawia w Jokerze wrażenie profesjonalisty, którego indywidualność w znacznej mierze program ten zdominowała. (Jest, zresztą, rzeczą charakterystyczną, że kiedy rozmawiałam na temat Jokera z osobami oglądającymi ten program, niektóre spośród nich używały określenia: "talk-show Salabera". )\nJuż w pierwszych miesiącach emisji programu zaistniał on w nim nie tylko jako kompozytor, pianista i dyrygent, kierujący orkiestrą Salaber Band, ale także jako współgospodarz programu - występując obok Wojciecha Malajkata przed publicznością Piwnicy Pod Harendą, opowiadając z dużym talentem dowcipy i anegdoty, wtrącając się znad fortepianu do rozmów z uwagami, które świadczyły zawsze o jego ogromnej wiedzy, kulturze i poczuciu humoru. W niektórych odcinkach Jokera Piotr Salaber także śpiewa, najczęściej piosenki związane z tematem programu (Flirt z licealistką w odcinku poświęconym kobietom, Poszukuję muzy przy okazji rozważań nad pozytywnymi i negatywnymi aspektami sławy i popularności czy Telenowele w Jokerze poświęconym temu właśnie gatunkowi). W "przełomowych" momentach zmiany kolejnych prowadzących muzyk wystąpił także parokrotnie w roli osoby rozpoczynającej dany odcinek, nie tylko grając, ale również witając znad fortepianu zgromadzoną w Piwnicy Pod Harendą i przed telewizorami publiczność. Czynił to, zresztą, ze swobodą i dowcipem, które każą żałować, iż nie powierzono mu w większym stopniu prowadzenia tego programu. W istocie bowiem Salaber wydaje się zasługiwać na miano, które zdyskredytowało się nieco, używane zbyt często w odniesieniu do osób ekspansywnych i napastliwych - jest on, w moim mniemaniu (a przynajmniej ma predyspozycje, by być), osobowością telewizyjną. Chcę bowiem wierzyć, że określenia tego można z pełną odpowiedzialnością użyć w odniesieniu do osoby, która nie atakuje zaproszonych gości, nie ośmiesza ich, wywlekając z ich życia intymne szczegóły, tylko po prostu posiada interesującą osobowość, czuje się swobodnie przed kamerami telewizyjnymi i dobrze prezentuje się na ekranie. Zwłaszcza że to "po prostu" nie jest wcale rzeczą łatwą.\nPiotr Salaber, oprócz muzyki, wprowadza do Jokera dwa bardzo ważne dla specyfiki tego programu pierwiastki - humorystyczny i erotyczny, których atrakcyjność dla widza trudno byłoby przecenić.\nTym, co zapewnia zawsze każdemu, nie tylko telewizyjnemu, programowi niekwestionowaną popularność wśród publiczności, jest poczucie humoru. Lubimy się śmiać, odreagowując w ten sposób wszelkie stresy. W jednym z odcinków Jokera, zatytułowanym Dlaczego ludzie tak potrzebują komedii?, Piotr Salaber i Wojciech Malajkat przypominali, że nawet w czasach PRL-u, kiedy wszystkiego wszystkim brakowało, jednej rzeczy było w Polsce pod dostatkiem: poczucia humoru właśnie. Joker z założenia jest programem rozrywkowym, mającym w inteligentny sposób, ale jednak przede wszystkim bawić. Rozmowy prowadzone są tutaj "pół żartem, pół serio", do czego przyczyniają się - każdy na swój własny, nieco odmienny sposób - kolejni gospodarze programu. W tworzeniu atrakcyjnej dla widza, żartobliwej atmosfery programu współuczestniczy jednak cały czas, i to w znacznym stopniu, Piotr Salaber, opowiadając (lepiej nawet niż Jerzy Kryszak - jak zauważył w swym pierwszym wystąpieniu Andrzej Zaorski) dowcipy i anegdoty. W przypadku Jokera charakterystyczny jest nie tylko sam fakt bawienia publiczności żartami, ale także zakres tematyczny tego, co włączone zostaje w sferę komizmu. Dowcipy opowiadane przez Salabera dotyczą bowiem najczęściej sfery erotycznej i relacji damsko-męskich, co on sam (w trakcie przeprowadzonego z nim przez Andrzeja Zaorskiego wywiadu) tłumaczył, odwołując się do stwierdzenia Tuwima, iż z tego właśnie ludzie najbardziej lubią się śmiać. Kobiety są, zresztą, wszechobecne nie tylko w dowcipach, ale we wszystkich prawie wypowiedziach Salabera. Charakterystyczny jest pod tym względem na przykład odcinek zatytułowany Jak jeździć autem i przeżyć w Polsce?, w którym pianista wtrąca się do rozmowy Wojciecha Malajkata i Artura Barcisia, zaczynając opowiadaną przez siebie anegdotę od słów: "Jechałem kiedyś z kobietą w samochodzie...", na co Barciś odpowiada: "Ale czemu on o tych kobietach..."\nWizerunek Piotra Salabera jako - by posłużyć się określeniem Andrzeja Zaorskiego) - kobieciarza jest też podtrzymywany przez niektóre, zapraszane do Piwnicy Pod Harendą, artystki. W sposób najbardziej jawny zaprezentowała to piosenkarka, Agnieszka Kałuża, deklarując, iż wolałaby zaśpiewać dla Piotra Salabera niż w willi któregoś z milionerów. Jednak już we wcześniejszych odcinkach muzyk wtrącał się na przykład do rozmowy Wojciecha Malajkata z Katarzyną Jamróz, dochodząc w efekcie do wniosku, że po programie umówi się z aktorką, by wspólnie nurkować na Seszelach, albo wzdychał po zaśpiewanej przez Joannę Liszowską piosence Maybe This Time: "Może choć raz miałbym okazję wybrać się z Joasią Liszowską na kolację w Krakowie do dobrej restauracji..."\nAby ten wizerunek mężczyzny zainteresowanego wdziękami kobiet i mającego u nich powodzenie był dostatecznie wyrazisty, wypowiedzi Salabera są często pointowane uwagami rozmówców w rodzaju: "A ty, Piotrze, tylko o kobietach"... (skądinąd, image ten uwiarygodniają warunki fizyczne artysty, którego fotogeniczna twarz doskonale się prezentuje na ekranie).\nI choć nieustanne podkreślanie sex appealu Salabera może być momentami nieco nużące, zabieg ten w sposób oczywisty dodaje Jokerowi zmysłowości i pikanterii, wyróżniając go pod tym względem spośród innych polskich talk-show i nie pozwalając widzowi się nudzić.\nAnatomia gwiazdy talk-show\nRaz jeszcze należy tu jednak podkreślić elegancję i dyskrecję Jokera, w którym nigdy nie zostaje przekroczona granica dobrego smaku, mimo iż opowiadanie anegdot o charakterze erotycznym bardzo łatwo do tego może prowokować. Trzeba też dodać, że obok pikantnych dowcipów muzyk wygłasza niejednokrotnie pełne kurtuazji uwagi na temat zalet kobiet - nie tylko cielesnych, ale i duchowych, posiłkując się przy tym na przykład cytatami z Nietzschego...\nUwagi dotyczące współudziału Piotra Salabera w kreowaniu wizerunku Jokera dotyczą w sposób bezpośredni zagadnienia, zasugerowanego już na wstępie tego tekstu - pytania o cechy, jakimi "powinien" odznaczać się gospodarz programu talk-show. Tak jak Joker jest świadectwem tego, iż talk-show może być programem zabawnym, nie schodząc przy tym poniżej pewnego poziomu kultury, tak też Salaber może stanowić przykład człowieka, który potrafi interesująco zaistnieć na ekranie, nie uciekając się w tym celu do wygłaszania stwierdzeń typu: "Edzia Górniak to fajna dupka" (cytat pochodzi z programu Kuby Wojewódzkiego, wyemitowanego przez Tv Polsat w dniu 29 lutego 2004).\nCudzysłów użyty w przedostatnim zdaniu w odniesieniu do słowa "powinien" sugeruje, oczywiście, że jednej odpowiedzi na postawione wyżej pytanie na pewno nie ma, skoro talk-show różnią się pomiędzy sobą charakterem. Jednak zmiana trzech gospodarzy programu na przestrzeni dość krótkiego czasu prowokuje do stawiania pytań o charakterze bardziej ogólnym, dla których przykłady wymienianych tu z nazwiska osób są jedynie punktem wyjścia.\nRzeczą oczywistą wydaje się fakt, iż pojawiający się w Jokerze kolejni prowadzący wybierani byli według pewnego klucza: każdy z nich był już wcześniej znany i popularny; inaczej mówiąc - wchodził do tego programu ze swym nazwiskiem. Można się domyślić, że to ono właśnie miało przyciągnąć jak najwięcej widzów, zapewniając wysoką oglądalność. W Jokerze Tv4 postawiła nie na narodziny nowej gwiazdy, ale na osoby już "sprawdzone". Czy jednak fakt, że ktoś "sprawdził się" w teatrze, kinie lub kabarecie, jest gwarancją sukcesu w telewizji? Pytanie to nienowe, przypominające także problem, z jakim zetknęła się u swych początków kinematografia - aktorzy teatralni najczęściej nie do końca umieli się odnaleźć w nowym medium, zaś ci, którzy odnieśli w filmie sukces, przybywali - jak pisze Erwin Panofsky - "znikąd w szczególności [...] bądź skądkolwiek na ziemi" [Panofsky 1972: 141].\nUwaga ta nie dyskredytuje bynajmniej dokonań kolejnych prowadzących, zwłaszcza Wojciecha Malajkata, który użyczył Jokerowi swego wizerunku na wiele miesięcy w sposób mogący budzić uzasadnioną sympatię widzów. Można, oczywiście, być dobrym aktorem i jednocześnie mieć osobowość interesującego rozmówcy; tę samą uwagę można odnieść do profesji muzyka, czego najlepszym dowodem jest osoba Piotra Salabera. Chodzi tylko o to, aby nie zakładać z góry, że sam fakt bycia popularnym aktorem (przyzwyczajonym wszak w swojej pracy mówić przede wszystkim cudzym tekstem) czy satyrykiem jest wystarczającą rekomendacją do poprowadzenia programu takiego jak talk-show, w którym równie ważna jak opanowanie techniki jest umiejętność swobodnej rozmowy. W talk-show bowiem, zgodnie z nazwą, gospodarzem powinna być osoba, która potrafi interesująco i ze swadą mówić. Pozostaje kwestią dyskusyjną, czy wadą jest ekspansywny nieco sposób prowadzenia rozmowy przez Michała Ogórka, który, przyzwyczajony w swej pracy felietonisty do tego, że każde wypowiedziane przez niego zdanie powinno być (i - dodajmy gwoli sprawiedliwości - bardzo często jest) dowcipne, wtrąca się do tego, co mówią zaproszeni goście, w stopniu dużo większym niż jego poprzednicy, w sposób momentami nieco irytujący. Jak zostało już jednak powiedziane, różne są typy talk-show i nie każdy prowadzący musi realizować zalecany przez Mariusza Szczygła model "wielkiego ucha".\nDodajmy jednak w tym miejscu, że, tak jak film nie potrafi się obyć bez muzyki, która teoretycznie nie jest jego obligatoryjnym wyznacznikiem, tak też Joker straciłby połowę swego wdzięku, gdyby nie jego oprawa muzyczna i współudział w prowadzeniu programu ze strony autora muzyki, Piotra Salabera. Zwłaszcza że, jak powszechnie, od czasów Gałczyńskiego, wiadomo, "Ogórek nie śpiewa", czego nie da się bynajmniej zarzucić Salaberowi.\nTytuł tego tekstu - Śpiewanie na ekranie - jest oczywistym nawiązaniem do cytowanego na wstępie artykułu Magdaleny Jarco. Joker, jak każdy tego typu program, jest siłą rzeczy "gadaniem na ekranie", jest jednak także "śpiewającym talk-show". Być może, także i ten fakt nadaje mu lekkości i sprawia, iż program ten pozbawiony jest tego typu napastliwości, o jakiej wspomina w motcie niniejszego artykułu Krzysztof Ibisz (cytowana wypowiedź pochodzi z odcinka Jokera, zatytułowanego W blasku sławy, w którym wystąpił on w charakterze zaproszonego gościa). Przysłowie powiada, że muzyka łagodzi obyczaje; jej uzdrowicielska funkcja znana była już w starożytności.\n"Śpiewanie na ekranie" jest też w Jokerze integralnym elementem kawiarnianej atmosfery, charakterystycznej dla tego "inteligenckiego", a nie "ekshibicjonistycznego" wariantu talk-show. Tak jak w kawiarni, gdzie przyjemnie jest na chwilę odpocząć od rozmowy i posłuchać muzyki, pozwala ono widzowi telewizyjnemu odpocząć od ciągłego mówienia oglądanych przez niego na ekranie rozmówców. Nie da się zaś zaprzeczyć, że "ciągłe mówienie" na dobre zawładnęło telewizją.\nTalk-show jest signum temporis przełomu XX i XXI wieku. Niecałe trzydzieści lat temu Sławomir Mrożek naigrawał się z instytucji wywiadu, słusznie zauważając, że fakt, iż ktoś umie malować dobre obrazy albo ładnie śpiewać, nie oznacza wcale, że ma do powiedzenia cokolwiek mądrego. "[...] są jeszcze tacy - podsumował swoje rozważania autor Małych listów - którzy nie udzielają wywiadów. Beckett nie udziela ich nigdy, Salinger przestał już dwadzieścia lat temu. Być może uważają, że nie udzielać jest uczciwiej niż udzielać. Jeżeli tak uważają rzeczywiście, to zważywszy na to, kim są, i na to, że mieliby do powiedzenia znacznie więcej i znacznie ciekawiej niż ci, którzy mówią i mówią bez żenady, rzecz daje do myślenia" [Mrożek 2000: 53].\nNie ulega wątpliwości, że żyjemy w czasach "przegadanych", w których, w dużej mierze za sprawą mediów, mówi się zbyt dużo rzeczy nieistotnych, przypisując im nadmierne znaczenie. Ponieważ nic nie wskazuje na to, aby sytuacja ta miała w najbliższym czasie ulec zmianie, można jedynie czynić starania, aby telewizyjne "gadanie" nie było dla nikogo poniżające, tylko - jak w Jokerze - dowcipne i kulturalne. Skoro jednak pisarz tak ostro napiętnował głupstwo pleniące się za sprawą ludzi sławnych, to co powiedziałby o czasach, w których "wywiadów" udzielają osoby nie tylko nikomu nieznane z wybitnych osiągnięć, ale na dodatek nie mające nic mądrego do powiedzenia? I w których Krzysztof Ibisz, opowiadając w Jokerze o 98-letniej mistrzyni haftu z Kentucky, występującej w jednym z amerykańskich talk-show, dodaje z podziwem: "To są tej miary goście!"?\nTego, co powiedziałby o tym Mrożek, można się jedynie domyślać. Zwłaszcza, że aby nabrać pewności, trzeba by go poprosić o wywiad.\n* Barthes Roland, 1993: Wychodząc z kina. Tłum. Ł. Demby. [W:] W. Godzic [red.], Interpretacja dzieła filmowego. Antologia przekładów, Kraków, Uniwersytet Jagielloński.\n* Bratkowski Piotr, Romanowicz Jacek, 2004: Zło jest sexy, "Newsweek Polska", nr 9.\n* Casetti Francesco, 1992: W poszukiwaniu widza. Przeł. A. Helman. [W:] A. Helman [red.], Panorama współczesnej myśli filmowej, Kraków, Uniwersitas.\n* Drzyzga Ewa, 2002: Chcę być przezroczysta, rozm. T. Zych, "Gala", nr 21. http://ewadrzyzga.vip.interia.pl/wywiad25.htm\n* Fleischer Alain, 1995: Faire le noir. Notes et études sur le cinema, Marval.\n* Godzic Wiesław, 2002: Telewizja jako kultura, Kraków, Rabid.\n* Gwóźdź Aleksandra, 2003: Polski talk show - charakterystyka zjawiska. Niepublikowana praca magisterska pod kier. prof. dr hab. E. Wilka, Kraków, Instytut Sztuk Audiowizualnych UJ.\n* Jarco Magdalena, Sijka Agnieszka (wspólpr.), 2000: Gadanie na ekranie, "Wprost", nr 45.\n* Mrożek Sławomir, 2000: Małe listy, Warszawa, Noir sur Blanc.\n* Ogonowska Agnieszka, 2002: Obnażeni. Ekshibicjonizm w talk i reality show, "Kultura Popularna. Graffiti na ekranie", Kraków, Rabid.\n* Panofsky Erwin, 1972: Styl i medium w filmie. Tłum. J. Mach. [W:] A. Helman [red.], Estetyka i film, Warszawa, WAiF.\n* Salaber Piotr, 2001: ...zachować proporcje, rozm. W. Kowalski, "Ilustrowany Kurier Polski", 23.03.2001. http://www.salaber.com.pl/wyw8.htm\nŁucja Demby - adiunkt w Instytucie Sztuk Audiowizualnych UJ. Doktorat z zakresu francuskiej teorii filmu (Poza rzeczywistością. Spór o wrażenie realności w historii francuskiej myśli filmowej, wyd. Rabid, Kraków 2002). Obecnie przygotowuje monografię Nikity Michałkowa.


Nukleotydy dietetyczne w chorobie Hashimoto. Jaka jest ich rola? - Blog o Hashimoto i niedoczynności tarczycy - Thyroset\nNukleotydy dietetyczne stają się coraz ważniejszym elementem nowoczesnej dietoterapii. Nukleotydy są głównymi elementami potrzebnymi do budowy kwasów nukleinowych (DNA i RNA) i stanowią tym samym podstawę procesu wytwarzania nowych komórek. Ludzki organizm stale potrzebuje nukleotydów do odpowiedniego funkcjonowania i sprawnej odbudowy (w ciągu każdej minuty nasze ciało wymienia ok. 300 milionów komórek somatycznych). Zapotrzebowanie na nukleotydy w szczególności wzrasta w okresach, gdy organizm poddany jest obciążeniom lub potrzebuje szybkiej regeneracji np. po przebytych infekcjach i innych chorobach, po urazach, w stanach zapalnych, przy odbudowie odporności, czy też przy potrzebie regeneracji błony śluzowej jelit.\nWspieraj regenerację organizmu z nową linią czystych nukleotydów dietetycznych od Norsa Pharma. Poznaj suplementy nukleotydowe Nucleozin Complete i Nucleoplex!\nChoroba Hashimoto i jej podłoże\nWpływ nukleotydów na przebieg chorób o podłożu autoimmunologicznym\nBezpieczeństwo suplementacji nukleotydów\nPrzewlekłe limfocytowe zapalenie tarczycy (zapalenie tarczycy Hashimoto, Hashimoto, HT) jest najczęstszym zaburzeniem autoimmunologicznym i przyczyną niedoczynności tarczycy w krajach z wystarczającą ilością jodu.\nW przebiegu choroby obserwuje się: rozlane nacieki limfocytarne tarczycy, destrukcję komórek pęcherzykowych tarczycy, wytwarzanie autoprzeciwciał przeciwtarczycowych skierowanych przeciw tyreoperoksydazie (anty-TPO), zmiany ekspresji cząsteczek-mediatorów apoptozy Fas i FasL na powierzchni tyreocytów, wzmożoną proliferację tkanki włóknistej w tarczycy. Naciekające limfocyty i rozrastające się fibroblasty zastępują miąższ nabłonkowy. U wielu pacjentów, gruczoł tarczowy ulega stopniowemu, niekiedy niesymetrycznemu, powiększeniu.\nMechanizmy działające w stresie oksydacyjnym i mechanizm cytotoksycznego działania limfocytów i plazmocytów w zapaleniu tarczycy typu Hashimoto były tematem poruszanym na zjeździe Polskiego Towarzystwa Tyreologicznego. W jednym z wykładów omówiono badanie, polegające na pobieraniu skrawków tarczycy z zabiegów operacyjnych od dzieci z zapaleniem tarczycy typu Hashimoto i od dzieci bez autoimmunologicznych chorób tarczycy. W preparatach oznaczono limfocyty T CD3+, CD4+, CD8+, limfocyty B CD79 alfa+ (plazmocyty). We wnioskach podano: „W zapaleniu tarczycy typu Hashimoto obserwowano statystycznie istotny wzrost liczby limfocytów T supresorowo-cytotoksycznych CD8+ (20,54 ± 0,68%) i plazmocytów (31,65 ± 9,11%) wobec niskiej liczby limfocytów T-pomocniczych CD4+ (0,93 ± 9,90) w gruczole tarczowym w porównaniu z grupami dzieci bez autoimmunologicznej choroby tarczycy.” Badacze określili dwa mechanizmy prowadzące do apoptozy komórek tarczycy. Jeden z nich to cytotoksyczna reakcja immunologiczna, działająca poprzez połączenia o charakterze synaps immunologicznych pomiędzy limfocytami T, plazmocytami i komórkami tarczycy. Drugi mechanizm to stymulacja produkcji włókien kolagenowych przez fibroblasty i znaczne pogrubienie błon podstawnych pęcherzyków tarczycowych utrudniające kontakt ze światłem naczyń włosowatych.\nPodstawowym zadaniem podaży nukleotydów jest w pierwszej kolejności zapewnienie organizmowi potrzebnej energii i składników odżywczych niezbędnych do życia. Następnie zmniejszenie początkowego stanu zapalnego i związanego z nim stresu oksydacyjnego, przywrócenie optymalnych funkcji odpornościowych i odpowiedzi przeciwzapalnej.\nZ tego powodu nukleotydy są uważane za jedne z kilku określonych substancji, które mogą działać w celu przywrócenia komórkowej funkcji obronnej i załagodzić niewłaściwe nabyte odpowiedzi immunologiczne.\nNukleotydy okazały się mieć silne właściwości przeciwzapalne. Wykazano, że zewnątrzkomórkowa adenozyna obniża poziom silnych cytokin zapalnych oraz czynnika martwicy nowotworu alfa (TNF-alfa) w jelicie grubym.\nWypróbuj Nucleozin Complete – nowatorskie połączenie czystych nukleotydów dietetycznych oraz cynku o działaniu przeciwzapalnym i wspierającym odbudowę komórkową.\nNajczęściej pojawiające się konsekwencje metaboliczne w obecności niefizjologicznie wysokich poziomów puryn, to właśnie podwyższony poziom kwasu moczowego (hiperurykemia). Z tego powodu zasadniczym przeciwskazaniem do suplementacji nukleotydów będzie hiperurykemia – charakteryzująca się podwyższonym stężeniem kwasu moczowego w organizmie – będąca skutkiem jego nadmiernej produkcji lub zmniejszonymi możliwościami wydalania z organizmu.\nU zdrowych osób będących na zbilansowanej i zróżnicowanej diecie wystarczające powinny być reakcje biosyntezy nukleotydów de novo. Jednak co ważne obszerne dowody wskazują, że w przypadku stresu fizjologicznego, dietetyczne i suplementacyjne źródła nukleotydów są zalecane do wspierania funkcji odpornościowych, neurologicznych, poznawczych, wspierania rozwoju i funkcji jelita cienkiego, czynności i regeneracji wątroby i wielu innych procesów wymagających szybkiego wzrostu komórek.\nDowiedz się więcej o nukleotydach dietetycznych na: https://nukleotydydietetyczne.pl/\nI.Beń-Skowronek et al. Mechanizm cytotoksycznego działania limfocytów i plazmocytów w zapaleniu tarczycy typu Hashimoto. III Zjazd Polskiego Towarzystwa Tyreologicznego 9–10 września 2011 r., Kraków.\nM. Karbownik-Lewińska. Stres oksydacyjny a tarczyca. III Zjazd Polskiego Towarzystwa Tyreologicznego 9–10 września 2011 r., Kraków.\nGil, A. Modulation of the immune response mediated by dietary nucleotides. Eur J Clin Nutr 56, S1–S4 (2002). https://doi.org/10.1038/sj.ejcn.1601475.


Karolinę Szostak nagle ogarnął ogromny wstyd. Powód? Aż poderwie Was z foteli | Rozrywka Pikio\nPikio Rozrywka Karolinę Szostak nagle ogarnął ogromny wstyd. Powód? Aż poderwie Was z foteli\nKarolinę Szostak nagle ogarnął ogromny wstyd. Powód? Aż poderwie Was z foteli\nPolsat był niezwykle zainteresowany Karoliną Szostak i to właśnie jej postanowił złożyć swoją ofertę. Karolina jednak zawstydziła się w mgnieniu oka, gdy tylko usłyszała warunki produkcji. Nie była w stanie się na to zgodzić.\nPolsat złożył jej korzystną i zapewne dochodową ofertę, jednak dla niej nie to było najważniejsze. Dziennikarka tak bardzo wstydzi się jednej rzeczy, że postanowiła z miejsca odrzucić propozycję. Ciężko jest uwierzyć w to, że Karolina może mieć taki problem.\nDziennikarka sportowa wciąż chudnie\nChyba nie trzeba nikomu przypominać, że Karolina Szostak dietę stosuje już od kilku lat, czym chętnie dzieli się w mediach społecznościowych. Dzięki zmianie nawyków żywieniowych i wprowadzeniu aktywnego trybu życia 43-latka znacznie schudła, co trudno jest przegapić. Internauci nieustannie zachwycali się nad jej figurą i sama Karolina chętnie prezentowała ją na Instagramie.\nKarolina Szostak odrzuca ofertę, jaką zaproponował jej Polsat\nOstatnio okazało się, że najwyraźniej dziennikarka wciąż nie jest do końca zadowolona ze swojej sylwetki i niechętnie chciałby ją pokazywać szerszemu gronu publiczności. Jakiś czas temu, Karolina Szostak otrzymała propozycję poprowadzenia nowego show "Love Island", które już niebawem pojawi się na antenie. Z uwagi na to, że program będzie kręcony w Hiszpanii, wymogiem produkcji było, by prowadząca za każdym razem występowała w kostiumie kąpielowym. Gdy Karolina to usłyszała, od razu odrzuciła propozycję.\n- Ona jest bardzo wstydliwa i uważa, że prowadzenie show w kostiumie kąpielowym jej nie przystoi - wyznaje osoba z jej bliskiego otoczenia.\nPonoć dziennikarka próbowała jeszcze przekonać produkcję, by ta mogła występować w znacznie bardziej zakrytym stroju, jednak nie spotkała się z pozytywnym odbiorem.\nPolsat Karolina Szostak wstyd fakt


Papia Guest House - Rzym\nPapia Guest Housepensjonaty - domy wczasowe\nCena od: 29 EUR / 1 dzień Pensjonat Papia usytuowany jest w centrum Rzymu, zaledwie 350 metrów od stacji metra Vittorio Emanuele i Manzoni. Na terenie całego obiektu można bezpłatnie korzystać z WiFi.\nW naszej ofercie m.in.: pokoje dla niepalących, klimatyzacja, codzienne sprzątanie, bezpłatne WiFi, ekspresowe zameldowanie / wymeldowanie, system alarmowy, sklep na miejscu, indywidualne zameldowanie / wymeldowanie, faks / ksero, pokoje dźwiękoszczelne, ogrzewanie, zamykane szafki, przechowalnia bagażu, dostęp do Internetu, transfer (dodatkowa opłata), sejf, transfer lotniskowy (dodatkowa opłata), pokoje rodzinne, WiFi, całkowity zakaz palenia, transfer lotniskowy, WiFi dostępne w całym obiekcie, fryzjer / salon piękności.\nProsimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Papia Guest House o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji. Zarządzany przez gospodarza prywatnego (osobę fizyczną)\nOferta naszego partnera Booking.com BG.935288


KUBA, LAST MINUTE - BERTUR BIURO PODRÓ¯Y\nTen oœmiopiêtrowy hotel po³o¿ony jest w samym centrum Varadero. W pobli¿u znajdziecie Pañstwo wiele sklepów, restauracji i barów. Do piaszczystej i dobrze zagospodarowanej pla¿y oko³o 100 metrów.\npokoje 2-osobowe (mo¿liwa 1 dostawka) z ³azienkami z wann¹ i WC. Wszystkie z klimatyzacj¹, telefonem, TV-sat, minisejfem (za dop³at¹).\nrecepcja z barem, kantor, sklepik z pami¹tkami, windy, salon masa¿u, wypo¿yczalnia skuterów i samochodów, klimatyzowana restauracja g³ówna Nautilius serwuj¹ca posi³ki w formie bufetu, zewnêtrzna restauracja Ranchon serwuj¹ce posi³ki a la carte (kuchnia w³oska, sa³atki, dania z grilla), 2 bary w tym bar przy basenie, spory basen z brodzikiem dla dzieci, taras s³oneczny z barem. Przy piaszczystej pla¿y bar hotelowy „El Castero”. Parasole s³oneczne, le¿aki oraz rêczniki (konieczny depozyt) s¹ dostêpne bezp³atnie zarówno przy basenie jak i na pla¿y.\nNa pla¿y w Varadero windsurfing oraz rowery wodne bezp³atnie. W hotelu bezp³atne rzutki, sto³y do tenisa, gry planszowe, aerobik wodny, boisko do siatkówki. Hotel prowadzi liczne programy animacyjne (aerobik, gimnastyka w wodzie, nauka tañca) oraz wieczorne show (wystêpy kabaretowe, muzyka na ¿ywo). Inne sporty jak ¿eglowanie, narty wodne, jet-ski, nurkowanie itp. - za op³at¹. Uwaga! Niektóre z powy¿szych atrakcji po³o¿one s¹ poza terenem obiektu.\nFormu³a all inclusive -œniadania, obiady i kolacje w formie bufetu w restauracji g³ównej oraz przek¹ski w barze, pizzeria (czynna w godzinach 12-22). Restauracja a la carte nie jest objêta programem all inclusive! Nieograniczona iloœæ lokalnych napoi alkoholowych i bezalkoholowych oraz win serwowanych w godz. 10.00-22.00 (w restauracji g³ównej oraz barach hotelowych - poza lobby barem) oraz 10.00-18.00 (w barze El Castero na pla¿y). 2 razy w tygodniu w restauracji g³ównej organizowane s¹ specjalne wieczory z daniami kuchni kubañskiej i miêdzynarodowej.\nTERMINY 16 DNI\n21.12 - 04.01 6 500 z³ ZAPYTAM\nCena obejmuje: przelot samolotem czarterowym PLL LOT (rejs non stop) na Kubê, op³aty lotniskowe, Kartê Turysty, zakwaterowanie w wybranych hotelu (14 rozpoczêtych dób hotelowych), wy¿ywienie jak w opisie wybranego hotelu, transfery lotnisko – hotel – lotnisko, ubezpieczenie TU Europa (w wersji standard: CP, NNW, KL i baga¿), opiekê polskojêzycznego rezydenta na Kubie, obs³ugê przedstawiciela biura podczas odprawy w Warszawie.\nCena nie obejmuje: op³aty wylotowej z Kuby ok. 25 CUC/os p³atnej na miejscu, wycieczek fakultatywnych i innych wydatków osobistych.\nKomfortowy samolot Dreamliner PLL LOT (rejs non stop) z mo¿liwoœci¹ wyboru klasy podró¿y. W klasie ekonomicznej catering p³atny dodatkowo w us³udze Sky Bar. W klasie Premium Club i Biznes Elite w cenê wliczone bogate menu w tym napoje alkoholowe i bezalkoholowe oraz zwiêkszony limit baga¿owy 2 x 20 kg. We wszystkich klasach indywidualny system rozrywki pok³adowej z osobnym monitorem przed ka¿dym fotelem. Wiêcej informacji na stronach wstêpnych katalogu w sekcji Komfort Dalekich Podró¿y. W przypadku niemo¿liwoœci wykonania rejsu samolotem Dreamliner, PLL LOT zapewni inny samolot o podobnym standardzie (rejs non stop).\nHotel wchodzi w sk³ad du¿ego (ok. 8,7 ha) kompleksu hotelowego Sol Sirenas Coral Resort nale¿¹cego do znanej sieci hotelowej Melia. Resort po³o¿ony jest bezpoœrednio przy publicznej, piêknej piaszczystej pla¿y. Do centrum Varadero oko³o 3 km. Do lotniska w Varadero oko³o 30 km.\nNa terenie kompleksu znajduje siê 651 pokoi ró¿nego typu rozlokowanych w 3-piêtrowych budynkach. Rainbow Tours proponuje zakwaterowanie w pokojach standardowych (ok. 33 m2, mo¿liwa jedna dostawka dla 2 osób): klimatyzowane, przestronne i wygodne, z ³azienk¹ (w niektórych pokojach suszarka do w³osów), telefonem, sejfem oraz balkonem (meble balkonowe). £ó¿eczko dla dziecka do 2 lat na zapytanie, infanta wlicza siê w maksymalne ob³o¿enie pokoju.\nDo dyspozycji goœci\nRecepcja, lobby, windy, 8 restauracji (w tym 3 a’la carte i 2 snack bary), 10 barów ( w tym 1 kafeteria i 2 bary dodatkowo p³atne), ogromny ogród palmowy z tarasami s³onecznymi i le¿akami oraz 3 basenami (w jednym z nich wydzielony brodzik dla dzieci, w basenach s³odka woda), mini klub dla dzieci, plac zabaw, sale konferencyjne,. Opiekunka do dziecka (p³atna), przechowalnia baga¿u, us³ugi pralnicze, sklepik z pami¹tkami, salon piêknoœci, wypo¿yczalnia samochodów, kantor, stanowiska internetowe p³atne. Le¿aki i parasole na pla¿y bezp³atne, rêczniki basenowe gratis (koniczny depozyt)\nAll Inclusive: œniadania (07:30-10:00), lunche (13:00-15:00) i obiadokolacje (19:00-22:00) w formie bufetu, 3 restauracje a’la carte (konieczna wczeœniejsza rezerwacja), przek¹ski w barach, lokalne napoje alkoholowe i bezalkoholowe serwowanych w wyznaczonych przez hotel barach ( 07:00-02:00).\nBezp³atne: pokój gier, katamaran, lekcje nurkowania, rowery wodne, windsurfing, snorkeling, kajaki, aerobik, koszykówka, siatkówka pla¿owa, pi³ka no¿na, minigolf, tenis sto³owy, bilard, sauna, si³ownia, korty tenisowe. Hotel zapewnia ca³odzienne animacje dla dzieci i doros³ych.\n21.12 - 04.01 9301 z³ ZAPYTAM\nTen wysokiej klasy hotel, otwarty w 2009 roku po³o¿ony jest bezpoœrednio przy piêknej, szerokiej i piaszczystej pla¿y, niedaleko portu jachtowego La Marina Gaviota i kilkanaœcie kilometrów od centrum Varadero. Do lotniska w Varadero ok. 40 km.\nHotel posiada 790 przestronnych (ok. 40 m2) pokoi rozlokowanych w 3 budynkach. Wszystkie komfortowo i elegancko urz¹dzone, z optycznie wydzielon¹ czêœci¹ dzienn¹ (sofa), z balkonem lub tarasem, w pe³ni wyposa¿on¹ ³azienk¹ (z wann¹ i suszark¹ do w³osów), telefonem, TVsat, klimatyzacj¹, minibarem (bezp³atny, uzupe³niamy co 2 dni), sejfem, ekspresem do kawy, desk¹ do prasowania i ¿elazkiem. Istnieje mo¿liwoœæ wypo¿yczenia ³ó¿eczka dla dziecka do 2 lat (bez dop³at). Hotel posiada 8 pokoi przystosowanych do potrzeb osób niepe³nosprawnych. Mo¿liwa 1 dostawka.\nrecepcja z imponuj¹cym lobby, windy, niewielka galeria handlowa, k¹cik internetowy, restauracja g³ówna, 4 restauracje tematyczne a’la carte (japoñska, kubañska, w³oska, miêdzynarodowa), 9 barów (m.in. bar z przek¹skami, bar przy pla¿y, lobby bar, cygaro –bar,), ogromny ogród palmowy z 4 basenami, 2 brodzikami dla dzieci, le¿akami i parasolami, plac zabaw, miniklub (4-7 lat), dyskoteka. Hotel zapewnia rêczniki pla¿owe (bezp³atnie). Na pla¿y darmowe le¿aki i parasole. Odp³atnie mo¿liwoœæ skorzystania z pomocy medycznej oraz pralni.\nall inclusive: œniadania (07:00-10:00), lunche (13:00-15:00) i obiadokolacje (18:30-22:00) serwowane w restauracji bufetowej Argenta, restauracje tematyczne a’la carte (18:30-21:30), przek¹ski (10:00-17:00), lokalne i miêdzynarodowe napoje alkoholowe i bezalkoholowe (10:00-02:00) w barach na terenie hotelu oraz w barze na pla¿y.\nUwaga! Do kolacji wymagane s¹ stroje wieczorowe (d³ugie spodnie dla Panów, sukienki dla Pañ).\nProgram sportowy i animacyjny, wellness i SPA:\nhotel zapewnia bogaty program animacyjny dzienny i wieczorny dla dzieci oraz doros³ych: gry i zabawy, lekcje salsy, wieczorne przedstawienia: muzyka na ¿ywo, pokazy akrobacji i sztuczek magicznych.\nBezp³atnie: sauna, jacuzzi, si³ownia, fitness, aerobik, siatkówka pla¿owa, rzutki, kajaki, tenis sto³owy, rowery wodne, korty tenisowe, paddle, bilard. W hotelowym SPA zabiegi na twarz i cia³o dodatkowo p³atne. W Varadero istnieje mo¿liwoœæ uprawiania jeŸdziectwa, nurkowania oraz gry w golfa (pole 18-do³kowe).\n21.12 - 04.01 10 854 z³ ZAPYTAM


Grupa Selena otworzyła nową spółkę w Petersburgu - SELENA FM S.A.\nStrona główna > Grupa Selena otworzyła nową spółkę w Petersburgu\nGrupa Selena otworzyła nową spółkę w Petersburgu\nOpublikowano 12 lutego, 2008\nGrupa Selena – prowadzący działalność na całym świecie, oparty na polskim kapitale holding spółek zajmujących się produkcją i dystrybucją chemii budowlanej – otworzyła nową spółkę zagraniczną w Petersburgu, Selena Sever. To już drugi – po Selenie Vostok — oddział w Rosji w strukturze Grupy. Działalność rosyjskiej spółki obejmuje sprzedaż i dystrybucję produktów pod markami Tytan i Artelit.\nPierwsza rosyjska spółka Seleny powstała w 2001 roku. Zajmuje się ona sprzedażą pian, uszczelniaczy i klejów na terenie Rosji. Stały wzrost sprzedaży i zwiększający się udział w rynku zaowocowały decyzją o uruchomieniu drugiej placówki w Sankt Petersburgu. Selena Sever będzie zajmować się budową sieci dystrybucji na terenie nadbałtyckiej metropolii, która oficjalnie liczy aż 5 milionów mieszkańców. Nowa spółka będzie także pełnić rolę centrum organizacyjno-logistycznego dla całego regionu.\n„Uruchomienie Seleny Sever spowodowane było przede wszystkim dążeniem do optymalizacji procesów logistycznych. Olbrzymie terytoria rosyjskie nie sprzyjały bowiem utrzymaniu wysokich standardów w zakresie dystrybucji, które obowiązują w Selenie. Potrzebowaliśmy własnego zaplecza logistycznego i handlowego w centrum tego regionu, aby móc utrzymać gwarantowany poziom jakości w obsłudze klienta. Ponadto druga działająca niezależnie spółka – Selena Sever – daje nam możliwość pozyskania nowych odbiorców, a tym samym zwiększenia udziału w rosyjskim rynku chemii budowlanej” – powiedział Krzysztof Domarecki, prezes zarządu Selena FM SA – spółki kierującej działalnością Grupy.\nObecnie Grupa Selena jest – pod względem wielkości – czwartym na świecie producentem piany poliuretanowej używanej do montażu okien i drzwi, który skutecznie konkuruje na światowych rynkach chemii budowlanej z globalnymi koncernami o wieloletniej tradycji.\nPozycja Grupy Selena na rynku rosyjskim przedstawia się następująco:\nLider w kategorii profesjonalnych pian pistoletowych: 15% udziału w rynku.\nDrugie miejsce w rynku pian montażowo-uszczelniających ogółem.\nJeden z trzech największych sprzedawców uszczelniaczy: 15% udziału w rynku.