Udany odjazd ze stacji Kamienica\nJesteś tutaj: Start Aktualności Artykuły Artykuły Udany odjazd ze stacji Kamienica\nniedziela, 19 marzec 2017 13:40\nZa nami premiera spektaklu „Rozkłady jazdy” Petra Zelenki w reżyserii Adam Biernackiego. Uroczysta gala odbyła się 8 marca 2017 r. w Teatrze Kamienica.\n- Po to powstał Teatr Kamienica, po to powstała Fundacja Wspierania Twórczych Inicjatyw Teatralnych ATUT – żeby wspierać projekty takie, jak ten. Mamy tu do czynienia z bardzo dobrze zrobionym teatrem – mówi o spektaklu „Rozkłady jazdy” Emilian Kamiński, założyciel i dyrektor naczelny Teatru Kamienica.\n"Rozkłady jazdy" do niezwykły mariaż klasycznej brytyjskiej farsy i nostalgicznego, unikalnego stylu czeskiego dramaturga i reżysera, Petra Zelenki. - To połączenie pozwala nam "odpiąć wrotki", bo wszelkie chwyty graniczące z żenadą, typowe dla kiepskiej farsy, mogą zostać natychmiast wzięte w nawias, dzięki przeplatającym je scenom kameralnym i intymnym. I odwrotnie, międzyludzkie relacje przekłuwane zostają przez absurdy farsowego stylu - jak w życiu – mówi reżyser spektaklu Adam Biernacki. - To wspaniała zabawa zarówno dla reżysera, aktorów i widzów. A w dodatku jeśli ma się do czynienia z tak zdolnymi i pełnymi trzech "e": energii, emocji i entuzjazmu aktorami jak Hania Konarowska i Sebastian Cybulski - praca nad sztuką Zelenki staje się również czystą przyjemnością.\nW "Rozkładach jazdy" bohaterowie mierzą się z typowym koszmarem aktora, czyli „nie wiem co gram, kogo gram, gdzie gram - radź sobie sam”. Okazuje się bowiem, że zostają na scenie sami, podczas gdy sztuka jest rozpisana na siedmioro aktorów. - Na szczęście wszystko zostało pięknie ujęte i rozpisane przez Zelenkę, który ma niebywałego nosa i wyczucie - przekonuje Sebastian Cybulski, wcielający się w postać Aktora, Stephena, Barneya i Jo.\nHanna Konarowska, czyli Aktorka, Jo, Bee i Sasza: – Skomplikowana sytuacja głównych bohaterów to pretekst do opowiedzenia o ludziach, ich pragnieniach, o tym, co nas w życiu śmieszy albo smuci. W tym spektaklu możemy przejrzeć sami siebie.\nHonorowym Patronem Spektaklu jest Ambasador Republiki Czeskiej w Warszawie Jakuba Karfík. Partnerami Spektaklu są: Wydawnictwo Wielka Litera, Fundacja Wyspa Kultury, Risk. Made in Warsaw oraz Szkoła Aktorska Machulskich. Patronat medialny objęło radio Muzo FM.\nPrawa autorskie do sztuki „Rozkłady jazdy” reprezentuje w Polsce Agencja ADiT za zgodą ©Michael Frayn c/o United Agents LLP, England oraz ©Petr Zelenka c/o Aura-Pont s.r.o., Prague, Czech Republic.\nWięcej informacji o spektaklu, repertuarze i biletach: http://teatrkamienica.pl/pl/spektakle/90/rozklady-jazdy\nCzytany 463 razy\tOstatnio zmieniany niedziela, 19 marzec 2017 13:42\nWięcej w tej kategorii: « Tydzień z najgroźniejszymi zwierzętami\tKALIFORNIA w kinach od 21 kwietnia! »


Czy łabądź gryzł ich po kostkach? czyli "Blood od Zeus" jest gorsze od swoich recenzji - zwierz popkulturalny\nHome Seriale\tCzy łabądź gryzł ich po kostkach? czyli “Blood od Zeus” jest gorsze od swoich recenzji\nCzy łabądź gryzł ich po kostkach? czyli “Blood od Zeus” jest gorsze od swoich recenzji\nautor Zwierz 10/11/2020\nnapisane przez Zwierz 10/11/2020\nSiedzę sobie wieczorkiem, bez jakichś większych kulturalnych potrzeb, gdy nagle potykam się o jakiś post na Facebooku (jednej z licznych popkulturalnych stron jakie śledzę), że „Blood of Zeus” – anime od Netflixa (luźno nawiązujące do mitologii) to jest miód malina. A ponieważ do greckiej mitologii mam niesamowitą słabość a dobre anime samo się nie obejrzy to postanowiłam usiąść do seansu. Zwłaszcza, że serial ma 100% na Rotten Tomatoes od krytyków i popierające to osiemdziesiąt parę od widzów. No wygląda, że będzie miodzio.\nMam pytanie. Co im wszystkim się stało? Serio czy była jakaś masowa choroba ludzi zajmujących się kulturą popularną, która sprawiła, że zapomnieli o wszystkich znanych i wytartych narracyjnych kliszach? Czy Zeus pojawił się w redakcjach pod postacią łabędzie i gryzł ich po kostkach tak długo aż nie napisali dobrej recenzji? Naprawdę zastanawiam się co tu się stało. Bo wiele rzeczy można powiedzieć, ale napisanie bardzo pozytywnej recenzji „Blood of Zeus” nie jest szczególnie łatwe. Bo też nie ukrywam — nie jest to produkcja wybitna — nawet dla ludzi, którzy rozumieją, że mitologię można interpretować na bardzo wiele różnych sposobów.\nSerial opowiada o młodym chłopaku Heronie, żyjącym w niewielkim polis gdzieś pośród greckich gór i lasów. Pewnego dnia w polis pojawiają się ni to ludzie ni to demony. Jak się okazuje – to potworne demoniczne bestie, mroczny kult, który narodził się ze spożywania ciała jednego z Gigantów którego cielsko wyrzuciła na brzeg burza. Jakby tego było mało, szybko okazuje się, że bogowie mają dużo więcej wspólnego z życiem Herona niż mogłoby się mu wydawać. Nie będzie chyba dla nikogo wielkim zaskoczeniem, jeśli napiszę wam, że jeśli byłeś w starożytnej Grecji młodym dzieciakiem, bez ojca, który miał wyjątkowo silny organizm to możesz zakładać, że być może twoim ojcem był Zeus. Heron nie jest więc jakimś najciekawszym bohaterem – jak to zwykle bywa i dostaje questa i potem podąża za nim napotykając po drodze znane wszystkim przeszkody i być może zadając za mało pytań czy to wszystko ma sens. Inna sprawa – sam Heron nie jest najbardziej bystrym ze wszystkich herosów jakich nosiła ziemia, ale też nie ukrywajmy – wybitna inteligencja nie jest wymagana do bycia herosem.\nJak zwykle bywa w takich przypadkach – wątki ludzi są zdecydowanie mniej ciekawe niż wątki w które zaangażowani są bogowie. Tu twórcy poszli linią jednej z najpopularniejszych wersji czy raczej interpretacji mitologii. Wszystko byłoby w porządku, gdyby Zeus nie zdradzał Hery, a Hera nie próbowała się na nim w jakiś sposób zemścić. Nie ukrywam, bywa to nudne, zwłaszcza, że rzeczywiście mitologiczna Hera może uchodzić za wcielenie cierpliwości biorąc pod uwagę, że Zeus w ogóle przetrwał te wszystkie swoje wysoki. Nie zmienia to jednak faktu, że rzeczywiście w tych wątkach, które dotyczą bogów robi się ciekawiej. Pokazana na początku Gigantomachia, jest jednym z najlepszych fragmentów animacji, podobnie jak niemal wszystkie sceny z życia bogów olimpijskich. Moim zdaniem byłaby to historia zdecydowanie ciekawsza gdybyśmy w ogóle porzucili tych irytujących śmiertelników. Zwłaszcza, że dramatyczne rozwiązania fabularne zgaduje się w tym serialu jakieś dwa odcinki zanim scenarzyści wyjawią wielką tajemnicę.\nSam serial wizualnie przypomina inne produkcje Netflixa tego typu. Chyba najbardziej Castlevanię. Jeśli zastanawiacie się czy wygląda to bardzo grecko – no jest to bardzo umowna Grecja. Choć co ciekawe – nazwiska twórców serialu brzmią na jak najbardziej greckie. Więc, może to sami Grecy mieli ochotę opowiedzieć swoją historię tak by przypominała coś pomiędzy typowymi wątkami z anime a reinterpretacją mitologii (choć nie bardzo poruszającą). Jednocześnie nie są to scenarzyści zupełnie przypadkowi Vlas i Charley Parlapenides byli wcześniej odpowiedzialni za scenariusze min. do filmu “Immortals. Bogowie i Herosi”, który nie spotkał się z bardzo ciepłym przyjęciem (jak po latach nauczyłam się go nawet doceniać ale bardziej za reżyserię niż scenariusz.).Nie ukrywam – pod pewnymi względami kreska tego serialu wydała mi się leniwa – można było to zrobić zdecydowanie ciekawej. Zwłaszcza, że przecież jest tyle ciekawych tradycji w samej greckiej sztuce z których można korzystać. Z greckich bogów też wykorzystano gównie tych najbardziej znanych i jakoś nikogo nie dziwią wybrane postaci ich wygląd i atrybuty. Nie ukrywam — spodziewałam się tu nieco bardziej oryginalnej wizji.\nCo powiedziawszy – nie jest trudno obejrzeć wszystkie odcinki. Zwłaszcza, jeśli lubi się animacje tego typu od Netflixa. Niby nie dostaje się nic nowego (widziałam frustrację, że znów wszyscy bohaterowie historii są hetero i ile można), niby nie dostaje się nic mądrego, ani nawet bardzo twórczego – ale jakoś się to ogląda. Nie mniej – seriale, które jakoś się ogląda chyba nie powinny dostawać takich recenzji. Zastanawiam się co tu zaszło. Czyżby recenzenci nie wiedzieli, że można się bawić mitologią? Nie widzieli żadnej innej produkcji nawiązującej do mitologii greckiej? Nie czytali żadnej książki bawiącej się tymi motywami? Naprawdę się zastanawiam co tu się stało, że taka w sumie średnia i nawet nie wyróżniająca się na tle innych produkcji animowanych Netflixa rzecz dostała tak dobre oceny. To chyba będzie największa zagadka tego serialu. Czyli podsumowując – obejrzeć można, ale nie przesadzajmy z tymi ocenami. No i jeśli naprawdę kochacie grecką mitologię to pamiętajcie, że będzie to bardzo hmm… specyficzna jej wersja.\nJedyne co mnie intryguje to informacje o tym co może pojawić się w sezonie drugim. Tu nie chcę za dużo spoilerować ale z wiadomości, które przeczytałam w sieci wynika, że twórcy w sezonie drugim (o ile go dostaną) będą się koncentrować w większym stopniu na wątkach z życia Bogów, w tym na popularnym ostatnio wątku historii Zeusa, Hadesa i Posejdona. Zwłaszcza obecność tego ostatniego mnie cieszy bo mam wrażenie, że przy popularności Lore Olympus czy Punderworld, oraz, doskonałej grze Hades, król podziemi przechodzi swoje pięć minut. No i może się okazać że dodanie tej postaci do serialu doda mu trochę życia. Choć znów — spojrzałam przy okazji na recenzje i nadal — niemal wszystkie są zachwycone. Kurczę chyba obejrzę ten serial jeszcze raz żeby choć spróbować zrozumieć co tu się stało.\nPs: Jutro znów pojawię się w Dzień Dobry TVN o 9:34 będę mówiła (zdalnie) o polskich wątkach w amerykańskich filmach (oczywiście nie wszystkich).\n“Zapomnij to HBO GO” czyli najgorsza, najlepsza aplikacja do oglądania filmów.


tłumaczenia na język ukraiński, z j.ukraińskiego, zwykłe, przysięgłe\npomoc dla Ukraińców w Polsce\ngłówna » oferta » tłumaczenia\nWykonujemy tłumaczenia na język ukraiński i z języka ukraińskiego.\nTłumaczenia techniczne m.in. z zakresu fizyki, matematycznych, chemii, przemysłu energetycznego, budownictwa, automatyki, motoryzacji, elektrotechniki, mechaniki, medycyny, przemysłu spożywczego i wielu innych.\ninstrukcje obsługi i etykiety\nkatalogi produktów i części zamiennych\nopisy i instrukcje obsługi linii produkcyjnych\ndokumentacja dopuszczająca produkty do eksportu\nteksty na etykiety produktów\nTłumaczenia wszelkich materiałów niezbędnych przy rozszerzaniu Twojej działalności na rynki wschodnie.\nWykonujemy tłumaczenia stron www o każdej tematyce. Zapewniamy jakość tłumaczenia z uwzględnieniem różnic językowych i sloganów wykorzystywanych w języku ukraińskim. Gwarantujemy indywidualne dostosowanie tekstów na stronie do potrzeb odbiorców, by zwiększyć skuteczność serwisu.\nTłumaczymy wszelkiego rodzaju korespondencję: biznesową, oficjalną, prywatną czy urzędową. W naszych tłumaczeniach uwzględniamy wymagania formalne obowiązujące różnego typu pisma na Ukrainie i w Polsce.\nFILMÓW I INNYCH PLIKÓW VIDEO\nTłumaczymy filmy z języka ukraińskiego i na język ukraiński, wykonujemy napisy i teksty dla lektorów.\nTŁUMACZENIA NAUKOWE I LITERACKIE\nartykuły naukowe zarówno z dziedzin humanistycznych jak i ścisłych\nliteratura popularno- naukowa\nWykonujemy także wszelkie pisemne tłumaczenia przysięgłe. W tym celu współpracujemy z tłumaczem przysięgłym.\nMogą to być wszelkiego typu tłumaczenia, obejmujące:\ndokumentacja finansowa spółek\ndokumenty założycielskie spółek\nakty zawarcia małżeństwa\nOferujemy szeroki zakres tłumaczeń ustnych niezbędnych przy wszelkiego rodzaju kontaktach naukowych, biznesowych czy towarzyskich.\nMogą to być chociażby:\nrozmowy z klientami i partnerami biznesowymi, spotkania biznesowe\nwizyty zagranicznych gości\nAnna Chusnutdinow – ukończyła filologię ukraińską na Uniwersytecie Narodowym im. Jurija Fedkowycza w Czerniowcach na Ukrainie i ukrainoznawstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Ma kilkuletnie doświadczenie w tłumaczeniach pisemnych i ustnych z języka ukraińskiego na polski i z polskiego na ukraiński. Przetłumaczyła ponad 700 stron tekstów. Jest autorką publikacji naukowych w języku ukraińskim i polskim. Obecnie w trakcie przygotowań do egzaminu na tłumacza przysięgłego.\nAnna Kupińska – absolwentka filologii ukraińskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Tłumaczeniami zajmuje się od 1997 roku. Od 2004 roku posiada tytuł tłumacza przysięgłego. W 2005 została wpisana na listę tłumaczy przysięgłych Ministerstwa Sprawiedliwości pod numerem TP/6215/05. Ponadto studiowała Zarządzanie na Uniwersytecie Warszawskim oraz Public relations na Akademii Leona Koźmińskiego.\nKlienci znaleźli mnie, szukając m. in.:\npoland for ukraine\nwww tłumacz ukraińskiego pl\ntłumaczenie z/na język ukraiński\ntel.660 585 238; e-mail: biuro@pl-for-ua.com\nNIP 6891184096; REGON 147343772\nCopyright©Poland for Ukraine 2014 All rights reserved!


Kapitan Ameryka i Daredevil wśród komiksowych herosów zajmują u mnie dość wysoką pozycję. Są to jedni z tych bohaterów, których losy lubię sobie czasami pośledzić. Niedawno natrafiłem na jedno zeszytową historię opowiadając o starciu tej dwójki z pewnym tajemniczym wrogiem. Tak więc, czy temu duetowi uda poskromić się całkiem nowe zło, a może polegną w starciu? Tego musicie dowiedzieć się już sami...\nTytuł: Daredevil & Captain America: Dead on Arrival\nScenariusz: Tito Faraci\nRysunki: Claudio Villa\nTwórcami tego komiksu jest dwójka włoskich artystów. Pierwszy - Tito Faraci, odpowiedzialny jest za fabułę, o której zaraz napiszę nieco więcej. Drugi, czyli Claudio Villa odpowiada za rysunki. Co do jego prac, mogę powiedzieć że nie są złe, chociaż ja nie przepadam za taką kreską.\nNie chcąc rzucać zbytnio spoilerami, przybliżę wam teraz fabułę tego tytułu, w taki sposób by was zaciekawić. Tak więc nie bójcie się. Postaram się by w moim tekście pojawiło się jak najmniej zbędnych informacji. Powiedzmy sobie teraz, o co tak naprawdę chodzi w tym komiksie. Akcja rozpoczyna się od treningu Daredevila z Kapitanem Ameryką. Niewidomy mściciel uczy swojego starszego kolegę, jak walczyć bez użycia wzroku. Podczas treningu paru bandziorów dostaję lekkie lanie, po czym Kapitan Ameryka się ulatnia. Nieco później śledzimy go podczas rozmowy ze swoim przełożonym, tzn. Nickiem Furym i poznajemy cel misji, którą właśnie otrzymał nasz bohater. Steve Rogers dowiaduję się, że w mieście pojawił się dawny wróg Daredevila, którego niegdyś ten uśmiercił. Czy akcja znowu potoczy się podobnie? Co się stanie gdy villain zginie? Jak obiecałem nie zdradzę, wam tego. Musicie przekonać się sami.\nNigdy nie widziałem go w takim stanie. Wygląda jak opętany... Albo jakby kompletnie oszalał\nGłównymi bohaterami tego one-shota, jak już się pewnie domyślacie są Daredevil i Kapitan Ameryka. Pierwszy z nich to niewidomy adwokat. W tym tytule poznajemy go jako nauczyciela, choć może to brzmieć śmiesznie. Uczy on swojego starszego kolegę po fachu, jak tłuc wroga nic nie widząc. Uczniem oczywiście jest Kapitan Ameryka. Jest on bohaterem II wojny światowej i wynikiem eksperymentu super żołnierza. Po wybudzeniu się z hibernacji stał się jednym z stałych członków Avengers.\nCiemność! Znowu jestem ślepy! Ale czy kiedykolwiek naprawdę „widziałem?"\nScenariusz napisany do tego komiksu przez Tito Farci’ego, bardzo fajnie wpisuję się w historię o Diable Stróżu i Kapitanie Ameryce. W łatwy sposób można zobaczyć jak tej dwójce razem się pracuję. Dzięki rysunkom Villa, pracę scenarzysty odbiera się w miarę dobrze. Nie jest to może dzieło sztuki, ale czyta się to wygodnie. Przeszkadza mi jednak nieco kolorystyka. Momentami wydaję mi się nie pasująca do tego komiksu. Mogę się mylić, ale takie mam odczucie.\nKomuś się zaraz oberwie\nNigdy nie dociera do pustych łbów, że po prostu nie mogą wygrać. Gdyby byli chociaż na tyle mądrzy, żeby grać w szachy to poświęciliby króla i się poddali.\n-Brak niepotrzebnych bohaterów\n-Duet Daredevila i Kapitana Ameryki\n-Dobrze poprowadzona narracja\nJeżeli minusy was nie zniechęcają, a plusy zachęcają to nie pozostaję wam już nic innego jak tylko w wolnym czasie zabrać się za ten komiks.\nClaudio Villa Daredevil Kapitan Ameryka Komiksy Komiksy Amerykańskie Marvel One-shot Tito Faraci


Wikipedia - Ateny\nAteny – Wikipedia, wolna encyklopedia\nNa mapach: 38°00′N 23°43′E/38,000000 23,716667\nTen artykuł dotyczy stolicy Grecji. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.\nJednostka regionalna Ateny-Sektor Centralny\nBurmistrz Giorgos Kaminis\nNr kierunkowy 210, 211, 212\nKod pocztowy 10x xx, 11x xx, 120 xx\nTablice rejestracyjne Yxx, Ζxx, Ιxx\n38°00′N 23°43′E/38,000000 23,716667\nZobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów o Atenach\nAteny (nowogr. Αθήνα, Athī́na (trl.), Atina (trb.); st.gr. Ἀθῆναι, Athēnai; łac. Athenae) – stolica i największe miasto Grecji, jeden z najważniejszych ośrodków turystycznych Europy z zabytkami kultury antycznej i zarazem dziesiąty co do wielkości zespół miejski w Unii Europejskiej na poziomie 3,5 mln mieszkańców (cała metropolia ma blisko 4 miliony mieszkańców).\n6 Muzea Ateńskie\n8.2 Publiczna komunikacja międzymiastowa\n8.4 Połączenia kolejowe\n10 Mit o pochodzeniu nazwy miasta\n11.1 Podział administracyjny Aten\n11.2 Podział administracyjny aglomeracji\nAteny położone są w administracji zdecentralizowanej Attyka, w regionie Attyka, w jednostce regionalnej Ateny-Sektor Centralny, w gminie Ateny.\nCentrum administracyjne – gmina Ateny w 2011 roku liczyła 664 046 mieszkańców na powierzchni 39 km². Strefa miejska Aten (ang. Urban Zone) ma 4 mln mieszkańców według danych Eurostatu. Zespół miejski – tzw. Wielkie Ateny liczy 3 475 000 mieszkańców będąc dziesiątym co do wielkości zespołem miejskim w Unii Europejskiej. Cała metropolia miejska Aten (obszar metropolitalny) ma prawie 4 miliony mieszkańców, według różnych źródeł: według Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju – 3,9 mln; według World Gazetteer – 3 781 274; według Europejskiego Urzędu Statystycznego (Eurostat) – 3 822 843.\nPrzyjmuje się, że Ateny zamieszkuje także ponad milion cudzoziemców, przeważnie niezameldowanych. Według danych Ministerstwa Oświaty, 38% dzieci szkolnych, uczących się w gminie Ateny, nie posiada greckich korzeni rodzinnych. Na podstawie nowego prawa imigracyjnego, dzieci cudzoziemców, urodzone w Grecji i uczęszczające do greckich szkół, od 2010 roku mogą ubiegać się o greckie obywatelstwo.\nZa teren Aten ich mieszkańcy uznają całą szczelnie zabudowaną równinę, rozciągającą się pomiędzy Zatoką Sarońską Morza Egejskiego a czterema górami i częściowo także na ich zboczach. Są to wzgórza:\nEgaleo (wysokość 359 i 414 m n.p.m.) od południowego zachodu,\nParnita (1423 m n.p.m.) od strony zachodu i północnego zachodu,\nHymet (1026 m n.p.m.) od wschodu,\nPentelejkon (1108 m n.p.m.) od północy.\nPrzedmieścia, przelewające się już także poza te granice, w mowie potocznej uważane są jednak już za oddzielne miejscowości.\nAteny zbudowano na twardym, lecz aktywnym sejsmicznie górotworze skał osadowych, przedzielonym trzema uskokami tektonicznymi, toteż od lat 30. XX wieku w budownictwie obowiązują technologie antysejsmiczne. Po ostatnim silnym trzęsieniu ziemi, które miało miejsce w 1999 r., przepisy te zaostrzono, obejmując nimi także remonty starszych budynków. Dodatkową przeszkodę geologiczną oraz pułapkę prawną i ekonomiczną stanowią dla budownictwa powszechnie odkrywane w trakcie prac budowlanych fundamenty kolejnych, nieznanych wcześniej budowli starożytnych.\nAteny znajdują się w strefie klimatu subtropikalnego typu śródziemnomorskiego, z łagodnymi zimami i długimi ciepłymi, częściowo gorącymi latami.\nŚrednia temperatura i opady dla Aten\n13.3 13.9 16.6 20.0 25.2 30.4 33.4 33.7 28.7 23.5 18.8 14.7 22,7\n10.1 10.4 12.7 15.9 20.5 25.5 28.5 28.8 24.3 19.7 15.3 11.8 18,6\n6.8 6.8 8.8 11.7 15.8 20.6 23.6 23.8 19.8 15.9 11.7 8.8 14,5\n56.9 46.7 40.7 30.8 22.7 10.6 5.8 6.0 13.9 52.6 58.3 69.1 414,1\n12.6 10.4 10.2 8.1 6.2 3.7 1.9 1.7 3.3 7.2 9.7 12.1 87\n159 168 189 225 304 360 384 360 252 198 144 105 2848\nŹródło: Climatebase (od 2000 r.)\n13.5 14.3 16.9 21.1 26.5 31.7 34.5 34.3 29.7 24.1 18.7 14.4 23,3\n10.3 10.8 12.9 16.7 21.7 26.6 29.4 29.2 25.0 20.1 15.4 11.5 19,1\n7.1 7.2 8.9 12.2 16.8 21.4 24.2 24.1 20.3 16.0 12.0 8.5 14,9\n50.5 44.6 46.6 28.4 17.1 8.7 8.7 5.4 22.3 41.9 71.8 73.1 419\nŹródło: meteoclub.gr (1987-2016)\n15,4 15,0 15,2 15,7 18,5 22,6 25,7 26,3 25,0 22,2 19,1 16,6 19,8\nSąsiadujące z akropolem Wzgórze Muz oraz Pnyks, w ogromnej części pokryte są śladami rozległego osadnictwa z okresu neolitu.\nZalążkiem Aten historycznych była warownia z okresu mykeńskiego (połowa II tysiąclecia p.n.e.) na wzgórzu Akropolis; później wokół niego, na sąsiadujących wzgórzach powstało rozległe miasto z agorą, areopagiem (miejscem sądów), szeregiem świątyń i gmachów użyteczności publicznej. Akropolis przekształciło się w miejsce kultu (akropol ateński). W 480 roku p.n.e. miasto zniszczyli Persowie, odbudowę Temistokles rozpoczął od wzniesienia nowych murów. Szczególny rozkwit przypadł na okres przywództwa Peryklesa (443-429 p.n.e.). Zmodernizowano wtedy Akropolis i połączono Ateny z Pireusem i z Faleronem, tzw. Długimi Murami. Powstała tak obwarowana przestrzeń, w trójkącie pomiędzy tymi miejscowościami, w razie wojny zapewnić miała osłonę także ludności prowincji, mogąc pomieścić nawet do miliona osób. Zakładano, że zaopatrzenie zapewni oblężonym silna flota wojenna. Fortyfikacja pełniła swą funkcję w trakcie II wojny peloponeskiej. Stłoczenie dużej liczby ludności, bez uprzedniego zabezpieczenia warunków sanitarnych, doprowadziło wtedy do wybuchu epidemii, w 431 p.n.e.\nW okresie starożytności Ateny były państwem-miastem (polis) o ustroju demokracji bezpośredniej, jednym z najważniejszych w starożytnej Grecji. Ateny, liczące w tamtych czasach ok. 100 tys. mieszkańców, stały się centrum umysłowym Hellady, promieniującym na ówczesny świat (m.in. Fidiasz, Sokrates, Platon, Arystoteles) oraz silnym ośrodkiem politycznym (Ateński Związek Morski). W roku 338 p.n.e. nastąpiła utrata niepodległości na rzecz Macedonii, później władców hellenistycznych, a wreszcie – Rzymu. Po zdobyciu i złupieniu miasta przez Sullę (86 p.n.e.) wyraźnie utraciły na znaczeniu, choć nadal otaczane opieką, m.in. przez Hadriana (łuk, dokończenie Olimpiejonu). Ateny zostały spustoszone m.in. przez Herulów i Wizygotów. Sprowadzone do drugorzędnej roli przez panujących od 1458 Turków. 26 września 1687, po kilku dniach intensywnego ostrzału, precyzyjnie wycelowany, kolejny z wielu pocisków Wenecjan przebija wreszcie gruby strop tureckiego magazynu amunicji urządzonego w Partenonie na Akropolu, niszcząc ten obiekt. W 1834 król Grecji, Otton Bawarski przeniósł stolicę z Nafplionu do liczących wtedy około 6 tysięcy mieszkańców Aten, rozpoczęła się budowa Pałacu Królewskiego (w okolicy placu Syntagma, dziś budynek parlamentu). Budowę ukończono w 1838. W 1896 miały miejsce pierwsze Igrzyska olimpijskie ery nowożytnej.\nOd 1941 do 1944 miasto znajdowało się pod okupacja niemiecką. 12 października 1944 do Aten wkraczają oddziały brytyjskie. Od 3 grudnia 1944 do 12 stycznia 1945, z przerwami na negocjacje i święta Bożego Narodzenia, trwają w Atenach walki pomiędzy oddziałami brytyjskimi, siłami królewskimi i byłymi formacjami hitlerowskimi z jednej strony a zgrupowaniem greckich, lewicowych, republikańskich partyzantów ELAS i greckimi komunistami z drugiej strony. W trakcie tych starć brytyjskie lotnictwo wojskowe i marynarka wojenna bombardowały Ateny i Pireus, interweniowały też brytyjskie czołgi. Według różnych szacunków zginęło wtedy od 4 do 12 tysięcy osób.\nZespół architektoniczny Akropolu:\nApteros – Świątynia Nike,\nOdeon Herodosa Attyka;\nZespół budynków publicznych starożytnej Agory Greckiej:\nZrekonstruowana stoa Attalosa, mieszcząca Muzeum Agory,\nKościół Świętych Apostołów (Solaki),\nPozostałości biblioteki Hadriana,\ndawny meczet Fethiye Tzami – Meczet Zdobywców;\nmarmurowy stadion Kallimarmaro (Panathinaiko), wybudowany około 330 p.n.e. i odrestaurowany w roku 1896, miejsce pierwszych Igrzysk Olimpijskich ery nowożytnej, odbytych tu w roku 1896;\nkościoły bizantyńskie, w tym Panagia Gorgoepikoos i Kapnikarea;\nmalownicza dzielnica Plaka, powstała w okresie panowania tureckiego;\nBudynek Parlamentu i Grób Nieznanego Żołnierza;\nDom Heinricha Schliemanna, w którym obecnie mieści się siedziba Muzeum Numizmatycznego;\nBiblioteka Narodowa w Atenach.\nna sąsiednie do Akropolu wzgórze Filopapposa, miejsce najstarszego odkrytego, rozległego osadnictwa z ery neolitycznej i punkt widokowy na Akropol. Stąd bardzo dobrze widoczny jest Odeon Herodesa Attyka;\nprzez Plakę (lub wokół wzgórza Akropolu) na plac Syntagma (cogodzinne zmiany warty przy Grobie Nieznanego Żołnierza) obok gmachu Parlamentu;\nna wzgórze i zabytkowy fort Likawitos, stanowiące znakomity punkt widokowy na zespół Akropolu oraz Wielkie Ateny, z przeciwnej strony niż wzgórze Filopapposa;\nMuzea Ateńskie[edytuj | edytuj kod]\nNarodowe Muzeum Archeologiczne, zaliczane do 10 najważniejszych muzeów świata;\nawangardowy obiekt, oddany do użytku w 2009 roku – nowe Muzeum Akropolu (zlokalizowany poza obrębem wzgórza);\nMuzeum Benakisa (podarowana narodowi, prywatna kolekcja dzieł sztuki starożytnej, bizantyńskiej oraz Wschodu).\nSiedziba banków, towarzystw ubezpieczeniowych i licznych firm żeglugowych. Rozwinięty, różnorodny przemysł Aten dostarcza ok. 70% przem. produkcji krajowej. W aglomeracji Aten szczególnie rozbudowane są obiekty obsługi ruchu turystycznego, infrastruktura portowa i obsługa handlu hurtowego, przemysły stoczniowy i petrochemiczny, z licznymi terminalami naftowymi i gazoportami, produkcja wyposażenia hotelarskiego i gastronomii. Działają też duże fabryki branży AGD (spółka Bosch-Siemens-Pitsios), bardzo liczne zakłady przetwórstwa spożywczego, branża skórzano-obuwnicza, odzieżowa, chemiczna, farmaceutyczna i meblarska. Ważny węzeł komunikacyjny (lotnisko międzynarodowe, porty, autostrady, linie kolejowe).\nW 2017 roku Ateny były 47 najczęściej odwiedzanym miastem na świecie i 17 w Europie z 4,9 milionem turystów w ciągu roku.\nMiasto ma trzy linie metra oznaczone kolorami, aktualnie o długości 73 km, systematycznie rozbudowywane o nowe odcinki i stacje. Linia niebieska dociera na lotnisko. Na obszarze całych Wielkich Aten funkcjonuje gęsta sieć autobusowa i trolejbusowa oraz kilka linii nowoczesnych szybkich tramwajów. Aglomerację przecina nowoczesna kolej podmiejska „Proastiakos”, wzdłuż jednej z autostrad, docierając także na główne lotnisko. Miasto przecięte jest dwiema autostradami oraz opasane trzema ich odgałęzieniami (obwodnicami zewnętrznych dzielnic).\nPubliczna komunikacja międzymiastowa[edytuj | edytuj kod]\nOpiera się głównie o zawsze bardzo ruchliwe dworce autobusowe uspołecznionej firmy transportowej KTEL, zlokalizowane w pobliżu autostrad oraz o liczne linie promowe, korzystające z portów w Pireusie i Rafinie. Ateńczycy często korzystają też z linii lotniczych.\nMiędzynarodowy port lotniczy Ateny – Eleftherios Venizelos położony jest około 20 km na wschód od centrum miasta i obsługuje około 15 mln (2014) pasażerów rocznie.\nDo niedawna były bardzo słabo wykorzystywane. Ulega to zmianie, dzięki inwestycjom. Toteż dobry, europejski standard osiągnęły pociągi Intercity, łączące Ateny z Salonikami, a dalej jadące już nieco wolniej, korzystające ze stacji Larissas. Nowoczesne jest też połączenie podmiejskie „Proastiakos”, docierające na półwysep Peloponez, a docelowo do Patry, prosto z lotniska międzynarodowego Eleftherios Venizelos, lub ze stacji Peloponissou. Obie ateńskie stacje kolejowe (Larissas i Peloponissou) położone są obok siebie, dojazd metrem.\nMit o pochodzeniu nazwy miasta[edytuj | edytuj kod]\nBogowie olimpijscy podzielić chcieli między siebie wszystkie miasta i regiony na Ziemi, aby wyznaczyć okolice, w których mieliby doznawać szczególnego kultu. Bogini Atena i król mórz, Posejdon, pokłócili się o Ateny, gdyż było to wielkie, najważniejsze chyba miasto w całej Helladzie. Sami mieszkańcy miasta zbudowanego wokół skały Akropol zaproponowali „zawody”. Miasto zostanie nazwane imieniem tego boga, który podaruje im najbardziej przydatny prezent. Posejdon dotknął zbocza Akropolu i ze szczeliny trysnęło źródełko. Atena włócznią dotknęła wolnej przestrzeni tuż obok źródełka. W tym miejscu wyrosło pierwsze drzewko oliwne. Miasto to zostało nazwane od imienia Ateny. Wybór ten wywołał jednak nieprzychylność Posejdona. Przez tysiąclecia Ateńczycy cierpieć musieli następnie dotkliwe niedobory wody. Jej marnotrawstwo surowo karały prawa Solona i Pizystrata. Cesarz Hadrian wyposażał miasto w liczne akwedukty i około 25 km kolejnych tuneli rozprowadzających wodę, pod zabudową miasta – część z nich użytkowano jeszcze do lat 50-tych XX wieku. Dopiero jednak wybudowanie w latach 1926–1929 maratońskiego zbiornika wodnego, z towarzyszącym mu 13-kilometrowym tunelem-wodociągiem, w stronę Aten oddaliło klęski suszy, neutralizując tym samym klątwę boga Posejdona.\nPodział administracyjny Aten[edytuj | edytuj kod]\nOd strony administracyjnej Ateny właściwe podzielone są na siedem dzielnic, które nie posiadają nazw, a tylko numery. Każda z tych dzielnic utrzymuje samodzielnie infrastrukturę komunalną i zarządza swoim obszarem. Niemniej Ateny zachowały również powszechnie używany podział na dzielnice historyczne mające swoje własne nazwy. Tego podziału używa się w przybliżeniu również jako oddzielnych okręgów wyborczych.\nPodział administracyjny aglomeracji[edytuj | edytuj kod]\nWiększa część gmin miejskich, wchodzących w skład zwartej zabudowy Wielkich Aten (bez Pireusu, gmin północno-zachodnich oraz gmin południowo-wschodnich)\n6 Aghia Warwara\n12 Agii Anarghiri\n13 Nea Chalkidhona\n14 Nea Filadelfia\n15 Nea Jonia\n16 Neo Iraklio\n23 Nea Eritrea\n25 Nea Pendeli\n29 Aghia Paraskiewi\n32 Nea Psichiko\n41 Nea Smirni\n43 Aghios Dimitrios\nGminy tworzące Wielkie Ateny razem z Pireusem stanowią jeden wspólny miejski organizm, z nieprzerwaną, wielkomiejską zabudową ulic. Administracyjnie należą jednak do różnych gmin i jednostek regionalnych. Toteż jednostką administracyjną koordynującą ich działania oraz zarządzającą częścią wspólną miejskiej infrastruktury jest region Attyka (Περιφέρεια Αττικής)[potrzebny przypis].\nZobacz w Wikiźródłach hasło Ateny w Encyklopedii kościelnej\nPlaka - historyczna część Aten, usytuowana u stóp Akropolu\n↑ a b c Απογραφή Πληθυσμού – Κατοικιών 2011. ΜΟΝΙΜΟΣ Πληθυσμός (gr.). [dostęp 2015-09-02].\n↑ a b Demographia: World Urban Areas – Demographia, 2017.\n↑ a b Competitive Cities in the Global Economy - OECD\n↑ a b PopulationData.net: Grèce – World Gazetteer, 2014.\n↑ a b „Population by sex and age groups on 1 January” – Eurostat, 2012.\n↑ Eurostat: Urban Audit: City Profiles – Athina.\n↑ Projekt ustawy o obywatelstwie dotyczący 250 tysięcy dzieci cudzoziemców .\n↑ Climatebase: Афины,Греция #16716.\n↑ meteoclub.gr: Το αρχείο του Θησείου.\n↑ Athens average sea temperature – seatemperature.org.\n↑ Ateny od środka Elisabeth Boleman-Herring, Wydawnictwo RM 2003,ISBN 83-7243-293-7.\n↑ Wydarzenia te opisuje hasło Wojna domowa w Grecji, temat „Dekemvriana”.\n↑ Obszernie ilustrowany artykuł poświęcony suszom w mieście i maratońskiemu zbiornikowi wodnemu.\n↑ artykuł z informacjami ateńskiego Miejskiego Towarzystwa Speleologicznego.\n↑ artykuł o budowie zbiornika maratońskiego.\nFestiwal w Atenach, Henryk Musielak,. Ruch Muzyczny nr 1/1962 (1-15 stycznia 1962 r.)\nAteny i okolice, Wydawnictwo Berlitz, wyd.1997, edycja polska, ISBN 83-86812-66-4.\nStrona miasta Ateny (ang.). [dostęp 2013-05-28].\nPlan komunikacji, z zaznaczeniem obiektów, godnych uwagi, wewnątrz ścisłego centrum Aten. [dostęp 2009-10-01].\ninternetowy, wielotematyczny przewodnik po Atenach.\nstrona informacyjna o Atenach\nPanorama północno-zachodnich dzielnic Aten z dzielnicy Melissia


Problem znany ale nie pokonany..zmiana ustawień grafiki. - Problemy techniczne - GTA IV - Uniwersum HD - Strona 2 - Forum - GTA Site\nStrona głównaForumUniwersum HDGTA IVProblemy techniczneProblem znany ale nie pokonany..zmiana ustawień grafiki.\nForum - GTA IV - Problem znany ale nie pokonany..zmiana ustawień grafiki.\n+ 0 - dodano: 28.12.2017 11:26 #16\nNie rozumiem dlaczego na porządnej karcie gta się nie włącza. Gdzie mogę szukać pomocy? Szkoda jak gra leży w szafce ;(\n+ +1 - dodano: 28.12.2017 12:28 #17\nNie zostało nic jak tylko napisanie do R* Support: https://suppo(...)ests/new\n+ +1 - dodano: 29.12.2017 13:49 #18\nDzięki, spróbuję, dam znać co odpisali\n+ 0 - dodano: 30.12.2017 18:34 #19\nStatus z nowego na otwarte, oni chyba sami nie wiedzą hehe\n+ 0 - dodano: 31.12.2017 10:54 #20\nDECEMBER 30, 2017 07:24 PM\nPrzykro nam, że doświadczasz problemów z uruchomieniem GTAIV.\nW celu naprawy Twojego problemu proponujemy parę kroków, które powinny rozwiązać zaistniałe problemy.\nKrok 1. Odinstaluj i zainstaluj ponownie grę Grand Theft Auto IV.\nArtykuł, który pokazuje jak poprawnie zainstalować grę:\nKrok 2. Zmień datę w systemie Windows.\nJeżeli będziesz doświadczał problemu ze sprawdzeniem daty wydania, prosimy, zmień datę w systemie Windows na 01.01.2014, a następnie ponów instalację.\nKrok 3. Zainstaluj najnowszą łatkę do Grand Theft Auto IV.\nZaktualizowaliśmy niedawno nasze serwery logowania, w związku z czym użytkownicy powinni korzystać z nowej wersji aplikacji. Aby zaktualizować swoją aplikację i być w stanie grać w GTAIV, należy przejść na poniższą stronę:\nGTAIV (jęz. angielski, francuski, włoski, niemiecki, hiszpański)\nKrok 4. Spróbuj uruchomić grę w zgodności ze starszą wersją systemu Windows:\nDokładna instrukcja znajduje się w poniższym artykule:\nProsimy o informację, czy powyższe kroki pozwoliły na rozwiązanie Twojego problemu.\nGdyby tak się nie stało, prześlemy kolejne czynności do wykonania."\nNo to mi powiedzieli...\n+ +1 - dodano: 31.12.2017 12:20 #21\nZapomnieli dodać korku 5 - kup PCta. :P\nOdpisz im, że wszystko to robiłeś i dalej nie działa.\n+ 0 - dodano: 31.12.2017 14:32 #22\nOdpisałem no ale cóż...on teraz walnie kolejną wklejoną poradą i tak w kółko. A restartowanie kompa nie jest dla niego przyjemne, bo ni chja nie idzie wyłączyć, zawiesza się na napisach i dupcia.\nZa tego pc to nie daruje za to mogę grać gdzie chce ;d (tylko nie w gta....) ;p\n+ 0 - dodano: 10.01.2018 17:20 #23\nChłopak chyba już ma dość, cały czas karze wpisywać nowe komendy. Raz odpala sie pasek live raz nie i to tyle co sie udalo zrobic hehe\n+ 0 - dodano: 11.01.2018 20:55 #24\nMam zrobić czysty rozruch...napisałem że nie chce sobie popsuć komputera\n"Podczas wykonywania czystego rozruchu niektóre funkcje komputera mogą tymczasowo przestać działać. Po uruchomieniu komputera w zwykły sposób te funkcje stają się ponownie dostępne. Jednak jeśli problem nie ustąpi, może być wyświetlany wcześniejszy komunikat o błędzie lub komputer może działać w nieoczekiwany sposób.\nJeśli komputer jest połączony z siecią, ustawienia zasad sieciowych mogą uniemożliwiać wykonanie poniższych czynności. Zdecydowanie zaleca się zrezygnowanie z użycia narzędzia konfiguracji systemu do modyfikacji zaawansowanych opcji rozruchu na komputerze, z wyjątkiem okoliczności, w których inżynier pomocy technicznej firmy Microsoft zaleca użycie tego narzędzia. Wykonanie tych czynności może spowodować, że nie będzie już można korzystać z komputera."\n+ 0 - dodano: 13.01.2018 20:40 #25\nW sumie miałem tak ostatnio z "Elexem" Pomogło odinstalowanie "Nvidia experience."\n+ 0 - dodano: 14.01.2018 02:13 #26\ni na nowo zainstalowanie czy w ogóle nie instalowałeś?\n+ 0 - dodano: 14.01.2018 02:16 #27\nPrzykro nam z powodu niedogodności, jednak nie jesteśmy w stanie dokonać zwrotu gotówki za zakup dokonany u innego sprzedawcy. Mimo to z chęcią pomożemy Ci w rozwiązaniu wszelkich problemów technicznych, których doświadczasz, lub też postaramy się znaleźć inne rozwiązanie problemu.\nno kur....a masakra, zero pomocy.\n+ 0 - dodano: 14.01.2018 02:31 #28\nniestety usunięcie geforce exerience nie pomogło, wręcz popsuło bardziej\n+ 0 - dodano: 14.01.2018 03:48 #29\nJa przy "elexie" odinstalowałem i całą grę przeszedłem bez experienc'a. Wiadomo, na jedną grę pomogło na inną nie. Zawsze warto było spróbować. A nóż może i by się udało tak jak mi. Sorry jeśli się coś skopało.\n+ 0 - dodano: 16.01.2018 20:34 #30\nJest nam niezmiernie przykro, że nadal doświadczasz problemów z uruchomieniem GTAIV.\nW celu naprawy Twojego problemu proponujemy dalszych kilka kroków, które mogą go rozwiązać. Chcielibyśmy również poinformować, że są to kroki bezpieczne, które, wykonane w sposób prawidłowy, nie spowodują uszkodzenia Twojego komputera.\nKrok 1. Odinstaluj grę Grand Theft Auto IV.\nKrok 2. Zainstaluj program Ccleaner lub inne podobne oprogramowanie, które umożliwi usunięcie niepotrzebnych plików oraz ewentualnego złośliwego oprogramowania znajdującego się na Twoim komputerze. Przeskanuj również komputer swoim programem antywirusowym, wybierając opcję pełnego skanowania.\nKrok 3. Po przeskanowaniu systemu pod kątem wirusów oraz zbędnych plików należy użyć Kontrolera plików systemowych/scannow tool, aby sprawdzić uszkodzenia systemu i naprawić wszystkie uszkodzone pliki.\nKontroler plików systemowych/scannow tool skanuje integralność wszystkich chronionych plików systemowych systemu Windows i w miarę możliwości zastępuje niepoprawne, uszkodzone, zmienione/zmodyfikowane lub uszkodzone wersje plików właściwymi wersjami.\nProsimy uważać, jeżeli zmodyfikowałeś pliki systemowe takie jak explorer/system files, gdyż uruchomienie scanu spowoduje przywrócenie plików systemowych, takich jak explorer.exe z powrotem w stan domyślny.\nProsimy dokonać odpowiednich kopii zapasowych plików systemowych, które zostały zmodyfikowane do kategoryzacji, jeśli chcesz, aby zapisać je przed uruchomieniem kontroli plików systemowych/scannow.\nAby uruchomić polecenie kontroli plików systemowych / scannow w systemie Windows, prosimy kierować się krokami opisanymi na stronie:\nUWAGA: Wpisz poprawnie polecenie w okienku konsoli: sfc /scannow\nPo zakończeniu skanowania, jeśli wszystkie pliki przeszły, może pojawić się komunikat: "Ochrona zasobów systemu Windows nie znalazła żadnych naruszeń integralności.”\nJeżeli scan nie poradził sobie z naprawą należy ponownie uruchomić polecenie, aby sprawdzić, czy za drugim razem scan się powiedzie. W niektórych wypadkach konieczne jest powtórzyć te czynność trzy, lub więcej razy, aby naprawić jak najwięcej plików.\nKrok 4. Zainstaluj ponownie grę Grand Theft Auto IV, po czym zainstaluj najnowszą aktualizację:\nKrok 5. Spróbuj uruchomić grę i sprawdź, czy problem z jej działaniem będzie się powtarzał.\nProsimy o informację, czy powyższe procedury pozwoliły na rozwiązanie Twojego problemu.\nGdyby tak się nie stało, również prosimy o kontakt - prześlemy dalsze kroki.\nMam to wszystko robić? Da to coś?\nProblem z podskakiwaniem aut podczas jazdy\nKatastrofalny glitch w siłowni!\nNastępne miasto w GTA VI\nGra zacina się przy odnawianiu zasobów wytwórni\nKoguty w radiowozie\nREALSANTOS NOWY SERVER RP ! Polecamy


Nocny, jesienny wypad w Góry Złote - Bikepacking Klub\nTo ma być długi weekend spędzony w trasie. Plany mam ambitne, jednak na wskutek silnego wiatru wiejącego w górach przekładam wyjazd na godzinę 10:00, by stwierdzić, gdy czas już nastał, że nadal wieje z prędkością co najmniej 30 km/h co skutecznie zniechęca mnie do wycieczki, bo mam ochotę na podziwianie złotej polskiej jesieni a nie na boksowanie się z siłami natury. Jednak o 17:30 sytuacja ulega zmianie, wiatr ustaje, stwierdzam więc, że warto zabrać się do Kamieńca Ząbkowickiego pociągiem o godzinie 19:20. Trzeba jeszcze spakować i przypiąć torebki, przygotować dwie porcje płatków owsianych, na szybko zdecydować co zabrać na nocną jazdę w temperaturze bliską 0 stopni. Zmieniam też plan wycieczki: rezygnuję z pierwotnej koncepcji, notabene niemożliwej do zrealizowania z powodu utraty jednego dnia, za cel stawiając nocleg i poranek w chatce pod rezerwatem Puszcza Śnieżnej Białki. Bardzo lubię to miejsce oraz okolice – w jesienne noce i poranki, to samotnia pośród cichej przyrody, gwarantująca oddalenie od cywilizacji.\nNa razie jednak w pośpiechu pakuję bagaż a gdy zostają do załadowania już tylko dwa śpiwory, o parametrach komfort 6 st. C oraz stary letni śpiwór, mający odgrywać rolę wkładki docieplającej, wówczas okazuje się, że jeden ze szczeniaków nasikał do wewnętrznego śpiwora. Suszę na szybko śpiwór, szukam jeszcze rękawiczki wyniesionej przez drugiego psa, łapię w biegu maseczkę bez której nie wejdę do pociągu i pewnie nie kupię nic na tankszteli i zjeżdżam windą, po czym gnam na dworzec kolejowy. Na peronie zjawiam się dosłownie w momencie wjazdu pociągu na stację. Jeszcze tylko zakup biletu u konduktora i wygrzewam się w przedziale rowerowym pociągu Inter Regio.\nW Kamieńcu Ząbkowickim melduję się o 21:40 i niezwłocznie ruszam przez opustoszałe miasto a następnie drogą nr 390 jadę do Złotego Stoku. Niebo jest bezchmurne a na nim intensywnie świeci olbrzymi księżyc. Droga jest pusta. Wyłączam w pewnym momencie na chwilę przednią lampę i stwierdzam, że w świetle księżyca jest wystarczająco jasno – na drogę padają jedynie cienie krzewów i niskich drzew. Jest spokojnie, nie jeżdżą samochody. W pewnym momencie płoszę dwa dorodne lisy z puszystymi kitami, zakradające się do gospodarstwa – rudzielce biegną chwilę wzdłuż drogi w świetle lampy, po czym wpadają w pole, aby po kilku metrach zatrzymać się. Zwierzaki obserwują mnie uważnie – gdy odjadę ponowią próbę rozboju w kurniku. W Złotym Stoku również bezruch i przygotowania mieszkańców do snu.\nZajeżdżam na stację Pieprzyk w poszukiwaniu karty pamięci do aparatu, bo oczywiście zabrałem aparat bez karty. Są ładowarki, kart brak. Korzystając z okazji kupuję legendarnego tosta z serem i pieczarkami oraz colę. Na stacji spędzam 30 minut i posilony ruszam do Lądka Zdroju. Okazuje się, że na wskutek remontu droga do Lądka jest zamknięta od strony Złotego Stoku – obowiązuje objazd. Przedostaję się przez plac budowy i ruszam w ciemnościach pod górę. Podjazd na Przełęcz Jaworową jest bardzo przyjemny – nachylenie jest delikatne a asfalt idealnie równy. Zatapiam się w ciszę i ciemność. Nie przeszkadzają mi samochody. Co jakiś czas z pomiędzy drzew prześwitują okoliczne góry i migoczące w dolinie światła. Niebo pocięte jest pojedynczymi ciężkimi chmurami, które przetaczają się na zachód. Mokry asfalt lepi się do kół a w powietrzu unosi się wilgoć. Jadę rozgrzany, wiem, że na zjeździe będę odczuwał chłód. Temperatura wynosi około zera stopni.\nZjazd przebiega spokojnie. Nie natykam się na samochody. Zatrzymuję się na chwilę przy pomniku poświęconym Marianowi Bublewiczowi, który zmarł w wyniku obrażeń odniesionych w wypadku jaki nastąpił w tym miejscu w 1993 roku podczas IX Zimowego Rajdu Dolnośląskiego. Stoję chwilę w ciszy i ciemnościach, wpatrując się w świeżo zapalone znicze. Ruszam w dół. Za wsią Orłowiec wjeżdżam idealnie w środek licznego stada dzików, wyhamowując dokładnie pomiędzy zwierzakami, które w popłoch wpadają ze sporym opóźnieniem, zauważając mnie po czasie. Na szczęście rozbiegają się w dwie strony poza skraj drogi w las, kwicząc wniebogłosy. Wśród nich jest kilka prążkowanych, ale wyrośniętych już warchlaków. W Lądku Zdroju zamierzam podjechać na stację Orlen zapytać o kartę pamięci, ale odpuszczam, dochodząc do wniosku, że zakup karty na tej stacji jest mało prawdopodobny – postanawiam ostatecznie pstrykać telefonem, który wprawdzie nie ma mocowania do statywu, ale od czego są patyki i kamienie…\nDo Stronia Śląskiego dojeżdżam drogą rowerową i zatrzymuję się na chwilę pod tablicą z wielkim elektronicznym termometrem bijącym czerwonym światłem po oczach niczym neon burdelu. 0,3 stopnia. Cieplej już nie będzie, bo od tej pory czeka mnie systematyczny wzrost wysokości. O podjeździe nie ma wprawdzie mowy, bo droga do Bielic prowadząca się przez Stary i Nowy Gierałtów delikatnie tylko zarysowuje kąt nachylenia, a w lesie też podjazd jest stosunkowo łagodny, jednak do miejsca noclegu mam jeszcze 24 kilometry a różnica poziomów wynosi 850 metrów, w miejscu noclegu liczę więc na temperaturę poniżej zera stopni. Przejazd wzdłuż Białej Lądeckiej odbywa się samotnie. Jest już grubo po dwunastej w nocy i samochody od dawna nie jeżdżą. Parking przed Chatą Cyborga jak zwykle jest nabity do nieprzytomności – zastanawiam się co jest tak niezwykłego w tym pensjonacie, że ludzie ciągną do niego niczym gówniarze do Energylandii. Pewnie ciasto i herbata, konkluduję w ciemnościach – miałem niegdyś okazję jeść w tym miejscu szarlotkę – ciasto rozbijające skalę ocen.\nMijam leśniczówkę i wjeżdżam w las, wsłuchując się w odgłosy, dochodzące z gęstwiny drzew i koryta Białej Lądeckiej, wijącej się poniżej kamienistej drogi. W połowie odcinka uzupełniam wodę. Wjeżdżam wreszcie na Dukt nad Spławami i po przejechaniu 3,5 kilometra docieram do schronu turystycznego położonego na granicy rezerwatu Puszcza Śnieżnej Białki. Jest 2:30. Na ognisko jest za późno. Zostawiam rower i wchodzę na piętro. Pusto – niskie temperatury wyludniają Sudety w nocy. Zdejmuję worek ze śpiworami i wypinam pakunek z tylnej uprzęży, wyciągam wszystkie elektroniczne graty z torebki na górnej rurce, wyciągam również statyw z torby pod rurką oraz bidony i przybornik, odczepiam lampki i zanoszę wszystko na górę. Rower zapinam zapięciem-chwilówką do schodów i wędruję na poddasze. Nastawiam wodę na herbatę, wyciągam śpiwory i pompuję materac – zabrałem ze sobą długi, bo krótkiego materaca nie zdołałem znaleźć w domu, gdzieś najwyraźniej wsiąknął. Rano nie żałuję jednak zguby, bo długi materac ładnie izolował nogi. Przebieram się w suchą, ciepłą koszulkę do snu, zostawiam spodnie i zakładam jeszcze jedną parę ciepłych skarpet. Nie jestem pewien jak zachowa się mój “zimowy zestaw” złożony z dwóch śpiworów. Wypijam herbatę i zjadam połowę snikersa, po czym ładuję się do śpiworów, zaciskam ich górne partie i skupiając się na ciszy zapadam w sen.\nBudzę się tuż przed 9:00. Wychodzę ze śpiworów na poranną sikuncję i stwierdzam, że jest piękna słoneczna pogoda, mimo wszystko jednak mocno piździ – nisko położone słońce nie przebija się przez wysokie drzewa. Wracam na pięterko, zagotowuję wodę i zalewam liofilizowaną zupę pomidorową do której wsypuję sporą ilość płatków owsianych. Parzę kawę. Zakutany w śpiwory, które w nocy gwarantowały mi ciepły, spokojny sen, kontynuuję kontemplację ciszy. Zjadam pyszne płatki z pomidorówką i zapijam kawą. Jest dobrze, jest fajnie, jest tak jak miało być, dzieje się dokładnie tak, jak sobie tego życzyłem i spodziewałem po TYM miejscu, które lubię przede wszystkim za oddalenie od cywilizacji gwarantujące ciszę i spokój. Carpe diem. Około 10:30 rozpoczynam pakowanie gratów i o 11:00 odjeżdżam spod chatki. Termometr zawieszony na schronie wskazuje 2 stopnie C powyżej zera.\nZjeżdżam do strumienia w którym dokonuję porannej toalety i uzupełniam wodę. Kieruję się w stronę Suchej Przełęczy, skąd odbijam w kierunku Bolesławowa, po drodze regulując hamulce. O ile po kamienistej drodze jadę stosunkowo wolno, to na asfalcie do Bolesławowa mogę się rozpędzić, jednak bez przesady, ponieważ pęd skutecznie likwiduje integrację z przyrodą a w niedzielnej jeździe chodzi przecież o podziwianie uroków pięknej złotej polskiej jesieni, która w Sudetach jest wyjątkowa. W Starej Morawie skręcam na Kletno i powoli podjeżdżam do Janowej Góry, mijając Kopalnię Uranu – muzeum. Następnie zjeżdżam do Sienny i zaczynam podjazd na Przełęcz Puchaczówka. Po drodze mija mnie kilka samochodów, ruch jest jednak skromny jak na przepiękną pogodę i stosunkowo młodą godzinę. Na szczycie podziwiam panoramę pobliskich grzbietów, po czym zakładam kurtkę i rozpoczynam zjazd. Planuję przejechać przez Bystrzycę Kłodzką i przez Nową Bystrzycę wjechać na Przełęcz Spalona, aby w schronisku Jagodna zjeść obiad. Przed Pławnicą zatrzymuję się jednak na rozjeździe, zastanawiając się czy nie zmienić trasy, jadąc do Jagodnej okrężną drogą przez Marianówek, odstępuję jednak od tego pomysłu. Ruszam i w chwilę później stwierdzam, że przestaje działać tylna przerzutka. Wydaje się, że uszkodzony został mechanizm manetki – pracuje bez oporu, czyli nie pracuje… Zostaję na minimalnej pochyłości z przełożeniem 50×34, bo takie miałem w momencie ruszania i toczę się “powoli jak żółw ociężale”. Zatrzymuję się kilka razy i próbuję naprawić usterkę, jednak nie za bardzo wiem o co chodzi – na mechanice rowerowej znam się tak jak Św. Mikołaj na rabowaniu banków. Postanawiam dotłuc się do stacji kolejowej w Bystrzycy Kłodzkiej i zakończyć wycieczkę, jednak tuż przed podjazdem pod skrzyżowanie z drogą nr 33 przerzutka zaskakuje. Po czym na zjeździe znów odmawia współpracy.\nDocieram do dworca kolejowego. Najbliższy pociąg mam za dwie godziny o 16:11 W opisie połączenia zauważam informację, że na wskutek ostatnich wichur pomiędzy Bystrzycą a Kłodzkiem obowiązuje zastępcza komunikacja autobusowa. Nauczony doświadczeniem wiem, że mam nikłe szanse wpakować rower do kolejowego autobusu – kierowcy mają w 4 literach rowerzystów a ich arogancja skutecznie udaremnia ewentualne negocjacje. Rozkręcam się rowerem na pustym peronie i…przerzutka zaskakuje. Postanawiam nie ruszać jej i na średnim przełożeniu jechać do Kłodzka. Po drodze okazuje się jednak, że przerzutka działa normalnie. Jadę więc starą drogą przez wsie Kotliny Kłodzkiej w pełnym słońcu rozebrany do koszulki z jesiennymi rękawiczkami – zimowe włożyłem do torby. W Gorzanowie zaopatruję się w obiad w lokalnym markecie i zjadam pośród nasłonecznionych pól, podziwiając Góry Bystrzyckie. W Kłodzku stwierdzam, że usterka przeszła do historii, decyduję się więc jechać do Kamieńca Ząbkowickiego przez Przełęcz Łaszczowa, korzystając z pięknej słonecznej pogody. Na podjeździe rozgrzewam się tak bardzo, że odnoszę wrażenie, iż jest co najmniej 21 stopni C, jednak zjazd skutecznie pozbawia mnie tej iluzji – robi mi się bardzo zimno. Jestem tylko w koszulce z długim rękawem na którą mam zarzuconą górę spodni z szelkami. Zaciskam jednak zęby i zjeżdżam do Dzbanowa, wiedząc, że za nim zdążę się rozgrzać i nim dojadę do Kamieńca będę odczuwał komfort termiczny. Wokół króluje złoto-ruda jesień. Podziwiam jeszcze z daleka masyw Borówkowej, którą obiecuję sobie odwiedzić w najbliższym czasie niekoniecznie rowerem, ale z psami, które towarzyszą mi od kilku miesięcy, skutecznie sprowadzając rower do roli środka transportu miejskiego bez większych szans na krajoznawcze eskapady. W Kamieńcu Ząbkowickim melduję się na PKP o 17:40 i za 20 minut ląduję w pociągu.\nTrasę jak zwykle polecam szczególnie mieszkańcom Wrocławia i okolic. Pętlę można lekką ręką zrobić w ciągu jednego dnia. Zaliczamy wówczas trzy sudeckie przełęcze: Jaworową, Puchaczówkę i Łaszczową a obiad możemy zaplanować przy schronie turystycznym w którym spałem, posiłek przygotowując np. na ognisku – jest możliwość rozpalenia ognia a drewna wokół w bród. Proponuję jednak przejechać trasę z rozbiciem na dwa etapy: nocny i dzienny, tak jak ja to zrobiłem. Zwłaszcza w porze jesiennej lub wczesną wiosną, kiedy ruch turystyczny jest znikomy a lokalni młodzieńcy nie wywożą panien na leśne parkingi, można zaznać nocnej ciszy i spokoju. Pokonywanie podjazdów nocą, to zupełnie inna bajka – łatwiej jest opanować oddech, utrzymać tempo wbijając się w jednostajny rytm. Nocna jazda to inny świat. Z Wrocławia Głównego w okolicach godziny 20:00 odjeżdża pociąg do Kamieńca Ząbkowickiego a przejazd nim trwa półtorej godziny. Jadąc spokojnym tempem docieramy do chatki około 2:00 w nocy, polecam jednak zjechać w Złotym Stoku na stację paliw Pieprzyk i wrzucić na ruszt tosta będącego specjalnością tej firmy.\nI jeszcze mapki z trasą. Ze względu na oszczędność baterii w telefonie i potrzebę ładowania lampek nie zapisywałem trasy, ale odtworzyłem ją dokładnie, ręcznie w mapy.cz\nNoc, długość odcinka 62 km, suma przewyższeń 1600 m:\nDzień, długość odcinka 87 km, suma przewyższeń 1081 m:\nChata pod Puszczą Śnieżnej BiałkiGóry Bialskiegravelnocna jazda rowerem\nGravelem z Wrocławia na Górę Św. Anny


Doskonale czytelne nadruki na tworzywach - matiu\nStart » Wytwórczość » Informatyczne » Doskonale czytelne nadruki na tworzywach\nChcesz, aby wszystkie nadruki na tworzywach były doskonale czytelne, ponieważ działasz w branży przemysłowej i dostarczasz różnego rodzaju produkty wymagającym klientom, którzy ponad wszystko cenią najwyższą jakość oraz doskonałą precyzję? Dzięki naszej pomocy szybko przekonasz się, że profesjonalne drukowanie na wielu różnych powierzchniach jest jak najbardziej możliwe. Sprawdź, co możemy ci zaoferować i z jakich konkretnie usług możesz skorzystać dzięki naszym niezawodnym propozycjom. Wierzymy, że nadruki na tworzywach będą wyglądać dobrze, jeśli zastosujemy odpowiednie narzędzia i maszyny, przede wszystkim dobrej jakości, specjalistyczne drukarki, które bez trudu podołają każdemu zadaniu. Polecamy zgłoszenie się do nas w celu ustalenia szczegółów.\nKategoria: Wytwórczość / Informatyczne|Dodano: 2017-04-06


Fotograf ślubny Szczecin – Kinder blog\nWspomnienia są ważną częścią naszego życia. Sporo osób mówi, że to w zasadzie jedynie i wyłącznie dla nich żyje. Czy także jesteś tego samego zdania? Jeżeli już tak, to na pewno na ślubie bądź ważnej okoliczności powinna pojawić się ekipa fotografująca.\nProfesjonalny fotograf slubny Szczecin wykona ładne zdjęcia, które będą pamiątką do końca życia. Dokumentacja najważniejszego dnia życia powinna zatem być dopięta pod każdym względem. Zdjęcia nowożeńców a także gości będą piękną pamiątką nie tylko i wyłącznie dla nas, ale także dla naszych dzieci i wnuków. Dlatego właśnie fotografia okolicznościowa cieszy się taką popularnością. W szczególności jeżeli już fachowy fotograf ślubny Szczecin wykonuje swoją pracę wzorowo. Oczywiście oferta fotografii na weselu lub innych imprezach może być dostosowana do naszych potrzeb. Może potrzebujesz zdjęć z chrztu albo komunii? A może interesuje Cię fotograf, który pojawi się na wieczorze panieńskim lub kawalerskim? W tej chwili możesz udokumentować wszystko co tylko chcesz. I w dodatku wybrać przepiękny album ze zdjęciami. Dosłownie o ile ma to być sesja narzeczeńska, miłosna lub rodzinna. A może wyprawiasz urodziny albo osiemnastkę, która jest najważniejsza w życiu młodych ludzi? Zdjęcia w bardzo wysokiej jakości, dedykowane albumy fotograficzne oraz wiele, sporo więcej – to wszystko zapewnia polecany fotograf slubny Szczecin. Zdjęcia z przygotowań do ślubu, błogosławieństwa rodziców a także ceremonii ślubnej. Zaplanuj wszystko z partnerem i skonsultuj się z fotografem ślubnym ze Szczecina.\nSprawdź: fotograf slubny szczecin.


Spargelsuppe, kremowa zupa ze szparagów | Facet Na Talerzu\nSezon szparagowy w pełni, więc nie może zabraknąć kremu ze szparagów. Tym razem pokombinowałem troszkę inaczej niż zwykle, i zamiast typowego mocno zawiesistego kremu przygotowałem, kremową, aksamitną zupę. Nie postawicie w niej łyżki, ale z wodą nie ma ona nic wspólnego :-)\nZupa ma bardzo ciekawy smak, słodki dzięki szparagom, wytrawny dzięki dodatkowi rieslinga. Gałka muszkatołowa, świeżo starta, jest oczywiście konieczna - bez niej nie wyobrażam sobie takiej zupy ;-)\n500 g szparagów, białych\n500 ml wywaru szparagowego lub drobiowego\n150 ml białego wina, np. Riesling\n100 g gęstej śmietany (crème fraîche)\n4 zielone szparagi, posiekana natka pietruszki - do podania\nPrzygotować bulion, najlepszy i najzdrowszy będzie szparagowy wywar. Umyć i obrać białe i zielone szparagi. Zdrewniałe końcówki i obierki zalać 0,7 l wody i gotować 20 minut na małym ogniu. Po ugotowaniu przecedzić i wywar gotowy :-)\nBiałe szparagi pokroić na mniejsze kawałki, odłożyć na bok połowę ich główek.\nNa maśle zeszklić drobno posiekaną szalotkę. Dodać pokrojone szparagi (oprócz odłożonych główek) i podsmażyć kilka minut, zwiększyć ogień pod garnkiem i zalać szparagi winem. Gotować 2 minuty i dodać wywar. Dusić wszystko przez 20-30 minut. W międzyczasie ugotować w całości zielone szparagi, które wykorzystamy jako przybranie zupy.\nGdy szparagi w zupie będą już mocno miękkie, zestawić garnek z kuchenki, przelać zupę do malaksera i zmiksować. Zmiksowaną zupę przelać przez sito z powrotem do garnka, dokładnie przetrzeć szparagi, aby na sitku niewiele zostało. Garnek postawić na kuchence, wrzucić do niego odłożone wcześniej główki szparagów i gotować je przez 5 minut.\nNastępnie zestawić garnek z palnika. Zmiksować śmietanę z żółtkami i masę tę dodać powoli do zupy, ciągle mieszając. Postawić garnek na palniku i podgrzewać zupę na małym ogniu, ciągle mieszając, aż zgęstnieje. Nie dopuścić do zawrzenia, aby żółtka się nie ścięły. Doprawić do smaku solą, pieprzem i gałką muszkatołową.\nZielone szparagi pokroić w kawałki i wrzucić do miseczek, zalać gotową kremową zupą. Całość udekorować posiekaną natką pietruszki i posypać świeżo startą gałką muszkatołową.\nAutor: bartoldzik o 07:38\nEtykiety: dania bezmięsne, imprezy, kremy, kuchnia europejska, kuchnia niemiecka, obiad, przyjęcia, szparagi, zupa, zupy\nUnknown 02 czerwca, 2013 10:15\njeszcze nigdy nie jadłam szparagów!:)\nale Twoj pomysl bardzo mnie kusi :)\nbartoldzik 04 czerwca, 2013 18:53\nNie przyznawaj się :-)\nNigdy nie jest za późno, jak raz zjesz to będziesz z utęsknieniem czekać na następny sezon...\nQchenne-inspiracje, Małgosia 02 czerwca, 2013 21:07\nBardzo lubię krem ze szparagów. Też robiłam w weekend :)\nBo(ro)n Appétit 04 czerwca, 2013 16:51\nI like it!!! Zjadlabym z chęcią, bo Spargelsuppe jeszcze nie jadłam. Musi być lecker :)\nbartoldzik 04 czerwca, 2013 18:51\nSehr lecker nawet ;-)\nDzisiaj robiłem Spargelcremesuppe, równie boskie, ale zupełnie inne. Wykorzystaj dostępność szparagów i do dzieła...


Czynniki stresujące występują niemal w każdym miejscu pracy, są jednak grupy zawodowe narażone na obciążenia psychofizyczne w sposób szczególny. Taką właśnie grupą są funkcjonariusze służb ratowniczych, którzy niemal każdego dnia swojej pracy spotykają się z ludzkim cierpieniem, niejednokrotnie biorąc odpowiedzialność za życie innych, ratując ich zdrowie czy mienie, podejmując działania często z narażeniem własnego zdrowia czy życia. Jeśli dołączyć do tego stan ciągłego czuwania, przeciążenie pracą, specyficzność każdej akcji, braki kadrowe czy sprzętowe, wszystko to sprawia, że pomimo ogromu satysfakcji jaką niesie praca funkcjonariusza służb ratowniczych, jest to jednocześnie jeden z najbardziej stresujących zawodów. Przy ciągłym wystawieniu na stres nasze wyuczone sposoby radzenia sobie z obciążeniem jakiego doświadczamy, mogą okazać się niewystarczające. W takich sytuacjach kumulujące się każdego dnia negatywne doświadczenia wynikające ze specyfiki pracy w służbach ratowniczych, bez zastosowania odpowiednich środków zaradczych mogą wpływać destrukcyjnie na życie zawodowe, osobiste czy rodzinne. Rolą psychologa jest pomoc w poszukiwaniu bardziej efektywnych sposobów radzenia sobie w trudnych sytuacjach. Warto zadbać o swoją kondycję psychiczną.\nZapraszam na spotkania indywidualne jak i grupowe, które mogą dotyczyć różnorodnych zagadnień: od problemów związanych z akcjami ratowniczymi, trudnościami z jakimi spotykacie się na co dzień w pracy, napięciami pojawiającymi się pomiędzy zmianami czy kadrą kierowniczą, po indywidualne sprawy osobiste. Spotkania odbywać się mogą w Waszych rodzimych jednostkach lub w Komendzie Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Kielcach, po uprzednim umówieniu się telefonicznym czy mailowym.


| Jak będą wyglądały wakacje 2020? Jak będą wyglądały wakacje 2020? – Allcon Investment\nO tym, że pandemia zmieniła życie i plany wielu z nas wiadomo nie od dziś. Ryzyko zarażenia chorobą oraz zamknięte granice z pewnością wpłyną na nadchodzące wakacje. Jak w tym roku będą wyglądać urlopy? Postanowiliśmy sprawdzić, co się o tym aktualnie mówi.\nJak wynika z badań przeprowadzonych przez Profitroom SA niemal 80 proc. Polaków planuje w tym roku wyjazd wypoczynkowy. Zdecydowana większość z nich (92,9 proc.) planuje krajowe podróże.\nNiezależnie od otwarcia granic, w tym roku i tak wiele osób ruszy na wakacje w Polskę. Od 4 maja ponownie funkcjonują obiekty noclegowe, a restauracje, bary oraz obiekty kulturalne są stopniowo odmrażane. Nic więc dziwnego, że w związku z pandemią koronawirusa tym roku większość Polaków planuje spędzić wakacje w kraju. Wśród powodów znajdują się nie tylko aktualnie zamknięte granice, ale także ryzyko zarażenia oraz obawy przed pogorszeniem stanu zdrowia poza Polską lub konieczność odbywania kwarantanny w obcym kraju.\nWedług wielu założeń, w tegoroczne wakacje najbardziej oblegane będą nadmorskie miejscowości. Mimo to, o tłumach nie może być mowy. Jednym z pomysłów na zapobieganie tłokom na plażach jest limitowanie wejść – na każdego turystę miałoby przypadać 15 m kw. Mile widziane mają być także parawany odgradzające nas od innych osób. W morzu, podobnie jak na lądzie, kluczowe ma być zachowywanie dystansu dwóch metrów od innych plażowiczów – z wyłączeniem rodzin.\nWszystko wskazuje na to, że wypożyczalnie sprzętu wodnego będą otwarte, ale z zachowaniem odpowiednich restrykcji. Tutaj najważniejsza jest dezynfekcja sprzętu oraz udostępnianie łódki lub skutera maksymalnie dwóm osobom.\nAlternatywnym rozwiązaniem dla krajowych wyjazdów, jest spędzenie wolnego czasu na własnej działce. W ostatnich miesiącach obserwujemy duży wzrost zainteresowania działkami rekreacyjnymi i siedliskowymi, domkami holenderskimi czy stojącymi przyczepami kempingowymi. Wiele osób postanowiło stworzyć w pobliżu miejsca zamieszkania własną przestrzeń nie tylko do wakacyjnego, ale i weekendowego odpoczynku.\nPaństwa, które były dotychczas popularnymi kierunkami wakacyjnych wycieczek, zaczęły stopniowo znosić restrykcje, planują otwarcie granic i przyjmowanie turystów. Warto jednak pamiętać, że mimo odmrażania wielu sektorów gospodarki, nadal będą obowiązywały pewne obostrzenia, do których będziemy musieli się stosować. Zgodnie z zaleceniami Komisji Europejskiej, każdy, należący do Wspólnoty kraj, samodzielnie decyduje o tym, czy w wakacje zezwoli na przyjazd turystów z zagranicy. Kluczowa w tym przypadku jest decyzja danego państwa o zniesieniu obowiązku odbywania 14-dniowej kwarantanny. Trudno wyobrazić sobie sytuację, w której wyjeżdżając na urlop zagraniczny musimy najpierw odbyć dwutygodniową, przymusową kwarantannę w hotelu. Nic więc dziwnego, że nie znając wytycznych poszczególnych państw, większość z nas planuje urlop w Polsce.\nPandemia koronawirusa sprawiła, że większość z nas musiała zmodyfikować tegoroczne plany urlopowe. Decydując się na zagraniczny wyjazd, musimy zapoznać się z obostrzeniami panującymi w danym kraju. Znacznie łatwiej jest zaplanować wypoczynek w Polsce.


Rynny - Katalog stron seo - polskie strony internetowe\nBratex Dachy to lider na rynku produkcji pokryć dachowych. Bratex produkuje również rynny dachowe Struga. Na stronie internetowej można znaleźć szczegółowe informacje dotyczące oferty firmy, którą jest nowoczesny system orynnowania. System rynnowy Struga posiada bazę, którą jest blacha stalowa doskonałej jakości. Do wytwarzania systemów rynnowych firma Bratex Dachy używa tych samych stali SSAB i pokryć ochronnych o wysokiej jakości, co do produkcji blachodachówek. Do wyboru posiadamy paletę z dziewięcioma kolorami, idealnie komponujących się z każdym rodzajem dachu z blachodachówki lub innego pokrycia. Systemy rynnowe Struga cechują się nie tylko wyjątkowo długą żywotnością ale i doskonałymi walorami estetycznymi.\nSzczegóły strony struga-rynny.pl:\nSłowa kluczowe: system orynnowania, systemy rynnowe, system rynnowy, rynny metalowe, rynny blaszane, rynny\n37 1 101


Lew Trocki: Permanentna rewolucja - Wstęp do wydania niemieckiego | Władza Rad 1917 - komunizm, marksizm, socjalizm, trockizm\ncuatro, ndz., 28/06/2020 - 15:38\nPolskie tłumaczenie na podstawie oryginału niemieckiego, wsparte przekładem angielskim: PK.\nWstęp do wydania rosyjskiego: http://1917.net.pl/node/24252\nRozdział I: http://1917.net.pl/node/24254\nWstęp do wydania niemieckiego\nDzisiaj, gdy ta książka jest przygotowywana do druku w języku niemieckim, cała myśląca część międzynarodowej klasy robotniczej, i w pewnym sensie cała „cywilizowana” ludzkość, słucha ze szczególnym napięciem echa przewrotu gospodarczego, który dokonał się w większości dawnego imperium carów. Największą uwagę przywiązuje się do problemu kolektywizacji gospodarstw chłopskich. I słusznie. W tym obszarze zerwanie z przeszłością ma szczególnie wyraźny charakter. Prawidłowa ocena kolektywizacji jest nie do pomyślenia bez ogólnej koncepcji rewolucji socjalistycznej. I tutaj możemy ponownie przekonać się na wyższym poziomie, że w teoretycznej dziedzinie marksizmu nie ma nic obojętnego dla praktycznego działania. Najodleglejsze i, jak się wydaje, dość „abstrakcyjne” nieporozumienia, jeśli zostaną przemyślane do końca, muszą prędzej czy później wyrazić się w praktyce i nie pozostawiają one ani jednego błędu teoretycznego nieukaranego.\nKolektywizacja gospodarstw chłopskich jest oczywiście najbardziej niezbędną i podstawową częścią socjalistycznej transformacji społeczeństwa. Jednak zakres i tempo kolektywizacji nie są określane wyłącznie przez wolę rządu, ale ostatecznie przez czynniki ekonomiczne: wysokość poziomu gospodarczego kraju, stosunki między przemysłem a rolnictwem, a w konsekwencji także przez techniczne zasoby samego rolnictwa.\nUprzemysłowienie jest siłą napędową całej współczesnej kultury, a zatem jedyną możliwą podstawą socjalizmu. Przy warunkach panujących w Związku Radzieckim industrializacja oznacza przede wszystkim konsolidację bazy proletariatu jako klasy panującej. Jednocześnie stwarza warunki materialne i techniczne dla kolektywizacji rolnictwa. Tempo tych dwóch procesów pozostaje we wzajemnej współzależności. Proletariat jest zainteresowany najszybszym tempem tych procesów, ponieważ jest to najlepszy sposób ochrony nowego społeczeństwa przed zagrożeniami zewnętrznymi i jednocześnie stworzenia źródła systematycznego wzrostu poziomu materialnego mas pracujących.\nTempo, które należy osiągnąć, jest jednak ograniczone przez sytuację materialną i kulturową kraju, wzajemne relacje między miastem a wsią oraz najpilniejsze potrzeby mas, które tylko do pewnego stopnia są w stanie poświęcić swój dzień dzisiejszy na rzecz jutrzejszego. Najlepsze i najkorzystniejsze są te tempa, które nie tylko skutkują najszybszym rozwojem przemysłu i kolektywizacji w chwili obecnej, ale także zapewniają niezbędną odporność reżimu społecznego, tzn. przede wszystkim wzmocnienie sojuszu między robotnikami a chłopami, który sam przygotowuje możliwość dalszego sukcesu.\nZ tego punktu widzenia kluczowe staje się ogólne kryterium historyczne, wg którego kierownictwo partii i państwa decyduje o rozwoju gospodarki jako gospodarki planowej. Możliwe są tu dwie podstawowe wersje:\na) opisany powyżej kurs na gospodarczą konsolidację dyktatury proletariatu w jednym kraju aż do dalszych zwycięstw międzynarodowej rewolucji proletariackiej (stanowisko Lewej Opozycji);\nb) kurs na ustanowienie izolowanego narodowego społeczeństwa socjalistycznego w „najkrótszym [możliwym] okresie historycznym” (dzisiejsze oficjalne stanowisko).\nSą to dwie różne i w ostatecznej instancji przeciwne teoretyczne koncepcje socjalizmu. Wynikają z nich zasadniczo różne strategie i zasadniczo różne taktyki.\nNie możemy ponownie przeanalizować kwestii budowy socjalizmu w jednym kraju w ramach tego wstępu. Temu tematowi poświęcone są inne prace, w szczególności „Krytyka programu Kominternu”. Tutaj chcemy ograniczyć się do podstawowych elementów tej kwestii. Przede wszystkim przypomnijmy, że teorię socjalizmu w jednym kraju po raz pierwszy sformułował Stalin jesienią 1924 r., w całkowitej sprzeczności nie tylko z tradycjami marksizmu i szkoły Lenina, ale także z tym, co sam Stalin pisał wiosną tego samego roku 1924. Głębia odejścia „szkoły” Stalina od marksizmu w kwestiach budownictwa socjalistycznego jest w zasadzie nie mniej znacząca i radykalna niż na przykład zerwanie niemieckiej socjaldemokracji z marksizmem w kwestiach wojny i patriotyzmu w sierpniu 1914 r., tzn. dokładnie dziesięć lat przed Stalinem. To porównanie nie jest przypadkowe. „Błąd” Stalina i „błąd” niemieckiej socjaldemokracji oznaczają: narodowy socjalizm.\nMarksizm nie wychodzi od gospodarski światowej jako sumy narodowych części, ale jako ogromnej, niezależnej rzeczywistości, która została stworzona przez międzynarodowy podział pracy i rynek światowy, i która dominuje nad rynkami narodowymi w obecnej epoce. Siły wytwórcze społeczeństwa kapitalistycznego już dawno wyrosły poza granice narodowe. Wojna imperialistyczna była jednym z przejawów tego faktu. Pod względem produkcyjno-technicznym społeczeństwo socjalistyczne musi reprezentować wyższy poziom niż społeczeństwo kapitalistyczne. Ustalenie jako celu budowy izolowanego narodowo społeczeństwa socjalistycznego oznacza, pomimo wszystkich przejściowych sukcesów, chęć cofnięcia [rozwoju] sił wytwórczych, nawet w porównaniu z kapitalizmem. Próba osiągnięcia niezależnej proporcjonalności wszystkich gałęzi gospodarki w ramach narodowych, niezależnie od geograficznych, kulturowych i historycznych warunków rozwoju kraju, który pozostaje częścią globalnej całości, oznacza pogoń za reakcyjną utopią. Jeśli jednak heroldowie i zwolennicy tej teorii biorą udział w międzynarodowej walce rewolucyjnej (z jakim sukcesem to inna kwestia), dzieje się tak, ponieważ jako beznadziejni eklektycy mechanicznie łączą abstrakcyjny internacjonalizm z reakcyjnym, utopijnym, narodowym socjalizmem. Najdoskonalszym wyrazem tego eklektyzmu jest przyjęty przez VI Kongres program Międzynarodówki Komunistycznej.\nAby jasno pokazać jeden z głównych błędów teoretycznych leżących u podstaw koncepcji narodowo-socjalistycznej, nie możemy zrobić nic lepszego niż zacytować niedawno opublikowane przemówienie Stalina, poświęcone wewnętrznym kwestiom amerykańskiego komunizmu.i\n„Byłoby błędne”, mówi Stalin, zwracając się przeciwko jednej z frakcji komunistycznych, „ignorować specyficzne cechy amerykańskiego kapitalizmu. Partia komunistyczna musi wziąć je pod uwagę w swojej pracy. Byłoby jeszcze bardziej błędne, gdyby ktoś chciał oprzeć działalność partii komunistycznej na tych specyficznych cechach, ponieważ podstawę, na której musi opierać się działalność każdej partii komunistycznej, w tym amerykańskiej, kształtują ogólne cechy kapitalizmu, które są zasadniczo takie same dla wszystkich krajów, a nie specyficzne cechy danego kraju. To jest podstawa internacjonalizmu partii komunistycznych. Specyficzne cechy są jedynie dodatkami do cech ogólnych.” („Bolszewik”, nr 1, 1930, podkreślone przeze mnie).\nTe słowa nie pozostawiają nic do życzenia pod względem przejrzystości. Pod pozorem ekonomicznego uzasadnienia internacjonalizmu Stalin faktycznie daje uzasadnienie narodowego socjalizmu. Błędnym jest, że światowa gospodarka jest po prostu sumą podobnych części narodowych. Błędnym jest, że specyficzne cechy są „jedynie dodatkami do cech ogólnych”, niczym brodawka na twarzy. W rzeczywistości cechy narodowe stanowią szczególną mieszankę podstawowych czynników napędzających proces światowy. Te osobliwości mogą mieć kluczowe znaczenie dla rewolucyjnej strategii przez wiele lat. Wystarczy przypomnieć, że proletariat kraju zacofanego doszedł do władzy na wiele lat przed proletariatem krajów rozwiniętych. Już sama ta historyczna lekcja pokazuje, że wbrew twierdzeniom Stalina, błędnym jest ograniczać działalność partii komunistycznych do pewnych „ogólnych cech”, tzn. polegać na abstrakcyjnym typie narodowego kapitalizmu. Twierdzenie, że opiera się na tym „internacjonalizm partii komunistycznych”, jest zasadniczo błędne. W rzeczywistości opiera się on na niewystarczalności państwa narodowego, które już dawno się przeżyło i stało się przeszkodą w rozwoju sił wytwórczych. Kapitalizmu narodowego nie można inaczej rozumieć, nie mówiąc już o przekształcaniu, niż jako części światowej gospodarki.\nSpecyfika gospodarcza różnych krajów nie ma znaczenia podrzędnego: trzeba tylko porównać Anglię i Indie, Stany Zjednoczone i Brazylię. Jednak specyficzne cechy gospodarki narodowej, bez względu na to, jak duże są, stają się coraz bardziej częścią wyższej rzeczywistości zwanej gospodarką światową, na której ostatecznie opiera się internacjonalizm partii komunistycznych.\nStalinowska charakterystyka specyfiki narodowej jako prostego „dodatku” do typu ogólnego, polega na krzyczącej, ale nie przypadkowej sprzeczności w rozumieniu (tj. nierozumieniu) przez Stalina prawa nierównomiernego rozwoju kapitalizmu. Jak dobrze wiadomo, prawo to zostało ogłoszone przez Stalina jako najbardziej fundamentalne, najważniejsze, najbardziej uniwersalne. Za pomocą prawa nierównomiernego rozwoju, które przekształcił w abstrakcję, Stalin próbuje rozwiązać wszystkie zagadki bytu. To zadziwiające, ponieważ wcale nie zauważa, że to właśnie narodowa specyfika jest najbardziej ogólnym produktem nierównomierności rozwoju historycznego, można powiedzieć, że jego ostatecznym rezultatem. Trzeba tylko właściwie zrozumieć tę nierównomierność, spojrzeć na nią w całym jej zakresie i rozciągnąć ją na przedkapitalistyczną przeszłość. Szybszy lub wolniejszy rozwój sił wytwórczych; szeroko rozwinięty lub zwarty charakter całych epok historycznych, na przykład średniowiecze, porządek cechowy, oświecony absolutyzm, parlamentaryzm; nierównomierny rozwój różnych sektorów gospodarki, różnych klas, różnych instytucji społecznych, różnych dziedzin kultury - wszystko to stanowi podstawę narodowych „specyfik”. Specyfika typu narodowo-społecznego jest krystalizacją nierównomierności w jej formacji.\nNajwspanialszym ze wszystkich przejawów nierównomierności procesu historycznego jest realizacja rewolucji październikowej. Teoria permanentnej rewolucji, która dała prognozę październikowego przewrotu, opierała się wyłącznie na prawie nierównomierności rozwoju historycznego, ale nie w jego abstrakcyjnej formie, ale w materialnej krystalizacji w społecznej i politycznej specyfice Rosji.\nStalin powołał się na prawo nierównomierności rozwoju, nie aby przewidzieć na czas, że proletariat zdobędzie władzę w zacofanym kraju, ale aby później, post factum, w 1924 r., nałożyć na zwycięski proletariat zadanie zbudowania narodowego społeczeństwa socjalistycznego. Ale właśnie z tym prawo nierównomiernego rozwoju nie ma nic wspólnego, ponieważ nie zastępuje ani nie znosi praw światowej gospodarki, lecz, wprost przeciwnie, jest im podporządkowane.\nCzyniąc z prawa nierównomiernego rozwoju fetysz, Stalin ogłosił, że jest ono wystarczającą podstawą dla narodowego socjalizmu, ale nie typowego, wspólnego dla wszystkich krajów, ale osobliwego, mesjanistycznego, czysto rosyjskiego. Budowanie niezależnego społeczeństwa socjalistycznego jest według Stalina możliwe tylko w Rosji. W ten sposób wynosi narodowe osobliwości Rosji nie tylko ponad „ogólne cechy” każdego narodu kapitalistycznego, ale także ponad światową gospodarkę jako całość. Tu zaczyna się fatalna rysa w całej koncepcji Stalina. Specyfika ZSRR jest tak znacząca, że pozwala w jego graniach na zbudowanie własnego socjalizmu, niezależnie od tego, co stanie się z resztą ludzkości. Jeśli chodzi o inne kraje, które nie są naznaczone stemplem mesjanizmu, ich specyfiki są jedynie „uzupełnieniem” ogólnych cech, tylko brodawką na twarzy. „Byłoby błędnym”, mówi Stalin, „gdyby ktoś chciał oprzeć działalność partii komunistycznych na tych specyficznych cechach.” Morał ten dotyczy amerykańskiej partii komunistycznej, angielskiej, południowoafrykańskiej czy serbskiej, ale… nie rosyjskiej, której działalność nie opiera się na ogólnych cechach, ale na „specyfice”. Stąd bierze się całkowicie sprzeczna strategia Kominternu: podczas gdy ZSRR „likwiduje klasy” i buduje socjalizm, proletariat wszystkich innych krajów, niezależnie od rzeczywistych warunków narodowych, jest zobowiązany do prowadzenia identycznych działań wg kalendarza (1 sierpnia, 6 marca itd.ii). Mesjanistyczny nacjonalizm dopełniany jest przez biurokratyczno-abstrakcyjny internacjonalizm. Ta dwuznaczność przebiega przez cały program Kominternu i okrada go z jakiegokolwiek zasadniczego znaczenia.\nJeśli weźmiemy Anglię i Indie za przeciwne bieguny typów kapitalistycznych, trzeba zdać sobie sprawę, że internacjonalizm proletariatu brytyjskiego i indyjskiego nie jest w żaden sposób oparty na jednolitości warunków, zadań i metod, ale na ich nierozerwalnej współzależności. Sukces ruchu niepodległościowego w Indiach wymaga ruchu rewolucyjnego w Anglii i odwrotnie. Ani w Indiach, ani w Anglii nie można ustanowić niezależnego społeczeństwa socjalistycznego. Oba będą musiały być częścią wyższej całości. Na tym i tylko na tym opiera się niewzruszony fundament marksistowskiego internacjonalizmu.\nOstatnio, 8 marca 1930 r., „Prawda” ponownie przedstawiła niefortunną teorię Stalina w tym sensie, że „socjalizm jako formacja społeczno-ekonomiczna”, tzn. jako pewna forma stosunków produkcji może być absolutnie realizowana „na skalę narodową ZSRR”. Inaczej jest z „ostatecznym zwycięstwem socjalizmu w sensie gwarancji przeciwko interwencjom kapitalistycznego otoczenia” - takie ostateczne zwycięstwo socjalizmu „faktycznie wymaga triumfu rewolucji proletariackiej w niektórych rozwiniętych krajach”. Cóż za głęboki upadek myśli teoretycznej był konieczny, aby opublikować pod pozorem uczoności ten żałosny scholastycyzm na stronach centralnego organu partii Lenina! Dopuszczając na chwilę możliwość realizacji socjalizmu jako pełnego systemu społecznego w odizolowanych ramach ZSRR, byłoby to „ostatecznym zwycięstwem”, ponieważ o jakiej interwencji mogłaby być mowa? Socjalistyczny porządek społeczny wymaga wysokiej technologii, wysokiej kultury i wysokiego poziomu solidarności wśród ludności. Ponieważ, jak można przypuszczać, w momencie ostatecznego ustanowienia socjalizmu w ZSRR będzie zamieszkiwać od 200 do 250 milionów ludzi, powstaje pytanie: o jakiej interwencji mogłaby być mowa? Które państwo kapitalistyczne lub która koalicja odważy się myśleć o interwencji w takich okolicznościach? Jedyną możliwą interwencją może przyjść tylko z ZSRR. Byłaby taka potrzeba? Prawie nie. Przykład opóźnionego kraju, który zbudował własne potężne społeczeństwo socjalistyczne za pomocą „planów pięcioletnich”, byłby śmiertelnym ciosem dla światowego kapitalizmu i obniżyłby koszt proletariackiej rewolucji światowej do minimum, jeśli nie do zera. I dlatego cała stalinowska koncepcja faktycznie prowadzi do likwidacji Międzynarodówki Komunistycznej. Jakie znaczenie historyczne mogłoby mieć, gdyby o losie socjalizmu decydował w ostatniej instancji Gosplaniii ZSRR? W tym przypadku zadaniem Kominternu, wraz z notorycznie znanym „Towarzystwem Przyjaciół Związku Radzieckiego”, byłaby ochrona budowy socjalizmu przed interwencją, a zatem musiałby on zasadniczo odgrywać rolę straży granicznej.\nWspomniany wyżej artykuł wspiera poprawność koncepcji Stalina poprzez najnowsze argumenty ekonomiczne:\n„...w tej chwili”, oznajmiła „Prawda”, „gdy stosunki produkcji typu socjalistycznego przenikają coraz bardziej nie tyko przemysł, ale również rolnictwo, poprzez rozwój sowchozów, poprzez rosnący ilościowo i jakościowo ruch kolektywizacyjny oraz poprzez likwidację kułactwa jako klasy opartą na ciągłej kolektywizacji, staje się szczególnie wyraźne codzienne bankructwo teorii trockistowsko-zinowiewskiej [oraz], że jej jądro stanowi <<mienszewickie odrzucenie prawomocności rewolucji październikowej>> (Stalin).” („Prawda”, 8 marca 1930 r.)\nTe słowa są naprawdę niezwykłe, i to nie tylko ze względu na ich swobodny ton, który przesłania całkowite pomieszanie myśli. Wraz ze Stalinem autor oskarża „trockistowską” koncepcję „odrzucenia prawomocności rewolucji październikowej”. Ale właśnie z powodu jego koncepcji, tzn. teorii rewolucji permanentnej autor tych słów przewidział nieuchronność rewolucji październikowej na trzynaście lat przed jej urzeczywistnieniem. A Stalin? Nawet po rewolucji lutowej, tzn. 7–8 miesięcy przed rewolucją październikową występował jako rewolucyjny wulgarny demokrata. Przybycie Lenina do Piotrogrodu (3 kwietnia 1917 r.) i bezlitosna walka Lenina z wyśmiewanymi przez niego w tym czasie, dumnymi starymi „bolszewikami”, były konieczne, aby Stalin ostrożnie i dyskretnie przeszedł z pozycji demokratycznej na socjalistyczną. W każdym razie to wewnętrzne „przerastanie” Stalina, które, nawiasem mówiąc, nigdy się nie skończyło, miało miejsce dopiero około 12 lat po udowodnieniu prawomocności zdobycia władzy przez rosyjski proletariat przed rozpoczęciem rewolucji proletariackiej na Zachodzie.\nAle kiedy opracowywaliśmy teoretyczną prognozę rewolucji październikowej, wcale nie sądziliśmy, że rosyjski proletariat poprzez zdobycie władzy państwowej wyrwie dawne imperium carskie z kręgu światowej gospodarki. My, marksiści, znamy rolę i znaczenie władzy państwowej. Nie jest ona bynajmniej biernym odzwierciedleniem procesów gospodarczych, jak to fatalistycznie opisują socjaldemokratyczni pomocnicy państwa burżuazyjnego. Władza może mieć ogromne, zarówno reakcyjne, jak i postępowe, znaczenie w zależności od klasy, która ją posiada. W końcu władza państwowa pozostaje bronią nadbudowy. Przejście władzy z rąk caratu i burżuazji do rąk proletariatu nie znosi procesów ani praw światowej gospodarki. Prawdą jest, że w okresie po rewolucji październikowej stosunki gospodarcze między Związkiem Radzieckim a rynkiem światowym uległy osłabieniu. Byłoby jednak oburzającym błędem uogólnienie zjawiska, które jest tylko krótkim etapem w procesie dialektycznym. Międzynarodowy podział pracy i ponadnarodowy charakter obecnych sił wytwórczych nie tylko zachowują swoje znaczenie, ale podwoją i zdziesięciokrotnią to znaczenie dla Związku Radzieckiego wraz z jego rozwojem gospodarczym.\nKażdy zacofany kraj, który włącza się do kapitalizmu, przechodzi różne etapy malejącej lub rosnącej zależności od pozostałych krajów kapitalistycznych, ale ogólnie tendencja rozwoju kapitalistycznego prowadzi w kierunku kolosalnego wzrostu światowych powiązań, co znajduje odzwierciedlenie w rosnącym zakresie handlu zagranicznego, włącznie z handlem kapitałem. Uzależnienie Anglii od Indii ma oczywiście jakościowo inny charakter niż uzależnienie Indii od Anglii. Różnica ta jest zasadniczo określona przez różnicę w stopniu rozwoju sił wytwórczych, a nie przez stopień ich samowystarczalności ekonomicznej. Indie to kolonia, Anglia - metropolia. Jednak gdyby dziś nałożono na Anglię blokadę gospodarczą, to wcześniej by przepadła niż, w ramach tej samej blokady, Indie. Nawiasem mówiąc, jest to najbardziej przekonująca ilustracja rzeczywistości światowej gospodarki.\nRozwój kapitalistyczny - nie w sensie abstrakcyjnych formuł drugiego tomu „Kapitału”, które zachowują swoje pełne znaczenie jako etap analizy, ale w sensie rzeczywistości historycznej - nastąpił poprzez systematyczne poszerzanie jego bazy i nie mogło się to odbyć inaczej. W trakcie swojego rozwoju, a więc w walce z wewnętrznymi sprzecznościami, każdy narodowy kapitalizm w coraz większym zakresie zwraca się ku rezerwom „rynku zewnętrznego”, tzn. światowej gospodarki. Niepowstrzymana ekspansja, która powstaje w wyniku permanentnych wewnętrznych kryzysów kapitalizmu, jest siłą postępową siłą, zanim stanie się śmiertelną dla kapitalizmu.\nOprócz wewnętrznych sprzeczności kapitalizmu rewolucja październikowa odziedziczyła po starej Rosji nie mniej głębokie sprzeczności między kapitalizmem jako całością a przedkapitalistycznymi formami produkcji. Te sprzeczności były (i nadal są) prawdziwe, tzn. są zawarte w materialnym stosunku między miastem a wsią, w określonych proporcjach lub dysproporcjach różnych gałęzi przemysłu i gospodarki itp. Niektóre źródła tych sprzeczności leżą bezpośrednio w uwarunkowaniach geograficznych i demograficznych kraju, tzn. żywią się one obfitością lub brakiem tego lub innego zasobu naturalnego, historycznym rozmieszczeniem mas ludowych itp. Siła radzieckiej gospodarki polega na nacjonalizacji środków produkcji i ich planowanym wykorzystaniu. Z drugiej strony słabość radzieckiej gospodarki polega na odziedziczonym z przeszłości zacofaniu i dzisiejszej porewolucyjnej izolacji, tzn. niemożności wykorzystania zasobów światowej gospodarki, nie tylko w sposób socjalistyczny, ale także w sposób kapitalistyczny, tzn. w formie pożyczek międzynarodowych i ogólnie „finansowania”, które są kluczowe dla krajów zacofanego w rozwoju. Sprzeczności między kapitalistyczną a przedkapitalistyczną przeszłością nie tylko nie znikają same z siebie, ale budzą się one z półsnu lat rozkładu i upadku, a jednocześnie zaostrzają się wraz z rozwojem gospodarki radzieckiej i w celu ich przezwyciężenia lub choćby złagodzenia wzywają na każdym kroku do połączenia się ze źródłami pomocy na rynku światowym.\nAby zrozumieć, co dzieje się obecnie na rozległym terytorium, które rewolucja październikowa obudziła do nowego życia, trzeba wyraźnie pojąć, że do starych sprzeczności, które zostały rozwiązane przez sukces gospodarczy, dodano nową, ogromną sprzeczność: między skoncentrowanym charakterem przemysłu radzieckiego, który umożliwia niespotykane tempo rozwoju, a izolacją radzieckiej gospodarki, która wyklucza możliwość normalnego wykorzystania rezerw światowej gospodarki. Naciskając na stare dysharmonie, ta nowa sprzeczność prowadzi obok ogromnych sukcesów, również do bolesnych trudności. Znajdują ona swój bezpośredni i najsilniejszy wyraz, co odczuwa każdy robotnik i chłop na co dzień, w tym, że sytuacja mas pracujących nie poprawia się wraz z ogólnym wzrostem gospodarki w tym samym stopniu, a faktycznie pogarsza się z powodu trudności w zaopatrzeniu żywnościowym. Ostre kryzysy radzieckiej gospodarki ostrzegają: siły wytwórcze, które stworzył kapitalizm nie są dostosowane do ram narodowych i można je doprowadzić do koordynacji i harmonii jedynie w sposób socjalistyczny na skalę międzynarodową. Innymi słowy, kryzysy radzieckiej gospodarki nie są przypadłościami wzrostu, że tak powiem, przypadłościami wieku dziecięcego, ale czymś o niezmiernie większym znaczeniu: poważnym upomnieniem ze strony rynku światowego, tego rynku światowego, „z którym” - według Lenina - „jesteśmy uzależnieni i z którymi jesteśmy związani i z którymi nie możemy się rozstać” (Na XI zjeździe partii, 7 marca 1922 r.). Ale to w żaden sposób nie prowadzi do wniosku o historycznej „nieprawomocności” rewolucji październikowej, wniosku, który trąci haniebnym filisterstwem. Zdobycie władzy przez międzynarodowy proletariat nigdy nie może być pojedynczym, jednoczesnym aktem. Nadbudowa polityczna - a rewolucja należy do „nadbudowy” - ma własną dialektykę, która bezwzględnie ingeruje w globalny proces gospodarczy, ale nie znosi jego głębszych praw. Rewolucja październikowa jest „prawomocna” jako pierwszy etap rewolucji światowej, która nieuchronnie rozciąga się na dziesięciolecia. Przerwa między pierwszym a drugim etapem stała się znacznie dłuższa, niż się spodziewaliśmy. Pozostaje jednak przerwą, nie przekształcając się w samodzielną epokę budowania narodowego społeczeństwa socjalistycznego.\nZ dwóch koncepcji rewolucji wynikają dwie linie przewodnie w kwestiach gospodarki. Pierwsze szybkie sukcesy gospodarcze, których się nie spodziewał, umożliwiły Stalinowi wysnuć jesienią 1924 r. ideę socjalizmu w jednym kraju jako kulminacji praktycznej perspektywy odizolowanej gospodarki narodowej. To właśnie w tym okresie Bucharin zastosował swoją słynną formułę: chronieni przez monopol handlu zagranicznego przed światową gospodarką, moglibyśmy budować socjalizm „choćby w ślimaczym tempie”. To była ogólna formuła bloku centrystów (Stalin) z prawicą (Bucharin). Nawet wtedy Stalin niestrudzenie starał się pokazać, że tempo naszej industrializacji było naszą „wewnętrzną sprawą”, która nie miała żadnego związku z gospodarką światową. Tego narodowego samozadowolenia nie dało się oczywiście utrzymywać bez końca, ponieważ odzwierciedlało ono tylko pierwszy krótki etap ożywienia gospodarczego, który nieuchronnie pobudził również naszą zależność od rynku światowego. Pierwsze wstrząsy zależności międzynarodowej, których nie spodziewali się narodowi socjaliści, wywołały niepokoje, które na następnym etapie zamieniły się w panikę. Zdobyć „niezależność” ekonomiczną tak szybko, jak to możliwe, przy pomocy najwyższego tempa industrializacji i kolektywizacji! - oto zmiana polityki gospodarczej narodowego socjalizmu w ciągu ostatnich dwóch lat. Polityka zwlekania została na całej linii zastąpiona przez awanturnictwo. Teoretyczna podstawa tych dwóch zjawisk jest taka sama: koncepcja narodowo-socjalistyczna.\nPodstawowe trudności wynikają, jak pokazano powyżej, z obiektywnego stanu rzeczy, przede wszystkim z izolacji Związku Radzieckiego. Nie chcemy tutaj badać, w jakim stopniu ten obiektywny stan należy postrzegać jako wynik błędów kierownictwa (błędna polityka w 1923 r. w Niemczech, w 1924 r. w Bułgarii i Estonii, w 1926 r. w Anglii i Polsce, w latach 1925–27 w Chinach, obecna błędna strategia „trzeciego okresu” itp.). Najbardziej dotkliwe wstrząsy gospodarcze w ZSRR są spowodowane faktem, że dzisiejsi przywódcy próbują uczynić cnotę z konieczności i stworzyć w oparciu o polityczną izolację państwa robotniczego program ekonomicznie izolowanego społeczeństwa socjalistycznego. To dało początek najnowszemu programowi trwającej socjalistycznej kolektywizacji gospodarstw chłopskich na fundamencie inwentarza przedkapitalistycznego - najniebezpieczniejszej awantury, która grozi podważeniem możliwości współpracy proletariatu i chłopstwa.\nWartym uwagi jest, że w chwili, gdy niebezpieczeństwo zaczęło się pojawiać w całej ostrości, Bucharin, wczorajszy teoretyk „ślimaczego tempa”, napisał żałosny hymn do dzisiejszego „szalonego galopu” uprzemysłowienia i kolektywizacji. Należy się obawiać, że ten hymn wkrótce zostanie uznany za największą herezję. Bo już słychać dźwięk innych melodii. Pod wpływem oporu materii gospodarczej Stalin był zmuszony bić alarm do odwrotu. W tej chwili istnieje niebezpieczeństwo, że wczorajsza odważna ofensywa podyktowana paniką zmieni się dziś w paniczny odwrót. - Taka zmiana etapów nieuchronnie wynika z natury narodowego socjalizmu.\nPrawdziwy program izolowanego państwa robotniczego nie może mieć na celu „niezależności” od światowej gospodarki, a tym bardziej „w jak najkrótszym czasie” budowy społeczeństwa nacjonalsocjalistycznego. Zadaniem nie może być osiągnięcie abstrakcyjnego maksymalnego tempa, ale optymalnego, to znaczy najlepszego tempa, które wynika zarówno z wewnętrznych, jak i międzynarodowych warunków gospodarczych, które zabezpiecza pozycję proletariatu, narodowych elementów przyszłego międzynarodowego społeczeństwa socjalistycznego, przygotowuje i jednocześnie systematycznie poprawia poziom życia proletariatu oraz umacnia jego sojusz z niewyzyskującymi masami wsi. Perspektywa ta musi pozostawać w mocy przez cały okres przygotowawczy, tj. aż zwycięska rewolucja w krajach rozwiniętych uwolni Związek Radziecki od jego dzisiejszego izolowanego położenia.\nNiektóre z przedstawionych tu pomysłów zostały szczegółowo przedstawione w innych pracach autora, szczególnie w jego „Krytyce programu Kominternu”. W najbliższej przyszłości planujemy opublikować broszurę, która będzie poświęcona analizie obecnego etapu rozwoju gospodarczego ZSRR. Jesteśmy zmuszeni odesłać do tej pracy czytelnika, który jest bardziej zainteresowany tym, jak dzisiaj przedstawia się problem permanentnej rewolucji. Mamy jednak również nadzieję, że powyższe rozważania będą wystarczające, aby odkryć pełne znaczenie pryncypialnej walki, która toczyła się w ostatnich latach między dwiema teoriami: socjalizmu w jednym kraju i permanentnej rewolucji. Tylko to obecne znaczenie tej kwestii uzasadnia fakt, że oferujemy tutaj książkę dla zagranicznych czytelników, która w dużej mierze poświęcona jest krytycznej rekonstrukcji przedrewolucyjnych prognoz i teoretycznych debat wśród rosyjskich marksistów. Z pewnością można by wybrać inną formę przedstawienia interesujących nas kwestii. Ale forma [tej pracy] nie została stworzona przez autora i nie została przez niego wybrana dobrowolnie. Została mu narzucone częściowo z woli przeciwnika, a częściowo przez tok samego rozwoju politycznego. Nawet prawdy matematyki, najbardziej abstrakcyjne ze wszystkich nauk, są najwyraźniej zilustrowane w powiązaniu z historią ich odkryć. Dotyczy to tym bardziej konkretnych, tj. historycznie określonych prawd marksistowskiej polityki. Wydaje nam się, że historia powstania i rozwoju prognoz rewolucji w warunkach przedrewolucyjnej Rosji przybliża czytelnikowi istotę rewolucyjnych zadań światowego proletariatu bardziej, niż szkolna i pedantyczna reprezentacja tych samych idei politycznych, ale oderwana od sytuacji walki, która je stworzyła.\nRóżne grupy Niemieckiej Partii Komunistycznej doszły do władzy lub walczyły o władzę, demonstrując swoje przygotowanie do przewodzenia poprzez krytyczne ćwiczenia na temat permanentnej rewolucji. Ale cała ta literatura - Maslowa, Thalheimera i reszty - jest na tak godnym ubolewania poziomie, że nawet nie daje podstaw do krytycznej odpowiedzi. Thaelmanni, Remmelowie i inni obecni przywódcy z nadania, obniżyli poziom problemu nawet niżej. Wszystkim tym krytykom udało się jedynie wykazać, że nawet nie osiągnęli progu pytania. Dlatego ich zostawiłem... za progiem. Każdy, kto jest zainteresowany teoretyczną krytyką Maslowa, Thalheimera itp., po przeczytaniu tej książki może powrócić do pism tych autorów, aby upewnić się o ich ignorancji i nieuczciwości. Rezultat ten będzie, że tak powiem, produktem ubocznym pracy oferowanej czytelnikowi.\n29 marca 1930 r.\niTo przemówienie, wygłoszone 6 maja 1929 r., zostało opublikowane na początku 1930 r., w okolicznościach, które nadają mu rodzaj „programowego” znaczenia. [Przypis Trockiego.]\nii1 sierpnia 1929 r. został ogłoszony przez Komintern Międzynarodowym Czerwonym Dniem. Międzynarodówka Komunistyczna wezwała robotników do rewolucyjnych demonstracji w tym dniu. Była to odpowiedź na masakrę berlińskich robotników 1-3 maja tego samego roku („Krwawy Maj”). 1 maja, na rozkaz socjaldemokratycznego rządu Prus, policja berlińska użyła ostrej amunicji wobec nieuzbrojonych demonstrantów uczestniczących w pochodzie pierwszomajowym KP Niemiec. Przez następne dwa dni policja ostrzeliwała dzielnice robotnicze Berlina, używając ostrej amunicji również wobec przypadkowych przechodniów. W niektórych miejscach komuniści odpowiedzieli na terror, stawiając barykady. Zginęło 33 robotników, ok. 200 zostało rannych, aresztowano ponad 1200 osób, ranny został 1 policjant.\n6 marca 1930 r. został ogłoszony Międzynarodowym Dniem Bezrobotnych przez Komintern, który wezwał do demonstracji i protestów przeciwko ciężkiej sytuacji ekonomicznej wynikającej z Wielkiej Depresji.\nObie akcje zostały ogłoszone przez Komintern w terminach zbyt krótkich, aby umożliwić dokładne przygotowania, przez co ich rezultaty wypadły poniżej oczekiwań.\niiiGosplan – skrót Państwowego Komitetu Planowania. [Przypis w oryginale.]


poród – Zrozumieć macierzyństwo i nie tylko\nMój plan wziął w łeb. Tak ładnie miałam wszystko zaplanowane. Mój brat przylatuje 18 grudnia, 19 grudnia ślub szwagierki, a ja idę na zaplanowane z lekarzem wywołanie porodu 22 grudnia. A tego posta miałam w spokoju napisać w przyszłym tygodniu. A tu co?! Gabriel ma swój własny plan i się pcha na świat! Siedzę i … Czytaj dalej Idę rodzić człowieka.\nCesarka też jest piękna czyli niesamowite zdjęcie noworodka jeszcze w łonie matki chwytającego lekarza za palec.\nOpublikowane 3 stycznia 2013 3 stycznia 2013 przez Magda\nPrzepiękne i niezwykłe zdjęcie, które stało się pierwszą sensacją internetu w 2013 roku, to zdjęcie rodzącej się dziewczynki Neveah, chwytającej za palec lekarza, jeszcze z łona mamy. Nie było jeszcze tak pięknego zdjęcia z cesarskiego cięcia jak to wykonane przez ojca dziewczynki uczestniczącego w porodzie. Ciekawe czy Neveah chciała się przywitać, czy prosić o pomoc … Czytaj dalej Cesarka też jest piękna czyli niesamowite zdjęcie noworodka jeszcze w łonie matki chwytającego lekarza za palec.\nZamieszczone w niemowlaki, rozwój dziecka, wyprawka, ciążą, płacz dzieckaOtagowane cesarka, cesarskie cięcie, poród1 komentarz