Za wszystko trzeba płacić [Aleksandra Marinina] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00113 005420 21342004 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Aleksandra Marinina Liczba stron: 391\nISBN: 978-83-7747-364-1 Data wydania: 2012-03-21\nRobert Ostaszewski, „Polityka'\nAleksandra Marinina Za wszystko trzeba płacić Przełożyła Aleksandra Stronka\nTytuł oryginału: За всё надо платить Copyright © A.Marinina, 1996 Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo W.A.B., 2012 Copyright © for the Polish translation by Wydawnictwo W.A.B., 2012 Wydanie I Warszawa 2012 Przekład: Aleksandra Stronka Redaktor serii: Filip Modrzejewski Redakcja: Agata Krzemkowska Korekta: Natalia Kraszewska, Katarzyna Humeniuk Redakcja techniczna: Izabela Gołaszewska Logo serii, projekt okładki i stron tytułowych: Marek Goebel Fotografia autorki: © W. Zawjałow Wydawnictwo W.A.B. 02-386 Warszawa, ul. Usypiskowa 5 tel./fax (22) 646 01 74, 646 01 75, 646 05 10, 646 05 11 wab@wab.com.pl wab.com.pl Skład i łamanie: Tekst – Małgorzata Krzywicka Piaseczno ul. Żółkiewskiego 7a ISBN 978-83-7747-364-1 Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o. virtualo.eu\nRozdział 1 Pióro lekko sunęło po kartce papieru upstrzonej wzorami i malutkimi, narysowanymi bez linijki wykresami i tabelkami. Herman Miskarjanc pracował już dziewięć godzin bez przerwy, ale nie odczuwał zmęczenia. Jego myśli płynęły równo, może nazbyt spiesznie, więc żeby nadążyć za ich biegiem, mężczyzna pisał skrótami, zastępując pojedyncze słowa znakami stenograficznymi, które wymyślał na poczekaniu. Na szafce nocnej koło łóżka stały talerze z dawno wystygłym obiadem, przynoszonym punktualnie o drugiej przez pielęgniarkę Olę. Dziewczyna wróci teraz dopiero o siódmej, zabierze talerze, a nowe, z kolacją, zostawi, i Miskarjanc nie usłyszy od niej ani słowa wymówki, że przez cały dzień nic nie jadł. Kiedy pacjenci pracowali, rozmowy z nimi były surowo zabronione. Chodziło o to, żeby nie odrywać ich od pracy. Chyba że sami zechcą zamienić z personelem kilka zdań, wtedy proszę bardzo. Ale tylko gdy sami wyrażą chęć. W przeciwnym razie nie ma mowy. Praca dla pacjentów znajdujących się na oddziale stanowi świętość. Jest najważniejsza. Po to tu leżą. W ciągu ostatnich dni samopoczucie Hermana Miskarjanca nieco się pogorszyło. W nogach czuł nieprzyjemną słabość, podczas chodzenia kręciło mu się w głowie. Za to praca szła mu nad podziw dobrze. Okazało się, że jego lekarz prowadzący, Aleksander Innokientjewicz, miał rację: stworzone na tutejszym oddziale warunki sprzyjały pracy twórczej, natomiast wszystko, co rozpraszało uwagę, pozostawało za grubymi stalowymi drzwiami. W domu. W pracy. Na ulicy. Słowem – TAM. Tymczasem tutaj Herman miał zapewnioną ciszę, spokój, smaczne, kaloryczne jedzenie, głęboki sen i witaminy. Jedyną rzeczą, której trochę brakowało Miskarjancowi, były spacery. Jednak Aleksander Innokientjewicz wytłumaczył mu, że najważniejsza w pracy jest możliwość koncentracji, wyeliminowanie chwil nieuwagi. Z tego powodu pacjenci zajmują oddzielne jednoosobowe sale, tak by sobie nie przeszkadzali. Z tego samego powodu nie wychodzą na spacery. Ludzie są przecież różni – jedni lubią pomilczeć, a innym, przeciwnie, usta się nie zamykają, trajkoczą jak nakręceni i naprzykrzają się towarzyszom, z którymi razem spacerują po parku. Miskarjanc zgodził się wówczas z lekarzem i zupełnie mu wystarczało, że pooddycha świeżym powietrzem przez otwarte na oścież okna. Chyba coś mu jednak dolega, to dlatego nie był w stanie pracować przez ostatnie miesiące. Nieprzypadkowo poczuł się gorzej. Ale teraz to bez znaczenia, najważniejsze, żeby skończyć wreszcie program, zupełnie nowy program ochrony danych komputerowych, na który tak czekano w dziesiątkach banków. Centrum informatyczne, w którym pracował Miskarjanc, otrzymało już setki zamówień na ten produkt, spodziewano się ogromnych zysków, tymczasem praca Hermana utknęła w martwym punkcie. Stanęła – i koniec. Ani rusz. Jak to się mówi: ani w tę, ani we w tę. Szefostwo go popędza, klienci nieustannie wydzwaniają ze skargami, że wnieśli przedpłatę, a obiecanego programu jak nie ma, tak nie ma. Herman zaczął się denerwować, ale przez to robota nie ruszyła, raczej odwrotnie – jakby w Miskarjancu włączyła się jakaś blokada. I wtedy właśnie ktoś mu poradził, żeby się zwrócił do Aleksandra Innokientjewicza Borodankowa, ordynatora oddziału jednej z moskiewskich klinik. Jak Herman przekonał się później, nie było to puste gadanie. Dobrze pamiętał swoją pierwszą wizytę u Borodankowa. Aleksander Innokientjewicz okazał się przyjemnym, nieco tęgawym mężczyzną w okularach z grubymi szkłami, o dużych, ładnych, wypielęgnowanych dłoniach. – Chyba niepotrzebnie pana niepokoję – zaczął zmieszany Miskarjanc. – Nic mnie nie boli, na nic się nie uskarżam, po prostu… – Po prostu czuje pan, że coś jest nie tak? – pospieszył mu z pomocą lekarz. – No właśnie – podchwycił ucieszony Herman. – Zacząłem gorzej pracować. Jeśli mam być zupełnie szczery, praca w ogóle mi nie idzie. Gdybym był pisarzem albo na przykład kompozytorem, powiedziałbym, że ogarnęła mnie niemoc twórcza. Ale ja jestem matematykiem, programistą, nie miewam kryzysów, a tutaj… – Rozłożył bezradnie ręce, podobny do małego chłopca, który rozbił filiżankę i nie rozumie, jak mogła spaść ze stołu, skoro przed chwilą stała na jego środku. – Nie ma pan racji, Hermanie – łagodnie oznajmił Borodankow. – Kreatywność nie zawsze jest sztuką. Opracowanie czegokolwiek nowego wymaga kreatywności. A pan jest zmęczony. Tak, tak, mój drogi, widzę to wyraźnie. Po prostu jest pan bardzo zmęczony, wyczerpały pana nadmierne obciążenie, zbyt intensywna praca i lekceważący stosunek do zdrowia. I oto mamy rezultat. – A zatem przypuszcza pan, że coś mi dolega? – przestraszył się Herman. – Tego nie twierdzę, ale też nie wykluczam. Wróćmy do pańskich problemów. Co pana najbardziej niepokoi? Samopoczucie? Czy coś innego? – Niepokoi mnie praca, której w żaden sposób nie mogę ukończyć. A czas ucieka. Pomyślałem więc, że może to wina jakiejś choroby… – Dobrze, rozumiem. Są dwa wyjścia z tej sytuacji. Pierwsze: pójdzie pan do szpitala na obserwację i lekarze ustalą, co to za choróbsko pana nęka. My się tym nie zajmujemy, mamy inny profil, ale z przyjemnością dam panu adres kliniki akademii medycznej. Są tam wspaniali diagności i nowoczesna aparatura. Dzięki mojemu wstawiennictwu przyjmą tam pana od ręki, mam w klinice wielu znajomych. Obserwacja zajmie co najmniej dwa miesiące… – O, nie! – Herman wystraszony zamachał rękami. – O tym nie może być mowy. To wykluczone! Program musi być gotowy najpóźniej za dwa tygodnie. – Jest też drugie rozwiązanie. Przyjmę pana na swój oddział. Leczyć pana nie będę, to znaczy nie w tym sensie, w jakim przyzwyczaił się pan posługiwać słowem „leczyć”. Stworzę panu warunki do normalnej pracy i przepiszę wzmacniającą kurację. Głównie witaminy. No i lekkie środki uspokajające na noc, żeby mózg odpoczywał. Prawidłowo dobraną dietę. Całkowity spokój. Pewnie powiedziano panu, że prowadzę badania naukowe w dziedzinie psychoterapii, więc oczekuje pan teraz, że podobnie jak inni znani specjaliści, siądę naprzeciw pana i zacznę wmawiać, że jest pan genialnym matematykiem, że nie ma przeszkód, by mógł pan zakończyć pracę i że w ogóle już pan ją skończył, więc nie ma się czym denerwować. Zgadza się? Borodankow roześmiał się lekko i wesoło, uniósł dłonie i zaczął przebierać w powietrzu dużymi, długimi palcami. – Niestety, mój drogi, to nie tak. Będę pana odwiedzał raz dziennie, wieczorem, żeby zapytać o pańskie samopoczucie. Nasze kontakty sprowadzą się do tego. Mam własną teorię, nazwałem ją „medycyną pracy intelektualnej”. Dlatego na moim oddziale leżą osoby pragnące pozbyć się nie chorób, lecz problemów, które powstają w dziedzinie aktywności intelektualnej. – To znaczy, że mój przypadek nie jest odosobniony? – Ależ skąd, mój drogi. Na oddziale jest trzydzieści sal, i wszystkie są ciągle zajęte. Na myśl o tym, że nie tylko on ma „problemy w dziedzinie aktywności intelektualnej”, z jakiegoś powodu Herman poczuł ulgę. To znaczy, że nie przytrafiło mu się nic szczególnego. – A kim są pańscy pacjenci? – zapytał z dziecięcą ciekawością. – Proszę powiedzieć, mój drogi, czy chciałby pan, żeby w pracy dowiedziano się, że stracił pan wenę i musi się pan leczyć, żeby napisać program? Odpowiedź jest oczywista: nic pan nie musi mówić. A znany kompozytor? Malarz? Czy pragnąłby, żeby wielbiciele jego talentu dowiedzieli się, że napisał piękną pieśń albo namalował wspaniały portret dzięki pomocy lekarzy? No właśnie. Anonimowość to jedna z zasad leczenia na moim oddziale. Nikt się nie dowie, że leżał pan u mnie. Ale i pan nigdy się nie dowie, kto znajduje się tutaj oprócz pana. No to jak, odpowiada panu moja propozycja czy woli pan pójść na obserwację? – Odpowiada. Tylko… – Herman zająknął się. – Ile to będzie kosztowało? – To zależy, ile czasu pan potrzebuje na napisanie programu. Jeden dzień pobytu kosztuje od osiemdziesięciu do stu dolarów, w zależności od przepisanej diety i zestawu witaminowego. Herman obliczył naprędce, jaką sumę jest w stanie wydać na leczenie. Wychodziło na styk, ale wystarczało. – Kiedy może mnie pan przyjąć? Na pewno jest do pana kolejka? – Kolejka jest oczywiście zawsze – Borodankow uśmiechnął się chytrze – ale w pańskiej sprawie dzwoniła Natalia Nikołajewna, a osoby, za którymi ona się wstawia, przyjmuję poza kolejnością. Jeśli pan chce, mogę pana przyjąć nawet dzisiaj. Tymczasem niech pan jedzie do domu, weźmie rzeczy niezbędne do pracy i wraca. Nie ruszę się stąd do wpół do siódmej. – Ale jeśli mam tutaj pracować, nie obejdę się bez komputera. – Proszę go więc przywieźć, postawimy go w pańskim pokoju. To żaden problem. – A czy żona może mnie odwiedzać? Wizyty są dozwolone? – Oczywiście, nie ma przeciwwskazań. Ale zgodnie z opracowaną przeze mnie metodyką mam taką zasadę: przez pierwsze kilka dni pacjent przystosowuje się do harmonogramu dnia, który mu zalecę, a dopiero potem postanawia, czy wizyty krewnych i przyjaciół wpisują się w ten schemat. Widzi pan, wychodzę z założenia, że pacjent musi się całkowicie pogrążyć w pracy, nic nie powinno go rozpraszać. Jedna chwila dekoncentracji, nawet jeśli niesie pozytywne bodźce, może zakłócić produktywne działanie. Dlatego sam pan zobaczy, jak się wszystko ułoży, i wtedy podejmie pan decyzję o odwiedzinach. Trzy dni później Herman zrozumiał, że żadnych wizyt nie potrzebuje. Praca przychodziła mu z łatwością i posuwała się do przodu tak prędko, że każda minuta poświęcona czemu innemu wydawała się stracona. Najpierw próbował dokończyć tamten program, nad którym męczył się już dwa miesiące, ale nagle pojął, że wszystko to bzdura, że trzeba podejść do tematu od innej strony, i zaczął pracę od początku. Teraz, po dziesięciu dniach pobytu na oddziale doktora Borodankowa, nowa wersja programu była prawie gotowa, a Hermana ogarnął zapał twórczy, który z każdym dniem przybierał na sile. W tym kontekście narastające złe samopoczucie fizyczne zdawało się głupstwem niewartym uwagi. Słysząc skrzypienie otwieranych drzwi, Aleksander Innokientjewicz Borodankow odwrócił się i zobaczył Olgę. Skończyła właśnie dyżur i stała w progu jego gabinetu już bez fartucha, za to w ładnym ciemnozielonym kostiumie z krótką spódniczką i długim żakietem. Z gładko zaczesanymi do tyłu ciemnymi włosami i dużymi okularami o niebieskawym odcieniu szkieł nie przypominała już pielęgniarki, lecz energiczną sekretarkę ważnego szefa. – Sasza, Miskarjanc znowu nic nie zjadł – powiedziała zatroskanym i z jakiegoś powodu smutnym głosem. – Wygląda na to, że zbliża się koniec. – To drugi dzień? – Tak. Pracuje jak szalony, ale talerze zostawia nietknięte. Czy już nic nie da się zrobić? – Głupie pytanie, dziecinko. Skoro nie czuje głodu, to znaczy, że zaczęły się nieodwracalne zmiany. Ale przynajmniej wytrwał dłużej niż inni, dzisiaj mija dziesiąty dzień, odkąd jest u nas. Inni przeżyli zaledwie tydzień. Może jednak udało nam się uchwycić skład preparatu, jak sądzisz? – Wątpię – westchnęła Olga. – Herman okazał się po prostu zdrowszy od innych. Sasza, tak dłużej nie można, sam widzisz, że nic nam nie wychodzi. Bez archiwum Lebiediewa nie ruszymy. Musimy w końcu spojrzeć prawdzie w oczy. – Nie. – Odpowiedź Borodankowa była twarda jak pięść, którą uderzył w tym momencie w kolano. – Nie wycofam się. Jeśli Lebiediewowi się udało, ja też sobie poradzę. Miskarjanc nie jest oczywiście zgrzybiałym starcem, ale z pewnością ma wszystkie dolegliwości typowe dla trzydziestoletniego faceta. Nie może być absolutnie zdrowy. Dokucza mu nieżyt żołądka, astma od palenia albo problemy z sercem. Widziałaś, jakie ma mięśnie nóg? Grał w piłkę nożną albo w hokeja, to żaden sekret. A skoro grał, to znaczy, że zaliczył upadki, czyli doznał bez wątpienia lekkich, ale niezaleczonych wstrząsów mózgu. Nie może być zdrowszy niż tamten malarz, Wichariew. A malarz wytrzymał raptem cztery dni. Miał jedynie podwyższone ciśnienie, a skończyło się udarem. Wierzę, że jesteśmy na dobrej drodze, musimy kontynuować pracę z modyfikacjami lakreolu. Jeszcze trochę i dopniemy swego. – Nie wiem, Sasza. Olga rzuciła torebkę na fotel i podeszła do Borodankowa. Aleksander Innokientjewicz objął ją i posadził sobie na kolanach. – No coś ty, Oluś? Dałaś za wygraną? Tak bywa, trzeba to przetrwać. Wyobraź sobie tylko, co nas czeka, kiedy opracujemy technologię. Habilitację masz w kieszeni. Sława, szacunek, pieniądze. Pomyśl sama, przecież cały rok pracujesz jako pielęgniarka ze swoim dyplomem doktora nauk. Nie byłoby ci przykro, gdyby twoja ofiara poszła na marne? – Nie wiem, Sasza – powtórzyła Olga, obejmując go za szyję i wtulając podbródek w gęste, jasne włosy męża. – Z jakiegoś powodu wydaje mi się, że nic nie osiągniemy. Oni ciągle będą umierali, a my nic na to nie poradzimy. Czasami łapię się na tym, że zwyczajnie nie rozumiem, co robisz. Chyba nie mam głowy do tej roboty. Nawet jeśli tobie się uda, ja i tak nie napiszę habilitacji. – Uda się nie mnie, a nam – łagodnie poprawił ją Borodankow. – Nam wszystkim. Jesteś zdolna, Oluś, masz talent, na pewno się obronisz. Opatentujemy wynalazek i wyjedziemy stąd w diabły, potem otworzymy własną klinikę i zostaniemy bogatymi, szanowanymi obywatelami. Zobaczysz, będzie wspaniale. Zaraz zrobię obchód i pojedziemy razem do domu. Może wybierzemy się dzisiaj gdzieś na kolację? Jesteś taka ładna w tym kostiumie, szkoda go zdejmować, żeby tkwić przy garnkach w kuchni. Zgoda? – Zgoda. – Olga kiwnęła głową, wstała i poprawiła spódnicę. – Idź, Sasza, poczekam tu na ciebie. Borodankow zdjął z wieszaka olśniewająco biały fartuch, starannie zapiął wszystkie guziki i udał się na wieczorny obchód. Idąc jasnym, długim korytarzem oddziału, myślał, że Olga ma oczywiście rację – bez opracowań Lebiediewa nie ruszą się z miejsca. On sam zgrywa przed żoną geniusza, twierdząc, że jeśli Lebiediewowi się powiodło, to i on sobie poradzi. W rzeczywistości Aleksander Innokientjewicz doskonale zdawał sobie sprawę, że nie dorasta Lebiediewowi do pięt. Lebiediew zawsze osiągał to, o czym inni mogli tylko pomarzyć. Borodankow pojął to jeszcze wtedy, kiedy był jego asystentem. Tylko dlaczego facet umarł tak nie w porę! Licho podkusiło starego głupca, żeby na krótko przed śmiercią ożenić się z młodą kobietą! Jego poprzednia żona nigdzie by z Rosji nie wyjechała i nie byłoby problemu. Oddałaby wszystkie zapiski co do karteczki, nawet do nich nie zaglądając. A Weronika od razu znalazła sobie sponsora i ulotniła się za granicę z całym archiwum męża. Szukaj teraz wiatru w polu. Do Miskarjanca Aleksander Innokientjewicz wstąpił na końcu. Herman siedział przy komputerze, pochłonięty pracą. – Dobry wieczór, mój drogi. Widzę, że praca wre – wesoło przywitał go lekarz. – Tak, idzie mi jak z płatka. To zadziwiające, jak dobrze się tutaj pracuje! Mógłbym tu spędzić całe życie… – roześmiał się w odpowiedzi programista. – Kiedy zamierza pan skończyć? – Myślę, że pojutrze. A może nawet jutro. Proszę powiedzieć, Aleksandrze Innokientjewiczu, czy będę mógł wrócić do domu zaraz po ukończeniu programu? – W tej samej chwili – zapewnił go Borodankow. – No widzi pan, tęskni pan za domem, a dopiero co mówił pan, że chętnie spędziłby tu całe życie. Widzę, że z pracą wszystko w porządku, świetnie. A jak samopoczucie? Coś panu dolega? – Owszem. – Herman wzruszył ramionami. – Czuję się osłabiony, ale zaręczam panu, że to głupstwo. To dlatego, że przez cały czas siedzę, w ogóle nie chodzę i nie ruszam się. Po powrocie do domu od razu odżyję, to sprawa dwóch albo trzech dni. – Od jak dawna czuje pan osłabienie? – Chyba od jakichś czterech dni. Może pięciu. – Herman wzruszył ramionami i serdecznie się roześmiał. – Tak dużo pracuję, że wszystkie dni zlały się w jeden. Gdyby mi pan powiedział, że jestem tutaj już cały miesiąc, pewnie bym uwierzył. – To niedopuszczalne, mój drogi. – Aleksander Innokientjewicz pokręcił głową z wyrzutem. – Nawet najbardziej efektywna praca wymaga przerw. Odrywać się od niej oczywiście nie wolno, zabrania tego moja terapia, ale sen jest niezbędny. Niech pan nie zapomina, że we śnie mózg dalej pracuje, i to, proszę zauważyć, o wiele lepiej, niż kiedy pan czuwa. Przez cały dzień zmusza pan swój umysł do działania w sposób, który panu samemu wydaje się słuszny. Wprowadza pan dane do swego biologicznego komputera, a potem zaczyna wydawać mu polecenia, aby je przetwarzał. Tylko że w pańskich komendach najczęściej brak logiki, ponieważ kieruje się pan subiektywnymi doznaniami, począwszy od tego, że czuje pan głęboką, osobistą niechęć do tego czy innego naukowca albo specjalisty i dlatego, sam tego nie zauważając, unika pan rozwiązań, które ów specjalista proponuje, a kończąc na tym, że jest pan rozdrażniony i źle się pan czuje, bo zjadł pan na obiad coś ciężkostrawnego. A kiedy pan śpi, wszystkie te głupstwa śpią razem z panem, natomiast mózg, wyposażony w dane i czyste, niezniekształcone przez emocje postulaty teoretyczne, pracuje płynnie i spokojnie, w takim tempie i według takiego rozkładu, który najbardziej mu odpowiada. Przecież nieprzypadkowo po przybyciu do nas, kiedy oderwał się pan od wszystkiego i uspokoił się, musiał pan zaczynać całą pracę od początku. Niech pan się przyzna, że ostatnio w domu prawie pan nie spał? – Zgadza się – oznajmił zdziwiony Miskarjanc, przeciągając słowa. – O jakim śnie może być mowa, kiedy terminy cisną, szefostwo pogania, klienci nie dają spokoju, a mnie nic się nie udaje… Nawet gdybym chciał zasnąć, nic by z tego nie wyszło. – No widzi pan. Spać trzeba koniecznie, i to dużo, inaczej nici z efektywnej pracy. Dopóki pan czuwa, sam pan sobie zadaje gwałt, próbując kierować własnym procesem myślowym. Jednak nie zawsze robi pan to prawidłowo. Nie każdy znajduje w sobie siłę, by się do tego przyznać. No cóż, mój drogi, rozstaję się z panem do jutra i jeszcze raz przypominam: sen, sen, sen. Po wyjściu z sali, którą zajmował Herman Miskarjanc, Aleksander Innokientjewicz wstąpił do pokoju, na którego drzwiach widniała tabliczka: Laboratorium. W normalnych szpitalach za drzwiami o takiej nazwie przeprowadza się analizy pobranych próbek krwi, moczu albo soku żołądkowego. Natomiast na oddziale terapeutycznym Aleksandra Innokientjewicza Borodankowa w laboratorium pracowali farmaceuci. – Kto przygotowuje zestaw dla pacjenta z sali numer osiem? – Ja. – Siedzący na krześle obrotowym młody chłopak, na oko dwudziestopięcioletni, dobrze zbudowany, o okrągłej głowie i uważnych ciemnoszarych oczach, odwrócił się, po czym posłusznie wstał. – Proszę odstawić środki uspokajające i nasenne – polecił lekarz. – Zostawiamy tylko lakreol i witaminy. – Dobrze, Aleksandrze Innokientjewiczu. Borodankow opuścił laboratorium i wrócił do gabinetu. Olga siedziała przy jego biurku i czytała dziennik obserwacji, który Aleksander Innokientjewicz prowadził dla każdego pacjenta. Na zeszycie, który leżał przed Olgą, była naklejona karteczka z napisem: Sala numer osiem. Mężczyzna, lat trzydzieści, bez dolegliwości i chorób przewlekłych. Matematyk programista. Usłyszawszy, że drzwi się otwierają, Olga obróciła się i pytająco spojrzała na męża. – No i co tam słychać? – Nic nowego, Oluś. Roznosiłaś kolację, więc sama widziałaś. Pisarz śpi jak zabity. Odkąd pojawił się wczoraj, odsypia zaległości. Artystka pracuje, zapomniała o bożym świecie. Zgodnie z umową miała zrobić ilustracje do dwudziestu tomów encyklopedii dla dzieci, ale po czterech tomach nastąpił kryzys. Pamiętasz, jak się skarżyła, kiedy przyszła po raz pierwszy, że chciałaby dla każdego tomu znaleźć wyraziste rozwiązanie i odrębny styl, ale nic jej się nie udaje. Nie miała natomiast ochoty wykonywać zwyczajnych ilustracji do tekstu. Coś mi się zdaje, że teraz produkuje jeden tom dziennie. – A Miskarjanc? – Z nim sprawa nie jest taka prosta, dziecinko. Zdradza wszelkie objawy ostrej niewydolności sercowej, prawdopodobnie to ona stanie się przyczyną jego śmierci. Zostały mu jeszcze dwa, najwyżej trzy dni życia, ale możliwe, że swój program skończy już jutro. Nie będę miał wówczas podstaw, żeby go tu zatrzymywać, więc wróci do domu i umrze w swoim łóżku. A do tego, jak sama wiesz, nie możemy dopuścić. – Co w takim razie proponujesz? – Odstawiłem środki nasenne i uspokajające, zostawiłem tylko lakreol i witaminy. To albo spowolni jego pracę nad programem, albo przyspieszy koniec. Nie widziałaś czasem mojego parasola? Do diabła, gdzie go mogłem wetknąć? Aha, oto i on. No dobrze, dziecinko, jestem gotów. Chodźmy. Aleksander Innokientjewicz otworzył swoim kluczem ciężkie drzwi od wejścia służbowego i starannie zamknął je za sobą. Na oddział terapeutyczny bez wiedzy i zgody ordynatora nikt nie miał wstępu, nawet lekarz naczelny kliniki. Olga Rieszyna, żona Aleksandra Innokientjewicza Borodankowa, była bardzo szczęśliwa w małżeństwie. Swego męża zdobywała długo i z trudem, przez siedem lat, więc teraz ceniła go tak, jak ceni się samochód, na który zbierało się pieniądze latami. Olga zagięła parol na sympatycznego, nieżonatego docenta katedry psychiatrii już na pierwszym roku studiów. Mieszkającej w akademiku dziewczynie, która przyjechała z dalekiego Woroszyłowgradu, wydawało się, że takie małżeństwo będzie znakomitym posunięciem, korzystnym zarówno z punktu widzenia dalszego pobytu w Moskwie, jak i ze względu na karierę. Z miejsca oświadczyła więc, że będzie specjalizowała się w psychiatrii i uczęszczała na zajęcia fakultatywne, spotkania kół naukowych oraz konsultacje, starając się przy tym zwrócić na siebie uwagę docenta Borodankowa i wybierając godziny kiedy znajdował się na wydziale. Aleksander Innokientjewicz nie był oczywiście naiwny i od razu rozszyfrował jej zamiary. Na romansach ze studentkami zdążył już zęby zjeść i umiał tak się urządzić, żeby czerpać przyjemność bez zaciągania zobowiązań. Przypadek Olgi był jednak nieco inny. Sęk w tym, że Rieszyna w ogóle mu się nie podobała. Borodankow nie wyróżniał się oryginalnym gustem, lubił zgrabne, długonogie blondynki o obfitym biuście i wąskich biodrach. Olga natomiast była zupełnie inna: ciemnowłosa, szerokokoścista, miała apetyczny okrągły tyłeczek i niewielki zadbany biust. Słowem, nie ten typ. W dodatku była krótkowidzem i nosiła okulary, ale gwoli sprawiedliwości trzeba przyznać, że dodawało jej to urody. Oczy miała ładnego kształtu, lecz nieduże, więc drogie oprawki z przyciemnionymi szkłami całkiem skutecznie maskowały ten feler. Tymczasem Olga przystąpiła do realizacji zadania rzeczowo, bez niepotrzebnych emocji. Na jej oczach zgrabne, długonogie blondynki zdobywały przychylność Aleksandra Innokientjewicza, ale wszystkie te cizie były studentkami starszych lat, więc krótkie, burzliwe romanse kończyły się po odbyciu sesji egzaminacyjnej albo po przejściu straszliwej procedury zwanej „przydziałem skierowań do pracy”. Studentki pierwszych trzech lat nie interesowały się Borodankowem, ponieważ psychiatria wykładana była dopiero później. Dlatego przez pierwsze dwa lata Olga przyglądała się swoim szczęśliwym konkurentkom, tworząc ich wspólny wizerunek i starając się wyodrębnić to, co je wszystkie łączyło, żeby potem zdefiniować te cechy, których nie posiadały. Dziewczyna nie rzuciła się do farbowania włosów i zrzucania zbędnych kilogramów, nie czyniła również żadnych wysiłków, żeby powiększyć sobie biust. Postanowiła zdobyć upragnionego docenta swoją niezwykłością i tym, że nie była podobna do innych. Zadanie okazało się nie tak proste, jak sobie na początku wyobrażała. Obserwowane blondynki były przeważnie niegłupie, a niektóre miały nawet wyrazistą osobowość, wyróżniały się też dowcipem i zdolnościami w wybranej specjalności, więc Olga musiała się nieźle nagłowić, jak mogłaby je zdystansować. W końcu opracowała plan, przy czym należy podkreślić, wielce ryzykowny. Postanowiła zacząć od kierownika katedry, niemłodego i zmęczonego studenckimi wygłupami Marka Naumowicza Biermana. Pewnego pięknego dnia studentka drugiego roku Ola Rieszyna zjawiła się u Biermana i oblewając się rumieńcem wstydu i zażenowania, zapytała, kiedy Mark Naumowicz mógłby udzielić jej konsultacji. Kierownik katedry wyznaczył jej termin na sobotę, w czasie „okienka” między pierwszą a trzecią godziną zajęć. Na konsultację Olga przyszła w skromnym wizytowym kostiumie, z ładną skórzaną aktówką w ręku. Nie chciała wyglądać jak młoda egzaltowana studentka, ale sprawiać wrażenie osoby przygotowującej się do poważnej pracy naukowej. – Udało mi się zdobyć materiały z konferencji na temat psychiatrii katastrof – zagaiła, rozpinając suwak aktówki i wyciągając starannie zadrukowane arkusze papieru. – Konferencja odbywała się w Pekinie i wszystkie tezy wydane zostały po chińsku. Niestety nie mogłam zdobyć wersji angielskiej. Marku Naumowiczu, dokonałam przekładu, chciałabym jednak, żeby pan go przejrzał. Nie jestem pewna, czy dobrze przetłumaczyłam pewne fragmenty. – Zna pani chiński? – Bierman uniósł brwi. – Nie. – Olga spąsowiała. – Znalazłam tłumacza i zapłaciłam mu, ale, widzi pan, tłumacz nie znał się na medycynie, więc zrobił przekład dosłowny, bardzo niefachowy, a ja przepisałam później tekst, poprawiając go nieco. Mimo to mam sporo wątpliwości. Trudne miejsca zaznaczyłam na marginesach. Może rzuci pan okiem? Bierman w milczeniu włożył okulary i przysunął do siebie spięte spinaczem kartki. Olga zrozumiała, że trafiła w dziesiątkę. Był rok 1987. Psychiatria katastrof stanowiła wówczas zupełnie nowy kierunek, bodźcem do jej rozwoju w Rosji stała się awaria elektrowni atomowej w Czarnobylu. Od tamtej pory minęły niespełna dwa lata, materiałów było jeszcze niewiele. Kręcąc się stale na wydziale, Olga wiedziała, że konferencja w Pekinie była tematem wielu rozmów. Dyskutowano, czy pojedzie tam delegacja radziecka, a jeśli pojedzie, to w jakim składzie, i czy udział Rosjan w konferencji będzie oznaczał, że nowy kierunek naukowy przyjmie się w kraju. Wymieniano głośne nazwiska znanych uczonych, którzy mogliby godnie reprezentować psychiatrię radziecką na tym sympozjum naukowym, a w przyszłości pokierować rozwojem psychiatrii katastrof… Wszystko okazało się jednak daremne, ponieważ delegacja radziecka ostatecznie nie pojechała na konferencję w Chinach. Akurat w tym czasie wybuchł skandal. Światowa Organizacja Zdrowia oskarżyła Rosję o niehumanitarne metody leczenia i wykorzystywanie psychiatrii do walki z dysydentami… – Skąd pani to ma? – zapytał kierownik katedry, nie odrywając oczu od tekstu. – Proszę nie pytać, Marku Naumowiczu – z powagą odparła Olga. – To było niezwykle trudne. Westchnęła znacząco i spuściła oczy. Nie zamierzała wtajemniczać Biermana w szczegóły i opowiadać, ile wysiłku ją to kosztowało i ilu facetów musiała zaliczyć, żeby jakiś znajomy jej koleżanki ze szkoły poprosił jakiegoś swojego znajomego… I tak dalej. Potem jeszcze zapłaciła za przekład, a ponieważ chiński należy do grupy języków rzadkich, tłumaczenie uderzyło ją po kieszeni. Tego jednak, że miała trudności, nie zamierzała ukrywać. Niech do Marka Naumowicza dotrze, że stoi przed nim osoba, która nie cofnie się przed niczym dla dobra nauki. Mark Naumowicz tak właśnie wszystko odebrał. Uważnie przeczytał tłumaczenie i z uznaniem kiwnął głową. – No cóż, muszę pani pogratulować, zupełnie nieźle poradziła sobie pani z dziedziną, która jest dla pani nowa. Umówmy się tak, zostawi mi pani swoje tłumaczenie, a ja zapoznam się z nim dokładniej w domu i zrobię korektę, znalazłem bowiem kilka nieścisłości, a nawet niewielkie błędy. Ale ogólnie jest dobrze, a nawet bardzo dobrze. Proszę przyjść do mnie… – Naumowicz zamyślił się, wyjął swój plan zajęć, potem przekartkował kalendarz stojący przed nim na biurku. – W czwartek. Tak, w czwartek o czwartej zaczyna się egzamin. Gdy pierwsza grupa będzie się przygotowywała, my sobie porozmawiamy. Olga wybiegła z gabinetu jak na skrzydłach. Bierman połknął haczyk! Nie miała najmniejszej wątpliwości, że zostawił sobie przekład nie po to, by zrobić korektę, a raczej nie tylko z tego powodu. Zrobi kopię i zostawi ją sobie, a Oldze nic o tym nie powie. Niebawem w jakimś czasopiśmie medycznym ukaże się pewnie jego artykuł z analizą istniejących podejść do psychiatrii katastrof. Możliwe, że jedno z nich przedstawi jako swoje własne. Niech mu będzie. Najważniejsze, żeby oznajmił głośno na wydziale, że wśród studentów koła naukowego pojawiła się wreszcie osoba niepodobna do innych: naprawdę zainteresowana, myśląca, energiczna i przedsiębiorcza. A co do artykułu, Olga zawczasu przestudiowała prace specjalistyczne z ostatnich pięciu lat i przekonała się, że Mark Naumowicz Bierman wszystkie swoje artykuły pisze we współautorstwie. Przez wszystkie te lata współautorem była ta sama osoba: Aleksander Innokientjewicz Borodankow. Teraz Olga musiała uzbroić się w cierpliwość i poczekać. Takiego manewru Borodankow nie przewidział i wpadł jak śliwka w kompot. Tydzień później sam podszedł do Olgi, kiedy ta wychodziła z kolejnego posiedzenia studenckiego koła naukowego. – Słyszałem, że potrafi pani zdobyć materiały, które dla zwykłych śmiertelników są niedostępne? – zapytał ironicznie, starannie ukrywając swoje zainteresowanie. – Proszę zdradzić sekret i powiedzieć, jak pani to robi? Olga podniosła na Borodankowa jasne, szare oczy i dołożyła starań, by przywołać na usta smutny uśmiech. – Dużo mnie to kosztuje – odparła. – Chwilami to obrzydliwe, ale efekt jest murowany. Niestety, jestem jeszcze w takim wieku, w którym mężczyźni widzą jedynie moje młode ciało, a umysł ich nie obchodzi. Wszystko zostało powiedziane jasno i wyraźnie. Aleksander Innokientjewicz pojął aluzję. – Szkoda. – Borodankow zmartwiony rozłożył ręce. – Chciałem panią prosić o zdobycie pewnych materiałów, ale skoro wymaga to aż takiego poświęcenia… Nie ośmielę się pani tym obarczać. – Nie chodzi o poświęcenie, lecz o rodzaj zadośćuczynienia. Jeśli się wie, że dzięki doznanemu upokorzeniu otrzyma się coś naprawdę cennego, sprawa jest tego warta. Docent Borodankow był niewątpliwie bardzo mądrym człowiekiem, inaczej nie zostałby stałym współautorem artykułów samego Biermana! Jego reakcja była więc przemyślana i rzeczowa. – Gdyby udało się pani zdobyć to, czego potrzebuję, moglibyśmy razem napisać wspaniałą rozprawę. W zasadzie już ją prawie kończę, ale jest jakaś taka, no wie pani, blada, nieprzekonująca. Wykorzystanie zagranicznych opracowań znacznie ożywiłoby tekst, a całość nabrałaby wyrazu. Nie wiem, czy pani mnie rozumie… – Rozumiem. – Olga kiwnęła głową. – Tort już pan upiekł, a teraz musi go pan przyozdobić różyczkami z kremu. Naprawdę uczyni mnie pan współautorką, jeśli przyniosę panu materiał? Proszę się zastanowić, Aleksandrze Innokientjewiczu, docent i studentka? O ile wiem, tego się nie praktykuje. Borodankow wiedział oczywiście doskonale, że na uczelni takie zwyczaje nie były przyjęte i nie zamierzał łamać dla Olgi obowiązujących zasad. Chciał ją oszukać, to było jasne. – Może mógłby mi pan jakoś inaczej zrekompensowaćto upokorzenie, które będę musiała znieść? – zapytała. – Pieniądze? – niepewnie zaproponował docent. – Tylko nie pieniądze – szybko odparła Olga. – To jeszcze bardziej poniżające. – Wobec tego może… – Borodankow zawahał się. – Jeśli pani zechce, zorganizuję dla pani prawdziwe święto. Z kwiatami, szampanem i zabawą. Obiecuję, że spędzi pani dwa dni tak, jak tylko sobie zamarzy. Koszty nie grają roli, gwarantuję, że będzie pani zadowolona. – Dobrze – rzuciła z uśmiechem. – Święta to jedyna rzecz, która jest jeszcze coś warta w naszym parszywym życiu. Miesiąc później Olga przyniosła docentowi Borodankowowi kserokopię zbioru artykułów wydanych w Australii. Żeby je zdobyć, musiała przez cały tydzień dogadzać w łóżku obrzydliwemu, grubemu, oblewającemu się potem dziennikarzowi, poić go koniakiem i udawać pomysłową gospodynię. Oczywiście na swój koszt. W tym celu sprzedała kilka książek, wydanych jeszcze w ubiegłym wieku, które odziedziczyła po prababce. Obiecane przez Borodankowa święto zaczęło się w restauracji i skończyło, jak zresztą planowała, u niego w łóżku. Jednakże zaciągnięcie docenta do łóżka nie załatwiało sprawy, i Olga rozumiała, że nie to jest najważniejsze. Przede wszystkim należało stworzyć wrażenie, że to nie ona jego potrzebuje, ale on jej. Gdy nie uprawiali miłości, Olga zachowywała się z rezerwą, zwracała się do Aleksandra Innokientjewicza oficjalnie i nieustannie podkreślała dzielący ich dystans. Święto się skończyło i znowu zaczęli się spotykać tylko na wydziale albo na korytarzach instytutu. Borodankow nie wykazywał żadnej inicjatywy, by zacieśnić ich stosunki, ale Olga nie czuła się zniechęcona. Jej plan to przewidywał. Jesienią, po powrocie z letnich wakacji, rozpoczęła trzeci rok studiów i nadal sumiennie uczęszczała na zajęcia koła naukowego przy katedrze psychiatrii. Na początku października przybrała pozę skrzywdzonej przez cały świat dziewicy, przestała się uśmiechać, co chwila podnosiła chusteczkę do oczu, wycierając nieistniejące łzy. Naturalnie, nie umknęło to uwadze docenta Borodankowa. – Co się stało, Olu? – zapytał za którymś razem. – Ma pani jakieś kłopoty? Wygląda pani, jakby nie była sobą. – Nic się nie stało – odrzekła pochmurnie, uciekając przed nim wzrokiem. – Po prostu wszystko mi obrzydło. Ogarnął mnie taki smutek… Że tylko się powiesić. – Problemy w życiu osobistym? – uprzejmie zainteresował się docent. – W życiu osobistym? – Olga podniosła oczy i zrobiła zdziwioną minę. – Nie, na tym polu nie miewam problemów. Z tym wszystko w porządku. Po prostu… Nie wiem, jak to powiedzieć. Mam wszystkiego dosyć. Szarzyzna, nuda, monotonia, i żadnego światełka w tunelu. – A może znowu zrobimy sobie święto? – zaproponował nagle Borodankow. Tak naprawdę Aleksandrowi Innokientjewiczowi tylko się zdawało, że sam wpadł na ten pomysł, w dodatku niespodziewanie. Olga podsunęła mu tę myśl, z premedytacją, używając współczucia jako przynęty. – Znowu pan potrzebuje materiałów? – zapytała ze smutkiem. – Nie, nie, Olu, niczego nie potrzebuję. Ale pamiętam, jak pani mówiła, że święta to jedyna rzecz, która ma jeszcze jakąś wartość w naszym życiu. Wie pani, teraz zrozumiałem, że to absolutna prawda. Nasze życie jest szare, nudne i monotonne, musimy więc urządzać sobie małe święta, żeby nie zwariować. To jak, zgadza się pani? – Czemu nie – rzuciła obojętnie. – Możemy spróbować. Drugie święto wypadło znacznie lepiej niż pierwsze. Olga oznajmiła, że nie ma ochoty na wieczór w restauracji, że wolałaby sama przygotować coś specjalnego. Samochodem Borodankowa pojechali na Bazar Centralny, gdzie udawali małżonków milionerów, kupowali najdroższe rzeczy bez pytania o cenę i targowania się, nie licząc się z pieniędzmi. Gdy objuczeni torbami szli w kierunku wyjścia, Aleksander Innokientjewicz zdobył się na jeszcze jeden gest – kupił Oli naręcze ciemnobordowych róż o długich, grubych łodygach. W mieszkaniu Borodankowa Olga rozebrała się, zdjęła swój elegancki kostium i poprosiła o jakąś starą koszulę. Przepasała się fartuchem, wskutek czego koszula stała się jeszcze krótsza. Tak ubrana paradowała po kuchni, świecąc silnymi, gładkimi kolanami i kusząc koronkami majteczek, raz po raz widocznymi spod koszuli. Aleksander Innokientjewicz obserwował ją z przyjemnością. Oboje ciągle żartowali, śmiali się i nucili popularne piosenki, które dobiegały z włączonego telewizora, a potem tańczyli z nożami i pęczkami włoszczyzny w rękach. Rozochocony Borodankow dwukrotnie w tym czasie „przypuszczał atak” na sprężyste ciało Olgi właśnie tutaj, w kuchni, wśród pokrojonych warzyw i w akompaniamencie skwierczącego na patelni mięsa. Strasznie mu się podobało, że dziewczyna błyskawicznie reagowała na jego pieszczoty, zapominała o gotowaniu i oddawała mu się z pasją i fantazją, po czym tak samo błyskawicznie przestawiała się na przygotowanie potraw, nazywając go znów Aleksandrem Innokientjewiczem i niczym nie zdradzając swego stosunku do tego, co się przed chwilą zdarzyło. Powtarzała tylko czule: – To było fantastyczne! – I od razu pytała – Lubi pan ostre przyprawy? Nie szkodzą panu? Świętowanie rozpoczęło się w piątek wieczorem, a pod koniec niedzieli Borodankow czuł się tak, jakby wypoczywał na Wyspach Kanaryjskich. Instytut i katedra wydawały się niepotrzebne i dalekie, problemy zniknęły, na duszy było mu lekko i wesoło. Przez te dwa i pół dnia naprawdę całkowicie się wyłączył i zrelaksował. W poniedziałek powróciła codzienność i docent znowu widział Olgę tylko przypadkiem, spotykając ją jedynie na korytarzu i czasem na wydziale. W przeddzień Nowego Roku Aleksander Innokientjewicz niespodziewanie postanowił odszukać Olgę. – Może zrobimy sobie święto? – spytał ją, z jakiegoś powodu onieśmielony, zaglądając jej w oczy. Olga zrozumiała, że Borodankow wpadł. I to po same uszy. Nie musiała się już martwić. Facet się nie wyśliźnie. Wymyśliła dla niego narkotyk, którego docent nie zdoła się wyrzec. Problem polegał tylko na tym, czy zamierzał ją dalej wykorzystywać w charakterze „kobiety od święta”, czy będzie wolał, żeby święta przerodziły się w codzienność. W taki sposób Ola Rieszyna wcieliła z powodzeniem w życie pierwsze trzy etapy planu. Realizacja czwartego etapu zajęła jej prawie cztery lata. W końcu dopięła jednak swego. W ciągu tych czterech lat Aleksander Innokientjewicz obronił habilitację, ona z kolei pomyślnie ukończyła studia i zaczęła robić specjalizację. Jeszcze dwukrotnie starym, wypróbowanym sposobem zdobywała dla niego materiały zagraniczne do rozprawy habilitacyjnej, po czym przybierała pozę męczennicy, a Borodankow, czując się jej dłużnikiem, zabierał ją gdzieś na tydzień, żeby się przewietrzyła. Podczas takich wyjazdów brano ich za małżeństwo. Olga stawała wówczas na głowie, żeby pod jej adresem padało jak najwięcej komplementów. Czarująca, oczytana, z subtelnym poczuciem humoru, uchodziła za wzór uprzejmości. Wreszcie Aleksander Innokientjewicz, przyzwyczajony do samotnego i beztroskiego życia, ostrożnie ją zapytał: – Olu, jesteśmy razem już tyle czasu, a ty ani razu nie zaszłaś w ciążę. Masz z tym jakieś problemy? Olga była wystarczająco inteligentna, żeby się zorientować, że Borodankow nie chce kłopotów ani teraz, ani w przyszłości. W ciągu tych siedmiu lat dwa razy zdecydowała się na aborcję, ale uznała wtedy, że lepiej będzie nic mu o tym nie mówić. Za to teraz przyszła odpowiednia pora. – Byłam z tobą dwa razy w ciąży – przyznała się. – Po drugiej aborcji lekarz powiedział mi, że nie będę już miała dzieci. Ta wiadomość przesądziła o wszystkim. Aleksander Innokientjewicz natychmiast jej się oświadczył, oświadczyny zostały przyjęte bez zbędnej zwłoki, spokojnie i rzeczowo. Olga Rieszyna po raz ostatni zapytała się w duchu, czy naprawdę musi zostać żoną Borodankowa, i otrzymała odpowiedź twierdzącą. Początkowe zadanie: „studentka wychodzi za mąż za docenta” z biegiem czasu uległo pewnej modyfikacji. Po pierwsze, Aleksander Innokientjewicz zrobił habilitację i lada chwila miał zostać profesorem, a Olga z kategorii studentki awansowała do rangi lekarza odbywającego staż specjalizacyjny. Przepowiadano jej świetlaną przyszłość, więc nie potrzebowała już opieki katedry. W każdym razie otrzymywała interesujące propozycje z dobrych klinik. A po drugie, przez siedem długich lat tak się przywiązała do Aleksandra Innokientjewicza, że bardziej przypominało to teraz miłość niż wyrachowanie. W przerwach między „świętami” spotykała się z innymi mężczyznami, ale robiła to raczej „dla porządku” niż z potrzeby czy chęci. Dzięki nim czuła, że cały świat nie koncentruje się wokół nieustępliwego docenta. Doskonale wiedziała, że jeśli pozwoli, by zawładnęła nią namiętność do Borodankowa, jej zachowanie z całą pewnością stanie się agresywne i natarczywe, co może Aleksandra Innokientjewicza odstraszyć i sprawić, że zerwie się z misternie skonstruowanego haczyka. Obecność kochanków pozwalała Oldze zachować cierpliwość, nie okazywać rozdrażnienia i czekać, aż Aleksander Borodankow dojrzeje do kolejnego „święta”. A dojrzewał średnio raz na dwa miesiące. Po ślubie Olga robiła wszystko, żeby małżonek się nie rozczarował i nie pożałował podjętej decyzji. I nie pożałował jej nigdy. Olga stała się nie tylko niewyczerpanym źródłem pozytywnych emocji w łóżku i w kuchni, lecz również jego pomocnicą i współpracownicą. „Zabezpieczała” tyły, jak mówią niektórzy mężowie. On pomógł jej napisać rozprawę doktorską w ciągu półtora roku, a od niej ciągle słyszał, że jest najmądrzejszym i najbardziej utalentowanym lekarzem w całej Rosji, a może i na całym świecie. Olga wierzyła w te słowa, tak jak wierzyła w wielką przyszłość męża. Zgodnie z jej planem miał zostać najbardziej znanym, największym i jednocześnie najbogatszym lekarzem psychiatrą najpierw w Rosji, potem w Europie, a później, jak Bóg da… Aby zrealizować tę część planu życiowego, Olga gotowa była na wszystko. To, że dla dobra sprawy ona, doktor nauk medycznych, zgodziła się pracować jako pielęgniarka, nie stanowiło w jej oczach ofiary, ale było niezbędną ceną, w dodatku niewygórowaną, jaką należało zapłacić za sukces. Olga skłonna była do większych poświęceń. Właściwie nie było rzeczy, której by nie zrobiła, żeby osiągnąć upragniony cel. Rozdział 2 Upał, który panował w Moskwie przez całą pierwszą połowę czerwca, nagle ustąpił chłodnej, deszczowej pogodzie. Okna w pokoju były szeroko otwarte, a jednostajne strugi deszczu co chwilę gwałtownie wyrzucały z siebie grube krople, które bębniąc, opadały na szeroki parapet, zastawiony kwiatami w doniczkach. Michaił Władimirowicz Szorinow lubił deszcz. Taka pogoda przynosiła mu ukojenie i cichą radość. Olga wiedziała, że Szorinowa najlepiej odwiedzać w sobotę wieczorem. To była najspokojniejsza pora. W pozostałe dni telefon się urywał, co przeszkadzało w rozmowie, nie pozwalało się skoncentrować i psuło nastrój. Z tego samego powodu nigdy nie odwiedzała go w biurze. Tylko w domu i tylko w sobotę, kiedy jego żona z dziećmi wyjeżdżała na daczę. Telefony w sprawach biznesowych Szorinow przekładał przeważnie na niedzielę, bliżej poniedziałku, żeby nie zatarły się w pamięci. Dziewczyna ostrożnie zdjęła mokry płaszcz, zrzuciła pantofle i boso poszła do pokoju. Miała ładne stopy, eleganckie, zadbane, ze starannym pedikiurem, i nigdy nie przepuszczała okazji, żeby je zademonstrować. Szorinow z satysfakcją obejrzał jej nogi, które dość śmiało odsłaniała krótka spódniczka od skromnego kostiumu. Kiedyś byli z Olgą kochankami, co prawda niedługo, ale Szorinow zachował ciepłe wspomnienia. Olga była mądra i niewymagająca, pełna temperamentu i nienatarczywa. Odkąd wyszła za mąż za swego genialnego psychiatrę, ich intymna zażyłość skończyła się, a wzajemne kontakty dotyczyły wyłącznie interesów. – Jak tam nasze sprawy? – zainteresowała się Olga, siadając na miękkiej sofie koło okna i wyciągając nogi. – W porządku. Znaleźliśmy ją. Okazało się jednak, że niezły z niej numer – odparł z uśmiechem Szorinow. – Zażądała tyle, że sam tego nie udźwignę. Trzeba szukać sponsora, który wyłoży dolę. – Cholera! – Olga z niezadowoleniem uderzyła pięścią w poduszkę na sofie. – Czyżby ta idiotka wiedziała, jaką wartość przedstawia archiwum? Przecież całe jej wykształcenie to dwie klasy na krzyż i cudze łóżka. Może ktoś jej doradza? – Wykluczone. – Szorinow pokręcił głową. – Mój człowiek się jej przyjrzał i uważa, że kieruje nią chciwość. Może i jest idiotką, ale wykombinowała, że jeśli ktoś zadał sobie tyle trudu, żeby ją znaleźć, to cena archiwum jej męża nieboszczyka nie wynosi dwa pięćdziesiąt. Krótko mówiąc, jestem teraz zajęty szukaniem pieniędzy. Baba chce milion dolarów w gotówce. – Milion! – jęknęła Olga. – Chyba zwariowała! – Nawet gdyby, to i tak nic nie zmienia. Szorinow wstał i podszedł do okna. Olga spoglądała na jego szerokie, lekko przygarbione plecy i czuła, że właśnie rozstrzyga się jej los. Michaił od samego początku wierzył w całe przedsięwzięcie i w to, że przyniesie ono olbrzymie zyski, ale oczywiście nie spodziewał się, że potrzebne będą tak ogromne nakłady. Milion dolarów! Przecież takich pieniędzy nie da się przewieźć przez granicę. A jeśli Szorinow się wycofa i zostawi wszystko w pół drogi? – Co słychać u twojego męża? – zapytał głucho. – Jest jakaś nadzieja, że poradzimy sobie sami? – Żadnej – twardo odparła Olga. – On co prawda uważa, że da sobie radę, myśli, że nie jest głupszy od Lebiediewa. Ale ja w to nie wierzę. A zresztą sprawa przybiera niebezpieczny obrót. Przecież pacjenci umierają jeden po drugim, osiemnaście osób w ciągu pół roku. I żadnego punktu zaczepienia. Mamy szczęście, że krewni nie podnieśli rabanu, ale szczęście też się kiedyś skończy. Boję się ryzykować. – To znaczy, że trzeba szukać osoby, która wyłoży gotówkę tam, na miejscu. Z Rosji tyle się nie wywiezie, nawet gdyby udało mi się zdobyć taką sumę. Zrozum mnie dobrze, Olu, zrobię wszystko, co w mojej mocy, ale muszę mieć pewność, że to nie blef ani żadne gruszki na wierzbie. Moje ryzyko to moja sprawa, wpakowałem się w ten interes dobrowolnie i byłem gotów zaryzykować własne pieniądze. Ale tylko własne. Ponieważ jednak muszę się zwrócić do osób trzecich, zainwestuję ich pieniądze. Jeśli nic z tego nie wyjdzie, będę musiał zwrócić im dług. Rozumiesz, jakiego sobie nawarzę piwa? Pomyśl więc jeszcze raz i powiedz mi: czy wiesz na pewno, że w archiwum Lebiediewa jest to, czego potrzebujecie? Wiesz na pewno, że pracował właśnie nad tym preparatem, o którym mówimy? A nie nad jakimś lekarstwem na biegunkę? – Misza, niepotrzebnie się boisz. Jesteśmy przecież na dobrej drodze. Mamy już lakreol, preparat stymulujący potencjał twórczy i aktywność intelektualną. Preparat jest niezwykle skuteczny, sam doskonale wiesz, w końcu czytasz gazety. We wszystkich nekrologach było napisane: „Odszedł w rozkwicie sił twórczych, dosłownie dzień przed niespodziewaną śmiercią ukończył swój najlepszy utwór…”. To nie są moje wymysły, to ocena specjalistów. Ale pacjenci umierają, Misza, i nic na to nie potrafimy poradzić. Dlatego właśnie potrzebujemy archiwum Lebiediewa. On coś wymyślił, coś sprytnego, w jego grupie eksperymentalnej nie było ani jednego zejścia letalnego. – Dobrze. Szorinow odwrócił się i uważnie popatrzył na Rieszynę, po czym zrobił kilka kroków i stanął tuż przed nią. Teraz górował nad Olgą. Zastygł, zasłaniając padające z okna światło. Przez krótką chwilę dziewczynę ogarnął strach, poczuła się słaba i bezradna. – Znajdę pieniądze, żeby wykupić archiwum od wdowy po Lebiediewie. Ale musisz mi obiecać… – Wszystko, co chcesz – odrzekła prędko. – Nie spiesz się, Olu. A zatem, ponieważ w grę wchodzą bardzo duże pieniądze, zawsze możliwe są komplikacje i nieprzyjemności. Niewykluczone, że trzeba będzie umieścić kogoś u was na oddziale. Rozumiesz, co mam na myśli? – Tak – ledwie dosłyszalnie wyszeptała Olga, nie spuszczając oczu z twarzy Szorinowa. – W jaki sposób oszukasz męża, czy będziesz leczyła wskazaną przeze mnie osobę w klinice, czy przyniesiesz mi preparat, to mnie teraz nie interesuje. Może będę potrzebował twojej pomocy i będziesz musiała mi jej udzielić. Staniesz się wspólniczką. A może nawet sprawczynią. Teraz pomyśl jeszcze raz. Zgadzasz się? Czy gra jest tego warta? – Tak – ochryple i cicho odpowiedziała Olga, po czym odkaszlnęła, wzięła głęboki oddech i powtórzyła głośno i wyraźnie: – Tak. Zgadzam się. Nazajutrz, w niedzielę, Michaił Władimirowicz Szorinow siedział przy jednym stole z mężczyzną, który był jego krewnym i którego zamierzał poprosić o pieniądze na wykupienie archiwum Lebiediewa. Ale żeby je otrzymać, musiał wtajemniczyć krewnego w całe przedsięwzięcie. Sprawa wyglądała następująco: swego czasu w laboratorium naukowo-badawczym w pewnej zamkniętej fabryce o utajnionej produkcji pracował Wasilij Wasiljewicz Lebiediew – wynalazca działających w cudowny sposób balsamów, pozwalających w przeciągu kilku minut pozbyć się bólów reumatycznych, bólu głowy, kaca, zmęczenia, bezsenności oraz stresu. Jeden balsam w dwa tygodnie zatrzymywał katastrofalne wypadanie włosów, drugi w ciągu miesiąca likwidował wiele chorób skóry, trzeci w okamgnieniu powstrzymywał wszelkie rodzaje reakcji alergicznych. Razem było ich pięć. Produkowano je we wspomnianej fabryce, ale w bardzo ograniczonej ilości – tylko dla elity rządzącej. Ponieważ jednak zastosowana przez Lebiediewa technologia wytwarzania i produkcji balsamów otwierała dosyć szerokie możliwości, Wasilij Wasiljewicz postanowił kontynuować badania. Szkopuł tkwił w tym, że nie pracował w ramach swoich obowiązków, tylko w wolnym czasie, wieczorami i w weekendy, z własnej inicjatywy, a zatem, cokolwiek by wynalazł, fabryka nie miała do tego żadnych praw. Gdyby pracował na zlecenie, sprawa przedstawiałaby się inaczej, wówczas wszystkie opracowania Lebiediewa uznano by za własność służbową i należałyby do instytucji, dla której pracował. Natomiast to, co robił w domu w czasie wolnym od pracy, należało wyłącznie do niego. Lebiediew prowadził badania nad nowym balsamem, który korzystnie oddziaływał na zdolności twórcze i na aktywność intelektualną w ogóle. Jeśli oczywiście miał na co oddziaływać. Od balsamu Lebiediewa człowiek nie robił się mądrzejszy ani bardziej utalentowany. Ale za to jeśli w człowieku tkwił jakiś potencjał, to rozwijał się na potęgę. Wasilij Wasiljewicz najwyraźniej nie był naiwny i łatwowierny, więc doskonale rozumiał, że jeśli będzie pracował nad swoim preparatem w laboratorium, to w razie sukcesu fabryka od razu położy na balsamie łapę, on natomiast otrzyma jakąś nędzną premię na koniec kwartału. Dlatego pracował w domu, chałupniczo. Urządził w swoim pokoju minilaboratorium, a wyniki badań testował na swoich najbliższych przyjaciołach i krewnych. No i na sobie, rzecz jasna. Efekty okazały się zdumiewające, a wieści na ten temat wyciekły na zewnątrz. I wtedy Lebiediew niespodziewanie wyzionął ducha. Miał sześćdziesiąt sześć lat i nie będzie przesadą stwierdzenie, że umarł w rozkwicie sił twórczych. Wszystko to wydarzyło się jakieś dwa lata temu. Kilka miesięcy po pogrzebie młoda wdowa wyjechała na stałe do Europy Zachodniej, a całe archiwum męża zabrała ze sobą. W Moskwie znalazła się grupa entuzjastów, która postanowiła pójść drogą wytyczoną przez zmarłego uczonego. Przede wszystkim odszukano tych jego przyjaciół i krewnych, na których wypróbowywał swój wynalazek. Zapytani wyjawili, że Lebiediew wykorzystywał dwa z pięciu oficjalnie produkowanych balsamów i dodawał do nich coś jeszcze, jakiś specjalny preparat. Które dwa spośród pięciu balsamów, nie pamiętali, nie zwrócili uwagi, ale buteleczki były fabryczne, z etykietami. Na każdej dużymi czerwonymi literami było napisane: „Balsam Lebiediewa”. Grupa entuzjastów z zapałem zabrała się do dzieła, zdobyła wszystkie pięć rodzajów balsamów i zaczęła z nimi eksperymentować. Pierwsze rezultaty były zachęcające. Kiedy już znaleziono dwa balsamy stanowiące zasadniczy trzon leku, pełną parą ruszyły poszukiwania trzeciego składnika, który Wasilij Wasiljewicz stworzył w ciszy swego mieszkania. Tu również osiągnięto pewien sukces, uzyskano preparat, który nazwano lakreolem, tyle że… Lek, owszem, wywoływał spodziewany efekt, natomiast pacjenci umierali. Co za pech. Żeby temu zapobiec, postanowiono zdobyć od wdowy archiwum. Odszukano ją i przekonano, żeby je oddała, ale w zamian kobieta zażądała niebotycznej kwoty. No i w tym cały kłopot. Nie ma najmniejszej wątpliwości, że nowy preparat przyniesie ogromne zyski. Będzie tani w produkcji, bo jego główny składnik stanowią balsamy, których produkcja już dawno została uruchomiona i żadne dodatkowe nakłady finansowe, prócz zakupu surowca, nie są potrzebne. Co więcej, jakiś czas temu fabryka produkująca balsamy Lebiediewa została odtajniona i przekształcona w spółkę akcyjną. Obecnie jej pełnoprawnym właścicielem jest nie kto inny, jak Michaił Władimirowicz Szorinow. Tylko on ma licencję na produkcję balsamów Lebiediewa, więc można się nie obawiać konkurencji. Na nowy balsam zostanie wyznaczona zawrotna cena, ale i tak produkt będzie się rozchodził na rynku jak świeże bułeczki. Będą go kupowały litrami mamy wyrostków kończących szkołę, które nie pozwolą, by ich ukochani synkowie oblali egzaminy wstępne na uczelnie, co byłoby równoznaczne z otrzymaniem karty powołania do wojska. Pracownicy naukowi, twórcy, studenci przed sesją, wszyscy będą kupowali preparat. Nawet dozorcy. Każdy będzie żył nadzieją, że obudzi się w nim Picasso albo Einstein. – Ile? – krótko zapytał krewny Szorinowa. – Kobieta żąda miliona dolarów. Ale w gotówce, i to tam, za granicą. Nie dam rady tyle stąd wywieźć. – W jakim kraju? Michaił Władimirowicz był zbyt ostrożny, żeby wymienić kraj, w którym mieszkała wdowa Weronika Lebiediewa. Krewny był bogaty i potężny, mógł równie dobrze odmówić Szorinowowi i sam zrobić interes. Jeśli archiwum Lebiediewa trafi w jego ręce, znajdzie sposób, by samodzielnie produkować preparat. Dlatego Szorinow nie powiedział prawdy. W dodatku zataił przed drogim wujaszkiem również fakt, że Weronika Lebiediewa zmieniła nazwisko, ponieważ wyszła za mąż za obywatela Austrii Wernera Steinecka. Nie ma powodu, by krewny wiedział, gdzie wdowa teraz mieszka i jak się nazywa. – W Holandii. – To znaczy, że gotówka jest ci potrzebna w Holandii? – Niekoniecznie. Urządza mnie dowolny kraj Unii, łatwo znajdę ludzi, którzy bez przeszkód przewiozą pieniądze przez granice. – Na kiedy potrzebujesz pieniędzy? – Jak najprędzej, zanim wdowa się rozmyśli. – Co mi proponujesz? – Dwadzieścia procent. Pożyczysz mi milion dolarów na dwadzieścia procent miesięcznie. – Trzydzieści pięć – twardo oznajmił krewny. – Zmiłuj się, wujaszku! – Szorinow załamał ręce. – Jakie trzydzieści pięć! Przecież przez trzy miesiące dług się podwoi. Przez ten czas zdążymy się ledwie rozkręcić. – No to rozkręcaj się szybciej – rzucił z uśmiechem bogaty krewny. – Dobrze, umówimy się tak: daję ci pieniądze na cztery miesiące na dwadzieścia pięć procent. Po czterech miesiącach będziesz musiał mi zwrócić dwa miliony. Jeśli się nie wyrobisz, odbiorę swoją dolę w zyskach. Trzydzieści procent w ciągu pierwszego roku, a potem zobaczymy. Tak więc lepiej pilnuj interesów, bo cię obedrę ze skóry. Zadzwoń do mnie jutro wieczorem, to ci powiem, gdzie i jak odbierzesz pieniądze. To wszystko, Misza, jesteś wolny. Michaił Władimirowicz wyszedł od krewnego spocony jak mysz, z nieznośnie walącym sercem. W niezłą kabałę wdepnął! A jeśli Olga się pomyliła i archiwum Lebiediewa nie zawiera tego, co jest im potrzebne? Albo jeśli nie zdążą rozkręcić produkcji przez cztery miesiące? Jeśli… Jeśli… Niech go cholera weźmie, krwiopijcę jednego! Ale pieniądze obiecał, dobre i to. Nazajutrz wieczorem Michaił Władimirowicz otrzymał informację, z kim ma się skontaktować, żeby odebrać pieniądze za granicą. Wujek ma dać mu „melona” na miejscu, żeby nie ryzykować i nie drażnić dolarami celników. Michaił Władimirowicz zdążył do tego czasu podjąć decyzję. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, będzie mógł zwrócić krewnemu dług już za tydzień, przez ten czas procenty też narosną mizerne. Jakoś sobie z nimi poradzi. Weronika Steineck, w niedawnej przeszłości nosząca nazwisko Lebiediewa, przeklinała dzień i godzinę, kiedy stwierdziła, że w Rosji żyje jej się źle, i że za granicą będzie o wiele lepiej. Co sprawiło, że doszła do takiego wniosku? Teraz nie mogła już sobie przypomnieć, czy przeczytała o tym w książkach, czy dowiedziała się od koleżanek, ale wierzyła w to od samego dzieciństwa. Nikt jakoś nie wyjaśnił jej, że za granicą dobrze jest tylko tym, którzy mają pieniądze, ale takim ludziom w Rosji też nieźle się żyje. Sympatycznego Wernera Steinecka poznała, kiedy żył jeszcze Wasilij Wasiljewicz. Steineck dość często wpadał do Moskwy, pracował bowiem w firmie posiadającej kilka przedstawicielstw w Rosji. Za każdym razem zapraszał Weronikę do swego hotelu, częstował kolacją, dogadzał w łóżku i zadawał dyżurne pytanie: „Wyjdziesz za mnie?”. Weronika przeglądała się w lustrze i utwierdzała w przekonaniu, że podbiła Wernera swoim nieziemskim pięknem i feeryczną zmysłowością. Przecież właśnie o tym zapewniał ją nieustannie jej poprzedni mąż Lebiediew, zasłużony pełną gębą, laureat przeróżnych nagród, profesor, członek honorowy i tak dalej. On na pewno znał się na kobietach, skoro spośród mnóstwa chętnych kandydatek wybrał ją, pielęgniarkę z poradni fizykoterapii, Weronikę. Jeśli wybrał ją, to znaczy, że naprawdę była lepsza od wystrojonych w skóry i futra intelektualistek, pragnących wydać się za niedawno owdowiałego eleganckiego, siwowłosego Lebiediewa. Kiedy się poznali, Weronika miała dwadzieścia trzy lata, a Lebiediew sześćdziesiąt dwa, ale mógł przytrzeć nosa wielu młodym. Przystojny, postawny, o szczupłych, umięśnionych nogach, które bez zmęczenia pokonywały kilometry szybkiego marszu, z grzywą śnieżnobiałych włosów nad wysokim czołem, z orlim nosem i błyszczącymi oczami, zasypywał damy komplementami, całował im rączki i stanowił przedmiot westchnień tych, które chciały, żeby ich małżeństwo było nie tylko udane, ale i ładne. Wiadomo przecież, że można znaleźć bogatego karierowicza i skłonić go do ożenku, ale bardzo często życie z nim okazuje się niewypowiedzianą męką i pasmem upokorzeń, które doprowadzają do rozpaczy. Czasem trafiają się też tacy osobnicy, z którymi wstyd się gdzieś pokazać. Natomiast małżeństwo z Lebiediewem zapowiadało się pod każdym względem atrakcyjnie i rzecz najważniejsza – dawało podstawy przypuszczać, że będzie niedługie, biorąc pod uwagę różnicę wieku oblubieńców. Wasilij Wasiljewicz znalazł się w poradni, w której pracowała Weronika, po tym, jak doznał urazu nogi, grając w siatkówkę. Rok później wzięli ślub i młodziutka pielęgniarka była całkowicie zadowolona ze swego małżeństwa, jako że otrzymała wszystko, czego oczekiwała, wiążąc się z sześćdziesięciotrzyletnim Lebiediewem. Jedyne, czego mąż nie mógł jej dać, to życia za granicą. Wasilij Wasiljewicz kategorycznie odmawiał wyjazdu, zapewniając, że i tutaj powodzi mu się przyzwoicie. Toteż nacieszywszy się przez jakiś czas rolą żony znanego i szanowanego uczonego, Weronika zaczęła się zastanawiać nad nowym mariażem, tym razem z obcokrajowcem. Młody i bystry Steineck wyśmienicie się do tego celu nadawał. Weronika zabrała się już do obmyślania planu, jak rozwieść się ze starym profesorem i zagarnąć przy okazji znaczną część majątku, którego dorobił się na długo przedtem, zanim się poznali, ale sprawa rozwiązała się sama. Ni stąd, ni zowąd Wasilij Wasiljewicz umarł, pozostawiając młodą wdowę na pastwę losu i na pożarcie dwóm dorosłym córkom z pierwszego małżeństwa oraz ich rodzinom, które naturalnie pretendowały do spadku i nie znosiły nowej żony tatusia. Weronika nie okazała się wystarczająco silna i pyskata, żeby z godnością podjąć wyzwanie i stanąć w szranki z ludźmi, którzy byli od niej starsi, bardziej doświadczeni i nieustępliwi. Poddała się bez walki, pocieszając się tym, że i tak wyjdzie za mąż za Steinecka i wyjedzie stąd w diabły. Tak się też stało. Dowiedziawszy się, że Weronika owdowiała, austriacki biznesmen niezmiernie się ożywił i natychmiast pobiegł z nią do urzędu stanu cywilnego w Moskwie, a pół roku później, po zakończeniu formalności, wywiózł ją do niewielkiego miasteczka o nazwie Gmunden, położonego w malowniczej okolicy, na brzegu jeziora Traun, na przedgórzu Alp. Rychło przyszło rozczarowanie. Po pierwsze, nie był to wspaniały Wiedeń ani nawet nie Salzburg (innych austriackich miast niewykształcona Weronika po prostu nie znała), ale jakiś zaściankowy Gmunden. Życie w Rosji nauczyło ją, że świat poza Moskwą i Petersburgiem to głucha prowincja, z której ludzie emigrują do tych dwóch miast, godząc się na każdą pracę, byle tylko zdobyć meldunek. Weronice nie przyszło do głowy, że gdzieś moż\nSpis treści Rozdział 1 Rozdział 2 Rozdział 3 Rozdział 4 Rozdział 5 Rozdział 6 Rozdział 7 Rozdział 8 Rozdział 9 Rozdział 10 Rozdział 11 Rozdział 12 Rozdział 13 Rozdział 14 Rozdział 15 Rozdział 16 Rozdział 17 Rozdział 18 Rozdział 19 Rozdział 20 Przypisy\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Za_wszystko_trzeba_placic-ebookRO/p020133i020" target="_blank" title="Za wszystko trzeba płacić [Aleksandra Marinina] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Za wszystko trzeba płacić [Aleksandra Marinina] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


KUKE: W tym roku upadnie łącznie około 550 firm - Handel Nowoczesny - Wiadomości\nAutor: dlahandlu.pl 18 września 2017 10:17\nSądy gospodarcze w sierpniu 2017 r. ogłosiły upadłość 53 przedsiębiorstw, czyli o 8,6 proc. mniej niż przed miesiącem oraz o 35,9 proc. więcej niż w sierpniu 2016 r.\nW sierpniu 2017 r. najwyższe natężenie upadłości i rozpoczętych restrukturyzacji wystąpiło w województwie zachodniopomorskim (1,89 proc.), natomiast najniższe w województwie łódzkim (0,65 proc.) i świętokrzyskim (0,59 proc.). Średnie natężenie upadłości spółek prawa handlowego w Polsce w sierpniu uległo delikatnemu podwyższeniu do poziomu 0,82 proc. w porównaniu z zeszło-miesięcznymi 0,80 proc. Przed rokiem w sierpniu wynosiło ono 0,79 proc.\nW ciągu ostatnich dwunastu miesięcy (wrzesień 2016 r.– sierpień 2017 r.) na skutek niewypłacalności, działalność gospodarczą zakończyły 576 przedsiębiorstwa. Suma upadłości po sierpniu 2017 r. w ciągu miesiąca uległa podwyższeniu o 2,5 proc. (562 upadki). Przed rokiem, w sierpniu 2016 r. roczna krocząca suma upadłości wynosiła 615. Wynik z tego miesiąca jest lepszy od zeszłorocznego o -6,3 proc.\nNajwyższe natężenie upadłości spółek prawa handlowego widoczne było w branżach: działalność finansowa i ubezpieczeniowa oraz górnictwo i wydobycie kamieni i piasku. Najniższe wskaźniki natomiast widoczne były w branżach: produkcja wyrobów z papieru, poligrafia i reprodukcja oraz opieka zdrowotna i pomoc społeczna.\n- Przy założeniu podwyższenia tempa wzrostu gospodarczego w 2017 r. do poziomu 3,9 proc. oraz podwyższeniu wskaźnika rentowności obrotu netto firm do 4,4 proc. prognozujemy, iż w bieżącym roku upadnie około 550 firm, stanowi to poziom o ok. 8,8 proc. niższy niż w 2016 r. Jednocześnie kontynuowany będzie wzrost poziomu podmiotów restrukturyzowanych (do ok. 275- 325 w roku) – przewiduje KUKE.\n- Rok 2017 pod względem upadłości i rozpoczętych postępowań sanacyjnych zakończy się w przedziale 825-875 podmiotów. Czynnikiem decydującym o przedmiotowym wzroście będzie wzrost liczby podmiotów poddawanych sanacji przy jednoczesnym obniżeniu się poziomu upadłości – ocenia KUKE.


DK 17.01.2020 20:00\nWojciech Błach rzadko pojawia się na ściankach. Tym razem zrobił wyjątek i przyszedł na premierę z żoną.\nWojciech Błach stroni od ścianek i rzadko pojawia się na salonach. Tym razem zrobił wyjątek i zabrał żonę Agnieszkę na premierę kinową.\nWojciech Błach z żoną na ściance\nAktor zabrał żonę na kinową premierę opery "Rigoletto". Na wydarzeniu nie zabrakło również innych gwiazd. Pojawili się m.in: Monika i Zbigniew Zamachowscy, Urszula Dudziak, Maja Frykowska czy Sasha Strunin.\nWojciech wybrał na imprezę niebieskie jeansy, kolorową koszulkę i czarną marynarkę. Agnieszka miała na sobie czarną sukienkę z golfem, która podkreślała szczupłą figurę. Włosy związała w wysoki kucyk, a stylizację zwieńczyła kozakami za kolano na obcasie. Zdjęcia pary znajdziecie w naszej galerii.\nWojciech i Agnieszka Błach na ścianceOtwórz galerię\nPara wspólnie wychowuje dwóch synów. Małżonkowie są aktywni w mediach społecznościowych i chętnie publikują zdjęcia z dziećmi. 9-letni Bruno jest dzieckiem Wojciecha z pierwszego małżeństwa z Kamilą Baar. 3-letni Jeremi to syn Wojciecha i Agnieszki.\nWojciech Błach z żoną na salonach. Takie zdjęcia to rzadkość, a szkoda. Aktor częściej powinien chwalić się piękną ukochaną\nWojciech Błach pochwalił się uroczym filmikiem synka. Na nagraniu stawia pierwsze kroki\nMnie też na ściance nie znajdziecie - NIEWIDZIALNA RĘKA TO TAKŻE TY NR 00066\nPanie Wojciechu naprawdę wielki szacun za tak wspaniałą żonę i matkę Waszych dzisci ??????\nAktor z wadą wymowy!!!!!\nNo i chooj z tego?\nCo to za gostek...\nŁoboże. Jużem myślał, że to towarzystwo do łopery poszło, kurtury nieco lyznąć. Alem się uspokoił - poszły do kina une, to jasna sprawa. Aktor idzie do kina na operem. Ja chodzem do galery handlowej muzy posłuchać i hotdoga na łobiad przekonsić.\n????...A KIM ten blach jest,bo nie jarze???


Aplikacja Marvel - zamień szkic aplikacji w jej prototyp w kilka minut! - MobileTrends.pl\nAutor: Ewa Topolska 16 kwietnia 2014\nChcesz stworzyć prototyp własnej aplikacji, nie mając o tym nawet zielonego pojęcia? Masz dość tracenia czasu na żmudne tworzenie od zera coraz to nowszych prototypów? Twoje problemy zostały rozwiązane! Aplikacja Marvel – Turn Sketches Into Prototypes Ci to umożliwi. Wystarczy pobrać ją za darmo na swojego iPhone’a i przystąpić do dzieła.\nMarvel pozwala przeobrazić szkice, szkielety projektów czy photoshopowe pliki na interaktywne prototypy aplikacji. Trwa to kilka chwil, a wspierane jest przez Dropboxa. Intuicyjny interfejs ma za zadanie maksymalnie uprościć, przyspieszyć i uprzyjemnić proces tworzenia prototypu. Jak to działa? Wystarczy wgrać dowolne obrazy (.psd, .jpg, .gif czy .png) z Dropboxa i zacząć łączyć je między sobą. Aplikacja wykrywa, kiedy wprowadzane są jakieś zmiany w designie i automatycznie aktualizuje prototypy. Przykładowy prototyp można zobaczyć pod tym adresem.\nPrototypy można odtwarzać na iPhone’ach, iPadach, smartfonach z Androidem, w sieci czy nawet na przenośnych konsolach gier. Niestety na razie aplikacja dostępna jest jedynie w sklepie App Store, ale mamy nadzieję, że wkrótce pojawi się także wersja dostępna dla użytkowników Androida. Marvel może okazać się narzędziem pomocnym wielu projektantom aplikacji, ekspertom od UX, startupom, agencjom interaktywnym, biznesmanom czy nawet studentom. Twórcy aplikacji nie będą już musieli męczyć się z tłumaczeniem „na sucho” klientom, co w zasadzie mają na myśli – będą mogli to szybko naszkicować i przedstawić w formie prototypu. Dzięki Marvel każdy z pomysłów na aplikację można w kilka chwil zobrazować i zaprezentować na własnym telefonie. Każdy z prototypów można share’ować i udostępniać poprzez e-mail, SMS czy w serwisach społecznościowych.\nOficjalna strona aplikacji: https://marvelapp.com/


Luty 2018 – Strona 2 – Exion\nSprzedaż starego samochodu wcale nie musi być problematyczna. W dużej liczbie przypadków szukamy kupca Pośród osób prywatnych, niemniej jednak ciężko jest takiego kupca odnaleźć. Tymczasem placówka taka jak skup samochodów skupuje różnorakie auta zarówno te w dobrym stanie, jak i tych bardzo słabym stanie.\nNa budowie wymagane są różne sprzęty, lecz koszt i zakupu i jest w pewnych przypadkach tak wysoki, że prywatny inwestor nawet nie może sobie na to pozwolić. W takim wypadku dobrym rozstrzygnięciem będzie wypożyczalnia sprzętu budowlanego Kraków. W takiej wypożyczalni można wypożyczyć taki sprzęt, Jaki jest nam potrzebny, na taki…\nNiestety w obecnych czasach poziom naszego zdrowia stale się pogarsza i obserwujemy, że niezbite układy, który jeszcze w ostatnim czasie funkcjonowały właściwie, w tym momencie zaczynają szwankować. Sporo osób zadaje pytanie, bóle głowy jak sobie radzić? Należy w tym miejscu pamiętać o tym, że bóle głowy mogą być spowodowane różnymi…\nFilm i zdjęcia ze ślubu\nŚlub to taki moment w życiu, który mielibyśmy ochotę uwiecznić, żeby posiadać pamiątkę na bardzo długie lata. Dlatego najbardziej istotne jest, ażeby zatrudnić dobrego fotografa, który zrobi nam piękne zdjęcia i w razie potrzeby obrobię, by wyciągnąć z nich jak najwięcej. Fotografia ślubna Nowy Sącz może posiadać tak naprawdę różnorakie…\nW niektórych miejscach w Polsce jest ogromny problem z ptakami. Ptaki te zasiadają na dachach i niszczą dachy , a oprócz tego niszczą elewacje, co w konsekwencji doprowadza Właścicieli Nieruchomości do istotnych strat. Jednakże jest na to rozwiązanie i tym rozwiązaniem są kolce na ptaki Kraków.\nW momencie, kiedy pojawiają się nieprzewidziane wydatki, w każdym momencie warto jest się poratować szybką pożyczką. Taka pożyczka może być wzięta na oświadczenie, dlatego też nie jest niezbędne przestawianie zaświadczenia o dochodach. Nieco przeciwnie wyglądają poważniejsze kredyty.\nW obecnych czasach kładziemy ogromny nacisk na to, jak wyglądamy, bo jasne jest, że właściwie każdy pragnie wyglądać dobrze i dla każdego liczy się, ażeby inni ludzie świetnie go odbierali. Dlatego także warto rozpocząć ćwiczyć, bo ćwiczenia fizyczne są nam w stanie sporo w tym pomóc. Natomiast czasami same ćwiczenia…


Cmentarz przy kościele Św. Marka, Syców\n- Wrz 15, 2021\nCmentarz komunalny, ul. Kaliska, Syców\nCmentarz parafii św. Bartłomieja, Stradomia Wierzchnia, gmina Syców\nCmentarz komunalny, Międzybórz, gmina Syców\nCmentarz Parafii św. Mateusza Apostoła, Drołtowice, gmina Syców\nCmentarz parafialny znajduje się przy kościółku Św. Marka, natomiast przy ul. Wałowej 6 mieści się siedziba parafii.\nPoczątki cmentarza sięgają 1666 r., kiedy jego istnienie odnotował w sprawozdaniu wizytator parafii. Na placu przykościelnym znajduje się cmentarz, na którym do dziś zachowało się kilkanaście zabytkowych nagrobków, które są przykładem etnicznej i kulturowej różnorodności pogranicza śląsko-wielkopolskiego.\nPochowano na nim wielu zasłużonych Sycowian, wśród nich księdza Ignacego Kupca, księdza Bedę Hahna, innych księży katolickich oraz sycowskiego kronikarza Józefa Franzkowskiego z żoną.\n- Beda Hahn (1869-1933) - nagrobek proboszcza , inicjatora budowy Drogi Krzyżowej. Typowy przykład kapliczki w stylu „szkoły cieplickiej”. Na krzyżu wyrzeźbiono postać Chrystusa zwyciężającego śmierć , u dołu, w scenie nawiązującej do wskrzeszenia Łazarza, uwidoczniony sam kapłan podnoszony przez Zbawiciela do życia wiecznego.\n- Ignacy Kupiec (Ignatz Kupietz) (1815 -1876) – nagrobek kapłana, który zasłynął jako budowniczy licznych szkół oraz odnowiciel kościołów. Z jego inicjatywy powiększony został cmentarz wokół kościoła św. Marka, a sam kościół został gruntownie odnowiony.\n- Andreas Juraschek (Andrzej Juraszek 1781-1844) - sycowski proboszcz.\n- kwatera poświęcona zasłużonej rodzinie Dilla - tu spoczywa proboszcz sycowski ks. Paul Dilla (Dyla).\n- Józef Franzkowski (1850-1936) i jego żona Antoniny 1844-1920) - okazały, wykonany z czarnego granitu pomnik sycowskiego dziejopisarza, nauczyciela i organisty został zniszczony w latach 70-tych XXw. Franzkowski był autorem dzieła o „wolnym sycowskim państwie stanowym”, wydanego w 1912 r., pierwszy honorowy obywatel miasta Sycowa , spoczął na eksponowanym miejscu cmentarza (naprzeciw głównego wejścia do kościoła, w trzecim rzędzie, za grobami księży). 24 sierpnia 1992 r. Herbert Pietzonka ufundował Franzkowskiemu nowy nagrobek, lecz postawiono go kilkadziesiąt metrów od właściwego miejsca pochówku.\n- Georg Heinrich Wilhelm Grapow (1790- 1839) - nagrobek poborcy podatkowego w Sycowskim Wolnym Państwie Stanowym księcia Birona von Curland. To ojciec urodzonych w Sycowie wybitnych projektantów i budowniczych śląskich kolei i wrocławskich dworców- Hermanna i Wilhelma.\nWięcej w tej kategorii: « Cmentarz parafii św. Bartłomieja, Stradomia Wierzchnia, gmina Syców\tCmentarz komunalny, ul. Kaliska, Syców »\nCmentarz ewangelicki (nieczynny), Starogard ...\nCmentarz parafii pw. Miłosierdzia Bożego - ...\nCmentarz ewangelicki (nieczynny), ul.Armii ...\nCmentarz górczyński, parafii pw. Matki ...\nCmentarz wojenny, ul. Fieldorfa „Nila”, ...\nCmentarz parafii Św. Barbary, ul.Jana Pawła ...\nCmentarz komunalny, ul. Kościelna, Szczytna\nCmentarz komunalny (nieczynny), ul.Lubańska, ...\nCmentarz parafii pw. Św. Marii Magdaleny, ...\nStary Cmentarz, ul. Kościelna, Stronie ...\nCmentarz poewangelicki, ul. Sportowa, gmina ...


ZM Tarnów dostarczą elementy wyrzutni Patriot - MILMAG - Magazyn Militarny\n24 lipca Polska Grupa Zbrojeniowa (PGZ) poinformowała, że wchodzące w jej skład Zakłady Mechaniczne (ZM) Tarnów podpisały podpisały umowę z Raytheon Missiles & Defense, wchodzącym w skład spółki Raytheon Technologies, na produkcję i dostawę siłowników do wyrzutni rakiet M903 na potrzeby polskich zestawów obrony powietrznej średniego zasięgu Wisła (PGZ o realizacji programu Narew, 2020-07-17).\nUmowa została podpisana przez prezesa zarządu ZM Tarnów Henryka Henryka Łabędzia i dyrektor programu Patriot w Raytheon Missiles & Defense Shawn Rantas. Zakres umowy obejmuje dostawy siłowników do wyrzutni M903, które są elementami dwóch baterii obrony przeciwlotniczej i przeciwrakietowej MIM-104F Patriot PAC-3+ (Post-Deployment Build 8), zakupionych w ramach I etapu programu Wisła. W ramach umowy, ZMT dostarczą zestawy siłowników, w skład których wchodzą siłowniki liniowe i obrotowe. Dostawy zostaną zrealizowane w latach 2021-2022 (Wisła: Łączność do Jelczy , 2020-06-27).\nZakłady Mechaniczne Tarnów to kolejna spółka, przed którą otwiera się droga do pozyskiwania zamówień w światowym łańcuchu dostaw dla systemu Patriot. Oprócz korzyści stricte biznesowych, współpraca z amerykańskimi przedsiębiorstwami buduje w naszych spółkach kompetencje w zakresie kooperacji międzynarodowej i pozwala włączać je w łańcuchy dostaw największych koncernów świata – powiedział Henryk Łabędź, prezes zarządu ZM Tarnów.\nRaytheon Missiles & Defense jest zaangażowany w rozwój polskiego przemysłu zbrojeniowego – powiedziała Shawn Rantas, Dyrektor programu Patriot w Raytheon Missiles & Defense. – Realizacja programu „Wisła” posuwa się do przodu. Jesteśmy otwarci na dalsze partnerskie relacje z polskim przemysłem by tworzyć nowe okazje do współpracy, uwzględniające lokalną wiedzę i doświadczenie oraz wykorzystanie najnowszych technologii – dodała Shawn Rantas.\nDostarczone Polsce baterie rakiet będą wyposażone w wyrzutnie, które powstaną w Hucie Stalowa Wola (HSW) – na podstawie porozumienia z 14 marca 2019, przy istotnym udziale w produkcji ich komponentów innych spółek z Grupy, takich jak ZMT i WZE – spółka z Zielonki dostarczy i zintegruje moduły terminali łącz transmisji danych DLTM (Data Link Terminal Module), na podstawie umowy z 12 sierpnia 2019 (Elektronika z WZE dla Wisły, 2019-08-12; HSW wyprodukuje wyrzutnie Patriot, 2019-03-19).\nJak podkreśla, PGZ wyrzutnie M903 wchodzą w skład systemów Patriot produkowanych dla innych państw, co otwiera przed Grupą możliwości pozyskiwania kolejnych zamówień (Polskie naczepy do Patriotów, 2020-05-17).


Na bezpłatne webinarium zapraszamy 24 marca 2022 r. w godzinach od 10:00 do 11:30.\nZakończył się okres programowania 2014-2020. Zakończyła się realizacja większości projektów wspierających rozwój przedsiębiorstw.\nJest jednak nadal możliwość korzystania z preferencyjnych, europejskich pożyczek. Pożyczka może ułatwić rozbudowę obiektów firmy, zakup środków trwałych i wyposażenia albo wartości niematerialnych i prawnych. Pożyczki są sprawdzonym instrumentem wsparcia przedsiębiorstw. Pożyczkę, wiadomo, trzeba zwrócić jednak decyzję o przyznaniu pożyczki można uzyskać już w ciągu miesiąca i przystąpić do realizacji inwestycji czy dokonania zakupów niezbędnych do rozwoju firmy. Biznesowe szanse mogą się nie powtórzyć.\nJest też płynnościowe wsparcie dla firm przechodzących trudności związane z Covid 19.\nNadal można korzystać z projektów szkoleniowych w ramach Akademii Menadżera MŚP, kompetencji dla sektorów, czy szkoleń umożliwiających uzyskanie kwalifikacji cyfrowych przez kadrę zarządzającą firmy. Na spotkaniu powiemy jak po to wsparcie sięgnąć.\nWarunkiem uczestnictwa w webinarium jest przesłanie na nasz adres email: ue.wloclawek@kujawsko-pomorskie.pl zgłoszenia wpisując w tytule WEB 24.03.2022 oraz w treści imię i nazwisko, numer telefonu, adres e-mail. Każdy uzyska zwrotne potwierdzenie.


*28 czerwca – Wręczenie nagród „Mecenas Siedleckiej Kultury”. Nagrodę za wspieranie działań wydawniczych Stowarzyszenia „Brama” otrzymał Krzysztof Figat – Prezes PEC*8 października - wręczenie nagród „Złotego Jacka”. Z nominacji Stowarzyszenia nagrodę za osiągnięcia artystyczne otrzymał Jerzy Kobyliński – twórca, lider zespołu „Orkiestra Dni Naszych”\nWręczenie Nagród "Złotego Jacka"\nW 2011 roku wręczono cztery "Złote Jacki". W kategorii dzialalność społeczna i kulturalna nagrodzono środowisko oddziału partyzanckiego "Zenona", w imieniu którego statuetkę odebrał mjr Tadeusz Sobieszczak. W kategorii najważniejszego osiągnięcia naukowego uznano pracę "Uwarunkowania procesu edukacji dla bezpieczenstwa" prof. Jerzego Kunikowskiego. Z nominacji Stowarzyszenia BRAMA nagrodę za osiągnięcia artystyczne otrzymał Jerzy Kobyliński - wspołzałożyciel i lider zespołu Orkiestra Dni Naszych. "Złotym Jackiem" wyróżniono również Sylwię Ślaz - autorkę pracy magisterskiej pt. "Życie codzienne w Siedlcach w latach 1939-1944". Praca "Krajowy system ratowniczo-gaśniczy na terenie powiatu siedleckiego 1991-2010" autorstwa Zbigniewa Pawłowskiego została uhonorowana wyróżnieniem.


Kaczyński: Rozmawialiśmy z panem Kosiniakiem-Kamyszem, wydaje się stać po drugiej stronie – Nasza Polska – internetowy magazyn informacyjny Kaczyński: Rozmawialiśmy z panem Kosiniakiem-Kamyszem, wydaje się stać po drugiej stronie – Polityka – Nasza Polska – internetowy magazyn informacyjny\nPolitykaKaczyński: Rozmawialiśmy z panem Kosiniakiem-Kamyszem, wydaje się stać po drugiej stronie\nKarol KwiatkowskiKarolK197013 września, 20204 min\nTo zabieg w istocie techniczny – tak Jarosław Kaczyński mówił w wywiadzie dla tygodnika „Sieci” o rekonstrukcji rządu. „Nie chodzi o żadną wielką reformę dla reformy, ale większą sprawność rządzenia i działania” – zapewnił prezes PiS. Dopytywany o rzekome rozmowy nt. koalicji z PSL-em, Kaczyński stwierdził: „Rozmawialiśmy z panem Władysławem Kosiniakiem-Kamyszem (…), wydaje się stać jednoznacznie po drugiej stronie”.\nTo szczególnie ważne w obecnej sytuacji, gdy walczymy z kryzysem gospodarczym. Dotychczas pojawiały się sprawy, którymi zajmowano się jednocześnie w trzech ministerstwach. Każdy, kto trochę się zna na zarządzaniu, wie, że to musi powodować konflikty, nieporozumienia, wydłużać czas podejmowania decyzji. A często bywa i tak, że kiedy decyzja zapadnie, obciążona jest elementami niemerytorycznymi- mówił Jarosław Kaczyński. Liczę, że [zmieni się] poziom koordynacji, nadzoru. Powtarzam – to zabieg w istocie techniczny, mający jednak wobec koalicyjnego charakteru naszych rządów oraz innych uwarunkowań, które w polityce zawsze występują, także pewien aspekt polityczny. Nie chodzi o żadną wielką reformę dla reformy, ale większą sprawność rządzenia i działania – zaznaczył.\nPrezes został zapytany o powrót Jarosława Gowina do rządu.\nZ jednej strony byłoby to pożyteczne, bo zamknęłoby pewien niedobry etap. Ale z drugiej dla ludzi mniej wyrobionych politycznie byłoby to trudne do przyjęcia. W naszym klubie reakcje na to byłyby złe. (…) W oczach wielu w maju przekroczył granicę, której nikt nie powinien przekraczać – stwierdził Kaczyński.\nDopytywany o to, czy w ostatnim czasie dochodziło do rozmów na temat koalicji z Polskim Stronnictwem Ludowym, prezes PiS mówił: „Rozmawialiśmy z panem Władysławem Kosiniakiem-Kamyszem i rzeczywiście jest trochę inny niż niektórzy politycy PSL, z którymi zdarzało nam się rozmawiać w okresie ostatnich 30 lat, ale generalnie rzecz biorąc to człowiek, który wydaje się stać jednoznacznie po drugiej stronie (…) Wiemy, że są tam tacy, którzy chcieliby inaczej, ale są obecnie za słabi, by coś zmienić”.\nPodatek od nieruchomości w 2021 r. znów w górę\nMiejsce dla osób zranionych w kościele


Duńczycy przekonani, że Polska wygra grupę po zwycięstwie w Podgoricy | Piłka nożna w Sport TVN24\nRywale pogodzeni: Polska wygra grupę. "Są o milimetr od mundialu"\nVideo: TVN24, PAP Reprezentacja Polski wróciła do kraju17.03 | Po pokonaniu Czarnogóry w pojedynku eliminacji mistrzostw świata 2018 polscy piłkarze wczesnym popołudniem wrócili do kraju. Być może czuli się zmęczeni, bo z hali przylotów do pobliskiego hotelu przemknęli bez słowa. Nierozmowny był także trener Adam Nawałka. Ścigających go zaprosił na konferencję prasową. - A kiedy się odbędzie? - dopytywali dziennikarze. - Przed meczem z Rumunią - odpowiedział selekcjoner. Czyli w czerwcu.zobacz więcej wideo »\nFoto: PAP/EPA, ekstrabladet.dk | Video: TVN24, PAP Rywale Polaków pogodzeni z porażką\nPo niedzielnym zwycięstwie w Podgoricy - 2:1 - Polska jest "o milimetr od awansu na mistrzostwa świata" - oceniają dziennikarze duńskiej gazety "Ekstra Bladet". Ich zdaniem Duńczykom pozostała już tylko walka o drugie miejsce w grupie. W podobnym tonie pisze się w Rumunii i Czarnogórze, a więc krajach naszych pozostałych rywali w walce o mundial.\nPo piątej kolejce eliminacji liderem grupy E są Biało-Czerwoni z 13 punktami, przed Czarnogórą i Danią - po siedem. Kolejne miejsca zajmują Rumunia i Armenia z sześcioma punktami, a ostatni jest Kazachstan - dwa punkty.\n"Tabela pokazuje bezlitośnie wszystko, a zwłaszcza różnice klas pomiędzy rywalami. Dorobek prowadzącej w grupie Polski, która wręcz wystrzeliła do przodu, dramatycznie miażdży rywali" - komentują Duńczycy.\n"Filarem tej świetnej i zgranej drużyny jest zawodowy morderca Robert Lewandowski, który strzelił bramki w każdym meczu tych eliminacji i zebrał ich w pięciu występach aż osiem. Zwycięstwo nad Czarnogóra jest już niemal równoznaczne z biletami na MŚ" - kontynuuje dziennik "Ekstra Bladet".\n„Polska w bardzo wyrazisty sposób objęła prowadzenie w grupie, a gwiazdor Bayernu ustawił ją na solidnym kursie w kierunku mistrzostw świata. Dania natomiast zawiodła, zdobywając zaledwie jeden punkt w meczu z Rumunią (0:0 w Kluż). To w sumie aż o sześć mniej niż zebrała Polska" - pisze popołudniówka "BT".\n"Tak duża starta punktowa w połowie eliminacji do lidera grupy oznacza, że walka o pierwsze miejsce już się raczej zakończyła i Polska jest już jedną nogą na mundialu. Dla pozostałych rywali pozostała już tylko walka o drugie miejsce" - dodaje z kolei "Politiken".\nDziennikarze tej ostatniej gazety jakby umówili się z piszącymi dla czarnogórskich "Vijesti". Na jej łamach pisze się, że "sytuacja w grupie E jest krystalicznie czysta". "Czarnogóra ma trzech rywali w walce o baraże - Danię, Rumunię i Armenię" - dodano.\nPo bezbarwnym, bezbramkowym remisie z Danią, i to u siebie, wielkich nadziei na awans z pierwszego miejsca nie mają też Rumuni. Złość dziennikarzy skupia się głównie na osobie selekcjonera Christopha Dauma - to Niemca obwinia się za słabą postawę zespołu.\nZdaniem gazety "Sporturilor" karty są już rozdane i pierwsze miejsce zarezerwować można już dla Polaków. Rumuni piszą, że czerwcowe starcie z Biało-Czerwonymi będzie dla nich kluczowe. "Po tym, co nasza drużyna pokazała w Kluż trudno o optymizm. Tym bardziej, że mamy jeszcze mecze z Danią i Czarnogórą, a więc dwoma pozostałymi najtrudniejszymi rywalami" - napisał "Sporturilor".\nAutor: pqv, TG/jb / Źródło: sport.tvn24.pl, PAP, vijesti.me


Dlaczego się nie udało? Jak się odnaleźć po rozstaniu\nZyta Rudzka - 16.01.18\nRozstanie to nie cofnięcie się w samotność, ale krok do przodu. W nieznane, zatem również i w to dobre.\nMiałaś marzenia, plany, marzyłaś o ślubie. I nic. Zostałaś sama. I właśnie z tą Samą – powinnaś porozmawiać. Szczerze. Bez nadmiernej czułostkowości.\nTo trudne, bo w złych chwilach chętnie uciekasz od siebie. Desperacko szukasz pomocy. U przyjaciółek na przykład. Opowiadasz, zwierzasz się, płaczesz. Milkniesz i słuchasz podobnych okrutnych, złych historii o miłości bez happy endu. Znowu opowiadasz. I tak bez końca.\nRozstanie. Jak szukać wsparcia?\nWsparcie bliskich osób jest dobre, ale to w sobie szukaj oparcia.\nParadoksalnie, cały czas mówisz o sobie, ale jednocześnie z tych słów budujesz mur. Uczucia wychodzą ze swych granic, i „zalewają racjonalne obszary mózgu”. Topisz się w tej nadmiarowości przeżywania. To zanurzenie sprawia, że tracisz kontrolę nad tym, co przeżywasz. Opowiadasz i opadasz na dno. Przeżywasz, dręczysz się i nie możesz się wynurzyć. Nie dajesz sobie szansy, żeby wydostać się na powierzchnię. Postaw tamę zalewającym emocjom.\nCzasami zerwanie jest gwałtowne, brutalne, nieoszczędzające. Nie ma rozmowy. Nie ma odejścia w zgodzie, w szacunku, z godnością. I wtedy trudniej się pozbierać. A bardzo łatwo zrobić z siebie ofiarę i męczennicę na kilka następnych lat.\nA może z całego kłębka rozstania wyjmujesz jedną nitkę i przędziesz z tego własną opowieść o porzuceniu. To Twoja opowieść. Masz do niej prawo. Pod warunkiem, że uznasz: Mogę się mylić. Ten, z którym się rozstałaś. Ten, który może Cię porzucił, zranił i zawiódł Twoje zaufanie. Albo coś obiecał i słowa nie dotrzymał. Prawdopodobnie, on też ma swoją wersję wydarzeń. I tak jak Ty też ma do tego prawo.\nI ma jeszcze jedno prawo – nie musi się dzielić swoimi powodami odejścia. Może, ale nie musi.\nSytuacja nie jest zawsze czarno-biała, zazwyczaj taka nie jest.\nMoże lepiej uznać, że przyczyny rozstania to zawsze wierzchołek góry lodowej. Niby coś wiemy, ale tak naprawdę ukryte fakty mogą podważyć naszą wiedzę.\nNie zajmuj się jego uczuciami, motywacjami, obecnym życiem – nie jest to łatwe, ale konieczne.\nTeraz już za późno, żeby robić protokół rozbieżności. Ale nie jest za późno, byś Ty zobaczyła swoją historię porzucenia. Jak najbardziej uczciwie. Mądrze. Obiektywnie. Bo tylko tak możesz w rozstaniu zobaczyć coś, co Cię zbudowało, a nie sprawiło tylko ból.\nDobrze jest odreagować, ale potem warto zacząć myśleć.\nNawiąż kontakt ze swoimi uczuciami. Przyjrzyj się im, a nie ulegaj. Furia, panika, płacz, reakcje odwetowe, żal, poczucie krzywdy. Zaopiekuj się tymi emocjami.\nZwrot: „Zaopiekuj się” zakłada przyjęcie postawy dorosłej wobec tego, co się wydarzyło.\nJesteś dorosła, a więc odpowiedzialna. Odpowiedzialna, a więc również zdolna do zobaczenia swojego udziału w tym, co się stało.\nZobacz, z kim byłaś, ale też jaką byłaś?\nCo to w Tobie zmieniło? Czy to jest odmiana pozytywna? Może negatywna? Dlaczego? Odpowiedzi nie zawsze muszą być kojące. Ale nie o to chodzi, żeby nie bolało. Dobrze, jak rozstanie boli. To znak, że przeżywałaś coś ważnego, istotnego. Że nie pozwalasz sobie na bylejakość w bliskości.\nŻe może tu coś zaniedbałam. Czegoś celowo nie widziałam. Albo umniejszałam jego winy, a nie powinnam pozwolić, żeby on tak się do mnie odzywał, tak się zachowywał. Być może wcześniej powinnam się wycofać.\nUświadomienie sobie tych momentów, kiedy nie chciałaś widzieć, słyszeć i reagować – nie jest łatwe. Powoduje bezradność, gdybym zareagowała, może bylibyśmy teraz razem.\nAle w tamtym momencie zrobiłaś to, co mogłaś. Nie umiałaś. Nie potrafiłaś. Ale chciałaś jak najlepiej. I tak to zostaw.\nOdzyskujesz ostrość widzenia.\nTo oczywiście sprawia, że pojawia się złość, gniew. To energetyczne uczucia. Pozwalają się wydobyć z przeszłości.\nI nagle te wszystkie skłębione myśli i uczucia zaczynają w Tobie pracować. Słuchasz się i chcesz się usłyszeć. Chcesz nie tylko zrozumieć: dlaczego tak się stało, że nie jesteśmy już razem. Chcesz zrozumieć samą siebie. I zaczynasz się odzyskiwać.\nJuż nie leżysz przywalona stertą bolesnych uczuć MY, ale pojawia się JA.\nPojawia się odpowiedzialność za to, jak żyję. Że może jednak szkoda żyć czasem przeszłym dokonanym.\nTrzeba po prostu posprzątać\nSymbolicznie. Zastanowić się, co zostawiam, a co wyrzucam na śmietnik. Co przyda mi się, żeby lepiej się czuć, a co mnie niszczy, ogranicza, zaśmieca emocjonalnie i zagraca moją wewnętrzną przestrzeń, nie dając nic w zamian.\nWarto przepracować krzywdę, zresetować pretensje i oczekiwania. Zamiast płakać nad rozlanym mlekiem, trzeba sprzątnąć. I tyle.\nI co teraz? Ładnie posprzątane, wyczyszczone i… pustka? I już wskakuje lęk przed byciem samą.\nJak ja teraz sobie to wszystko urządzę? Czy znajdę siły? Poznam kogoś czy nie. Będę bała się powtórnego skrzywdzenia czy zachowam wiarę i zaufam.\nBoisz się żyć sama, ale przecież już to doskonale umiesz.\nJedno jest pewne, z pewnością zaczynasz nowe życie. W swoim własnym towarzystwie. I tylko od Ciebie zależy, czy będziesz czuła się ze sobą dobrze. Bycie solo to odkrywanie, czego tak naprawdę chcemy dla siebie. Możemy przestać przeżuwać ból rozstania, rozpoznać problemy, jakie doprowadziły do zerwania i pójść dalej.\nŻycie to ciągłość doświadczeń\nStraciłaś kogoś, ale idziesz dalej. Daj sobie prawo do życia po rozstaniu. Do życia dobrego, udanego.\nUtrata bliskości nie jest wejściem w samotność. To wyjście naprzeciw samej siebie. Droga do samopoznania, lepszego zrozumienia się.\nI teraz znowu patrzysz na siebie samą. Jaką kobietą jesteś? Tu i teraz. Przecież nie określa Cię tylko przymiotnik „porzucona”. Znajdź dla siebie inne słowa. Dobre. Zobacz się dobrze.\nJak poradzić sobie po rozstaniu: 6 duchowych podpowiedzi\n6 rzeczy, których zdecydowanie NIE powinnaś robić dla ukochanego


Kmita: Piotr Nurowski – walczący Nurek - Polsat Sport\nKmita: Piotr Nurowski – walczący Nurek\n12.04.2015, 16:58 Inne\nMinęła piąta rocznica katastrofy smoleńskiej, która wciąż skutecznie dzieli Polaków na tych, co wierzą w zamach i tych, co w niego nie wierzą. Jednym i drugim jest smutno, bo wspomnienie o ofiarach katastrofy jest przepełnione bólem i martyrologią, a każdy i tak wciąż wie swoje. Jakże inaczej zabrzmiał na tym tle rocznicowy film dokumentalny o Piotrze Nurowskim, wyprodukowany w Polsacie przez Małgorzatę Pietkiewicz i Radosława Kietlińskiego.\nGodzinny obraz, pod swojskim tytułem „Nurek” – tak Piotra nazywali najbliżsi znajomi, nie dłuży się i nie zasmuca. Odwrotnie – jest taki, jak jego życie – wesołe, dynamiczne i szybkie. W dokumencie przepytano 39 osób, z wszystkich okresów życia późniejszego Prezesa Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Od rodziny począwszy, przez szkolnych kolegów z podstawówki i liceum, braci studenckiej, przyjaciół z Polsatu do wielu wybitnych sportowców, z którymi zetknął się najpierw jako Prezes PZLA a później jako szef PKOL-u.\nI choć cały film jest i zajmujący, i przejmujący zarazem, to właśnie wspomnienia sportowców nadają mu uniwersalny charakter pokazując człowieka niezłomnego, walczącego w każdej, nawet najgorszej, zdawałoby się beznadziejnej, sytuacji. Wspomnienia mistrzów olimpijskich Józefa Grudnia, Jacka Wszoły, Władysława Kozakiewicza, Otylii Jędrzejczak, Tomasza Majewskiego, którzy zdobywali medale dla Polski na przestrzeni prawie pięćdziesięciu lat, pokazują że niezależnie od ustroju politycznego i wszystkich politycznych uwarunkowań czasów, w których żyjemy można zachować człowieczeństwo bez trzymania katechizmu w dłoni. Ba, z wypowiedzi Wszoły i Kozakiewicza wynikało wprost, jak w czasach głębokiej komuny można było ochronić przed poważnymi konsekwencjami wybryki niesfornych sportowców ze sławnym na IO w Moskwie „Gestem Kozakiewicza” na czele.\nTo Piotr potrafił i tego się nie bał, choć nieraz ryzykował swoją karierą w PRL-u, co ładnie podkreślił w filmie dziennikarz „Przeglądu Sportowego” Maciej Petruczenko. Nie mniej odważny był „Nurek” w czasach III RP, kiedy organizował pieniądze dla PKOL-u i wyciągał, tak jak Justynę Kowalczyk, nie tylko z typowych dla sportowców kłopotów.\nWidziałem to wszystko z bliska, bo od 1999 roku miałem szczęście pracować na co dzień z Piotrem, dzieląc z nim wiele chwil radości od zbudowania z niczego potęgi Polsatu Sport do wysypu polskich medali na IO w Vancouver. Oglądałem ten film z przyjacielem Piotra - Józiem Birką, który po ostatnim kadrze konkludował:\n"- To nie tylko opowieść o Piotrze, to kawał prawdziwej historii Polski".\nI ma rację Pan Józef, bo historia Piotra w jakimś sensie to historia każdego z nas, uwikłanego w różne koleje skomplikowanego losu. To historia, która nas bardziej łączy niż dzieli. Więc róbmy takie filmy, przeżywajmy je razem i może w końcu Hasło: „Smoleńsk” będzie sygnałem do pojednania i nowego otwarcia w dziejach naszego Narodu a nie datą początku jego samozagłady.\nFilm dokumentalny "Nurek - wspomnienie o Piotrze Nurowskim" w załączonym pliku.


Transport zwierząt - Bydło - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nŻniwa 2016 transport jęczmienia ozimego\nRozpoczęte przez saszeta, gru 04 2011 20:24\nNapisany 04 grudzień 2011 - 20:24\ndokładnie chodzi mi o dokument przewozowy dla owiec i kóz. Na pewno jest wymagany (tak jak uprawnienia na przewóz zwierząt) jeżeli firma przewozi zwierzęta. A u rolnika? Czy można przewozić samochodem ciężarowym ale nie specjalistycznym do zwierząt? Bo ciągnikiem na przyczepie można a każdy może powiedzieć że akurat ta przyczepa się nie nadaje. Jak to jest w praktyce? I co grozi za ewentualny brak tego dokumentu?\nNapisany 04 grudzień 2011 - 22:57\ndo 50 km możesz przewozić jak chcesz, powyżej coś tam coś tam\nNapisany 05 grudzień 2011 - 00:44\nsą dwa zapisy o transporcie rolniczym, przytocze moze troche niedoslownie ale o to mniej wiecej chodzi\n1. transport rolniczy na własne potrzeby, czyli niezarobkowy i nie obligujacy do podatków opłat, listów przewozowych itd, prowadzony WŁASNYM srodkiem transportu i osobiście liczy sie tylko do 100 km od siedziby gospodarstwa.\n2. to już ogólny przepis do transportu zwierząt(na bank trzody)-nie są wymagane zadne szczególe warunki transportu tj pojenie, homologowany srodek transportu, kursy u kierowcy- poza zapewnieniem odpowiedniej powierzchni na 1 sztukę, chyba jest tez cos wspomniane o rozsądnej wentylacji i wzglednym nie stresowaniu zwierzątek, jesli transport od załadunku do miejsca przeznaczenia nie trwa dłużej niż 2 godziny, czyli przy takiej sredniej predkosci daje nam wynik 120-150 km, czyli oba zapisy sie wzglednie pokrywają.\ntyle teorii-w praktyce wozimy prosięta hodowcom busem albo przyczepką czyli warunki "spartańskie" i nie raz zatrzymywała nas policja w odległości nawet 250km od domu, w w ogóle innym wojewodztwie i nie robili problemów, nie pytali nawet o świadectwo zdrowia, potwierdzenie posiadania numeru stada itp choć takie podstawowe kwity wozimy zawsze ze sobą. fakt faktem z ITD nie mieliśmy jeszcze przyjemności, i raczej nie chce wiedzieć jak oni by zareagowali w takiej sytuacji...\nNapisany 05 grudzień 2011 - 08:28\nmi firma krzyknęła ponad 4 tyś za 650km. Do przewiezienia mam 40 szt a mam busa dużego + przyczepę i koszt miałbym 1 tyś. Wiec dużo mniej. Tylko czy kara w razie czego nie przekroczy tych 4 tyś żeby opłacało się ryzykować. I jak agencja do tego by podeszła bo dokument trzeba 3 lata trzymać a przy własnym transporcie bym go nie miał\nNapisany 05 grudzień 2011 - 08:39\nco do ARiMR zadzwoń i się zapytaj czy o to pytają u nas jeździ pośrednik i na duże odległości wozi 100-200 km i nas sprzedających w agencja nie pytali o transport 40 szt to co to cielaki bo dużych bys nie upchnął w busa i przyczepę Najlepiej jedź gdy nie ma ruchu na drodze czyli i policji\nNapisany 28 styczeń 2014 - 12:19\nSzukałem już i nic nie znalazłem jeśli taki temat już jest to przepraszam i proszę o przeniesienie.\nPrzewożąc cielaki z odległości powyżej 100km muszę mieć uprawnienia do przewozu zwierząt??\nCzy mogę je przewieść busem + przyczepa(wysoka, zabudowana oczywiście) ale przyczepa nie specjalna do przewozu zwierząt? Oczywiście wiaderka z woda, odpowiednia ilość słomy by była.\nJaką powierzchnia na 1 cielaka podczas transportu??\nsorki że tyle pytań ale nie mogę znaleźć odpowiedzi\naha i cielaki do swojego użytku nie na sprzedaż z góry dziękuje ze odpowiedź\nEdytowany przez mat22889, 28 styczeń 2014 - 12:21. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 28 styczeń 2014 - 13:16\nmoim zdaniem rób co chcesz ale po cichu i nikomu się nie chwal\nPrzepisy mówią,że przewożąc własne zwierzęta nie musisz mieć uprawnień do przewozu zwierząt , w przeciwnym razie -tak, ale powyżej 50km. Tak,że bez problemu. Skoro kupiłeś- są Twoje, ale dla pewności dobrze mieć przy sobie umowę potwierdzającą ten fakt.\nEdytowany przez mora, 28 styczeń 2014 - 13:46. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 28 styczeń 2014 - 19:30\nw sumie uprawnienia najmniejszy problem bo to ze 300-400 zł kosztuje a że mam prawko na c+e wiec może i kiedyś mi się przyda to ale dzięki za odpowiedzi. Tylko ile cieląt mogę maksymalnie przewieźć? i czy to że jadą w blaszanym busie lub oplandekowanej przyczepie nie będzie problemem??\nnie wiem jakie dokumenty sa wymagane ale u okolicznych handlarzy cieląt nie widziałem wiaderek z woda a warunki nie komentuje\nNapisany 02 luty 2014 - 08:38\nWłaśnie też jestem zainteresowany przewozem cieląt dla siebie czy sa potrzebne jakieś papiery i auto dostosowane ?\nNapisany 10 luty 2014 - 19:43\nJeżeli dla siebie nie musisz mieć żadnych pozwoleń możesz nawet cielaka prowadzić na sznurku a nikomu nic do tego. Z tego co ja się orientowałem to można przewozić na terenie kraju w przyczepkach samochodowych czy w busach bez przeszkód byle by cielaki miały paszporty i kolczyki w uszach\nNapisany 28 luty 2014 - 15:58\na jakie dokumenty są wymagane do przewozu cieląt, powiedzmy po całej Polsce? Tak jakby na handel i czy trzeba by bylo odprowadzac z tego jakis podatek? Jest wymagana jakas przestrzen na 1 sztukę? Mam na myśli cielęta w wieku do miesiąca czasu.\nNapisany 10 marzec 2014 - 19:04\nCzęsto przywożę sobie cielęta czasami po 150-200 km chciałem zapytać jakie mogą być konsekwencje jeżeli bym nie posiadał paszportu na terenie RP i czy cielęta można przewozić na przyczepkach samochodowych czy nie. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 10 marzec 2014 - 19:46\nDopóki nikt Cię nie złapie to nie ma problemu. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 10 marzec 2014 - 19:52\nAle jak mnie już złapią to co mi grozi???\njak sie nie myle to do 60 km od miejsca zamieszkania mozesz przewozic zwierzeta na własny urzytek, powyzej 60 km potrzebny jest kurs na przewóz zwierzat koszt to cos ok 300 zł\nEdytowany przez rad626, 10 marzec 2014 - 20:07. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 10 marzec 2014 - 20:34\nA co z przyczepką mogą się doczepić że nie spełnia standardów przewozu zwierząt???\nNapisany 10 marzec 2014 - 20:51\n2. http://www.agrofoto....ransport +cielą\n3. Powinien być jeszcze gdzieś jeden temat, lecz nie mogę go znaleźć.\nEdytowany przez gabrysiek, 10 marzec 2014 - 21:09. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 11 marzec 2014 - 23:19\nA jak cię zatrzymają, to masz dwa wyjsci;\nPrzyznać się = mieć problemy = zapłacić kare / o przecierz cie nie zbiją.\nPowiedzieć że to nie twoje, tylko na parkingu w lesie ci ktoś podrzucił. Dopuki ci nie udowodnią że mówisz nie prawde, nic ci nie mogą zrobić/ co najwyżej zwierzątko zabiorą.\nTrzeba samemu przeklakulować