Jak z sukcesem położyć własną firmę? - Kraina Rozwoju\nJak z sukcesem położyć własną firmę?\n1 stycznia 2016 | 25\nChciałam mieć firmę. Od dziecka. Zawsze. Tylko, że w moim życiu zostałam przygotowana przez system do bycia dobrym pracownikiem i to niestety zemściło się na mnie. Jednak od czego jest życie? Trzeba się rozwijać i poszerzać swoje horyzonty, a przy tym uczyć się na swoich błędach.\nDzisiaj parę lat starsza i bogatsza w doświadczenia z własną firmą, opowiem Wam jak z sukcesem położyć własną firmę i na co zwrócić uwagę jeśli nie chcemy zbyt długo utrzymać się na rynku.\nArtykuł może trochę sarkastyczny, ale potraktujcie go jako przestrogę i skorzystajcie z tego, by móc uczyć się na moich błędach.\nJak to się wszystko zaczęło, czyli spójrzmy wstecz do lat 90-tych …\nMyślałam dość długo nad tym jaką firmę chcę prowadzić. Kalkulowałam, rozważałam, jednak większość pomysłów odrzucałam.\nW pewnym momencie zaświtał mi w głowie pomysł odlotowy. Pomysł, który wydawał się bajecznie prosty w realizacji i był tym jedynym na świecie. Tym, który miał przynieść fortunę.\nNie do końca rozumne to było postępowanie, ale pomysł płonął w mojej głowie niczym wielkiej mocy żarówka i swoim blaskiem przysłaniał świat.\nWięc pełna optymizmu przystąpiłam do snucia wizji o tym jak podbiję świat, oh yeah!\nSam pomysł był całkiem prosty. Postanowiłam zająć się zarabianiem na automatach vendingowych. Sama nazwa brzmi nieźle i prestiżowo. Jest moc!\nO co jednak po ludzku chodzi? Zapewne wielu z Was było nad morzem i spotkało na swojej drodze kolorowe automaty, z których po wrzuceniu monety wypada Wam kulka (plastikowa kapsuła), a w niej mała zabawka? Tak, one były hitem lat 90-tych.\nOtóż postanowiłam zaprząc do pracy takie automaty. Idea była prosta: kupić automaty i towar, rozstawić je i cieszyć się morzem gotówki płynącym drzwiami i oknami.\nNie posiadałam jednak kapitału na start. Wtedy najlepszym i jedynym rozwiązaniem jakie widziałam była dotacja unijna.\nDzisiaj podeszłabym do tego zupełnie inaczej i na pewno nie sięgałabym po pieniądze unijne! Wtedy jednak wybrałam tamtą drogę …\nDotacja i szkolenie unijne\nJak pomyślałam, tak zrobiłam. Napisałam wniosek o to, by wziąć udział w projekcie unijnym, w którym można było się ubiegać o pieniądze na start własnej firmy.\nBez większych kłopotów przeszłam przez procedury rekrutacyjne do projektu. Trochę to trwało, bo pierwsze spotkanie organizacyjne miało miejsce w marcu, a rekrutacja zakończyła się w sierpniu.\nDostałam się w szeregi szczęśliwców, którzy brali udział w szkoleniach przygotowujących do prowadzenia własnej firmy.\nJakie były te szkolenia? Beznadziejne 🙂\nWłaściwie o prowadzeniu własnej działalności pojęcie miało może 20% trenerów. Jednak nie przekazywali zbytnio postaw i zachowań biznesowych, tylko nudną teorię. Reszta była czystymi teoretykami.\nNie chcę żebyście odebrali to co napisałam jako narzekanie. Chcę Wam po prostu pokazać już zupełnie na zimno i bez emocji ducha tamtych czasów, to co działo się ze mną, krok po kroku.\nWięc szkoliłam się dzielnie. Chciałam działać, góry przenosić, robić biznesy. A siedziałam zamknięta w sali szkoleniowej i rozkminiałam ustawy i zawiłe kwestie teoretyczne.\nWłaściwie godzinne spotkanie z moją księgową po szkoleniach dało mi większą porcję wiedzy niż miesiąc szkoleń, no ale nie będę się tutaj nad sobą rozczulać …\nPo szkoleniach nadszedł czas pisania biznes planu …\nKażdy z uczestników projektu miał swojego opiekuna, który nadzorował pisanie biznes planu.\nTylko, że samo pisanie biznes planu nie było czymś z prawdziwego zdarzenia.\nByliśmy bardziej ukierunkowani na to, że w poszczególnych miejscach są przyznawane punkty za to i za to. Nie było to przedsiębiorcze działanie i z pewnością przysłaniało jasność rozumowania.\nWłaściwie to wyglądało trochę, jak egzamin maturalny. Wiecie, trzeba było się wstrzelić w klucz odpowiedzi, by zdobyć punkt.\nTeraz jak na to patrzę z perspektywy czasu, to łapię się za głowę i zadaję sobie pytanie: GDZIE JA MIAŁAM ROZUM?!?\nPrzecież takie pisanie biznes planu, to nie było pisanie, to bardziej szkodziło niż pomagało.\nJednak wtedy tego zupełnie nie rozumiałam!\nNo, ale co się stało, to się nie odstanie. Teraz mogę tylko popukać się w czoło, spokornieć i iść dalej. Chociaż pokory to już dawno nabrałam …\nW każdym razie stworzyłam wtedy pokaźny biznes plan. Wtedy wydawał mi się całkiem fajny.\nTeraz mogę tylko powiedzieć: wstydź się! Nie tak powinien wyglądać biznes plan!\nJestem jednak tylko człowiekiem … wtedy uczyłam się, wszystko było dla mnie nowe.\nZ czasem dowiedziałam się paru rzeczy, jednak wciąż się uczę …\nNo, ale podsumowując: biznes plan przeszedł pomyślną weryfikację komisji i przeszłam do kolejnego etapu: otrzymywania dotacji.\nNie myślcie jednak, że to wszystko było takie piękne, łatwe i różowe. O nie!\nPani koordynująca projekt należała do tych osób, które raczej nie lubią młodych ludzi. Na każdym kroku dawała nam mocno odczuć, jak bardzo cierpi z powodu konieczności kontaktowania się z nami.\nTo było mocno deprymujące i stresujące. Chwilami nawet zakrawało na mobbing. No, ale było minęło. Idźmy dalej 🙂\nNadszedł grudzień i ogłoszenie wyników ,,zwycięskich biznes planów”. Po dopełnieniu wszystkich formalności dotacja spłynęła do mnie w ostatnich dniach stycznia.\nCzyli prawie po roku od pierwszego spotkania organizacyjnego i od chwili wpadnięcia na ,,genialny” pomysł biznesowy stałam się przedsiębiorcą i mogłam rozpocząć moją przygodę z własną firmą …\nZakupy i porady barona z Pomorza\nPomorze jest takim polskim zagłębiem automatów sprzedających zabawki. Tam mieści się kilka największych firm, które są liderami na rynku vendingowym.\nDlatego też w tamtych rejonach poszukiwałam kogoś, kto mógłby mi pomóc zrealizować zakupy unijne.\nTrafiłam na barona automatów. Bardzo sympatyczny gość, który z niejednego pieca jadał chleb.\nOpowiedział mi swoją inspirującą historię. To jak rozkręcał swój biznes, jakie miał trudności. Opowiedział mi także o swojej firmie obecnie, o zespole ludzi, który zatrudnia. Kosmos!\nTo był chyba pierwszy poważny przedsiębiorca, z którym się zetknęłam. Spotkanie z nim było naprawdę bardzo pouczające.\nUdzielił mi wielu dobrych rad. Odpowiedział na wszystkie moje pytania (nawet te najgłupsze). Opowiedział o ,,know-how” tego biznesu. Życzył powodzenia i …\n… ,,wpłynęłam na suchego przestwór oceanu” …\nI co dalej mądralo?\nNo i wróciłam do domu z przyczepą wypełnioną automatami, z autem po brzegi wypchanym kulkami i z nadzieją zaczęłam przygotowywać się do pierwszych wypraw.\nTrzeba przyznać, że w tamtym czasie robiłam masę niepotrzebnych rzeczy: jak składanie wszystkich automatów do kupy, precyzyjne liczenie kulek …, wtedy myślałam, że tak trzeba.\nKiedy już uporałam się ze sprawami technicznymi takimi jak przeliczenie wszystkich kulek i poskładanie wszystkich automatów, zabrałam się za strategię działania.\nZaczęłam planować gdzie pojadę, jakie potencjalne lokalizacje odwiedzę, co powiem itp.\nChcę ruszać do przodu, ale … mam szkolenia\nJuż miałam ruszać w swoją pierwszą trasę, gdy biuro projektu poinformowało mnie, że zostałam wybrana na dodatkowe, obligatoryjne szkolenia unijne …\nNo żesz …\nNa dwa kolejne tygodnie zostałam zamknięta w sali szkoleniowej z teoretykami … myślałam tylko o jednym: uciec w trasę … musiałam siedzieć.\nLektura książek o sprzedaży, a rzeczywistość\nW międzyczasie moich pierwszych kroków w pozyskiwaniu lokalizacji czytałam książki o sprzedaży.\nJedne techniki działały lepiej, inne gorzej. Jednak najgorsze było traktowanie mnie przez ludzi w lokalizacjach jak śmiecia.\nJak kolejnego oszusta, który przyszedł z gównianą ofertą.\nMyślę, że oferta była całkiem dobra. Proponowałam właścicielowi lokalizacji 25% od tego co sprzedałoby się z automatu. Biorąc pod uwagę fakt, że zatowarowanie i koszta obsługi automatu wynosiły 50%, to zostawało do podziału 50% (25% : 25%) – pomiędzy właściciela lokalizacji, a mnie.\nW wielu przypadkach było też tak, że nie mogłam dotrzeć do właściciela lokalizacji. Pracownicy, którzy byli na miejscu docelowym utrudniali mi kontakt z właścicielem.\nZ tymi lokalizacjami, które udawało mi się zdobyć, współpracowało mi się dobrze. Ludzie byli mili. Można było z nimi sympatycznie porozmawiać i wiele się od nich nauczyć.\nJedną lokalizację wspominam negatywnie. Miasto Bytom, knajpa na rynku … w biały dzień skradziono mój automat. Nie wiem jak to możliwe … by wynieść niezauważonym, ważący ok. 30 kg, mający 1,5 m wysokości, nieporęczny automat, ale tak się stało.\nPolicja znalazła automat skatowany i rozbebeszony w jednej z bram. Oczywiście bez zawartości.\nZłodziej był nagrany na monitoringu, ale sprawę umorzono z powodu nie wykrycia sprawcy …\nWracając jednak do tematu: Zdecydowanie sprawdzał się z technik książkowych: uśmiech, wesołe usposobienie, żarty, chęć rozmowy z drugim człowiekiem, otwartość.\nPrzemawianie językiem korzyści do klienta nie zawsze zdawało rezultat. Czasami po prostu klient miał zły dzień i mówił ,,nie” dla zasady 🙂\nTrzeba być entuzjastycznym wobec swojego produktu. Jest w tym prawda, ale bardzo ciężko utrzymać niegasnący entuzjazm przez cały dzień, kiedy usłyszy się już dziesiątki odmów. Porada jest trafna, ale u mnie zabrakło entuzjazmu – szczególnie pod koniec prowadzenia firmy i rozmów z klientami. Chociaż ostatniego klienta wspominam najmilej.\nWiara w siebie i w produkt. W tym też jest prawda jeśli kompletnie nie wierzy się w to co się robi i idzie się do ludzi ze smutną miną to nie ma szans żeby nawet chcieli z nami rozmawiać. Przetestowałam na sobie różne warianty pracy w terenie – od tych smutnych do tych wesołych – wesołe nastawienie zawsze zwyciężało.\nPowiedzcie sami, czy chcielibyście prowadzić interesy ze smutasem? Albo z kimś niepewnym siebie? No właśnie …\nMoje boje na realnym rynku, czyli jak nie pozyskać klienta …\nWyruszyłam na podbój rynku. Z uśmiechem na twarzy, zadowolona, zaczęłam przedstawiać ludziom moją ofertę. Nawet zaczęłam prowadzić notatki o tym, jakiego klienta odwiedziłam i jak oceniam całą rozmowę – niestety nie kontynuowałam tego zbyt długo.\nCóż, od samego początku nie szło mi tak jakbym sobie życzyła. Pomimo zachowywania podstawowych zasad dobrej sprzedaży, bycia przyjacielem klienta, rozbijałam się cały czas o skały.\nNa początku zwalałam winę na brak doświadczenia. Na to, że mówię nie tak, czy przedstawiam ofertę nie tak. Wielokrotnie zmieniałam moją ofertę, tak by to co mówiłam było jak najbardziej sensowne i przydatne dla klienta.\nZ jednej strony wydawałoby się, że taki prosty biznes, a jednak wcale nie tak ławo było pozyskać pierwszego klienta, który chciałby ze mną współpracować.\nWłaściwie w moim biznesie, poszukiwałam raczej partnerów biznesowych, bo klientami docelowymi de facto były dzieci i ich rodzice. Jednak żeby dzieci (i ich rodzice) mogły kupić zabawkę, najpierw musiałam pozyskać w tym celu do współpracy lokalizację. Miejsce, w którym mógłby stać automat.\nJedno z nielicznych zdjęć, które powstały w tamtym okresie.\nDlatego musiałam pozyskać do współpracy właściciela lokalizacji. Chciałam podzielić się z nim zyskiem ze sprzedaży. Jednak nie wychodziło mi to kompletnie.\nSerio, wylałam wiele potu, a czasami nawet łez nad swoją nieudolnością w pozyskiwaniu klienta. Starałam się jak mogłam. Jednak realne wyniki finansowe pokazywały, że raczej biznes nie ma perspektyw.\nOwszem, udało mi się pozyskać ciekawe punkty. Np. kilka basenów na Śląsku. Jednak te baseny nie były zarządzane przez prywatnych właścicieli. Ich zarządcami były różnego rodzaju MOSiRy czy innego rodzaju państwowe urzędy. Tam za postawienie automatu żądają ustawowo określonego czynszu.\nMiałam automaty w kilku takich punktach. Pierwszy miesiąc zawsze był rewelacyjny – wiadomo nowość. Jednak każdy kolejny nie pozwalał na pokrycie kosztów czynszu, że nie wspomnę o kosztach dojazdu do automatów.\nTakże dość szybko wycofałam się z tych punktów i szukałam dalej.\nMoim celem były punkty, gdzie pojawia się dużo dzieci. Jednak bardzo często moje starania kończyły się fiaskiem.\nSinusoida – etapy pracy, etapy zdołowania i papierologia\nMoje pozyskiwanie rynku odbywało się w kilku etapach, które niczym sinusoida występowały na przemian w moim życiu.\nPierwszym z nich był etap zapału, poszukiwania klientów, optymistycznego patrzenia w przyszłość. Etap, w którym wszystko było możliwe, nawet niemożliwe stawało się możliwym. Jednak w miarę, jak okazywało się, że jednak nie wszystko idzie po mojej myśli, przechodziłam do kolejnego etapu …\n… etapu zdołowania, byłam wkurzona na siebie, na całą sytuację. Było mi strasznie głupio, że taka ze mnie ostatnia ofiara, która nie potrafi pozyskiwać klientów. W tym stanie raczej nie wychodziłam do klientów, żeby ich nie przestraszyć, a siebie nie pogrążyć jeszcze bardziej.\nW międzyczasie okazywało się, że biuro projektu unijnego chce, by mu dostarczyć kolejne tony papierów. Czułam się jak w klatce. Co miesiąc trzeba było dostarczać oświadczenie o tym, że się nie zawiesiło i nie zamknęło działalności (i tak przez rok).\nByło to dla mnie o tyle dziwne, że w dzisiejszych czasach skomputeryzowania i powszechnego dostępu do informacji o przedsiębiorcach, trzeba było co miesiąc drukować takie oświadczenie. Jakby nie można było tego sprawdzić za pomocą kilku kliknięć.\nWydaje mi się, że przez czas mojej współpracy z biurem zostawiłam tam co najmniej ryzę papieru. Rozumiem, że panie z biura nie mogły na to nic poradzić, bo takie miały odgórne dyrektywy. Jednak nie pojmuję jak można marnować tyle papieru, pozwalać, by ginęło tyle drzew.\nJednak wizyty w biurze projektu nie należały do najprzyjemniejszych. Poza biurokratyzacją i formalnościami, zawsze można było liczyć na zdrowy opierdol od koordynatorki projektu. Najczęściej za nic albo za jakąś błahostkę.\nWiem, że powyżej użyłam mocnego słowa, jednak jakbym napisała, że pani na mnie nakrzyczała, nie oddało by to całokształtu. Mimo tego, że jestem twardzielem, wiele razy wychodziłam z biura poniżona i ze łzami w oczach. Z rozmów z innymi uczestnikami projektu dowiedziałam się, że nie tylko ja … .\nNo więc po pozbieraniu się po kolejnym łomocie spuszczonym w biurze projektu, ruszałam w kolejną trasę z kolejnymi nadziejami i pozytywnym nastawieniem – i tak działo się mniej więcej przez cały czas mojej pracy, jako przedstawiciel handlowy własnej firmy.\nRaz było lepiej, raz było gorzej. Raz był entuzjazm i pełne działanie, raz był dołek i załamka co dalej. Jednak nic nie może trwać w nieskończoność, jeśli nie przynosi realnych wyników i zysków, bo zyski są jednych z głównych biznesowych celów.\nJa wiem, że biznes powinien mieć misję, powinien przynosić dobro dla świata, powinien wiele różnych rzeczy, ale jeśli nie będzie przynosił zysków, to sama misja nie nakarmi rodziny, nie da funduszy do dalszego kontynuowania biznesu. Samą misją żyć się nie da, no chyba, że już się jest niezależnym finansowo albo ma się zgromadzony pokaźny majątek.\nZ własną firmą jest jak z dzieckiem. Wiem, że na pewno wiele osób już to powiedziało przede mną. Jednak, jakby na to nie patrzeć własna firma staje się dla człowieka czymś bliskim, czymś do czego się przywiązuje, o co dba i stara się, by prosperowało jak najlepiej.\nKiedy okazuje się, że nie jest tak, jak sobie wymarzyliśmy, że nie dzieje się dobrze i trzeba się z firmą pożegnać i ją zamknąć, to człowiek czuje jakby sobie strzelał w kolano albo zabijał kogoś naprawdę bliskiego.\nChciałabym opisać Wam tutaj historię sukcesu, historię tego jak to wspaniale udało się stworzyć dobrze prosperujący biznes. Jednak nie mogę tego zrobić. Statystyki mówią swoje, większość firm upada w pierwszym roku działalności, kolejne w następnych latach.\nOpowiem Wam teraz, jak wyglądała końcówka mojego biznesu, co zrobiłam źle, czego się nauczyłam, jaką lekcję wyniosłam z tej biznesowej przygody.\nBaron z Pomorza radzi\nWięc, kiedy wszystko szło tak źle, że już gorzej iść nie mogło, zadzwonił do mnie Baron automatowy z Pomorza z pytaniem: „jak leci? jak idzie biznes?”\nOpowiedziałam mu, że właściwie nie idzie i z jakimi problemami się borykam. Zaprosił mnie do siebie – bym jeden dzień spędziła z jego załogą, która na co dzień rozstawia automaty w jego rejonach.\nZgodziłam się bez wahania.\nBardzo miły to był gest z jego strony i cieszę się, że mogłam w tym uczestniczyć. Natura wyposażyła mnie w dar obserwacji rzeczywistości i tego, by widzieć więcej niż widać.\nWięc po roku prowadzenia działalności wylądowałam na Pomorzu, w samochodzie z jedną z dwu osobowych ekip Barona.\nSłuchałam uważnie wszystkiego co mówili, robiłam notatki i starałam się zapamiętać z tego dnia jak najwięcej, tak by potem móc wszystko wdrożyć jak najlepiej w swojej firmie.\nRuszyliśmy w teren. Obserwowałam ich pracę. Dziewczyna wchodziła do lokalizacji i spotykała się z miłym odbiorem. Przedstawiała wszystko z większą łatwością niż ja, ale też ludzie, z którymi rozmawiała byli pozytywnie do niej nastawieni i chętni do wysłuchania tego co mówiła.\nMiałam wrażenie, że ludzie żyją tam dużo wolniej. Nie mają takiego wewnętrznego napięcia. Nie gonią tak za wszystkim. Kiedy potencjalny klient wchodzi do sklepu, to przyjmują go z radością, z otwartymi rękami. Uśmiechają się do niego od progu i są chętni, do tego by poza sprzedaniem mu towaru zamienić z klientem kilka słów.\nW ciągu całego dnia jazdy, tylko jedna pani była dla nas niemiła! Jedna osoba na tak wiele odwiedzonych lokalizacji!\nNa rynku śląskim to wyglądało tak, że od samego wejścia do lokalizacji człowiek czuł się winnym tego, że w ogóle tam wchodzi. Nawet gdy wchodziło się z szerokim uśmiechem i radosnym pozdrowieniem napotykało się na ścianę. Niezrozumiały opór. Jakby ludzie obawiali się, że chwila miłej rozmowy, może wpłynąć na pogorszenie ich stanu.\nNa Pomorzu tego nie było. Tam ludzie więcej się uśmiechali i mieli więcej serca do innych.\nSpecyfika rynku też jest tam inna, wiadomo każdy rejon jest inny. Te zabawki, które na Śląsku sprzedawały się dobrze, na Pomorzu nie były w ogóle chodliwe i na odwrót.\nJednak, to, co zaskakiwało mnie na każdym kroku, to fakt, że każdy jest tam witany z uśmiechem. Nie ma smutasów. Każdy klient jest traktowany z należytym szacunkiem. Nie ma tam traktowania klienta, jak nieproszonego gościa. Wielki plus za to dla Pomorzan.\nDziewczynie z ekipy Barona trzeba też oddać pokłony i honory. Robiła naprawdę świetną robotę. Potrafiła myśleć odpowiednio strategicznie, a nie posiadała określonej listy lokalizacji, do których się chce udać.\nPo prostu jechała do miasta i rzucała się na żywca w teren. Miała dosłownie instynkt wykrywania, gdzie mogą znajdować się potencjalne lokalizacje. Z podziwem przyglądałam się jej pracy.\nWchodziła do punktu, rozglądała się wokół i rozpoczynała rozmowę z potencjalnym partnerem biznesowym. Nie owijała w bawełnę, nie zagadywała o pogodzie (jak radzą poradniki), prosto z mostu mówiła po co przychodzi, jak wygląda współpraca i ludzie godzili się bez problemu na ustawienie automatu.\nW ciągu dniówki postawiła 4 automaty, a jeszcze kilka osób odezwało się na ulotkę kontaktową w późniejszym czasie i łącznie wyszło z tego dnia 7 ustawionych automatów. To było wielkie ŁAŁ dla mnie i wielka motywacja do działania, bo jeżeli ona mogła, to ja też.\nW końcu, nie rozstawialiśmy automatów nad samym morzem, tylko w miejscowościach dość mocno od morza odległych – jakieś 150 km. Dziewczyna powiedziała mi, że według niej rynek śląski jest bardzo dobry, bo wszystko jest blisko siebie. Oni by dojechać do lokalizacji muszą pokonywać wiele kilometrów, bo wszędzie wokół są lasy i miejscowości są daleko od siebie.\nPełna optymistycznych myśli i nastawienia wróciłam do domu, by z nową mocą rzucić się na rynek i rozstawiać automaty.\nTakże sama rozmowa z Baronem dała mi wiele do myślenia. Opowiadał mi o swoich automatowych początkach w latach 90-tych. O tym jak ten biznes szedł w tamtym czasie, a jak idzie teraz. Z jego obserwacji wynikało, że dzieci zrobiły się bardziej wybredne.\nDawniej można było nasypać cokolwiek do automatu i dobrze się to sprzedawało, teraz trzeba się napracować, by znaleźć odpowiednie kolekcje, które spasują dzieciakom.\nOpowiadał też, jakie wyniki mniej więcej robi mu automat miesięcznie i jak po np. 3 miesiącach jadą do automatu i przynosi taki, a taki zysk i to wydaje mu się małą kwotą, to zwijają automat.\nPomyślałam sobie, że w takim razie żaden z moich automatów nie znajduje się w odpowiedniej lokalizacji, bo żaden z nich nie przynosi takich zysków, o jakich mówił Baron.\nJednak nadal byłam pełna wiary i nadziei i wróciłam do domu, by dalej rozstawiać automaty.\nJak długo jeszcze to ciągnąć?\nNo więc, jak powiedziałam, tak zrobiłam. Rzuciłam się z wielkim napaleniem w trasę i pełna nadziei zaczęłam odwiedzać coraz to nowe lokalizacje.\nPierwszy dzień tuż po szkoleniu, był zdecydowanie najlepszym dniem w całej mojej karierze rozstawiacza, jednak też nie było jakichś spektakularnych efektów.\nZachowywałam się w terenie tak, jak dziewczyna pracująca u Barona. Chodziłam raz z listą lokalizacji, raz bez niej i dziennie robiłam wiele kilometrów w przeróżnych miastach południowej Polski. Jednak efekty nie były zadowalające, a ludzie nadal warczeli na mnie.\nJeżeli przed szkoleniem mogłam sobie zarzucić fakt, że może nie do końca mówiłam to co trzeba i parę razy po prostu spaliłam swoje gadanie (jak to u początkujących bywa), to po szkoleniu byłam jak burza.\nChodziłam, rozmawiałam, cieszyłam się tym co robię. Kontakt z ludźmi sprawiał mi prawdziwą przyjemność, jednak liczba rozstawionych automatów nie zmieniała się jakoś bardzo na plus.\nRobiłam jednak wszystko, co w mojej mocy, by tym razem nie zawalić i iść dalej do przodu.\nW mojej głowie zaczęły się pojawiać pierwsze pytania: a może to nie ma sensu? Może trzeba to rzucić w cholerę i zająć się czymś innym? Jak długo mam sobie dawać kolejną szansę?\nStatek tonął, jednak ja ze wszystkich sił starałam się wypompować wodę na zewnątrz.\nObejrzałam jakiś motywujący filmik, przeczytałam jakąś lekturę … tam powtarzali, że musi być źle, żeby mogło być lepiej. Że ludzie za szybko się poddają. Że ludzie się poddają o krok od sukcesu. Itp, itd. … .\nNo to zaciskałam zęby i upierałam się, że się nie poddam, że będę walczyć o swoją firmę i o siebie, bo może i ja jestem o krok od sukcesu?\nW ogóle co to będzie jak się poddam? Ci wszyscy, którzy mówili mi, że mi się nie uda będą mieli satysfakcję … nie chciałam im na to pozwolić. Więc brnęłam w to dalej, a wyników finansowych, jak nie było, tak nie było … tylko nieustanne dokładanie do interesu.\nKiedy powiem sobie dość … ?\nTak, zwlekałam z tym zakończeniem biznesu zupełnie niepotrzebnie. Trzeba było to zakończyć dużo wcześniej, a nie brnąć dalej w coś co się rozpadało i nie rokowało dobrze na przyszłość. Po prostu nie miałam wyznaczonych takich punktów granicznych, które określałyby, że wtedy definitywnie kończę.\nNiepotrzebnie naraziłam domowe oszczędności na uszczuplenie.\nTym co całkowicie przekonało mnie do zakończenia biznesu były mijające dwa lata prowadzonej działalności i koniec okresu zniżkowych składek ZUS, a także kiepskie wyniki finansowe firmy. Jednym z głównych celów biznesu jest to, by przynosił on zysk, a tutaj niestety nie pozwalał on na taki komfort, a jeszcze generował stratę. Więc po dwóch latach prowadzenia działalności złożyłam broń i zawiesiłam firmę.\nW momencie, gdy podjęłam męską decyzję o zakończeniu działalności poczułam się tak, jakbym zatoczyła w swoim życiu koło. Ponownie znalazłam się w punkcie wyjścia. Byłam tylko bogatsza o nowe doświadczenia. Może trochę mądrzejsza. Jednak dalej z wielkim znakiem zapytania na czole.\nDoświadczyłam wiele, nauczyłam się nowych, ciekawych rzeczy. Popełniłam wiele błędów, ale w sumie poza tym, że się o to wzbogaciłam znowu stanęłam w tym samym miejscu, co kiedyś.\nTeraz może trochę podsumuję to, o czym opowiedziałam powyżej. Zacznijmy od największych błędów, jakie popełniłam, czy też kluczowych kwestii, których nie wzięłam pod uwagę, a być może zmieniłyby znacząco bieg tej historii.\nTeraz na spokojnie, po przemyśleniu i przeanalizowaniu wszystkiego mogę powiedzieć, że popełniłam wiele błędów.\nNapiszę Wam o najgorszych z nich. Jako przestrogę dla wszystkich, którzy przymierzają się do własnego biznesu, a może już go prowadzą?\nNie sztuką jest mieć firmę\nTak, założenie firmy to bułka z masłem. Formalności wcale nie są jakieś straszne. Jeśli macie profil zaufany ePUAP to możecie to zrobić nawet bez wychodzenia z domu. Potem trzeba tylko wypisać parę druczków w ZUSie, a to naprawdę nic przerażającego.\nJednak założenie firmy to nic wielkiego! W porównaniu z tym co następuje potem :-).\nNie mogę powiedzieć, że nie podobało mi się bycie bizneswoman! Przeciwnie! Podobało mi się i to bardzo! Chcę do tego wrócić, tylko z większym rozsądkiem i porządnym planem (oczywiście nie do automatów).\nWięc, to że ma się już firmę, to nie znaczy, że coś się osiągnęło.\nZawsze marzyłam o firmie – marzenie spełniłam, tylko nie wiedziałam kompletnie co dalej?\nNie wiedziałam jak się zorganizować. Oczywiście metodą prób i błędów z czasem wypracowałam sobie model działania, ale zajęło mi to, no właśnie … zbyt dużo czasu.\nNie miałam jasno określonego planu działania. Nie było tak, że w ogóle nie planowałam.\nOwszem planowałam, ale nie było w tym długoterminowej wizji. Działałam trochę po omacku i żadnego z planów nie doprowadziłam tak naprawdę do końca.\nTakże, własna firma TAK! Ale pod warunkiem, że wiesz dokładnie co będziesz robić. Krok po kroku.\nOtaczanie się ludźmi nieprzedsiębiorczymi\nNie było wokół mnie przedsiębiorczych ludzi. Sami normalni – aż do bólu.\nTo był również błąd.\nNo bo jak nauczyć się biznesu od kogoś kto nigdy nie miał z nim nic wspólnego?\nWujkowie i ciocie ,,dobre rady” skutecznie podkopywali moje przedsiębiorcze myślenie.\nZamiast wybrać się na spotkanie z przedsiębiorcami, słuchałam ludzi nie biznesowych … dobrze, że teraz to się zmieniło. Zaczęłam bywać na spotkaniach biznesmenów. Poznaję ludzi biznesu i powoli zaczynam się uczyć i układać sobie w głowie wizję mojej przyszłej firmy.\nBrak rzetelnych badań rynku\nTak, tutaj trzeba przyznać nawaliłam na całej linii. Nie miałam bladego pojęcia o tym jak takie badania rynku przeprowadzić.\nCo ja mówię? Nawet nie wzięłam się za nie! Oparłam się na obserwacji rynku.\nTylko, że to była obserwacja Pomorza, a nie Śląska i nie w czasach, w których otwierałam firmę, a 10 lat wcześniej.\nKarygodny błąd! Gdybym wtedy przyłożyła się do rzetelnej analizy rynku, nie popełniłabym tylu błędów!\nMoże bym się nie pakowała w taki biznes? Albo nie zwlekałabym tak długo z jego zamknięciem?\nJa jednak nie zrobiłam tego jak należy … dopiero doświadczalnie sprawdziłam jak wygląda rynek. Najgorsze jest to, że to doświadczenie przeprowadziłam na żywym organizmie jakim była moja firma.\nZamiast bawić się w naukowca, lepiej było zrobić badania albo chociaż przed założeniem firmy ruszyć na rynek i zobaczyć jak to wygląda w praktyce.\nOd chwili, gdy pojawił się mój pomysł i wystartował unijny projekt, w którym brałam udział, do momentu gdy otworzyłam działalność minął prawie rok.\nTo bardzo ostudziło mój zapał. Nie ruszyłam z firmą w chwili, gdy byłam pełna werwy i motywacji do pracy.\nMinęło dużo czasu i przez ten rok wiele się zmieniło. Z jednej strony chciałam ruszyć z działaniem jak najszybciej, a z drugiej strony byłam cholernie zmęczona nieustannym oczekiwaniem i procedurami projektowymi.\nMoże jakbym od razu po tym jak idea pojawiła się mojej głowie, poszła za ciosem i ruszyła z kopyta to szybciej zdałabym sobie sprawę, że to nie ma sensu? A tak trwałam przez rok w błogiej nieświadomości i własnej głupocie! Aj aj aj aj aj!\nBrak odpowiedniego przygotowania do prowadzenia działalności\nTutaj właściwie nie powinnam marudzić. Wielu ludzi nie ma w rodzinie tradycji biznesowych, a jednak dobrze sobie radzą w biznesie.\nTo co jednak muszę powiedzieć, to to, że myślałam wtedy innymi kategoriami. Dobrze, że w porę zmieniłam myślenie! o zgrozo! Mój światopogląd nie był, ani w jednym calu biznesowy. Byłam raczej jak to ciele majowe.\nDopiero w tym roku zaczęłam spotykać się z prawdziwymi biznesmenami i teraz już wiem, jak oni myślą! No, przynajmniej staram się zrozumieć jak myślą i naśladować ich styl myślenia.\nZajęłam się też odpowiednią lekturą i coraz lepiej idzie mi myślenie w takich kategoriach, jak myślą przedsiębiorcy. Jednak wciąż muszę się dużo nauczyć. No, ale jak to mówią: od zera do milionera, także jeszcze wszystko przede mną.\nMinięcie się co najmniej o kilka lat z zapotrzebowaniem rynku\nTo jest zdecydowanie najgorszy z moich błędów … . To, że nie zrobiłam dobrej analizy rynku sprawiło, że minęłam się z nim o parę lat.\nW latach 90-tych nad morzem kwitł rynek kuleczkowy. Dzieciaki, będąc na wakacjach z rodzicami, kupowały zabawki z automatów. Rodzice szli na przysłowiowe piwo, a dzieci szalały przy automatach.\nW tamtych, czasach i w tamtym miejscu, było to idealne rozwiązanie, idealne wstrzelenie się w potrzeby rynku.\nBaron z Pomorza to zrobił. Idealnie trafił w rynek i w potrzeby jego klientów. W tamtych czasach był to doskonały biznes. Dzieciaki nie były aż tak skoncentrowane na technologii i gadżetach, jak w świecie dzisiejszym. Samodzielny zakup kuleczki z zabawką w środku był dla nich czymś ekscytującym.\nDzisiejsze dzieciaki potrzebują innych bodźców. Czegoś, co będzie wchodziło z nimi w interakcję, a nie prostej zabawki zamkniętej w plastikowej kapsule.\nDzisiejsze dzieci są bardziej wymagające, to bardzo dobrze. Zmienili się też rodzice. Oni również stali się bardziej wymagający i z dużo większą rozwagą podejmują decyzje zakupowe, jeśli chodzi o zabawki dla swoich dzieci. Również bardzo dobrze.\nŚwiat idzie do przodu. Przychodzi mi tutaj na myśl rysunek, który krąży od jakiegoś czasu w Internecie. Rysunek przedstawiający kasetę magnetofonową, która mówi do odtwarzacza mp3 słynny cytat z Gwiezdnych Wojen „I’m your father” na co odtwarzacz mp3 odpowiada „Noooo!!!”\nDzisiejsze dzieciaki nie mają raczej pojęcia czym jest kaseta magnetofonowa, bo wychowały się w świecie bez niej. Dla nich Internet i urządzenia dotykowe są czymś na porządku dziennym. Nie możemy zatrzymać postępu technologicznego.\nTak samo nie możemy zmuszać klientów do tego, by chcieli kupować towar z poprzedniej epoki, który cieszył poprzednie pokolenie. Nie tędy droga! Choćby był on najlepszej jakości, nie zostanie kupiony, bo najzwyczajniej w świecie nie trafia w zaspokojenie potrzeb obecnych klientów.\nZakładając mój biznes nie wzięłam też pod uwagę tego, że są tak znaczące różnice w zachowaniach klientów na rynkach północnym i południowym. W miejscowościach nadmorskich mamy do czynienia z ciągłą rotacją klientów.\nTak jak zmieniają się turnusy wczasowe, tak zmieniają się dzieciaki, które nad morzem odpoczywają wraz ze swoimi rodzicami. Co dwa tygodnie jest stały napływ nowych klientów.\nNa Śląsku mamy do czynienia z dzieciakami, które mieszkają tam na stałe. Jeśli mają automat w swojej okolicy, to jest on dla nich atrakcją przez pierwsze miesiące, a potem tracą zainteresowanie. Nie wywołuje u nich już ekscytacji.\nJest do dla mnie zrozumiałe. Jednak wtedy, kiedy trzeba było, nie wzięłam tego pod uwagę.\nNa wakacjach, nad morzem, rodzice są rozluźnieni. Jest im łatwiej pozwolić dziecku na zakup zabawki z automatu. Sami nie szczędzą pieniędzy na pamiątki, czy słodkie przekąski, dlatego pozwalają dzieciom na więcej, w tym na szaleństwa zakupowe w automatach.\nNa Śląsku, w normalnym życiu, kiedy rodzice są przytłoczeni nadmiarem codziennych obowiązków, zaczynają się liczyć z każdym groszem i nie są zbyt chętni na to, by ich dzieci kupowały sobie zabawki z automatu, choćby kosztowały tylko 1 zł.\nGdy miałam przyjemność jeździć z zespołem rozstawiaczy Barona zauważyłam pewną prawidłowość. Na północy (i choć nie były to stricte miejscowości nadmorskie) lokale są bardziej przestrzenne. Jest w nich więcej miejsca.\nNa Śląsku lokale są wykorzystane do granic możliwości. Towar w sklepach zajmuje maksimum powierzchni. Nie ma tam po prostu miejsca na to, by wstawić automat.\nNa północy ludzie są bardziej przyzwyczajeni do tego, że praktykuje się wstawianie automatów w ich lokalizacjach. Traktują to jako szansę na dodatkowy zysk. Wiedzą, że ich kolegi, kolega też ma automat i sobie chwali. Nie boją się tego.\nNa południu ludzie obawiają się wstawienia automatu do lokalu. Boją się podstępu, że ktoś chce ich oszukać, że to na pewno przyczyni się do ich kłopotów. Są pewni, że proponowany podział zysków to bujda na resorach, a oni nie chcą kłopotów.\nZ moich rozmów z zespołem rozstawiaczy, jak i z samym Baronem wynikało, że w ciągu miesiąca każdy automat przynosił mu całkiem dobre zyski. Nawet nie w sezonie i nie w nadmorskiej miejscowości.\nNa południu, moje automaty wyciągały w ciągu trzech miesięcy ledwo kwotę, którą automaty Barona były w stanie zarobić w przeciągu miesiąca.\nPomyślicie: może oni wstawiali do LEPSZYCH lokalizacji. Tylko powiedzcie mi jak wizualnie określić, że lokalizacja jest lepsza, a jak ocenić, że gorsza?\nPo szkoleniu z zespołem rozstawiaczy uderzałam do podobnych punktów jak oni. Do małych sklepików, do restauracji, pizzerii itp., jednym słowem do miejsc, gdzie można było spotkać dzieci w dużych ilościach.\nOni wstawiali do sklepiku i im się biznes kręcił, ja wstawiałam do podobnego sklepiku, o podobnej lokalizacji jak oni, tylko, że na Śląsku i była totalna klapa.\nMali gracze, a duzi\nOwszem są jeszcze na rynku gracze, którzy dobrze sobie radzą, ale albo są na rynku od lat i mają setki rozstawionych automatów – siłą rzeczy zdobyty najlepszy rynek, albo potrafią wykrzesać jeszcze z tego gasnącego biznesu resztki potencjału, który gdzieś tam się zachował.\nNie neguję, że ten rodzaj biznesu może komuś przynosić zyski. Może i przynosi. Jednak w tym momencie opowiadam Wam o tym jak wyglądało to u mnie: u mnie zysków nie przynosił.\nPopełniłam mnóstwo błędów, wiem o tym, dlatego nie polecam biznesu automatowego początkującym biznesmenom.\nBrak sensownego planu działania\nWspominałam już, że nie miałam dobrze określonego planu działania. Nie rozpisałam sobie, co powinnam zrobić krok po kroku, aby osiągnąć określone cele.\nRaz w tygodniu robiłam podsumowanie tego, co udało mi się osiągnąć, a właściwie, tego czego osiągnąć mi się nie udało. Byłam w swego rodzaju pajęczynie, szamotałam się, ale nie mogłam ruszyć z miejsca.\nMijały kolejne dni, odwiedzałam kolejne miasta. Lista odwiedzonych lokalizacji pękała w szwach, ale spektakularnych efektów nie było widać.\nMówcy mówili: nie poddawaj się! Walcz! Już za chwilę, już za moment, wygrasz, pokonasz własne słabości, będziesz zwycięzcą! Tylko ile to ma trwać?\nJak długo trwa chwila? Jak długo trwa moment? Czy jest to ułamek sekundy? A może rok, dwa lata, pięć? Trudno powiedzieć … . Zaczęłam się zastanawiać, czy warto to dalej ciągnąć?\nOwszem, nie było dobrego planu. Były tylko uśmiechy satysfakcji tych, którzy mówili, że NA PEWNO mi się nie uda. Jednak planowanie na siłę, czy też ratowanie tonącego statku, nie ma sensu.\nTrzeba przede wszystkim zachować życie, załogę (akurat nie miałam pracowników), resztki środków, aby móc wsiąść na kolejny statek i płynąć dalej. Z lepszą mapą, na lepszym statku, ale będąc przy życiu. Co by mi przyniosło to, że zatonęłabym razem z moją firmą?\nKolejnym błędem, będącym konsekwencją poprzedniego punktu był brak planu B. Brak określenia tego, co zrobię jeśli mi się nie uda. Co zrobię, jeśli założenia planu A nie przyniosą oczekiwanych rezultatów? Ile czasu daję sobie na realizację planu A i przejście do planu B? Jakie działania podejmę, gdy plan A zawiedzie?\nZabrakło tego wszystkiego! Zabrakło stworzenia sobie najgorszego z możliwych scenariuszy. Miałam wizję, że wszystko pójdzie gładko i bez problemu osiągnę to co zamierzyłam i stanę się automatową królową południa. No, ale niestety … przeliczyłam się ze swoimi możliwościami. Właściwie to ze wszystkim się przeliczyłam.\nGdybym przygotowała plan A, a potem plan B … wiedziałabym w jakim miejscu się znajduję i co robić dalej, aby nie rozwalić firmy i całkowicie się nie załamać.\nPrzykładanie dużej uwagi do rzeczy nieistotnych\nCertoliłam się z rzeczami nieistotnymi. Ciągle przeliczałam kulki do tego, by moje statystyki się zgadzały … dzisiaj zastanawiam się po jakiego grzyba to robiłam? To były bezsensowne działania!\nJednym słowem byłam burakiem jakich mało!\nZamiast ruszać w teren i zdobywać klientów, to ja się babrałam w gównie, a kolejne dni mijały.\nZłe zarządzanie sobą w czasie\nTen punkt niestety tutaj musiał się znaleźć. Z całą świadomością tego, jak należy zarządzać sobą w czasie. Z teoretycznym przygotowaniem do tego, jak to robić, nie stosowałam swojej wiedzy w praktyce!\nPo prostu nie mieści mi się to teraz w głowie! Aż scyzoryk mi się w kieszeni otwiera! No, ale to byłam ja dwa, trzy lata temu.\nCzłowiek cały czas uczy się na błędach … szkoda tylko, że swoich!\nMoże nie jestem niewolnikiem kalendarza, ale teraz planuję dużo więcej niż wcześniej. Jeszcze dużo przede mną w tej kwestii, ale mam już dobre narzędzia do tego, by nauczyć się dobrze fachu planowania.\nŁatwe poddawanie się i zniechęcanie\nTak … po szczególnie kiepskiej dniówce, pomiędzy jednymi, a drugimi obelgami i poczuciu własnej małości i niespełnienia potrafiłam przez tydzień nie ruszać się z domu w celu pozyskania klientów.\nUżalałam się nad sobą zamiast ruszyć dupę i ostro pracować. Wolałam siedzieć i labidzić, jaka ze mnie niezdara! A fe! Jak mogłam zmarnować tyle cennego czasu? Nie wierzę!\nTo też nie było tak, że ja całkowicie nie wierzyłam w siebie i zniechęcałam się od razu. Jednak gdy po całym tygodniu spędzonym na odwiedzaniu kolejnych lokalizacji nie było żadnych efektów czułam się naprawdę maluśka.\nKryzys małych sklepików na rzecz marketów\nKolejną rzeczą, która przyczyniła się do tego, że zrezygnowałam z automatowego biznesu był kryzys małych sklepików. Większość lokalizacji starałam się pozyskać właśnie pośród nich. Mały sklepik osiedlowy. Duże skupisko bloków wokół niego, a co za tym idzie teoretycznie duża ilość dzieci biegających po osiedlu (tak przynajmniej działał zespół rozstawiaczy na Pomorzu w miejscowościach, które nie były turystyczne).\nWięc bardzo często było tak, że gdy pojawiałam się pod określonym adresem, gdzie miał znajdować się sklepik, spotykałam tylko sam szyld i puste pomieszczenie. Nie było to jednak regułą dla samych sklepików. Ten problem dotyczył także pizzerii i restauracji.\nCzasami też były takie sklepiki, gdzie niestety widać było, że jest bieda z nędzą. Na półkach nie było zbyt wiele towaru. Sprzedawczyni miała zatroskaną minę. Coś jakbym przeniosła się w czasie do PRL-u.\nNajgorsze były takie punkty, gdzie współpraca układała się całkiem przyzwoicie. Wiecie, sklepik pośrodku osiedla. Wokół olbrzymie bloki. Na przeciwko kościół. Sklepik wielkości trzech kiosków ruchu. No i co się dzieje?\nGdy zaczynamy współpracę wszystko jest w porządku. Jednak po kilku miesiącach dostaję od właścicielki telefon, że muszę zabrać automat, bo ona rezygnuje z prowadzenia sklepiku.\nPrzyjeżdżam na miejsce i co zastaję? Zrozpaczoną kobietę w wieku tuż przed sześćdziesiątką, która całe swoje życie prowadziła sklepik osiedlowy, a teraz musi z niego zrezygnować.\nRozmawiam z nią. Dopytuję, co się stało? Mówi, że ona nie ma szans. W ciągu ostatniego półrocza wokół osiedla wyrosły cztery supermarkety … . Nie będę tu ich wymieniać z nazwy. ale faktycznie, gdy jechałam do pani mijałam cztery tanie markety i jeszcze piąty budował się w pobliżu.\nPani nie miała szans z ich polityką cenową. Całkiem dobrze prosperujący sklepik po pół roku zaczął świecić pustymi półkami.\nTakże to zjawisko na rynku też miało pośredni wpływ na moją porażkę.\nZapytacie zapewne dlaczego nie uderzałam do marketów, by tam postawić swój automat … .\nUderzałam 🙂 … w większości z nich nie chcieli ze mną w ogóle rozmawiać.\nWiele z nich było tzw. „sieciówkami” i nadrzędna firma, która udzielała franczyzy nie pozwalała na to, by w sklepie pojawiały się jakiekolwiek obiekty zewnętrzne, gdyż one nie współgrałyby z wystrojem jaki narzucony został przez politykę budowania marki danej firmy.\nRozumiem to dobrze. Jak mamy np.: McDonalds to tam są tylko i wyłącznie rzeczy związane z marką. Stoliki firmowe, krzesełka firmowe, wystrój firmowy. Gdziekolwiek na świecie się nie udacie do tej restauracji zawsze będzie wyglądała tak samo.\nNo, ale wracając do zdobywania marketów. Bardzo często byłam odsyłana do centrali. Kierownicy sklepów mówili, że oni nie są władni podejmować takich decyzji i odsyłali mnie wyżej. Dostawałam numer telefonu do działu odpowiedzialnego za powierzchnię reklamową w sklepie i adres e-mail.\nWiększość moich telefonów nie została w ogóle odebrana. A napisane maile z ofertą nie doczekały się nawet odpowiedzi negatywnej.\nCzasami kontakt telefoniczny był bardzo miły. Kazano mi wysłać ofertę mailem. Obiecywano odpowiedź jaka by ona nie była … no i na tym się wszystko kończyło.\nZ niektórymi marketami dało się porozmawiać i nawet dostać ofertę zwrotną … . No, ale to było nie do przyjęcia z mojej strony. Hitem był jeden z marketów, który za postawienie automatu (który miał powierzchnię 0,25 m2) zawołał 600 zł + VAT miesięcznie za ustawienie mojego maleństwa w korytarzu prowadzącym do marketowych toalet … . Na taką kwotę automat musiałby pracować przy pomyślnych wiatrach około pół roku. Biorąc pod uwagę „jakość” tej lokalizacji.\nZłe targetowanie współpracowników\nPo czasie dochodzę do wniosku, że źle wybierałam moich klientów. Zamiast zajmować się drobnymi klientami, powinnam była się zająć grubszymi rybami. Działać zupełnie inaczej niż działał zespół Barona.\nZamiast chodzić do sklepików, powinnam była uderzać do prezesów hipermarketów. Bo w końcu w niektórych marketach są kulkowe automaty. Skądś się tam biorą. Wielokrotnie w marketach odsyłano mnie z kwitkiem mówiąc, że już cała zaplanowana powierzchnia sprzedażowa jest wykorzystana.\nMoże gdyby udało mi się przekonać prezesów marketów i podpisać z nimi korzystne umowy, moje losy potoczyłyby się inaczej? Jednak teraz mogę sobie tylko pogdybać.\nNie pozostaje nic innego jak wyciągnąć wnioski z tej lekcji i iść dalej nie popełniając tych samych błędów.\nZmiana preferencji klienta docelowego\nTak jak wcześniej pisałam zmienił się też profil klienta docelowego jakim są dzieci.\nDzisiaj nie zadowala ich byle co. Teraz potrzebują innego rodzaju zabawek niż 10 lat temu.\nSam Baron z Pomorza wspominał z rozrzewnieniem stare, dobre czasy lat 90-tych, gdzie niewiele było trzeba by biznes się kręcił, a jego pracownicy nie nadążali z dosypywaniem towaru do automatów.\nJednak automaty nie były jego jedynym biznesem. Jak na porządnego biznesmana przystało prowadził równolegle kilka biznesów. Także na pewno nie odczuwał jakoś boleśnie pogorszenia się rynku automatowego.\nDopóki jakoś mu się to kręci, to to ciągnie dalej. Jednak wiecie … on ma te automaty liczone w setkach i ma ugruntowaną pozycję na rynku. Dlatego to jest zupełnie inna liga. To tak jak duża agencja reklamowa pozyskuje zlecenia i ma już pozycję na rynku i w pobliżu startuje jednoosobowa firma, która chce robić to samo … na początku będzie jej na pewno dużo trudniej niż temu już ustatkowanemu graczowi.\nBaron powtarzał również, że on rozstawiał automaty w latach 90-tych, teraz ma od tego ludzi, bo podejrzewa, że jakby sam ruszył na ulicę, to nie jest pewien, czy by podołał.\nPodziwiam go za to, co osiągnął i za to do jakich rozmiarów rozwinął swoją firmę. Chociaż teraz osobiście nie rozstawia automatów, to ma odpowiednie umiejętności do delegowania zadań i zarządzania swoim zespołem ludzi.\nZbyt długie zwlekanie\nZbyt długo zwlekałam ze wszystkim. Najpierw z otwarciem firmy. Potem z jej zamknięciem, a w międzyczasie z działaniami na jej rzecz. Jedno wielkie nieporozumienie! Ciągle się zastanawiam, gdzie podział się mój rozum w tamtych czasach? No gdzie? I nadal nie umiem sobie na to pytanie odpowiedzieć.\nNie, dla łatwych pieniędzy na start\nBędąc w tamtym miejscu i w tamtym czasie postąpiłam najlepiej jak mi się wydawało. Patrząc z perspektywy czasu i miejsca, w którym się teraz znajduję postąpiłabym zupełnie inaczej.\nGdyby teraz przyszedł mi do głowy pomysł biznesu automatowego, kupiłabym jeden automat na próbę. Wybrałabym się z nim bez zakładania firmy w teren i spróbowała swoich sił z jednym automatem.\nWłaściwie, to zanim kupiłabym automat, to pojechałabym w trasę, odwiedziła lokalizacje, porozmawiała z ludźmi i przekonała się, czy jest sens wchodzić w takie interesy.\nGdyby okazało się, że ten jeden automat zaczyna przynosić zyski, pomyślałabym o założeniu firmy i kupieniu kolejnego automatu. Rozwijałabym się stopniowo i miałabym pełną kontrolę nad tym co się dzieje.\nGdyby jednak okazało się, że to nie jest dobry biznes i wszystko idzie nie tak, że nie radzę sobie z rozstawianiem automatów, czy że nie przynoszą oczekiwanych zysków, zamknęłabym od razu firmę.\nBez żalu, bez ceregieli, bez odwlekania. Jak nie ten biznes to inny. Tutaj dałam się ponieść emocjom, dałam się ponieść fali – modzie zakładania działalności z dotacji.\nWłaściwie nie nauczyłam się dzięki temu przedsiębiorczego myślenia. Gdybym wcześniej ruszyła głową i potrafiła sama wygenerować gotówkę na swój biznes, gdybym szukała okazji biznesowych, to pewnie dużo dalej bym zaszła i więcej osiągnęła. Dotacja, to nie było rozsądne posunięcie.\nPoszłam niestety drogą, która wydawała mi się łatwiejsza i nie uczyła samodzielnego myślenia.\nJednak było, minęło. Nie zmienię przeszłości. Teraz moje gdybanie, co by było gdybym dotacji nie wzięła i ruszyła samodzielnie szarymi komórkami niczego już nie zmieni. Jestem bogatsza o te doświadczenia.\nMyślę, że wzięcie dotacji raczej mi zaszkodziło niż pomogło. Nie czuję się z tym dobrze, ale czasu już nie cofnę. Dobrze, że skończyło się to, tak jak się skończyło. Na szczęście nie wpadłam w żadne długi i nie zrujnowałam całkowicie swoich oszczędności.\nTeraz mogę z tego wszystkiego tylko wyciągnąć wnioski i iść dalej do przodu. Podejmować mądrzejsze decyzje i założyć nowy biznes, który będzie oparty na solidnych fundamentach.\nNie mogę jednak powiedzieć, że niczego się przez ten czas nie nauczyłam. Poznałam swoje mocne i słabe strony. Spotkałam wielu fajnych ludzi. Zmieniło się wiele we mnie – w tym jak postrzegam rzeczywistość, innych ludzi samą siebie i biznes. Pewne rzeczy dostrzegłam – niestety dopiero po fakcie, ale dostrzegłam.\nGdybym nie wzięła wtedy dotacji i nie weszła na swoją drogę biznesową nie doświadczyłabym tego, co dane mi było doświadczyć. Oddając słuszność sprawie – są tacy, którzy z dotacją unijną rozwinęli biznesy i mają się dobrze.\nJednak mam wewnętrzne poczucie, że spaprałam sprawę i zawiodłam nie tylko siebie, ale i cały świat, więc nie spocznę dopóki nie zrobię czegoś dobrego dla świata i siebie, co będzie wiązało się właśnie ze stworzeniem dobrego i mądrego biznesu.\nNie, dla wszystkich negatywnie wspierających\nPomijając fakt, że szło mi kiepsko, bardzo mocno drażniąco i deprymująco działały na mnie komentarze ludzi z mojego otoczenia. Gdy zakładałam firmę prawie wszyscy podchodzili do tego sceptycznie, a gdy nie wiodło się najlepiej, każdy służył mi „dobrą radą”, nie mając w ogóle o biznesie pojęcia.\nJedną z nielicznych osób, która okazywała mi 100% wsparcie i akceptację był mój Mężuś. Także w tym miejscu chcę wyrazić moje wielkie podziękowanie za to, że jako jedyny zachował zdrowy rozsądek i pomagał mi szukać rozwiązań zamiast mnie dobijać.\nJakie deprymujące teksty padały najczęściej z ust moich „wspieraczy”? Poniżej przedstawię Wam dwa, które kompletnie mnie rozbrajały. Nie piszę ich po to, aby się nad sobą użalać, a raczej po to, aby Wam uświadomić jak czasami działa mechanizm zaszczucia drugiego człowieka i pokazania mu, jak bardzo na niczym się nie zna.\nNo, ale jak Ci idzie?\nZ pozoru niewinne pytanie, na które jedyną słuszną odpowiedzią jest: dobrze :). Bo jeśli odpowiedź jest inna włącza się opcja udzielania „dobrych rad”. Ja wiem, że ogólnie rzecz biorąc ludzie chcą dobrze dla innych – przynajmniej chcę w to wierzyć.\nJeżeli rady udziela mi ktoś, kto od lat prowadzi biznes i ma w tym doświadczenie, jego rady przyjmę z pokorą i radością. Jeśli taki ktoś mi powie, głupio robisz postępując tak i tak, lepiej zrób tak. Ja wtedy wysłucham i przyznam mu rację.\nJednak jeżeli rady udziela mi ktoś, kto o biznesie nie ma pojęcia (cóż, sama rada nie jest niczym złym). Ale kiedy słyszy się radę i pod swoim adresem różne kąśliwe uwagi, które mają na celu doprowadzić do umniejszenia wartości tego co się robi i jak się robi, to wtedy budzi się we mnie natura buntownicza.\nPrzecież nikt, kto prowadzi firmę nie chce jej doprowadzić do zagłady. Robi wszystko, co może, uznaje za słuszne, najlepiej jak potrafi, by biznes się rozwijał.\nWielu osobom nie powiedziałam wprost wielu rzeczy, pomimo że kierowały pod moim adresem dziwne uwagi. Przemilczałam to. Jednak w mojej głowie pojawiało się swego rodzaju zachwianie pewności siebie: a co jeżeli mają rację?\nMężuś cały czas powtarzał, żeby nie przejmować się tym co mówią inni, tylko iść dalej i robić swoje. Bo oni nie mają pojęcia o czym mówią. Miał rację. Niestety ja pozostawałam głucha na to, co do mnie mówił i pozwalałam innym na to, by wpływali na moje poczucie własnej wartości.\nDobrze, że zrozumiałam to w porę i obecnie już w większości przypadków radzę sobie bardzo dobrze z obroną własnych poglądów i własnej osoby.\nNa pewno Ci się nie uda!\nTo był kolejny hit :). Jeszcze nie zdążyłam dobrze wystartować z biznesem, już od progu słyszałam wujków i ciocie dobra rada, którzy złowieszczo wieszczyli mi kiepską przyszłość i niepowodzenie z firmą.\nCzy oni mieli jakąś szklaną kulę? Przecież też nie robili badań rynku i nie wiedzieli tego, co ja wiem teraz, a wtedy również nie wiedziałam. Z pozoru mój biznes wyglądał normalnie, jak każdy inny. Skąd więc u nich ta przekorność i życzenie, że mi się nie uda?\nMyślę, że po prostu bali się tego co nieznane. Skoro oni nigdy tego nie robili i nie wyobrażali sobie siebie w sytuacji biznesowej, nie potrafili sobie wyobrazić, że ktoś z ich środowiska mógłby robić coś innego niż oni. Dlatego już na wstępie chcieli zniechęcić potencjalnego biznesmana, by czasem nie wybrał drogi przedsiębiorczej.\nO dziwo, po zakończeniu przeze mnie działalności nikt z nich nie przyszedł do mnie i nie powiedział: A nie mówiłem! Także jedna z moich obaw odnośnie zakończenia biznesu prysnęła jak bańka mydlana.\nNo, a jeśli nawet ktoś by tak powiedział, to co wielkiego by się stało? Jaki by to miało wpływ na moje życie? Żaden, tylko biedny człowiek by sobie ulżył, odczuł przez chwilę satysfakcję. Jednak nic takiego się nie stało :).\nUczyć się od ludzi biznesu\nPodpatrywałam co prawda trochę Barona z Pomorza, ale chyba niezbyt wystarczająco. Poza nim nie miałam kontaktu z przedsiębiorcami z prawdziwego zdarzenia.\nNie uczyłam się od ludzi biznesu, więc to jest jeden z tych punktów, w których doznaje się oświecenia. Jak chcesz prowadzić biznes nie ucząc się od ludzi biznesu tylko od normalnych obywateli? Jak chcesz prowadzić biznes jak nie masz o tym zielonego pojęcia?\nNo właśnie. To jest doskonała nauka na przyszłość. Trzeba poznawać ludzi biznesu. Tych, którzy go na co dzień praktykują i uczyć się od nich.\nOtaczać się ludźmi biznesu\nTrzeba bywać w środowiskach biznesowych. Tak łatwiej znaleźć partnera biznesowego, czy nawet poradzić się co robić w trudnej sytuacji.\nMoże gdybym w trakcie prowadzenia firmy otaczała się biznesmenami to, wcześniej zrozumiałabym, że pora kończyć ten biznes i szukać czegoś innego. Bez tego kręciłam się w kółko, działałam po omacku i dzięki temu zbyt długo zwlekałam z zakończeniem działalności.\nOpracować plan – biznesplan\nTrzeba opracować rzetelny biznesplan! Nie taki pod bank, nie taki pod jakąś inną instytucję. Po prostu taki pod nas samych. Taki, który da nam rzeczywisty obraz działalności, taki który pozwoli nam dostrzec prawdziwe mocne i słabe strony planowanego biznesu.\nJeśli napiszemy biznesplan z prawdziwego zdarzenia i będziemy się go trzymać, to mamy większe prawdopodobieństwo na osiągnięcie sukcesu.\nOpracować plan B\nSam biznesplan to nie wszystko. Trzeba mieć też plan B. Tego właśnie zabrakło mojej działalności. Zamiast go opracować w sytuacji kryzysowej, zaczęłam się załamywać i tonąć razem z moim statkiem, a wystarczyło wskoczyć do szalupy i popłynąć do lądu, gdzie czekają inne statki.\nWięc plan B jest niezbędny, bo to on określa, co należy robić w sytuacji, gdy założenia planu A okazują się nietrafne. Plan B pokazuje jakie działania należy podjąć, kiedy plan A uległ unicestwieniu.\nZamiast rozpaczać nad pogarszającą się sytuacją firmy, powinnam była przekwalifikować się na coś innego. Zacząć robić inne rzeczy, które przynoszą dochód … niestety … nie miałam planu B i w ogólnej rozpaczy nie potrafiłam wymyślić niczego konstruktywnego.\nOpracować plan C i D\nGdyby jednak plan B zawiódł … warto mieć w odwodzie plan C, a nawet D. Mówię całkiem poważnie. W chwili kryzysowej nie myśli się całkiem logicznie. Człowiek czasami gubi się i nie wie co dalej robić.\nGdy ma wcześniej przygotowane zastępcze plany działania jest mu dużo łatwiej znieść niepowodzenie i nie traci dzięki temu gruntu pod nogami.\nUstalić cele i konsekwentnie je realizować\nTak, ten punkt brzmi jak z biznesowego poradnika. Wiecie co? Czytałam te słowa wiele razy i zawsze starałam się być mądrzejsza: „A co tam oni mogą wiedzieć? Po co mi ustalanie celów? Przecież wiem czego chcę i prędzej czy później to osiągnę.”\nJednak bardzo się myliłam! Brak jasno określonych celów i fakt, że działałam chaotycznie zamiast konsekwentnie realizować założony plan, były jednymi z pierwszych dziur w kadłubie mojego, jak się wydawało, niezatapialnego statku.\nWarto też ustalić sobie cel bezpieczeństwa. Taką bezpieczną granicę, po której przekroczeniu zdecydujecie, że nieodwracalnie kończycie biznes i nie brniecie w niego dalej. Może to uchronić Was przed porażką w postaci utraty zbyt dużej ilości kapitału bądź czasu. Nie miałam wyznaczonego takiego buforu bezpieczeństwa i bardzo tego żałuję.\nNie mówić zbyt wiele, działać\nTo też było problematyczne. Byłam zbyt mało tajemnicza. Odpowiadałam grzecznie na pytania, które się wokół mnie pojawiały. Niektórzy bardziej lub mniej świadomie coraz bardziej podkopywali moje poczucie własnej wartości i przez to, że grzecznie odpowiadałam na pytania, fundowałam sobie godziny niepotrzebnych przemyśleń nad tym, czy ja naprawdę jestem w stanie coś w życiu osiągnąć?\nMoże nie życzyli mi źle, może na swój sposób chcieli mi pomóc. Nie wiem. Jednak z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że powinnam była robić po prostu swoje i nie odpowiadać na zaczepne pytania. Po prostu powinnam była podziękować za troskę i nie wdawać się w dyskusje.\nZaoszczędziłabym sobie wiele czasu i nerwów. Także teraz, o moich nowych projektach wie tylko i wyłącznie grupka najbardziej zaufanych osób. Toksyczne osoby nie wiedzą. Jak nie wiedzą, to nie będą zadawać pytań. Jak się dowiedzą, to będę miała odpowiednią ilość doświadczenia, by grzecznie nie wdawać się w dalszą dyskusję.\nMoje doświadczenia wcale nie zniechęciły mnie do prowadzenia biznesu. Wręcz przeciwnie. Nadal chcę mieć firmę, tylko teraz oprę ją o mądrzejsze założenia i będę wystrzegać się popełnionych błędów.\nMoje błędy po prostu dały mi zimny prysznic i wiele do myślenia. Teraz jestem mądrzejsza o popełnione błędy i gotowa do tego, by na nowo stawić czoła biznesowym wyzwaniom.\nMam nadzieję, że mój artykuł pomoże Wam chociaż trochę. Jeżeli jeszcze nie prowadzicie działalności to proszę, weźcie pod uwagę moje sugestie. Mogą Was uchronić przed popełnieniem moich błędów i zaoszczędzą Wam wielu niepotrzebnych porażek.\nJeżeli już prowadzicie firmę i coś idzie nie tak, to proszę zaobserwujcie, czy nie robicie czegoś tak, jak ja to robiłam. Może właśnie popełniacie któryś z moich błędów?\nTrzymajcie się ciepło i niech Wasze biznesy rozrastają się niczym czupryna po zażyciu środka na porost włosów!\nP.S. Jeśli podobał się Wam artykuł dajcie o nim znać znajomym: podzielcie się linkiem, polubcie czy udostępnijcie na Facebooku. Zależy mi na tym by ludzie nie popełniali moich błędów przy prowadzeniu własnej firmy.\nCzy Wy macie jakieś ciekawe doświadczenia biznesowe? Zapraszam do podzielenia się nimi w komentarzach.\nOpublikowane w Biznes, refleksje i podsumowania, Rozwój osobisty oraz otagowane porażka biznesowa, własna firma\nRosaline 1 stycznia 2016 o 13:33\nNiestety nie mam jeszcze doświadczeń biznesowych, ale mam zamiar mieć. Trochę namieszałaś mi w głowie, ale nadal jestem pewna, że chcę spróbować. Najbardziej demotywuje mnie sceptyczne podejście wszystkich dookoła. Moja rodzina i znajomi to ludzie pracujący na etacie i myślący, że wielki biznes nie jest dla takich szaraczków ja my. Niestety to podejście zabija we mnie wiele chęci i jestem wręcz wściekła po niektórych rozmowach, gdzie poruszam temat biznesu. Nie mogę już wsłuchiwać żebym poszła do normalnej pracy i nie wymyślała, albo o tym jak to inni zbankrutowali. Mimo wszystko uważam, że mój pomysł jest dobry i ma potencjał, szczególnie wśród osób, które zwracają uwagę, by otaczać się ładnymi i nietuzinkowymi rzeczami. Od dawna obserwuję kilka biznesów, które pasują w pewnym stopniu do tego co chcę stworzyć. Ale brakuje mi kontaktu z ludźmi przedsiębiorczymi, nie mam z kim porozmawiać o pomyśle, który jest obecnie w powijakach, ale jest.\nPaulina 1 stycznia 2016 o 15:18\nMyślę, że warto zdobywać doświadczenia biznesowe. Pomimo tego, że nie udało mi się z moją firmą – nie poddam się i będę zajmować się biznesem nadal. Artykuł miał na celu przedstawić moje błędy i to na co warto zwrócić uwagę przed otwarciem firmy, żeby potem nie wpaść w panikę. Niestety też miałam negatywne doświadczenia w rozmowach z rodziną, która też usiłowała mnie zniechęcić do prowadzenia biznesu. Najważniejsze, to nie przejmować się i robić swoje. Osoby niebiznesowe niestety nie rozumieją biznesu – chcą nas chronić przed czymś co jest dla nich nieznane. Jednak kiedy mamy problem np. z samochodem to jedziemy do mechanika, a nie do piekarza i odwrotnie, gdy chcemy upiec chleb, nie będziemy pytać o przepis mechanika. Dlatego kiedy chcemy zająć się biznesem – trzeba rozmawiać z ludźmi, którzy nim się zajmują. Niestety ci niebiznesowi nam nie pomogą. Wtedy, gdy prowadziłam swoją firmę, zabrakło mi właśnie takich rozmów i to się na mnie też zemściło. Warto bywać na różnych spotkaniach biznesowych np.: na konferencji Myśleć Jak Milionerzy – tam zbiera się wielu przedsiębiorców w jednym miejscu i można przedyskutować swoje pomysły, a także dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy. Byłam w tym roku na tej konferencji i to był skok w nadprzestrzeń dla mojego myślenia o biznesie.\nNie mam może wielkiego doświadczenia, ale jakbyś miała jakieś pytania to chętnie podzielę się tym co wiem 🙂\nBartek 2 stycznia 2016 o 10:40\nprzeczytałem Twój artykuł od deski do deski z zapartym tchem. Wywarł on na mnie ogromne wrażenie, ponieważ czułem się jakbym czytał swoją historię. Wszystko co piszesz, co czułaś w okresie prowadzenia swojego biznesu, ja również przeżyłem. W moim przypadku była to jednoosobowa szkoła tańca, którą z ogromnym bólem musiałem zamknąć po dwóch latach. Wydaję mi się, że mamy podobne charaktery. Ja również jestem pełen zapału i staram się sumiennie realizować swoje cele, jednak na swojej drodze, podobnie jak Ty, popełniłem wiele błędów zawodowych. Wyciągnąłem z nich lekcje i obecnie jestem na etapie przygotowywania się do otwarcia kolejnej firmy. Tym razem jestem już ostrożniejszy i bardziej świadomie podejmuje pewne decyzję. Również nie straciłem zapału, bo podobnie jak Ty, ja też od zawsze chciałem mieć swój własny biznes. Dałaś mi w tym artykule kilka cennych porad, które na pewno mi się przydadzą (także już możesz mieć satysfakcję, że pomogłaś przynajmniej jednej osobie). Otworzyłaś mi oczy, żeby mieć przygotowany plan B, a także żeby otaczać się w środowisku ludzi przedsiębiorczych. Chciałem Cię zapytać w jaki sposób dotrzeć do takich ludzi i czy oni zechcą poświęcić mi czas, by ze mną porozmawiać? Ta kwestia interesuje mnie najbardziej, gdybyś rozwinęła tę myśl jak to było w Twoim przypadku. A może nawiązalibyśmy kontakt mailowy i Ty jesteś w stanie odpowiedzieć mi na więcej pytań?\nW każdym razie, gratuluję zebrania się do napisania takiego artykułu. Dał on mi więcej pewności siebie, że inni ludzie mają takie same problemy co ja, ale się tym nie załamują i idą do przodu! Jestem dla Ciebie pełen podziwu za wytrwałość i mam nadzieję, że osiągniesz sukces szybciej niż myślisz!\nPaulina 2 stycznia 2016 o 17:34\nDziękuję za miłe słowa! Cieszę się bardzo, że artykuł Ci się podobał i że choć trochę Ci nim pomogłam.\nJeśli chodzi o kontakt mailowy – oczywiście, chętnie odpowiem na wszystkie Twoje pytania, na tyle na ile będę umiała.\nNad otaczaniem się ludźmi przedsiębiorczymi nadal pracuję, jednak przede wszystkim staram się bywać w miejscach, gdzie takich ludzi można spotkać. W tym roku byłam na dwóch bloSilesiach – czyli śląskich spotkaniach dla blogerów i na konferencji MJM, gdzie można było poznać wielu takich ludzi i porozmawiać z nimi.\nPostaram się ten temat rozwinąć szerzej w jednym z kolejnych artykułów.\nK. 2 stycznia 2016 o 11:05\nBardzo wartościowy artykuł. Przynajmniej dla mnie 😉 Sama kiedyś myślałam o automatach, ale wtedy w ogóle nie miałam funduszy 😉 Jeśli chodzi o pozyskiwanie funduszy unijnych – cóż, masz rację, że to jakaś masakra. Ale z drugiej strony bez papierologii też byłoby źle.\nNajbardziej cieszą mnie jednak dwie rzeczy, które napisałaś:\n1. Nie zniechęciłaś się! Jedno niepowodzenie nie przekreśla innych planów własnego biznesu\n2. Kwestia otaczania się ludźmi przedsiębiorczymi. O tym myślę od dawna, ale właśnie brakuje ich wokół mnie i nie wiem, jak zacząć się nimi otaczać… Jakieś porady?\nPaulina 2 stycznia 2016 o 17:49\nDzięki! Są różnego rodzaju spotkania dla ludzi przedsiębiorczych. Są spotkania networkingowe, konferencje branżowe itp. Ja w tym roku zrobiłam krok naprzód w tej dziedzinie i wybrałam się na dwa zloty blogerów oraz jedną konferencję dla przedsiębiorców (i osób mających zamiar by otworzyć własną firmę).\nPostaram się w najbliższym czasie napisać na ten temat szerzej.\nRównież życzę Ci powodzenia!\nRico125 2 stycznia 2016 o 11:43\nCiekawy artykuł, pouczający. Próbowałem podjąć „walkę z losem” za pomocą jednej z firm MLM. Projekt i produkty były świetne, problemem było podobnie jak u Ciebie – brak klientów, niemożność przebicia się z ofertą. Głównym problemem tutaj myślę był fakt, że ten biznes jest nastawiony na pozyskiwanie znajomych. Jeśli znajomi wiedzą, że zazwyczaj nie masz kasy to nie uwierzą że wiesz skąd je wziąć. Poddałem się z tym biznesem i radośnie siedzę na etacie, zanim znajdę nową okazję. Może tym razem w innym modelu biznesowym…\nPozdrawiam i żeby działo się lepiej niż mi!\nPaulina 2 stycznia 2016 o 17:24\nDzięki! W sumie moimi pierwszymi doświadczeniami była praca dla jednej z firm MLM i też miałam podobne odczucia, jak Ty. Dużo się wtedy nauczyłam. Jednak mimo tego, że w MLMie mi nie wyszło, poszłam dalej – wyciągając wnioski z popełnionych błędów.\nŻyczę Ci powodzenia i odnalezienia własnej drogi biznesowej!\nAlex 2 stycznia 2016 o 16:14\nOstro, fajnie i szczerze.\nNiestety bycie przedsiebiorca to niekonczaca sie walka, ktora bez planu i zasobow jest po prostu jak pierwsza linia frontu – czyli mieso armatnie. Na szczescie jest tez i analiza problemu, bo ludzie ucza sie wlasnie na bledach. Moja pierwsza firma byla podobna do Twojej. Widze doslownie ten sam wzorzec zachowan, ktorego trzonem byl haos , burdel i ciagle niezdecydowanie i testowanie rozwiazan na zywym organizmie, bez jakiejkolwiek wiedzy, po porstu liczysz ze sie uda ;/\nNa szczescie, z kazdym kolejnym biznesem czlowiek staje sie madrzejszy. Dzis mam firme w UK, to tez wynika z obserwacji i lekcji ktore odrobilam 🙂\nPowodzenia i sukcesow w kolejnym biznesie!\nPaulina 2 stycznia 2016 o 17:17\nDzięki Alex! Tobie również życzę powodzenia w biznesie! Cieszę się, że udało Ci się odrobić Twoje lekcje i masz swoją firmę w UK. Najważniejsze to się nie poddawać, ale też działać mądrzej.\nKonrad 2 stycznia 2016 o 21:33\nŚwietny artykuł. Ludzie bardzo rzadko dzielą się doświadczeniami z porażek lub w ogóle o nich wspominają. To jest jakieś dziwne tabu, ale umówmy się, „jak się nie przewrócisz, to się nie nauczysz”. Ja w swoim życiu również bardzo dużo nauczyłem się z porażek, jednak jeszcze kilka lat temu próbowałem o nich zapomnieć i „zamieść pod dywan”. Teraz wręcz przeciwnie, prowadzę coś w stylu pamiętnika, zapisuje sukcesy i porażki oraz prawdopodobne ich przyczyny. Po to by wyciągnąć wnioski, ewentualnie poradzić się kogoś za miesiąc czy za rok. Ogólnie polecam prowadzenie notatek, przeglądanie ich po czasie to bezcenne źródło informacji i inspiracji. Dzięki nim możliwe jest monitorowanie swoich postępów i weryfikowanie sposobu myślenia. Być może też podzielę się doświadczeniami, podobnie jak ty, Paulino. Dziękuję za artykuł i pozdrawiam serdecznie 🙂\nPaulina 3 stycznia 2016 o 00:02\nDziękuję Konradzie! Masz rację! Ważne jest prowadzenie notatek, bo pamięć ludzka jest ulotna. Warto po pewnym czasie wrócić do swoich zapisków i zobaczyć jakie postępy lub błędy się zrobiło. Pozdrawiam ciepło 😀\nGosia 4 stycznia 2016 o 01:33\nPaulinko napisałaś kawał dobrej roboty. Nie podejrzewałam Cię o takie doświadczenia 🙂 taka młoda jesteś 🙂 Wiem jak to jest prowadzić własną działalność dlatego rozumiem Cię. I wiem, że jest to kawał ale to kawał ciężkiej roboty przynajmniej do momentu, w którym ,,zaskoczy,, jeśli w ogóle zaskoczy. Ktoś kto pracuje na etacie i nigdy nie brał na siebie takiej odpowiedzialności jaką jest prowadzenie własnego biznesu, choćby małego, nie ma zielonego pojęcia jak trzeba zapie…. żeby się udało i rzadko tacy sceptyczni ludzi potrafią udzielić wsparcia. Za to jak już upadniesz pod ciężarem porażki to na pewno od nich usłyszysz ,,…a nie mówiłam…,, Dlatego tak ważne jest aby otaczać się właściwymi ludźmi… jak napisałaś. Ktoś musi podtrzymywać opadające skrzydło 😉 a co do samych automatów hm hm hm to ja się mogę wypowiedzieć od strony konsumenta…. od strony Mamy małego konsumenta 🙂 szczerze nie znoszę tego badziewia… przykro mi Paulinko. Między innymi nad morzem na wakacjach moje dziecko się uzależniło od tych kulek…. wcale mi się taki biznes nie podoba to marnowanie pieniędzy. Dlatego mam nadzieję, że następny Twój pomysł na biznes będzie lepszy 😉 i pożyteczniejszy\nPaulina 4 stycznia 2016 o 08:51\nHej Gosiu :-), właśnie brak rozeznania na rynku i poznania potrzeb klientów (lub ich braku) sprawił, że na początku, gdy biznes powstawał, nie dostrzegałam oczywistych faktów. No, ale to już było. Teraz trzeba po prostu być mądrzejszym 🙂 i przynieść większą wartość dla ludzi.\nN. 5 stycznia 2016 o 18:58\nZ zaciekawieniem przeczytałam Twoją historię. Nie jestem przedsiębiorcą, ale interesują mnie takie tematy. Co do tego, że automaty z kulkami to już przeżytek nie moge do końca się zgodzić. W 2014 roku mieszkałam i pracowałam parę miesięcy w Japonii i tam pomimo dostępności jeszcze większej liczby technologicznych gażdzetów, to automaty z zabawkami w kulkach jak najbardziej są popularne. Są znacznie bardziej popularne niż w najbardziej turystycznych miejscowościach u nas, zabaweczki są nieco droższe, ale i lepsze. W dużych supermarketach są miejsca gdzie takich automatów może być kilkadziesiąt jeden obok drugiego, z tematycznymi różnymi rzeczami, breloczki, figurki itd, postacie z bajek ale nie tylko. Najbardziej zaskoczyły mnie automaty, które zobaczyłam w Narze – mieście słynącym ze świątyń buddyjskich, tam były automaty z … figurkami buddyjskich bożków, takich wielorękich…Nie wiem czy u nas analogiczna sprawa przyjęłaby się w jakimś znanym miejscu pielgrzymkowym. Na dworcach, przy sklepach, w wielu miejscach widziałam takie automaty z breloczkami. W niektórych miejscach turystycznych można losować małe pamiątki związane z tym miejscem, można losować np. przypinki z miniaturowymi tablicami z nazwą miejscowości.\nAle wiadomo inny region to już inaczej wszystko wygląda, a inna kultura, inny kraj, to też jest trochę inaczej.\nPozdrawiam i życzę sukcesów w kolejnych przedsięwzięciach 🙂\nPaulina 5 stycznia 2016 o 21:37\nDzięki za komentarz! Masz bardzo ciekawe spostrzeżenia odnośnie Japonii i jej rynku automatowego :-D.\nTrzeba przyznać, że różnice i podatność rynku są różne w różnych krajach. W Polsce były duże różnice pomiędzy rejonem północy i południa. Pozdrawiam ciepło!\nKasia z Po Sukces Na Szpilkach 6 stycznia 2016 o 20:54\nPaulina, świetny tekst! Naprawdę bardzo pouczająca, szczera historia. Aż skoda, że tak niewielu ludzi tak otwarcie piszę o swoich doświadczeniach. Szkoda tego biznesu, ale najważniejsze jest to, że wiesz co robiłaś źle i wyciągnęłaś masę wniosków. To na pewno przyda Ci się w przyszłości!\nPaulina 6 stycznia 2016 o 23:45\nDzięki Kasiu! Mówi się, że najlepiej uczyć się na cudzych błędach :-), jednak nic tak nie otrzeźwia jak nauka na własnych.\nMarta 13 stycznia 2016 o 16:41\nGratuluję wpisu !!!\nW końcu dobrnęłam do końca tej opowieści. Napisałaś naprawdę sporo, opisując wszystko bardzo szczegółowo. Myślę, że osoby które myślą o założeniu swojej firmy (lub już ją prowadzą) mogą wyciągnąć dużo wniosków z Twojego artykułu.\nByłam ciekawa jak wyglądała cała ta historia, bo wydaje mi się, że sama jakoś nachalnie nigdy nie dopytywałam. Racją jest, że człowiek uczy się na błędach, najlepiej na własnych. Myślę, że teraz mądrzejsza i bogatsza w doświadczenie podejdziesz pewniej do nowego biznesu i nie popełnisz już tych samych błędów.\nTego Ci życzę 🙂 …(oraz planu B, C i D w kieszeni 🙂\nPaulina 13 stycznia 2016 o 22:01\nDzięki wielkie! Cieszę się, że udało Ci się przebrnąć przez całą historię!\nAneta 3 lutego 2016 o 01:22\nBardzo przydatny artykuł, właśnie jestem na etapie poważniejszego rozkręcania własnej działalności i przyznam, że jestem przerażona. Ale to uczucie towarzyszy zawsze przy trudnych początkach. Moja firma jest już na rynku dwa lata, jeszcze nie upadła, więc statystyki udaje mi się ominać 😀 😀 Mam nadzieję, że będziesz się dalej dzielić biznesowymi doświadczeniami i poradami, bo są bardzo przydatne 🙂\nPaulina 3 lutego 2016 o 07:16\nCieszę się, że artykuł Ci się podoba. Początki są zawsze trudne. Na pewno jeszcze napiszę artykuły o biznesie. Na pewno też to nie jest koniec mojej biznesowej przygody. Trzymam mocno kciuki za Ciebie! Powodzenia!\nAleksa 28 lutego 2017 o 09:59\nŚwietny artykuł! Sama myślałam nad prowadzeniem tego typu biznesu i będę wiedzieć jakiego rodzaju błędów się wystrzegać i czego pilnować. Nie sądziłam, że kosztuje to tyle trudu, jednak nie zniechęca mnie to – a motywuje 😉\nKarol 28 marca 2019 o 13:49\nCiekawy artykuł. Sam prowadzę podobną działalność „kulkową” tylko że jak na razie z sukcesem. Zgadzam się z Twoimi wnioskami Paulino, dorzucę kilka swoich ku przestrodze dla innych.\n1. Jeśli chcesz założyć jakąkolwiek działalność, popracuj u kogoś, naucz się rynku i wtedy działaj. Mi zajęło to rok ale warto było. Wiem że bez tego bym sobie nie poradził. Poza tym nie ryzykujesz wtedy swoimi pieniędzmi.\n2. Własne pieniądze na inwestycje-nie mogłem sobie pozwolić na utratę własnych środków co dodatkowo mnie motywowało do pracy\n3. Dodatkowy dochód- jak się startuje automaty można traktować jako dodatkowy dochód, nie wyżyjesz z tego\n4. Nigdy nie dokładaj-rozwijam się powoli, ale nigdy nie dokładam ani nie mieszam swoich pieniędzy z firmowymi.\nPaulina 11 kwietnia 2019 o 11:47\ndziękuję Ci bardzo za Twój komentarz, trafne uwagi i spostrzeżenia.\nCieszę się, że rozwijasz swój biznes „kulkowy”.\nPozdrawiam ciepło i życzę samych sukcesów!


DROGA KU NIESKOŃCZONOŚCI (PINK FREUD PLAYS AUTECHRE) - Coś Się Popsuło\nIstnieją płyty opowiadające historie, albumy opisujące ludzi i wydarzenia. Istnieją płyty kołyszące słuchacza meandrami wrażliwości. Is...\nBy Unknown 10:51 0 komentarze\nIstnieją płyty opowiadające historie, albumy opisujące ludzi i wydarzenia. Istnieją płyty kołyszące słuchacza meandrami wrażliwości. Istnieją też płyty zabierające w najrozmaitsze podróże. W końcu, istnieją płyty które odkrywają nowe światy, i to właśnie jedna z nich.\nPink Freud to zespół z całą pewnością niezwykły. Przekonali o tym słuchaczy zarówno na Horse & Power jak i kolaboracji z Lao Che, tworząc unikatowy projekt Jazzombie. Mało jest zespołów, nie tylko na polskiej, ale i światowej scenie muzycznej, które potrafiłyby wypowiadać się językiem jazzu z tak nieokiełznaną energią. A raczej yassu, gatunku stanowiącego synergie pomiędzy jazzem, punkiem, niekiedy również folkiem, no i przede wszystkim improwizacjami rodem z free jazzu. To wszystko istotnie definiuje wyjątkowość Pink Freud. Poza klasycznym jazzowaniem, muzycy zdecydowali się na całkiem ambitny projekt oddania hołdu prekursorom muzyki IDM. W taki sposób powstało Pink Freud Plays Autechre.\nPink Freud Plays Autechre nie jest tytułem najświeższym. Wydaje mi się, że został nieco pominięty przez polską scenę muzyczną- może dlatego, że jazz, choć niezwykły, nie przyciąga tak jak gatunki nieco bardziej w założeniu 'rozrywkowe'. Samo przerobienie muzyki elektronicznej na język trąbki i basu nie brzmi wszak jak temat, dla którego młode dziewczęta miałyby wrzucać na scenę biustonosze. A powinny. Powinny, ponieważ album ten nie jest zbiorem ośmiu przeciętnych coverów. Choć w całości jest świetny, składa się na niego kilka utworów po prostu dobrych, ale i kilka wybitnych. Płyta ta ukazuje, jak wybudować pomnik starego, jednocześnie nie zatracając siebie i tworząc coś zupełnie nowego. Muzycy w większości zastąpili sample instrumentami dętymi, tę gonitwę za elektroniką słychać zwłaszcza w Goz Quartet, gdzie ociera się momentami wręcz o hałas. To, co przebija się najmocniej przez wygrywane dźwięki to szacunek dla twórców: Roba Browna i Seana Bootha. Utwory są mocno prze aranżowane, odnajdując jednak w Autechre dusze. Mazolewski i spółka łączą ją z wypracowaną już marką Pink Freud. Niekiedy popychając je delikatnie, przeobrażając nie tyle wstydliwe, co nieśmiałe kompozycje w skąpane w blasku świateł gwiazdy (jak chociażby Bike). Dokładając tam, gdzie wypada, pozostawiając niezmienne to, co idealne. To właśnie umiejętność Autechre do tworzenia niemal jazzowych improwizacji w elektronice zachwyciła Mazolewskiego najbardziej.\n,,Marzyłem o tym od lat. Struktury dźwięku, pędzące w nieskończoność melodie i oszczędna harmonia Autechre urzekły mnie bez reszty. Wbiły mi się w moje muzyczne DNA i wprowadziły umysł w świat mikro muzyki.'' - W. Mazolewski\n.Krzysztof Varga powiedział kiedyś, że absolutnym samobójstwem jest pisanie o jazzie. Pozostaje mi jedynie mieć nadzieję, iż nie sfinalizowałam tej myśli w stylu Kurta Cobaina. Już samo pisanie o zespołach, które darzy się niemal uwielbieniem jest niezwykle problematyczne, ponieważ nigdy nie wiem jak daleko mogę posunąć się w pochwałach by nie zatracić obiektywizmu. Nie da się ukryć, że Pink Freud stworzyło niezwykłe wyobrażenie, wybudowało muzyczny most pomiędzy światem realnym i nadrzeczywistością. Gdyby tylko na płytach można było zawrzeć ten zjawiskowy rząd dusz, jaki zespół podejmuje nad słuchaczami podczas koncertów, podbicie ich muzyką świata nie stanowiłoby tak odrealnionej możliwości.


Miles byłby zawiedziony - Muzyka - rp.pl\nAktualizacja: 27.10.2009, 22:49\nMiles byłby zawiedziony\nMichał Urbaniak zagrał świetnie na płycie i kiepsko na scenie\nOtwierający 51. festiwal Jazz Jamboree koncert Michała Urbaniaka i jego amerykańskiego zespołu nie spełnił oczekiwań bywalców tej imprezy\nSłuchając nowego albumu Urbaniaka „Miles of Blue” można było spodziewać się lepszego występu i przemyślanej dramaturgii. Skrzypek złożył nim hołd swemu idolowi, dzięki któremu przeszedł do historii jazzu. Zagrał bowiem solówkę na płycie Davisa „Tutu”. Jeśli legendarny trębacz przysłuchiwał się koncertowi z nieba, nie mógł być zadowolony. Poniżej dalsza część artykułu\nUrbaniak zestawił amerykański zespół, który nadaje jego muzyce „czarny” charakter. W tych klimatach czuje się najlepiej, od kiedy zaistniał jego hiphopowy projekt Urbanator. Niestety, albo klasa muzyków nie ta, albo mieli słaby dzień. Dobre słowo można powiedzieć tylko o trębaczu Tomie Browne i gitarzyście Dave Gilmorze. Grający na elektronicznych klawiaturach Don Blackman chyba zabłądził na scenę Sali Kongresowej z piano baru pobliskiego hotelu. W funkującym utworze „Urb Time” wtrącił solówkę, cytując temat „Somewhere over the Rainbow”. Jeśli to miało urozmaicić koncert czy rozbawić publiczność, to tani chwyt. Trębacz Tom Browne momentami naśladował brzmienie Milesa Davisa, ale nie zagrał żadnej godnej uwagi solówki. Do zespołu kompletnie nie pasował perkusista Troy Miller, który nie mógł pojąć, że gra w jazzowym zespole, w którym powinien stanowić siłę napędową, a nie pełnić rolę hamulcowego. Funkowo-jazzowy rytm próbował nadawać basista Otto Williams, ale osamotniony szybko porzucał ten zamiar. Muzyka nie kleiła się, bo sam lider zamiast wystąpić w roli dynamicznego przywódcy i inspiratora, ograniczył swój udział do kilku krótkich solówek.[wyimek]Zespół Urbaniaka miał słaby dzień. Skrzypek będzie musiał wziąć grupę w karby[/wyimek]\nProjekcja wideo nad sceną miast zaciekawić widza, rozpraszała go i odciągała uwagę od muzyki. Koncertu nie uratowali zaproszeni goście. Ciekawy głos i talent do śpiewania standardów zaprezentowała młodziutka Monika Borzym. Zaplanowany jako hołd Davisowi temat „Someday My Prince Will Come” zaczął się zupełnie inaczej za sprawą roztargnionego pianisty. Dopiero konsternacja wokalistki i jej interwencja spowodowała raptowne przejście do znanego tematu. Michał Urbaniak chętnie występuje z rapującą córką Miką, ale tym razem na scenę wkroczył raper O.S.T.R. ze skrzypcami w dłoniach. Szczęśliwie po żałosnej solówce szybko je odłożył i zajął się tym, co robi najlepiej. Tym bardziej, że zespól wykonywał słynny temat „All Blues”. Lubię brzmienie skrzypiec Urbaniaka i po świetnej płycie miałem prawo oczekiwać jego wielkiego powrotu. Będzie musiał wziąć zespół w karby i sam dać z siebie jeszcze więcej, bo planuje trasę koncertową promującą album.


To zaszczytne wyróżnienie z rąk dr Joanny Tkaczyk, Kierownika Działu Współpracy Zagranicznej Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji S.A., odebrał Wiceprezes Zarządu FERRO S.A., Zbigniew Gonsior.\nJuż wkrótce symbolem unijnej stokrotki będą oznakowane baterie oszczędzające wodę marki FERRO z serii: Veneto, Genova i Cassino Verdeline. To pierwsze tego typu wyróżnienie w skali europejskiej, które potwierdza, że spółka FERRO jest zainteresowana nie tylko ekonomicznym wymiarem biznesu, ale także jego szeroko pojętym otoczeniem.\nArmatura sanitarna jest jedną z najmłodszych kategorii wśród kilkudziesięciu grup wyrobów, dla których opracowano kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego EU Ecolabel. Prace Komitetu Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego (KUEOE) dla armatury sanitarnej trwały 3 lata. Firma FERRO jako pierwszy polski producent baterii oszczędzających wodę, wzięła w nich czynny udział.\nZgodnie z procedurą ubiegania się o Certyfikat EU Ecolabel, w 2013 roku złożyła komplet dokumentów aplikacyjnych do jednostki właściwej na terenie naszego kraju jaką jest Polskie Centrum Badań i Certyfikacji S.A. Producent przedstawił dokumentację dotyczącą spełnienia norm PN EN, deklaracje zgodności, atesty oraz sprawozdania z badań laboratoryjnych dotyczące między innymi przepływów dla baterii umywalkowych i zlewozmywakowych oszczędzających wodę z kolekcji: Cassino VerdeLine, Veneto VerdeLine i Genova VerdeLine.\nWszystkie zgłoszone produkty przeszły pomyślnie weryfikację i otrzymały Certyfikat EU Ecolabel: PL/040/001/01 – najważniejsze europejskie wyróżnienie w zakresie ekologii. Produkty nagrodzone certyfikatem charakteryzuje doskonała jakość oparta o innowacyjną technologię i europejskie komponenty służące ponad 50% redukcji zużycia wody, takie jak: regulator ceramiczny z ogranicznikiem przepływu i systemem kontroli ciepłej wody oraz perlator najnowszej generacji z funkcją łatwego usuwania kamienia wapiennego easy clean.\nNatężenie przepływu kształtuje się, w zależności od modelu, od 4,5 do 6 litrów wody na minutę, podczas gdy w standardowej baterii wynosi ok. 12 – 16 litrów w ciągu minuty. FERRO poddając swoje produkty certyfikacji wykorzystało ten proces również jako narzędzie kontroli i doskonalenia baterii sygnowanych logo VerdeLine. Dzięki temu firma udowodniła, że jej głównym priorytetem jest dbałość o najwyższą jakość produktów zarówno w aspekcie innowacyjności jak i rozwiązań dopasowanych do potrzeb zmieniającego się rynku, a w konsekwencji takich, które oszczędzają energię, zasoby naturalne i ograniczają koszty związane z ich codziennym wykorzystywaniem.\nKategoria: Ochrona przyrody Tagi: armatura sanitarna, bateria oszczędzająca wodę, bateria łazienkowa, baterie, certyfikat EU Ecolabel, oszczędzanie wody\n« Czyżyny: kolektory słoneczne na dachu nowej inwestycji wielorodzinnej\nPompa geotermalna czy kolektory słoneczne? »


Zezwalasz pracownikowi na wakacyjny wyjazd autem służbowym? Sprawdź, o czym musisz pamiętać! - HRstandard.pl\nStrona główna » Bądź na bieżąco » Zezwalasz pracownikowi na wakacyjny wyjazd autem służbowym? Sprawdź, o czym musisz pamiętać!\nCoraz więcej polskich firm udostępnia swoim pracownikom samochody służbowe do celów prywatnych, również podczas urlopu. Auto w biznesie już dawno przestało być bowiem jedynie środkiem transportu i narzędziem pracy – obecnie w wielu przedsiębiorstwach to istotny dodatek do wynagrodzenia, który zwiększa zaangażowanie i lojalność kadr.\nSprawdź, o czym powinieneś pamiętać, zezwalając pracownikowi na wakacyjny wyjazd firmowym samochodem. Unikniesz niepotrzebnych kosztów i nieporozumień!\nJeszcze do niedawna polityki flotowe w postaci regulaminów lub procedur tworzone były zazwyczaj w dużych firmach, posiadających kilkadziesiąt lub kilkaset samochodów. Obecnie coraz więcej przedsiębiorstw z sektora MŚP reguluje na piśmie kwestie związane z nabywaniem, użytkowaniem i wymianą samochodów służbowych. To, w jakim zakresie pojazdy firmowe mogą być wykorzystywane przez pracowników, a także jakie obowiązki na nich spoczywają w związku z eksploatacją aut, powinno zostać precyzyjnie opisane w polityce flotowej firmy, z którą pracownik osobiście się zapozna. Coraz częściej firmy umożliwiają pracownikom korzystanie z aut służbowych bez żadnych ograniczeń, również w dni wolne, w tym w trakcie urlopu. Kwestie dotyczące tego, w jakich sytuacjach i na jakich zasadach pracownik może korzystać z auta po pracy, powinny zostać uregulowane w polityce flotowej firmy. Pozwoli to uniknąć niepotrzebnych strat i nieporozumień z pracownikami – twierdzi Klaudia Kowalczyk Marketing Manager w Carefleet S.A., jednej z czołowych polskich firm z branży Car Fleet Management.\n– Operatorzy kart paliwowych zgodnie z umową dostarczają do firm użytkujących ich karty informacje w postaci bieżących raportów paliwowych, zawierające informacje na temat miejsca, czasu i ilości paliwa tankowanego do poszczególnych samochodów. Nadzór i kontrola użytkowników kart paliwowych, a tym samym kontrola wydatków na paliwo, pozwala uniknąć nadużyć i nieprawidłowości podczas tankowania – dodaje Klaudia Kowalczyk.\nPodróżowanie firmowym autem w celach prywatnych na terenie kraju nie jest związane z żadnymi dodatkowymi formalnościami po stronie przedsiębiorstwa. Inaczej kwestia ta wygląda w przypadku wyjazdów zagranicznych. Zgodnie z przepisami polskiego prawa drogowego, przekroczenie granicy służbowym autem wymaga bowiem zgody właściciela pojazdu. W firmach, które posiadają własne floty, jest ona wydawana przez upoważnioną w tym zakresie osobę. W przypadku samochodów leasingowych lub wynajmowanych, upoważnienie takie powinno pochodzić od leasingodawcy lub firmy wynajmującej. W przypadku Carefleet S.A. wystarczy, że użytkownik pojazdu skontaktuje się telefonicznie z Centrum Obsługi Kierowców i poprosi o pozwolenie na wyjazd za granicę – mówi Klaudia Kowalczyk. Niektóre kraje, np. Ukraina lub Białoruś, wymagają upoważnienia potwierdzonego notarialnie oraz poświadczonego przez tłumacza przysięgłego. W związku z brakiem jednolitych przepisów w różnych państwach Europy warto przed wyjazdem pracownika zasięgnąć szczegółowych informacji w ambasadzie danego kraju. Różnie też, w zależności od celu zagranicznej podróży, kształtują się kwestie związane z ubezpieczeniem pojazdów. Polisa AC ważna jest w Europie z wykluczeniem Rosji, Białorusi, Ukrainy i Mołdawii. Aby wyjechać do krajów nieobjętych polisą należy dodatkowo ubezpieczyć pojazd. Warto sprawdzić również, czy posiadany pakiet Assistance obowiązuje poza granicami Polski, a pracownik – w przypadku nieprzewidzianego zdarzenia na drodze – otrzyma wsparcie w postaci usług serwisowych lub samochodu zastępczego.\nAutor: Tomasz Gierwat


Wzruszająca historia zakochanego klauna, czyli “Once…” na Zaspie na 25 urodziny FETY Gdańsk - oficjalny portal miasta\nGdańsk Zaspa, 22 sierpnia 2021 r. Spektakl "Once..." Antona Adasinskiyego w wykonaniu teatru Warszawskiego Centrum Pantomimy\nJego autorem jest Anton Adasinsky, a spektakl przez wiele lat należał do repertuaru teatru, który artysta prowadził - rosyjskiego Derevo Laboratorium. Gdy Adasinsky zdecydował się po latach, na współpracę z innym zespołem - wybrał Warszawskie Centrum Pantomimy i to w tej interpretacji, choć w niezmienionej formule, identycznych kostiumach i scenografii, obejrzeliśmy “Once…” w niedzielę, 22 sierpnia, znów na Zaspie.\nNa scenie piękna i gotowa na wszystko dziewczyna\nZakochany w niej klaun (znakomita rola Bartłomieja Ostapczuka) jest waleczny i szlachetny, ale los szykuje wiele pułapek\nCzy to był dobry wybór? Miło stwierdzić, że tak - “Once...” jako ponadczasowa słodko-gorzka opowieść o ludzkim losie, miłości i staraniach, które nie zawsze uwieńczone są sukcesem - nie zestarzał się i wciąż jest w stanie nas poruszyć. Jego dynamiczna forma również.\nW “Once…” niezbyt atrakcyjny i nieśmiały młodzieniec zakochuje się w pięknej dziewczynie. Walczy o jej względy i gdy już wydaje się, że będą razem, los przygotowuje mu kolejne przykre niespodzianki. Chłopak się nie poddaje, ale wciąż ktoś, coś, również czas - stają na drodze ich miłości. Młodzieniec ma na sobie kostium klauna, a kusicielem okazuje się sam diabeł, emanacja zła (postać z pomalowaną na biało twarzą, w czarnym smokingu, przypomina Klausa Marię Brandauera w "Mefiście" Istvána Szabó), który skutecznie wyrywa naiwną piękność z jego ramion. Klaun ma swego anielskiego sprzymierzeńca (za parą biega pełen dobrych chęci, ale nieporadny Amor), lecz sprawy się komplikują. Niestrudzony i romantyczny klaun będzie toczył wiele bitew, wykaże się odwagą i determinacją, a koniec tej historii będzie… no właśnie. Jaki?\nCo pokona kochanków - czas?...\nWcielający się w rolę klauna aktor teatru Warszawskiego Centrum Pantomimy Bartłomiej Ostapczuk, znakomicie interpretuje swoją postać. Szczery, wyrazisty, balansujący na skrajnych emocjach z łatwością chwyta publiczność za serce. Partnerujący mu aktorzy: Paulina Staniaszek - naiwna panna, Ewelina Grzechnik - przebiegły Diabeł, Maciej Jan Kraśniewski i Wojciech Rotowski równie bezbłędnie kreują swoje role udowadniając, jak wiele można wyrazić bez słów.\n... a może kuszące zło?\nI mimo że slapstickowe scenki dopełniające podstawową narrację czasem komplikują podążanie za sednem, to wciąż jest znakomity spektakl, który oparł się czasowi. Kolorowa, bogata w choreograficzne rozwiązania baśń, uzupełniona przemyślanymi kostiumami i świetnie dobraną muzyką jest kwintesencją słowiańskiej duszy, gdzie nostalgia miesza się z nadzieją, a smutek z radością. Pewnie dlatego, jak sądzę, zebrana w chłodny wieczór na zielonym placu wśród zaspiańskich bloków tak licznie publiczność, oklaskiwała aktorów bardzo gorąco.\nAmor, niestety, chybia zbyt często\nWybór “Once…” na urodziny szanownej FETY okazał się więc trafiony, ale to nie koniec przyjemności, które Plama GAK przygotowała dla widzów w tym sezonie. Czeka nas jeszcze jedno przedstawienie - w sobotę, 11 września 2021 r. Zobaczymy wtedy premierowo - we wciąż trwającym Roku Lema uświetniającym stulecie urodzin pisarza - spektakl oparty na motywach "Solaris" w wykonaniu warszawskiego Teatru AKT "Fantomy". Szczegóły wkrótce.\nPubliczność pojawiła się tłumnie, i z całymi rodzinami, na spektaklu - opasek zabrakło\nRok temu z powodu pandemii festiwal odwołano, w tym roku również nie odbywa się w znanej nam formule. Zobacz, co działo się na FECIE dwa lata temu: FETA 2019. Festiwal teatrów ulicznych w Gdańsku dobiegł końca - efektowne zakończenie. FILM i ZDJĘCIA


Data publikacji: 2021-07-15 18:19\nOstatnia aktualizacja: 2021-07-16 08:50\nOsoby w kryzysie bezdomności, które jeszcze się nie zaszczepiły przeciwko covid-19, będą mogły to zrobić w czwartek 22 lipca. Akcję szczepień organizują na placu Tobruckim w Szczecinie wolontariusze Spotkań przy zupie wraz z Centrum Medycznym Dobra. To szczepienie jednodawkowym preparatem firmy Johnson & Johnson.\nCo czwartek na pl. Tobruckim, nieopodal dworca, wolontariusze Spotkań przy zupie czekają z gorącym darmowym posiłkiem na osoby w kryzysie bezdomności i na każdego, kto jest głodny. Za tydzień w czwartek od godz. 18.15 nie tylko nakarmią, ale w dobie trwającej pandemii umożliwią chętnym szczepienie.\n- Procedura szczepienia będzie taka jak zawsze - tłumaczy Zuzanna Nikodemska z Centrum Medycznego Dobra. - Najpierw kwalifikacja, potem szczepienie i kwadrans, podczas którego pacjent powinien zostać gdzieś w pobliżu. Chcielibyśmy, żeby ze szczepień skorzystały osoby, które są w kryzysie bezdomności i to jest nasz cel, bo na pewno mają do nich utrudniony dostęp. Między innymi dlatego, że rejestracja odbywa się online. Jeśli pojawią się również inne osoby, które będą chciały się zaszczepić, także je zaszczepimy.\nJak mówią organizatorzy akcji, kłopotliwe byłoby szczepienie tej grupy osób innym preparatem niż jednodawkowym. Na drugą dawkę wielu prawdopodobnie by się nie zgłosiło.\n- Trudno nam powiedzieć, ilu będzie chętnych, mamy zamiar zaszczepić tyle osób, ile przyjdzie - zapowiada Zuzanna Nikodemska. - Jesteśmy przygotowani na dwieście dawek. Z tego co wiem, aż takiego zapotrzebowania nie będzie.\nDo szczepień potrzeby jest PESEL i dowód tożsamości. Kwestionariusz pomogą wypełnić wolontariusze. Organizatorzy akcji chcą na miejscu drukować zaszczepionym paszporty covidowe.\nOsobom bezdomnym, przebywającym w szczecińskich schroniskach i noclegowniach, szczepienia ułatwiły organizacje, które je prowadzą. Znacząca większość podopiecznych jest tam już zaszczepiona, w niektórych wszyscy. Czwartkowa akcja organizowana jest przede wszystkim z myślą o tych, którzy nie korzystają z przytulisk i tej szansy nie mieli. Warto o tym poinformować każdego, kto jest w takiej sytuacji.\n@Pan z żabki: Do małpki koniecznie kaszanka!\nŚwietna wiadomość bo w ten sposób podniosą nam poziom zaszczepialności .Warto byłoby pomyśleć o jakimś"bonusie" dla tych w"kryzysie" czy na zakręcie życiowym i np.zaoferować wojskową grochówkę,lub np.schaboszczaka z kapustą. Na pewno frekwencja zdecydowanie by wzrosła na wieś,że dla każdego zaszczepionego "małpka" gratis ;-)