Helena Siębor Biuro Rachunkowe - Biura rachunkowe Wodzisław Śląski • pkt.pl\nDojazd do Biuro rachunkowe Helena Siębor\nNazywam się Helena Siębor i prowadzę Biuro rachunkowe. Moje biuro znajduje się w Wodzisławie Śląskim. Na rynku działam od 1992 roku.\nMoją specjalnością jest doradztwo podatkowe i obsługa księgowo-rachunkowa. Posiadam także duże doświadczenie w kwestii kadrowo-płacowej. Moja oferta obejmuje usługi takie jak:\nZajmuję się także deklaracjami podatkowymi, w tym podatkiem dochodowym, VAT-em, czynności cywilno-prawnych lub akcyzowym. Reprezentuję Klientów przed organami podatkowymi. Przygotowuję wnioski układowe do sądu oraz oferuję usługi związane z przekształceniami spółek.\nAnalizuję ryzyko podatkowe oraz służę pomocą przy zakładaniu i likwidacji działalności. Oferuję profesjonalne doradztwo w kwestii obsługi księgowej i podatkowej.\nMam za sobą długie lata doświadczenia, które przekładają się na rzetelność oraz solidność. Jestem na bieżąco z wszelkimi zmianami w prawie, co sprawia, że usługi świadczone przede mnie są nad wymiar dokładne. Zawsze dbam o dyskrecję i anonimowość moich Klientów. Jestem osobą wykwalifikowaną i bardzo profesjonalną.\nZachęcam do współpracy z moim biurem rachunkowym.\nPrzedsiębiorcy bardzo często decydują się na współpracę z biurem księgowym, które zajmuje się rozliczeniami firmy. Jednak czy to jest dobra opcja? Sprawdź to!\nKontakt Biuro rachunkowe Helena Siębor\nobsługa księgowa zakładów pracy chronionej,\nOpinie o firmie Biuro rachunkowe Helena Siębor\nWspółpraca z biurem rachunkowym Pani Heleny Siębor to dla mnie wielkie udogodnienie. Polecam!\nBiuro rachunkowe przyjazne klientowi. Poświęcają mi dużo swojego czasu.\nZajmują się sprawami kadrowymi w mojej firmie. Nie mam żadnych zastrzeżeń.\nFachowe doradztwo w sprawach podatkowych. Świetnie orientują się w przepisach.\nOd jakiegoś czasu prowadzą księgowość mojej firmy. Nasza współpraca układa się doskonale.\nSolidne usługi księgowe. Rozliczenia są zawsze wykonywane na czas. Polecam, bo warto.\nTakie biuro rachunkowe to prawdziwy skarb dla każdej firmy. Oni wykonują rozliczenia, a ja mogę się skupić na biznesie.\nW swojej dziedzinie nie pozwalają sobie na amatorszczyznę. Dlatego od lat korzystam z ich usług, lepszego biura podatkowego po prostu nie znam.\nReprezentowali mnie przez ZUS-em i Urzędem Skarbowym, kiedy nie mogłem się tam stawić, bo przebywałem za granicą. Można na nich liczyć, zawsze wszystko robią na najwyższym poziomie.\nNie dziwię się, że wciąż się rozwijają i zdobywają nowych klientów. Po prostu są najlepsi, o tej branży chyba wiedzą wszystko. Jeśli chodzi o rachunkowość to fachowcy w każdym calu.\nBardzo dobrze znają się na sprawach kadrowych i w szerokim zakresie je obsługują. Firma z którą od lat współpracuję i która ani trochę nie obniżyła wysokiego poziomu swoich usług. Serdecznie polecam.\nPodjęli się przeprowadzenia analiz finansowych dla mojej firmy. Dobrze wykonana usługa, na pewno jeszcze tam wrócę.\nRzetelnie zrobione deklaracje podatkowe.I zawsze tak jest, po prostu nie zawodzą.\nDobre, konkretne biuro rachunkowe. Ciężko się do czegokolwiek przyczepić, dbają o to, żeby na każdym poziomie było w pełni profesjonalnie.\nSporządzili dla mnie kilka sprawozdań finansowych. Wykonane, jak trzeba, nie mam żadnych zastrzeżeń. Warto.\nProwadzą księgę przychodów i rozchodów mojego przedsiębiorstwa. Są skrupulatni, wszystko dokładnie rozliczają i sprawdzają dlatego mam pewność, że będzie to zrobione, jak należy. To biuro rachunkowe to fachowcy.\nZajmują się prowadzeniem księgi głównej w mojej firmie. Absolutnie żadnych powodów do narzekań, reprezentują najwyższy poziom.\nTrudnią się w doradztwie podatkowym i świetnie im to wychodzi. Doskonale mi poradzili odnośnie mojej działalności, biorąc pod uwagę jej wszelkie niuanse. Nie ma tam jakiejś masówki, każdej sprawie się rzetelnie przyglądają.\nBardzo dobre biuro rachunkowe! Zawsze mam pewność, że wszystko zrobią, jak należy i na czas. Nie ma u nich żadnego olewactwa, czuję się, jakby moja sprawa była najważniejsza. Wyjątkowi profesjonaliści.\nPowierzyłem im prowadzenie mojej firmy, terminowo wywiązują się z pracy i wszystko robią rzetelnie i przejrzyście. Cieszę się bo mam spokój i nie muszę się przejmować rachunkami i podatkami... Polecam biuro rachunkowe :).\nSłużą fachowym doradztwem i dokładnie redagują pisma i inne dokumenty! Polecam bo to najlepsze biuro w regionie!\nPomogli mi podczas likwidacji działalności. Jestem pozytywnie zaskoczony współpraca z tym biurem. Szczerze mogę polecić wszystkim, którzy potrzebują profesjonalnej obsługi :).\nJak dla mnie firma, z której inne powinny biura brać przykład. Od początku naszej współpracy nie musiałem się zjawić w siedzibie, wszystko można załatwić emailem. Pełen profesjonalizm i kompleksowość. Dbają o klientów. Szczerze polecam.\nFirma zdecydowanie godna zaufania. Wykazują się zawsze najwyższą starannością i profesjonalizmem. Dokładnie prowadzą sprawy kadrowe. Polecam :)\nDzięki powierzeniu kwestii podatków profesjonalistom - mam więcej czasu na rozwój swojej firmy. Duży plus biura rachunkowego to indywidualne podejście do klienta oraz rzetelność we współpracy. Polecam na prawdę :).\nUsługi rachunkowe na najwyższym poziomie. Współpracujemy od wielu lat. Zapewniam, że można im zaufać. Znają się na wszelkich formalnościach i kompleksowo prowadzą księgi. Polecam!\nNajlepsze biuro w mieście. Charakteryzuje się dużym profesjonalizmem oraz wysokimi kompetencjami pracowników. Rzetelnie i na czas. Serdecznie polecam.\nBardzo profesjonalne biuro księgowe. Wszystko jak należy, a uzyskanie nawet skomplikowanej informacji nie wymaga długiego oczekiwania. Pracownicy świetnie wykwalifikowani w zakresie swoich obowiązków. Ogólnie współpraca jest naprawdę miła i sympatyczna.\nBiuro Rachunkowe Heleny Siębor to solidna i rzetelna firma. Zawsze służą fachową poradą oraz pomocą. Jestem bardzo zadowolony ze współpracy i wszystkim polecam usługi rachunkowe właśnie u nich!\nSuper obsługa - szybko i solidnie. Wszystko na czas i tak jak powinno być. Polecam serdecznie.\nW pełni profesjonalne biuro rachunkowe. Potrafią wyciągnąć z największych kłopotów. Gorąco polecam powierzenie prowadzenia firmy właśnie im :). Doskonale znają się na wykonywaniu swojej pracy!


Temperaturowy skaner Microteka - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nTemperaturowy skaner Microteka\n27.02.2001, godz. 10:30\nMicrotek wprowadził do swojej oferty nowy skaner filmowy, który do idealnego druku wykorzystuje temperaturę matrycy.\nArtixscan 4500t to nowe dziecko Microteka, które dzięki specjalnemu mechanizmowi utrzymującemu stałą, optymalną temperaturę matrycy CCD skanuje filmy z idealną jakością. Skaner umożliwia skanowanie 35mm slajdów oraz negatywów o wymiarach 6 x 7cm, 6 x 6cm, w maksymalnej rozdzielczości sięgającej 2500dpi w trybie 42 bity.\nArtixscan do połączenia z komputerem (Mac lub PC) wykorzystuje interfejs SCSI-2. Wraz z kupnem urządzenia dostaniemy pakiet pełnych wersji programów: ScanWizard Pro Microteka, ICC Profiler oraz SilverFast firmy Lasersoft. Skaner wczoraj został wprowadzony do sprzedaży i kosztuje 2950 GBP plus VAT.


Folia bąbelkowa - szerokość 50cm - B1 | Neopak.pl\nFolia bąbelkowa szerokość 50cm\nNajważniejszym zadaniem folii bąbelkowej jest zabezpieczenie wszelkich przesyłek przed wstrząsami, uszkodzeniami mechanicznymi (zgnieceniem, naciskiem, zarysowaniem) oraz ochrona towarów przed kontaktem ze skrajnymi, niekorzystnymi temperaturami lub substancjami chemicznymi mogącymim wpłynąć na nie negatywnie. Jest to o tyle ważne, że najistotniejsze w transporcie przesyłek jest dostarczenie ich w idealnym, nienaruszonym stanie do odbiorcy. Rzutuje to bezpośrednio na opinię o danym dostawcy dóbr i jego obroty.\nFolia bąbelkowa o szerokości 50 cm, którą Państwu oferujemy w naszym sklepie posiada wszelkie niezbędne atesty oraz przechodzi restrykcyjne testy podczas procesu produkcji. Stawiamy przede wszystkim na jakość oferowanych produktów, dlatego też współpracujemy z najlepszymi producentami folii bąbelkowych na rynku. Ich wytrzymałość stanowi zapewnienie sukcesu bezproblemowej wysyłki oraz bezpieczeństwa towarów, które są w nie pakowane.\nSzerokość 50 cm doskonale sprawdzi się jako opakowanie ochronne dla przedmiotów o większych rozmiarach i przesyłek gabarytowych. Ta szerokość najczęściej wybierana jest do wysyłki i zabezpieczenia przedmiotów takich jak obrazy, albumy, lampy, elementy wyposażenia mieszkania, elektroniki i wyrobów szklanych. Autuem folii jest jej lekkość, co nie wpływa na zwiększenie masy przesyłki. Dwuwarstwowa folia bąbelkowa będzie pewną izolacją przez wszelkiego rodzaju upadkami, a zastosowanie jej jako wypełniacza pustej przestrzeni dodatkowo wzmocni ochronę.\nPoniżej prezentujemy najważniejsze cechy folii z bąblami powietrznymi o szerokości 50 cm. Ma to na celu szybkie podsumowanie jej najważniejszych cech.\nCharakterystyka produktu - folia bąbelkowa B1-50 cm:\nszerokość produktu wynosi 50CM, sprawdzi się więc podczas pakowania większych przedmiotów\ndo produkcji oferowanej tu folii bąbelkowej wykorzystuje się polietylen odporny na wilgoć\nprodukt ten jest niepalny co wpływa na bezpieczeństwo w transporcie\nfolia jest lekka co ułatwia pracę i nie podnosi wagi paczki\ndługość folii zależy od Państwa indywidualnego wyboru opcji\nposiada świetne właściwości amortyzacyjne niwelując wstrząsy\njest wielorazowego użytku co z pewnością zaoszczędzi środki i wpłynie pozytywnie na środowisko\nFolia z pęcherzykami powietrza o szerokości 50 cm jest opaatrzona symbolem "B1" - oznacza to, że jest ona dwuwarstwowa. Daje to Państwu dodatkową pewność, że jej zastosowanie uchroni towary przed zniszczeniem podczas transportu.\n15 zaskakujących zastosowań folii bąbelkowej\nJak zabezpieczyć szklane przedmioty do wysyłki?\nFolia bąbelkowa – ciekawe i śmieszne zastosowania\nFolie bąbelkowe - 12 nietypowych rozwiązań\nNietypowe zastosowania folii bąbelkowych\nJak zapakować kruche przedmioty?\nWysokiej jakości folia z bąblami B1 o szerokości 50 cm. W jednej rolce znajduje się aż 100 m folii. Doskonały materiał zabezpieczający do paczek i magazynów. Folia bąbelkowa 50/100 sprawdzi się przy ochronie kruchych przedmiotów.\nFolia bąbelkowa 50cm/100m/B1/10mm45,00\nPapier bąbelkowy - absolutna alternatywa dla foli bąbelkowej.\nPapier bąbelkowy rolka 50cm/70m97,00\nDoskonałe połączenie wyjątkowych właściwości ochronnych i niskiego kosztu użytkowania.\nFolia bąbelkowa 50cm/100m/B1/10mm Czarna37,00\nJakie zastosowania ma folia bąbelkowa?\nPodstawowym zastosowaniem folii bąbelkowej jest zabezpieczenie delikatnych przedmiotów na czas ich transportu. Miękki materiał wypełniony powietrzem dobrze amortyzuje wstrząsy, dzięki czemu folia bąbelkowa do pakowania jest powszechnie wykorzystywana przez e-sklepy sprzedające kruche, delikatne towary. Inne, mniej popularne zastosowania folii bąbelkowej, to:\nZabezpieczenie basenu. Folia bąbelkowa jest jednym z najtańszych sposobów ochrony wody w basenie przed zanieczyszczeniami\nOchrona roślin przed mrozem. Ogrodnicy często owijają doniczki folią bąbelkową, dzięki czemu rośliny są w stanie przetrwać nawet zimne dni.\nZabezpieczenie posiłków przed utratą ciepła. Folia z bąbelkami jest izolatorem termicznym, dzięki czemu wykorzystuje się ją również w gastronomii.\nFolia bąbelkowa jest też wykorzystywana jako zabawka antystresowa. Miłośników zgniatania czy strzelania bąbelkami nie brakuje – należą do nich zarówno dzieci, jak i dorośli.\nJaka jest historia folii bąbelkowej?\nDziś trudno wyobrazić sobie rynek opakowań bez folii bąbelkowej. Powstała ona jednak przez przypadek. Inżynierowie Alfred Fielding i Marc Chavannes pierwotnie chcieli wyprodukować wypukłą plastikową tapetę. Na etapie produkcji okazało się jednak, że otrzymali zupełnie inny produkt. Zastosowanie dla niego znalazło się jednak szybko, a folia bąbelkowa spopularyzowała się na całym świecie.\nChoć folia z bąbelkami nie ma długiej historii (powstała w 1957 r.), to dziś jest niezastąpiona. W Stanach Zjednoczonych doczekała się nawet własnego święta. Bubble Wrap Appreciation Day – bo tak nazywa się ten dzień – jest obchodzony w ostatni poniedziałek stycznia.\nZ czego jest zrobiona folia bąbelkowa?\nBardzo często pojawia się pytanie, z czego jest zrobiona folia bąbelkowa. Jej producenci wykorzystują polietylen LDPE lub HDPE. To ten sam materiał, z którego produkowane są m.in. folie, opakowania czy zakrętki do butelek PET. W procesie produkcji zastosowany może być także regranulat, który powstaje w procesie recyklingu tworzyw sztucznych.\nCzy biorąc pod uwagę tworzywa, z których jest produkowana folia bąbelkowa, można powiedzieć, że jest ona ekologiczna? Wykorzystanie tworzyw sztucznych powoduje, że folia charakteryzuje się wydłużonym okresem rozkładu. Na jej korzyść przemawia jednak fakt, że można ją wykorzystać wielokrotnie. Jeżeli kwestie ekologii są dla Ciebie istotne, wybierz papier bąbelkowy, który został wyprodukowany z makulatury. W ofercie mamy papier bąbelkowy w rolce o wymiarach 50 cm x 70 cm.\nJaka jest cena folii bąbelkowej i od czego ona zależy?\nIle kosztuje folia bąbelkowa? Ceny folii bąbelkowej są zróżnicowane i uzależnione od wielu czynników – to choćby rodzaj folii i jej wymiary. Folia bąbelkowa dwuwarstwowa B1 o szerokości 50 cm i długości 100 m kosztuje ok. 40 zł.\nNie chcesz przepłacać? W pierwszej kolejności sprecyzuj, do czego będziesz wykorzystywał folię bąbelkową, a następnie wybierz najkorzystniejszy wariant. Jeżeli masz wątpliwości, skorzystaj z pomocy naszych doradców. Kupując w Neopak folię bąbelkową w większej ilości, możesz uzyskać atrakcyjny rabat.\nFolia bąbelkowa nie jest opakowaniem jednorazowym, ale materiałem wielokrotnego użytku. Oznacza to, że z powodzeniem może być wykorzystywana wielokrotnie do zabezpieczania różnych produktów. Zdarza się jednak, że w czasie eksploatacji zostanie ona uszkodzona. Gdzie wówczas należy ją wyrzucić?\nPonieważ folia bąbelkowa jest produkowana z tworzyw sztucznych, to należy ją wrzucać do żółtych pojemników (worków) na śmieci.\nCzy trzeba się zarejestrować do BDO, korzystając z folii bąbelkowej?\nBDO to Baza Danych o Odpadach, do której ma obowiązek zarejestrować się każdy podmiot gospodarczy, który m.in. wprowadza do obrotu opakowania. Prowadzisz sklep internetowy, w którym wykorzystujesz standardową lub mocną folię bąbelkową, aby zabezpieczyć wysyłane do klientów produkty i zastanawiasz się, czy musisz zarejestrować się do BDO?\nW myśl obowiązujących przepisów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wprowadzasz opakowania do obrotu. To oznacza, że masz obowiązek dokonać zgłoszenia do BDO.\nWykorzystujesz w swojej firmie folię bąbelkową? Neopak to miejsce, w którym znajdziesz szeroki wybór takiej folii. Zamówisz u nas następujące rodzaje folii bąbelkowej:\nFolia bąbelkowa dwuwarstwowa. To klasyczna folia z bąbelkami. Jest ona zbudowana z dwóch warstw – gładkiej i posiadającej bąbelki z powietrzem. Mamy też folie o innych parametrach technicznych, w tym mocną folię bąbelkową.\nFolia bąbelkowa antystatyczna. Wykorzystuje się ją przy zabezpieczaniu urządzeń elektronicznych. Dodatek antystatyczny w składzie tej folii zapobiega gromadzeniu się ładunków elektrostatycznych.\nFolia bąbelkowa samoprzylepna. Wyróżnia się ona warstwą klejącą i sprawdza się idealnie wszędzie tam, gdzie priorytetem jest szczelne owinięcie produktu.\nFolia bąbelkowa z pianką. Dzięki wykorzystaniu pianki polietylenowej folia bąbelkowa jeszcze lepiej zabezpiecza transportowane produkty – szczególnie polecana jest do owijania produktów ze szkła.\nW Neopak sprzedajemy folię bąbelkową głównie w rolkach. To wygodne rozwiązanie, które pozwala na elastyczność podczas użytkowania – w każdej chwili będziesz mógł uciąć kawałek folii o pożądanych wymiarach.\nJak chronić żywność przed rozmrożeniem?\nDobrej jakości, wytrzymała folia bąbelkowa dostępna w sklepie NEOPAK posiada doskonałe właściwości izolacyjne dlatego można ją wykorzystać w trakcie codziennych zakupów, szczególnie kiedy temperatury na zewnątrz są bardzo wysokie i dowiezienie lodów lub mrożonek do domu jest mocno utrudnione. Nawet niewielki fragment folii bąbelkowej o szerokości 50 cm w torbie z zakupami może uratować produkty żywnościowe przed całkowitym rozmrożeniem i zepsuciem. Dzięki temu nie trzeba również za każdym razem kupować torby termicznej.\nRodzaj folii bąbelkowej\nB1 - 40 g/m²


Trzaskowski: chcemy znaleźć młodych ludzi, którzy chcą się angażować - społeczeństwo\nDodano: 05-05-2021 10:55\n"Podczas kampanii wyborczej dziesiątki tysięcy młodych ludzi pytało mnie, co dalej" - mówił Trzaskowski na konferencji na terenie kampusu uniwersyteckiego w Olsztynie.\nWłaśnie dlatego Ruch Wspólna Polska, mówił prezydent Warszawy, organizuje w sierpniu w Olsztynie Campus Polska Przyszłości. "To jest spotkanie, którego do tej pory nie było" - podkreślał Trzaskowski. Na Campusie ma być tysiąc osób, które będą się spotykać o dyskutować o przyszłości. Campus będzie trwał tydzień.\n"Chcemy poszukać osób, które chcą się angażować w życie publiczne" - powiedział Trzaskowski. "Zapraszamy wszystkich młodych ludzi do rejestracji na Campus" - dodał.\nDo artykułu: Trzaskowski: chcemy znaleźć młodych ludzi, którzy chcą się angażować\nWojtek 2021-05-05 12:28:36


Recenzja rozprawy na stopień doktora nauk medycznych lekarza medycyny Marcina Wojtczaka - PDF\nDownload "Recenzja rozprawy na stopień doktora nauk medycznych lekarza medycyny Marcina Wojtczaka"\n1 Katowice, r. Recenzja rozprawy na stopień doktora nauk medycznych lekarza medycyny Marcina Wojtczaka Lekarz medycyny Marcin Wojtczak na temat swojej rozprawy doktorskiej wybrał Rotablacja tętnic wieńcowych u pacjentów po nieskutecznej angioplastyce obserwacja wewnątrzszpitalna i sześciomiesięczna. To interesujące zagadnienie autor przedstawił w swojej rozprawie na 109 stronach, w typowym układzie rozdziałów, w starannej formie. Praca powstała w oparciu o materiał badawczy zebrany w najbardziej doświadczonej w technice rewaskularyzacji metodą rotablacji pracowni kardiologii inwazyjnej w Polsce. We wstępie autor omawia problem występowania zwapnień w obrębie tętnic wieńcowych. W ciekawy sposób, posługując się licznym piśmiennictwem przypomina fakty o patofizjologii powstawania zwapnień, ich związku z miażdżycą oraz czynniki najsilniej związane z rozwojem zwapnień jak wiek i płeć męska. Omawia badania inwazyjne i nieinwazyjne, które pozwalają dzisiaj na uwidocznienie tego typu zmian. Obecnie dysponujemy szeroką gama badań, które różnią się istotnie czułością i swoistością. Wśród badan nieinwazyjnych najlepszą wartość diagnostyczna posiada spiralna tomografia komputerowa oraz tomografia komputerowa wiązki elektronów. Z badań inwazyjnych najlepszą metodą jest ultrasonografia wewnątrznaczyniowa, chociaż klasyczna koronarografia pozwala też na wykrycie zwapnień, nie wnosząc szczegółów o ich morfologii widocznych w badaniu IVUS. W dalszej części wstępu autor rozprawy omawia wpływ zwapnień w ścianie tętnicy wieńcowej na przebieg kliniczny choroby niedokrwiennej mięśnia sercowego. Zwapnienia stanowią też istotny problem w przypadku konieczności interwencji, zarówno wykonywanych przez inwazyjnych kardiologów jaki kardiochirurgów. Jedną z opcji terapeutycznych przy tego typu zmianach, zalecaną w wytycznych Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego dotyczących rewaskularyzacji mięśnia sercowego w klasie IC, przy braku możliwości wprowadzenia cewnika balonowego lub jego pełnego rozprężenia, jest rotablacja tętnic wieńcowych.\n2 Dalsza część wstępu to dokładne omówienie techniki rotablacji, wskazań i przeciwwskazań do jej stosowania. Doktorant opisuje możliwe powikłania zabiegów z użyciem rotablacji, wśród których najczęściej spotykany jest blok przedsionkowo-komorowy lub bradykardia. Istotnym problemem jest też zjawisko zwolnionego przepływu lub braku przepływu kontrastu na obwód po zabiegu. Wstęp kończy dokładny opis techniki zabiegu, wymaganej premedykacji oraz farmakoterapii około- i pozabiegowej. Lekarz Marcin Wojtczak stawia cztery cele pracy: ocenę skuteczności rotablacji zwapniałych bądź zwłókniałych zwężeń tętnic wieńcowych, których nie udało się poszerzyć przy pomocy klasycznej angioplastyki, ocenę bezpieczeństwa rotablacji w obserwacji wewnątrzszpitalnej i sześciomiesięcznej, charakterystykę kliniczną pacjentów, u których klasyczna angioplastyka była nieskuteczna i wreszcie jako ostatni cel analizę wpływu wykonania rotablacji na stopień nasilenia dławicy piersiowej. Wydaje mi się, że zamiast czwartego celu, którego wniosek, że skuteczna rotablacja zmniejszy nasilenie dławicy piersiowej wydaje się dość przewidywalny, bardziej celowa byłaby próba wyłonienia grupy pacjentów, którzy pomimo skutecznej rotablacji w obserwacji sześciomiesięcznej nie odnieśli korzyści klinicznych i próba odpowiedzi na pytanie dlaczego tak się dzieje. Badanie miało charakter retrospektywny, właściwie ograniczało się do analizy zgromadzonych danych, co znacznie ograniczało jego badawczy charakter. Przeprowadzono je w oparciu o materiał zebrany w jednym ośrodku, obejmujący 62 osoby. Mała liczebność analizowanej grupy nie stanowi tutaj zarzutu, ze względu na stosunkowe rzadkie przypadki stosowania rotablacji w codziennej praktyce (pomimo jej renesansu). Analizowani chorzy spełniali założone przez autora kryteria włączenia i wyłączenia. Lekarz Marcin Wojtczak prawidłowo opisał metodykę i materiał badawczy wykorzystany w swojej pracy. Jednak moje uwagi krytyczne dotyczą głównie metodyki badania, a co za tym idzie opracowania niektórych wyników. Po pierwsze uważam, a wspomina o tym sam autor w omówieniu, że bardzo wzbogaciłoby analizę wyników przeprowadzoną w rozprawie doktorskiej, wykonanie u pacjentów, przynajmniej przed rotablacją, a optymalnie i po, badania wewnątrznaczyniowej echokardiografii. Pozwoliłoby to na dokładną ocenę zwapnień w tętnicach wieńcowych, rozróżnienie zmian ze zwapnieniami punktowymi, masywnymi ewentualnymi zwłóknieniami. Zastosowana metoda angiografia jest metodą bardzo mało w tym względzie dokładną, pozwala tylko na ogólne stwierdzenie zwapnień.\n3 Po drugie jednym z celów pracy jest ocena skuteczności zabiegu rotablacji, jestem zdania, że powinno to obejmować poza oceną angiograficzną skuteczności poszerzenia zwężenia w tętnicy wieńcowej, ocenę Ekg, echokardiografii a optymalnie i innych metod oceniających funkcję mięśnia sercowego. Po trzecie korzystne byłoby, gdyby ocena efektów odległych miała miejsce w okresie dłuższym niż 6 miesięcy, rutynowo stosuje się okres 12 do 18 miesięcy. Sposób analizy statystycznej jest w rozprawie dobrze dobrany. Nie znalazłem w pracy informacji o uzyskaniu zgody Komisji Bioetycznej przy Uniwersytecie Medycznym we Wrocławiu lub o fakcie jej poinformowania, jeśli nie wymagałaby ona uzyskania jej zgody. Wyniki pracy zostały przedstawione na 28 stronach, zilustrowane tabelami (6) i rycinami (34). Oceniana populacji to zdecydowanie chorzy wysokiego ryzyka, w ponad 50% po przebytym zawale serca, w wieku średnio ponad 70 lat, z licznymi dodatkowymi obciążeniami, prawie w 30% stwierdzono chorobę wieńcową trójnaczyniową. Przewidywana śmiertelność okołozabiegowa w analizowanej populacji wynosiła 11,8±13, co jeszcze raz podkreśla, że była to grupa wysokiego ryzyka. W tabl.4 omyłkowo opis pozycji czwartej została zamieniony z opisem pozycji szóstej. Chciałbym zwrócić uwagę na oceniany parametr nasilenia dławicy w klasie CCS, prezentowany zarówno przy charakterystyce klinicznej badanej populacji, jak i w wykresach nasilenia dolegliwości. Jest to zmienna kategorialna i właściwsza byłaby analiza rozkładu liczebności w poszczególnych grupach, wyciąganie średniej matematycznej z odchyleniem standardowym jest niewłaściwe. Oceniając bezpieczeństwo wykonanych rotablacji w obserwacji 6 miesięcznej autor stwierdził 2 przypadki zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawał mięśnia sercowego w 9 przypadkach (14,5%) i konieczność ponownej rewaskularyzacji u jednego chorego. Zawały występowały głównie w okresie obserwacji okołozabiegowej, były to zawały okoloproceduralne z podwyższeniem poziomu troponin (4a wg definicji ESC), bez istotnej manifestacji klinicznej. Łącznie złożony punkt końcowy wystąpił w obserwacji 6 miesięcznej u 12 pacjentów (19,3%), co biorąc pod uwagę poddaną zabiegom populację wysokiego ryzyka pozwala na stwierdzenie, że jest to metoda dość bezpieczna. Oceniana angiograficznie skuteczność zabiegu rotablacji była wysoka i wynosiła 94%. W rozdziale 4.9 dużo miejsca poświęca autor analizie wpływu wybranych cech klinicznych na stopień nasilenia dławicy w obserwacji 6 miesięcznej. Poza zgłaszaną już uwagą dotyczącą sposobu analizy dolegliwości stenokardialnych w klasie CCS, pragnę dodać, że wykresy liniowe nie oddają dobrze stanu faktycznego. Na krzywej poziomej brak\n4 jest punktu oceniającego dolegliwości bezpośrednio po zabiegu, ich ustępowanie od zabiegu do 6 miesiąca nie miało charakteru liniowego, a takie wrażenie można odnieść analizując zaprezentowane wykresy. W większości przypadków dolegliwości ustępowały bezpośrednio po zabiegu i ten stan utrzymywał się do 6 miesiąca. Poza ocenianymi parametrami klinicznymi w wykresach znajdują się też analizy parametrów nieklinicznych, jak rodzaj stentu, ilość wierteł, a także anatomicznych jak długość zmiany, lokalizacja. W dostępnej literaturze nie stwierdzano związku między długością zmiany, jej acentrycznością czy rodzajem zastosowanego stentu, a dolegliwościami bólowymi, dlatego te analizy wydają mi się zbędne. Wyciąganie wniosku, że dolegliwości bólowe są istotnie statystyczne większe u pacjentów, u których zabieg był nieskuteczny w porównaniu z grupą pacjentów po skutecznym zabiegu jest błędem. Przydatna byłaby natomiast analiza wpływu wieku, cukrzycy, niewydolności nerek czy niskiej LVEF na skuteczność i bezpieczeństwo zabiegu rotablacji, wyrażone innymi parametrami niż nasilenie bólu. Skala CCS jest obarczona istotnym błędem subiektywnej oceny pacjenta. Dyskusja wyników jest ciekawa, świadczy o opanowaniu przez autora metod badawczych i statystycznych. Analiza i porównanie danych uzyskanych w pracy z dostępna literaturą na temat rotablacji, wykazuje dużą zbieżność danych z wynikami uzyskanymi przez doktoranta. Podzielenie omówienia na podrozdziały ułatwia jego czytanie. Pracę kończą 4 wnioski, odpowiadające na postawione cele pracy. Wnioski dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa metody są dość ogólne i nie wykorzystują w pełni prezentowanych danych. Wniosek czwarty nie oddaje stanu faktycznego, o czym już wspomniałem. Prawdą jest, jak wynika z prezentowanego materiału, że rotablacja tętnic wieńcowych wpływa znacząco na zmniejszenie dolegliwości bólowych w okresie wewnątrzszpitalnym, bezpośrednio po zabiegu i stan ten utrzymuje się przez okres 6 miesięcy, a nie jak sugeruje wniosek, że zmniejszenie dolegliwości następuje w okresie 6 miesięcy (brak danych na taki wniosek). Bardzo bogate piśmiennictwo zawiera 192 pozycji, autor włożył dużą prace w znalezienie wszystkich opracowań stanowiących ważny wkład w badaną tematykę, a następnie zapoznanie się z nimi, czego dowodzi omówienie rozprawy. Prezentowana rozprawa wykazuje, że lekarz Marcin Wojtczak opanował warsztat badawczy w stopniu zasługującym na nadanie mu tytułu doktora nauk medycznych. W całości oceniam przedstawioną mi do oceny pracę jest rozprawą interesującą, spełniającą wymogi rozprawy doktorskiej. Pragnę podkreślić jej staranne opracowanie.\n5 Zgłaszam wniosek do Rady Wydziału Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu o dopuszczenie Marcina Wojtczaka do dalszych etapów przewodu doktorskiego.


Najpiękniejsze fajerwerki ever - Festiwal Polskich Filmów Fabularnych\n2017, 0 godz. 29 min\nAkcja filmu toczy się współcześnie w jednym z europejskich miast. Opowiada o jednym dniu z życia trójki młodych przyjaciół, którzy w obliczu fikcyjnego konfliktu zbrojnego w ich kraju muszą zweryfikować swoje plany na przyszłość.Julia to młoda lekarka, która zamierza wyjechać na stypendium do Ameryki i próbuje zachować dystans wobec tego, co dzieje się wokół. Buntowniczka Anna chce przyłączyć się do rewolucjonistów. Jan dostaje powołanie do wojska. Wszyscy zostają wciągnięci w wir niebezpiecznych wydarzeń.\nMFF w Cannes 2017 (Semain de la Critique): Nagroda Canal+, Złota Szyna (Nagroda Stowarzyszenia Kolejarzy Kinomanów Ceux du rail)\nKoszaliński Festiwal Debiutów Filmowych Młodzi i Film 2017: nagroda w kategorii krótkometrażowy film fabularny za „dojrzałość, wizję i odwagę; za reżyserię i mądre wykorzystanie wszystkich środków narracji filmowej”; nagroda za zdjęcia do filmu krótkometrażowego dla Mateusza Dymka za „żywy, sugestywny, oddychający obraz współczesności”\nWygrana w zorganizowanym przez kanał Kino Polska konkursie na scenariusz inspirowany filmem Przypadek Krzysztofa Kieślowskiego.\nscenariusz Aleksandra Terpińska\nzdjęcia Michał Dymek\nkostiumy Agata Drozdowska\ndźwięk na planie Weronika Raźna\nreżyseria dźwięku Kacper Habisiak, Marcin Kasiński\nobsada Justyna Wasilewska, Malwina Buss, Piotr Polak, Weronika Wawrzkowicz, Maciej Nawrocki\nkoprodukcja Kino Polska Tv, MX35, Dreamsound\nkoproducenci Bogusław Kisielewski, Dorota Zwierzchowska, Mateusz Wajda, Marcin Kasiński, Kacper Habisiak\nproducent wykonawczy Beata Rzeźniczek\nkierownik produkcji Alicja Jagodzińska\ndystrybucja Studio Munka – Stowarzyszenie Filmowców Polskich


00174 003480 21532742 na godz. na dobę w sumie\nEST SELLERS BEST SELLERS Tytuł oryginału: The Widow Pierwsze wydanie: MIRA BOOKS, 2001 Redaktor prowadzący: Mira Weber Korekta: Mira Weber ã 2001 by Kristine Stuart Ohlrogge ã for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o. Warszawa 2003, 2006 Wszystkie prawa zastrzez˙one, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V. Wszystkie postacie w tej ksiąz˙ce są fikcyjne. Jakiekolwiek podo- bieństwo do osób rzeczywistych – z˙ywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Znak graficzny BESTSELLERS jest zastrzez˙ony. Arlekin Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o. 00-975 Warszawa, ul. Rakowiecka 4 Skład i łamanie: COMPTEXTÒ, Warszawa Printed in Spain by Litografia Roses, Barcelona ISBN 83-238-1734-0 PROLOG Aristide Pompasse stał przy oknie w sypialni swojego pięknego florenckiego mieszkania i ob- serwował zalaną słońcem ulicę. Czuł się całkiem zadowolony z z˙ycia. Cóz˙, miał ku temu powody. Był jednym z największych współczesnych artystów, sławnym, powszechnie cenionym malarzem, gwiazdą na artystycznej scenie, ulubieńcem krytyków. Jego obrazy sprze- dawano na aukcjach za miliony dolarów. Prawda, z˙e od kilku lat nic nie stworzył. Nie mógł malować, bo stracił swoje źródło inspiracji, swoje natchnie- nie. Stracił swoją muzę. Bez niej nie potrafił stanąć przy sztalugach. Bez niej on, wielki Pompasse, był nikim, z˙ałosnym starcem, którego opuścił talent. Jednak wkrótce miało się to zmienić. Ona wróci. Wiedział, z˙e wróci, był tego pewien jak niczego innego w swoim bogatym z˙yciu. Po- czynił juz˙ odpowiednie przygotowania. 5 Powinien był wcześniej zrozumieć, jak bardzo jej potrzebuje, niestety nie zrozumiał. Nalez˙ał do licznego grona egotyków, ludzi tak bardzo po- chłoniętych sobą, z˙e świetnie funkcjonowali bez innych ludzi. W kaz˙dym razie trwali w takim złudzeniu, az˙ wreszcie poznawali smak prawdzi- wego cierpienia. I wtedy wszystko się zmieniało. Jemu, przywykłemu do myśli, z˙e jest pępkiem świata, bardzo długo nie mieściło się w głowie, z˙e ktoś mógł go opuścić z własnej woli, z˙e ktoś w ogóle mógł chcieć go opuścić. Jak to moz˙liwe, zostawić Pompasse’a? Zrezygnować z z˙ycia u je- go boku, nie kąpać się w jego blasku? Dziwne, wręcz niepojęte. Tak w kaz˙dym razie myślał do niedawna. Teraz, kiedy wreszcie zrozumiał, jak bardzo jej pragnie, jak bardzo jest mu potrzebna, wręcz niezbędna, odzyska ją bez większego trudu. I zno- wu zacznie malować. Z˙e tez˙ przed laty nie zadbał o ten szczegół. Taka trywialna kwestia, a on dał się ponieść starym sentymentom. Zupełnie niepotrzebnie. Juz˙ wiedział, z˙e po- stąpił absurdalnie. Ktoś mógłby zarzucić mu próz˙ność, ale on nie mógł się z tym zgodzić. Nie jest próz˙ny, z całą pewnością nie. Po prostu od momentu, kiedy po raz pierwszy wziął do ręki pędzel, wiedział, z˙e talent wymaga ofiar. 6 Nawet jeśli ofiary ponosili inni, a zwykle tak bywało, powinni się cieszyć, z˙e padają na ołtarzu wielkiej sprawy, jaką było genialne malarstwo Aristide’a Pompasse’a. Kiedy Charlie dowie się, co zrobił z myślą o niej i jak wiele dla niej poświęcił, ani chwili nie będzie się wahać z podjęciem decyzji. Ina- czej być nie moz˙e. Wróci, z całą pewnością wróci, i od tej chwili wszystko znów będzie jak dawniej. Jak przed laty... Omiótł wzrokiem stare, pełne antyków, tchną- ce przemyślaną elegancją wnętrze. Charlie będzie się lepiej czuła tutaj, we Florencji, niz˙ w starej willi na wsi. Tam było za duz˙o wspomnień i zbyt wiele osób wokół. To męczące otoczenie dla wraz˙liwej, zamkniętej w sobie kobiety. Właśnie z myślą o niej kupił mieszkanie w mieście. Umieści ją tutaj, z dala od wścibskich oczu, złych języków, domowych intryg snutych przez jego dawne kochanki. Będzie ją miał tylko dla siebie. I juz˙ nigdy nie pozwoli jej odejść. Charlie... Charlie i on, tylko we dwoje. Spojrzał na obraz wiszący nad kominkiem. Było to jedno z jego najlepszych dzieł. Kiedy Charlie wróci, będzie mógł zacząć wszystko od nowa. Była jego natchnieniem, jego światłem, promienistym drogowskazem, a on 7 okazał się na tyle dufny, tak bardzo zajęty sobą i pracą, z˙e nie potrafił tego dostrzec. Od pierwszej chwili, ledwie ją zobaczył, wie- dział, z˙e musi ją mieć. Za wszelką cenę. Dopóki z nim była, wszystko szło wspaniale, wszystko układało się po jego myśli. Minęło pięć lat, a on ciągle nie mógł pojąć, z˙e odeszła. Jak mogła? Dlaczego to zrobiła? Ob- sypywał ją pieniędzmi, wspaniałymi klejnotami, miała wszystko, o czym mogła marzyć młoda kobieta. Ale Charlie obojętnie przyjmowała pre- zenty. Dobra materialne nie robiły na niej z˙ad- nego wraz˙enia, jakby ich nie dostrzegała. Jakby nie miała z˙adnych potrzeb. Taka była Charlie. Rozsławił jej wizerunek na całym świecie, unieśmiertelnił ją przez swoją sztukę. Koneserzy, krytycy, kolekcjonerzy, kuratorzy największych muzeów, właściciele znanych galerii, wszyscy oni znali twarz Charlie. Nigdy jej nie uderzył, nigdy nie uciekł się do przemocy. Nie miałby jej za złe, gdyby brała sobie kochanków, z całą pewnością nie. Był gotów zgodzić się na wszystko, przyjąć kaz˙dy warunek, który Charlie postawi. Chciał tylko jednego. Z˙eby znowu z nim była. Ona wróci, był tego pewien. Pompasse nie widział jej od lat. Jaka jest teraz? Na pewno silniejsza i pewniejsza siebie, bardziej 8 świadoma własnej wartości, ale nawet taka, od- mieniona i z większym bagaz˙em doświadczeń, nie oprze mu się, nie odrzuci wyciągniętej ręki. Jego męski urok przeszedł juz˙ do legendy. Będzie ją kusił, oczaruje jak niegdyś, i Charlie wróci. Wróci. Rozdzwoniły się wszystkie dzwony we florenc- kich kościołach. Spiz˙owe dźwięki niosły się po- nad miastem. Jego ukochana Florencja. Jego miejsce na ziemi. Pompasse był co prawda Francuzem, ale w głę- bi duszy czuł tajemne pokrewieństwo z mistrzami włoskiego Renesansu. Miał Toskanię we krwi, rozkochał się w jej kulturze. To tutaj przeciez˙ powstały niedościgłe arcy- dzieła. Michał Anioł, Leonardo da Vinci, Botti- celli, oni wszyscy pochodzili z Toskanii i tworzy- li we Florencji, stąd ruszali na podbój całych Włoch, a potem Europy. Stąd, z Toskanii, pro- mieniowała wielka sztuka piętnastego i szesnas- tego wieku, której patronowali najwięksi mece- nasowie tamtych czasów, potęz˙ny ród Medyceu- szów. Ponad dachami miasta Pompasse widział sreb- rzącą się w oddali wstęgę Arno, która przecinała miasto, oraz stare mosty przerzucone przez rzekę. Od wieków spinały oba brzegi. Teraz patrzył na najpiękniejszy z nich, zwany Ponte Vecchio. Punkt druga. 9 To znaczy, z˙e rzecz powinna się juz˙ dokonać. Decyzja została podjęta. Klamka zapadła. Finito, jak powiedzieliby Włosi. Przychodzi nuova aper- tura, czyli nowe otwarcie. Trzeba to koniecznie uczcić. Musi wypić kieli- szek wina za swoje nowe z˙ycie. Pompasse ener- gicznie ruszył w kierunku schodów. Krok miał spręz˙ysty, lekkość w sercu. Stało się, zaczynał wszystko raz jeszcze, od początku. Z Charlie. Jakz˙eby mogło być inaczej? Czuł się znowu młody, nienasycony, pełen wigo- ru, wiary i entuzjazmu. Znowu będzie malował, znowu zaczną powstawać wspaniałe, podziwiane przez wszystkich obrazy. Tak, będzie malował. I będzie z˙ył wiecznie. Pogwizdywał sobie cicho pod nosem wesołą włoską melodię. Juz˙ dawno tego nie robił, bo od lat nie czuł takiej lekkości w duszy. Nagle za- milkł, melodia urwała się gwałtownie. Pompasse zatrzymał się u szczytu schodów i znieruchomiał. Stała na dole, czekała na niego. Ostatnia osoba, którą spodziewał się zobaczyć. I wtedy zrozumiał z poraz˙ającą jasnością, jaka spływa na człowieka, kiedy przychodzi mu z˙eg- nać się ze światem, z˙e nie będzie z˙ył wiecznie. Z˙e zaraz umrze. Na wielkiego Pompasse’a przyszedł czas śmier- ci, przekreślając wszystkie jego nadzieje. Cudow- ne, przyprawiające o zawrót głowy nadzieje, 10 marzenia, którymi karmił się tak długo. Uczynił wszystko, by się spełniły. Teraz musiał zapłacić ostateczny rachunek. Śmierć przyszła, by się z nim rozliczyć. Przyj- mie ją, pomyślał z pokorą. To takie dziwne, w ostatnich chwilach z˙ycia doświadczyć pokory. Dotąd nie wiedział, co to słowo oznacza. Teraz zrozumiał jego sens. Podobnie jak zro- zumiał w jednym oślepiającym przebłysku, czym jest bolesny smak końca, absolutnego, nieodwra- calnego finału. ROZDZIAŁ PIERWSZY Connor Maguire pasjami lubił zaczynać dzień od znajdowania trupów. Wprost przepadał za tym zajęciem. Pierwsza kawa, poranna gazeta, a po- tem jakiś trup. Włamał się do apartamentu, z˙eby przeprowa- dzić dyskretne rozpoznanie, a natknął się na zwłoki właściciela mieszkania, sławnego Aristide’a Pom- passe’a, największego z z˙yjących malarzy. Z˙yjących? Niekoniecznie. W kaz˙dym razie jeszcze mniej więcej przed godziną, według pobiez˙nej oceny Maguire’a, a trochę się na tym znał, moz˙na go było zaliczać do istot z˙ywych, lecz teraz juz˙ raczej nie. Koniec, kropka. Nieodwołalne są wy- roki losu, pomyślał sentencjonalnie. Nie musiał wcale odznaczać się darem szcze- gólnej przenikliwości, z˙eby stwierdzić oczywiste fakty. 12 Przez długie lata był korespondentem wojen- nym. Był na Bliskim Wschodzie, w Afryce, w Ko- sowie... Chyba łatwiej mógłby wymienić fronty, z których przesyłał reportaz˙e, niz˙ te, na które z jakichś powodów, zwykle od niego niezalez˙- nych, nie dotarł. Wiele widział, zbyt wiele, i po- trafił odróz˙nić z˙ywych od umarłych, a Pompasse z całą pewnością liczył się między sztywnych, acz całkiem od niedawna. Maguire cicho zamk- nął za sobą drzwi apartamentu i oparł się o nie z cięz˙kim westchnieniem. – Cholera – zaklął pod nosem, z niejasnych powodów kontentując się tylko tym słowem. Zwykle, kiedy był wzburzony, kiedy działo się coś złego, zupełnie się nie hamował, tylko nabie- rał powietrza w płuca i bluzgał ostro i kwieciście, az˙ uszy więdły. I po chwili czuł ulgę. Przekleństwa pomagały mu znosić koszmary, z którymi na co dzień stykał się w swojej pracy. Dopóki, oczywiście, był korespondentem wojen- nym. Dlatego właśnie zrezygnował. Nie wytrzy- mał. Coś w nim pękło, po prostu się wypalił. Pozostał co prawda dziennikarzem, ale zajął się zupełnie innymi sprawami. Chciał zapomnieć o toczących się na świecie wojnach, które zdawa- ły się nie mieć końca. Ledwie jedna wygasała, gdzieś natychmiast pojawiał się nowy konflikt, zarzewie nowych tragedii, nowych nieszczęść. 13 Sytuacja, jaką zastał w domu wielkiego mala- rza, domagała się znacznie mocniejszych słów, ale te jakoś nie przychodziły mu do głowy. Nic zresztą dziwnego, bowiem myśli Maguire’a bez reszty zajęte były paskudnym szambem, w które właśnie wdepnął. Zamierzał napisać ksiąz˙kę tysiąclecia, kom- pendium wiedzy wszelakiej. To był jego wielki cel hołubiony od wielu miesięcy. Przez ostatnich pięć lat zajmował się produko- waniem tekstów dla tygodnika ,,Starlight’’, mię- dzynarodowego, dobrze znanego i jeszcze lepiej sprzedającego się brukowca, który nalez˙ał do Marka Gregory’ego. Pompasse miał być dla Maguire’a nie tylko źródłem zarobku, choć oczywiście pieniądze były waz˙ne, ale wręcz jego raison d’ûtre, jego moto- rem działania. Liczył, z˙e wydobywając na światło dzienne pikantne, skandaliczne, skrzętnie ukry- wane szczegóły z z˙ycia artysty, znacząco zasili swój portfel, ale przede wszystkim ucieknie ze znienawidzonego świata mediów. Od kilku miesięcy z pracowitością godną lep- szej sprawy gromadził wszelkie, nawet najtrud- niej dostępne i skrywane przed światem materiały na temat starego malarza. Tylko tym z˙ył. Chciał napisać dla Gregory’ego cykl artyku- łów o Pompassie, potem zrobić na tej podstawie ksiąz˙kę, raz na zawsze zamknąć europejski roz- 14 dział swojej działalności i wrócić wreszcie do rodzinnej Australii. Potem zamierzał spokojnie z˙yć z procentów, najlepiej gdzieś za miastem, na farmie, i odcinać kupony od dotychczasowych, a w ostatnich czasach bardzo wątpliwych ,,doko- nań’’ dziennikarskich. Zamknąć raz na zawsze europejski rozdział? Zdecydowanie tak. Raz na zawsze skończy z tym wszystkim, co od dawna go mierziło. Ciało malarza znalazł zaraz po włamaniu się do domu, na marmurowej posadzce w holu, u podnóz˙a schodów prowadzących do sypialni. Zimne jak marmur truchło o szeroko otwartych, pustych oczach. Ani śladu krwi. Przykucnął obok nieboszczyka. Nie miał ocho- ty go dotykać. Oczywiście nie z powodu szcze- gólnego przeczulenia na kontakt z trupami. Nie wzdragał się, kiedy stykał się ze śmiercią, dawno juz˙ uodpornił się na podobne widoki, przywykł do nich, znieczulił się. Lata spędzone w biznesie dziennikarskim i na róz˙nych frontach wojennych skutecznie stępiły jego wraz˙liwość. Im lepiej, im dogłębniej i dokładniej poznawał przeszłość Aristide’a Pompasse’a, jego z˙ycie, cha- rakter, obyczaje, sposób obchodzenia się z ludź- mi, a juz˙ szczególnie z najbliz˙szymi osobami, tym większej nabierał dla tego człowieka pogardy, wręcz fizycznej odrazy. 15 Moz˙e jednak w biednej, zeszmaconej, zdawa- łoby się wypalonej do cna duszy cynika ponie- wierały się jednak jakieś resztki dawnego, przez lata zapomnianego idealizmu? Moz˙e. Pompasse z całą pewnością zasłuz˙ył sobie na to, co go spotkało. Maguire’owi było wszystko jedno, kto zabił starego capa, chyba z˙e miałoby to wpłynąć na wysokość nakładu ,,Starlight’’, a po- tem ksiąz˙ki. A wiedział doskonale, z˙e będzie musiało wpłynąć. Pompasse był naprawdę wielką postacią i budził z˙ywe zainteresowanie czytel- ników. Nalez˙ało to wykorzystać. Bowiem śmierć, jak wiadomo, jest niezwykle popłatna. Dobrze sprzedaje się w mediach, lepiej niz˙ cokolwiek innego. Wie o tym kaz˙dy reporter, kaz˙dy prezenter wiadomości i kaz˙dy właściciel gazety czy stacji telewizyjnej. Zawodowa ciekawość wzięła górę i po chwili wahania Maguire połoz˙ył jednak dłoń na szyi starego. Zimna, zwiotczała, pomarszczona skóra. Moz˙e jednak malarz umarł wcześniej niz˙ przed godziną? Maguire spojrzał na kręte, strome scho- dy, które prowadziły do sypialni na piętrze. Pompasse mógł potknąć się i spaść, szczegól- nie jeśli wypił o ten jeden feralny kieliszek wina za duz˙o. Zakręciło mu się w głowie, źle postawił stopę, stracił równowagę i poleciał na złamanie karku, w czarną otchłań, na spotkanie śmierci. 16 Marne z˙ycie, marny koniec. Maguire przysiadł na piętach i wyciągnął z kie- lubił we szeni papierosy. To między innymi Włoszech... a lubił w tym słonecznym kraju wiele rzeczy: włoskie kobiety, włoskie niebo, włoską kuchnię, pogodnych ludzi... przede wszystkim jednak lubił to, z˙e mógł palić, gdzie mu się z˙ywnie podobało, pewnie i w samym Duomo, jeśli strzeliłoby mu do głowy, z˙eby wejść z papie- rosem do górującej nad dachami miasta wspania- łej florenckiej katedry zwieńczonej jeszcze wspa- nialszą kopułą, zaprojektowaną przez renesan- sowego architekta Filippa Brunelleschiego. We Włoszech nikt się nie boczył na człowieka z papierosem w ustach i nie wygłaszał śmiertelnie nudnych kazań na temat szkodliwości palenia. Włosi mieli zrozumienie dla ludzkich słabości, potrafili traktować je z niespotykanym gdzie indziej pobłaz˙aniem. Zaciągnął się głęboko i dmuchnął dymem w zastygłą twarz starego. Tak, to musiał być nieszczęśliwy wypadek. Cóz˙ by innego? Prosta sprawa, proste wyjaśnienie. Dlaczego zatem, do jasnej cholery, ledwie spojrzał na zwłoki, natychmiast pomyślał o mor- derstwie? A nie o owym prostym wyjaśnieniu? Podniósł się gwałtownie i spojrzał na swoje dłonie. Dostać się do apartamentu nie było trud- no. Nie miał z˙adnych oporów, wszedł pewnie jak 17 do własnego mieszkania. Był przekonany, z˙e Pompasse jest w swojej wiejskiej willi pod Flo- rencją, na obrzez˙ach niewielkiego, pamiętające- go średniowieczne czasy miasteczka Geppi. Szukał kompromitujących materiałów. Szcze- gólnie zalez˙ało mu na dziennikach, które stary prowadził od wielu lat i w których pisał o swoich obrazach i modelkach, a zapewne tez˙, na co szczególnie liczył Maguire, o przygodach miłos- nych, z których przez długie lata słynął. Nazwis- ka, pikantne szczegóły... Były tego całe tomy: Pompasse podobno doku- mentował sumiennie, choć poza tym sumienny nie był, kaz˙dy, nawet najdrobniejszy szczegół swojego z˙ycia. Gdyby udało się do nich dotrzeć... Jednego tylko Maguire nie przewidział, a miano- wicie z˙e zamiast znaleźć upragnione dzienniki, natknie się na zimnego trupa. Przyglądał się zwłokom i chłodno kalkulował, jakie znaczenie i jaką wartość moz˙e mieć dla niego to ponure odkrycie. Z jednej strony martwy Pompasse był, co było zrozumiałe samo przez się, o niebo wdzięczniejszym tematem dla mediów niz˙ Pompasse z˙ywy. Trup sprzedawał się lepiej, a Maguire chciał sprzedawać duz˙o i drogo. Skandaliczne romanse malarza, jeśli tylko by je wydobyć na światło dzienne – a dlaczego nie? – powinny przynosić naprawdę niezłe dochody przez kilka najbliz˙szych lat. Co najmniej przez 18 kilka lat... Dobrze rzecz rozegrać i Maguire byłby zabezpieczony do kresu swych dni. Z drugiej jednak strony wcale nie było mu w smak, z˙e znalazł się na miejscu zbrodni. Wiele osób bowiem wiedziało, z˙e nie darzył szczególną sympatią starego sukinsyna, który lez˙ał teraz bez z˙ycia na marmurowej posadzce w holu swojego mieszkania. Pompasse stosunkowo szybko zorientował się, z˙e Maguire węszy wokół niego, i próbował przez swoich prawników za wszelką cenę przystopo- wać Marka Gregory’ego. Właściciel ,,Starlight’’ nie uległ naciskom, nie przejął się pogróz˙kami, ale wszyscy wokół wie- dzieli o wrogich nastrojach panujących między redakcją międzynarodowego brukowca i mocno rozsierdzonym niezdrową dziennikarską dociek- liwością malarzem, który nie z˙yczył sobie, by ktokolwiek szperał w jego z˙yciu prywatnym. Nie miałoby to z˙adnego znaczenia, gdyby Pompasse po prostu spadł ze schodów i skręcił sobie kark, ale Maguire wcale nie był o tym przekonany. Wręcz przeciwnie, bo kiedy od dłuz˙- szej chwili wpatrywał się w lez˙ące na posadzce zwłoki, ogarniały go najgorsze przeczucia. Chciał jak najszybciej umknąć z tego przeklętego, przy- pominającego grobowiec mieszkania, nie pozo- stawiając przy tym śladu swojej obecności. Był dziennikarzem od piętnastu lat, od momentu 19 skończenia studiów, i boleśnie przekonał się, z˙e nie wolno ignorować instynktu samozachowaw- czego. Wsłuchiwał się w jego sygnały i dlatego z daleka nieomylnie wyczuwał i śmierć, i zbrodnię. Mógłby się załoz˙yć, z˙e w tym wypadku cho- dziło o zbrodnię, mimo z˙e nie znalazł w domu Pompasse’a z˙adnych śladów walki. Im szybciej się stąd wyniesie, tym lepiej. Ani myślał zawiada- miać policję. Musi zachować jak najdalej posu- niętą ostroz˙ność i przezorność. Obszedł szybko całe mieszkanie, utrwalając w pamięci kaz˙dy detal, a pamięć wzrokową miał doskonałą. W sypialni zobaczył niezasłane łóz˙ko, nie potrafił jednak powiedzieć, czy spała w nim jedna, czy dwie osoby. Wszędzie zatęchłe powietrze i przygnębiający zapach śmierci. W kuchni zlew pełen brudnych naczyń, na desce do krojenia okruchy chleba i resztki sera. Pompasse albo dał wolne gospodyni, albo z nie- wiadomych powodów nie zawiadomił jej, z˙e przybywa do miasta. Maguire zatrzymał się w sa- lonie przed wielkim portretem. Przedstawiał tę samą dziewczynę, co obraz wiszący w sypialni, niewielka akwarela w holu i szkic na galerii pierwszego piętra. Wpatrywał się w jej twarz jak zahipnotyzowany. Młodziutka, prawie dziecko. Zwinięta w kłę- bek spoglądała na świat z nadzieją i hardością, 20 a delikatną twarz przesłaniały ciemne włosy. Znał ten obraz, od dawna przeciez˙ interesował się Pompasse’em. Dzieło z tak zwanego złotego okresu, czyli z najlepszych, najciekawszych i naj- bardziej płodnych lat w twórczości starego. Po- tem jego styl stał się surowszy, bardziej abstrak- cyjny, trudno było rozpoznać kolejne modelki. Tę Maguire rozpoznawał, ale za nic nie mógł przy- pomnieć sobie jej imienia. Wiedział tylko, z˙e to młoda z˙ona Pompasse’a, jego muza i natchnienie. Obszedł lez˙ące w holu zwłoki. Szkoda, z˙e nie miał przy sobie aparatu. Zwykle nie rozstawał się ze swoim sprzętem, ale przyszedł tutaj w poszuki- waniu dzienników malarza, skąd więc, u licha, mógł wiedzieć, z˙e natknie się na coś, co warte będzie sfotografowania. Molly wstydziłaby się za niego, z˙e okazał się tak nieprzewidujący. Rasowy reporter, ba, nawet najgorszy pismak pracujący dla najbardziej parszywego brukowca, powinien być zawsze przygotowany na wszelkie niespo- dzianki. To podstawowa zasada obowiązująca dziennikarza, który uwaz˙a się za profesjonalistę, a Maguire w dalszym ciągu tak mniemał o sobie. Starannie wytarł klamkę brzegiem koszuli. Nie miał czasu na nic więcej. Powinien wyjść stąd moz˙liwie jak najszybciej, zamiast zawracać sobie głowę zacieraniem śladów, których pewnie i tak nie zostawił, bo taki miał zawodowy nawyk. Mimo to trochę się bał ewentualnych kon- 21 sekwencji, powtarzał sobie jednak, z˙e policja nie będzie miała najmniejszych podstaw, by go pode- jrzewać. Prawda, Pompasse naraził mu się, pró- bując wpłynąć na Gregory’ego i zablokować publikację materiału na swój temat, ale to z˙aden powód do popełnienia zbrodni. Dziennikarz z˙yje ze śledzenia swych ofiar, a nie ich zabijania. Dopiero kilkadziesiąt metrów od domu ode- tchnął z ulgą. Nikt go nie widział. Szczęście mu sprzyjało. Nie miał sobie nic do wyrzucenia. Gardził starym, ale to nie znaczyło, z˙e go zabił. Gardził wszystkimi, o których pisał. Śmierć Pompasse’a mogła bardziej zaszkodzić jego ksiąz˙ce, niz˙ jej pomóc. To powinien być przekonujący argument, gdyby policja zaczęła się go czepiać. Nie ma Pompasse’a, nie będzie rynku na sensacyjną biografię. Wiedział doskonale, z˙e to nieprawda, ale co szkodziło wcisnąć kit, w razie gdyby jakiś gor- liwy inspektor próbował dobrać mu się do skóry? Zawsze umiał wykręcić się z trudnych sytuacji, dlatego chodził jeszcze po tym świecie. Zakładając, z˙e nikt nie będzie go podejrzewał, a mógł to zakładać z duz˙ą dozą prawdopodobień- stwa, zamordowanie Pompasse’a spadło mu jak z nieba. Stary zasłuz˙ył sobie na śmierć, a ksiąz˙ka powinna sprzedawać się jak ciepłe bułeczki, mo- z˙e nawet wejdzie na listę bestsellerów. Maguire był pragmatykiem. 22 Kawiarnia w pobliz˙u domu, w którym miesz- kał, jak zwykle wczesnym popołudniem świeciła pustkami. Pora sjesty. Zdąz˙ył wypalić pół paczki papierosów. Przyrzekł sobie, z˙e to ostatnia, kiedy stanęły mu przed oczami obrazy, które widział w apartamencie malarza. Młoda z˙ona... ciągle nie pamiętał jej imienia. Zostawiła Pompasse’a przed wielu laty, a moz˙e to on miał jej dość, trudno powiedzieć. Potem stary nie malował juz˙ kobiet o świetlistych oczach. Nie znalazł takiej jak tamta. Coraz młodsze modelki, a było ich bez liku, spoglądały z kolejnych płócien na widza wystraszonym wzrokiem. Kto go zabił? Maguire mógłby iść o zakład, z˙e jedna z kobiet, którymi stary zawsze się otaczał. Miał cały harem. W wiejskiej willi mieszkały obok siebie kochanki z róz˙nych okresów, z róz˙- nych etapów z˙ycia Pompasse’a. Kaz˙da z tych wegetujących na marginesie istot miała liczne powody, z˙eby go ukatrupić. Zgasił niedopałek i wyjął następnego papiero- sa. Za duz˙o palił, wiedział o tym, ale w tej chwili miał większe zmartwienia niz˙ stan własnych płuc. Stawiałby na tę o złocistych oczach, wdowę po starym, madame Pompasse we własnej osobie. Mieszkała w Stanach, ale mogła przeciez˙ pojawić się we Florencji. Jeśli ona to zrobiła, Maguire łatwo znajdzie dowody. W przeciwieństwie do policji, miał 23 absolutnie wolną rękę, nie krępowały go zasady, kwestie proceduralne, litera prawa. Sam był sobie sterem, z˙eglarzem, okrętem. Nawet Gregory, choć płacił, nie mógł mu nic dyktować, co najwyz˙ej w ograniczonym zakresie. Miałby piękny rozdział na zamknięcie ksiąz˙ki. Epilog wielkiej biografii. Skończy paczkę gitanów, dopije kawę, potem zadzwoni do szefa ,,Starlight’’, a jutro moz˙e wreszcie rzuci palenie. Charlotte Thomas zagniatała właśnie ciasto na chleb, kiedy usłyszała, z˙e jej mąz˙ nie z˙yje. A ra- nek zdawał się taki spokojny, wręcz sielski. W kuchni unosił się miły zapach droz˙dz˙y i cynamonu. Palce rytmicznie wyrabiały miękką masę. Zza okna dochodziły rozmowy ptaków. Dla Charlotte przygotowywanie domowego chle- ba stanowiło swoistą formę medytacji. To był jej rytuał, cotygodniowe święto celebrowane zawsze z tym samym namaszczeniem. Mieszkała w samym środku Manhattanu i sa- mochody nawet o szóstej rano potrafiły zagłuszać ptasie trele, owe świergoty, ćwierkanie, grucha- nie, krakanie. A jednak kiedy popadała w błogi nastrój, nie słyszała juz˙ wielkomiejskiego szumu, tylko ptaki, które lubiły przysiadać na gzymsach starej kamienicy na Wschodniej 73 Ulicy. Gdyby włączyła radio, zapewne wcześniej do- tarłaby do niej wiadomość o nagłej śmierci Pom- 24 passe’a. Ale nie włączyła, bo nie chciała, z˙eby zewnętrzna rzeczywistość wdzierała się do jej domu i mąciła święty ,,czas chleba’’. Zagniatała ciasto, zamykała oczy i wyobraz˙ała sobie, z˙e przenosi się gdzieś bardzo, bardzo daleko, do innego świata, lepszego od tego, w jakim od wielu lat przyszło jej egzystować. Nie reagowała na natarczywe dzwonki telefo- nu, przechytrzyła ją jednak automatyczna sekre- tarka. W kuchni rozległ się stoicki, arystokratycz- ny głos jej narzeczonego: i wraz˙liwości. Nagrał – Charlie, Pompasse nie z˙yje. Do zobaczenia. Henry Richmond był jej co prawda bardzo jednak zdecydowanie brakowało mu oddany, wyobraźni lakoniczną wiadomość, wiadomość, która miała odmienić całe jej z˙ycie, po czym najzwyczajniej w świe- cie odłoz˙ył słuchawkę, pewien, z˙e we właściwy sposób wypełnił swoje zadanie. I juz˙. Tak, Hen- ry był nadzwyczaj sumiennym człowiekiem, przy czym traktował własną osobę i przypisane do tejz˙e osoby obowiązki z niezwykłą wprost powagą. Charlie przyjęła wieść obojętnie. Pompasse miał siedemdziesiąt trzy lata i kiepskie zdrowie. Lubił włoskie wino, mocne francuskie papierosy, dobre jedzenie. Wiódł leniwe z˙ycie sybaryty i nigdy nie dbał o siebie. Natomiast kiedy malo- wał, zachowywał się jak człowiek opętany przez 25 swoje wizje, odnajdywał w sobie niezmoz˙one siły, wracały mu młodość i energia. Odkładał pędzle i znowu stawał się zrzęd- liwym starcem. A teraz nie z˙yje. Odszedł na zawsze. Pewnie zmęczone serce nie wytrzymało niefrasobliwego trybu z˙ycia, rozmyślała Charlie, nie przerywając tchnącego spokojem misterium wyrabiania chleba. W fajansowej miseczce z Limoges lez˙ały jej pierścionki, a miseczka stała na marmurowym blacie kuchennym, na którym Charlie zagniatała ciasto. Spojrzała na z˙ółty brylant. Dostała go od Pompasse’a w dniu ich ślubu. Miała wtedy zaled- wie siedemnaście lat, tylko siedemnaście, on zaś dobiegał sześćdziesiątki. Był dla niej wszystkim. Ojcem i opiekunem. Wielbił ją, adorował, potrzebował jej. Po latach tułaczki z matką, która nigdzie nie potrafiła zapu- ścić korzeni, Charlie miała wreszcie dom, zyskała tak potrzebne kaz˙demu poczucie stabilizacji i bezpieczeństwa. Choćby juz˙ tylko dlatego ko- chała starego Pompasse’a. Gnieść chwilę, rozciągnąć, zlepić, plasnąć o blat, odwrócić droz˙dz˙ową bułę. Rytmiczne, niemal bezwiedne, automatyczne, dobrze znane ruchy. Znowu zaczną wydzwaniać dziennikarze. Nie- ustannie zmieniała numer telefonu. Nie znali jeszcze najnowszego, ale wiedziała doskonale, z˙e 26 to tylko kwestia czasu. Zawsze potrafili ją wytro- pić. Jutro, pojutrze będą czekać przed jej restaurac- ją, będą kierować na nią kamery, oślepiać reflekto- rami, podtykać mikrofony. Największy współcze- sny malarz nie z˙yje. Co myśli na ten temat jego była z˙ona, co czuje w tych jakz˙e smutnych dniach? Co myśli? Co czuje? Nie chciała myśleć, nie chciała nic czuć. Jest przeciez˙ silna, wszystko potrafi przetrwać, z bie- giem lat zdąz˙yła nauczyć się tej trudnej sztuki, choć cięz˙ka i z˙mudna to była nauka. Potrafi, jeśli trzeba, zapomnieć o bólu i zająć się zwykłymi codziennymi sprawami. Potrafi wyprzeć ze świa- domości to, co trudne. Obrócić, plasnąć, ugnieść. Prawie skończyła wyrabiać ciasto. Nie miała juz˙ ochoty odkładać go do misy, z˙eby wyrosło. Skończyło się mis- terium ,,czasu chleba’’. Będzie teraz musiała umyć ręce i wsunąć z˙ółty brylant na serdeczny palec. Kiedy zdecydowała się odejść od Pompasse’a, próbowała zwrócić mu pierścionek, ale go nie przyjął, odesłał z powrotem. Powtarzał, z˙e nalez˙y do niej, z˙e pasuje do jej złotych oczu. Nie miała wyjścia, zatrzymała klejnot. Nosiła go przez wzgląd na męz˙a, chociaz˙ po rozstaniu nigdy więcej juz˙ go nie zobaczyła. Dzisiaj tez˙ nałoz˙y z˙ółty brylant. Zrobi to dla niego. Drgnęła na dźwięk dzwonka telefonu i szybko 27 chwyciła słuchawkę. Pod drugiej stronie ode- zwała się matka. – Słyszałaś juz˙? – Chłodny, opanowany głos zza oceanu. – Słyszałam – przytaknęła Charlie z tym sa- mym chłodem. Dawno juz˙ się połapała, z˙e tylko w ten sposób moz˙e uporać się z matczyną ekspan- sywnością. – Przylatuję do Nowego Jorku. Będziesz mnie potrzebowała. – Nie będę. – Jakby kiedykolwiek w czymś mi naprawdę pomogła, pomyślała Charlie z pełną goryczy niechęcią. Olivia z całą pewnością nie była osobą, którą człowiek chciałby mieć przy sobie w trudnych chwilach. Nigdy nie wybaczyła córce, z˙e to za jej sprawą wreszcie uświadomiła sobie, jak puste jest jej z˙ycie, jak bardzo jałowe, powierzchowne i po- zbawione jakiegokolwiek głębszego sensu. Nie wybaczyła takz˙e tego, z˙e Charlie odeszła od Pompasse’a. Moz˙e przede wszystkim tego, z˙e odeszła od Pompasse’a. – Chcę być na mszy za jego duszę, Charlie. Msza w Nowym Jorku, pogrzeb w Toskanii – tłumaczyła jak na nią wyjątkowo cierpliwie. – W La Colombali. Przyjedziesz – raczej stwier- dzała, niz˙ pytała. Olivia nigdy nie pytała, tylko narzucała z góry swoje zdanie innym. Nie interesowały jej odpowie- 28 dzi, nie potrafiła słuchać ludzi. Chyba nawet nie sły- szała swoich słów, bo mówiąc bez przerwy, za- głuszała równiez˙ samą siebie. Roszczeniowa i apo- dyktyczna, widziała tylko własne drogowskazy. Charlie stanął z˙ywo w pamięci obraz wiejskiej willi. Czyste toskańskie niebo, niezwykłe światło, zapach winorośli i rozgrzanego od słońca powiet- rza. Ogarnęły ją lęk i przemoz˙na tęsknota. Nie potrafiła powiedzieć, które z tych odczuć jest silniejsze. – Nie sądzę. Moz˙e jednak lęk przed bolesną konfrontacją z przeszłością? – Dziecinko, nie zapominaj, z˙e jesteś jego eksz˙oną. I spadkobierczynią. To jednak do czegoś zobowiązuje, prawda? Jego prawnicy nie znają twojego adresu, nie wiedzieli, jak cię odnaleźć, ale skontaktowali się ze mną. Od nich wiem, z˙e Pompasse nie zmienił testamentu. Ciągle waz˙ny jest ten, który został spisany jeszcze w okresie waszego małz˙eństwa. – Niech to szlag. – Cieszę się, z˙e pieniądze tak mało dla ciebie znaczą. – W głosie Olivii dało się słyszeć lekkie rozbawienie. – Uwierz swojej matce, człowiek, z˙eby nie wiadomo ile miał dóbr, nie jest nigdy zbyt bogaty. ,,Uwierz swojej matce’’. Dobrze powiedziane. Nic dodać, nic ująć. 29 Charlie popełniła wiele błędów w swoim trzy- dziestoletnim z˙yciu, ale tego jednego nigdy. Wcześnie zrozumiała, komu mogła wierzyć, lecz niestety Olivii Thomas nie było wśród tych wy- branych osób. Taka była smutna prawda. – Jest wczesny świt, mamo. Dosłownie przed chwilą dowiedziałam się o śmierci Pompasse’a. Henry przekazał mi wiadomość. Zadzwoń do mnie za kilka godzin, bardzo proszę, wtedy bę- dziemy mogły spokojnie pomówić o... Swoim zwyczajem Olivia nie dała jej dokoń- czyć zdania. – Dzwonię z lotniska, mam juz˙ bilet, jestem po odprawie. Mój samolot startuje za kilkanaście minut. Porozmawiamy w Nowym Jorku, skarbie. Będę przy tobie – zapewniła ze stosownym do okoliczności patosem i rozłączyła się, zanim córka zdąz˙yła zaprotestować. Charlie powoli odwiesiła słuchawkę. Zagnie- cione ciasto chlebowe nadal lez˙ało na marmuro- wym blacie. Okrągła, pulchna buła. Wyrzuciła ją ze złością do kosza na śmieci i umyła ręce. Wytarła je w fartuch i sięgnęła po pierścionki. Jako ostatni wsunęła na palec skrzący się świetlis- tymi refleksami z˙ółty brylant. Wpatrywała się przez długą chwilę w klejnot pustym, niewidzą- cym wzrokiem. I dopiero teraz z jej oczu popłynęły łzy. ROZDZIAŁ DRUGI Nie powinien był słuchać Gregory’ego. Rzad- ko słuchał innych i dobrze na tym wychodził. Wolał zdawać się na własną intuicję. Cenił ją sobie bardzo, podobnie jak niezalez˙ność i swobo- dę w podejmowaniu decyzji. Tym razem jednak właściciel ,,Starlight’’ pozostał nieugięty. – Musisz lecieć do Nowego Jorku na mszę za Pompasse’a – upierał się. – Rozejrzysz się dys- kretnie. Nikt przeciez˙ nie musi wiedzieć, kim jesteś. Oficjalny reportaz˙ zrobią nasi chłopcy. Są juz˙ na miejscu. Ty zajmij się wdową, moz˙e pojawią się tez˙ byłe kochanki. – A jeśli ktoś przypadkiem zapamięta moją twarz? Nie wpuszczą mnie potem do willi. Będę mógł zawiesić sprawę na kołku, czyli, mówiąc inaczej, będę spalony – próbował przemówić Gregory’emu do rozsądku. – Nie wymagaj, z˙ebym uczył profesjonalistę 31 jego fachu. Do diabła, jesteś starym wyjadaczem i potrafisz wejść wszędzie, gdzie zechcesz. – Zamierzałem zaprezentować się jako przed- stawiciel firmy ubezpieczeniowej Pompasse’a i tym sposobem dostać się do willi. Co taki łepek miałby robić na mszy w Nowym Jorku? – Co się z tobą dzieje, na litość boską? Bierz się do roboty, człowieku. Czyz˙byś się bał, z˙e sobie nie poradzisz? – Poradzę sobie – wycedził Maguire przez zęby. – Ale wyjazd do Nowego Jorku to tylko niepotrzebna strata czasu. Posłuchaj mnie, skoro uwaz˙asz, z˙e jestem profesjonalistą. – Nie zamierzam cię słuchać, profesjonalisto. Potraktuj to jako potrzebną stratę czasu. Pom- passe był sławny, nie muszę ci tego chyba tłuma- czyć. Na mszę zjadą się dziennikarze z całego świata, będą szukać materiału. My mamy juz˙ materiał. Pracujesz nad nim od kilku miesięcy, siedzisz w samym środku tej historii. Nie moz˙emy pozwolić sobie na to, z˙eby ktoś sprzątnął ją nam sprzed nosa tylko dlatego, z˙e nie chcesz lecieć do Nowego Jorku, bo ktoś moz˙e zapamiętać twoją twarz – irytował się Gregory, sapiąc głośno w słu- chawkę, jakby zabrakło mu powietrza. Maguire w końcu się zgodził. Trzymał się z boku i wszystko byłoby dobrze, gdyby w pew- nym momencie wdowa nie podniosła wzroku i nie spojrzała mu prosto w twarz. 32 Natychmiast schował się za jeden z filarów dzielących nawy, a kiedy ostroz˙nie wychylił zno- wu głowę, zobaczył, z˙e spuściła juz˙ oczy. Złocis- te, niezwykłe i tajemnicze oczy, które tak dobrze znał z obrazów Pompasse’a. Ogromny kościół był wypełniony po brzegi. Zebrali się z˙ałobnicy, szukający sensacji i dresz- czyku emocji gapie, paparazzi sprzedający zdję- cia temu, kto dawał lepszą cenę, reporterzy pracu- jący dla prasy brukowej tak jak Maguire. Mało prawdopodobne, z˙eby pani Pompasse zapamięta- ła w tym tłumie akurat jego twarz. Wysłuchał cierpliwie kwiecistych, podnios- łych mów poz˙egnalnych, bardziej stosownych dla Matki Teresy niz˙ dla starego narcyza. Ciekawe, z˙e nikt nie uronił choćby jednej łzy. Nikt nie czuł potrzeby, by opłakiwać wielkiego Pompasse’a, nikt nie próbował nawet udawać smutku. A juz˙ najmniej Connor Maguire. Na przyjęciu po mszy był zaledwie kilka minut. Tak z przezorności, a on zawsze był przezorny. Wolał nie rzucać się w oczy, oba- wiał się spotkania twarzą w twarz z wdową, skoro później zamierzał do niej dotrzeć, podając się za kogoś, kto raczej nie miał powodów, z˙eby pojawić się na mszy z˙ałobnej w Nowym Jorku. Zatrzymał się jeszcze na chwilę przy zatłoczo- nym wejściu do ,,La Chance’’ i po raz ostatni 33 zerknął na Charlie Thomas. Nie mógł jej roz- gryźć. Owszem, znał suche fakty. Wyszła za Pompasse’a, gdy miała siedemnaście lat, a zo- stawiła go po ośmiu latach małz˙eństwa i rozpo- częła nowe z˙ycie. Przyjechała do Nowego Jorku i otworzyła restaurację, która z punktu zdobyła ogromną popularność. Pani Thomas-Pompasse sama zapracowała na swój sukces. Robiła wraz˙enie osoby spokojnej, stanowczej, umiejącej decydować o sobie, a przy tym łagodnej, kruchej i kompletnie ode- rwanej od rzeczywistości. Zaiste, dziwna kom- binacja. Był ciekaw, które z tych biegunowo róz˙nych cech bardziej waz˙ą na jej osobowości: siła czy kruchość? W tej chwili wyglądała jak otulona lodowym płaszczem Królowa Śniegu. Czego trzeba, z˙eby rozbić zimną powłokę? W odczuciu Charlie najgorsze było przyjęcie, nie msza i nawet nie natrętni do granic wy- trzymałości, wszechobecni paparazzi. – Moja dzielna dziewczynka. – Henry pokle- pał ją delikatnie po dłoni. – Potrafiłaś zachować kamienny spokój. Obserwowałem cię. Znakomi- cie się trzymałaś przez cały czas. Jestem z ciebie naprawdę dumny. ,,Dzielna’’, ,,znakomicie’’, ,,dumny’’. Charlie uśmiechnęła się z przymusem. Przy 34 usposobieniu Henry’ego takie słowa to juz˙ praw- dziwa wylewność. Przyjęcie moz˙na było uznać za udane, jakz˙eby zresztą mogło być inaczej, skoro zostało urządzo- ne w ,,La Chance’’, restauracji nalez˙ącej do Char- lie. Maurice naprawdę przeszedł samego siebie, przygotowując zimny bufet. Tak, przyjęcie byłoby bez wątpienia całkowi- cie udane, gdyby nie ludzie, którzy płaszczyli się przed Pompasse’em za z˙ycia, a teraz bezlitośnie go obgadywali. Jedli, pili i zerkali ukradkiem w stronę Charlie. Dopóki nie narzucali się z na- chalnymi pytaniami i ograniczali do kilku słów współczucia, niewiele sobie robiła z ich pokąt- nych spojrzeń. Wspierana przez Henry’ego jakoś powinna przetrwać ciągnący się w nieskończo- ność dzień. Matka rozmawiała z kimś w drugim końcu sali. Odrzuciła właśnie do tyłu wystudiowanym ges- tem płomiennie rude włosy. Wyglądała wspania- le, jak zwykle. Całą swoją energię wkładała w to, z˙eby zawsze wyglądać wspaniale. Ciekawe, czy zrobiła sobie kolejną operację plastyczną, prze- mknęło Charlie przez głowę. Nie odziedziczyła po matce legendarnej urody i uwaz˙ała to za błogosławieństwo, rodzaj ochron- nej powłoki. Tak w kaz˙dym razie myślała do momentu, kiedy poznała Pompasse’a. Ten zaś wolał subtelność niz˙ ostentacyjne, obezwładnia- 35 jące piękno. Przepadła wtedy z kretesem, straci- ła ochronną powłokę, czy tez˙ raczej on ją znisz- czył. Nie, małz˙eństwo z Pompasse’em nie było przegraną, napomniała się ostro i zacisnęła kur- czowo palce na ramieniu Henry’ego. Gniotła jego elegancki garnitur, ale Henry, oczywiście, nie odsunie się, nie zwróci jej uwagi. Henry, dz˙entelmen doskonały, zawsze, w kaz˙- dej sytuacji. W przeciwieństwie do Pompasse’a, który po- trafił awanturować się o byle głupstwo. Mądrze wybrał, z˙eniąc się właśnie z nią. Ob- cowanie z matką nauczyło ją radzić sobie z nie- znośnymi, apodyktycznymi ludźmi o wybucho- wych temperamentach. Mogła się uwaz˙ać za eksperta w tej materii. Przy histerycznej Olivii Pompasse wydawał się łagodnym barankiem, choćby tylko dlatego, z˙e w przeciwieństwie do jej rodzonej matki po prostu ją kochał. Henry tez˙ ją kochał, na swój stateczny, pełen godności sposób. Uosabiał wszystko, czego ocze- kiwała od męz˙czyzny: czułość, urok osobisty, wyrafinowany smak, dojrzałość. Wspierał ją, kie- dy potrzebowała wsparcia, pozwalał rozpostrzeć skrzydła, kiedy potrzebowała swobody. Zdejmie w końcu z palca z˙ółty brylant i nałoz˙y stary wenecki pierścionek z perłą, który Henry kupił po miesiącach poszukiwań, az˙ znalazł wresz- 36 cie klejnot godny jej delikatnej urody, jak to określił. Tym razem wyjdzie za człowieka tylko dwa razy od niej starszego. – Pozwól mi jechać z tobą do Toskanii, kocha- nie – szepnął jej do ucha. – Chcę być przy tobie. To taka smutna, przygnębiająca podróz˙. Nie po- winnaś być tam sama. Charlie spojrzała w jego powaz˙ne, pełne szcze- rej troski oczy. – Mówiłam ci, z˙e moz˙esz przyjechać, jak tylko uda ci się wyrwać z Nowego Jorku, ale ja nie mogę czekać ani jednego dnia. Chcę natych- miast zająć się spuścizną malarską po Pompas- sie i przekazać ją we właściwe ręce. Rozdys- ponować zapisy testamentowe. Jestem mu to winna. Miałabym nieczyste sumienie, gdybym zwlekała. – Tydzień moz˙esz chyba poczekać? Kilka dni naprawdę niewiele zmieni. Twoja matka tez˙ z pe- wnością nie pojawi się wcześniej w La Colom- bali. To był jeden z powodów pośpiechu. Olivia miała, jak zawsze, czas wypełniony po brzegi, a Charlie chciała trochę pobyć w willi bez przy- tłaczającej obecności swojej rodzicielki. Gdyby przyznała to głośno, z całą pewnością zgorszyłaby Henry’ego. Olivia go akceptowała i to mu w zupełności wystarczało. Nigdy nie przyszłoby mu do głowy, z˙e między córką 37\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Wdowa-ebookRO/p02014720i020" target="_blank" title="Wdowa [Anne Stuart] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Wdowa [Anne Stuart] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Olej kokosowy: jeden z najbardziej zdrowych tłuszczów - Ogólnotematyczny Blog\n10 lipca 2018 22 stycznia 2020 redakcja\nW wielu sklepach już od dłuższego czasu można kupić olej kokosowy. To produkt, który staje się coraz bardziej popularny, ale o którym tak naprawdę niewiele wiemy. Na co zwrócić uwagę, aby kupić naprawdę dobry olej kokosowy?\nOleje kokosowe można podzielić na rafinowane i nierafinowane. Oba powstają z miąższu kokosa, ale olej kokosowy nierafinowany jest tłoczony starą metodą na zimno. Olej kokosowy nierafinowany jest więc o wiele zdrowszy, zawiera więcej składników odżywczych niż rafinowany, jest też od niego droższy.\nWybierając oleje kokosowe trzeba zwracać uwagę nie tylko na ich konsystencję i cenę, ale także czytać uważnie etykietę. Plantacje kokosa są bowiem bardzo różne, na jednych stosowane są chemiczne środki ochrony roślin, na innych nie. Jeśli więc chcemy kupić dobre oleje kokosowe wybierajmy bio olej kokosowy. Bio olej kokosowy powstaje z miąższu kokosów, które rosły na ekologicznych plantacjach, to olej ekologiczny.\nDo czego można używać olej kokosowy nierafinowany?\nBio olej kokosowy, który ma certyfikat Bio jest na pewno zdrowszy od oleju, który tego certyfikatu nie otrzymał. Olej ekologiczny bez dodatku chemii może być stosowany do pielęgnacji nawet wrażliwej cery. Olej kokosowy ma szerokie zastosowanie także w kuchni, ale pamiętajmy, że do smażenia można używać wyłącznie oleju rafinowanego, który ma wyższą temperaturę dymienia niż nierafinowany.\nTłoczony na zimno olej kokosowy został uznany za jeden z najzdrowszych olejów pochodzenia roślinnego.


Jak zwiedzić zachodnie wybrzeże USA wydając 560 dolarów.\nJak zwiedzić zachodnie wybrzeże USA za 560$?\nZachodnie wybrzeze USA\nCzy można zwiedzić zachodnie wybrzeże USA wydając na to tylko 560 dolarów?\nKalifornia, Arizona i część pustynnego stanu Nevada, to miejsca przez które przebiega trasa opisanej poniżej wyprawy. Nasza grupa składała się z trzech trzy osób, a średni wydatek przypadający na jedną z nich nie przekroczył 560 dolarów.\nKluczem do naszego taniego podróżowania po zachodnim wybrzeżu USA okazało się odpowiednio wczesne zaplanowanie trasy przejazdu, wybór noclegów oraz rezerwacja samochodu. Planowanie rozpoczęłyśmy praktycznie osiem miesięcy przed wylotem do Stanów, dzięki temu udało nam się zmniejszyć koszty całego wyjazdu o około 30%.\nSamochód do naszej podroży zarezerwowałyśmy oczywiście przez internet. Po długim przeglądaniu ofert online nasz wybór padł na znaną w USA sieć „Dollar Rent a Car (klik tutaj)„. Ponieważ planowałyśmy przejazd przez kilka stanów zdecydowaliśmy się na wybór większego i bardziej komfortowego samochodu niż zwykła osobówka typu Ford Focus. Wybrałyśmy popularną Toyotę RAV4. Ten, trochę o zacięciu terenowym, SUV sprawdził się wyśmienicie na całej trasie i przydał nam się również do małych wyjazdów off-road.\nSamochód wynajęłyśmy zaraz po przylocie na lotnisku w Las Vegas. Koszt wynajmu na 13 dni to kwota 482$.\nTak niska cenę można uzyskać dzięki temu, iż zapisaliśmy się odpowiednio wcześniej do “newslettera” w kilku znanych wypożyczalniach. Przychodzące na email informacje o promocjach wykorzystałyśmy na to aby w czasie największych promocji dokonać rezerwacji.\nAby maksymalnie zmniejszyć koszty, zaryzykowałyśmy wynajęcie auta bez jakiegokolwiek ubezpieczenia, co pozwoliło nam zaoszczędzić około $14 dolarów na dzień.\nWięcej informacji na temat wypożyczenia samochodu w USA znajdziecie tutaj ( klik )\nKoszty paliwa w USA\nNasze auto przejechało po amerykańskich drogach i bezdrożach średnio 30 mil na 1 galonie benzyny. Ceny paliwa w USA są bardzo rożne, w zależności od lokalizacji stacji benzynowych, przeważnie na przedmieściach benzyna jest kilkanaście centów tańsza niż w centrum. Również każdy ze stanów nakłada na benzynę swoje własne podatki.\nStacja benzynowa gdzieś na amerykańskim pustkowiu.\nNajdroższa benzyna była oczywiście w Kalifornii 3.24$. Najtaniej zapłaciliśmy za galon benzyny w Arizonie $2.47. Średnia cena wyszła wiec $2.80.\nCałkowity koszt paliwa wyniósł więc $250 i suma ta rozłożyła się na 3 osoby\nNawigacja na terenie USA.\nGPS to niezbędny element podroży, szczególnie przydatny w czasie przejazdów przez amerykańskie miasta.\nJeśli wynajmujecie samochód wraz z GPS, wypożyczalnia dolicza sobie za ten luksus około $6 na dzień.\nUżywany GPS spisywał się świetnie na amerykańskich drogach.\nMy kupiłyśmy GPS przez stronę internetowa craiglist.com. To strona na której można znaleźć używane lub nowe rzeczy począwszy od samochodów, przez meble, komputery, ubrania itp. Zaleta tej witryny jest to, ze wszystkie oferty są wystawiane przez osoby mieszkające w danej okolicy. Wystarczyło wpisać w wyszukiwarkę GPS, podać lokalizacje Las Vegas i za 30 min staliśmy się posiadaczami używanej ale działającej nawigacje za cenę $15\nPonieważ nasz wyjazd miał miejsce we wrześniu i w planach miałyśmy odwiedzić Parki Narodowe, zdecydowałyśmy się więc na zakup namiotu oraz dmuchanego materaca aby zaoszczędzić jak najbardziej na kosztach noclegów.\nTrzyosobowy mały namiocik (made in China) kupiliśmy w znanej sieciówce Wallmart za $17. Noclegi na polach namiotowych w USA to koszt około $15-35.\nNasz namiocik …\nCztery noce w czasie naszej wyprawy przespałyśmy (jak cywilizowani ludzie) w hotelach. Dzięki temu, że rezerwacji dokonałam odpowiednio wcześniej średnia cena za nocleg wyniosła nas około $40. Jak się później okazało spałyśmy w hotelach w których normalna cena za pokoje wynosiła w sezonie prawie $179 za noc (jacuzzi, barek, piękny widok z okna).\nPrzepiękny domek letniskowy nad jeziorem Tahoe w Kalifornii\nPozostałe noclegi spędziłyśmy w pensjonatach rezerwując miejsca przez strony booking.com oraz airbnb.com Również dzięki wcześniejszej rezerwacji pokoje kosztowały nas około $25-30 za noc.\nWięcej informacji w hotelach i motelach w USA znajdziecie tutaj ( klik )\nKoszty jedzenia w USA\nŚniadania jadłyśmy zazwyczaj przygotowane przez siebie. Była to głównie bułka z zestawem energetycznym czyli Nutella, banan, jogurt z bułką, kanapki z szynka (pokrojona w plasterki i pakowana próżniowo). Nie kupowałyśmy jednak tych gotowych zapakowanych kanapek znajdujących się w sklepowych lodówkach. Kupowałyśmy wszystko od Pani krojącej, ważącej i pakującej wszystko na stoisku z szynką. Produkty tam są dużo tańsze i świeższe. Takie jedzonko konsumowaliśmy najczęściej przy stolikach piknikowych znajdujących się praktycznie wszędzie.\nTak wygląda amerykańskie szybkie śniadanie\nWszechobecne w Stanach stoliki kempingowe\nPo śniadaniu przychodził zazwyczaj czas na kawę, zatrzymywałyśmy się przeważnie w najbliższym McDonald’s po największą biała kawę z ekspresu za $1.00\nPonieważ w ciągu intensywnego zwiedzania wypada jednak zjeść co najmniej jeden syty posiłek, zazwyczaj zatrzymywałyśmy się (jak na turystów zwiedzających USA przystało) w typowych amerykańskich Fast Food.\nPosiłek w Mc Donald – korzystając na przykład z kuponów za dwa zestawy powiększone z Big Makiem płaciłyśmy 9,99$. Jak się później okazało kupony takie można czasami znaleźć w darmowych gazetkach znajdujących się w lokalnych sklepach lub na stacjach benzynowych.\nDwa amerykańskie (duże) zestawy dzieliłyśmy wiec na 3 części a i tak byłyśmy najedzone do syta na najbliższe 5-6 godzin. Jeśli w czasie swojej podroży nie natraficie na kupony do Mc Donald to ceny i tak są w miarę przystępne. Na przykład za dwa Big Maki zapłacicie 4,44$\nFive Guys – najlepszy Fast Food w USA!\nTo Najlepszy fast food i najlepsze hamburgery jakie miałam okazje jeść w Stanach. Zestaw 'Little burger’ którego zazwyczaj ledwo co dojadałam kosztował 3,79 i był przepyszny!\nPrawdziwy amerykański hamburger w sieciówce Five Guys\nTaco Bell- tu już był najtańszy posiłek na jaki mogłyśmy trafić. Ponieważ do menu wszedł nowy rodzaj tortilli, która kosztowała tylko 1,00$ – musieliśmy ją wypróbować!\nMiałyśmy także okazję spróbować prawdziwego amerykańskiego BBQ. W restauracji Big Jones BBQ w miejscowości Page (Arizona) skusiłyśmy się na pyszną wieprzowinę prosto z grilla, za którą zapłaciłyśmy z napiwkiem 38$. Zdecydowanie polecam to miejsce. Kilka długich stołów na zewnątrz, przy których wszyscy jadają razem, do tego muzyka country na żywo oraz świeżutkie jedzonko!\nKolejne miejsca związane z jedzeniem które utkwiły mi jeszcze w pamięci to:\nTutaj na targu smakowałyśmy indyjskiej pysznej kuchni- Pita, kurczak, cielęcina, ryż i do tego jakaś potrawka. Zapłaciłyśmy w sumie za to wszystko 20$ (dla trzech osób). Tutaj także zaopatrzyłyśmy się w świeżą pite, sałatę, pomidorki, paprykę, humus, chleb pełnoziarnisty, chleb bananowy, salsę.\nOgólnie wpadłyśmy w szał zakupowy a i tak wydałyśmy tylko kolejne 20$. Dzięki tym zapasom miałyśmy jedzenia na 2 kolejne dni! Na targ trafiłyśmy zupełnie przypadkiem gdy zaczęłyśmy wypytywać okolicznych mieszkańców co ciekawego polecają w okolicy. Okazało się ze wszyscy kierowali nas na market (co uwaga oznacza targ)\nJeśli ktoś z was będzie w Monterey polecam wizytę w tym miejscu. Targ odbywa się on co wtorek na ulicy 98 Del Monte Ave Suite 201\nGrillowałyśmy oczywiście także na kempingach! Każdy amerykańskie pole kempingowe wyposażone jest w co najmniej kilka miejsc do grillowania. Na ruszt rzucałyśmy kiełbaski kupione w pobliskim sklepie mięsnym (też mały wydatek bo około 4$)\nZakupy jedzenia w sklepach amerykańskich.\nPrzykładowe zakupy w Wallmarcie za kwotę 50$ to: 3 sałatki, 5 batonów pełnoziarnistych, sok 1,5 litra, cola w puszce (10 sztuk), woda w butelce 0.5 l(18 sztuk), 8 plasterków szynki na wagę, 8 plasterków sera na wagę, 6 bułek, jogurt 1 litr, 5 bananów,4 jabłka, nutella, kubki i talerze plastikowe, nóż, ser mozzarella w paskach (mozzarella string), lodówka do samochodu ze styropianu, lód.\nTaki zapas nam zazwyczaj starczał na 3 dni, cola i woda na więcej a lodówka na pół wyjazdu gdyż później zaczęła przeciekać. Niestety wyrzuciłyśmy rachunek ze sklepu i nie mogłyśmy jej zareklamować. Jednak wcale strata była niewielka ponieważ kosztowała nas tylko 2,70$.\nW czasie całej wyprawy zakupy spożywcze w Wallmarcie robiłyśmy w sumie 3 razy. Pierwsze wyniosły 50$, kolejne dwa po 30$.\nInne wydatki w czasie wyprawy: 203$\nKarta wstępu do Parków Narodowych w USA 80$ (wstęp dla jednej osoby do Parków Narodowych kosztuje zazwyczaj 30$ więc już przy 3 parkach zwraca się karta!)\nWstęp do oceanarium w San Diego- 60$ ( kupione okazyjnie na forum przez osobę, która w takim parku pracowała)\nRejs połączony z oglądaniem wielorybów kosztował nas po 14$. Taką cenę uzyskałyśmy dzięki promocji znalezionej na stronie groupon.com. Mimo, że niestety wielorybów nie widziałyśmy (podobno ten rejs był pierwszym od 2 miesięcy, kiedy nie udało się dostrzec wielorybów!) widziałyśmy za to delfiny we własnym, naturalnym środowisku, piękny zachód słońca oraz cudowne wybrzeże. Ogólnie rejs uważam za udany.\nWypożyczenie rowerów na cały dzień w San Diego 21$ (7$ za osobę).\nZanim pożyczycie jednak rower, warto przespacerować ulicą, sprawdzając ceny w wypożyczalniach. Większość z nich posiada sprzęt bardzo podobnej jakości ale ceny wahają się od $7-$15 za 24h. Zwiedzanie San Diego na rowerach – bezcenne.\nPodsumowanie naszej wycieczki objazdowej po zachodnim wybrzeżu USA.\nNasza wyprawa do USA była ona zorganizowana w typowo studenckim stylu. Trafiały się nam takie rzeczy jak pożyczanie pompki do dmuchania materaca na kempingach (bo na trzy dmuchania nam się nie opłacało kupować), nocleg w samochodzie oraz jedzenie śmieciowego jedzenia (choć to akurat było fajne).\nNaszej grupie daleko było do osób, które wypoczywają tylko na wczasach typu „All Inclusive” lub w hotelach z basenami. Nie jest to też tak, że chciałyśmy zwiedzać jak najtaniej za wszelką ceną. W pierwszym dniu wyjazdu ustaliłyśmy budżet wyprawy. Polegało to na tym, ze każda z osób wrzuciła po 500$ do wspólnego portfela. Płaciłyśmy z niego za noclegi, paliwo, jedzenie itp. Wszystko z założeniem takim, że jeśli nam braknie pieniędzy każda osoba ponownie dodaje do puli kolejne 500$. Jednak okazało się ze nie było to potrzebne. Wydałyśmy wspólne pieniądze praktycznie co do ostatniego dolara.\nWięcej informacji na temat pracy oraz podróżowania po USA na stronie workandtravelusaa.blogspot.com\n© 2015 Angelika Pawełczak dla interameryka.com\nBartosz gru 17, 2015\tW\t12:59 pm\n40 bucksów za nocleg – niemożliwe.\nEwa gru 17, 2015\tW\t1:01 pm\nOdważne i przebojowe dziewczyny! Cholernie wam zazdroszczę 🙂 Dziękuję, że dzięki wam mogłam uwierzyć, że wyprawa do Stanów jest możliwa i niekoniecznie kosztowna :* Gorąco pozdrawiam :*\nAnna gru 17, 2015\tW\t1:09 pm\nCena wynajmu auta w stanach jest prawie wszędzie tania, także to że się wynajmuje duzo wcześniej nie robi az takiej różnicy, my takze za taki sam samochód za 11 dni z ubepieczeniem dla 3 kierowców zapłacilismy 330$ na lotnisku w SF w wypożyczalnia Alamo, POZDAWIAM\nInterameryka gru 17, 2015\tW\t1:26 pm\nRezerwując samochód wcześniej (min. 3 tygodnie) w większości przypadków można uzyskać lepszą cenę niż rezerwacja „z marszu”.\nNp. rezerwacja SUV w Vegas (na miejscu z hotelu) $110 /dzień. Taka sama rezerwacja robiona przez internet na wyjazd, który miał się odbyć za dwa miesiące $70/dzień.\nLeszek gru 20, 2015\tW\t4:51 am\nwitam wszystkich, którzy zamierzają odbyć taką lub podobną podróż. No cóż, fajnie się to czyta i pobudza wyobraźnię. Ja też przed wyjazdem naczytałem się, że motele są w granicach 30$ a jak płacisz gotówką, to jesteś w stanie osiągnąć nawet 20$. Pierwszy nocleg w oklicach Wielkich Jezior pozbawił mnie złudzeń, 80 baksów i ani centa mniej. Kolejne średnio za 60-65$. Samochód zamówiony dużo wcześniej w National koszotował 1450$ za 21 dni z ubezpieczeniem i wynajęciem aparatu, którym płaciłem za autostrady i wszelkie płatne przejazdy (np. Golden Gate). Autostrady płatne tylko we wschodniej części, zachód już bez opłat. Ten czytnik kosztował 45 $ więc za auto wyszło 67$ za dobę. I bezwzględnie cena zależy od tego gdzie się oddaje auto, ja wypożyczyłem samochód w NY a oddałem w Phoenix.\nPrzepraszam, ale podróżowanie bez ubezpieczenia uważam za szaleństwo. Mnie spotkała nieprzyjemna historia (ale to była już druga podróż) podczas tankowania uzupełniającego w LA – kierowca stojącego przede mną Jeepa zamiast do przodu ruszył w tył i mi uszkodził zderzak. Odprawa za 1,5 godziny, a tu trzeba zdać samochód, wiedząc, że procedura się wydłuży, więc nie ma czasu na kontrolę monitoringu stacji. I jak tu jechać bez ubezpieczenia?\nOdnośnie jedzenia – pierwsze 7 dni podroży na prowiancie zakupionym w polskim sklepie w NY (trzeba było kupić więcej polskich konserw jednak), ale potem 3 tygodnie na Fast Foodach, z czego najlepsze jednak były Burger King. No ale ostatniego Whooper Juniora na lotnisku w Phoenix wyrzuciłem do kosza, bo nie mogłem na niego patrzeć.\nCeny paliwa rzeczywiście bywają różne, latem 2013 kosztowało średnio 3,7$/galon, przy cenie dolara po 3,15zł. Najniższa wyniosła 3,05 a najwyższa3,90. Choć doświadczyłem również frajersko zapłaconej ceny na ostatniej przed Death Valley stacji w Shoshone za 5,60$!!! Warto zatankować dużo wcześniej. Ale w tym roku w styczniu w Kaliforni była średnia cena 2,0 do 2,15 za galon, przy czym raz zatankowałem w okolicach Vegas za 1,79. Niedowiarkom mogę pokazać zdjęcie pylonu cenowego tej stacji.\nI na tą chwilę ostatnia uwaga – ja swoją podróż planowałem ponad rok i aby objechać stany musiałem w trakcie robić korekty tras i dat. Więc nigdy nie uwierzę, że ktoś zaplanował dokładne noclegi we motelach. Te sprawy muszą niestety iść na żywioł.\nAha, ostrzeżenie – podróże po stanach są jak narkotyk, bardzo uzależniają. Ja byłem dwa razy i nie zamierzam poprzestać na tym. Chętnym na więcej informacji odpowiem na indywidualne maile. Dziękuję za uwagę\nInterameryka gru 20, 2015\tW\t10:32 pm\nZe wszystkim się zgodzę, oprócz cen w motelach. Tutaj na prawdę pomaga wcześniejsza rezerwacja i spokojnie można znaleźć noclegi za $35-40. Oczywiście nie oczekujmy za za taką niską cenę dostaniemy przepiękny pokój. Czasami (głownie na zachodzie) jakość pozostawia wiele do życzenia ALE na szybkie kilkugodzinne spanie zupełnie wystarczy. Dla osób, które wyjeżdżają do USA w sezonie chciałbym przypomnieć, że ceny moteli/hoteli rosną około 30%. Tak więc średnia cena około $60 za nocleg jest jak najbardziej realna ALE tylko blisko atrakcji turystycznych. 20 min jazdy samochodem dłużej i ceny spadają…\nAngelika gru 24, 2015\tW\t5:13 pm\nLeszku, pozwole sobie przedstawić parę faktów 😉\ntutaj dla niedowiarków umieściłam print screen z mojego profilu na stronie internetowej booking.com gdzie rezerwowałam głownie noclegi, wybierając opcje z bezpłatną rezygnacją do 48 h przed przybyciem. Nie umiem sobie wyobrazić dokładnego obliczenia gdzie i kiedy będę, gdy podróż trwałaby dłużej niż 14 dni, ale do 14 dni jest to w miare możliwe. Nie wiedziałam gdzie dojadę w dniu gdy miałam do przejechania trasę z Page do San Diego, dlatego nie rezerwowałyśmy nigdzie wtedy noclegów i spałyśmy w aucie. To samo z trasą z San Simone do San Francisco- finalnie, zatrzymałyśmy się w SF w Mc Donaldzie i szukałyśmy taniego noclegu, który był możliwy dopiero w Sacramento [za 40$] a że miałyśmy dużo werwy i energii to mimo godziny 23 i pełnego atrakcji dnia zdecydowałyśmy się na dużą czarną kawę i jazdę do Sacramento.\nRok wcześniej zrobiłam taką samą trasę i wiedziałam co dokładnie chce zobaczyć i ile czasu mi to zajmie dlatego było prościej. O zeszło rocznych wydatkach możesz przeczytać tutaj\na o trasie której koszty powyżej zostały przedstawione tutaj\nCo do ubezpieczania- Masz zupełną rację! Miałyśmy sporo szczęścia że nic się nie stało. W tamtym momencie jak usłyszałam, że za wypożyczenie auta płacimy mniej niż 500$ a z ubezpieczeniem 1300$ oraz mając w pamięci, to że mając ubezpieczenie pierwszy tysiąc płacimy my, a ubezpieczalnia dopiero powyżej tego to zdecydowałam się zaryzykować- na szczęście wyszło ok, ale nie wiem czy kolejny raz bym ryzykowała.\nCo do jedzenia- do tej pory [a minęło już 3 miesiące nie mam ochoty ani na hamburgera ani na Mc’Donalda- ale to chyba dobrze;)]\nMonika cze 21, 2016\tW\t6:02 pm\nCześć! mam pytanie odnośnie wieku, miałyście poniżej 25 lat?\njestem teraz na Work&Travel i zastanawiam się właśnie nad zwiedzaniem zachodniego wybrzeża ale fakt, że za młody wiek muszę zapłacić dużo więcej trochę mnie zniechęca…\nTe ceny za wypożyczenie auta są dla kierowcy powyżej 25 lat? I obejmują dodatkowego kierowcę?\nJeśli dobrze zrozumiałam, oddawałyście auto w innym mieście niż wypożyczałyście?\nMonika cze 21, 2016\tW\t6:18 pm\nCześć! mam pytanie odnośnie Waszego wieku, wypożyczając auto miałyście 25 lat?\njestem właśnie na Work&Travel i zastanawiałam się nad podobną wyprawą, ale fakt, że muszę dużo zapłacić więcej gdy brakuje mi zaledwie pół roku trochę mnie zniechęca…\nCena którą miałyście obejmowała również dodatkowego kierowcę? i jeśli dobrze zrozumiałam zwracałyście auto w innym mieście niż odbierałyście?\nMagdalena sie 28, 2016\tW\t12:45 pm\nCześć, właśnie wybieramy się w 3 tygodniową podróż po Kaliforni, części Utah i części Arizony. Lektura o możliwości tak dużych oszczędności nas bardzo ucieszyła, ale co znaczy „odpowiednio” wcześnie? Piszecie o zapisaniu do newslettera „odpowiednio” wcześnie, o rezerwacji noclegów „odpowiednio” wcześnie itp. Co to oznacza w tym przypadku? Pozdrawiam.\nInterameryka sie 28, 2016\tW\t1:11 pm\nOdpowiednio wcześnie – to mniej więcej okres 6 miesięcy. Jeśli jedziecie do USA w sezonie wycieczkowy (początek czerwca – połowa września) to 6 miesięcy trzeba brać pod uwagę. Pozostałe miesiące w roku (czyli poza sezonem) 2-3 m-ce zupełnie wystarczy.\nAngelika sty 9, 2017\tW\t9:40 am\nMonika, wiem że za późno na moje odpowiedzi ale może innym się przyda.\nWiek- moja mama ma 40+ a doleciała do mnie na czas zwiedzania 🙂\ndodatkowy kierowca- w założeniu mama tylko miała prowadzić, jednak po 15 minutach w Las Vegas zmieniła zdanie i prowadziłam tylko ja. Po wszystkim manager nam powiedział że teraz to już po ptakach, dobrze że się nic nie stało ;d\nZwrot auta- wynajmowałyśmy w Las Vegas i zwracałysmy w Las Vegas, pełną trase z mapą masz tutaj http://workandtravelusaa.blogspot.com/2015/11/uniwersalna-trasa-po-zachodnim-wybrzezu.html\nJA WIEM ŻE TA CENA 560$ TO DLATEGO ZE JESTEM SUPER W PLANOWANIU :d\nROK WCZEŚNIEJ NA PODOBNĄ TRASĘ Z KIEROWCĄ PONIŻEJ 25 R.Ż Z UBEZPIECZENIEM BEZ WIĘKSZEGO PLANOWANIA KOSZTOWAŁA MNIE 1100$\nMichal lut 11, 2017\tW\t10:16 pm\nOdbywam wlasnie moja druga podroz po stanach, w wielu przypadkach korzystajac z rad Pawła, wiec z przyjemnoscia się wypowiem. Cytujac klasyka”..sa rzeczy ktore sie oplaca zrobic i te ktore warto! Nie zawsze te ktore sie oplaca sa tego warte, i te ktore sa warte sie oplaca… wiec jesli ktos pyta czy oplaca sie wydac kilka tysiecy na podroz samochodem po ktorej wracasz nie wypoczety ale zmeczony..? Nie…ALE WARTO!!!\nDla mnie podroz do USA byla spelnieniem marzen, tego wszystkiego co widzialem w filmach, ogladajac NBA po nocach, tego co znalem z opowiesci… Zawsze wydawalo sie to nieosiagalne, bo wiaza..bo koszty….itd\nAle jesi sie chce to trzeba powiedziec sobie „jade i koniec!!!”\nPoczatkowo plany byly zachod-wschod samochodem,ale po analizie czasu okazalo sie to nie mozliwe! Wybor padl na wschod z uwagi na miejsca, ktore przemawialy do nas bardziej! Lot do NY i powrot z NY, wrzesien 2016, przejechalismy 4200km z NY do Key West i do NY Wspanialy czas, mnostwo ale to mnostwo przygod, miejsc i krajobrazow!!! Wyszlo tanio, niedowiarka moge przeslac ceny Dzis pisze ten komentarz z drugiej juz podrozy do USA z doliny smierci a konkretnie z Beatty w Nevadzie Za nami cale zachodnie wybrzeze, zaczelismy w Las Vegas, pozniej Tijuana w meksyku i pozniej w gore do san francisko i dzis znow blisko Las vegas bo wracamy tez tego lotniska\nWiem jak ciezko planuje sie te podroze, szczegolnie pierwszy raz, wiec super ze jest ktos taki jak Pawel!!! W razie pytan tez podziele sie wskazowkami!!!\nInterameryka lut 12, 2017\tW\t11:02 am\nDziękuję Michał za komentarz. Mam nadzieję, że będzie on motywacją dla osób które wahają się w podjęciu decyzji o wyjeździe. Wiele osób właśnie obawia się tych „wyzwań”. Niestety wciąż dla większości wyjazd na wakacje to 90% wypoczynek (czyli głownie plaża + basen hotelowy). A przecież można wypoczywać aktywnie i przeżyć właśnie to o czym piszesz…\nPozdrawiam i …będziemy w kontakcie! Staram się zbierać informacje, wrażenia odo osób które podróżują po USA. Każda historia jest indywidualna, każdy patrzy na te same miejsca zupełnie inaczej…i to dla mnie jest ciekawe.\nMichal lut 12, 2017\tW\t9:35 pm\nDzieki! Tak jak pisałem jestem do dyspozycji!!! To druga, ale nie ostatnia wizyta w USA, to wciaga jak juz ktos napisał! Juz planuje nasteona podroz i mysle ze bedzie to wschodnie wybrzeze, jednak bardziej do mnie przemowilo\nAga kw. 3, 2017\tW\t1:33 pm\nCzesc! Mam pytanie o nocleg w okolicy jeziora Tahoe. Gdzie dokładnie znajduje się ten pensjonat ? Wylatuję w przyszłym tygodniu i poszukuje noclegu w tamtym rejonie! Macie jakieś namiary? Pozdrawiam 🙂\nInterameryka kw. 3, 2017\tW\t8:23 pm\nProszę szukać ofert domków do wynajęcia w rejonie Lake Tahoe (i nie tylko) na stronie homeaway.com\nEdyta kw. 19, 2017\tW\t10:24 am\nCześć Mam prośbę o ogólne wskazówki -lecę z córka w lipcu na około 2 tygodnie (San Francisko, Yosemite, Sequola NP, Death Valley, Las Vegas, Grand Canyon, Los Angeles i przelot do New York). Czy to dobry kierunek jazdy? (Chcemy wynająć auto i zwiedzić nim zachodnie wybrzeże ). Czy jest możliwość spania w aucie w razie braku noclegu?-bezpiecznie?\nInterameryka kw. 19, 2017\tW\t9:11 pm\nEdyta. Odezwij się proszę na mój email (interameryka@gmail.com) – będzie łatwiej niż przez stronę.\nMarcin sty 10, 2018\tW\t9:39 am\nCześć, mam pytanie odnośnie noclegów w namiotach. Planujemy jechać na przełomie września/października. Jak z pogodą w nocy w parkach narodowych na campingach? Między innymi chcemy zwiedzić Joshua, Mojave, Grand Canyon, Monument Valley, Arches, Canyoland, Zion, Sequoia i Yosemite National Park 😀 Troche dużo ale może doradzicie gdzie bez obaw o pogodę i zamarznięcie można spać w namiocie.\nInterameryka sty 10, 2018\tW\t7:27 pm\nWitaj. Wszędzie (poza Yosemite i Sequoia) będzie dosyć ciepło w nocy. Nie musicie przygotowywać się na jakieś niskie temperatury…. Yosemite i Sequoia może być trochę chłodniej (około 10 C w nocy). Ale to nie jest regułą ..zależy ja „zawieje”. W Yosemite wszystko zależy jaki camp będziecie mieć. W samej dolinie czy gdzieś przed/za parkiem z dojazdem…\nMonika sty 28, 2018\tW\t9:07 am\nmusze przyznac, ze po zapoznaniu sie z paroma stronami internetowymi, boje sie ze 3tygodniowa podroz po Stanach to jednak bedzie bardzo duzy wydatek. Chcemy z partnerem wynajac RV Vana (ok 100$) za dzien z ubezpieczeniem, plus miejsce na placu kempingowym, plus wszystkie dodatkowe koszty. Pewnie nie zmiescimy sie w 20.000 zl (z przelotem na 2 os.) ?\nInterameryka sty 28, 2018\tW\t6:21 pm\nW jakiej lokalizacji chcecie wynająć samochód? I jaki termin wylotu?\nMonika maj 5, 2018\tW\t5:03 am\nA jak z temperaturą w Bryce w połowie września ? Też zamierzamy spać namiocie i zastanawiam się czy nie zmarzniemy w nocy\nInterameryka maj 6, 2018\tW\t11:40 am\nNoce we wrześniu w Bryce Canyon mogą być chłodne (około 5- 10 stopni). Park jest położony bardzo wysoko (2700 m). Ja odwiedzając Bryce Canyon na początku wrześnie musiałem się z namiotu przenieść spanie do samochodu bo zmarzłem.\nwia gru 8, 2019\tW\t1:59 am\nFajnie,ale to bardzo niebezpieczne i duze ryzyko…\nKARO gru 8, 2019\tW\t2:01 am\nCzasy niebezpieczne i nie wiadomo na kogo sie natrafi…


Jak zbudowana jest linia technologiczna procesu wytłaczania?\nStrona głównaStrona główna > BLOG > Jak skonstruowane są linie do wytłaczania?\nJak skonstruowane są linie do wytłaczania?\nProces wytłaczania tworzyw sztucznych w celu otrzymywania gotowych wyrobów lub półwyrobów przebiega w zbliżony sposób. Odbywa się on dzięki właściwie skonstruowanej linii technologicznej i z zastosowaniem odpowiednio dobranej wytłaczarki. Jest ona ważnym, ale nie jedynym urządzeniem linii technologicznej do wytłaczania. Wyjaśniamy, w jaki sposób skonstruowane są linie do wytłaczania.\nWytłaczanie jest procesem technologicznym, który polega na uplastycznieniu tworzywa sztucznego w formie np. granulatu w celu jego właściwego ukształtowania w procesie wyciskania. Uplastyczniony materiał trafia do głowicy wytłaczarskiej, gdzie zostaje nadany mu kształt, a następnie przechodzi przez dyszę wytłaczarską, która odpowiada za jego końcowe ukształtowanie. Proces wytłaczania odbywa się z zastosowaniem dobranych do rodzaju polimerów wytłaczarek jedno i dwuślimakowych, których celem jest zarówno właściwe uformowanie materiału, jak i jego mieszanie ścinające oraz rozprowadzające. Dzięki procesowi wytłaczania powstają różnorodne produkty z tworzyw sztucznych m.in. rury oraz profile.\nJak zbudowana jest linia technologiczna do wytłaczania?\nSercem każdej linii technologicznej jest wytłaczarka. Może się ona różnić budową w zależności od rodzaju produkowanych wyrobów. Wyróżniamy m.in. wytłaczarki jednoślimakowe i wytłaczarki dwuślimakowe stożkowe i równoległe. Składają się one z układu sterowania, układu napędowego, układu formującego oraz układu uplastyczniającego. Kolejne elementy linii technologicznej tworzą:\nLinię technologiczną wytłaczania tworzą także dodatkowe urządzenia peryferyjne.\nStosowane obecnie linie technologiczne są w pełni zautomatyzowane, co znacząco usprawnia proces wytłaczania. Mamy w tym przypadku do czynienia z wydajną oraz pozbawioną ryzyka wystąpienia błędów produkcją. Przestarzałe linie technologiczne wymagają modernizacji w celu zwiększenia efektywności produkcji oraz poprawy jakości wytwarzanych wyrobów i półwyrobów z tworzyw sztucznych. Oferujemy kompletne, innowacyjne i dostosowane do Państwa potrzeb linie technologiczne do wytłaczania szerokiej gamy plastycznych tworzyw sztucznych. Zapewniamy niezbędne wsparcie na etapie wyboru właściwego rozwiązania technologicznego oraz gwarantujemy sprawny serwis dostarczanych maszyn.


3 - 5 dni (130)\n5 - 10 dni (470)\n14 dni (187)\n4,00 zł - 50,00 zł (121)\nPiosenki dziecięce - nuty na skrzypce z fortepianem\nZbiór piętnastu utworów dla najmłodszych dzieci, które rozpoczynają naukę gry na skrzypcach.\nPaweł Wójtowicz: Czerwone jabłuszko - 22 etiudy dwu-dźwiękowe na skrzypce\nPrzeboje muzyki poważnej na skrzypce z fortepianem cz. 1 - nuty na skrzypce i fortepian\nPrzeboje muzyki poważnej na skrzypce z fortepianem cz. 2 - nuty na skrzypce i fortepian\nPrzeboje muzyki poważnej na skrzypce z fortepianem cz. 3 - nuty na skrzypce i fortepian\nPrzeboje muzyki poważnej na skrzypce z fortepianem cz. 4 - nuty na skrzypce i fortepian\nSonata na skrzypce i fortepian - Świder