baban - profil w Wykop.pl\nbaban od 6 lat 2 mies. na Wykopie\nLubię sporty zespołowe\n10 347 akcji\nMikroblog 9 111\nJaka to melodia? Trzy odcinki, jeden występ\n@baban vod.tvp.pl #polska #tvpis #telewizja #muzyka +2 inne\nW 3 odcinkach Jaka to melodia Sławomir zawsze w tym samym wdzianku i nawet występ jakiś taki ten sam ( ͡° ͜ʖ ͡°) Odcinki w powiązanych\nbaban 6 mies. temu via iOS\n+: obuniem, Cronox\nA teraz przez 3 kolejne dni :( #mecz #mundial\n+: Hallvdar, Pshemeck +27 innych\npopistaks 6 mies. temu\n@baban: 2 dni\nkeep_it_real 6 mies. temu\n@baban: tylko dwa, mecze przecież już w piątek\nAleż pewnie! Kapitalnie! #mecz\n+: cukierkowawyspa, Freakz +1 inny\nDariusz Szpakowski szanujesz - plusujesz #mecz\n+: Bekon2000, Dawidhombre +26 innych\n@baban: szkalujesz, plusujesz\nrossoneri 6 mies. temu\n@baban: plusy ujemne tutaj ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n+: Szpurka, Freakz +2 innych\nSzkoda Japonii! Brawo za piękną gre!!! #mecz\n+: robertx, Student +18 innych\nDaaaaarek Szapkowski najlepszym komentatorem jest! Daaaaarek Szpakowski najlepiej skomentuje mecz! Darku! Kibice uwielbiają Cię! #mecz\nbaban 6 mies. temu\nDziś dzień bez meczów\n+: przegryw_ale_wygryw, m4rtinus +75 innych\nJaMkot 6 mies. temu\n@baban: ostatnie 10 minut polska japonce\n@baban: Coraz mniej meczów i coraz większe przerwy z każdym szczeblem rozgrywek :(\n#dupeczkizprzypadku #mecz #polska drugie zdjęcie w komentarzu\n+: chwalciePana, Narqs +51 innych\n@baban: zostaw siostrę w spokoju\n+: zomowiec, Bekon2000 +1 inny\nmuniokunio 6 mies. temu\n@Bekon2000: wrzuca swoje zdjecia po prostu\nKrychowiak mistrz podawania do tylu #mecz\n+: plamek1989, Freakz +1 inny\n#mecz Polska - Japonia w czwartek o 16:00 - zajebiście wtedy będę jeszcze w pracy ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n+: drozdzik5000, grembi +3 innych\nAou 6 mies. temu via Android\n@M558 kuśwa "zapewne". Gdzie się podział wykopowy oddział #grammarnazi?\nwolnawniewoli 6 mies. temu\n@baban: weź L4 xD ale serio, w niektórych pracach ludzie normalnie mecz oglądają\nzmień pracę xD\nbaban 7 mies. temu\nMirki pracuję w biurowcu, wspólna kuchnia. Ktoś z innych firm ciągle podkrada mleko i to do tego stopnia, że jednego dnia przyniosę, a na drugi dzień już nie ma, jakieś pomysły?\n+: NewSadist, FantaZy +8 innych\n5...........a 7 mies. temu\n@baban: zacznij pić małą czarną\nboguchstein 7 mies. temu via Wykop Mobilny (Android)\n@baban: zmień pracę na taką, w której pracodawca zapewnia mleko xd\nbaban 8 mies. temu via iOS\nDługo pracowałam na swój sukces #dziendobry\n+: lenovo99, Z....3 +86 innych\n@betonkomorkowy powiedzmy że tak - dostałem go kiedyś od ciotki jak miał niecałe 60k przebiegu więc jestem pewny przebiegu w 100%\nA oddała mi auto bo zrobiła sobie prawko, ale potem bała się jeździć xD\ntomcionek15 8 mies. temu\n@baban: No i takie paznokcie u dziewczyn uwielbiam, a nie jakieś szpony. XD\nbaban 9 mies. temu via iOS\nKto bogatemu zabroni #januszemotoryzacji #gdansk\n+: Slowbro, maciekawski +3 innych\nPeaK 9 mies. temu via Android\n@baban zgarbaciały potwór\nŁadniej o swoim tatełe proszę ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@PeaK ja o aucie mówię\nbaban 11 mies. temu\n#lisk #lsk #kryptowaluty\nSprzedajecie przed 20 lutym, czy trzymacie i sprzedajecie po 20?\n43 głosy (42.57%)\n58 głosów (57.43%)\nhejtynatymczarnymwirchu 11 mies. temu\n@baban: Przed 20 sprzedaż, po 20 zakup\nbzyku95 11 mies. temu\n@baban: stop loss 20 ustawiam, jak sprzedam to spoko, jak moon to też fajnie ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nbaban 11 mies. temu via iOS\nCzy to już nocna zmiana?\nsoderf4991 11 mies. temu\n@baban: No skąd\npiorun_burzowy_niskonapieciowy 11 mies. temu via Android\n@baban NIE WEM\nbaban 1 rok 1 mies. temu\nJakie polecacie giełdy?\n#bitcoin #bitbay #litecoin #ripple\n+: lubie-sernik, satoshi +1 inny\nwpiot 1 rok 1 mies. temu via iOS\n@maluuutki: było sporo włamań na giełdy, zdjęcie mojego dowodu tez ma wartość i nie chciałbym problemów\nmaluuutki 1 rok 1 mies. temu via iOS\n@wpiot: mi to rybka bo i tak zaraz zmieniam dowód wiec obecne numery bedą nieaktualne.\nCzy ktoś ma na sprzedaż/oddanie górę od Milda Wave?\nmoże być używana, potrzebuję tylko do reklamacji, bo inaczej nie oddadzą mi pieniędzy.\nmogę podesłać po nią kuriera.\n+: Obserwuj, Cronox\nbaban 1 rok 7 mies. temu via iOS\n#pokazpulpit #estetyczneobrazki #nieboperfekcjonistow\n+: KingFight, pirus +1 inny\nBroximon 1 rok 7 mies. temu\n@baban: Żadne niebo, linia piasek/woda i woda/niebo nie są równoległe.\n+: Ineptus, na_rowerze_samochodem_360 +1 inny\nIneptus 1 rok 7 mies. temu\n+: na_rowerze_samochodem_360, Marbarella +2 innych\nbaban 2 lata 6 mies. temu\npodobno na chodnikach ryby leżą #gdansk\n+: chanequa, olkawilk86 +3 innych\nbaban 2 lata 6 mies. temu via iOS\nZkropkao_Na 2 lata 6 mies. temu via Android\n@baban ja wczoraj szłam na komendę na Kartuskiej.\nPłyne sobie prawilnie chodniczkiem a tu babka naprzeciwko rybę łowi.\nI to nie był magicarp. Żywa była :)\nbaban 2 lata 8 mies. temu via Android\n#niebieskipasek przed chwilą do mnie:\n- ale Ty cała pachniesz... jak świeca zapachowa\n+: Wafankulo, Cronox\nWeise 2 lata 8 mies. temu via Mój Wykop (Android)\n@baban: nie masz poczucia humoru.\ns...4 2 lata 8 mies. temu\n@baban: czyli do kosarki nie?\nMirasy zapraszam do klanu: siła pompa\nTomgTp 2 lata 8 mies. temu via Android\n@baban: Mam własny klan: Niebieski Miecz lv2\na obecnie jestem w Ingress Polska\nbaban 2 lata 9 mies. temu\n#zagadka #ankieta #motoryzacja\n106 głosów (79.70%)\n27 głosów (20.30%)\ngraf_zero 2 lata 9 mies. temu\n@baban: Nie wiadomo - bo to węglarka.\ni..........r 2 lata 9 mies. temu\n@baban: Jeżeli faktycznie chodzi o drzwi, to strasznie chujowa zagadka. Przy tak debilnie uproszczonym rysunku równie dobrze można założyć, że drzwi zostały pominięte.\nJuż lepiej by to działało, gdyby drzwi były narysowane z naszej strony i autobus miałby jechać w prawo. WTEDY by to miało sens.\nbaban 2 lata 10 mies. temu\nco lata nad #gdansk ? we https://www.flightradar24.com/54.32,18.46/10 tego nie ma, a straszny hałas\ndsctom 2 lata 10 mies. temu via iOS\n@baban: tez slyszalem, jak nie ma na flight radar to moze wojsko cwiczy podejscia na cywilnym lotnisku bo huk jak z mysliwca\n@PlacekBananowy: @baban: @RomeYY: mig29\nbaban 2 lata 11 mies. temu via Android\nhej Mirki, co sądzicie o motocyklu firmy Junak dla dziewczyny jako pierwszy motocykl do nauki jazdy (125 pojemność) na prawko kat. B? #motocykle #motocykle125\ntrysekcja 2 lata 10 mies. temu via Android\n@HamRadioOp: no i sprawdzic stan lancucha napedowego ;)\nHamRadioOp 2 lata 10 mies. temu\n@trysekcja: No właśnie... Znowu bym zapomniał...\nA coś już o tym wiem.\nbaban 3 lata 1 mies. temu\nHej Mireczki z #krakow , jako że niedługo odwiedzę wasze piękne miasto, chciałabym się od Was dowiedzieć co należy zwiedzić na starym mieście? Które ulice i ciekawe miejsca koniecznie zobaczyć? Gdzie w okolicach starego miasta zjeść obiad w rozsądnej cenie, a wieczorem napić się piwka w klimatycznym miejscu? :)\nakrimul 3 lata 1 mies. temu\n@baban: Każda uliczka która jest w rynku (czyt w środku pasa zieleni Planty) warta jest przejścia. Co do restauracji warto wybrać się na Kazimierz. Jakby jakieś pytania to pisz ;)\ndanniello 3 lata 1 mies. temu\n@baban: Bardzo proszę https://www.bookapart.com/pl/turystyka-krakow ważniejsze miejsca :)\nbaban 3 lata 1 mies. temu via Android\nCo te niebo dziś w #gdansk :)\n+: j............e, p....k +8 innych\nDzemZeSwinki 3 lata 1 mies. temu\n@baban: Dla Ciebie chrumko tak świeci (⌒(oo)⌒)\nADALOKEZC 3 lata 1 mies. temu via Android\n+: p....k, Arahan +1 inny\n#dziendobry Mireczki dziś w #gdansk piękny #snieg :)\n+: anonim1133, Kempes +32 innych\n@eformik: ujeścisko, okolice cmentarza\nmaruch 3 lata 1 mies. temu via Mój Wykop (Android)\n@baban: białe gowno\n@baban tvn24.pl #polska #wydarzenia\n@baban tlustezycie.pl #gotujzwykopem #jedzenie #kuchnia #ciekawostki #nauka #gotowanie +4 inne\nbaban 3 lata 3 mies. temu\nObiad na piątek.\nPlacki ziemniaczane z sosem tzatziki + jajo :)\n+: pestis, Z........i +5 innych\nbabcia_w_kapciach 3 lata 3 mies. temu\n@baban: Łoooł, fajne! Zrobię takie na następny obiad :>\n@baban: Placki tylko z śmietaną bez cukru\npokaż spoiler ale i tak #zazdro ( ͡° ʖ̯ ͡°)\n+: krulgimby, Artron +202 innych\nsereckone 3 lata 3 mies. temu via iOS\n+: FarmazonowyMsciciel, Rzuku\nS.....u 3 lata 3 mies. temu via iOS\n+: sereckone, drzewa_w_linzu +1 inny\nbaban 3 lata 4 mies. temu\nCzy kabel hdmi nadaje się do połączenia tunera DVB-T z kartą przechwytującą w PC?\n#pcmasterrace #pytanie #dvbt\n@Marcinowy: nie mam :( ale dzięki za pomoc :)\nMarcinowy 3 lata 4 mies. temu\n@baban: spoko :-)\nbaban 3 lata 5 mies. temu\nDlaczego wołowinę można jeść na surowo, a wieprzowiny i kurczaka nie?\n+: b3liaR, Powiedz_mi_swoje_leki_i_fobie +1 inny\nMallow 3 lata 5 mies. temu\n@biczplis: może jeszcze nie wiesz... :D\nb......s 3 lata 5 mies. temu\n@Mallow: Co 2 lata jestem wyjątkowo skrupulatnie badany na WIMLu, także ten...\nbaban 3 lata 6 mies. temu\nDzisiejsze curry :)\n+: limpak, Gliwa +11 innych\n@Radeg90: W sumie to robiłam z tego co miałam pod ręką, kurczak, cebula, śmietana, mleko kokosowe, olej, sok i skórka z cytryny, czosnek, przyprawa curry, papryka ostra, pieprz cytrynowy, pieprz cayenne, sól i pieprz.\nSieloo 3 lata 6 mies. temu\nSport to zdrowie. I coraz większy biznes\n@baban forbes.pl #polska #ekonomia #sport #zainteresowania #bieganie #rower +4 inne\nSport to zdrowie. Ale też pieniądze. Wraz z rosnącą wśród Polaków świadomością, że rozwój ciała to nie tylko sposób na dobrą kondycję, ale i samorealizację, wyrasta coraz więcej biznesów opartych o sport. Często bardzo intratnych\nale napiszcie jak wykorzystacie, żeby inni wiedzieli :P\n+: Rzezimieshek, arrent +1 inny\nfAzI 3 lata 6 mies. temu via Mój Wykop (Android)\nRzezimieshek 3 lata 6 mies. temu via Mój Wykop (Android)\n+: arrent, baban\nbaban 3 lata 7 mies. temu\nbzaawg-em91s-tai5kd #biedronka #visa\nMaxxtom 3 lata 7 mies. temu\n@baban: wykorzystany i nikt nie napisał nawet :/\n@Maxxtom: szybcy są\nCzy zmyć grzyba ze ściany?\n#rozowepaski #sprzatanie #dom #grzyby #chemia\ngleorn 3 lata 7 mies. temu\n@baban: Chlor jako gaz jest szkodliwy przy wdychaniu, ale bardzo dobrze działa na grzyby. Środki jak SVAO wydzielają chlor, w czasie, jak już jest na ścianie, tam gdzie jest potrzebny. A Ty jesteś gdzieś indziej.\nr...a 3 lata 7 mies. temu\n@baban: Wybielacz - tani i skuteczny.\njuż sie cieszyli haha :P\nSłucham sobie dziś radia, a tu takie rzeczy:\nPrzez 2 tygodnie z nowym prawem zginęło o 17 osób mniej, niż przez wcześniejsze 2 tygodnie.\nOczywiście chodziło o nowe przepisy z zabieraniem prawa jazdy. Minęły 2 tygodnie a oni już wyciągają jakieś bezpodstawne wnioski i oszukujo ludzi. To ma być "statystyka" przekonywująca ludzi jakie to nowe przepisy dobre są? Przecież takie dane to dzieło przypadku... A najgorsze, że ludzie to łykajo ( ͡° ʖ̯ ͡°)\n#prawojazdy #motoryzacja pokaż całość\n+: p...a, slava +8 innych\nmegawatt 3 lata 7 mies. temu\nale zdanie, które cytujesz w 100% oddaje rzeczywistość:\nfakt, że zginęło mniej ludzi jest bezdyskusyjny przecież ;)\n@Jack_Donaghy: przecież wiemy wszyscy o co jej chodzi, że wypadkowość podlega znacznym fluktuacjom.\n+: G....n, baban +1 inny\nG....n 3 lata 7 mies. temu\n@Jack_Donaghy: Dobór prawdziwych danych może fałszować postrzeganie rzeczywistości przez odbiorcę. Porównywanie danych, których nie powinno się porównywać, jest jednym ze sposobów takiej manipulacji.\n+: BongoBong, baban +2 innych\nCzy to przypadek, że śniło mi się dziś, że obok domu mojej babci, gdzie była cała moja rodzina przyleciał ruski helikopter i zrzucił bombe, a myśmy uciekali?\n+: TheSjz3, p.....n +2 innych\n...to tylko najnowsze aktywności użytkownika baban


Wieliszew: W garażu miał ponad 4 kg marihuany. Może iść do więzienia nawet na 12 lat - Legio24.pl - wiadomości z Legionowa i powiatu\nStrona główna/Na sygnale/Wieliszew: W garażu miał ponad 4 kg marihuany. Może iść do więzienia nawet na 12 lat\nPolicjanci z wydziału kryminalnego legionowskiej komendy zatrzymali mężczyznę podejrzanego o posiadanie znacznej ilości narkotyków. Funkcjonariusze zabezpieczyli w pomieszczeniach zajmowanych przez 42-latka ponad 4 kg marihuany. Na podstawie zgromadzonych materiałów sąd wydał postanowienie o tymczasowym aresztowaniu zatrzymanego na okres 3 miesięcy. Może mu grozić kara nawet do 12 lat pozbawienia wolności.\nNa podstawie działań operacyjnych prowadzonych na terenie gminy Wieliszew policjanci, zajmujący się zwalczaniem przestępczości narkotykowej z Komendy Powiatowej Policji w Legionowie, zatrzymali 42-letniego mieszkańca powiatu legionowskiego. Podczas sprawdzania lokalu zajmowanego przez mężczyznę oraz garażu funkcjonariusze ujawnili czarną torbę. Po sprawdzeniu jej zawartości okazało się, że w środku znajduje się 16 paczek foliowych pakowanych próżniowo z zawartością suszu roślinnego. Zabezpieczone środki przebadano i zważono. W sumie kryminalni ujawnili ponad 4 kg marihuany. Mężczyzna trafił do policyjnego aresztu, a środki odurzające do depozytu\nPolicjanci podczas prowadzonych czynności, poza posiadaniem znacznej ilości środków odurzających, udowodnili 42-latkowi również przygotowanie wprowadzania ich do obrotu. W dalszym ciągu trwają czynności zmierzające do ustalenia źródła pochodzenia narkotyków.\nNa podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, na wniosek śledczych i prokuratora, Sąd Rejonowy w Legionowie zastosował wobec podejrzanego areszt tymczasowy na 3 miesiące. Mężczyźnie grozi kara pozbawienia wolności nawet do 12 lat.


Rzeczywisty stan czynnika zasysanego przez sprężarkę\nPytanie: W jaki sposób można określić rzeczywisty stan czynnika zasysanego przez sprężarkę?\nOdpowiedź: Czynnik chłodniczy na stronie ssawnej sprężarki może być parą przegrzaną, parą nasyconą suchą, groźną dla jej pracy, parą nasyconą wilgotną lub - w skrajnych przypadkach - destrukcyjną dla sprężarki tłokowej cieczą. Ostatnie dwa stany określane są mianem awaryjnych, bowiem zagrażają bezpieczeństwu pracy sprężarek (możliwe zatarcie tłoków w cylindrach, uderzenia hydrauliczne prowadzące do rozbicia sprężarki). Dodatkowym objawem poprzedzającym istnienie i rozwój tych stanów może być szronienie głowic oraz / lub stuki w cylindrach sprężarek. Dlatego też nowoczesne układy chłodnicze budowane są tak, aby na stronie ssawnej sprężarek zawsze utrzymywał się stan przegrzania pary, niezbędny dla tzw. obiegu chłodniczego suchego. Wielkość tego przegrzania zależy od typu układu zasilania parowników, a także od długości przewodu ssawnego i stanu izolacji zimnochronnej na tym przewodzie.\nRys. Układ podziałek ciśnienia i temperatury nasycenia na tarczy ciśnieniomierza do amoniaku\n- wykonanego zgodnie z Polską Normą PN-83/ N-42328-1: 1 - znak towarowy wytwórni,\n2 - oznaczenie klasy dokładności, 3 - symbol pomiarowego elementu sprężystego,\n4 - oznaczenie czynnika chłodniczego, 5 - znak Polskiej Normy, 6 - znak ostrzegawczy,\n7 oznaczenie jednostki temperatury, 8 - znak nominalnej pozycji roboczej,\n9 - umowne oznaczenie daty produkcji lub numer fabryczny,\n10 - znak zakresu pomiarowego równego zakresowi wskazań,\n11 - oznaczenie jednostki ciśnienia, 12 - znak typu nadany przez PKNMiJ\nW starych typach urządzeń chłodniczych z osuszaczem centralnym i ręczną regulacją zasilania parowników możliwe jest, i zawsze groźne, przepełnienie osuszacza zagrażające bezpośrednio zassaniem cieczy do cylindrów oraz ciężką awarią sprężarki. Przepełnienie osuszacza nie następuje jednak gwałtownie. Poprzedzone jest ono dłużej trwającym zasysaniem pary wilgotnej. Toteż śledzenie przegrzania na stronie ssawnej sprężarki, oraz poziomu cieczy w osuszaczu należą do najważniejszych czynności wykonywanych permanentnie podczas ruchu sprężarek w tego typu układach. Instalacje takie można jeszcze spotkać w niektórych starych chłodniach przemysłu spożywczego. Nie zapewniają one wymaganego bezpieczeństwa ruchu sprężarek, dlatego też są od kilku dziesięcioleci ustawicznie zastępowane układami pompowymi, grawitacyjnymi lub termostatycznymi. Wielkość przegrzania jest parametrem wysoce stabilnym przy zasilaniu parownika zaworem termostatycznym (lub równoważnym), bowiem wytwarzanie i podtrzymywanie przegrzania pary na stronie ssawnej sprężarki stanowi zasadę działania tego zaworu. W układach pompowych lub grawitacyjnych stałe i stabilne przegrzanie pary zasysanej z oddzielacza cieczy do sprężarki zapewnia regulator poziomu cieczy zainstalowany na oddzielaczu oraz / lub wskaźnik maksymalnego poziomu cieczy włączający alarm lub wyłączający sprężarkę z ruchu - w przypadku przekroczenia poziomu maksymalnego.\nJeżeli na stronie ssawnej sprężarki zainstalowany jest termometr i manometr, wówczas wielkość przegrzania pary można w każdym przypadku i w każdej chwili łatwo wyznaczyć jako różnicę pomiędzy temperaturą odczytaną na termometrze i na podziałce temperaturowej 7 manometru pokazanego na rysunku.\nArtykuł z cyklu „Czytelnicy pytają – dr Paliwoda odpowiada” ”Technika Chłodnicza i Klimatyzacyjna”


częściowa zmiana obsady - Obsada akwarium z pyszczakami - forum.klub-malawi.pl\nczęściowa zmiana obsady\nDecember 8, 2013 in Obsada akwarium z pyszczakami\nW tej chwili w akwarium pływają C. afra cobue w ilości 1 samiec i 2 samice,miałem jeszcze fryeri ale oddałem gdyż chcę coś zmienić w akwarium.\nMyślałem żeby uzupełnić obsadę Metriaclima estherae red blue i Saulosi ale obawiam się że właśnie o Saulosi,mogą zostać zdominowane?\nBoję się też o agresję wewnątrzgatunkową redów,wiem że może się zdarzyć że z haremu samic może mi zostać jedna i dlatego pytam forumowiczów którzy mieli doświadczenie z tymi rybami.Czy warto zaryzykować z redami?\nA może dodać msobo magungą i jeszcze jeden gatunek mniej agresywny???\nO redy się nie martw. Samice leją się non stop, ale raczej obywa się bez ofiar.\nco do redów to nie miałem więc nie wiem ale ja bym dał msobo magunga naprawdę warto piękna ryba\nBędzie kłopot jeżeli bym dołożył do afry,magunge i redziki?\nW takim litrażu jak Twój nie będzie kłopotów.\nO redach możesz poczytać tu http://forum.klub-malawi.pl/metriaclima-estherae-red-red-opis-spostrzezenia-t21492.html\nDzięki Sławku,już wyczytałem wszystko o tych rybkach na forum :)Boje się dlatego że gdybym nabył harem 1-5 magunge i 1-5 redów czy samice miedzy sobą by się za bardzo nie biły.Miałem magungi i wiem jak są agresywne Jestem zadowolony jak się zachowują afry,nie mam żadnego kłopotu ale magunga i redy to inna bajka(piszę o samicach).\nTo dopuść sobie magunge a weź saulosi samiczki bardziej spokojne. Nie polecam Membe Deep bo są też agresywne Rozumie że piszemy cały czas o Metriaclima estherae blue?\nAlbo zrób tak afra , red-red(pomarańcz) i metriaclima calainos(błękitne) ewentualnie P acei.\nSamice metriaclima calainos też są błękitne,są agresywne?Samiec to wiem że jest bardzo agresywny.\nTen gatunek charakteryzuje się wysoką agresją wewnątrzgatunkową, samice również nie pałają do siebie miłością .\nZdecydowałem się dołożyć do afry:msobo magunga i Metriaclima estherae red blue i może do nich dodam P. acei.Będzie ok żywieniowo i ogólnie ?


EBL. Szok we Włocławku. Anwil ograł wielkie Maccabi Tel Awiw! - Sport WP SportoweFakty\nNewspix / Piotr Kieplin / PressFocus / Na zdjęciu: Chase Simon (z prawej) oraz Nate Wolters\nKarol Wasiek 09 Września 2019, 10:02\nSensacja we Włocławku. Anwil na zakończenie międzynarodowego turnieju odprawił z kwitkiem zespół z Euroligi Maccabi Tel Awiw 83:81. W drużynie mistrza Polski świetnie zagrał Ricky Ledo, autor 27 punktów.\nAnwil Włocławek z kompletem zwycięstw zakończył międzynarodowy turniej "MEZ Polska Tournament 2019". Mistrzowie Polski na zakończenie dwudniowych zmagań odprawili z kwitkiem Maccabi Tel Awiw 83:81.\nTo wielki triumf podopiecznych Igora Milicicia. Zespół z Izraela jest etatowym uczestnikiem Euroligi, w przeszłości sześciokrotnie wygrywał te rozgrywki (po raz ostatni w sezonie 2013/2014).\nMaccabi do Włocławka przyjechało w bardzo mocnym zestawieniu. Trener Ioannis Sfairopoulos mógł skorzystać m.in. z Othello Huntera, Quincy'ego Acya, Omriego Casspiego czy Tarika Blacka.\nAnwil nie przestraszył się jednak wielkich nazwisk. Co prawda rywale prowadzili do przerwy 47:40, ale trzecia kwarta była popisowa w wykonaniu mistrza Polski. Włocławianie wygrali tę część meczu 26:14. Kapitalnie w szeregach Anwilu spisywał się Ricky Ledo. Amerykanin był nie do zatrzymania w ataku. Zdobył 27 punktów. 20 dorzucił Chase Simon, 14 uzyskał z kolei Tony Wroten.\nW pierwszym niedzielnym meczu Partizan Belgrad wysoko pokonał Arkę 100:67. 16 punktów dla zespołu z Gdyni zdobył Josh Bostic.\nWłocławianie w najbliższy weekend rozegrają turniej we włoskim Brindisi. Arka z kolei zmierzy się z Treflem i Polskim Cukrem.\nAnwil Włocławek - Maccabi Tel Awiw 83:81 (17:17, 23:30, 26:14, 17:20)\nAnwil: Ledo 27, Simon 20, Wroten 14, Dowe 5, Karolak 5, Sulima 4, Freimanis 3, Milovanović 3, Szewczyk 2.\nZobacz także: EBL. Tony Wroten show. Anwil pewnie ograł Arkę\nDN 61 09-09 21:49 Zgłoś\nKtóry skład Maccabi przyjechał. Bo nie podaliście składu.\nAnwil 4 ever 09-09 13:44 Zgłoś\nNajbardziej szokująca jest absencja wielkiego miłośnika Anwilu Hali Ludowej.\n-ABC- 09-09 13:19 Zgłoś\nPanowie...bez złośliwości...klub wielki nawet rezerwami grając na pół gwizdka powinien bez wysiłku wygrać...a się nadział na jakiś zespół z Polski...pozostaje pogratulować....


Ojciec, dlaczego jej mąż pije - Leczenie uzależnienia od alkoholu w Tule\nMatka wściekła się, że córka spotkała się z dawno niewidzianym ojcem [Szkoła odc. 480] sanitariusz karetka wezwana do domu mężczyzny 53 lat w historii przewlekłego alkoholizmu\nDrinkers żona gwiazdy kodowanie alkoholizm żadnych przeciwwskazań, pomoc z alkoholizmem w Stawropol jak babcia do usunięcia szkody na alkoholizm. Raport w sprawie zapobiegania uzależnieniu od alkoholu i tytoniu picia i nagle rzucić, stosunek męża do żony alkoholu Lipieck region kodujący alkoholizm.\nDLACZEGO NIE PIJĘ ALKOHOLU ❄ VLOGMAS #7 ❄ kodowanie z alkoholizmem Ułan-Ude\nJa sam wyleczyć alkoholizm jako obowiązkowego leczenia alkoholizmu ludzkiego, o krok alkoholizmu Literatura o uzależnienia od alkoholu. Krewni męża alkoholika zabrania mężowi, aby spotkać się z przyjaciółmi, aby nie pić, Byliśmy z mężem w kawiarni i picia kawy. oglądać filmy, jak przestać pić.\nOjcowie kochają swoje córki najbardziej na świecie! Wszystkie preparaty do leczenia alkoholizmu ojciec, dlaczego jej mąż pije\nLeczenie alkoholizmu w Iżewsk MCPFE cena w Yoshkar-Ola, Jak długo to psychiczne uzależnienie od alkoholu węże spisek alkoholizm. Nie mogę zajść w ciążę piwo mąż pije codziennie Ceny dla kodowania alkoholizmu w szpitalu, piosenka nagle rzucić picie Jak przestać pić Chloe.\nSilna wola przestał pić hormonalne pigułki gdy miesięcznie\nIle jest kodowanie alkoholu Saratowa tańsze leki na alkoholizm, psychoanaliza o alkoholizmie piołun w leczeniu alkoholizmu. Prawda o kodowaniu alkoholu Adresy hipnoza leczenie uzależnienia od alkoholu, krople MCPFE kupić w Kazaniu Uzależnienie od relacji i alkoholizm.\nPoprosił tatę o 50zł. Nie uwierzysz co zrobił gdy je otrzymał! jak zdobyć męża zrezygnować alkoholu ojciec, dlaczego jej mąż pije\nKodowanie z alkoholizmu i jej koszt Pobierz za darmo delirium tremens piosenka, alkoholizm leczenie szpitalne w Tiumeń 1 stopień leczenia alkoholizmu. Sydorchuk Anatolij opinii leczenia alkoholizmu uzależnienie alkoholizm profilaktyka uzależnień, Co to jest alkoholizm wiedza o społeczeństwie przestać pić porady.\nDlaczego Młodzież Pije Alkohol? - Okruchy Ogarniętości przeciwwskazania do kodowania z alkoholizmem\nMCPFE pomaga czy nie wódka na leczeniu alkoholizmu liść laurowy, kobiety walki z alkoholizmem Tabletki z pigułek alkoholizmu w żywności. Tomsk kodowania dla alkoholu alkoholizm i sposoby jego rozwiązania, alkoholizm w filmie rodzinnym kodowane alkoholu Barnaul.\nKobieta wciąż karmi piersią swoją 6-letnią córkę Janine widziałem 1 miesiąc, aby zamknąć\nKodowanie alkoholizmu w Yelabuga książeczka na alkoholizm, Jak przestać pić piwo prawo niekorzystny wpływ na zoreks. Czy możliwe jest, aby przestać pić mniej więcej w środku stawki kodowanie z Samara alkoholizmu, Jakie witaminy pić z wypadanie włosów matek karmiących obrzęk mózgu w prognozie alkoholizmu.\nTo co robi tatuś dla tej dziewczynki poruszy nawet największego twardziela. uzależnienie alkoholizm i terroryzm ojciec, dlaczego jej mąż pije\nJak przekonać syna, aby traktować alkoholizmu alkoholizm leczenie za granicą, rzucić picia boli serce i głowę jak nie zwariować życie z mężem alkoholu. Grupa dla żony alkoholików zapobieganie alkoholu w, prywatne centrum rehabilitacji w leczeniu alkoholizmu oczyścić krew z alkoholizmem.\nRodzinne narodziny - Dorota Hałaczkiewicz, cz.1 [Cohabitat Webinar] alkoholizm i rząd\nIle jest leczenie alkoholizmu w Kałudze Tabletki z alkoholizmem na Białorusi, wydajność sposobu leczenia alkoholizmu że jest bezpieczny i skuteczny w alkoholizm. Ośrodków leczenia alkoholizmu w Odessie Kodowanie alkohol gorąco ukłucie, alkohol kodowania Moskwa Alkoholizm powoduje schizofrenii.\nBóg się mamo nie pomylił oznaczonych przez cenowej alkoholizmu\nCo prowadzi do alkoholizmu choroby kodowanie alkoholizm g Ufa, Opinie o alkoholizmie kodowanie wpływ alkoholizmu. Kody babcia z Czelabińska alkoholizmu zapalenie płuc, przewlekłego alkoholizmu, że takie zgłoszenia do leczenia alkoholizmu ojciec pił i bił matkę.\nKalinichenko Boris F. Donieck leczenia alkoholizmu


Jakub Bożydar Wiśniewski: Subkreacja a destrukcja, czyli o tworach tolkienopodobnych\nIgnaś February 22, 2022 at 3:35 PM\nTo bardzo rozczarowujące, że Pan traktuje tą historię poważnie. Przecież Pan najlepiej powinien wiedzieć, że "podmioty działające na wolnym rynku muszą kierować się zyskiem", więc multietniczna obsada odzwierciedla tylko multietniczność potencjalnej widowni. Wszystkie teoryjki o "agendzie" wydają mi się po prostu żałosną racjonalizacją.\nZdradzę Panu sekret: w mojej ontologii Śródziemie nie istnieje (najprawdopodobniej nie istnieje, jak nie istnieje czajniczek na orbicie Marsa, powiedzmy). Ponadto Śródziemie Tolkiena i Śródziemie Jacksona traktuję jako dwa odrębne kulturowe twory, choć drugi zaczerpnął pewne elementy z pierwszego. Teraz pojawi się trzeci twór - Śródziemie Amazonu. Ale to nie oznacza żadnego "zniszczenia", czarnoskórzy elfowie nie skolonizują teraz tak kochanej postwagnerowskiej scenografii.\nNawiasem mówiąc: uważam, że Homer jest przereklamowany, może dlatego że nie mogłem go czytać w oryginale, więc nie znam jego kunsztu (tylko kunszt tłumaczy). Gdyby odjąć Odyseuszowi spryt, a Achillesowi brawurę byliby nieodróżnialni. Cieszę się, że przez te trzy tysiące lat pracowano - robili to między innymi różni Joyce'owie, Sartrzy i Beckeci - nad psychologią postaci.\nRediWiWo February 22, 2022 at 4:37 PM\nEtap peterojacksonowski też stanowił wypaczenie idei Tolkiena: patrz uwaga poniżej niniejszego textu: http://wirtualnewydawnictwowiwo.blogspot.com/2014/11/epopeja-poprawna-politycznie-czyli-jak.html\nTemat omówiony szerzej:


Pogrzeb Prawosławny Poznań | Kalia\nW zakładzie pogrzebowym Kalia chcemy odpowiadać na oczekiwania wszystkich potrzebujących naszej pomocy bez względu na wyznanie, dlatego świadczymy usługi także dla rodzin osób wyznających prawosławie. Jako profesjonalny zakład pogrzebowy zadbamy o przygotowanie do pogrzebu prawosławnego zgodnie z jego regułami i tradycją. Zajmujemy się pełną obsługą ceremonii.\nUsługi pogrzebowe w ramach pogrzebu prawosławnego\nRodziny zmarłych, planujące pogrzeb prawosławny, mogą liczyć nie tylko na obsługę przestrzegającą zasad pochówku w tym wyznaniu, ale również inne szeroko pojęte usługi pogrzebowe. Oferta naszego zakładu obejmuje bowiem sprowadzanie ciała z dowolnego miejsca w Polsce, możliwość zamówienia kwiatów, wieńców lub wiązanek wraz z dowozem na cmentarz czy nagłośnienie — mikrofony i głośniki. Ponadto udostępniamy też szeroki wybór trumien, natomiast nasi pracownicy zawsze są ubrani w stosowne stroje pozwalające zachować odpowiednią powagę podczas pogrzebu prawosławnego.\nOrganizacja pogrzebu prawosławnego z pomocą zakładu pogrzebowego Kalia\nOdejście bliskiej osoby to zawsze bardzo trudny czas dla jej rodziny oraz przyjaciół, zwłaszcza podczas ceremonii pogrzebowej, gdy dochodzi do ostatniego pożegnania. Kalia to nie tylko zespół profesjonalistów pomagających w organizacji pogrzebów prawosławnych — zależy nam również na tym, by pomóc rodzinom przejść przez ten wymagający okres, zajmując się organizacją pochówku z dbałością o wszystkie szczegóły, a także przestrzeganie tradycji. Jeżeli potrzebują Państwo wsparcia przy przygotowaniu ceremonii pogrzebowej, zapraszamy do kontaktu z nami.


Serwis ploterów tak zwiększysz sprawnosć. serwis ploterów - pasticceriadentoni it\nserwis ploterów Wynajem ploterów Usługi naprawcze\nserwis ploterów HP Plunger Service oferuje klientom w The Energy Corridor, Westchase, Uptown i wszystkich innych obszarach wokół Houston, TX z serwisem ploterów. Serwis ploterów HP oferowany przez HP ma na celu utrzymanie ploterów HP działających tak dobrze jak nowe przez dłuższy czas. Serwis ploterów HP wykonywany przez HP ma wyszkolonych techników, którzy są przeszkoleni, aby wiedzieć, gdzie są przeszkody w serwisowaniu plotera HP i wiedzieć, jak obejść i uniknąć tych przeszkód. Technicy z HP posiadają wiedzę i sprzęt niezbędny do obsługi każdego problemu z ploterem. Jeśli jesteś zainteresowany zatrudnieniem firmy serwisującej plotery, która zajmie się Twoimi ploterami w Houston i całej reszcie Teksasu, skontaktuj się z HP.\nSerwis ploterów to też naprawa i konserwacja ale jednocześnie wymiana tuszy.\nJeśli posiadasz ploter HP, możesz ufać, że Twoje plotery będą pod profesjonalną i skuteczną opieką. serwis ploterów https://e-step.pl/2021/10/26/serwis-ploterow-tak-zwiekszysz-sprawnosc-serwis-ploterow-hp/ Technicy serwisu ploterów HP w Houston mogą pracować w harmonii z Tobą i zaoferować Ci poradę przy wyborze plotera, który jest odpowiedni dla Twoich specyficznych potrzeb. Technicy z HP są przeszkoleni, aby zaoferować Państwu gwarancje na plotery i zagwarantować naprawy wszelkich problemów, które mogą wystąpić z ploterem. Jest to część usług oferowanych przez techników serwisu ploterów HP.\nSerwis ploterów i techniczna obsługa to niezbędny element dla firmy budowlanej na zdażenia awarii.\nOprócz gwarancji, która jest dostarczana z ploterami, gdy wynajmujesz je do serwisu ploterów, technicy z HP oferują również naprawy ploterów jet. Wiele osób decyduje się na korzystanie z napraw ploterów HP, ponieważ są one wykonane specjalnie do użytku na zewnątrz i jako takie są zaprojektowane do ekstremalnych warunków pogodowych. Plotery Jet są wykonane do użytku przez wiele różnych typów osób, w tym rodzin, firm i coraz większej liczby właścicieli domów. Z plotera Jet jest używany w obszarach z dużo latania, można założyć, jet naprawy będą dostępne, jeśli ploter awarii i nikt nie chce wystartować i latać do miejsca, gdzie problem leży.\nNiektórzy właściciele domów decydują się na korzystanie z usług plotera w Houston w konkretnym celu zaprojektowania naprawy plotera odrzutowego na własną rękę. Jest to świetny pomysł, jeśli wiesz, jak zrobić małe naprawy siebie, i mają oko na uszkodzenia lub słabości w strukturze samolotu. Istnieją pewne profesjonalne firmy, które mogą pomóc w projektowaniu napraw jet, ale jeśli dopiero uczysz się sztuki naprawy własnej struktury samolotu, może nie chcesz iść tą drogą. To powiedziawszy, serwisanci ploterów w Houston mogą pomóc Ci w projektowaniu naprawy ploterów Designjet na własną rękę, jeśli tak chcesz.\nPlotery Serwis są wykonane tak, aby wytrzymać ekstremalne warunki pogodowe, jak również są w stanie wytrzymać najbardziej ekstremalne paliwo lotnicze. Technicy z centrum serwisowego ploterów w Houston mogą w razie potrzeby naprawić lub wymienić przewody hydrauliczne w Twoim samolocie. Dokonują również napraw systemu elektrycznego, jak również sprawdzają integralność płatowca. Większość techników jest przeszkolona i certyfikowana przez Departament Transportu (DOT) do wykonywania tych napraw i są w pełni świadomi zagrożeń wynikających z wykonywania napraw bez odpowiedniego przeszkolenia.\nMożna znaleźć wiele firm, które specjalizują się w serwisie ploterów HP w Houston. Jeśli masz zamiar zatrudnić technika, to jest to dobry pomysł, aby dowiedzieć się, jaki rodzaj szkolenia i certyfikacji mają. Istnieje kilka ploterów produkowanych przez Serwis, które są wykonane specjalnie do naprawy ploterów. HP sprawia, że ich plotery z wysokiej jakości materiałów i przy użyciu najwyższej jakości olejów hydraulicznych i paliwa lotniczego dostępne. Przekonasz się, że większość ploterów HP są nie tylko zbudowane do trwałości, ale są bardzo niezawodne, jak również. Jeśli posiadasz ploter HP i potrzebujesz naprawy plotera, skontaktuj się z firmą serwisującą plotery już teraz.\nSerwis ploterów zapewniają dodatkowo utrzymanie drukarek wielkoformatowych w biura projektowego\nOczywiście, jeśli potrzebujesz plotera, który jest specjalnie stworzony do napraw ploterów, musisz wiedzieć, które firmy w Houston obsługują plotery HP. Zazwyczaj można je znaleźć po prostu robiąc małe badania online. Większość z głównych firm, które świadczą usługi naprawy ploterów będą miały strony internetowe. Oprócz dostarczania informacji na temat ich działalności, niektóre z nich mogą nawet oferować niektóre opinie klientów, które można przeczytać. Ponadto, niektóre z nich mogą nawet być w stanie dać Ci próbkę pracy, że będą one zrobić dla Ciebie, w zależności od konkretnej sytuacji.\nNiektóre z tych firm mogą być nawet powiązane z większymi sieciami mechaników. W tym przypadku, technicy mogą faktycznie pochodzić z producenta plotera, jak również z innej firmy, która nie jest powiązana. Jest to dobry sposób, aby uzyskać szacunkowe koszty napraw, ponieważ technicy pracują dla większej firmy, która pokrywa koszty utrzymania, jak również. Ponieważ plotery wymagają dużo konserwacji, ważne jest, aby rozważyć, ile to będzie kosztować cię zatrudnić technika plotera do naprawy. Jeśli jest to więcej niż możesz sobie pozwolić zapłacić, może warto rozważyć zakup nowego.\nTags: naprawa ploterów HP Polska, naprawa ploterów HP Poznań, naprawa ploterów Polska, naprawa ploterów Poznań, serwis ploterów, serwis ploterów HP, serwis ploterów Polska, serwis ploterów Poznań\nPrevious Serwis ploterów jest konieczny firmie. serwis ploterów HP Poznań i okolice\nNext Serwis ploterów jest ci konieczny do organizacji. serwis ploterów HP Poznań\nSerwis ploterów to brak przerw w pracy biura projektowego. serwis ploterów HP\nSerwis ploterów jest ci konieczny do organizacji. serwis ploterów HP Poznań


Zatrzymani na podwójnym gazie - Informacje - Komenda Powiatowa Policji w Opocznie\nOpoczyńscy policjanci zatrzymali dwóch nietrzeźwych kierowców samochodów osobowych. Obaj mężczyźni mieli po ponad promil alkoholu w organizmie. Stracili już prawa jazdy. Za kierowanie samochodami w stanie nietrzeźwości grozi im kara do 2 lat pozbawienia wolności.\nPierwszy nietrzeźwy kierowca został zatrzymany przez patrol drogówki w miejscowości Sitowa. 44 letni kierowca volkswagena golfa, miał w organizmie ponad promil alkoholu. Podobny wynik alkoholu w organizmie miał kierujący oplem corsa. 32 latek został zatrzymany do kontroli drogowej w Białaczowie.\nObaj mężczyźni stracili już prawo jazdy. Sprawa kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości zostanie skierowana do sądu. Za tego rodzaju przestępstwo przewidziana jest kara nawet do 2 lat pozbawienia wolności oraz zakaz prowadzenia pojazdów.


Vampirciowo.pl - O wszystkim i o niczym - Artykuły: Nim wstanie dzień\nGrudzień 09 2021 15:33:15\nArtykuły » Opowiadania » Nim wstanie dzień\nZawsze lubiłem lato i cieszyłem się każdą chwilą tej najcieplejszej z pór roku. Nastał już trzydziesty pierwszy sierpnia, wakacje się kończyły, a ja starałem się jak najlepiej wykorzystać ten ostatni dzień wolności. Jutro zaczynała się szkoła, ale teraz się to nie liczyło. Wraz z moją siostrą Sarą kąpaliśmy się w stawie, jakieś pięć kilometrów od naszego domu. Przyjeżdżaliśmy tu na rowerach ilekroć upał nam doskwierał. Odkąd pamiętam spędzałem z siostrą dużo czasu. Owszem, zdarzały się między nami sprzeczki i spięcia, ale generalnie dobrze się rozumieliśmy. Sara miała czarne włosy i ciemne oczy, i była moją bliźniaczką. Jakieś trzy miesiące wcześniej skończyliśmy piętnaście lat. Choć jeszcze trochę brakowało mi do pełnoletności, zaczynałem się już czuć dorosło.\nWoda mnie orzeźwiła, aż poczułem w sobie nowe siły i zacząłem chlapać na Sarę. Odwdzięczyła się tym samym. Nie pamiętam kto pierwszy wybuchnął śmiechem, ale zabawę mieliśmy przednią.\nPo kąpieli usiedliśmy pod pobliską wierzbą. Wyschliśmy momentalnie, a że nigdzie nam się nie spieszyło, nie ruszaliśmy się z miejsca. Lekki wietrzyk przynosił nieco chłodu, a na niebie nie widać było ani jednej chmurki. Pogoda wręcz wymarzona, do tego świerszcze grające w trawie. Ich muzyka działała na mnie kojąco.\n- Eh, nie chcę żeby wakacje się kończyły – odezwała się w pewnym momencie Sara.\n- Nadal możemy tu przychodzić – odparłem spokojnie.\n- Ale będzie coraz zimniej.\n- Mówiłem żeby teraz o tym nie myśleć. Ciągle narzekasz.\nSara popatrzyła na mnie, trochę zirytowana, ale szybko jej przeszło i chwyciła mnie za rękę, ciągnąc do wody.\nWróciliśmy na piechotę, prowadząc rowery. Zupełnie jakbyśmy wydłużając drogę powrotną, chcieli (jednocześnie) przedłużyć dzień. W myślach planowałem już kolejne wakacje. Chciałem pojechać nad morze. Ostatni raz byłem tam dziewięć lat temu, ale byłem wtedy mały, więc nie pamiętam zbyt wiele. Mała powtórka z tamtych wakacji bardzo by mnie uradowała. Podróże sprawiały mi przyjemność. Niestety musiałem pogodzić się z faktem, że w tym roku nigdzie już nie wyjadę, ale miałem jeszcze wiele czasu.\nSkręciliśmy w boczną uliczkę i wkrótce ujrzeliśmy dom. Nie mieliśmy dużego sąsiedztwa, co zresztą mi nie przeszkadzało. Lubiłem naszą miejscowość i spokój, który w niej panował. Ludzie trzymali się razem i polegali na sobie. Myślę, że pod tym względem było tu lepiej niż w mieście. No i oczywiście miałem tu kolegów. Mój najlepszy przyjaciel, Izaak, mieszkał jakiś kilometr stąd i uczęszczaliśmy do tej samej szkoły w Krakowie. Co z drugiej strony pokazuje, że bliskość dużego miasta miała swoje plusy. Dojazd nie zajmował dużo więcej niż godzinę.\nWeszliśmy do domu, gdzie zastaliśmy matkę, jak zwykle w pracowni, malującą.. Była malarką i właśnie tworzyła. Uśmiechnęła się na nasz widok.\n- Jak minął dzień? – spytała.\n- Jeszcze nie minął – odparłem.\n- Chodziło mi o to jak spędziliście czas.\n- Oj, przecież wiem – zaśmiałem się.\n- Byliśmy nad jeziorkiem i było wspaniale. – Sara wtrąciła się podekscytowana. – Wakacje powinny trwać przynajmniej miesiąc dłużej.\n- Gdzie jest tata? – zadałem pytanie.\n- Musiał pójść do pacjenta.\nMój ojciec był lekarzem, co czyniło go wielce odpowiedzialnym. A że w okolicznych wioskach nie było innego, ludzie często się do niego zgłaszali. Gdybyśmy mieszkali w mieście, mój ojciec zapewne spotkałby się z zawiścią i niechęcią od strony innych, więc uważam, że mieliśmy sporo szczęścia żyjąc w naszym spokojnym zakątku.\nWieczór przyszedł zbyt szybko jak na mój gust. Dni nie były już tak długie jak w czerwcu. Czułem, że jesień zbliża się wielkimi krokami. Gdy kładłem się spać, starałem się myśleć o miłych rzeczach. Miałem jednak nadzieję, że jutrzejszy dzień nie będzie taki straszny.\nZbudziłem się rano. Jedno spojrzenie za okno wystarczyło, by zauważyć, że wciąż panuje wakacyjna pogoda. Poleżałem jeszcze przez pięć minut, nigdy nie lubiłem od razu zrywać się z łóżka. Miałem własny pokój, więc nikt mi nie przeszkadzał. Może nasza rodzina nie była specjalnie bogata, ale stać nas było całkiem na spory dom.\n- Samuel, wstawaj! – usłyszałem głos siostry i pukanie do drzwi. Nawet własny pokój nie gwarantował całkowitego spokoju.\nZwlokłem się z łóżka i wyszedłem z pokoju. Sara przygotowywała śniadanie. Rodziców nie było w domu, więc domyśliłem się, że ojciec pewnie pracował, a matka poszła na zakupy.\nPo śniadaniu wsiedliśmy na rowery i ruszyliśmy do miasta. Co prawda moja siostra chodziła do szkoły żeńskiej, a ja do męskiej, ale znajdowały się one niedaleko.\n- Hej, czekajcie na mnie! – Po drodze usłyszeliśmy głos.\nBył to mój przyjaciel, Izaak, który, jak już wspomniałem, uczęszczał ze mną do szkoły. Izaak miał czarne, kręcone włosy i niebieskie oczy. Był jeszcze niższy i drobniejszy ode mnie (a nie należałem do wysokich), przez co wyglądał na mniej niż piętnaście lat.\nDalej pojechaliśmy razem. Pogoda nam sprzyjała i w pewnym sensie wciąż czułem się jak na wakacjach. Wszakże lato jeszcze nie minęło, a zapach kwiatów unosił się w powietrzu. Jechaliśmy tak w błogiej nieświadomości, nie zdając sobie sprawy, że nadciąga burza. Lecz nie zwykła burza. Nie taka, która ustępuje po krótkiej chwili, aby na nowo wyszło słońce. Ta burza była inna. Istny tajfun, który miał zniszczyć wszystko co do tej pory znaliśmy i budowaliśmy. Ów tajfun rozprzestrzeniał się na całą Europę, a jego symbolem była swastyka.\n- Dzieci, dzieci! – Zatrzymał nas głos jednego ze znanych mi miejscowych, który właśnie pracował w ogrodzie. Zmarszczyłem brwi, bo nie lubiłem, gdy nazywano mnie dzieckiem, ale mimo to się odwróciłem. – Wojna! Zaczęła się wojna! – rzekł z przejęciem, a ja popatrzyłem na niego zdezorientowany.\n- Jaka wojna? – spytałem z niedowierzaniem.\n- No jak to jaka? Z Niemcami.\nIzaak i Sara spojrzeli na siebie. Potem Izaak spojrzał na mnie, a po chwili ja na Sarę. Staliśmy w całkowitym milczeniu. Słowo „wojna” wciąż pobrzmiewało w moim umyśle. Czy to działo się naprawdę?\n- Jak to? – wybełkotała Sara.\nMoja siostra najwyraźniej czuła dokładnie to samo co ja. Niby było wiadomo, że wojna wybuchnie prędzej czy później, ale wiadomość i tak nas zaskoczyła.\n- To co teraz zrobimy? – Izaak spytał z wyraźnym przejęciem.\n- To co mieliśmy zrobić. Pojedziemy do szkoły – odparłem i ruszyłem przed siebie.\n- A jeśli coś się stanie?\n- Nic się nie stanie. Na początku nigdy nic się nie dzieje.\n- Wszystko może się stać! – wtrąciła się Sara, dogoniwszy nas.\n- Wojna czy nie, życie musi toczyć się dalej – stwierdziłem krótko.\n- Jak możesz być taki spokojny? – tym razem mój przyjaciel sprawiał wrażenie wzburzonego. – Zaczęła się wojna, a ty zachowujesz się jak gdyby nigdy nic.\nPrawda jest taka, że przejmowałem się tak samo jak oni, ale nie chciałem tego okazywać. Zawsze uważałem, że w tego typu sytuacjach należy zachować zimną krew i myśleć racjonalnie. Nie wiem czy mi się udało, ale przynajmniej się starałem.\nTego dnia bez przeszkód dotarliśmy do szkoły. Dowiedzieliśmy, że lekcje będą odbywać się normalnie, póki sytuacja na to pozwoli. Zastanawiałem się co będzie dalej. Wszyscy się zastanawiali. Jedno jest pewne, nie czułem już się jak na wakacjach i nie miało to nic wspólnego ze szkołą.\nLekcje odbywały się jeszcze przez jakiś czas. Przyznam szczerze, iż po raz pierwszy w życiu spędzanie czasu w szkole naprawdę sprawiało mi przyjemność. Nauka dawała mi jako takie poczucie normalności i odwracała moją uwagę od poważniejszych spraw. Wojny na razie zbytnio nie odczułem, ale wiedziałem, że to tylko kwestia czasu. Byłem młody i nie miałem wielkiego pojęcia o świecie, ale słuchałem radia, czytałem gazety i nie miałem wątpliwości, że sytuacja się pogarsza.\nCzasami, na przerwach, wpatrywałem się w okno, z obawą, że ujrzę wrogie samoloty. Czasami siadałem na parapecie i wyjmowałem książkę. Czytając starałem się uciec od otaczającego mnie świata, zapomnieć, ale ukojenie było tylko chwilowe.\n- Coś się stał takim odludkiem? – Izaak położył dłoń na mej lekturze, zwracając na siebie uwagę.\n- To wszystko mnie przytłacza – odparłem. – Nie jestem w humorze na rozmowy.\n- Zaraz, z tego co pamiętam, to ty powiedziałeś, że życie musi toczyć się dalej.\nI tu mnie miał. Rzeczywiście tak powiedziałem. Tak bardzo starałem się ukryć swój niepokój, że przestałem zachowywać się naturalnie. Speszony spojrzałem na kolegę.\n- Nie martwcie się. Mój tata jest oficerem. Powiedział, że rozwalą Szwabów – powiedział jeden z kolegów.\n- Mój tata jest naukowcem to na pewno wynajdzie jakąś broń i ich zmiecie – powiedział inny chłopak.\nDoszło do tego, że wszyscy zaczęli się licytować kto ma mądrzejszego ojca. Nie interesowało mnie to zbytnio, ale nagle padło pytanie skierowane do mnie.\n- A kim jest twój ojciec, Uhlmann?\n- Może być tylko prawnikiem, albo lichwiarzem – odpowiedział za mnie Władziu Kędzierski, człowiek, którego wyjątkowo nie lubiłem, bo zawsze mi dogryzał. Nie zrozumcie mnie źle. Nie robił tego ponieważ byłem Żydem, tylko dlatego, że byłem od niego mądrzejszy. Właśnie takich ludzi nie tolerował.\nJego komentarz oczywiście wywołał salwy śmiechu, ale ja zareagowałem szybko i zdzieliłem Władzia książką po głowie. Lekko, bo nie chciałem zrobić mu krzywdy, ale zajście zauważył nauczyciel.\n- Co tu się wyprawia?! – krzyknął.\n- Nic, to tylko zabawa – wytłumaczyłem się w przestrachu.\nNauczyciel zmierzył nas tylko surowym spojrzeniem i sobie poszedł. Tym razem mi się upiekło.\nPodczas lekcji poczułem nagłe ukłucie w plecy. Odwróciłem się i ujrzałem Władzia, trzymającego pióro, uśmiechającego się perfidnie. Miałem nieszczęście, że ów idiota siedział tuż za mną.\n- To za to, że uderzyłeś mnie książką – powiedział.\n- Następnym razem przyłożę ci słownikiem – dogryzłem mu.\n- Cisza! – przerwał nam głos nauczyciela. – Co się dziś z tobą dzieje, Samuel? Same z tobą problemy.\n- Przepraszam – rzekłem pokornie i ponownie skupiłem się na lekcji.\nNie na długo jednak, bo Władziu znowu mnie dźgnął piórem.\n- Przestań, kretynie. To boli – powiedziałem trochę za głośno.\n- Dość tego! Samuel, natychmiast wyjdź! – uniósł się profesor.\n- Wyjdź! Będziesz miał obniżoną ocenę ze sprawowania.\nPosłuchałem, ale byłem wściekły, co zresztą nie przeszło mi do końca lekcji. Uważałem, że zostałem potraktowany niesprawiedliwie. Oczywiście, sam byłem sobie winien, że wyleciałem z sali, ale dopiero później to sobie uświadomiłem. Nie podobał mi się fakt, że profesor potraktował Władka ulgowo, podczas gdy mi się dostało. Po zajęciach ze złości wsiadłem na rower i zacząłem jechać przed siebie. Izaak mnie dogonił i próbował przemówić mi do rozsądku.\n- Gdzie się wybierasz, Sam? – spytał.\n- Nie chcę mi się wracać do domu. Wkurzyłem się – mruknąłem.\n- O taki drobiazg?\n- Przecież widziałeś, że to nie była moja wina.\n- Po części była twoja, bo się dałeś sprowokować.\n- Ale to Władek zaczął, a nawet nie dostał upomnienia.\n- Miałeś pecha, zdarza się, możemy już wracać? – Izaak skręcił za mną w ulicę Piłsudskiego i dogonił mnie.\n- Zawsze byłem dobrym uczniem. To niesprawiedliwe. Myślisz, że profesor nie lubi Żydów?\n- Zwariowałeś? Ty naprawdę myślisz, że on... No bez przesady. Po prostu jest ci głupio i szukasz wymówki.\nTrochę zwolniłem. Izaak miał rację. Najzwyczajniej w świecie nie chciałem się przyznać do błędu. Teraz zawstydził mnie fakt, że zareagowałem jak obrażone dziecko, które po raz pierwszy dostało klapsa. Już miałem przeprosić kolegę za swoje fochy, gdy nagle zatrzymałem się gwałtownie, a Izaak uczynił to samo. Przed naszymi oczami maszerowało wojsko niemieckie. W całkowitej ciszy obserwowaliśmy jak najeźdźca kroczy miastem. Nie chciałem tego widzieć, a mimo to nie potrafiłem oderwać wzroku. Czułem, że jestem świadkiem czegoś co na zawsze zmieni świat, w którym żyłem i nie będzie to zmiana pozytywna. Scena rozgrywająca się na naszych oczach momentalnie przywróciła nas do rzeczywistości. Nie kłóciliśmy się już, nie wspominaliśmy nic o szkole, bo poprzedni incydent stał się nagle nieistotny.\n- Lepiej chodźmy do domu – rzekłem cicho.\nPogoda była nienajlepsza, ale nie padał deszcz, więc wraz z siostrą i Izaakiem postanowiliśmy spędzić trochę czasu na świeżym powietrzu. Sara i ja stanęliśmy pod jabłonią, a mój przyjaciel, który wspinał się najlepiej z nas wszystkich, wdrapał się na drzewo, by strząsnąć trochę owoców.\nPo chwili jabłka posypały się z gałęzi, problem w tym, że prosto na moją głowę.\n- Izaak, idioto! – wrzasnąłem, a gdy zszedł w odwecie rzuciłem w niego jabłkiem.\n- Sam jesteś idiota! Nie trzeba było stawać pode mną.\n- Dajcie sobie spokój – Sara załagodziła sytuację.\nWzięliśmy po jabłku i udaliśmy się do domu. Zbierało się na deszcz, więc zjedliśmy owoce i przyspieszyliśmy kroku. Po drodze rozmawialiśmy o przeróżnych błahostkach i przez chwilę czuliśmy się naprawdę beztrosko, gdy nagle Izaak chwycił mnie i Sarę, i wciągnął w krzaki przy drodze. Uczynił to tak gwałtownie, że zupełnie nie wiedziałem co się dzieje.\n- Zwariowałeś? – spytałem zdenerwowany, choć i tak miałem szczęście, że nie wylądowałem w pokrzywach.\nIzaak uciszył mnie przykładając palec do ust. Wskazał w stronę drogi i gdy wychyliłem się nieco z zarośli, ujrzałem na zakręcie zbliżających się dwóch niemieckich żołnierzy. Poczułem wzbierający we mnie strach i momentalnie znieruchomiałem.\n- Myślicie, że mogą nam zrobić krzywdę? – palnęła Sara.\n- Ale z ciebie głupia gęś. Oczywiście, że mogą nam zrobić krzywdę – rzekł Izaak.\n- Hej, nie nazywaj mojej siostry głupią.\nTym razem Izaak uciszył mnie zatykając mi usta ręką. Żołnierze jednak zauważyli poruszenie w zaroślach, wiem, bo usłyszeliśmy ich zaaferowane głosy i szybkie kroki. Siedzieliśmy sparaliżowani strachem, zastanawiając się co się stanie, jeśli nas znajdą. W zasadzie nawet nie chciałem tego wiedzieć, ale przerażające myśli przychodziły mi do głowy mimowolnie. Pierwszy raz w życiu tak się bałem. Każda sekunda zdawała się godziną i już zaczynałem tracić nadzieję, gdy znowu usłyszałem głosy. Nie potrafiłem powiedzieć o czym rozmawiali, bo jeszcze wtedy nie znałem niemieckiego, ale sądzę, że uznali nas za jakieś zwierzę, bo w pewnym momencie się oddalili. Wstaliśmy dopiero godzinę później, tyle zajęło nam dojście do siebie.\nGdy weszliśmy do domu, od razu poczułem, że coś jest nie tak. Zazwyczaj o tej porze w powietrzu unosił się zapach obiadu. Tym razem było zupełnie inaczej, nawet w kuchni nikt się nie krzątał. Niemożliwe, żeby mama zapomniała o posiłku, zawsze była bardzo sumienna, a gotować lubiła. Pomyślałem, że może gdzieś wyszła, ale po chwili zastałem ją w pokoju rodziców. Siedziała na łóżku, wyglądając na załamaną, a ojciec obejmował ją i pocieszał. Przekroczyliśmy próg pokoju, a oni spojrzeli na nas w milczeniu. Zdawali się szukać odpowiednich słów by wyrazić to, co mieli nam do przekazania.\n- Co się stało? – spytałem zaniepokojony\n- Musimy się przeprowadzić – odezwał się wreszcie ojciec.\n- Wyszło zarządzenie, że wszyscy Żydzi z Krakowa i okolic mają przenieść się do Podgórza – wyjaśniła matka, nie ukrywając rozgoryczenia.\nSiostra była tak zaskoczona, że zupełnie ją zatkało. Ja natomiast nie chciałem przyjąć do wiadomości, że mam się wynieść z własnego domu.\n- Nigdzie nie idę. Zostaniemy tutaj – powiedziałem stanowczo.\n- Nie możemy. Zostalibyśmy surowo ukarani – matka rzekła z rezygnacją.\n- Nie mogą tego zrobić! Nie wyprowadzę się!\n- Nie mamy w tej kwestii nic do powiedzenia, synu – dodał ojciec.\n- Zostaję tutaj! Słyszycie? Zostaję! – zdenerwowany wybiegłem z domu.\nNie obchodziło mnie, że pada deszcz. W zasadzie nic mnie w tej chwili nie obchodziło, poza tym, że chciałem dalej mieszkać w miejscu, gdzie się wychowałem. Rodzice za mną nie pobiegli, pewnie uznali, że muszę odreagować. Biegłem przed siebie, przeklinając w myślach wszystkich, którzy byli odpowiedzialni za wydanie tak niedorzecznego nakazu. Nie potrafiłem wyobrazić sobie życia gdzie indziej, po prostu nie potrafiłem. Do tego zastanawiałem się jakim cudem ci wszyscy ludzie mieliby się zmieścić w jednej dzielnicy? To nie mogło dziać się naprawdę, musiała zajść jakaś pomyłka. Cały czas to sobie powtarzałem, mając nadzieję, że wszystko okaże się zwykłą bzdurą.\nPrzebiegłem obok domu Izaaka, nie zdając sobie sprawy, że przyjaciel dojrzał mnie przez okno. Chwilę później usłyszałem, że mnie woła. Zatrzymałem się i odwróciłem tylko po to by ujrzeć, że biegnie w moją stronę.\n- Zobaczyłem jak biegniesz w deszczu i trochę się zaniepokoiłem – oznajmił. – Spójrz na siebie, jesteś cały mokry.\nPrzez chwilę wpatrywałem się w niego jak osłupiały. Dopiero teraz dotarło do mnie jak bardzo dałem się ponieść emocjom. Naprawdę musiałem wreszcie zacząć nad sobą panować.\n- Nic się nie stało, po prostu... – nie za bardzo wiedziałem co powiedzieć. – Właściwie to się stało – westchnąłem. – Właśnie się dowiedziałem, że...\n- Mamy się wyprowadzić – Izaak dokończył za mnie.\nPrzytaknąłem. Kiedy dowiedzieliśmy się o wybuchu wojny, to ja zachowywałem się spokojnie. Tym razem role się odwróciły.\n- I dlatego biegłeś w deszczu jak pomylony? Przecież to jeszcze nie koniec świata.\n- Nie rozumiesz. Kocham to miejsce, kocham swój dom, nie zamierzam się stąd wynosić tylko dlatego, że ktoś ma taki kaprys.\n- Ja też nie chcę i czuję się podobnie jak ty, ale złość nic tu nie da. Posłuchaj, to na pewno tylko tymczasowe rozwiązanie. Musimy to jakoś przeczekać. Gdy już się to skończy, wrócimy do siebie.\n- A jak sobie to inaczej wyobrażasz? Że tyle ludzi będzie mieszkać na tak małym obszarze? Przecież to absurd. Pewnie za nim się obejrzymy będziemy z powrotem.\nStałem wpatrując się w kolegę, myśląc nad tym co powiedział. Nie czułem się przekonany, ale jego słowa brzmiały logicznie.\n- Obyś się nie mylił – powiedziałem.\nDopiero wtedy zauważyłem, że Izaak jest już równie mokry co ja, mi natomiast zrobiło się zimno. Nie chciałem się przeziębić, a już na pewno nie chciałem ryzykować zdrowia przyjaciela, więc wróciliśmy do domu.\nTen dzień niezwykle mocno zapadł mi w pamięć, gdyż wtedy widziałem mój dom po raz ostatni. Spoglądałem na niego, starając się zapamiętać każdy szczegół. Chciałem nosić ten obraz w pamięć, z nadzieją, że kiedyś wrócę i zastanę wszystko niezmienione. Jednak miałem dziwne przeczucie, że będzie zupełnie inaczej. Mimo zapewnień rodziców, miałem wrażenie, że udaję się w miejsce, z którego już nie ma powrotu. Nie chciałem tego przyznawać, ale bałem się. Moje życie ulegało tak gwałtownym zmianom, że nie miałem czasu się przystosować. Nie rozumiałem nawet jaki jest cel tego co się dzieje, dlaczego zmuszają mnie do życia w innym miejscu, po co to wszystko? I cieszę się, że wtedy tego nie rozumiałem, bo gdybym rozumiał, strach odebrałby mi zdolność racjonalnego myślenia.\nDla postronnego przechodnia to musiał być osobliwy widok, setki osób, idące przez miasto z całym swoim dobytkiem. Ludzie patrzyli na nas zmieszani. Nie wiedzieli co się dzieje, choć w tamtym momencie nie obchodziło mnie co myślą. Przeszedłem całą drogę na piechotę, tak jak inni. Rower sprzedałem. Może i byłem naiwny, może nie zdawałem sobie w pełni sprawy z tego co mnie czeka, ale miałem na tyle oleju w głowie, by wiedzieć, że już niebawem czekają nas problemy z pieniędzmi. Rzeczy już niepotrzebnych należało się pozbyć.\nSara nie odzywała się przez całą drogę i wcale jej się nie dziwiłem. Sytuacja nie sprzyjała rozmowom, każdy przeżywał podobne rozterki, obawy, zastanawiał się jak to będzie dalej.\n- Może mają rację, może będzie nam tam lepiej? – niespodziewanie zagadał do mnie Izaak.\n- Co ty pleciesz? – nie mogłem uwierzyć własnym uszom.\n- Będziemy wśród swoich. O to w tym chodzi, no nie?\n- Mylisz się. Nie będziemy tam wśród swoich. Wiesz, gdzie jestem wśród swoich? W domu, w szkole, właśnie tam. A nie z tysiącami obcych ludzi, w obcym miejscu – trochę się zdenerwowałem.\nIzaak spuścił wzrok i zamilkł. Chyba sam do końca nie wierzył w to co powiedział. Chciał mnie po prostu pocieszyć.\nZ każdym krokiem coraz bardziej zbliżałem się do miejsca, które miało się stać moim nowym domem. Domem, którego nigdy nie chciałem i o który nigdy nie prosiłem. Otworzył się zupełnie nowy rozdział w moim życiu. Jedno jestem w stanie stwierdzić z całą pewnością, tego dnia skończyło się moje dzieciństwo.\nNasze nowe mieszkanie składało się z jednego, średniej wielkości pomieszczenia. Jakoś trudno było mi sobie wyobrazić, że cała rodzina ma w nim mieszkać. Byłem przyzwyczajony do dużych przestrzeni i umieszczanie nas w takiej ciasnocie zdawało mi się kompletnie irracjonalne. Jeszcze wtedy nie wiedziałem, że to co otrzymaliśmy było luksusem, w porównaniu z tym co miało nastąpić później. Póki co starałem się nie narzekać, bo wiedziałem, że nic przez to nie osiągnę. Wciąż jeszcze miałem nadzieję, że cały ten absurd szybko się skończy i wrócę do domu. Jednak z dnia na dzień zanikała. Gdy przybyłem do getta, od świata zewnętrznego odgradzał nas drut kolczasty, ale nim się obejrzeliśmy zostaliśmy zmuszeni do budowy muru. Z każdą cegłą coraz bardziej separowałem się od reszty społeczeństwa. Budowałem własne więzienie. To co działo się wewnątrz było całkowicie poza zasięgiem wzroku innych ludzi.\nWspominałem już jak nadzieja powoli zanikała. W przeciwieństwie do niej rósł niepokój. Po raz pierwszy w życiu widziałem jak umierają ludzie, widziałem jak giną rozstrzelani zupełnie bez powodu. Każdy mógł podzielić ich los. Tutaj nie miało znaczenia czy jesteś dzieckiem, starcem, kobietą, czy mężczyzną. Nie miałem już złudzeń i gotów byłem walczyć o życie każdym możliwym sposobem.\nNie przeludnienie było największym problemem, lecz głód. Niegdyś nie przypuszczałem do czego jest zdolny zdesperowany człowiek. Nie sądziłem, że dla chleba można porwać się na wszystko. Przekonałem się o tym dopiero, gdy sam stałem się zdesperowany.\nWraz z Izaakiem pracowaliśmy w jednej z szop poza gettem, gdzie szyliśmy mundury. Każdy dostawał przydział pożywienia, które mógł ze sobą zabrać z powrotem do getta. Oczywiście przydział ów był zbyt mały, by móc z niego wyżyć, więc ludzie uciekali się do różnych innych sposobów. Najmłodszy z braci Izaaka wymykał się często przekopem pod murem i przynosił jedzenie. Wiele dzieci to praktykowało, gdyż tylko one były na tyle małe, by móc się przecisnąć. Chyba nie muszę wyjaśniać na jakie niebezpieczeństwo się narażały. Kolejny dowód na to, że człowiek z głodu zrobi wszystko.\nWracając jednak do szop, pobicie kogoś bez powodu lub zastrzelenie było tam normalną praktyką. Każdego dnia modliłem się żeby to nie na mnie trafiło. Nic dziwnego, że gdy Niemiec mnie zawołał, serce zaczęło łomotać mi w piersi jak oszalałe. Czy to koniec? Czy umrę? Czy zrobiłem coś źle, czy po prostu mam pecha? Wszystko mogło się wydarzyć, a ja nie miałem na to żadnego wpływu. Zaczynałem szczerze wątpić czy człowiek rzeczywiście jest panem swojego losu.\n- Wy dwaj, chodźcie ze mną! – wskazał na mnie i Izaaka. Zdążyłem już trochę poznać ich język, więc go zrozumiałem.\nByliśmy przerażeni, ale nie śmieliśmy się sprzeciwić. Zostaliśmy zaprowadzeni na zaplecze.\n- Jesteście przyjaciółmi? – spytał Niemiec.\nZastanawialiśmy się czemu go to interesuje, ale przytaknęliśmy. Po chwili żołnierz położył na stole dwa chleby i dwie kiełbasy, a my spojrzeliśmy na niego zmieszani. Chodziłem głodny prawie bez przerwy, więc jedyne co mnie powstrzymywało przed rzuceniem się na jedzenia, była świadomość, że za każdy niewłaściwy ruch mogę stracić życie. Ależ byłem głodny, ileż bym dał za choć jedną kromkę.\n- Dostaniecie to jak zrobicie coś dla mnie – oznajmił żołnierz.\nOczywiście zgodziliśmy się bez zastanowienia. Nie mieliśmy pojęcia czego od nas chce, ale to nie było ważne. Byliśmy gotowi zrobić wszystko. Jednak zdziwiłem się, gdy mężczyzna wręczył Izaakowi bat.\n- Pobij przyjaciela! – padł rozkaz.\nZupełnie tego nie rozumiałem. Owszem, każdego dnia byłem świadkiem bezsensownej przemocy, ale tym razem zdziwiłem się, że zamiast najzwyczajniej w świecie się na mnie wyżyć, ów mężczyzna zlecił pobicie mojemu najlepszemu przyjacielowi. Dlaczego to zrobił? Przecież mógł uczynić ze mną co chciał, mógł nawet mnie zabić, a już tym bardziej nie musiał nam niczego oferować. Ale mimo wszystko to co nim kierowało, nie było teraz istotne. Przytaknąłem, dając koledze przyzwolenie. Wolałem pracować z siniakami, niż umrzeć z głodu. Izaak wahał się znacznie dłużej, ale gdy Niemiec go pogonił, uderzył mnie delikatnie. Powtórzył to kilka razy i wyraźnie czułem, że stara się nie wyrządzić mi krzywdy, co zdenerwowało żołnierza, bo zdzielił go w twarz i odebrał mu bat.\n- Tak się to robi. – Wymierzył mi cios i wtedy poczułem co to znaczy prawdziwy ból.\nUpadłem, a po każdym uderzeniu następowało kolejne, jeszcze silniejsze. Potworny ból sprawił, że nie mogłem się ruszyć, krzyczałem natomiast tak głośno, że chyba w całym budynku mnie słyszano.\nW pewnym momencie ujrzałem oczy oprawcy i wtedy wszystko stało się jasne. Wyrażały przyjemność i chorą satysfakcję z zadawania mi bólu. Zrozumiałem czemu zaoferował nam pożywienie. Uczynił to, gdyż w ten sposób odarł nas z resztek godności. W końcu mogliśmy się nie zgodzić, a jednak uczyniliśmy to. Dałem przyzwolenie na własną torturę.\nCzułem jak moja skóra pęka pod wpływem uderzeń, a z ran cieknie krew. Nie wiem jak długo trwała kaźń, bo w pewnym momencie straciłem przytomność. Obudziłem się na taczkach, w drodze do getta. Ból znowu przeszył moje ciało, ale byłem zbyt słaby by jęknąć. Jednak gdy dowiedziałem się, że dostaliśmy chleb, wcale nie żałowałem.\nW drodze jeszcze raz straciłem przytomność, której nie odzyskałem aż do powrotu. Gdy się obudziłem, poczułem przyjemny chłód na twarzy. Ojciec przemywał mi ją zmoczoną szmatką. Uśmiechnąłem się tyle na ile pozwolił mi mój stan. Może zabrzmi to dziwnie, ale czułem się szczęśliwy. Zupełnie nie myślałem o obrażeniach, mimo że bardzo je odczuwałem. Liczył się tylko fakt, że wreszcie nie pójdę spać głodny.\nIzaak również znajdował się w pokoju. Jak tylko ojciec skończył, zajął jego miejsce siadając przy mnie. Widząc jego spuszczoną głowę i smutną twarz nie miałem wątpliwości co czuje.\n- Przepraszam – szepnął, mimowolnie odwracając ode mnie wzrok.\n- Za co? – zdumiałem się.\n- Przecież zrobiłem ci krzywdę.\n- To Niemiec zrobił mi krzywdę, nie ty. Poza tym dostaliśmy chleb, a to najważniejsze.\n- Nic nie wiesz, bo straciłeś przytomność. Zrobiłem co mi kazał... skrzywdziłem cię... – Izaak zaczął płakać.\nPoczułem się niezręcznie, bo zupełnie nie wiedziałem jak się zachować. Nie żywiłem wobec niego absolutnie żadnej urazy. Przecież zrobił to co musiał i to na naszą korzyść.\n- Ale się zgodziłem, więc nie masz czym się przejmować.\n- Ale dlaczego ty? Dlaczego nie ja? – Izaak rozpaczał jeszcze bardziej.\nMartwiłem się o niego, bo był bardzo wrażliwy i bałem się, że może stracić jakąkolwiek nadzieję.\n- Przestań się mazgaić. Właśnie tego od nas chcą. Chcą nas złamać żeby potem łatwiej nami manipulować. Nie wolno ci się poddać, rozumiesz? – może zabrzmiałem trochę zbyt stanowczo, ale podziałało, bo Izaak otarł łzy i spojrzał na mnie.\nWciąż pociągał nosem, ale starał się nie płakać. Uśmiechnąłem się, na chwilę zapominając o bólu.\n- Właśnie tak – złapałem go za rękę. – Obiecaj, że razem to przetrwamy, a jak już będzie po wszystkim, to pojedziemy nad morze.\nMój przyjaciel skinął twierdząco głową. Nie zdawaliśmy sobie sprawy, że najgorsze jeszcze przed nami.\nRany się zagoiły, ale walka o przetrwanie trwała nadal. Oczywiście niekiedy życie nabierało kolorów. Nawet pośród najczarniejszej nocy zdarzają się przebłyski światła.\nMiło wspominam chwile, gdy w każdy możliwy sposób staraliśmy się uprzykrzyć Niemcom życie. Uliczni grajkowie z premedytacją grali muzykę, która denerwowała najeźdźców, a od czasu do czasu zdarzało się, że ktoś puścił plotkę, że III Rzesza przegrała wojnę. Niekiedy taka plotka potrafiła obejść cały kraj.\nKażdy żywił nadzieję, że wreszcie nadejdzie świt, ale niestety noc zdawała się być coraz czarniejsza. Izaak odczuł to bardziej ode mnie. Pamiętam jak przyszedł do mnie bardzo zaniepokojony i roztrzęsiony, a ja od razu wiedziałem, że stało się coś złego.\n- Nie widziałeś Daniela? – spytał z desperacją w głosie.\nDaniel był jego najmłodszym bratem, jednym z dzieciaków, które przemycały pożywienie przez tunel pod murem. Każdego dnia wystawiał się na ogromne niebezpieczeństwo, więc jak tylko Izaak powiedział mi że zaginął, po plecach przeszedł mi zimny dreszcz.\n- Jak długo nie wraca? – spytałem.\n- Zbyt długo.\nBez tracenia czasu na zbędne rozważania, zacząłem się ubierać.\n- Pomogę ci go szukać – zaoferowałem się, ale mimo to uważałem, że rezultat poszukiwań jest już przesądzony.\nNie mówiłem Izaakowi o tym co naprawdę myślę, bo wiedziałem, że i tak nie przyznałby mi racji. Chciałem dać mu resztkę nadziei, ale sam nie wiem czy miało to jakikolwiek sens, bo prędzej czy później i tak musiał zmierzyć się z prawdą.\nKrążyliśmy przeludnionymi ulicami i wypytywaliśmy się przechodniów. Osobiście uważałem to za bezcelowe. Każdy miał własne problemy i nikogo nie obchodził los jakiegoś obcego chłopaka. Wciąż jednak dawałem przyjacielowi fałszywe poczucie nadziei. Na ulicy widziałem wiele zwłok, ale żadne nie należały do brata Izaaka. Kiedyś sama myśl spoglądania na trupa napawała mnie obrzydzeniem, ale teraz byłem już przyzwyczajony. Każdego dnia oglądałem ten sam obraz, ludzie umierający wprost na ulicy, rozkładające się zwłoki, nie uprzątnięte, bo nie zmieściły się już na taczki. Za to kompletny brak jakichkolwiek zwierząt. Swego czasu Sara i ja urządzaliśmy polowania na szczury, ale teraz nie zostało już nic co można by złapać i skonsumować. Brzmi to obrzydliwie, ale zapewniam, że zdarzały się znacznie potworniejsze procedery, o których nie śmiem nawet wspominać. W tak skrajnych warunkach człowiek zaczyna sobie uświadamiać jak niewiele różni go od zwierzęcia.\nNasze poszukiwania zakończyły się przy murze i z trudem muszę przyznać, że tak jak to przewidziałem. Do ostatniej chwili modliłem się w duchu, żebym się pomylił, żeby ciało dziecka leżące pod murem należało do kogoś innego. Ale gdy podszedłem bliżej rozpoznałem w nim brata kolegi, mimo że liczne ślady pobicia to utrudniały. Choć przyzwyczaiłem się do takich rzeczy, poczułem jak robi mi się nie dobrze. Widok martwej osoby, której nie znasz to jedno, ale kiedy jest to rodzina kolegi, na dodatek ktoś tak młody... to było straszne.\n- Daniel! Daniel, powiedz coś! – zdesperowany Izaak próbował obudzić brata, choć było to już niemożliwe.\nPrzez chwilę nie reagowałem. Przygryzłem wargę, moje pięści się zacisnęły i ogarnęło mnie okropne uczucie niemocy. Izaak rozpaczał nad zmasakrowanym ciałem brata, wciąż starając się go ocucić, a ja nie byłem w stanie zrobić absolutnie nic, by ulżyć w jego cierpieniu. Mogłem jedynie zabrać go z powrotem do domu.\n- Już wystarczy, chodź – kucnąłem, kładąc mu ręce na ramionach. – On nie żyje. Nic nie można już zrobić.\n- Musimy iść po twojego ojca, on mu pomoże.\n- Nie pomoże, Izaak i ty dobrze o tym wiesz – szepnąłem i objąłem kolegę od tyłu. – Przykro mi, naprawdę mi przykro – mój głos drżał.\n- On miał tylko dziesięć lat – szloch przyjaciela wypełnił moje uszy.\nMusieliśmy dziwnie razem wyglądać, ja, obejmując kolegę, a on obejmując ciało brata, ale mimo to żaden przechodzień nie zwrócił na nas uwagi. Zupełnie jakbyśmy się wkomponowali w otaczającą nas codzienną rzeczywistość.\nNie wiem jak długo tkwiliśmy w niezmienionej pozie, chyba długo, bo gdy wstałem poczułem, że nogi mi zdrętwiały. Gdy wracaliśmy, Izaak nie odezwał się ani słowem.\nMówi się, że nieszczęścia chodzą parami. Jest w tym stwierdzeniu sporo prawdy, gdyż dwa najtragiczniejsze zdarzenia podczas mojego pobytu w getcie wydarzyły się jednego dnia. To pierwsze wstrząsnęło mną najbardziej. Moja matka zmarła na tyfus i choć mój ojciec był lekarzem, nie był w stanie jej pomóc. Wciąż cierpię, gdy wspominam tamten dzień, a najbardziej boli, że nie było mnie przy niej, gdy wydawała ostatnie tchnienie. Pamiętam, że gdy się dowiedziałem, płakałem po raz pierwszy od wielu miesięcy. Choć było mi ciężko niemal każdego dnia, starałem się być twardy, nieugięty, nie poddawać się. I wcale nie robiłem tego z poczucia dumy, lecz ze względu na siostrę. Ona mi ufała, podziwiała mnie, było jej lżej, gdy widziała mnie z podniesioną głową. Dawałem jej nadzieję, przekonywałem, że wszystko będzie dobrze i nie ma powodu się załamywać. Ale w końcu nie dałem rady, śmierć matki mnie przerosła. Siedziałem pod ścianą, z twarzą ukrytą w kolanach i szlochałem. Nie mogłem przestać, gdyż coś we mnie pękło.\nGdy uniosłem głowę, zauważyłem, że Sara stoi w drzwiach i patrzy na mnie zrezygnowana. Szybko otarłem łzy trzęsącymi się dłońmi. Nie mogła mnie tak widzieć, miała wiarę tylko dzięki mnie.\n- Sam... – podjęła i prawie natychmiast urwała. Widziałem jak wszystkimi siłami walczy z napływem łez.\n- Wszystko będzie dobrze... nie martw się... wszystko będzie dobrze... – powtarzałem, ale sam już sobie nie wierzyłem.\nIzaak również w to nie wierzył. Po śmierci brata zmienił się nie do poznania. Nie uśmiechał się już wcale, rzadko się odzywał i odnosiłem wrażenie, że stracił chęć do życia. To nie był już Izaak, którego pamiętałem jako wesołego, wrażliwego chłopaka, lecz zaledwie jego cień. Ale nieszczęścia jeszcze się nie skończyły. Tego samego dnia, gdy umarła moja matka, rodzina Izaaka została wywieziona do miejsca, z którego już nigdy nie wróciła, do Auschwitz. Jakimś cudem Izaakowi udało się wtedy uniknąć wywózki, ale on sam wcale nie uważał tego za dar niebios. Wręcz przeciwnie, wolałby zostać wśród bliskich bez względu na to dokąd by trafił i co by się z nim stało.\nTym sposobem mój przyjaciel w pewnym sensie umarł. Znikła w nim wola życia i zacząłem się obawiać, że prędzej czy później zechce popełnić jakieś głupstwo. Nie myliłem się.\n- Ucieknijmy – zaproponował pewnego dnia, a mi zdawało się, że się przesłyszałem. Spoglądał na mnie pustym, nieobecnym spojrzeniem aż ciarki przechodziły mnie po plecach.\n- Bredzisz. Czy ty już do reszty oszalałeś? Jak niby mielibyśmy uciec?\n- Gdy wracamy z pracy do getta, jest już po zmroku. Wtedy się oddalimy i nikt nas nie zauważy.\n- I co dalej? Dokąd chcesz pójść? Przecież nikt nam nie pomoże. Umrzemy.\n- Tutaj też umrzemy.\n- Wcale nie. Uda się nam! – chwyciłem przyjaciela za ramiona i potrząsnąłem nim. Wciąż jeszcze tliła się we mnie iskierka nadziei i nie chciałem się poddać. – A może nas również wywiozą? Skąd wiesz czy tam nie będzie nam lepiej.\n- Jesteś taki naiwny. Nie słyszałeś plotek?\n- Że stamtąd już się nie wraca.\nPlotki czy nie, bynajmniej nie zamierzałem uciekać.\n- Wciąż mam siostrę i ojca. Nie mogę ich zostawić.\n- Jak chcesz. Mnie już nic tu nie trzyma. Jutro zamierzam postawić wszystko na jedną kartę.\nNie powstrzymywałem go już więcej, bo wiedziałem, że nic nie wskóram, ale w głębi duszy cierpiałem. Znaliśmy się od dawna, trudno było mi sobie wyobrazić, że to koniec. Istniała niewielka szansa, że jeszcze kiedykolwiek go zobaczę. Dałbym wiele by zmienił zdanie, ale było za późno. Uciekł zgodnie z planem, a mi pozostawało jedynie się modlić, by przeżył.\nNie wiem ile tygodni minęło od ucieczki Izaaka. Czas zdawał się płynąć inaczej. Nie godziny nadawały rytm życiu, ale coraz to nowsze siniaki, do których zdążyłem się przyzwyczaić. Nie dni się liczyły, lecz momenty, gdy można było zjeść godziwy posiłek. Czasami spoglądałem na otaczające nas mury i myślałem o rodzinnej miejscowości. Czy jeszcze kiedykolwiek usłyszę szum drzew i śpiew ptaków? Tutaj nie było ani drzew, ani ptaków. Tutaj nawet myszy już nie zaglądały.\nPewnego razu, idąc ulicą, omijając liczne ludzkie zwłoki, do których widoku już przywykłem dawno temu, doznałem szoku. Z początku myślałem, że się przewidziałem, że głód powoduje u mnie omamy. Ale po krótkiej chwili zrozumiałem, że to co widzę jest prawdziwe. Pod murem jednego z budynków siedział Izaak. Przez moment bałem się, że nie żyje, bo zupełnie się nie ruszał, ale gdy zwrócił oczy w moją stronę poczułem się jakby moje ciało przeszył elektryczny impuls. Rzuciłem mu się na szyję i popłakałem z radości. Przeżył. Mój najlepszy przyjaciel przeżył i był teraz tuż przy mnie. Już dawno nie miałem okazji poczuć czym jest szczęście.\n- Co się stało? Jak wróciłeś? – spytałem, gdy się nieco uspokoiłem. Popatrzył na mnie, a jego wzrok zdawał się jeszcze bardziej nieobecny niż przed ucieczką.\n- Poczekałem do zmroku i wmieszałem się w grupę robotników.\n- Nie rozumiem? Dlaczego wróciłeś?\n- Tam nic nie ma... nic... żadnej nadziei... – wybełkotał.\nUświadomiłem sobie, że od samego początku nie okazywał żadnych emocji. Zupełnie jakby ucieczka pozbawiła go resztek człowieczeństwa. Nie cieszył się na mój widok, ani nie smucił. Jemu już było wszystko jedno. Nie chciałem się z tym faktem pogodzić, ale stało się to czego najbardziej się obawiałem, jego psychika nie wytrzymała.\nChaos, to pierwsze słowo jakie przychodzi mi na myśl, gdy wracam wspomnieniami do ostatniego dnia spędzonego w getcie. Pakowali nas do pociągu jak zwierzęta, ludzie panikowali, czasami słychać było strzały. Pośród tego obłędu zdołałem dostać się do wagonu wraz z rodziną i Izaakiem. Sara płakała, a ja przez całą drogę trzymałem ją w ramionach. Była przerażona i dokładnie ją rozumiałem. Wszyscy rozumieli. Każdy z nas, bez wyjątku, dzielił ten sam los.\nGdy nas rozdzielano, przeżywałem istny koszmar. Sara krzyczała, wyrywała się i wyciągała ku mnie dłonie. Czyniłem to samo, ale nie mogliśmy w żaden sposób powstrzymać tego co działo się wokół nas.\nOjca już nigdy więcej nie ujrzałem. Wtedy nie miałem pojęcia, gdzie go zabrali i co się z nim stało. Ja i Izaak z jednego piekła trafiliśmy w drugie. Ten okres mego życia jest jak zatarta taśma. Pamiętam tylko urywki. Zresztą wspominanie owego czasu wywołuje u mnie tak wielką gorycz, że pragnę go przemilczeć i wspomnieć tylko o jednym jedynym wydarzeniu, które stanowiło zwrot w moim życiu.\nIzaak był słaby. Zbyt słaby żeby przetrwać i nie miałem co do tego żadnych złudzeń. Pewnego razu po prostu zasłabł przy pracy i upadł na ziemię. Chcąc nie chcąc wydał na siebie wyrok śmierci. „Zaszczyt” jego dobicia nie przypadł jednak podrzędnemu żołnierzowi lecz samemu standartenführerowi. Eryk Richter budził strach. Był młody, silny i miał sporą władzę. Już na zawsze pozostał moim nemezis. Wszystko przesądziła ta jedna chwila, gdy nacisnął spust, a kula przeszyła czaszkę Izaaka, raz na zawsze kończąc jego cierpienia. W tym momencie przestałem racjonalnie myśleć. Rzuciłem się do ciała przyjaciela, obejmując go, łudząc się, że jeszcze mnie usłyszy. Nie wiem jak długo płakałem, bo w pewnym momencie poczułem szarpnięcie i ktoś z wielką siłą cisnął mnie na ziemię. Przelotem ujrzałem zimne, błękitne oczy Eryka, a potem był już tylko ból. O dziwo nie padł z moich ust ani jeden krzyk. Czułem każde uderzenie, każde kopnięcie, ale myślałem tylko o Izaaku.\nGdy kaźń ustała, resztką sił otworzyłem oczy i ujrzałem, że Eryk wyciąga broń.\nMoże to i dobrze - pomyślałem - tak będzie szybciej.\nAle nie zginąłem. Po prostu w pewnym momencie Richter się rozmyślił i postanowił nieco dłużej pobawić się moim kosztem.\n- Umówmy się tak, jak doczołgasz się do baraku to będziesz żył, a jeśli nie... cóż.\nNie doszukiwałem się już sensu w jego postępowaniu. Nauczyłem się, że ludzie potrafią czerpać przyjemność z najokrutniejszych wręcz czynów. Tylko czy można ich nazwać ludźmi?\nWiem, że Eryk się oddalił, bo słyszałem jego kroki. Nie było mowy bym mógł się ruszyć, choć kiwnąć palcem. Wolałem, by zastrzelił mnie na miejscu, by tego nie przeciągał. Zamroczyło mnie w końcu, ale potem nastąpiło coś niebywałego. Pamiętam, że pierwsze co zarejestrowały moje zmysły to fakt, że ktoś mnie niesie. Potem poczułem, że ląduję na czymś miękkim, a potem otworzyłem oczy i... ujrzałem go. Miał piwne tęczówki, długie rzęsy i pewnie byłby całkiem przystojny, gdyby nie wyniszczające warunki. Przez chwilę wpatrywałem się w niego oszołomiony, aż usłyszałem jego głęboki głos.\n- Yh... – moja odpowiedź była ni to twierdząca, ni przecząca.\n- Jestem Beniamin.\n- Sa.. Samuel – wydusiłem z siebie.\n- Mieliśmy cholerne szczęście, że nikt nas nie zauważył. Nie wiem jak długo będę w stanie cię tu ukrywać, ale nie mogłem tak po prostu cię tam zostawić.\nW ten sposób zaczęła się moja największa i najdłuższa przyjaźń. W jeden dzień straciłem przyjaciela i zyskałem nowego. Horror jednak się nie skończył. Niedługo później staliśmy się obiektem pseudo-medycznych eksperymentów. Prawie nic z tego nie pamiętam, jedynie przebłyski. Sądzę, że mój umysł najzwyczajniej w świecie zablokował to co było tak straszne, że szybko doprowadziłoby mnie do obłędu. Pamiętam jednak, że w końcu, po najdłuższej z nocy, nastał dzień. Nie miałem złudzeń, że życie już nigdy nie będzie takie jak kiedyś, ale na nowo rozbudziła się we mnie nadzieja.\nByło lato 1946. Życie powoli wracało do normy. Ostatni rok ja i Ben spędziliśmy na szukaniu mojej siostry, ale bez skutku. Wciąż żywiłem jednak nadzieję, że się odnajdzie. Jednocześnie próbowałem się ustatkować, odnaleźć w odmienionym świecie. Pracowałem jako zmywający w jednej z krakowskich restauracji. Nie była to praca moich marzeń, ale dobre i to na początek\n- Hej, Sam, słyszałem, że byłeś w obozie – spytał pewnego dnia jeden ze współpracowników o imieniu Jan.\n- Byłem – odparłem beznamiętnie, nie przerywając pracy.\n- To naprawdę straszne co się wtedy działo. Świat jest taki mały. Moja dziewczyna też była w obozie. Prawdziwy cud, że przeżyliście.\nTalerz wypadł mi z ręki i rozbił się o posadzkę. Wpatrywałem się w Jana z rozdziawionymi ustami. To nie mógł być zbieg okoliczności. Po prostu nie mógł.\n- Hej, uważaj – powiedział widząc co czynię.\n- Zaprowadź mnie do niej. Błagam, zaprowadź – zdesperowany chwyciłem go za koszulę.\nZgodził się i po pracy udaliśmy się prosto do jego domu. Kiedy otworzył drzwi pokoju, ujrzałem ją, siedzącą przy otwartym oknie i malującą obraz. Poznałem ją od razu, nic się nie zmieniła.\nSpojrzała na mnie i zauważyłem, że jej oczy robią się mokre od łez.\n- Braciszku! – rzuciła mi się na szyję.\nUściskałem ją mocno, tak mocno jakbym nigdy już nie chciał jej wypuścić. Płakaliśmy i śmialiśmy się jednocześnie. W tym jednym momencie życie na nowo we mnie wstąpiło. To był najszczęśliwszy dzień w moim życiu.\nNapisane przez Vampircia dnia maj 26 2009· 2 komentarze · 8334 czytań ·\n#1 | Rockula dnia sierpień 09 2009 21:48:02\nBrutalnie troszkę .\n#2 | Feliks dnia styczeń 29 2010 22:08:32\nOpowiadanie troszkę takie jakby smutne. Ale się w sumie dobrze kończy i to jest najważniejsze\nJak je czytałem, miałem tylko wrażenie, że gdzieś już coś podobnego widziałem... I później mnie olśniło: film! Film "Pianista"! Jeżeli go nie znacie, to naprawdę - jest czego żałować. Film jest smutny, momentami okrutny, ale tez się "w sumie dobrze" kończy.\n1,613,607 unikalne wizyty


chodzież akcent, oferta sklepu - Forum z wiedzą dla przyszłych klientów\nStrona główna > Firmy > Stacjonarne sklepy > chodzież akcent, oferta sklepu\nchodzież akcent, oferta sklepu\nCzy ktoś z was posiada porcelanę chodzież kamelia i jest w stanie wypowiedzieć się na temat jej jakości i tego czy rzeczywiście pożądane byłoby ją kupować i korzystać z niej?\nJeżeli pragniesz mieć świetne naczynia w domu to polecam Ci sklep: https://hurtowniaporcelany.pl/154-chodziez-akcent-bialy . Sam kupowałem w nim porcelanę i uważam, że był to naprawdę świetny wybór, ponieważ produkty są niezwykle wysokiej jakości.\nSam już wielokrotnie kupowałem porcelanę w sklepach internetowych i bardzo dużo na tego typu zakupach zyskałem. Moim zdaniem wybieranie odpowiednich produktów daje doskonałe rezultaty i jest bardzo korzystne dla wszystkich osób.\nSam od długiego czasu użytkuję garnki Silesia i mogę o nich powiedzieć jedynie pozytywne rzeczy. Są to jak do tej pory najlepsze garnki, z jakich miałem okazję korzystać przez co niezmiernie mocno polecam je wszystkim osobom, jakie szukają wysokiej jakości produktów, a przy tym pragną kupić te w stosunkowo atrakcyjnych cenach co jest jak najbardziej możliwe za sprawą tych garnków.\nDziś porcelana jest znacznie tańsza niż jeszcze jakiś czas temu poprzez co stała się ona znacznie przystępniejsza dla wszystkich osób. Można na tego typu produktach naprawdę mnóstwo zyskać dziś.\nPosiadam większość naczyń wykonanych z porcelany i moim zdaniem decydowanie się na tego typu produkty daje wyśmienite rezultaty i jest niesłychanie opłacalne. Zwłaszcza chodzież akcent zasługuje na spostrzeżenie, ponieważ jest to porcelana najwyższej jakości, jaka sprawdza się w własnej roli doskonale.


Ile waży Anna Lewandowska. Gwiazda zaskoczyła odpowiedzią\nStrona główna » Newsy » Ile waży Anna Lewandowska? Zaskoczyła fanki odpowiedzią. Piękna sylwetka, a tu taka niespodzianka\nAnna Lewandowska postanowiła zdradzić fanom kilka sekretów. Gwiazda nie miała też oporów przed tym, by napisać o swojej wadze. Jej odpowiedź na pytanie zadane przez internautkę może być sporą niespodzianką.\nAnna Lewandowska od zawsze zachwycała swoją figurą. Trenerka fitnessu nawet gdy była w ciąży nie rezygnowała z ćwiczeń. W oczekiwaniu na narodziny pierwszej córki Klary, cały czas była aktywna fizycznie. Tak samo było także w momencie, gdy na świat miała przyjść Laura. Przyszła mama nie tylko pokazywała, jak sama ćwiczy, ale stworzyła także plan treningowy dla innych ciężarnych, w którym dostosowała ćwiczenia do poszczególnych trymestrów. Dzięki temu przekonała wiele kobiet do tego, że nawet podczas ciąży można się ruszać.\nPo narodzinach dzieci żona Roberta Lewandowskiego błyskawicznie wróciła do formy. To wszystko relacjonowała na Instagramie i pokazywała fankom, że nie od razu wyglądała idealnie. Włożyła sporo pracy w to, by znowu pochwalić się wyrzeźbionym brzuchem i smukłą talią. Jej druga córka niedawno obchodziła pierwsze urodziny, a po ciążowych krągłość już dawno nie ma żadnego śladu.\nAnia od zawsze zachwyca smukłą sylwetką. Swoimi patentami chętnie dzieli się z fankami. Jej sposoby na idealne ciało można poznać nie tylko dzięki aplikacji treningowej, którą stworzyła. Gwiazda jest bardzo aktywna na Instagramie i to tam właśnie przekazuje swoją wiedzę. Regularnie organizuje treningi live, w których licznie uczestniczą internauci. Dzieli się również przepisami na zdrowe posiłki, które na pewno dopełnią efekty aktywności fizycznej. Lewa regularnie też odpowiada na pytania fanów. Ostatnio udostępniła okienko, w którym mogą oni zapytać o nurtujące ich kwestie. Jedna z osób chciała wiedzieć, ile waży trenerka. Odpowiedź, jaką dała Ania, była dosyć zaskakująca.\nTakiej odpowiedzi fanka raczej się nie spodziewała, ale wiadomo, że sportowcy zdecydowanie bardziej wolą sprawdzać wymiary swojego ciała niż wchodzić na wagę.\nAnna Lewandowska - plac zabaw\nPiękna zgrabna kobieta\nPiękna,zgrabna i mądra, a waga? Czy to ma znaczenie?.\nDo 50 kg max…może nawet mniej\nWygląda na 100kg.\n21 czerwca 2021 o 22:47\nGdzieś czytalam 53kg\nTak może być do 70, miesnie ważą wiecej przy mniejszej objętości.\n21 czerwca 2021 o 16:33\n55 do ok. 60 kg


Rzadko spotykana odmiana o luźnym pokroju, dorastająca do 1,5 m wysokości. Pędy dość sztywne, lekko pokładające się pod ciężarem kwiatostanów. Liście zielone, szerokoeliptyczne. Kwiaty białe, zebrane w bardzo duże, kuliste kwiatostany. Zdobią one roślinę od lipca do września, po zasuszeniu także są bardzo dekoracyjne. Kwitną na pędach tegorocznych. Wymaga żyznej, przepuszczalnej, stale wilgotnej gleby oraz półcienistego stanowiska. Polecana do sadzenia w ogrodach przydomowych, zieleni miejskiej i osiedlowej, zarówno w grupach, jak i pojedynczo. Odmiana w pełni mrozoodporna.\nKod kreskowy 2003659877748\n23,92 zł Rabat 20%\nHydrangea paniculata MAGICAL MOONLIGHT 'Kolmagimo' (Hortensja bukietowa)  - C5 PA\nHydrangea paniculata 'Unique' (Hortensja bukietowa)  - C5


Będzie nowe rozporządzenie w sprawie zadań lekarza, pielęgniarki...\n4 czerwca 2016 roku minister zdrowia przekazał do konsultacji publicznych projekt rozporządzenia w sprawie zakresu zadań lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej i położnej podstawowej opieki zdrowotnej.\nObecnie obowiązujące rozporządzenie z 20 października 2005 roku straci moc obowiązującą 16 czerwca 2016 roku.\nZgodnie z uzasadnieniem projektu, nowe rozporządzenie będzie uwzględniało zmiany w zakresie ordynowania wyrobów medycznych oraz leków zawierających określone substancje czynne, z wyłączeniem leków zawierających substancje silnie działające, środki odurzające i substancje bardzo silnie działające, środki odurzające i substancje psychotropowe oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, w tym wystawianie na nie recepty. Dodatkowo w projekcie umożliwiono wystawianie skierowań na wykonywanie określonych badań diagnostycznych, w tym medycznej diagnostyki laboratoryjnej, z wyjątkiem badań wymagających metod diagnostycznych i leczniczych stwarzających podwyższone ryzyko dla pacjenta.\nW projekcie rozporządzenia w sprawie zakresu zadań lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej i położnej podstawowej opieki zdrowotnej dostosowano zadanie położnej POZ do Programu badań przesiewowych noworodków w Polsce, poprzez umożliwienie pobierania materiałów do testów przesiewowych w kierunku wykrywania chorób metabolicznych.\nZakłada się, iż projektowane rozporządzenie ministra zdrowia wejdzie w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


Motele Ruchocki Młyn - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nznaleziono 4 oferty noclegoweoferty (0 w miejscowości Ruchocki Młyn oraz 4 w okolicy)\nMotele w miejscowości Ruchocki Młyn, województwo wielkopolskie, powiat wolsztyński\nMotele w miejscowości Ruchocki Młyn. Porównaj możliwość zakwaterowania w miejscowości Ruchocki Młyn w zależności od standardu oraz ceny. Ruchocki Młyn, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w miejscowości Ruchocki Młyn:


Zapomniane skocznie w Polsce - Dzianisz - Skoki okiem Kobiet\nDzianiszKrzysztof MiętusMałopolskaniszczejąca skoczniaPodhalePolskatatryzapomniane skocznie\nZapomniane skocznie w Polsce - Dzianisz\nby Julka - 7:32 PM\nPodhale. Dzianisz - wieś położona w województwie małopolskim. Zamieszkuje ją zaledwie 1800 ludzi (dane na 2006 rok), a turyści odwiedzają ją głównie w celu odwiedzenia drewnianego kościoła zbudowanego w 1932 roku. Mało kto wie, że znajduje się tutaj skocznia narciarska.\nNiestety niewiele wiadomo o historii tego obiektu. Jego punkt konstrukcyjny znajduje się na 50 metrze i jest zbudowany w większości z drewna. Nie posiada igelitu, a trenuje na niej klub znany ze sportów zimowych - UKS Ostrysz Dzianisz.\nPrawdopodobnie już w latach 90. można było zobaczyć zawodników oddających tutaj skoki.\nObecnie skocznia jest w nienagannym stanie, aczkolwiek mało kto na niej się pojawia. Teraz, gdy oficjalnie otwarto kompleks skoczni w Chochołowie, najpewniej nie będzie w ogóle chętnych, by trenować na tym obiekcie.\nW rozmowie z Przeglądem Sportowym, Krzysztof Miętus wspomniał, że czasem wraz z kolegami próbowali tu swoich sił w oddaniu skoków na nartach zjazdowych. Jednak wraz z zawaleniem się mostu nad potokiem skocznia po prostu umarła.\nTu możecie zobaczyć filmik pochodzący z 2002 roku, na którym sportowcy oddają skoki na obiekcie w Dzianiszu: archiwum, skoki w Dzianiszu\nźródło: www.skisprungschanzen.com / www.przegladsportowy.pl\nTags : Dzianisz, Krzysztof Miętus, Małopolska, niszczejąca skocznia, Podhale, Polska, tatry, zapomniane skocznie


KOD i krajobraz po bitwie. Część II - Medium Publiczne\nNa wstępie dziękuję Pawłowi Wimmerowi, że raczył się pochylić nad moim tekstem i w dodatku znalazł czas, by zadać mi parę pytań, jak rozumiem retorycznych, bo przecież wszyscy znamy na nie odpowiedź.\nLecz zanim przejdę do odpowiedzi, nadmienię, że i mnie jest żal straconego czasu i straconych szans. Że miast pożytkować swoje siły ku pożytkowi wspólnemu przesiadujemy na Fejsie. Oto Parada Równości, Marsz dla Wolności, Strajk Kobiet, Kontrmiesięcznica, a tymczasem my tutaj boksujemy się wzajemnie.\nWyciszenie emocji, które postuluje mój adwersarz, nie stanowi wartości samej w sobie. Skoro są, należy je nazwać i poznać ich przyczyny. I dopiero wówczas przymierzyć się do ich wytłumienia. Posłużę się cytatem, by oddać również moje osobiste refleksje:\n„Działacze wierni Krzysztofowi Łozińskiemu, nowemu przewodniczącemu, zamierzają reanimować KOD. Ale po spodziewanym rozłamie będzie to już tylko pudrowanie trupa.”\nJeden z marszów KOD-u. 2016. Żródło: KOD\nTak napisał Jarosław Karpiński w artykule z 1 czerwca br., pt. „KOD właśnie przegrał na wszystkich polach. Czas pomyśleć o zwijaniu sztandaru. I tylko zwykłych ludzi żal”.\nPyta mnie Paweł o ambicje i kariery członków nowego zarządu. O tych kwestiach mówił sam Krzysztof Łoziński, postulując, że czas na skok do Europarlamentu. Czyżby Paweł zapomniał? To prawda, że potem autor tych słów się z nich wycofał, bo napotkał totalną naszą krytykę, ale cóż, słowo się rzekło!\nNastępnie pyta mnie mój polemista o brak ataków na Łozińskiego ze strony prasy prawicowej, pisowskich gadzinówek i portali. Czy aby stwierdzając ów fakt nie insynuuję tego lub owego. No, nie insynuuję, a jedynie stwierdzam fakt. Kijowski był, jest i prawdopodobnie będzie atakowany, natomiast Łoziński nie był i nie jest. Czy go wreszcie organy władzy zaatakują tego nie wiem. Na razie cieszy się wielkim pobłażaniem, żeby nie powiedzieć przyzwoleniem. Nie do mnie należy wyjaśnienie przyczyn tego stanu rzeczy.\nFakt, tu przyznam Ci rację, Pawle: nie nowy zarząd jest stary w zasadniczym zrębie, a jedynie stary zarząd w zasadniczym zrębie przeszedł do nowego. To moja niezręczność słowna, ale i intuicja, która mi podpowiada, że ci „starzy – nowi” członkowie zarządu będą nadawali mu ton.\nPotem mi zarzucasz „dość brzydką metodę insynuacyjną” pytając „Czy współistnienie Łozińskiego z pisowskimi politykami 30-40 lat temu ma go dezawuować i odbierać mu wiarygodność?” Otóż, to nie jest z mojej strony żadna metoda insynuacyjna, tylko stwierdzenie, że kombatancka karta opozycjonisty PRL-owskiego nie stanowi żadnej rękojmi ani gwarancji, że obecnie dysydent ówczesny się odnajdzie w tej naszej rzeczywistości.\nPotem mi zarzucasz paskudztwa, kiedy przyrównuję „nowe otwarcie” KOD do „dobrej zmiany”, a Hartmana do Pawłowicz. Cóż, lepsze jest wrogiem dobrego, a myśmy sobie zafundowali lepsze. I tu, i tam. Kiedy PiS wygrał wybory, byliśmy natarczywie atakowani postulatem respektowania prawideł demokracji i uznania wyniku wyborów, które przecież miały demokratyczny przebieg. Zupełnie jak teraz. A jeśli chodzi o stronników z tytułami, to zwyczajnie trzeba się pogodzić z tym, że każdy widocznie musi mieć swojego nadwornego profesora.\nA teraz najważniejszy akapit w Twoim tekście: „W jednym miejscu się z Tobą zgodzę – sam apelowałem o dopuszczenie mediów do obrad i pozostaję przy tym zdaniu także teraz”. To kompromitacja KOD-u, że nie wpuścił mediów na Walne, tymczasem Ty się zaledwie nad tą kwestią zgrabnie prześlizgujesz. To nie zwykła gafa wizerunkowa, to zaprzeczenie istoty KOD-u, o czym pisałem wcześniej. Ba, sam Łoziński kilka dni wcześniej obiecywał, że będzie za tym, żeby prasę wpuszczono, że to nie on podejmował decyzje i że uważa obecność prasy za właściwą. Byłeś na tym spotkaniu, na którym to mówił. Ja też tam byłem. Jest nagranie jego zapewnień.\nPytanie: dlaczego organizatorzy prasy nie chcieli wpuścić?\nOdpowiedź: bo dzięki temu łatwiej przekazać mediom takie treści, które dysponentom informacji wydadzą się korzystniejsze. Dowód: korespondencja z Torunia Tomasza Ciechońskiego, pomieszczona w GW, a zatytułowana: „Wybory w KOD. Łoziński liderem, Kijowski pod sąd”.\nPan redaktor GW zamieścił (w papierowej wersji) następujący passus: „(…) W ślad za tym poszedł wniosek o postawienie Kijowskiego przed sądem koleżeńskim KOD. Został przyjęty. Wtedy Kijowski ogłosił, że sprawozdanie komisji rewizyjnej jest nieprawidłowe, i zrezygnował z wyborów”. To kłamliwe przedstawienie zdarzeń, o czym wiem, bo to śledziłem z kuluarów. Kijowskiego nie było na sali podczas kwitowania sprawozdania komisji rewizyjnej. Zrezygnował dopiero, kiedy przyjeto sprawozdanie finansowe, które uznał za niepełne.\nMateusz Kojowski. Autor zdjęcia: Katarzyna Pierzchała\nPikanterii całej sprawie niech doda fakt, że post factum ten inkryminowany artykuł został w internecie przeredagowany. W tytule pan redaktor dodał „sąd koleżeński”, z treści zniknął m.in. kłamliwy cytat. Nie muszę dodawać, że tej prawdziwej wersji nikt już nie przeczyta, wszyscy zapoznali się z wersją wcześniejszą… Kto wprowadził redaktora w błąd, jak myślisz, Pawle? Czy gdyby mógł przysłuchiwać się obradom, to by taki kardynalny błąd popełnił?\nReasumując, nie postuluję wyciaszania emocji, tylko wyjaśnienie wszelkich spraw i zaległości, które przecież rzutują na dalsze nasze funkcjonowanie. Nie zgodzę się na zamiatanie czegokolwiek pod dywan w imię świętego spokoju.\nGłówne zdjęcie artykułu pochodzi ze strony Facebook pana Mateusza Kijowskiego.\nInne użyte w artykule zdjęcia są upublicznione na stronach facebook Przemysława Wiszniewskiego oraz KOD.\nKOD i krajobraz po bitwie Wspólnota pogardy KOD i krajobraz po bitwie – ad vocem List otwarty do Premier Szydlo OECD mówi nie dochodowi podstawowemu\n#MP Poleca Aktywizm Ludzie Opinie Polemika Polityka Polska Przegląd Świat Wyróżnione


blacho dachówki - Dunmore\nWysłany: Czw Lut 08, 2018 15:57 Temat postu: blacho dachówki\nremontujecie swój dom? Nie wiecie jaką firmę wynająć aby zrobila Wam dach? Mogę polecić Wam http://www.traffic-blachy.pl/. Osobiście korzystałem z ich usług i muszę przyznać, że byłem zaskoczony profesjonalizmem.\nWysłany: Czw Lut 08, 2018 15:57 Temat postu:\nWysłany: Wto Lut 13, 2018 14:08 Temat postu:\nJa tam jestem zdania, że wszystko lepiej sobie zrobić samemu. Dachu jeszcze nie miałem okazji remontować dlatego się nie wypowiem, ale ze swojej strony mogę polecić Ci wynajem narzędzi z https://rentao.pl/kategoria/narzedzia-i-akcesoria-1 myślę, że może to Ci się przydać przy remoncie. A moim zdaniem nie ma sensu przepłacać i kupować nowych\nWysłany: Czw Lut 15, 2018 20:12 Temat postu:\nBlachodachówki są najlepsze.\nWydaje mi się że układanie dachówek nie jest jakąś trudną sprawą więc chyba nie ciężko o porządną firmę\nWysłany: Pon Lut 26, 2018 07:40 Temat postu:\nPowiem Ci że jest to dosyć trudne.\nJa bym tego nie kupował.\nWysłany: Sro Mar 07, 2018 11:26 Temat postu:\nWysłany: Pią Mar 23, 2018 15:52 Temat postu:\nJa się niestety kompletnie nie znam na blachodachówkach...\nWysłany: Nie Kwi 01, 2018 21:14 Temat postu:\nJa póki co mam papę położoną, ale również planuję zmienić ją na dachówki\nWysłany: Pon Kwi 02, 2018 21:20 Temat postu:\nCzemu akurat na dachówki ?\nWysłany: Czw Kwi 05, 2018 10:08 Temat postu:\nSzukacie samochodu ale możecie się zdecydować na jakiś? Polecam wejść na https://anndora.mazda-dealer.pl/ i sprawdzić sobie modele mazdy. Uważam, że nie jedna osoba zakupi coś od nich.\nWysłany: Pią Kwi 06, 2018 16:24 Temat postu:\nWysłany: Pon Kwi 09, 2018 21:02 Temat postu:\nMyślę, że takie rzeczy należy zostawić specjalistom


Miękkie Klocki Clemmy 20 el. Clementoni - Mazak Marek Zaremba\nNum Noms zestaw startowy Snack Break 4.2\nMiękkie Klocki Clemmy 20 el. Clementoni\nKlocki Clemmy są miękkie, dzięki czemu są bezpieczne dla dzieci.\nKlocki z łatwością się układają, są miękkie, kolorowe,\nmożna je myć wodą, pachną i są nietoksyczne.\nKolorystyka klocków może różnić się od przedstawionej na zdjęciach.\nW zestawie znajduje się 6 klocków podwójnych i 14 pojedynczych.\nWymiary wiaderka ~ 20 x 20 x 23 cm