Miejskie Przedszkole Nr 17, Kossobudzkiego 10, Płock\nJesteś tutaj: eduranking.pl > Szkoły w Polsce > Szkoły - województwo mazowieckie > Szkoły - powiat Płock > Szkoły - gmina miasto Płock > Miejskie Przedszkole Nr 17\nNajważniejsze informacje - Miejskie Przedszkole Nr 17\nAdres Miejskie Przedszkole Nr 17\nTelefon Miejskie Przedszkole Nr 17\nMiejskie Przedszkole Nr 17 mieści się w miejscowości Płock pod adresem Kossobudzkiego 10. Numer tel. do przedszkola to 243668406. Fax: 243668406. Przedszkole ma lokalizację na terenie gminy Płock, powiat Płock , województwo mazowieckie. Organem zarządzającym jest gmina. Przedszkole funkcjonuje w rejestrze pod numerem 61002550000000.\nDo placówek przedszkolnych uczęszczają wychowankowie w wieku od trzeciego do szóstego roku życia, a w specjalnych przypadkach od 2 1/2 roku. Dzieci 5-letnie i 6-letnie są objęte obowiązkowym wychowaniem przedszkolnym. Oddziały kształcenia przedszkolnego do których uczęszczają dzieci 5 i 6-letnie nazywane są zerówkami. Oprócz przedszkoli działają też oddziały przedszkolne w szkołach podstawowych, punkty przedszkolne i zespoły wychowania przedszkolnego. Wymienione jako dwie ostatnie postacie wychowania przedszkolnego przeznaczone są dla niewielkich grup dzieci i powstają w miejscowościach oddalonych od przedszkoli i szkół podstawowych.\nW 2013 roku łączna liczba wychowanków uczących się w placówce to 146, z czego 75 to uczennice, a 71 stanowili uczniowie. W przedszkolu jest zatrudnionych łącznie 11 nauczycieli, z czego 10 na pełen etat oraz 1 na pół etatu. Na jedno dziecko przypada 0,08 nauczycieli. Stosunek nauczycieli pracujących w pełnym wymiarze godzin do pedagogów zatrudnionych na pół etatu wynosi 10. Powiat płock ma zarejestrowane 39 przedszkoli, a województwo mazowieckie - 1786. Na 3692 uczniów w powiecie przypada 39 innych przedszkoli (94,67 na placówkę), z kolei średnia w województwie to 57,34 (102403 dzieci w wieku przedszkolnym na 1786 placówek).


Strony: 1 ... 107 108  110 111 ... 208\nAutor Wątek: Właśnie zobaczyłem... (Przeczytany 866120 razy)\n« Odpowiedź #1620 dnia: Kwiecień 22, 2009, 02:34:04 pm »\nCytat: maziek w Kwiecień 21, 2009, 08:51:18 pm\nNajpierw jest seria zdjęć, która zdobyła Pulitzera. A potem zdjęcie fotografa, który zrobił te zdjęcia. Ciekawi mnie, co sobie pomyslicie...\nAni jednego zdjecia z Palestyny? Hmm...\nTo zdjecie troche mowi:\nA odnosnie wrazliwosci reporterow, roznie bywa; to zdjecie dostalo Pulitzera w 94 r, przeczytajcie opis pod zdjeciem:\n« Odpowiedź #1621 dnia: Kwiecień 22, 2009, 03:07:29 pm »\nDzieki Nex. To chyba wszystko na ten temat...\n« Odpowiedź #1622 dnia: Kwiecień 22, 2009, 05:22:14 pm »\n« Odpowiedź #1623 dnia: Kwiecień 22, 2009, 07:02:36 pm »\nNie wiem co bym wybrał bo nie wiem co było wystawione do konkursu. Ciężko też twierdzić że nagrodzeni nie są wybitni skoro nie ma się porównania do pozostałych wystawionych prac. Co z tego że Twoim zdaniem na świecie było wiele wydarzeń skoro może z żadnego z nich nie było dobrych zdjęć? Zresztą, Twoja teza że tylko tragedia jest nagradzana strasznie upada akurat w tym konkursie bo na dwa pokazywane zdarzenia tylko jedno jest tragiczne! (a to że poszerzyłeś kategorię na "tragedia + USA" jest naciągane)\nJeśli natomiast chodzi o moją ocenę "jakości" tych zdjęć (w kontekście tematyki konkursu) to przedstawiają one w mocny sposób konsekwencje wydarzenia, i to w szerokim znaczeniu, np. są takie w których można "poczuć" co czuje osoba na zdjęciu, poczuć ogólny klimat, jest też trochę symboliki itd. Sztuką zrobienia dobrego zdjęcia reportażowego jest ukazanie obrazem nie tylko widoku sceny, ale czegoś jeszcze. Są takie zdjęcia które potrafią "zsumować" wydarzenie, gdzie widząc jedno zdjęcie nagle uświadamiasz sobie "o co chodzi" w wydarzeniu, momentalnie i równocześnie rozumiesz jego skalę, wpływ na jednostki (i to tak że prawie czujesz to co one), wpływ na społeczność, wpływ na świat itd. Jak oglądasz zdjęcie trzyletniego dziecka umierającego z głodu w odległości kilometra od pomocy i czekającego na niego sępa (sama symbolika tu jest!!!!!) to tak naprawdę nie widzisz dziecka i sępa tylko... no właśnie, widzisz całą tragiczność wydarzenia i to "bezpośrednio" bo własnymi, osobistymi uczuciami (bo masz wpojone symbole, np. dziecka).\nSą też zdjęcia które są "reportersko trudne technicznie", to znaczy np. ujęcia które trudno na przykład uchwycić a finalnie dają niespodziewany efekt (w naszym przykładzie chyba może tu się łapać ten śmiejący się Obama z tymi krzywymi nogami) które jak rozumiem są doceniane przez reporterski świat za samą trudność uzyskania takiego zdjęcia.\nO to moim zdaniem "chodzi" w zdjęciach reporterskich.\nCo do reszty wypowiedzi natomiast. Oddzielmy dwie rzeczy, konkurs nagradzający zdjęcia reporterskie od fotografii reporterskiej w ogóle. Don't hate the player, hate the game. Jest "gra" zwana fotografią reporterską, ma swoje zasady. By oceniać "graczy" tej "gry" stworzono ten konkurs. Tworząc konkurs nikt nie zastanawiał się czy "gra" jest dobra czy zła, przyjęto jej "zasady" za dane. Jest to zdrowe i normalne podejście i czepianie się takiego konkursu i jego wyników dlatego że nie podobają się zasady gry nie ma sensu. To tak jak podważać zwycięzcę rzutu krowim plackiem na odległość przez to że uważa się że rzucanie krowim plackiem jest głupie.\nFajnie że wywiązała się dyskusja na temat samej "gry" ale myślę że nie powinna ona umniejszać sukcesu "graczy".\n« Ostatnia zmiana: Kwiecień 22, 2009, 07:06:11 pm wysłana przez dzi »\n« Odpowiedź #1624 dnia: Kwiecień 22, 2009, 08:39:59 pm »\n« Odpowiedź #1625 dnia: Kwiecień 22, 2009, 08:49:46 pm »\nDzi masz racje, ale to jest tak, że jak ktoś zwraca nam uwage, to chcielibyśmy, żeby sam, przynajmniej w danym względzie, nie grzeszył. Jakie działanie na obywatela ma policjant, który sam bierze łapówkę...\n« Odpowiedź #1626 dnia: Kwiecień 22, 2009, 09:44:59 pm »\nKarcę również siebie (bo oceny cisną się dość odruchowo). Innymi słowy, uważam że nie maMY dość... nie wiem, wiedzy, doświadczenia, mądrości? by oceniać tak złożone rzeczy. I nie odbierajcie mnie jako policjanta bo nie jestem wyżej w hierarchii, to moje zdanie, na równi z Waszym, może być jedną z rzeczy do rozważenia jeśli ktoś ma inne.\n« Odpowiedź #1627 dnia: Kwiecień 22, 2009, 10:04:09 pm »\nDzi policjannt nie był do Ciebie. To była parafraza - facet robi zdjęcia pokazujące jak gina ludzie sam tym ludziom, których nie fotografuje nie pomaga. Ja sie po raz pirwszy zetknąłem z czymś takim jak była w Polsce wielka powódź za Gierka. Był reportaz i motyw przewodni to był pies przykuty łańcuchem do budy, oblany już wodą, wyjący potępieńczo (gospodarze uciekili, on nie mógł). Faceci przypłynęli kręcąc wciąż, zrobili kilka przebitek i odpłynęli - wciąż trzymając w kadrze wyjącego psa, który jako zwierze inteligentne wiedział, że odpływa ostatnia szansa...\nTutaj zbitka zdjęciowa jest być może przypadkowa, ale jesli on rzeczywiście tak się uradował, że dostał Pulitzera za zdjęcia śmierci to nie lubię go. Podobnie było z ostatnia olimpiada. Wahanie - występowac, czy nie występować, bo Chiny łamią prawa człowieka... Wszyscy łykneli bajkę: wystąpić, bo to zwróci oczy świata na Chiny... cóz za hipokryzja.\n« Odpowiedź #1628 dnia: Kwiecień 22, 2009, 10:16:46 pm »\n« Odpowiedź #1629 dnia: Kwiecień 22, 2009, 10:18:48 pm »\nCytat: dzi w Kwiecień 22, 2009, 07:02:36 pm\nNie wiem co bym wybrał bo nie wiem co było wystawione do konkursu.\nLogiczne, o to nie pytalem.\nCiężko też twierdzić że nagrodzeni nie są wybitni skoro nie ma się porównania do pozostałych wystawionych prac. Co z tego że Twoim zdaniem na świecie było wiele wydarzeń skoro może z żadnego z nich nie było dobrych zdjęć? Zresztą, Twoja teza że tylko tragedia jest nagradzana strasznie upada akurat w tym konkursie bo na dwa pokazywane zdarzenia tylko jedno jest tragiczne! (a to że poszerzyłeś kategorię na "tragedia + USA" jest naciągane)\nMasz racje, to brak logiki mojej. Byc moze jednak nie ma zadnego dobrego zdjecia z innej tematyki, bo wszyscy koncentruja wysilki na fotografowaniu nieszczesc?\nNie przecze, byc moze nieco naciagam - pewnie dlatego, ze osobiscie nie uwazam wyboru Obamy za az tak istotne wydarzenie - wiele osob traktuje to jako symbol odnowy oblicza polityki i swiata - ja raczej traktuje go sceptycznie (nieco ponizej granicy neutralnosci) i przelomu sie nie spodziewam. Mowie oczywiscie o istotnosci wyboru samego czlowieka, nie fakcie zmiany w funkcji przywodcy mocarstwa. To, ze udowodnil, ze kazdy wyksztalcony czarnoskory Amerykanin z 84-milionowym budzetem moze zostac prezydentem tez mnie nie przekonuje. W porzadku jednak, to moje czepialstwo, bo USA wazne sa i zdjecia tez znakomite. Nie zrobilbym lepszych, wiec sie zamykam, poza tym istotniejsza jest dla mnie kategoria "breaking news", bo to w niej sie, w mojej ocenie, zle dzieje. Obama czy nie, to kwestia gustu.\nOwszem, zgadzam sie, masz racje i ja nie przecze. Tylko przede przede wszystkim chcialbym swiata i ludzi, ktorzy nie dopuszczaja do sytuacji dziecka z sepem. Zamiast tego jednak robione mu sa zdjecia i dostaje nagrody. Dobrze dzi, ja wiem, to swietne zdjecie, ale czy mamy prawo fotografowac az do tego stopnia bestialstwa? Mysle, ze po przekroczeniu pewniej granicy zakrawa to na jakas perwersje. Dzieje sie tak, ze fotografia dziennikarska (ta pulitzerowa, bo o niej caly czas mowimy) pokazuje tragedie i symbole cierpienia (czy nie troche dlatego, ze to sie dobrze sprzedaje?) albo jakimi my sami potworami jestesmy (mysle, ze lepiej by bylo dla wszystkich, gdyby zdjecie z sepem nie powstalo, bo fotograf pomogl dziecku zdobyc pozywienie, a tu odwrotnie, jeszcze dostalo nagrode). Tu nie naciagam, bo specjalnie wszedlem na strone pulitzera i zaczalem przegladac archiwum. W zeszlym roku wygralo co (ta sama kategoria - "breaking news")? Fotografia rozkladajacego sie na chodniku czlowieka, pierwej bardzo poranionego w ulicznych rozruchach. 2006 - "obraz chaosu i cierpienia" po przejsciu huraganu Katrina. Rok wczesniej krwawe rezultaty walk w miastach Iraku. Od samego wejscia na http://www.pulitzer.org/ z pierwszych stron miniatur gazet widac "Catastrophic" na jednej i "Tragedy on the ice". No wiec ja sie pytam, czy przekaz jest obiektywny i to jedyne "breaking news" cokolwiek warte? Gdzie jest jakas rownowaga? Zamiast niej widze tylko dlugie obiektywy i zagladanie nimi byle dalej, glebiej w ludzkie nieszczescie.\nNo i nie chce umniejszac "sukcesow" graczom (ten od sepa sam sobie umniejszyl), tylko wlasnie o caly system krwawej paranoi mi sie nie podoba. Pulitzery to nagroda topowa, na nizszych szczeblach dziennikarstwa dzieje sie to samo (plus Kosciol katolicki w roznych odmianach w Polsce, no i oczywiscie, pozal sie Boze, polityka).\n« Odpowiedź #1630 dnia: Kwiecień 22, 2009, 10:20:18 pm »\nRozumiem. I OK, można nie lubić człowieka, można nie akceptować sytuacji. Nie zmienia to faktu że zdjęcia są najlepsze, a tego dotyczył konkurs. Mi się wydało że Evangelos swoją niechęć do tego o czym piszesz przelał na doszukiwanie się w zdjęciach małej wartości, stracił obiektywizm. Dlatego się czepiłem.\nSpoko, teraz już nie mam powodów by się Twojej wypowiedzi czepiać\nJeszcze co do "uśmieszku". Onet jest tak niewiarygodnie niewiarygodnym źródłem... czegokolwiek że na prawdę dajcie spokój. Przecież przytaczaliśmy przykłady z artykułów (do dziś pamiętam ITER). Poza tym każdy dziennikarz chcąc zwrócić uwagę i rozpocząć dyskusję dobrałby najbardziej denerwujące zestawienie, po co się na to nabierać? A jeszcze poza tym wszystkim jest to co napisała olkapolka.\n« Ostatnia zmiana: Kwiecień 22, 2009, 10:25:18 pm wysłana przez dzi »\n« Odpowiedź #1631 dnia: Kwiecień 22, 2009, 10:25:00 pm »\nPodobnie było z ostatnia olimpiada. Wahanie - występowac, czy nie występować, bo Chiny łamią prawa człowieka... Wszyscy łykneli bajkę: wystąpić, bo to zwróci oczy świata na Chiny... cóz za hipokryzja.\nGdyby ktos zrobil cykl zdjeciowy jak Bush obsciskuje Dalajlame i wrecza mu ordery, pozniej zdjecia Chinczykow maltretujacych Tybetanczykow lub inaczej myslacych rodakow oraz napisal artykul o przyjazni i wspolpracy amerykansko-chinskiej, to bym uznal to za cos.\n« Odpowiedź #1632 dnia: Kwiecień 22, 2009, 10:28:01 pm »\nCytat: dzi w Kwiecień 22, 2009, 10:20:18 pm\nMi się wydało że Evangelos swoją niechęć do tego o czym piszesz przelał na doszukiwanie się w zdjęciach małej wartości, stracił obiektywizm. Dlatego się czepiłem.\nMala wartosc to zle okreslenie - sam go uzylem i spowodowalo to dyskusje, wybacz. Myslalem raczej o wartosci w kategoriach takich, jak w mojej ostatniej, dlugiej wypowiedzi, ale ciesze sie, ze doszlismy juz do porozumienia.\n« Odpowiedź #1633 dnia: Kwiecień 22, 2009, 11:24:11 pm »\nTeż go nie lubię(i nawet jak się nie ucieszył). I tylko tyle. Nie oceniam ,nie krytykuję. Po prostu nie lubię. dlatego że:\nPodobne zdjęcie np. białego człowieka w cywilizowanym kraju skończyłoby się w sądzie, za naruszenie dóbr, godności itp. Ale Murzynków można. Przecież za chwile pewnie umrze i nawet nie wie co to sąd. Ciekawe, czy artysta fotografik zapytał "obiekt" ,czy może zrobić mu zdjęcie? Szczerze wątpię. (chyba, że to była ustawka, za 10 centów). Człowiek został potraktowany jako część okrutnej przyrody. Ot, jak to reporterzy lubią złapać w obiektyw gazelę zagryzaną przez geparda.Śliczne ujęcie i ma walory estetyczno poznawcze.\nI nawet biedne dziecię nie wiedziało, że sensem jego męki (być może jedynym) jest to ,by inny człowiek, w innym świecie dostał jakąś nagrodę.\nNadludzi nie trzeba szukać w przyszłości. Są wśród nas.\n« Odpowiedź #1634 dnia: Kwiecień 23, 2009, 02:37:15 am »


Kolumna Premium LM/VM/OVM - sklep.nomart.pl\nWysokość (bez zbiornika) 170cm\nSpust cieczy: Spust cieczy 3/4 cala\nDodatkowy wlew: 3/4 cala (zaślepka gratis)\nDodatkowy termometr w kotle: Dodatkowy termometr panelowy z rozdz. 0.1C\nKolumna Premium LM/VM\nKolumna rektyfikacyjna Premium to trój-systemowy model kolumny rektyfikacyjnej pozwalającej uzyskiwać czysty produkt 96%+ oraz trunki smakowe.\nKolumna wyposażona jest nie tylko w system LM (liquid management, regulacja cieczą), w którym cała obsługa sprowadza się do regulowania ilości odbieranego płynu małym zaworkiem umieszczonym w głowicy, ale także system VM oraz OVM (obniżony VM), w których regulujemy ilość odbieranych par. Jeśli nazwy systemów odbioru nic Ci nie mówią- bez obaw, przygotowaliśmy poradnik możesz pobrać klikając w ten link\nKolejnym systemem dostępnym w kolumnie Premium jest system OVM, czyli obniżony odbiór VM. Istota działania jest taka sama, jak w systemie VM, lecz odbiór zrealizowany jest nie w głowicy, ale kilkanaście centymetrów niżej. Dzięki temu, między odejściem OVM a głowicą wytwarza się przestrzeń buforowa, w której w czasie całego procesu kumulują się frakcje lekkie. To jedyny system, w którym oprócz zaworu VM możemy używać jednocześnie zaworka LM- przez cały proces zaworek pozostaje minimalnie otwarty, a wypływają przez niego frakcje skumulowane w buforze. System OVM pozwala na krótszą stabilizację oraz odbiór jeszcze czystszego alkoholu.\nKolumna wyposażona jest w wziernik latarkowy pod głowicą, który umożliwia podgląd wypełnienia, spływu z jeziorka głowicy oraz ewentualnego zalewania kolumny (przy grzaniu zbyt dużą mocą). Zalanie w trakcie procesu jest niekorzystne, gdyż obniża zdolność rozdzielczą kolumny- należy tak dobrać grzanie, żeby zalewanie (podnoszenie słupa cieczy) nie występowało. Praktyczne dobieranie odpowiedniej mocy opisane jest w instrukcji i nie nastręcza żadnych problemów.\nKolumna wypełniona jest sprężynkami pryzmatycznymi, które maksymalnie zwiększają jej zdolność rozdzielczą. Wysokość półki teoretycznej dla zastosowanych sprężynek to ~2cm (dla wypełnienia zmywakowego: ~4), więc na przykładowych 150cm wypełnienia otrzymujemy ponad 70 półek! Dla porównania- do otrzymania alkoholu 95,6% potrzeba ok. 20 półek- większa ilość wpływa na lepsze oczyszczenie produktu. Wypełnienie jest partycjonowane w celu uniknięcia zbijania sprężynek i zwiększenia wydajności.\nsama kolumna: 170cm,\nna kegu 30l: 210cm,\nKeg wyposażony jest w dwie grzałki ~2kW o niskiej gęstości mocy (ULWD), spust zawartości z zaworem (3/4"), wlew z zaślepką (3/4"). Cały zbiornik ocieplony jest matą kauczukową- dzięki temu ograniczamy straty energii przy rozgrzewaniu, a w czasie procesu możemy grzać mniejszą mocą.\nZestaw zawiera termometr precyzyjny z rozdzielczością do drugiego miejsca po przecinku pozwalający zachować pełną kontrolę nad procesem. Termometr wyposażony jest w dwie sondy (wkręcane w porty 1/2"), na wyświetlaczu widoczne są oba odczyty jednocześnie. Do termometru dołączany jest zasilacz 12V.\nProdukt otrzymywany na kolumnie Premium nie wymaga stosowania filtra węglowego.\nocieplony kauczukiem zbiornik 30l z dodatkowym wlewem 3/4" z zaślepką oraz spustem 3/4" z zaworem, wyposażony w dwie grzałki ULWD o mocy ~2kW każda (łączna moc ~4kW);\ntrzy elementy kolumny z wypełnieniem- sprężynki pryzmatyczne;\nelementy wziernika latarkowego\nKolumna montowana jest do kega złączem Tri- Clamp, połączenie mocowane jest specjalną obejmą, nie wymaga wkręcania. To pewne połączenie- materiał, z którego wykonano obejme zapewnia wieloletnią pracę bez ryzka wytarcia, czy wyrobienia. Do uszczelnienia połączenia wykorzystuje się uszczelkę silikonową. Jako alternatywny typ montażu można wybrać połączenie gwintowane. Szczelność zapewnia odpowiednia taśma teflonowa. Oba rozwiązania pokazane są na jednym ze zdjeć.\nKupujesz pełny komplet- potrzebne jest tylko podłączenie wody oraz prądu.\nChciałbyś coś jeszcze do zestawu dodać? Zapytaj nas czy jest to możliwe. sklep@nomart.pl


Krytyka się sprzedaje - BRIEF\nBanksy po raz kolejny, bez pokazywania twarzy, zrobił szum wokół swojego nowego, największego w karierze, przedsięwzięcia. Informacje o Dismalandzie rozchodzą się viralowo po internecie, a o tak dużym zainteresowaniu odbiorców wiele marek może tylko pomarzyć.\nW małym nadmorskim miasteczku w południowo-zachodniej Anglii – Weston-upper-Mare, na terenie dawnego parku wypoczynkowego Tropicana wraz z początkiem lata zaczęły dziać się nietypowe rzeczy. Przez chwilę utrzymywano, że podjęte tam prace związane są z budową scenografii do nowej hollywoodzkiej produkcji. Po jakimś czasie zza ogrodzenia można było dostrzec między innymi fragemnty słynnego disneyowskiego pałacu – Cinderella Castle, “nieco” jednak zaniedbanego, czy dziwną instalację ze starej ciężarówki.Dziś wiemy, że na opuszczonym terenie powstała jedyna w swoim rodzaju galeria sztuki- Dismaland (ang. disma-posępny), której pomysłodawcą jest artysta znany pod pseudonimem Banksy.\nBanksy to jeden z najpopularniejszych streetartowych artystów, choć wciąż pozostaje anonimowy. Spekulacjom na temat jego prawdziwej tożsamości nie ma końca, jednak każda teoria jest dość szybko obalana. Wokół jego osoby wyrosło mnóstwo legend, jak chociażby ta mówiąca o współpracy kilku autorów, którzy realizują na brytyjskich ulicach projekt o nazwie Banksy. Im więcej historii, tym więcej niewiadomych, a co za tym idzie – większe zainteresowanie kolejnymi pracami.\nAura tajemniczości jaka otacza artystę bez wątpienia pomaga mu kierować wzrok tłumów na istotne jego zdaniem kwestie. Tworzona przez niego sztuka krytyczna celnie obrazuje wady współczesnego społeczeństwa, a jej charakterystyczna forma przykuwa wzrok i nie pozwala przejść obojętnie. Banksy umie zakpić w błyskotliwy sposób, a humor, nawet czarny, dobrze sie sprzedaje. Jego prace upodobały sobie takie gwiazdki, jak Angelina Jolie czy Brad Pitt.\nNajnowsze, największe dzieło\nJego ostatni projekt również wpisuje sie w nurt sztuki zaangażowanej społecznie i stanowi naturalną kontynuację działań Banksyego, jak i trendów w samym streetarcie, który, zdaniem ekspertów, już dawno porzucił rolę inteligenckiego grafitti i stał sie ważnym polem sztuki współczesnej. Sam Banksy od dłuższego czasu mniej zajmuje sie malowaniem, więcej działaniami intermedialnymi i performatywnymi, często pełniąc role kuratora.\nDismaland od początku budzi wiele kontrowersji, przede wszystkim dlatego, że wątpiono w jego istnienie. Po tym jak rozpoczęto dystrybucję biletów okazało się, że strona za pośrednictwem której miała odbywać sie sprzedaż, nie działa, a 6 milionów osób (jak podaje rzeczniczka) chcących zdobyć wejściówkę nie ukrywało rozczarowania. Wątpliwości zostały jednak dość szybko rozwiane, a trudności wytłumaczone niespodziewanie dużym zainteresowaniem i przeciążeniem serwera. W parku można zobaczyć 18 instalacji, ale nie wszystkie autorstwa Banksy’ego. On sam odpowiada za 10 projektów. Przy tworzeniu tej niecodziennej galerii pracowało około 50 artystów z całego świata. Dodatkową atrakcją są rozgrywające się na żywo koncerty Pussy Riot, Massive Attack czy Run the Jewel.\nBemusement Park- określany przez Banksy’ego jako lekcja z anarchizmu dla potrzebujących – ma w sobie dużo z ruchów squatterskich czy reclaim the city, które w sposób czynny zajmują sie readaptacja nieużywanych i porzuconych przestrzeni, często także w kontekście sztuki. Inne przykłady takich działań to np. berliński Tacheles, słoweński ROG czy barcelońska Kukutza.\nfot. screen YouTube banksyfilm\nUber nie zwalnia


30 lipca 18, 20:21\nMam 300g zeilitu bio balle i ceramikę.\nMam wypchane 3 kosze po brzegi.tak też sobie myślałem że może za dużo jest w tych koszach .slaby przepływ wody i bakterie nie mają jak się rozwijać...?\n28 lipca 18, 09:24\nZresztą porównywalem z kranowita i na niej wychodzi 0\n28 lipca 18, 09:22\n27 lipca 18, 20:45\nUżywam testów api(angielska firma- bardzo popularna)filtr mam 1200h na godzinę- faktyczne 250 ma prefiltr z 3 gabkami.obsada 3tetry,molinezja dwa gurami dwa kiryski glonojad 2 gupiki.akwo 90litrów. Jak już wspomniałem do tej pory nie miałem żadnych problemów z baniakiem a nic nie zmieniałam.ttw 7 tt...\n26 lipca 18, 20:12\nWitam Mam problem z amoniakiem od jakiś 3 tygodni w moim 8 miesięcznym baniaku. Jest on na poziomie 1mg po tygodniowej podmianie. Nic w nim nie zmieniłem wszystko jest kompletnie bez zmian. Po każdej podmianie dodaje bakterie,mam biologa z ceramiką i bio ball plus zeolit z pre filtrem mechanicznym P...\n6 marca 18, 11:11\nTemat: Czy nie za duzo swiatla?\nCzy nie za duzo swiatla?\nCześć wam wszystkim. Jestem tutaj nowy więc proszę o wyrozumiałość. Mam baniak 90litrów gęsto zarośnięty No3 20 Ph 7.5 Gh11(zbijam filtrem OS) Podaje co2 jakieś 1 bombelek /s Światło 75watt Markoelemty co tydzień jam w ulotce Pół dawki zalecanej żelaza na tydz Filtr allsolutions 1000l/h w środku bio...


Agent Policyjny [Kazimierz Laskowski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00156 004840 20220424 na godz. na dobę w sumie\nAgent Policyjny - ebook/epub\nISBN: netpress_klasyka_0015 Data wydania:\nAgent policyjny: z papierów po Hektorze Blau z 1907 roku, to powieść autorstwa polskiego poety i prozaika Kazimierza Laskowskiego (ur. 1851 r.). Laskowski był autorem wielu piosnek, najczęściej nawiązujących do wydarzeń bieżących. Jego utwory ukazywały się w Kurierze Warszawskim, Gazecie Radomskiej, Gazecie Kieleckiej oraz warszawskich pismach humorystycznych.\nKazimierz Laskowski AGENT POLICYJNY Konwersja: Nexto Digital Services\nSpis treści I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV\nAGENT POLICYJNY (z papierów po hektorze Blau) Laskowski Kazimierz I PROLOG. Pewnego kwietniowego ranka, na ulicach Warszawy, pojawiły się nadzwyczajne dodatki brukowego dziennika, które publiczność rozchwytywała skwapliwie. Około godziny dwunastej handel ulicznej bibuły wzmógł się tak bardzo, że kolporterzy, wyprzedawszy cały zapas, obiegli tłumnie redakcyę "Zwiastuna Rannego" domagając się drugiego nakładu. W redakcyi niespodziewano się tego wcale. Trzeba było posyłać po maszynistę i puszczać na gwałt rotacyjne maszyny, bo sprzedawcy gazet nie chcieli ustąpić. Publiczność, która jeszcze nie zdążyła zaspokoić swej ciekawości, co chwila zaczepiała ich, żądając dodatków, obiecując płacić podwójną i poczwórną cenę. Ale dodatków nie było. Dopiero około godziny drugiej zaczęły maszyny wyrzucać pierwsze setki, rozchwytywane w lot bez targu, minio podwyższonej ceny. "Zwiastun Ranny" zrobił doskonały interes. Gruby jego wydawca zacierał ręce. — No! opłacił się ten Blau porządnie — monologował. — Nigdy za życia nie można było zarobić na nim rubla, a po śmierci dał zysk lepszy od wszystkich bomb, jakie w ciągu ostatniego roku rzucono w Warszawie! Dawno już kochana publiczka tak się nie rozczytała. Kochani koleżcy pękną dziś z zazdrości. Istotnie, czytano dodatki chciwie. Na ulicach, po kawiarniach, restauracyach — po biurach, na giełdzie, po dworcach kolejowych, nawet w tramwajach czytano je i rozprawiano hałaśliwie. W policyjnych cyrkułach czytano je w milczeniu, z pewnem namaszczeniem i gromowładną, urzędową powagą, a stróże publicznego bezpieczeństwa, wyższych i niższych stopni, przechadzali się po ulicach w chmurnem jakiemś skupieniu, w nastroju, który możnaby nazwać trwożnym, gdyby do serc tych niezłomnych i doświadczonych mężów, przystęp takiego jak trwoga uczucia, był w ogóle dopuszczalny. Cóż jednak było w tych dodatkach takiego, co do tego stopnia zelektryzowało publiczną ciekawość? Czyżby odkryto znów węża, który ssał żydówkę? O! tym razom chodziło o coś ciekawszego od wszystkich wężów razem, nie wyłączając morskich i od wszystkich żydówek, ssanych i niessanych! Oto rybacy wyłowili z Wisły, niedaleko Jabłonny, trupa ludzkiego. Boże! także sensacya! Tyle trupów Wisełka spławna co roku! Ba! ale ten trup — nie był trupem zwyczajnym. Ten trup był dziwny. Miał na ciele ściśle przylegającą stalową koszulkę. Wiosna w tym roku spóźniła się mocno. Ostre przymrozki, a nawet mrozy, trzymały prawie przez cały marzec. Wisła niedawno dopiero ruszyła i ruszyła nagle. Ciepłe kwietniowe słońce topiło wszędzie śnieg i lód, a było tej zimy tyle tego dobrego, że wody bardzo przybrały. Uwolniono z kry fale tłukły się szparko po brzegach i wypłukały z jakiejś jamy trupa, co zamrożony, jak plasterek ananasu w puszce rzymskiego ponczu, spokojnie w zamarzniętej Wisełce oczekiwał wiosny. Teraz, wzdęty, wypłynął i ciągnięty ciężarem owej koszulki, taczał się po dnie, aż oń rybacy zawadzili siecią. Z ubrania pozostały już tylko nieokreślonego wyglądu łachmany. Ciało, szczególniej twarz i ręce, obszczypały i objadły raki i ryby. Na nogach pozostały jednak buty z łyżwami i owa koszulka na ciele, ze stalowych wybornej roboty ogniw, misternie spleciona. Czyje to mogły być zwłoki? "Zwiastun Ranny" miał szczęście. Jeden z jego reporterów wracał właśnie z wycieczki od krewnych w Pułtuskiem i ze wsi bryczką dojechał do Jabłonny, kiedy rybacy wyciągnęli już trupa i wieść o nim rozchodzić się poczęła. Naturalnie poszedł zobaczyć, a ujrzawszy zwłoki w owym dziwnym pancerzu i w dodatku przybrane tak, jak gdyby nieboszczyk przypuszczał, iż w niebie ślizgawka jeszcze otwarta — zadumał się mocno. Ale zadumy reporterów nie trwają nigdy długo, chociaż bywają za to głębokie. Reporter "Zwiastuna Rannego" dumał tem krócej, że właśnie był w peryodzie golizny i jako lew na puszczy szukał, kogoby pożarł. Trup łyżwiarza w pancerzu nie był wprawdzie zbyt apetyczny i zapewne czuć go już było conajmniej.... mułem, ale nos reporterski, przywykły do odczuwania woni subtelnych, odrazu zwąchał w nim wyjątkowy materyał. Zebrawszy na prędce wiadomości, pożyczył od naczelnika stacyi dziesięć złotych i palnął do swej redakcyi depeszę, prosząc o zaliczkę i fotografa. Fotograf z zaliczką do Jabłonny przyjechał i — nazajutrz "Zwiastun Ranny" wydał sławny swój dodatek. Na czele jego czernił się ogromnemi literami wydrukowany tytuł: ŻELAZNA MASKA CZYLI TAJEMNICZY TRUP W PANCERZU NA FALACH WISŁY! Poniżej biegły pod sensacyjnymi nagłówkami rozdziały opowiadania o znalezieniu zwłok przez rybaków, a ostatni z nich, zatytułowany "Domysły" — kończył się znowu calowemi literami tłustego druku, zawierającego te słowa: "Tak więc, reasumując dane i zestawiając je z domysłami, przychodzimy do wniosku, iż tajemniczy ów trup w pancerzu i łyżwach, z twarzą zupełnie niestety zniszczoną, może być tylko trupem znanego szeroko w całej Warszawie, a zaginionego bez śladu w styczniu roku bieżącego Hektora Blau'a......." Nic dziwnego, że dodatek ten czytała cała Warszawa. Cała Warszawa znała Hektora Blau'a....... Wszyscy interesowali się jego tajemniczem zniknięciem dotąd jeszcze, mimo, iż upłynęły prawie trzy miesiące. Krążyły o tem setki domysłów i baśni, jednych dziwaczniejszych od drugich. Teraz — to zajęcie spotęgowało się jeszcze. Kim był Hektor Blau? Nie był Sherlockiem Holmesem, jakkolwiek był także — agentem policyjnym. To nic nie szkodzi. — I ja też nie jestem Conanem Doyle'm, a jednak pamięci i cieniom zgasłego przedwcześnie Hektora Blau'a poświęcani tę garstkę wspomnień..... Do spisania ich posłużył mi, podobnie jak reporterowi "Zwiastuna Rannego" fortunny traf. Byłem szczęśliwszy od Conana Doyle'a: on czerpał z fantazyi, mnie udało się oprzeć na materyale autentycznym. Oto w tydzień po ukazaniu się dodatku "Zwiastuna Rannego" bawiłem za interesem w Gdańsku. — Wracając z przystani do miasta, wstąpiłem tam kiedyś do oberży, w której zbierają się marynarze i flisacy — właśnie jeden z nich opowiadał, iż płynął łodzią po Wiśle i wiosłem wyłowił jakiś płaszcz z wody. — Szmata zgniła zupełnie — mówił — ale chciałem zajrzeć w kieszenie, bo wiosło uderzyło o coś twardego w tym łachu. No i znalazłam — zgadnijcie co? — Ha, myślicie może, pugilares?! No, pomyliliście się jak i ja — książka była, nie pugilares! To mówiąc pokazywał książeczkę w futerale z jakiegoś dziwnego materyału. Nie widziałem nigdy takiego futerału, zaciekawiony więc poprosiłem o pozwolenie obejrzenia. Futerał był rogowy, zamykany zameczkiem — wewnątrz — gruby notes. Woda prawie zupełnie nie uszkodziła kartek, zapisanych drobnem pismem. Skoro spojrzałem na inicyały, splątane na okładce w misterny srebrny monogram, poczułem wnet ten sam ponętny zapach, który przed tygodniem podrażnił czułe nozdrza reportera "Zwiastuna Rannego" w Jabłonnie. Bez namysłu zaproponowałem znalazcy kupno i zapłaciwszy bez targu ile żądał, uradowany, nabyty skarb mój uniosłem. Notes ten nosił na sobie litery H. B. i zawierał...... Ale o tem już w następnych rozdziałach.\nII FAŁSZYWA PIĘĆSETRUBLÓWKA W OKIENKU TOTALIZATORA. Wspaniały, wyzłocony słońcem, ciepły wrześniowy dzień. W Warszawie ruch i ożywienie. Alejami Ujazdowskiemi i Marszałkowską suną dorożki na gumach i liczne prywatne ekwipaże w stronę Mokotowskiego, wyścigowego pola. Dziś otwarcie jesiennego sezonu. W chwili gdy na placu przed trybunami rozległ się głos ostatniego dzwonka, wzywającego do startu konie, stające do pierwszego wyścigu, przed bramę z wieżyczkami od ulicy Kaliksta, na tor wiodącą, zajechał stylowy amerykan, zaprzężony w parę złotych kasztanów. Z ekwipażu wyskoczył szparko młody, wcale przystojny i doskonale ubrany mężczyzna i okazawszy woźnym sezonowy bilet, podążył szybko ku trybunom po żwirowanej alei. Przez drogę rozwinął program wyścigowy i, zajrzawszy weń, jakby dla sprawdzenia numeru, szedł prosto ku okienkom od kas totalizatora, nie patrząc nawet na tor, gdzie stawały już konie. Nim jednak doszedł — zabrzmiał elektryczny dzwonek, hasło, że konie już ruszyły i przyjmowanie stawek wstrzymane. Przystanął, zaklął zcicha i poszedł na trybunę. Było tam jednak tak pełno, iż nim zdołał sobie jakie takie miejsce wywalczyć, gonitwa się już skończyła, konie mijały celownik, witane okrzykami tłumów. Popatrzył na zwycięzcę i wstał z zajmowanego krzesła, chcąc zmieszać się z falami widzów, odpływającemi teraz z trybuny do wag i przed kasy gry. W chwili gdy schodził, poczuł, że ktoś dotyka jego ramienia i obrócił się żywo. Przed nim stał dżentelmen w ciemnym, eleganckim ulsterze i cylindrze na głowie. Twarz miał bladawą, zakończoną spiczasto ostrym trójkątem czarnej brody, czarne również, bujne, w górę podczesane wąsy i takież oczy, duże, przenikliwe, osadzone głęboko po obu stronach charakterystycznie zagiętego nosa, pod łukami czarnych, krzaczastych brwi, podniesionych w górę, ku bokom czoła. Cienkie, odstające i jakby błoniaste, a duże konchy uszu, dodawały tej twarzy, dziwnie wyrazistej, jakiegoś niesympatycznego charakteru; w rysach jej spokojnych, ale poprzecinanych całą siecią zmarszczek, przebijała się energiczna przedsiębiorczość i jakiś drzemiący, demoniczny tragizm. — Dzień dobry, panie Antoni — rzekł dżentelmen w cylindrze — spóźniłeś się pan na pierwszy wyścig, prawda? — Tak, nieco późno dziś wstałem.: graliśmy trochę wczoraj... — Jak zwykle, do piątej lub szóstej! Pan się nigdy nie odzwyczaisz od tego! — Ah, daj mi pan pokój! Cóż to zresztą przeszkadza panu, panie Minczewski? — Człowiek powinien mieć spokojne nerwy, panie Okólski, skoro staje do ważnej roboty! A pan je szarpiesz przy całonocnej grze o marne kilkadziesiąt rubli! — Mylisz się pan — wygrałem dziś przeszło dwieście fajgli! — Gdyby i trzysta nawet — to co to warte? jutro, albo dziś, przegrasz pan dwa razy tyle i przez zdenerwowanie możesz pan zepsuć interes, na którym, jeżeli pójdzie, możemy zarobić tysiące... — No, no! nie żołądkuj się pan, szlachetny bankierze! Nie jestem wcale zdenerwowany — i lepiej nawet, że się spóźniłem. W drugim, trzecim biegu, publiczność się już rozegra, w kasach będzie ruch większy i daleko łatwiej wówczas ulokować próbkę naszego berlińskiego towaru! — Może i racya... Czy pan grasz także na swój rachunek? — A to dobre! naturalnie! przecież bez gry nie wytrzymałbym tutaj! — Panie Okólski — ja panu co powiem: niech pan dzisiaj nie gra — puścić te pięćset i szlus! Pojedziemy potem na obiad, nie czekaiąc końca. — Dlaczego? — Bezpieczniej będzie... poco się kręcić tutaj? Grać, to pan sobie przyjedziesz innego dnia! — Cóż za głupie obawy znowu! niema żadnego niebezpieczeństwa! w takim tłoku i pośpiechu, jaki jest przy kasach! i tutaj pięćsetrublówka nikogo nie zdziwi, bo wiadomo, że wielu ludzi zgrywa się w totka na znaczne sumy! Jabym nawet spróbował w paru kasach puścić! — Nie — stanowczo nie chcę. Tę jedną tylko — więcej panu nie dam. Niech to będzie próba. — No, dobrze. Ale zostaniemy jeszcze trochę — puszczę ją dopiero w czwartym, lub piątym biegu, a przedtem sam dla siebie zagram! Może się pan dostawisz? — Dziękuję panu — nie grywam o drobnostki. W której kasie pan ją puścisz? — Tu na dole, pod trybunami — tu największy ruch i najzamożniejsi gracze grają. — Dobrze... więc powodzenia! — i potem przyjdź pan tu do mnie, razem wyjedziemy. — Przyjdę, przyjdę! Okólski odwrócił się i zeszedł szybko mieszając się w tłumie. Minczewski schodził wolniej, kłaniając się znajomym. Miał ich tutaj dosyć. Witano go przyjaznym uśmiechem, podaniem ręki, propozycyą do spółki w grze. Bankier odpowiadał na to spokojnie, z pobłażliwym uśmiechem — przed niektóremi osobami nizko zdejmował lśniący cylinder. "Cała Warszawa", ta bogata, strojna, błyszcząca Warszawa, przesycona zabawą i emocyami, a wciąż poszukująca nowych, była na placu wyścigowym. Nie brakło i drugiej — tej, co przez pół roku pracuje w dusznych lokalach, walcząc z budżetem codziennej potrzeby i odłożone na wpis szkolny dla dzieci, na komorne, lub procent od pożyczki pieniądze, lokuje dwa razy na rok w kasach totalizatora. Byli urzędnicy różnych instytucyi, dziennikarze, artyści, — byli także różni "dyrektorowie świeżego powietrza", utrzymujący się z nieokreślonych funduszów i było dużo kobiet. Panie z towarzystwa, ubrane wykwintnie i stylowo, półświatek ubrany dużo strojniej lecz z mniejszem poszanowaniem stylu, wreszcie kobiety-gracze, przychodzące tylko dla totalizatora i ubrane jak Bóg dał. Cały ten pstry tłum przelewał się wciąż od paddocku do żwirówki, okalającej trybuny, stamtąd do kas totalizatora i obsiadał na kilkanaście minut miejsca siedzące, by wnet odpłynąć znów na plac. Bankier Minczewski kręcił się wśród niego, nie brał jednak udziału w grze, ani nie zdawał się interesować sportowymi zapasami, które tylu ludzi dokoła elektryzowały. Przechadzał się, przystawał, rozmawiał i zajmował się daleko więcej spotykanymi ludźmi, niż końmi, które do wyścigów stawały. Bystre jego oczy przesuwały się wciąż po tłumie, a ile razy napotkały elegancką i wysmukłą postać Okólskiego, tyle razy przyczepiały się doń, śledziły go pilnie, póki wykwintny ten młodzieniec nie utonął w tłoku. Właśnie podczas jednej z takich obserwacyi, w czasie, kiedy siodłano konie do piątej gonitwy, zaczepił bankiera młody brunet poufałem wyciągnięciem ręki. — Dobry wieczór, panie Minczewski! co się to stało, że i pan na wyścigach? — Ah, to pan, panie Blau — odrzekł żywo bankier, a po twarzy przemknął mu prędki, nerwowy tik — przyszedłem przypatrzeć się — właściwie nawet, odetchnąć świeżem powietrzem... taki dzień ładny... Ale, że to i pan tu się znalazł! bo chyba nie służbowe obowiązki powołały tu pana? — O, nie. Miałem parę godzin wolnego czasu i tak jak pan zapragnąłem powietrza, świeżego oddechu. Zmęczony jestem — w tych dniach pracowałem dużo. — Tem lepiej — musiał pan znów ładnie zarobić! Pan. panie Blau, nie pracuje nigdy napróżno! — Przynajmniej bardzo rzadko. Ale na co się to zda? Ot, przyszedłem tu — i licho wzięło to, co zapracowałem! — Jakto? — Przegrałem, kochany panie! zgrałem się do grosza! — Tak prędko? Dopiero cztery wyścigi były... — Ja nie lubię się cackać. Grać, to grać! W dwóch biegach wygrałem, w trzecim postawiłem wszystko na "Sirdara" no — i nie przyszedł bestya! Dał się wziąć o pół sążnia! — Pan lubi ryzykować... — Ha, uczę się od pana, panie Minczewski! Pamięta pan — pan mi raz mówił, że na Nalewkach jest takie przysłowie: qui ne risque, tego w pisk! — Ja? — skrzywił się bankier — kiedy ja tak panu mówiłem? — Nie? a może to i nie pan! ale mniejsza z tem! pan przecież także lubi ryzykować! — Ja jestem bankierem, proszę pana. W naszym zawodzie czasem trzeba... — Tak, tak! w pańskim zawadzie trzeba, ja to wiem! i poza zawodem także... no, no! nie marszcz się pan! ja przecież nic nie mówię! chciałem tylko żebyś się pan nie dziwił, że czasem i ja ryzykuję jakieś kopiejki, kiedy pan ryzykuje większe... rzeczy! — Panie Blau! pan ma taki język... — Nieprzyjemny? widzi pan, to ze złości, żem przegrał. Ale wie pan co? pumpnij mi pan paręset rubli — a conto mego rachunku — odegram się i będę wesół! dobrze? — Pan na prawdę.. ? — Naprawdę, naprawdę, szanowny panie Minczewski! Nie mogę przecież goły wracać do domu! Po twarzy Minczewskiego znów przemknął tik i rysy się nieco skurczyły. — Ileż pan chce... — cedził, wyjmując pugilares. — Ze dwieście, trzysta... — Nie wiem czy niani tyle przy sobie — mówił bankier, otwierając portfel. Blau zajrzał doń jednem szybkiem spojrzeniem. Mam sto piędziesiąt rubli tylko — ciągnął Minczewski, wyjmując banknoty. — Eh! a tam po drugiej stronie.. ! o! rożek wygląda — pięćsetrublówka, słowo daję! Minczewski drgnął i cofnął szybko portfel. — Zdaje się, panu! niemam więcej — to papiery, w dodatku nie moje — depozyt, ktory dziś wieczór zwracam... — Papiery? depozyt? a może to... Putiły, co? albo... Bałtyki? — pytał Blau drwiąco, przymrużając oczy. Minczewski skrzywił się i błysnął spojrzeniem, w którem zatliła się tajona złość. — Panie Blau... szepnął — czy pan nigdy nie przestanie wspominać... tych rzeczy? — Mój Boże! żartuję najniewinniej... — Ja pana tyle razy prosiłem, żeby pan tych żartów przestał! daję przecie zawsze ile pan tylko chce! — Ij! dajesz pan! a teraz? proszę o trzysta, a pan daje sto pięćdziesiąt! najlepszemu przyjacielowi swemu! człowiekowi, który dba o pana więcej, niż pan sam! — Słowo daję nie mam więcej w pugilaresie! Tamte papiery naprawdę nie moje! — A w portmonetce? nic pan nie masz? — Mam trochę złota... — Daj pan! wszystko jedno... co braknie do trzystu, to mi pan później doda! spotkamy się przecież! Minczewski westchnął, potem dobył z pugilaresu sto pięćdziesiąt rubli, następnie zaś wyjął portmonetkę, a z niej dziewięć złotych pięciorublówek. — Zostawiam sobie tylko pięć rubli i trochę drobnych — rzekł, podając Blau'owi pieniądze — ale proszę pana jeszcze raz, panie Blau — niech pan zaniecha tych żartów! poco ciągle jedno w kółko powtarzać? — Ha! zrób pan co nowego, będziemy mieli świeży temat! — Z panem to doprawdy nie można gadać! — Można, można, panie Minczewski! pan o tem wiesz najlepiej! Ale co tam! nie będę panu już dziś psuł wątroby! chcę się odegrać teraz. No rozmarszcz się pan! do widzenia! Zakręcił się i znikł w tłumie. Minczewski patrzył za nim czas jakiś przymrużonemi ze złości oczami. — Żebyś ty raz zdechł, kanalio! mruknął i posunął się ku Okólskiemu, przechodzącemu mimo. Zatrzymał go za rękaw. — No? już? — Idę teraz stawiać — odparł Okólski. — Więc zaraz jedziemy. — Aż się bieg skończy! chcę się przecież dowiedzieć, czy ten bilet nam szczęście przyniesie! Stawiam umyślnie na takiego "fuksa", że jeżeli ta szkapa przyjdzie, to zapłacą ze sto rubli! — Całe pięćset pan walisz? — Nie, tylko dwieście. — Ale jeżeli wygramy to uwierzę, że nareszcie trafiliśmy na właściwą drogę! — Co tam wygrana! Główna rzecz, żeby poszło! — Pójdzie! zobaczysz pan. Więc spotkamy się na trybunie? — Dobrze. Idź pan już! — Idę! Konie wychodziły już na tor. Pole było dość liczne, stawało bowiem dziesięć koni, w tem cztery czołowe bieguny wielkich, znanych stajen. Minczewski wszedł na trybunę i stanął w jednej z pustych lóż. Był trochę niespokojny i ręce mu drżały nerwowo. Dla nabrania równowagi dobył lornetę i zaczął przypatrywać się koniom. Wyścig był dwuwiorstowy, startowano więc z przed trybun i publiczność przypatrywała się bacznie. — Patrz pan na tego karego — dżokej w wiśniowej kurtce w czarne pasy, drugi od bandy — mówił Okólski, stając przy nim — na tego gramy! Bankier opuścił lornetę. — No... co..? poszło..? — Ależ naturalnie! jak po maśle. — Wzięli? — I resztę wydali! Ani im do głowy nie przyszło jaki paradny robią interes! — I wszystko dobrze? — Ależ dobrze! Sto razy mam powtarzać? Me denerwuj się pan! — Możeby lepiej zaraz jechać..? — Zwaryowałeś pan, czy co? niechże się przekonam jak się bieg skończy! Postawiłem na siódemkę, tego karego co idzie drugi od bandy. Największy gałgan z tej całej stawki — ale stajnia dobra, Sonnenberga. Nie można powiedzieć, żeby absolutnie szans nie miał... W wyścigu, widzisz pan, wszystko zależy od nieprzewidzianych okoliczności. Ten "Floridor" nigdy nic nie zrobił, jest dużo niższej klasy od koni Grabowskiego i Łazarewa — ale jego stajnia na darmoby go nie puszczała, gdyby nie było rachuby na... szansę wypadkowe! Mieli do tego biegu zapisanego innego konia, lepszego i wycofali go, a temu każą gonić... w tem może coś być... — Żeby tylko tam w kasie nie było nic! westchnął Minczewski. — Przestaniesz pan wzdychać? czego się pan boisz? nie przeszkadzaj mi pan obserwować. Na tor wyszedł już starter. Konie podchodziły do taśmy, równały się — nagle taśma poszła w górę, stary Connor trzasnął z tyłu z harapa, kontrstarter opuścił chorągiewkę i cała dziesiątka koni runęła w wyciągniętym galopie na zieloną wstęgę toru. Okólski przyłożył lornetkę do oczu. — Wolno jadą — mówił — nikt nie chce prowadzić... wychodzą za narożnik, ciągle jeszcze razem... Sloan się wysunął — i znowu wstrzymuje — bardzo wolny wyścig — co to jest, że nikt nie chce prowadzić — no, teraz dopiero! Sloan na przedzie, "Liliput" go pilnuje tuż — nasz "Floridor" dobrze idzie, trochę daleko — o, poprawia miejsce — są już w dołku — i rżną się dwa pierwsze konie — co? już baty?! I na drugich miejscach walka! Dziwny wyścig! Dochodzą do stajen — Sloan ma dosyć — a "Liliputa" nacierają! Słuchaj Minczewski! Floridor idzie na trzeciem miejscu już — i ma bandę, słowo daję! Ach! coby to było! Patrz, patrz! "Liliput" się skończył — odpada no, teraz prosta! "Galopada" i "Master Jack" wyszły razem, ale idą pod batami — a Richard na naszym jedzie spokojnie — co? wypycha go!! heca! "Floridor " wychodzi!! A to historya! Majątek niesie ta szkapa! Brawo "Floridor!!" brawo Richard!! patrz! — nie mogą go dojść! Brawo, brawo! hep, hep, "Floridor'!! wygrał!!! Na trybunach powstała wrzawa. Skończony outsider "Floridor" minął celownik pierwszy bijąc o dwie długości cztery czołowe konie i jeszcze pięć innych, z których każdy był lepszy od niego. Ale wyścig był "czysty". Z punktu sportowej techniki nic mu nie było można zarzucić. Klasowe konie za późno zaczęły wlczyć i później zarżnęły się w szalonemi tempie, na trzeciej części dystansu. Nim wyszły na linię prostą, były skończone, a wyczerpanie ich wyzyskał Richard, nim się inni jeźdźcy, jadący tylko o miejsce, spostrzegli. Trybuny huczały. Na całym wyścigowym placu powstał żywy ruch, wywołany niespodziewanym rezultatem wyścigu. Dużo osób grających "na pewniaka" na faworytów, przegrało. Bardzo nieliczni byli ci, którzy jak Okólski, schwycili drobną szansę prawdopodobieństwa wygranej. To też przed wagami powstał mały tumult, kiedy wracali z toru pokonani faworyci. Publiczność szemrała, słychać było syki i gwizdania. Dżokeje wzruszali ramionami, usiłowali się tłómaczyć. Tu i owdzie z pośród tłumu zwracał się jakiś namiętniejszy gracz do komisyi sędziowskiej z propozycyą unieważnienia gonitwy, podsuwano myśl protestu, którego jednak żaden z. jeźdźców nie założył. Okólski z Minczewskim dostrzegli zdaleka czerwoną chorągiewkę przy tablicy, na której wywieszono numery zwycięzców i uspokojeni podeszli do totalizatora. Było tu dosyć pusto, bo szczęśliwych, co trafili wygraną, było niewielu. Nareszcie wywieszono kwotę. "Floridor" płacił dwieście czternaście rubli za dziesięć! Cyfra taka rzadko się zdarza w wypłatach totalizator owych. Bywają i większe, ale są to wszystko niespodzianki, zwane w języku graczy "fuksami". Okólski z tryumfem spojrzał na Minczewskiego i podszedł buńczucznie do okienka, podając zwitek żółtych tykietów. Kasyer odebrał je, przeliczył i począł płacić. Minczewski w czasie liczenia pobladł jak ściana i napróżno usiłował zapanować nad nerwami, które nim trzęsły. Ale zanim wrócił do równowagi Okólski odchodził już od okienka, uśmiechnięty i wesół, z dumnem spojrzeniem chowając w pugilares czterdzieści dwie setki i osiemdziesiąt rubli drobnymi banknotami. Milcząc doszli teraz do wyjścia, wsiedli do oczekującego ich ekwipażu i pojechali do miasta, nie zauważywszy wcale, że z górnej galeryi trybuny przyglądał im się bacznie, choć niby od niechcenia, pan Hektor Blau. Wyścigi kończyły się. Gonitwy: szósta i siódma były mniej interesujące, choć grano z niesłabnącą werwą. Większych wypłat już nie było jednak. W ostatnim biegu szedł ogier stajni Łazarewowskiej, ogólny faworyt, na którego rzucili się wszyscy, chcąc jako tako powetować poniesione w piątej gonitwie straty. Koń wygrał łatwo i płacono zań zaledwie ośmnaście rubli z kopiejkami. Ale wygrało teraz bardzo dużo osób i przed. okienkiem totalizatora był ścisk i gwałt. Stał tam i pan Hektor Blau, przed tą samą kasą, która wypłaciła Okólskiemu taką znaczną kwotę i w szeregu czekał swojej kolei. Jakiś elegancki jegomość, o semickim nieco wyglądzie, odbierał właśnie przed nim wygraną i zaszło z kasyerem jakieś nieporozumienie. — Co mi pan daje takie grube pieniądze! — mówił do kasyera elegant — gdzie ja zmienię pięćset rubli teraz! daj pan setkami chociaż! — Nie wystarczy mi na inne wypłaty, nie mogę — oponował kasyer. — Co to niewystarczy! Jakto nie wystarczy! Towarzystwo dosyć dziś wzięło! — Towarzystwo nie ma obowiązku płacić monetą, jakiej ktoś specyalnie wymaga — niech pan nie zabiera czasu — tyle osób czeka jeszcze! — Niech mi pan zmieni tę pięćsetrublówkę, panie kasyerze! — mówił nie ustępując elegant — ona taka jakaś nowa, taka gruba... ciągnął, podnosząc do światła banknot. Blau spojrzał nań przez ramię. — Nie mogę — nie marudź pan! nie znasz pan pięćsetrublówek, czy co? mówił kasyer zniecierpliwiony. — Co to jest: nie znasz pan?! ja pieniądze znam — ale ta jakoś, taka dziwna, — trochę jakby za jasna... — Zdaje się panu, doskonała, nowiuteńka... — Chętnie ją panu zmienię, ja — z tyłu rzekł nagle Blau. Elegant się obejrzał. — Aaa... doprawdy... ja panu będę bardzo wdzięczny... pan... Blau? nieprawdaż? — Tak, we własnej osobie, panie Rothgelbgrün! zmienię panu ten banknot, tylko odbiorę wygraną moją — właśnie potrzebna mi pięćsetrublówka. — Pan też grał? — Trochę... może pan mnie puści i zechce obok zaczekać? Pan Rothgelbgrün usunął się, pan Blau odebrał z okienka wygraną i podał mu pięć storublówek. — Doprawdy, pan jest bardzo uprzejmy — dziękuję serdecznie — taki gruby pieniądz to trudno zmienić... — O, nie krępuj się pan — robię sobie wygodę — potrzebuję właśnie pięćsetrublówki, a ta — jest wyborną — takiej szukałem! — Jakto — takiej? Czy pan myśli że... — Nic nie myślę, kochany panie! szukałem takiej, to jest zupełnie nowej, z pod stempla! do widzenia panu! i ja dziękuję. Zamienili ukłony. Hektor Blau wolno skierował się ku bramie, wyszedł, obejrzał się, mrugnął na stojącego przed wyjściem rewirowego i poszedł wolno ulicą Kaliksta. Minąwszy kilka domów wszedł w bramę jednego z nich i stanął. Za chwilę ukazał się rewirowy! — No.. ? gdzie pojechali? zapytał szybko Blau. — W restoran Stempkowskawo — raportował rewirowy. — Dobrze. Możesz pan iść i niech tu zajedzie drynda! W pięć minut później Hektor Blau jechał jednokonką w kierunku Placu Teatralnego i w notesie swoim zapisywał te krótkie słowa: do obrachunku z M. na wyścigach — 195 rb. a Cto 300 rb. — M. winien 105 rb. i za "nowego ptaszka" 500 rb. + procent 500 rb. razem 1105 rb. i 25 kop. za dorożkę z wyścigów do Stępka."\nIII NOTATNIK POLICYJNEGO AGENTA. Notatka przytoczona na końcu poprzedniego rozdziału, pochodzi naturalnie z nieocenionej, szczęśliwym trafem w Gdańsku przeze mnie kupionej książeczki, której, dzięki wybornemu futerałowi, nie uszkodziła woda wiślana. Notatka ta nie jest pierwszą. Poprzedza ją wiele innych, ale wszystkie one są stylizowane tak zwięźle i tajemniczo, że trudno bardzo odrazu dojść ich znaczenia. Ta, którą przytoczyłem, miała jednak komentarz. Przedewszystkiem litery M. i O. Litery te powtarzają się w całym notatniku dość często w związku z różnemi cyframi. Widać, że sprawa, do której się odnosiły, trwała dość długo, była jedną z ważniejszych w działalności Hektora Blau'a i że odnosił on się do niej z pewnym pietyzmem. Bo oto właśnie przed owemi cyframi, zapisanemi pod datą 12 września 1901 r. do obrachunku z panami M. i 0., znalazłem kilkanaście wierszy, dopisanych widocznie później, zapewne w domu, a w każdym razie nie w dorożce, pismo jest bowiem zupełnie spokojne i równe. Oto co zawierają te wiersze: "Jestem rad z siebie. Przewidywania moje nie omyliły mnie. Zrobiłem dobrze, zostawiając M. na świeżem powietrzu. To wyborny materyał. Pali się wciąż. Niestrudzona głowa. Coraz nowe pomysły. To jest typowy pan. Idzie przebojem. Ogromnie ślizki. Gdybym go tylko popuścił, prysnąłby! I zrobiłby karyerę. Ale go trzymam. Dobrze trzymam. Na mocnej nici. Mógłbym nawet grubo zarobić, przecinając tę nić zupełnie. Nie chcę. Pieniądz, to plewa. Za żadne pieniądze nie kupię tej przyjemności, jaką mam z niego. Targa się, szamocze — a ja trzymam. Ile razy zwinie skrzydła i siedzi niby spokojny, ja popuszczani trochę. Wtedy szarpnie się nagle i poczuje, że moja nić oplatała go jeszcze mocniej. A! co to za rozkosz obserwować taką szarpaninę! Patrzeć jak zaplątuje się sam coraz lepiej! Nie ściągnę nici, póki tylko się da. Obawiam się tylko, że tamci przyśpieszą tę chwilę. Taki 0. naprzykład. Błazen! zwyczajny alfons, w szlachetniejszym może nieco gatunku. On najprędzej się załapie. Gorączka, ciasna głowa, ani źdźbła bystrości. B. jest sprytny, ale to mały typ. Gr. ciężki, zwyczajny, ordynarny rybak w męnej wodzie. Inni małoznaczący. Jeden M. dzielny człowiek. Wspaniały typ. Ale on niedługo już nie da rady tamtym. Wtedy będę zmuszony nitkę ściągnąć, wziąć ich wszystkich w garść. A szkoda! Taka sposobność obserwacyi i zabawy nie prędko się zdarzy. Dziś ludzie zordynarnieli w wy stępkach. Same grube, pospolite łotrostwa. Cyzelować nie umie nikt. W dodatku taki M. i wszyscy ci jego ludzie byli pożyteczni w drobnych kłopotach. Szkoda!" Kiedy czytałem powyższe słowa, zdawało mi się, że widzę szczupłą, bladawą i nieco zmęczoną twarz Hektora Blau'a, obserwującą kręcenie się kilku much, zamienię tych między przezroczystemi szybami. Zdawało mi się, że widzę jego wyraziste, przenikliwe, jak ostrza, oczy, okrążone czerwoną obwódką, śladem spędzonych na hulankach nocy, wpatrujące się z zagadkowym jakimś wyrazem w te kilka -niuch, daremnie usiłujących się wydostać z matni, — doskonale złapanych. W spojrzeniu tych błyszczących, przenikliwych oczu, była jakaś nadzwyczajna ciekawość i emocya oczekiwania, i zimna zaciętość, i odbłyski srogości, i bezlitosna a przebiegła obojętność na łup czyhającego pająka, i nawet mgły odczuwanej rozkoszy, w chwilach, kiedy muchy rozpaczliwie o twarde i zimne uderzały szyby. Zdawało mi się nawet wówczas, że mają one na korpusie owadów, ludzkie maleńkie główki o zupełnie wyraźnych twarzach. Te same twarze widziałem w dwa lata później, w sali pełnej uroczystego nastroju, uszykowane w dwa rzędy w drewnianej, zamkniętej ławie, dookoła której stali ludzie w ubraniach z błyszczącymi guzikami i mieli przy boku broń, a twarze obojętne, surowei srogie... Materyał, zawarty w zakupionym w Gdańsku notatniku, musiałem uzupełniać relacyami ludzi, którzy znali dobrze za życia Hektora Blau'a i słyszeli od niego niejedno ciekawe odpowiadanie. Nie mogę wciąż wskazywać tych źródeł, których było tak wiele, dlatego wspominam o nich w ogólności, pragnąc wyjaśnić czytelnikom, na jakiej zasadzie próbuję powiązać te rozproszone epizody w powieściową całość. Chciałem — o ile słabe siły pozwolą — przekazać potomności sylwetkę człowieka niepospolitego, jakim był zgasły przedwcześnie Hektor Blau.\nIV PAJĄK I MUCHA. W GABINECIE BANKIERA. Była godzina szósta wieczorem, kiedy ze zbytkownie urządzonej klatki schodowej w jednym z nowych i pięknych domów przy Marszałkowskiej ulicy, wynurzyła, się na załamku pierwszego piętra smukła i gibka postać Hektora Blau'a. W domu tym i na tem piętrze mieszkał bankier Minczewski. Blau stanął przed jego drzwiami, uśmiechnął się i dyskretnie nacisnął guzik elektrycznego dzwonka. Otworzył dobrze ubrany lokaj. — Pan Minczewski w domu? — zapytał Blau. — Niewiem.... zaraz zobaczę, proszę pana... — Nie fatyguj się kochanku. Pan jest napewno. O tej porze jest zawsze. I przyjmie mnie niezawodnie. Powiedz tylko, że przyszedł ten pan, co to kupuje Putiłowskie i Bałtyckie akcje — to mówiąc Blau wszedł i zawiesiwszy laskę na szaragach, począł spokojnie zdejmować paltot. — Pan będzie łaskaw poczekać — rzekł służący, otwierając drzwi do salonu — zaraz zamelduję... Blau wszedł do ładnie urządzonego saloniku, usiadł i czekał. Wnet usłyszał w sąsiednim pokoju szybkie kroki i portyera w drzwiach gwałtownie się odchyliła. W progu stał Minczewski z twarzą drgającą nerwowym tikiem, który daremnie usiłował powstrzymać. — Pan u mnie? — zapytał cichym głosem. — Witam kochanego pana — odrzekł swobodnie Blau, wstając z wyciągniętą do uścisku ręką — dziwi się pan mojej wizycie? — Nie przychodził pan nigdy do mego mieszkania dotąd — odrzekł bankier, machinalnie przyjmując podaną dłoń. — A dziś przyszedłem. Czy może wizyta moja nie na rękę panu? przeszkadzam może? ma pan kogoś u siebie? — Nie to... ale... — Nie! ah, więc tylko nerwy pańskie! no — przepraszam. Gdybym był wiedział, nie byłbym przychodził. Ale doprawdy — pilno mi było zobaczyć pana. — Cóż się stało takiego? — Czy miało się co stać? — Niewiem — ja niewiem — powiadasz pan że pilny interes... — Ah, pytasz pan o interes!... — Cóż takiego?.. — Może siądziemy? Zmęczyłem się... szedłem bardzo prędko... chciałem pana koniecznie zastać w domu. — Siadajmy... proszę... więc o co chodzi? — Pan ładnie mieszka! Drogo pan płaci tutaj? — mówił Blau wolno, przyglądając się bankierowi z nieokreślonym uśmiechem. — Tysiąc dwieście rubli. Ale mniejsza o to! Więc ten pilny interes? — Ooo! Chce się pan mnie pozbyć? może jednak pan naprawdę zajęty w tej chwili? — ja poczekam! — Ależ wcale nie! słucham pana! — 1 nie przeszkadzam panu — w niczem? naprawdę? — Nic a nic! Upewniam... — To doskonale. Bo nie lubię być natrętnym. I gdyby pan miał jaki interes — hm! lepiejby było załatwić go najpierw... Minczewski z bladego robił się zielonkawy. Wstał nagle i podniósł rękę do czoła. — O, niechże się pan uspokoi — rzeki Blau znowu — chciałem panu dać czas tylko. — Do czego?! — Do załatwienia interesów... Minczewski postąpił kilka kroków ku drzwiom sąsiedniego pokoju. Na czole jego zaperlił się pot. — Mów pan — rzekł jakimś zdławionym głosem — czy pan... przychodzisz... tu... żeby... mnie... mnie... Nie mógł skończyć. Urwał. Blau wstał zwolna i wbijając spojrzenie swe w szeroko roztwarte, osłupiałe jakieś nagle źrenice bankiera, milcząc i uśmiechając się wciąż, szedł ku niemu. Stanąwszy tuż, wziął go za klapę żakietu. Minczewski mimowolnie lewą ręką uchwycił rąbek zwieszającej się portyery. Był teraz zielono-siny. — Jaki pan jesteś nerwowy! — zaczął Blau, nie przestając się uśmiechać i patrzeć mu w oczy — pan powinieneś się leczyć, to poważna choroba! Pytasz pan poco przyszedłem i niewiem dlaczego boisz się mojej odpowiedzi! Czego się pan lękasz? Minczewski odwrócił głowę z wysiłkiem, odrywając oczy od błyszczących źrenic Blau'a. — No, no! pan gotów zemdleć! Uspokój się pan! może szklankę wody — zadzwonić? — Nie, nie! nie trzeba! — Usiądź-że pan! pogawędzimy — przyszedłem... hm! — prosić pana o małą drobnostkę! Minczewski odetchnął z ulgą. — Pan jesteś straszny człowiek! — rzekł. — Nawet wówczas, kiedy przychodzę prosić o... małą przysługę? — Zawsze! bodaj bym pana nie znał! O co idzie? — I znów się pan unosisz! a wzruszenia szkodzą panu, prawda? Mój Boże! cóż ja temu jestem winien, że pan masz chore nerwy! — Które pan zawsze męczysz! Powiedz-że pan, co mam panu zrobić, czy dać? — Zaraz. Zapalmy wpierw papierosa. Minczewski z rezygnacyą podał papierośnicę. — O! są cygara! Upmann, prawda? to ja wolę cygaro! Znów zapalał zwolna. — Powiedział pan — rzekł nareszcie, puszczając kłąb dymu — "zrobić czy dać?" Otóż skoro mam już wybierać — wolę to drugie! tem więcej, że po to właściwie przyszedłem. — Ileż panu potrzeba? — O to niech się pan nigdy nie pyta! Ile mnie potrzeba? Tyle mi pan dać nie może! — Więc ile pan chcesz? — Hm! mamy tu mały rachuneczek, jeszcze od wczoraj — została u pana reszta z tych trzystu — no i coś jeszcze! — Ileż razem? — Tysiąc sto pięć rubli i dwadzieścia pięć kopiejek! — Tysiąc rubli!?! — Tak. Tysiąc sto pięć — i kopiejek dwadzieścia pięć! — Daj pan pokój z żartami! — Jestem ścisły tylko. — Jakto? w czem ścisły? — W rachunku. — Ależ w jakim? — Zaraz objaśnię kochanego pana. Z wczorajszych trzystu rubli zostało się sto pięć do dopłaty — wczoraj wygraliście z panem Okólskim przeszło cztery tysiące. Jużto z pana "fuksiarz" prawdziwy! a dwadzieścia pięć kopiejek za dorożkę z wyścigów do Stępka, gdzie musiałem pojechać, żeby się dowiedzieć ileście wygrali! — Wygrał Okólski, nie ja! — Ze wspólnej kieszeni była stawka, wspólna więc wygrana! — Mylisz się pan! Okólski sam grał! Ja nie grywam nigdy! — No, przynajmniej rzadko na wyścigach. Ale wczoraj opłaciło się grać! Minczewski milczał chmurny. — Ha, muszę wierzyć! a szkoda! bo liczyłem, że się u pana zasilę, a tak będę musiał ruszyć pieniądze, które przeznaczyłem na inny cel! Może mi pan to choć ułatwi — przez grzeczność — nie mam zupełnie drobnych, a za pół godziny muszę komuś płacić rachunek — więc może mi pan zmieni tę pięćsetrublówkę? To mówiąc wyjął szybko banknot i położył przed Minczewskim na stole. Bankier pochylił się raptownie nad nim i w tej chwili podniósł głowę. Prawa jego ręka podniosła się błyskawicznie i opadła szybko, jakby powstrzymana jakimś wewnętrznym wysiłkiem. Z twarzy znów uciekła mu krew i patrzył na banknot szeroko otwartemi oczami. Naprzeciw niego Hektor Blau puszczał wonny kłąb dymu, przyglądając mu się i mrużąc powieki. — Zmieni pan, prawda? — rzekł — taka drobna przysługa! Minczewski wstał wahając się, blady i zmieszany. — Dobrze... zmienię zaraz... — i chciał wziąć banknot. — Nie, nie — przynieś pan pieniądze tu — potem pan weźmie — rzekł szybko Blau. — Dlaczego? nie wierzysz mi pan? — Panu? zawsze! ale tak będzie lepiej — no! idź pan po pieniądze! Głos agenta ze słodko uprzejmego stał się nagle szorstki, rozkazujący i twardy. Minczewski patrzył nań osłupiały. — Przynieś pan pieniądze! słyszałeś? tysiąc sto pięć rubli i — dwadzieścia pięć kopiejek! Prędko! Minczewski wyszedł. Po jego wyjściu Blau wyjął z kieszeni pugilares, ze środka nową pięćsetrublówkę i zamienił ją z banknotem leżącym na stole. Ten ostatni schował troskliwie do osobnej przegródki portfelu. Minczewski wrócił, niosąc kasetkę z pieniędzmi i usiadłszy, począł liczyć z niej pieniądze. Blau rachował pilnie. Gdy bankier skończył, zwinął banknoty i zgarnąwszy złoto, przysunął pięćsetrublówkę ku niemu. — Dziękuję — mówił znów słodko — teraz możesz pan sobie wziąć te pięćset... ale, ale! obejrzyj pan dobrze ten banknot — podobno zaczyna ktoś podrabiać pięćsetrublówki. Ja się na tem nie znam, ale przykroby mi było niezmiernie, gdyby pan przeze mnie stracił. Minczewski machinalnie brał banknot, gdy Blau zaczynał mówić. W miarę jego słów przyglądał się pięćsetrublówce i zdumienie jego nie miało granic... Czyżby się łudził poprzednio? banknot wyglądał doskonale... Blau uśmiechał się rozkosznie. Chwilę trwało milczenie. — Widzę, że badasz pan skrupulatnie ten banknot — rzekł agent w końcu — musisz pan znać się doskonale na wyglądzie i cechach papierowych pieniędzy. No i cóż? dobra ta pięćsetrublówka, czy, broń Boże, fałszywa? Minczewski milczał. Nie rozumiał już nic. Mózg jego świdrowało pytanie: wie, czy nie wie? — No? nie może pan poznać? pomogę panu! — sięgnął do kieszeni — widzi pan, ja też wczoraj trochę wygrałem, no i w totalizatorze dano mi pięćsetrublówkę, którą podejrzywam — o, ta właśnie! To mówiąc dobył banknot i rozłożywszy go, pokazywał bankierowi w ręce. Minczewski milczał wciąż. Przerażone jego oczy wbiły się w pokazywany banknot, twarz skręcała mu się zupełnie w gwałtownym, nerwowym skurczu. — No, która prawdziwa? — pytał drwiąco Blau. Milczenie. — Nie możesz pan rozpoznać? — ciągnął, biorąc ze stołu drugi banknot — a taki ekspert z pana! te ja panu powiem: ta jest nieco jaśniejsza w kolorze i troszeneczkę grubsza! Nie umiano dobrać papieru! przytem przez lupę widać pewne szczegóły na portrecie cesarza Piotra, niewykończone. Widocznie klisza zdejmowana z prawdziwego banknotu była za mało wyświetlona. Powinieneś pan zmienić fotografa, panie Minczewski! ten Binder jest za mało staranny w takiej delikatnej robocie! — Panie Blau... — Co, kochany panie Minczewski? — Niech mi pan powie nareszcie... — Skąd ja to wszystko wiem? o, poco panu ta ciekawość! Przecież ja się pana jeszcze o nic nie pytam! — Oddaj mi pan ten banknot! — Aa! Poco? Co panu po fałszywej pięćsetrublówce! schowam sobie na pamiątkę! — Panie Blau! nie męcz mnie pan... Co pan chce zrobić z nią?! — Hm! jaki pan jednak ciekawy! — Panie... proszę pana, odpowiedz mi pan! — Kiedy jeszcze sam nie wiem co zrobię! Schować chyba? co? mogę ją panu pokazywać od czasu do czasu... — Moge liczyć na to?.. — Wątpisz pan? fe, kochany panie nie wierzyć przyjacielowi... — Odwdzięczę się panu... — Poco o tem mówić! Ja sam powiedziałem, że od czasu do czasu pokażę ją panu, skoro tak tego pragniesz. Tylko miej pan zawsze wtedy prawdziwą drugą, żebyśmy mogli porównywać sobie. Ja także w wolnych chwilach będę ją oglądał, a że nie mam prawdziwej do porównania — więc wezmę tę oto! Spokojnie schował oba banknoty do pugilaresu, a ten ostatni w kieszeń. Minczewski milczał. — No — na mnie czas! muszę kochanego pana pożegnać! — mówił Blau, zapinając surdut. — Niech pan poradzi panu Okólskiemu, zacny panie Minczewski, żeby on przeglądał swoje pieniądze, nim je gdzie w kasie zechce ulokować. Mógłby być kłopot-on bardzo nieostrożny. I panu także radzę uważać — od czasu Putiłów i Bałtyków jest wprawdzie duży postęp w technice — ale jeszcze za mało staranności. Do widzenia, kochany panie, niedługo znów dowiem się o pańskie szacowne zdrowie — pańskie nerwy niepokoją mnie! Do widzenia więc, drogi przyjacielu! Wychodził z pokoju uśmiechnięty, cały w ukłonach. Lokaj przy podawaniu palta, dostał trzyrublówkę. Minczewski usłyszawszy łoskot zamykanych drzwi wejściowych, padł jak martwy na otomanę, wciskając głowę w aksamitne poduszki. Tego samego wieczora otrzymał pan Antoni Okólski bilecik, wzywający go na rendez-vous w pilnej sprawie z bankierem. Koniec wersji demonstracyjnej.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Agent_Policyjny-ebookRO/p13613i35334" target="_blank" title="Agent Policyjny [Kazimierz Laskowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Agent Policyjny [Kazimierz Laskowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Rękawice z piłką Buiten Speel Nelazabawki\n» Rękawice z piłką Buiten Speel\nKod produktu: AB28-1440B_20190607104809\nRękawice z piłką od Buiten Speel\nSuper wygodne rękawice do łapania piłki. Wykonane są z trwałego materiału. Obie rękawice wyposażone są w rzep.\n- 2 rękawice 'rzep'\n- poręczną siatkę\nGra pozwala ćwiczyć koordynację ruchową i zapewnia super zabawę dla każdego aktywnego malucha w ogrodzie lub na plaży.\nWymiar produktu: 18 x 23 cm


Na widelcu: Analiza Oskar Piechota vs Andre-Marc Berriault - NaszeMMA\nPolak ma szansę odbić się po trzech porażkach, ratując się tym samym przed zwolnieniem\nOskar Piechota (11:3:1)\nNajgroźniejszą bronią Polaka jest parter. Bardzo sprawnie miesza elementy kontroli z g’n’p i szerokim arsenałem poddań. Zapasy ofensywne są nie najgorsze, obala głównie przy siatce, często haczeniami. W stójce natomiast walcząc z odwrotnej pozycji najchętniej zaprzęga do działania lewy sierp, często w kontrze, choć lubi odpalić również mocną prawą rękę. Odwołuje się czasem do ciosów na korpus i niskich kopnięć. Jest jednak momentami dosyć niedbały w defensywie. Wchodzi w wymiany, gubi się pod presją, często rzucając obszerne ciosy. Jako kontruderzacz, jest także pasywny. Defensywa zapaśnicza jest przeciętna, ale trudno go ustabilizować. Aktywny z pleców, pracuje nad poddaniami, motylą gardą, upkickami, łokciami i ciosami, ma dobre przetoczenia. Kondycja i szczęka są podejrzane, piekielnie zwolnił w 2 rundzie walki z Meerschaertem. W ostatnich walkach był mocno rozbijany i mogło to zaważyć na jego odporności dosyć znacząco\nMarc Andre Barriault (11:4)\nJest twardym, charakternym, mocno uderzającym brawlerem. Głównie preferuje obszerne, bite z pełną siłą sierpy. Umie walczyć z obu ustawień, czasem potrafi skontrować, czy użyć niskich kopnięć. Niemniej, jest przez większość czasu pasywny, a także łatwy do trafienia. Opiera ciężar na nodze wykrocznej, a ze swoją wysoko uniesioną gardą nadziewa się na ciosy na korpus. Czasem czytelnie wpada do zwarcia nadziewając się na kontry. Kanadyjczyk jest bardzo silny fizycznie, prezentując się solidnie zapaśniczo zarówno w ofensywie jak i defensywie. Co do tej drugiej sfery ma jednak pewną lukę, bo jak już wspomniałem, często trzyma podwójną gardę wysoko i jeśli schodzi się poniżej bioder podczas wywierania presji, można bez problemu go obalić. Z pleców natomiast wygląda słabo, choć nie najgorzej wychodzi mu wstawanie z parteru. Ma też duży problem z kontrolą z góry. Dobrze wypada natomiast w klinczu, gdzie spuszcza podbródkowe, kolana, łokcie. Kondycja jest mocna.\nW stójce przewagę powinien mieć Kanadyjczyk, ale sądzę, że Piechota również ma tu pewne atuty. Barriault opiera ciężar na przedniej nodze przez co Oskar może skorzystać z niskich kopnięć, podobnie jak w walce z Meerschaertem. Jego lewy sierp, także w kontrze może pasować na czasem niedbałego w defensywie przeciwnika. Również często wysoko uniesiona przez tego drugiego garda może pasować pod ciosy na korpus.\nNiemniej, główna wada Marca w stójce czyli pasywność akurat tutaj występuje także u jego przeciwnika. Natomiast Barriault będzie wywierał presję więc przy bierności obu, sędziowie mogą sprzyjać jemu. To Andre dysponuje mocniejszą szczęką od Oskara, który często wchodzi w wymiany i odsłania się, co narazi go tutaj na zagrożenie ze strony mocno uderzającego rywala. Dodatkowo, Barriault będzie dysponował przewagą kondycyjną.\nNiewątpliwie jednak Gdynianin powinien poszukać tu obaleń. Jeśli uda mu się sprowadzić i ustabilizować przeciwnika – Ma w parterze ogromną przewagę i sądzę że nie prezentujący wiele z pleców Barriault zostałby kompletnie porozbijany i możliwie poskręcany przez Polaka przy takim scenariuszu. Mam natomiast wątpliwości czy Oskarowi uda się ta sztuka, gdyż obala on głównie przy siatce, najczęściej haczeniami. W tym obszarze natomiast Kanadyjczyk dysponuje solidną obroną przed obaleniami, w której pomaga mu duża siła fizyczna. Jeśli Piechota zdoła zwodzić przeciwnika w stójce, atakując go i wywołując reakcję w postaci uniesienia wysoko rąk i zejść głęboko pod biodra, może go obalić. Nie walczył do tej pory jednak w ten sposób, w stójce rzadko bywa agresorem, a obala głównie w klinczu. W nim także to silniejszy Kanadyjczyk dysponujący niebezpiecznymi podbródkowymi a także ciężkimi kolanami i łokciami będzie miał przewagę.\nWydaje mi się zatem, że Kanadyjczyk będzie w stanie utrzymać walkę w stójce, a w tej skończyć walkę przed czasem.\nPredykcja: Marc Andre Barriault przez KO/TKO\nMarc-Andre BarriaultOskar PiechotaPolacy w UFCUFC\nprzez\tDawid Górecki\t- cze 19, 2020


Co to Miasto nowych ludzi. Encyklopedia\nMiasto nowych ludzi\nDom Sowietów w Petersburgu\nHotel Jałta w Pradze\nⓘ Miasto nowych ludzi\nAkcja powieści rozgrywa się w jednym z miast na Ziemiach Odzyskanych tuż po zakończeniu II wojny światowej i w pierwszych latach powojennych. Nigdzie na stronach powieści nie pada nazwa miasta, ale z opisów topograficznych wynika wprost, że chodzi o Elbląg.\nAutorka skupia się na opisie powolnej integracji społeczności miejskiej, która zasiedlała Elbląg po wojnie. Jej członkowie pochodzili z różnych stron Europy - z utraconych Kresów Wschodnich, z Europy Zachodniej polska armia na Zachodzie, a także z innych miast polskich. Z przypadkowej początkowo zbieraniny, żyjącej w poczuciu tymczasowości i w strachu przed wysiedleniem, tworzy się zwarty kolektyw, zdolny do wspólnej pracy i przezwyciężania przeciwności losu oraz problemów.\nOsią powieści jest stopniowe uruchamiania zakładów pracy, szkół, agend Urzędu Miejskiego, przejmowanych od Armii Czerwonej w stanie kompletnej ruiny. Odbudowa pokazana jest oczami bohaterów, reprezentujących rozmaite poglądy i doświadczenia życiowe. Najważniejsi z nich to:\nPaweł Szumski - prezydent miasta, przedwojenny komunista z KPP,\nZbyszek Bogdaniecki - birbant, złodziej, spekulant i dywersant,\ntowarzyszka Trawińska - przedwojenna działaczka spółdzielcza,\nLena Filipowiczowa - przewodnicząca Wydziału Szkolnego, kobieta z ciężką przeszłością wojenną,\nMarian Maliniak - sekretarz komitetu miejskiego PPR akcja toczy się przed zjednoczeniem i powstaniem PZPR, inwalida wojenny,\nAlbert Skierski właściwie Wojciech Iskierski - lekarz,\ndobry Niemiec - przedwojenny komunista z Elbląga - Konnecker,\nrobotnicza rodzina Bewanków z warszawskiej Woli,\nJuliusz Dworecki - dyrektor zakładów naprawy taboru kolejowego, człowiek niezbyt przekonany do nowego ustroju,\nJoasia Paduch - ideowa, młoda, pełna zapału szefowa Wydziału Kwaterunkowego, zakochana początkowo w Bogdanieckim, ostatecznie porzuca go i wybiera wierność ideałom komunizmu,\nRyszard Kałużyński - spółdzielca.\nW powieści jasno postawiona jest granica między dobrem i złem - dobro i rozsądek reprezentują działacze komunistyczni, a źli są przedwojenni reakcjoniści, związani z ośrodkami zagranicznymi posiadający dolary i przedmioty z UNRRY i ich krajowa agentura, przede wszystkim związana z PSL Mikołajczykowskim. Sieją oni dywersję, a w najlepszym przypadku spowalniają pracę nad odbudową kraju.\nAutorka w bardzo realistyczny sposób ukazuje ogromne trudności, z jakimi stykali się pierwsi osadnicy na terenie miasta, nie wspominając jednak praktycznie o wysiedleniach ludności niemieckiej oraz celowych zniszczeniach i kradzieżach dokonywanych przez Rosjan, którzy przedstawinie są, jako serdeczni i uprzejmi wyzwoliciele, ofiarnie broniący mienia społecznego, celem przekazania go polskiej administracji. Historycznie interesujące są opisy miasta i jego dzielnic, poszczególnych kwartałów ulic, zakładów przemysłowych, parków, czy pierwszej wycieczki kutrami rybackimi do Krynicy Morskiej, także nie wymienionej z nazwy.\nWydanie z 1954 wyszło w ramach Biblioteki Przyjaciółki 50.000 egzemplarzy i na okładce ukazuje panoramę Starego Miasta w Elblągu, które w tych latach już nie istniało, a zatem inspiracją musiały być pocztówki lub zdjęcia przedwojenne. Nad kamieniczkami dodano dwa dymiące kominy, aby nadać panoramie bardziej robotniczy charakter.\npełna nazwa: Królewskie Wolne Miasto Nowy Targ, łac. Novum Forum, Neoforum, niem. Neumarkt, słow. Nový Targ miasto w województwie małopolskim, siedziba\nMiasto szkła ang. City of Glass trzecia część serii Dary anioła autorstwa Cassandry Clare wydana 24 marca 2009. W Polsce książka ukazała się 24 marca\nNiepodległe i Ściśle Neutralne Miasto Kraków i jego Okręg 1815 1846 inne nazwy: Rzeczpospolita Krakowska, Wolne Miasto Kraków, Rzeczpospolita Krakowska\nDniepr ukr. Дніпро, Dnipro miasto w południowo - środkowej części Ukrainy, na obu brzegach Dniepru, u ujścia Samary. 1, 038 mln mieszkańców w 2008 roku\ni technicznych: COBEX Polska sp. z o.o. Dla zgromadzenia nowych inwestycji, stworzenia nowych miejsc pracy, 19 września 2007 roku powstała w mieście Podstrefa\njaka była udziałem ludzi z Bet - Szemesz, gdy przyszli zobaczyć Arkę Pańską. Dlatego zabił On siedemdziesięciu ludzi spośród nich. Lud zasmucił się, ponieważ\nobsesja na punkcie savoir - vivre u, unikania skandali, kontrolowania innych ludzi i dążenie do perfekcji są źródłem komicznych sytuacji i tematem, wokół którego\nWikipedia: Miasto nowych ludzi


Gdzie sprzedać złoto w Legnicy?>Cena złota Legnica>Skup złota Witelona\n← Lombard RAJ > Usługi finansowe > Skup, sprzedaż złota\nLombard w Legnicy > Lombard Legnica > Lombardy Legnica > Pożyczki →\nGdzie sprzedać złoto w Legnicy ?\nPostaram się opisać gdzie, i jak najlepiej sprzedać złoto w Legnicy?\nCzęsto sytuacja życiowa zmuszają nas do sięgnięcia po szybkie metody zdobycia pieniędzy. Jednym ze sposobów jest sprzedaż biżuterii złotej lub srebrnej, która jest nieużywana, niemodna, niekompletna, uszkodzona lub zbyteczna .\nPrzy sprzedaży złota i srebra, trzeba się liczyć z tym, że za wyroby które będą sprzedawane otrzymamy znacznie mniej pieniędzy niż wcześniej za tę rzecz zapłaciliśmy w sklepie.\nJedną z form sprzedaży , to tak zwana droga stacjonarna. Do niej zaliczamy wszystkie możliwości znajdujące się w naszym regionie, mieście, mające swoją lokalizację, jak jubilerzy, komisy, lombardy, skupy złota i srebra\nInna droga to Internet, a więc wszelkiego typu aukcje internetowe czy też ogłoszenia w serwisach czy na forach dyskusyjnych.\nChcąc uzyskać wyższą cenę przy sprzedaży lub zastawieniu w lombardzie, dobrze jest posiadać oraz okazać, dowód zakupu, jeśli jest to biżuteria z kamieniami szlachetnymi to certyfikat potwierdzający wielkość, jakość, barwę kamieni.\nNastępną istotną sprawą jest czy wyrób posiada cechę probierczą (próbę), na podstawie której przedmiot będzie wyceniany, im wyższa próba tym więcej pieniędzy otrzymamy, na przykład : za próbę nr 6 (333) dostaniemy około 30zł/gram, a za próbę nr 3 (585) około 70zł/gram\nLombard Legnica ul. Witelona 14a\nJeśli chodzi o sprzedaż złota, pierwszą myślą, jest lombard. Lombard, czyli miejsce, gdzie teoretycznie można sprzedać wszystko – złoto, srebro. sprzęty AGD, RTV, komputery, telefony komórkowe. Sama sprzedaż złota odbywa się szybko. Wystarczy mieć przy sobie dowód tożsamości, prawo jazdy lub paszport. Żeby dokonać transakcji, spisywana jest umowa pomiędzy lombardem a klientem, określając kwotę pożyczki, oraz termin jej spłaty oraz oświadczenie że jest się właścicielem sprzedawanego przedmiotu i nie jest on kradziony.\nMianem lombardu określa się instytucję, gdzie można uzyskać pożyczki pod zastaw (jest to określenie poprawne). Oznacza to, że możemy oddać w zastaw np. starą biżuterię i otrzymać za nią pieniądze, ale w momencie, gdy nasza sytuacja finansowa się poprawi, możemy tę biżuterię wykupić. Tutaj istotnym kosztem jest oprocentowanie zaciągniętej pożyczki. Przy odbiorze biżuterii, spłacamy zaciągniętą kwotę pożyczki plus uzgodnioną prowizję pożyczki. Dodatkowo, jeśli sprzedajemy złoto i biżuterię, lombard skupuje je po cenie złomu . W ten sposób skorzystanie z usług lombardu jako pożyczkodawcy wydaje się ostatnią drogą ratunku.\nSkup złota i srebra Legnica ul. Witelona 14a\nNajczęściej skupy połączone są z zakładami jubilerskimi oraz usługą lombardową. Ale są również sklepy, które zajmują się wyłącznie skupem – mogą skupować złoto, sztabki, monety lub złom metali szlachetnych . Różnica polega na rodzaju usług – lombard skupuje tymczasowo z możliwością odkupienia, a skup staje się właścicielem przedmiotu od razu po transakcji (sprzedajemy mu go bez możliwości wykupu).\nSkupowanie złota odbywa się według ściśle określonych kursów. Każda próba złota ma swoją cenę odnoszącą się do wagi za jeden gram. Ceny opierają się głównie albo na kursie londyńskim, albo nowojorskim – cennik między tymi dwoma kursami różni się. Kursy można porównać m.in. na diagramach Kitco dostępnych w sieci.\nSkupem złota, srebra, platyny zajmują się również firmy jubilerskie. Jednakże często biżuterię traktują one jako złom jubilerski – w ten sposób skupują za znacznie mniejszą kwotę niż kwota zakupu.\nKomis jubiler Legnica ul. Witelona 14a\nKomis to dobre miejsce na sprzedaż swojej biżuterii. Powierzoną biżuterię w komis wpierw się czyści , naprawia i nadaje jej nowego, pięknego blasku.Działa na podobnej zasadzie, co lombard, z tą różnicą, że oddając do komisu przedmiot (głównie wyroby jubilerskie) zaznacza się preferowaną cenę, podpisuje się umowę z komisantem i czeka aż przedmiot zostanie sprzedany, ale z tym bywa różnie. Komis stosuje marżę, głównie w wysokości 15% od wartości sprzedaży towaru. Komisy są w gruncie rzeczy już stosunkowo rzadkie i najczęściej można je spotkać w dużych miastach, prowadzone przez tradycyjnych jubilerów.\nGdzie w legnicy sprzedam złoto\nbjrzuterja srebna urzywana


Konfiguracja poczty elektronicznej - Microsoft Outlook Express\nKonfiguracja poczty elektronicznej – Microsoft Outlook Express\nPo uruchomieniu programu wybieramy z menu Narzędzia opcję Konta. Pojawi się następujące okienko:\nKlikamy na przycisk Dodaj i z rozwijanej rolety wybieramy pozycję Poczta elektroniczna. W okienku, które się pojawi wpisujemy swoje Imię i Nazwisko:\nKlikamy na przycisk Dalej i w kolejnym okienku wpisujemy adres poczty elektronicznej:\nPo kliknięciu na przycisk Dalej trzeba podać adresy serwerów poczty przychodzącej (POP3) i wychodzącej (SMTP). Zgodnie z danymi konfiguracyjnymi powinno to wyglądać następująco:\nPo kliknięciu na przycisk Dalej należy wpisać dane identyfikacyjne konta, tj. nazwę użytkownika w systemie oraz hasło dostępu:\nKliknięcie przycisku Dalej powoduje wyświetlenie okienka informującego o zakończeniu konfiguracji poczty:\nPo kliknięciu na przycisk Zakończ następuje powrót do listy kont obsługiwanych w programie:\nKlikamy na przycisk Zamknij aby powrócić do głównego okna programu.


Jak Otworzyć Plik RNG? Rozszerzenie Pliku .RNG - File Extension .RNG\nPodstawowe informacje o pliku RNG\nPlik RNG jest jednym z plików kategorii Pliki Danych. Jego pełna nazwa to Random Number Generator data file. Format pliku RNG został stworzony przez N/A. Jeżeli do nas trafiłeś, to prawodpodobnie szukasz programów, które pomogą pracować Ci z tym konkretnym rozszerzeniem pliku. W dalszej części strony znajdziesz listy programów obsługujących plik RNG posortowane według systemów operacyjnych. Jeżeli w naszej bazie znajdują się informacje dotyczące konwersji pliku RNG, to na pewno je tutaj znajdziesz.\nTagi: rozszerzenie RNG, jak otworzyć plik RNG, jak przekonwertować plik RNG, otwieranie pliku RNG\nProgramy obsługujące plik RNG\nMamy nadzieję, że pomogliśmy Ci rozwiązać problem z plikiem RNG. Jeżeli nie wiesz gdzie możesz pobrać aplikację z naszej listy, kliknij w link (który jest nazwą programu) - znajdziesz tam więcej informacji dotyczących miejsca, skąd pobrać bezpieczną wersję instalacyjną potrzebnej aplikacji.\nJak otworzyć plik z rozszerzeniem RNG?\nJak mogę dokontać konwersji pliku RNG na inny format?\nCo to jest rozszerzenie formatu pliku RNG?\nJakie programy obsługują plik RNG?\nJeżeli po przejrzeniu materiałów na tej stronie, nadal nie otrzymałeś satysfakcjonującej odpowiedzi na któreś z przedstawionych wyżej pytań, to znaczy że przedstawione tutaj informacje dotyczące pliku RNG nie są pełne. Skontaktuj się z nami korzystając z formularza kontaktowego i napisz, jakich informacji nie znalazłeś.\nPowodów decydujących o tym, że nie możesz otworzyć pliku RNG może być więcej (oprócz braku zainstalowanej odpowiedniej aplikacji).\nPo pierwsze - plik RNG może być niepoprawnie powiązany (skojarzony) z zainstalowaną aplikacją do jego obsługi. W takim wypadku musisz samodzielnie zmienić to powiązanie. W tym celu kliknij prawym przyciskiem myszy na pliku, który chcesz edytować, kliknij opcję "Otwórz za pomocą" a następnie z listy wybierz program, który zainstalowałeś. Po tak wykonanym działaniu, problemy z otwieraniem pliku RNG powinny zniknąć na dobre.\nJeżeli posiadasz dodatkowe informacje na temat rozszerzenia pliku RNG będziemy wdzięczni, jeżeli podzielisz się nimi z użytkownikami naszego serwisu. Skorzystaj z formularza znajdującego się tutaj i prześlij nam swoje informacje dotyczące pliku RNG.


Ile alkoholu kupić na wesele? – Wszystko o nowościach ślubnych\nŚlub i wesele to bez wątpienia jedne z najważniejszych dni w życiu. Aby te chwile były bardzo udane, trzeba jednak wszystko doskonale zorganizować. Dużą uwagę należy przywiązać do organizacji przyjęcia weselnego. Każdy wie, że ogromne znaczenie ma miejsce, w którym odbywa się wesele, orkiestra, wystrój sali. Ale także wiele innych rzeczy.\nGoście powinni czuć się swobodnie i bawić się doskonale\nWarto sobie postawić za cel, zadbanie o to, by goście czuli się swobodnie i bawili doskonale. Sala, orkiestra, atmosfera na weselu oczywiście ma w tej sytuacji ogromne znaczenie. Bardzo istotne jest także zadbanie o odpowiednie jedzenie i alkohol. Na stolach weselnych niczego nie powinno brakować. Dania weselne można ustalić przy wynajmowaniu sali i ustalaniu szczegółów imprezy weselnej. Zakup odpowiedniej ilości i rodzaju alkoholu to jednak już indywidualna decyzja. Trzeba odpowiedzieć sobie na pytanie ile wódki trzeba na wesele, ile zaś trzeba kupić innych alkoholi. Obliczenie ilości – wbrew pozorom – nie jest łatwe, bowiem alkoholu nie powinno brakować, dobrze jednak też, jeśli nie zostanie go po weselu zbyt wiele. Bardzo często młode pary przesadzają z ilością alkoholu na wesele. Jeśli źle obliczą ile wódki potrzeba na wesele, mogą wydać sporo pieniędzy na jej zakup i pozostać z dużą ilością butelek. Ich ewentualna odsprzedaż nie jest jednak tak prosta jak mogłoby się wydawać.\nJeżeli wódka ma być podstawowym alkoholem na weselu, zasada obliczenia ilości jest banalna. Jeden gość na weselu to pół litra wódki. Oczywiście wśród gości znajda się tez osoby, które wódki nie piją, dzieci, osoby gustujące w innych alkoholach. Warto jednak pamiętać, żę wódka, której te osoby z pewnością nie ruszą, konieczna będzie też na prezenty, poprawiny i inne potrzeby, więc przelicznik pół litra wódki dla jednego gościa weselnego jest jak najbardziej odpowiedni. Szczególnie jest to ważne, jeśli na weselu będzie też sporo gości zza granicy. Te osoby kojarzą bowiem Polskę z wódką i z pewnością będą chcieli spróbować tego trunku\nWarto przeanalizować jacy goście będą na weselu\nOczywiście w planach zakupu wódki czasami trzeba wprowadzić pewne korekty. Warto między innymi przeanalizować jacy goście będą na weselu. Jeśli będzie dużo osób, które nie preferują wódki – na przykład sporo kobiet, które raczej wybiorą wino – wódki można kupić nieco mniej.\nWarto zakupić tez inne, oryginalne alkohole\nNie każdy chce, by na weselu dominowała wódka. Alkohol jednak powinien być. Chcąc uniknąć zbyt dużej ilości wódki, warto poza nią kupić inne, nawet bardzo oryginalne alkohole. Wielu gości weselnych – choćby z ciekawości – sięgnie właśnie po nie, nie zaś po wódkę, której smak doskonale znają.\nOczywiście dobrze jest mieć osoby, które zadbają o to, by na stołach alkoholu nie zabrakło, z drugiej strony zaś zareagują, jeśli niektórzy goście weselni przesadzą z jego ilością. To niestety się zdarza, tak jak i wynoszenie wódki z wesela. Rozsądna osoba dbająca o to, by na stołach weselnych alkohol był, szybko zauważy takie sytuacje i odpowiednio na nie zareaguje.\nJeśli szykujesz wesele i zastanawiasz się, ile wódki na nie kupić, polecamy Ci również lekturę tego artykułu: https://z-milosci.pl/blog/wodka-na-wesele-poradnik-o-tym-ile-kupic-i-jak-ja-wybrac\n← Czytania na ślub – jak wybrać?\nJak zrobić makijaż weselny? →


Quality House Profesjonalne Zarządzanie Nieruchomościami - Oferta dla wspólnot\nW zakresie zarządzania świadczymy usługi:\n1. Doradztwo w zakresie przepisów prawa związanych z nieruchomościami, prowadzenie czynności prawnych związanych z administrowaniem i zarządzaniem obiektami, w tym reprezentowanie przed organami administracji publicznej.\n2. Planowanie strategiczne i operacyjne, a w tym przygotowanie rocznych lub wieloletnich planów gospodarczych.\n3. Prowadzenie obsługi finansowej, która obejmuje:\nweryfikację faktur i rachunków kosztowych i dochodowych pod względem merytorycznym i formalnym,\n4. Analizy ekonomiczne i bezpieczne zarządzanie finansami.\n5. Prowadzenie biura administracji, obsługę administracyjną oraz obsługę utrzymania technicznego nieruchomości i eksploatacji.\n6. Kontrolę i ewidencję stanu technicznego obiektów poprzez prowadzenie nadzoru nad:\nutrzymaniem stałej sprawności urządzeń elektrycznych, odgromowych,\nutrzymaniem stałej sprawności kanalizacji sanitarnej,\nutrzymanie stałej sprawności instalacji teletechnicznej, domofonów, monitoringu kamer,\nutrzymanie stałej sprawności instalacji wentylacji mechanicznej, grawitacyjnej oraz spalinowej.\nutrzymanie stałej sprawności instalacji przeciwpożarowej i sygnalizacji ostrzegania pożarowego.\nutrzymanie stałej sprawności instalacji: wodno-kanalizacyjnej, co, gazu.\nutrzymanie stałej sprawności kotłowni.\nurządzeń detektorów tlenku węgla i LPG.\n7. Prowadzenie dokumentacji technicznych obiektów, instalacji infrastruktury towarzyszącej.\n8. Organizację przeglądów nieruchomości wymaganych przepisami prawa, oraz wyposażenia technicznego nieruchomości zgodnie z dokumentacją techniczno-ruchową.\n9. Organizację napraw, remontów bieżących obiektów i infrastruktury towarzyszącej, modernizacji nieruchomości.\n10. Utrzymanie czystości obiektów poprzez prowadzenie nadzoru nad utrzymaniem należytego stanu porządku i czystości obiektów oraz altan śmietnikowych.\n11. Ofertowanie, negocjowanie i zawieranie umów w imieniu właścicieli na dostawę mediów, wywóz nieczystości i innych umów zapewniających obsługę obiektów.\n12. Pełnienie nadzoru nad realizacją prac zleconych przez właściciela.


Juka-Ski - organizatorzy - sportowe przygody - Sportoryko\nSzkółka nasza powstała przed kilkoma laty, ale nasze doświadczenie z jazdą na śniegu - zarówno narciarstwo, jak i snowboard, jest znacznie dłuższe. Nie powinno to dziwić nikogo, ponieważ jesteśmy "STĄD", tzn. urodziliśmy się w górach, jak to niektórzy mowią, od kołyski żyjemy z nartami na nogach.\n10% zniżki na lekcje nauki na nartach\nadres: Sądelska 89a\nstrona www: http://www.juka-ski.com\nNie trudno też ukryć, że łączymy przyjemne z pożytecznym. Jest to nasza praca, a i sposób na spędzanie czasu. Uwielbiamy sport zimowe, a wiemy, że są one coraz bardzej lubiane i popularne - nie tylko na ekranie telewizora. Kiedyś być może był to sport "dla wybranych", a obecnie dostępny dla coraz większego grona.\nSwoją pasją i zamiłowaniem chcemy zarazić wielu, ponieważ wiemy jaką frajdę sprawia spędzanie czasu wolnego na świeżym powietrzu, nie mówiąc już o korzyściach dla samopoczucia i zdrowia zarówno psychicznego i fizycznego.\nDlatego też pokażemy Wam jak się dobrze bawić i korzystać z dobrodziejstw natury.\nMamy nadzieję, że dołączycie do naszego grona i wspólnie będziemy szusować na stokach.\n49,307354° N; 20,041086° E\nKURS Indywidualne lekcje narciarstwa\nNasza szkółka narciarsko-snowboardowa oferuje naukę jazdy na nartach oraz snowboardzie. Zajęcia prowadzimy zarówno z indywidualnymi uczniami, jak i grupami. Przy większej ilości osób w grupie (ale również na życzenie), zajęcia prowadzi stosowana do wielkości grupy ilość instruktorów. Do zajęć podchodzimy indywidualnie - każdy uczeń może mieć swoje preferencje sposobu nauki. Mimo, że jest to spory wysiłek, ma przynieść satysfakcję i zadowolenie.


29-latek w rękach policji. To on okradał myjnie samochodowe? - KLE news\nStrona główna Na sygnale 29-latek w rękach policji. To on okradał myjnie samochodowe?\n29-latek w rękach policji. To on okradał myjnie samochodowe?\nPolicjanci zatrzymali 29-latka podejrzanego o szereg kradzieży z włamaniem i spowodowanie strat w wysokości około 42 tysięcy złotych.\nPolicjanci pracujący nad sprawą szeregu kradzieży z włamaniem do wrzutników myjni samochodowych, jakie miały miejsce na terenie powiatu lęborskiego w okresie od listopada 2020 roku do lutego bieżącego roku, ustalili i zatrzymali mężczyznę podejrzewanego o te przestępstwa. Z materiałów sprawy wynika, że zatrzymany 29-latek z powiatu kartuskiego i jego dwaj wspólnicy, na myjniach samochodowych w powiecie lęborskim i kartuskim, wyłamywali drzwiczki wrzutników monet i wyjmowali z wnętrza systemy zliczające oraz bilony. Łączna wartość strat wyniosła ponad 23 tysiące złotych.\nMundurowi ustalili też, że zatrzymany 29-latek wspólnie i w porozumieniu z innym ustalonym sprawcą kilkukrotnie włamał się do agregatów prądotwórczych na farmie wiatrowej w powiecie wejherowskim, skąd skradzionych zostało łącznie ponad 4500 litrów oleju napędowego o wartości prawie 19 tysięcy złotych.\nPolicjanci odzyskali i zabezpieczyli jedną ze skradzionych skrzynek z systemem zliczającym oraz ustalili tożsamość pozostałych osób podejrzewanych o współudział w kradzieżach z włamaniem. Obecnie prowadzą czynności zmierzające do ich zatrzymania.\n29-latek usłyszy zarzuty licznych kradzieży z włamaniem. Grozi mu kara 10 lat pozbawienia wolności.\nPoprzedni artykułNa lęborskich drogach więcej patroli. Policjanci będą…\nNastępny artykułWypadek na ul. Kossaka w Lęborku. Sprawczyni uciekła\nPolicja apeluje: „Nie dajmy się oszukać”\nWypadek w Leźnie. Niemowle w szpitalu


Język indonezyjski - MAP[N]ALL.COM\nJęzyk - Język indonezyjski\nJęzyk > Język indonezyjski\nJęzyk indonezyjski (ind. bahasa Indonesia) – język należący do rodziny języków austronezyjskich. Od 1949 objęty jest statusem języka urzędowego w Indonezji. Języka indonezyjskiego w Indonezji używa 197,7 mln osób, z czego dla 42,8 mln jest to język ojczysty.\nIndonezyjski jest zaadaptowaną postacią języka malajskiego; w związku z tym jest silnie zbliżony do standardowego języka malezyjskiego, odróżnia się zaś m.in. dużą liczbą zapożyczeń z języka niderlandzkiego oraz jawajskiego. Zapisywany jest przy pomocy podstawowego alfabetu łacińskiego składającego się z 26 liter.\nW języku indonezyjskim można znaleźć liczne zapożyczenia z innych języków, w tym z sanskrytu, arabskiego, perskiego, portugalskiego, niderlandzkiego i chińskiego. Najwięcej obcego słownictwa zaczerpnięto z języka niderlandzkiego (3 280).


Domena Publiczna 2021 - stawiam na Jana Bułhaka - Przegląd domeny publicznej | szukamy.org Domena Publiczna 2021 - stawiam na Jana Bułhaka - Przegląd domeny publicznej | szukamy.org\nDomena Publiczna 2021 – stawiam na Jana Bułhaka\nW styczniu 2021 roku do domeny publicznej przejdzie twórczość autorów zmarłych w 1950 roku (70 lat temu).\nLista nazwisk obejmuje 1333 pozycje!! Domena Publiczna 2021.ods\t(1224 pobrania)\nNa pierwszy rzut oka rozpoznajemy kilka znanych nazwisk: Wojciech Weiss, Hanka Ordonówna, Teresa Żarnowerówna czy George Orwell!\nTak! To ich twórczość będziemy mogli wykorzystywać już od stycznia. Drukować obrazy Weissa i Żarnowerówny na kubkach i w kalendarzach, tłumaczyć i wydawać Orwella lub przygotować własnego audiobooka z jego powieścią.\nFakt „wejścia” dorobku artysty do ogromnego zbioru dzieł Domeny Publicznej jest cudowną okazją do przypomnienia jego pracy. Ja postanowiłam przypomnieć postać – Jana Bułhaka.\nJan Bułhak (1876 – 1950) Był wybitnym artystą fotografem, teoretykiem, krytykiem i publicystą, określanym mianem „ojca polskiej fotografii”. Przeciwnik „nowej fotografii” i fotografii awangardowej. W latach 1912-19 zajmował się dokumentacją architektury Wilna, a potem innych polskich miast (np. Warszawy, Lublina). W latach 1919-39 zajął się pracą pedagogiczną. Był kierownikiem Zakładu Fotografii Artystycznej przy Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. W latach 20. XX wieku był organizatorem życia fotograficznego w Polsce, w tym współzałożycielem i prezesem Fotoklubu Wileńskiego (1928) i Fotoklubu Polskiego, a po II Wojnie Światowej – Związku Polskich Artystów Fotografów (1947), który od 1952 istnieje pod nazwą Związku Polskich Artystów Fotografików. Autor artykułów i książek z zakresu estetyki i techniki fotografii oraz fotografii krajoznawczej; „Fotografika” (1930), „Technika bromowa” (1933), „Bromografika” (1936), „Estetyka światła” (1936) i „Fotografia ojczysta” (1951), która była próbą adaptacji międzywojennej koncepcji fotografii na pozycje socrealizmu. Pełen biogram artysty m.in. na culture.pl\nZ jego dorobku będziemy mogli od stycznia 2021 roku korzystać swobodnie. Powinny wówczas zmienić się oznaczenia, które w grudniu 2020 roku słusznie jeszcze ograniczają nasze prawa do korzystania. Czekam na uwolnienie prac artysty m.in. z bogatej kolekcji Muzeum Narodowego w Warszawie\nZdjęcia artysty możemy jednak znaleźć w wielu kolekcjach online – też litewskich. Wyszukiwanie „bułhak, jan” w Europeanie pokazuje 93 wyniki.\nSzczególną uwagę poświęcił Wilnu, w którym w latach 1912-1919 na zamówienie władz miasta wykonywał dokumentację fotograficzną jego krajobrazu i architektury. Zobaczcie kilka zdjęć z kolekcji Biblioteki Narodowej Litwy im. Martynasa Mažvydasa\nBiblioteka udostępnia zdjęcia Jana Bułhaka na wolnej licencji CC-BY\nWilno ul Bakszty, 1914, https://www.epaveldas.lt/recordObject/LNB/C1B0004411813\nWilno Zaułek Literacki, Dom w którym mieszkał Adam Mickiewicz, https://www.europeana.eu/pl/item/2021803/C1B0004412008\nJakieś pomysły na #reUSE?\nOpublikowano w artykułyTagi: #publicdomain, #reuse, bułhak, culture, fotografia, fotografika, lublin, orwell, Warszawa, weiss, wilnoDodaj do ulubionych.\nZ Dziennikiem podróży Christiana Fischera u progu nowożytności_ spotkanie z Christianem Wolffem


Wentylator domowy SILENT ECO - Venture Industries\nWentylatory promieniowe serii ECO przeznaczone są do wentylacji jednorurowej pomieszczeń małej i średniej wielkości w budynkach wielokondygnacyjnych. Zapewniają komfortową wentylację z szybką eliminacją nadmiaru wilgoci z kuchni, łazienek, nieprzyjemnych zapachów z WC.\nWentylatory promieniowe serii ECO przeznaczone są do wentylacji jednorurowej pomieszczeń małej i średniej wielkości w budynkach wielokondygnacyjnych.\nZapewniają komfortową wentylację z szybką eliminacją nadmiaru wilgoci z kuchni, łazienek, nieprzyjemnych zapachów z WC.\nWentylatory serii ECO przeznaczone są do pracy w dowolnej pozycji. Duże ciśnienie statyczne pozwala na montaż w relatywnie długich kanałach wentylacyjnych. Na króćcu wywiewnym zainstalowano przepustnicę zwrotną, która zapobiega 'cofaniu się' powietrza podczas gdy urządzenie nie pracuje.\nStandardowo wyposażone są w filtry na wlocie klasy EU3, o dużej powierzchni, co zapewnia ich dłuższą żywotność oraz dodatkowe wyciszenie.\nCałkowicie zamknięty, oszczędny silnik przeznaczony do pracy ciągłej. Charakteryzuje się niskim poborem prądu i bez awaryjnością. Posiada zabezpieczenie przed porażeniem prądem w klasie II i klasę szczelności IPX5.\nOpis działania higrostatu HGE\nWbudowany w ściankę czołowa higrostat HGE włącza samoczynnie wentylator w momencie osiągnięcia nastawionej wilgotności powietrza (np. podczas używania prysznica) i wyłącza go po osuszeniu.\nLatem może zdarzyć się, że wilgotność względna utrzymywać się będzie powyżej 70%. Należy wtedy zmniejszyć nastawę higrostatem. Zalecamy: latem 75-80%, zimą 65% wilgotności względnej. Nastawę letnią wybiera się w przypadku, gdy wentylator ciągle się załącza.\nPrzy dokonywaniu zamówienia należy dokładnie określić opcje pracy higrostatu.\nWykonanie jednostopniowe: praca wyższego stopnia jest sterowana przez higrostat HGE i/lub wyłącznik oświetlenia.\nWykonanie podstawowe (2 stopniowe): higrostat HGE łączy niski stopień, natomiast wyłącznik (oświetlenia) albo opóźnienie czasowe - stopień wyższy - wersja HGE/K\nWykonanie podstawowe (2 stopniowe): wentylator pracuje cały czas na niższym biegu, bieg wyższy jest załączany przez higrostat HGE lub/i włącznik oświetlenia - wersja HGE/G.\nKarta katalogowa 2,14 MB\nDeklaracja zgodności 84,91 KB\nDeklaracja zgodności 345,65 KB