การรักษาแบบเหวี่ยงแห มีข้อเสียอย่างไร?
เหวี่ยงแหรักษาโรค การเหวี่ยงแหรักษาโรค ถ้าเปรียบเทียบให้เห็นชัดเจนก็เหมือนการเหวี่ยงแหหาปลา ซึ่งมักจะได้ปลาจำนวนมาก หลากหลายทั้งชนิดและขนาด ถือว่าลองได้เหวี่ยงแหไปแล้วต้องมีปลาติดมาบ้างโอกาสพลาดก็มีไม่มาก การรักษาโรคในปัจจุบันก็มีอยู่ไม่น้อยที่ใช้การรักษาแบบเหวี่ยงแห นั่นคือ พยายามรักษาให้ครอบคลุมไว้ก่อน ผู้ป่วยบ่นอะไร เป็นอะไร ก็รักษาหมดทุกอย่าง เช่น บ่นเวียนศีรษะก็ให้ยาแก้เวียนศีรษะ บ่นว่าไอก็ให้ยาแก้ไอ รู้สึกปวดก็ไห้ยาแก้ปวด ตรวจพบค่าความดันโลหิตสูงก็ให้ยาลดความดัน เป็นต้น วิธีการเช่นนี้หากมองผิวเผินก็ดูเหมือนว่าถูกต้องแล้ว มีอาการอะไรก็รักษา แต่บางครั้งการทำเช่นนี้อาจเข้าข่าย การเหวี่ยงแหรักษาโรค ซึ่งเป็นการรักษาตามอาการหรือแยกส่วนโรค อาจจะไม่ถูกต้องเที่ยงตรงเสมอไป แตกต่างจาก การรักษาแบบองค์รวม ที่มีการผสมผสานองค์ความรู้ทั้งหมดนำมาวิเคราะห์ปัญหาของผู้ป่วย โดยเชื่อมโยงกับการทำงานระบบต่างๆ ของร่างกาย และหาความสัมพันธ์ของปัญหาต่างๆ เพื่อจะได้ให้การรักษาอย่างรอบคอบและไม่แยกส่วน ตัวอย่างเช่น ► อาการไอ บางครั้งอาจเกิดจากการกินยาลดความดันบางประเภท ถ้าเปลี่ยนยาความดันอาการไอก็หาย ► อาการเวียนศีรษะ อาจเกิดจากการใช้ยาลดความดันที่แรงเกินไป ความดันตกลงมาก อย่างนี้ต้องไปปรับยาความดันไม่ใช่กินแต่ยาแก้เวียนศีรษะ ►ความดันโลหิตสูงชั่วคราว เพราะมีอาการปวด ตื่นเต้น เครียด หรือวิธีการวัดความดันไม่ถูกต้อง ก็ต้องพิจารณาให้ดีก่อนจะใช้ยาลดความดัน ผู้ป่วยบางคนมีอาการป่วยหลายอย่าง บางอย่างก็เป็นเพียงแค่อาการไม่สบายแต่ไม่ใช่โรค การปรับวิถีชีวิตก็สามารถบรรเทาอาการได้โดยไม่ต้องใช้ยา หรือบางกรณีจัดว่าเป็นโรคจริงแต่ไม่มีวิธีรักษาที่พิสูจน์ว่าได้ผล ขณะที่บางกรณีก็เป็นโรคที่จำเป็นต้องรักษา กรณีต่างๆ เหล่านี้ก็ต้องพิจารณาว่าจะรักษาโรคอะไร รักษาอย่างไร โดยไม่จำเป็นต้องรักษาทุกอย่างที่เป็นความผิดปกติ เพราะบางครั้งอาจเป็นการสร้างปัญหาเพิ่มขึ้นก็ได้ การรักษาโรคแบบแยกส่วนแยกระบบ มากจนเกินไปนั้น อาจไม่สามารถแก้ปัญหาของผู้ป่วยได้ เพราะปัญหาต่างๆ อาจเชื่อมโยงกัน มีตัวอย่างผู้ป่วยหญิงชราคนหนึ่ง อายุ ๗๐ ปี ป่วยเป็นโรคเบาหวานและความดันโลหิตสูง กินยาเบาหวานและยาลดความดันมาตลอด ระยะหลังมีอาการเวียนศีรษะมาก เดินเองแทบไม่ไหว กินยาแก้เวียนศีรษะก็แค่พอทุเลาชั่วครู่แล้วก็มีอาการอีก จนทำกิจกรรมอะไรแทบไม่ได้ สอบถามได้ความว่า รักษาโรคเบาหวานและความดันมาหลายปี ไม่เคยขาดยา แต่อาการมีแต่ทรงกับทรุด เมื่อวัดความดันโลหิตท่านั่ง ตัวบน ได้ ๑๖๐ แต่พอให้ยืนขึ้นเหลือแค่ ๑๓๐ ต่างกันค่อนข้างมาก พิสูจน์อย่างนี้ ๓ ครั้ง ได้ผลแน่ชัดว่าความดันโลหิตตกลงเมื่อเปลี่ยนท่า ตัวผู้ป่วยก็ไม่เคยวัดความดันแบบเปรียบเทียบเช่นนี้มาก่อน สำหรับการรักษาคือ ให้หยุดยาลดความดันโลหิตและยาอื่นๆ ยกเว้นวิตามินและยาเบาหวาน และให้ดื่มน้ำผสมเกลือแร่ เช้า-เย็น อีก ๒ วันต่อมาผู้ป่วยกลับมาตรวจซ้ำ วัดความดันโลหิตท่านั่ง ตัวบน ได้ ๑๗๐ ท่ายืนได้ ๑๖๕ ผู้ป่วยยิ้มแย้มแจ่มใส บอกว่าทุเลาขึ้นมาก เดินไม่เซ มีแรงมากขึ้น อาการเวียนศีรษะเกือบหายแล้ว จึงได้ให้ยาควบคุมความดันขนาดอ่อนๆ และติดตามอาการก็ดีเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน ยาที่เคยกินจำนวนมากเป็นกำมือก็เหลือเพียงไม่กี่เม็ด การรักษาแบบองค์รวมนั้น เป็นหัวใจสำคัญของการรักษาผู้ป่วย โดยมองที่ปัญหาหลักและเชื่อมโยงปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นตามมา ไม่เน้นการรักษาตามอาการมากเกินไป ทุกวันนี้ด้วยระบบแพทย์ผู้เชี่ยวชาญแต่ละสาขา ทำให้ผู้ป่วยคนหนึ่งอาจมีแพทย์ร่วมดูแลหลายท่าน ซึ่งถ้าหากไม่มีการพูดคุยปรึกษาหารือเพื่อเชื่อมโยงปัญหาของผู้ป่วยให้ดี ก็มีโอกาสที่จะไปคนละทิศคนละทางได้ ดังนั้น ระบบการประชุมปรึกษาหารือระหว่างแพทย์จึงเป็นสิ่งที่สำคัญ เพราะจะเป็นแนวทางสู่การรักษาผู้ป่วยแบบองค์รวม ปัญหาก็จะได้รับการแก้ไขอย่างตรงจุด เป็นไปในแนวทางเดียวกัน ลดความเสี่ยงและการสิ้นเปลืองจากการตรวจรักษา และวิธีการแบบเหวี่ยงแหรักษาโรคก็จะลดน้อยลง
การรักษาแบบเหวี่ยงแห หรือการรักษาตามอาการแยกส่วนโรค มีข้อเสียหลักๆ ดังนี้

1. ไม่สามารถแก้ไขปัญหาที่แท้จริง:
การรักษาแบบเหวี่ยงแห มักมุ่งเน้นไปที่การรักษาอาการเฉพาะหน้า โดยไม่พิจารณาถึงสาเหตุที่แท้จริงของโรค ส่งผลให้ผู้ป่วยยังคงมีปัญหาสุขภาพเรื้อรังอยู่ ตัวอย่างเช่น ผู้ป่วยที่มีอาการเวียนศีรษะ หมออาจให้ยาแก้เวียนศีรษะ แต่ไม่ได้ตรวจหาสาเหตุที่แท้จริงของอาการเวียนศีรษะ ซึ่งอาจเกิดจากความดันโลหิตสูง หรือโรคอื่นๆ การรักษาแบบเหวี่ยงแห จึงไม่สามารถแก้ไขปัญหาสุขภาพของผู้ป่วยได้อย่างตรงจุด

2. เพิ่มความเสี่ยงต่อการใช้ยา:
การรักษาแบบเหวี่ยงแห มักต้องใช้ยาหลายชนิดเพื่อรักษาอาการต่างๆ เพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดผลข้างเคียงจากยา ตัวอย่างเช่น ผู้ป่วยที่มีอาการปวดศีรษะ ไข้ ไอ และเจ็บคอ หมออาจให้ยาแก้ปวด ยาลดไข้ ยาแก้ไอ และยาแก้เจ็บคอ ยาเหล่านี้อาจมีผลข้างเคียง เช่น คลื่นไส้ อาเจียน ท้องเสีย หรือปฏิกิริยาทางยา การรักษาแบบเหวี่ยงแห จึงไม่ปลอดภัยสำหรับผู้ป่วย

3. เสียค่าใช้จ่ายในการรักษา:
การรักษาแบบเหวี่ยงแห มักต้องใช้ยาหลายชนิด เพิ่มค่าใช้จ่ายในการรักษา ตัวอย่างเช่น ผู้ป่วยที่มีอาการปวดศีรษะ ไข้ ไอ และเจ็บคอ ต้องซื้อยาหลายชนิด การรักษาแบบเหวี่ยงแห จึงเป็นภาระค่าใช้จ่ายสำหรับผู้ป่วย

4. เสียเวลาในการรักษา:
การรักษาแบบเหวี่ยงแห มักต้องใช้เวลาในการรักษา ผู้ป่วยต้องไปพบแพทย์หลายครั้ง เสียเวลาในการเดินทาง การรักษาแบบเหวี่ยงแห จึงเป็นการเสียเวลาสำหรับผู้ป่วย

5. ส่งผลต่อคุณภาพชีวิต:
การรักษาแบบเหวี่ยงแห ไม่สามารถแก้ไขปัญหาสุขภาพของผู้ป่วยได้อย่างตรงจุด ผู้ป่วยยังคงมีอาการป่วยเรื้อรัง ส่งผลต่อคุณภาพชีวิต ตัวอย่างเช่น ผู้ป่วยที่มีอาการเวียนศีรษะ ไม่สามารถทำงาน หรือทำกิจกรรมต่างๆ ได้ตามปกติ การรักษาแบบเหวี่ยงแห จึงส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้ป่วย
18.งานการพยาบาล,12.อายุรศาสตร์ (อายุรศาสตร์) - Internal Medicine