ช่วยสรุปบความเรื่อง "การปฏิบัติตามกฎหมายและความเท่าเทียมในระบบยุติธรรม: การพิจารณากรณีคดีอาญาขาดอายุความ" ให้หน่อยนะคะ
หัวข้อ พนักงานสอบสวนทำให้คดีอาญาขาดอายุความ ฎีกาที่ 8126/2557 | เจาะหลัก สกัดฎีกา 5 ดาว เตรียมสอบ 3 สนาม อัพเดท ที่ ลอว์สยาม ดอทคอม

​





 [กลับหน้าหลัก : รวมบทความกฎหมายที่น่าสนใจ] พนักงานสอบสวนทำให้คดีอาญาขาดอายุความ เป็นละเมิดต่อผู้เสียหายหรือไม่ พนักงานสอบสวนทำให้คดีอาญาขาดอายุความ เป็นละเมิดต่อผู้เสียหายหรือไม่ ศึกษาวิเคราะห์จากฎีกา 8126/2557
ป.พ.พ. มาตรา 420 ละเมิด 
ป.วิ.พ. มาตรา 248 ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง
ป.วิ.อ. มาตรา 2(11) สอบสวน  จจริง
ป.วิ.อ. มาตรา 2(11) สอบสวน ข้อเท็จจริง
1. โจทก์ยื่นฟ้องว่าจำเลยมีฐานะเป็นนิติบุคคล ตาม พ.ร.บ. สำนักงานตำรวจแห่งชาติ พ.ศ. 2547 ซึ่งเป็นหน่วยงานอของรัฐ และเป็นผู้บังคับบัญชาของ ร้อยตำรวจโท ป. พนักงานสอบสวน สถานีตำรวจนครบาล ช. ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐตาม พ.ร.บ. ความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 2544 โจทก์ซึ่งเป็นผู้เสียหายในคดีอาญาได้ร้องทุกข์มอบคดีต่อ ร้อยตำรวจโทษ ป. ให้ดำเนินคดีแก่นาย ว. ในความผิดฐานออกเช็คโดยเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค ร้อยตำรวจโท ป. รับคำร้องทุกข์ไว้ ต่อมาประมาณเดือนธันวาคม 2544 โจกท์นำเจ้าพนักงานตำรวจไปจับนาย ว. ส่งพนักงานสอบสวน และนาย ว. ได้รับการปล่อยตัวชั่วคราวในชั้นสอบสวน แต่จนถึงปัจจุบันร้อยตำรวจโท ป. ในฐานะพนักงานสอบสวนไม่ได้ส่งฟ้องนาย ว. ต่อศาลแต่อย่างใด โจทก์ติดตามเรื่องมาโดยตลอดแต่ได้รับคำตอบว่าคดีไม่มีปัญหาอยู่ระหว่างการส่งฟ้องนาย ว. การปฏิบัติหน้าที่ของร้อยตำรวจโท ป. ในฐานะเจ้าหน้าที่ของรัฐเป็นไปด้วยความล่าช้าและไม่ดำเนินการตามกฎหมายในระยะเวลาที่กฎหมายกำหนด ทำให้คดีอาญาดังกล่าวขาดอายุความ โจทก์ในฐานะผู้เสียหายได้รับความเสียหาย จำเลยในฐานะหน่วยงานของรัฐและเป็นผู้บังคับบัญชาของร้อยตำรวจโท ป. ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐต้องรับผิดชดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์เป็นเงิน 900,000 บาท อันเป็นจำนวนเงินซึ่งนาย ว. สั่งจ่ายตามเช็คที่โจทก์ไปร้องทุกข์ต่อร้อยตำรวจโท ป. .........
1.1 ในทางปฏิบัติในคดีแพ่ง เมื่อโจทก์ยื่นฟ้องเช่นนี้ ศาลจะสั่งรับคำฟ้องว่า “รับฟ้อง หมายส่งสำเนาให้จำเลย ให้โจทก์นำส่งภายใน 5 วัน ส่งไม่ได้ให้โจทก์แถลงภายใน 7 วัน นับแต่วันส่งไม่ได้ มิฉะนั้นถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง”
1.2 การสั่งรับฟ้องของโจทก์ตามข้อง 1.1 แสดงว่าศาลได้ตรวจคำฟ้องแล้วเห็นว่าถูกต้อง ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 18 แล้ว
1.3 ตาม พ.ร.บ. ความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องร้อยตำรวจโท ป. คงฟ้องได้แต่เพียงสำนักงานตำรวจแห่งชาติซึ่งเป็นหน่วยงานของรัฐ
2. จำเลยยื่นคำให้การขอให้ยกฟ้อง ปรากฏว่าศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้อง ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับซึ่งปรากฏว่าโจทก์ยื่นอุทธรณ์
2.1 เมื่อโจทก์ยื่นอุทธรณ์เช่นนี้ ในทางปฏิบัติศาลจะสั่งอุทธรณ์ของโจทก์ทำนองว่า “รับเป็นอุทธรณ์ของโจทก์ สำเนาให้จำเลยแก้ภายใน 15 วัน ให้โจทก์นำส่งสำเนาอุทธรณ์ภายใน 5 วัน ไม่มีผู้รับโดยชอบให้ปิด หากส่งไม่ได้ให้โจทก์แถลงเพื่อดำเนินการต่อไปภายใน 15 วันนับแต่วันส่งไม่ได้ หากไม่แถลงให้ถือว่าทิ้งฟ้องอุทธรณ์”
2.2 การที่โจทก์จะยื่นฟ้องอุทธรณ์นั้น โจทก์ต้องดำเนินการตาม ป.วิ.พ. มาตรา 229 กล่าวคือ ต้องยื่นอุทธรณ์ภายใน 1 เดือน และในคดีนี้ทุนทรัพย์ในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ คือ 900,000 บาท การที่โจทก์จะยื่นอุทธรณ์นั้นต้องนำเงินค่าขึ้นศาลอัตราร้อยละ 2 ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 150 วรรคสอง มาชำระเป็นค่าขึ้นศาลด้วย ไม่ต้องนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมใช้แทนมาวาง ตามมาตรา 229 เนื่องจากศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องและกำหนดให้ค่าฤชาธรรมเนียมเป็นพับ
2.3 ในคดีนี้โจทก์ สามารถอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงได้ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 224 เนื่องจากทุนทรัพย์เกินกว่า 50,000 บาท แต่ข้อเท็จจริงนั้น จะต้องมีการว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้นตาม ป.วิ.พ. มาตรา 225
3. ต่อมาศาลอุทธรณ์ได้พิจารณาแล้วพิพากษากลับเป็นว่า ให้จำเลยชำระเงิน 900,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี.............กับให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสองศาลแทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความรวม 40,000 บาท
4. จำเลยยื่นฎีกา 
4.1 ทุนทรัพย์ในชั้นฎีกาของจำเลยคือ 900,000 บาท การที่จำเลยจะยื่นฎีกานั้น จำเลยต้องเสียเงิน 3 จำนวน กล่าวคือ 
(1) ค่าขึ้นศาลอัตราร้อยละ 2 ของทุนทรัพย์ และ
(2) ต้องนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสองศาลซึ่งโจทก์ได้ชำระไปแล้วในชั้นศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ รวมทั้งค่าทนายความที่ศาลอุทธรณ์กำหนดอีก 40,000 บาท มาวางศาลพร้อมกับฎีกา ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 229 ประกอบมาตรา 247
(3) เงินจำนวนที่สาม คือ เงินค่านำหมายส่งสำเนาฎีกา
4.2 คดีนี้ไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตาม ป.วิ.พ. มาตรา 248 เนื่องจากทุนทรัพย์เกินกว่าง 200,000 บาท เพียงแต่ข้อเท็จจริงนั้นจะต้องว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 249
4.3 ในทางปฏิบัติศาลจะสั่งรับฎีกาของจำเลยว่า “รับเป็นฎีกาของจำเลย สำเนาให้โจทก์แก้ภายใน 15 วัน ให้จำเลยนำส่งสำเนาฎีกาให้อีกฝ่ายหนึ่งภายใน 5 วัน ไม่มีผู้รับโดยชอบให้ปิด หากส่งไม่ได้ให้จำเลยแถลงเพื่อดำเนินการต่อไปภายใน 15 วันนับแต่วันส่งไม่ได้ หากไม่แถลงให้ถือว่าทิ้งฟ้องฎีกา”
5. ในชั้นฎีกา จำเลยยื่นฎีกาว่า ร้อยตำรวจโท ป. ไม่ได้ทำละเมิดและฎีกาต่อมาว่า การติดตามจับกุมผู้ต้องหาไม่ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของการสอบสวนและกฎหมายมิได้บัญญัติให้พนักงานสอบสวนมีหน้าที่ต้องสอบสวนให้เสร็จสิ้นก่อนคดีอาญาขาดอายุความนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า ป.วิ.อ. มาตรา 2(11) บัญญัติว่า “สอบสวนหมายความถึงการรวมรวมพยานหลักฐานและการดำเนินการทั้งหลายตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้ ซึ่งพนักงานสอบสวนได้ทำไปเกี่ยวกับความผิดที่กล่าวหาเพื่อที่จะทราบข้อเท็จจริงหรือพิสูจน์ความผิดและเพื่อจะเอาตัวผู้กระทำผิดมาฟ้องลงโทษ” จากบทบัญญัติดังกล่าวจะเห็นได้ว่าหน้าที่สำคัญประการหนึ่งของพนักงานสอบสวนคือ ดำเนินการต่างๆ ตามที่กฎหมายบัญญัติไว้เพื่อเอาตัวผู้กระทำผิดมาฟ้องลงโทษ ดังนั้น การติดตามจับผู้ต้องหาซึ่งหลบหนีหมายจับและการสอบสวนให้เสร็จสิ้นก่อนคดีอาญาขาดอายุความจึงล้วนเป็นหน้าที่ความรับผิดชอบโดยตรงของพนักงานสอบสวนทั้งสิ้น แต่ทางพิจารณาไม่ปรากฏว่า ร้อยตำรวจโท ป. ได้กระทำการใดๆ อันเป็นการบ่งชี้ว่า
ศาลฎีกาจึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์.........
5.1 ผลของคำพิพากษาศาลฎีกาเช่นนี้ เมื่อศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาศาลฎีกาให้คู่ความฟังแล้ว ศาลชั้นต้นจะออกคำบังคับเพื่อสั่งให้สำนักงานตำรวจแห่งชาติปฏิบัติตามคำพิพากษาศาลฎีกาต่อไป แต่ถ้าหากสำนักงานตำรวจแห่งชาติไม่ปฏิบัติตามคำบังคับแล้วโจทก์หรือเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาไม่มีสิทธิที่จะขอให้ศาลออกหมายบังคับคดีได้
อ้างอิง / เรียบเรียง : ทบทวนหลักกฏหมายกับอาจารย์ประยุทธ ข้อเท็จจริง 1. โจทก์ยื่นฟ้องว่าจำเลยมีฐานะเป็นนิติบุคคล ตาม พ.ร.บ. สำนักงานตำรวจแห่งชาติ พ.ศ. 2547 ซึ่งเป็นหน่วยงานอของรัฐ และเป็นผู้บังคับบัญชาของ ร้อยตำรวจโท ป. พนักงานสอบสวน สถานีตำรวจนครบาล ช. ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐตาม พ.ร.บ. ความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 2544 โจทก์ซึ่งเป็นผู้เสียหายในคดีอาญาได้ร้องทุกข์มอบคดีต่อ ร้อยตำรวจโทษ ป. ให้ดำเนินคดีแก่นาย ว. ในความผิดฐานออกเช็คโดยเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค ร้อยตำรวจโท ป. รับคำร้องทุกข์ไว้ ต่อมาประมาณเดือนธันวาคม 2544 โจกท์นำเจ้าพนักงานตำรวจไปจับนาย ว. ส่งพนักงานสอบสวน และนาย ว. ได้รับการปล่อยตัวชั่วคราวในชั้นสอบสวน แต่จนถึงปัจจุบันร้อยตำรวจโท ป. ในฐานะพนักงานสอบสวนไม่ได้ส่งฟ้องนาย ว. ต่อศาลแต่อย่างใด โจทก์ติดตามเรื่องมาโดยตลอดแต่ได้รับคำตอบว่าคดีไม่มีปัญหาอยู่ระหว่างการส่งฟ้องนาย ว. การปฏิบัติหน้าที่ของร้อยตำรวจโท ป. ใ ส่งไม่ได้ให้โจทก์แถลงภายใน 7 วัน นับแต่วันส่งไม่ได้ มิฉะนั้นถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง” 1.2 การสั่งรับฟ้องของโจทก์ตามข้อง 1.1 แสดงว่าศาลได้ตรวจคำฟ้องแล้วเห็นว่าถูกต้อง ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 18 แล้ว 1.3 ตาม พ.ร.บ. ความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องร้อยตำรวจโท ป. คงฟ้องได้แต่เพียงสำนักงานตำรวจแห่งชาติซึ่งเป็นหน่วยงานของรัฐ 2. จำเลยยื่นคำให้การขอให้ยกฟ้อง ปรากฏว่าศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้อง ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับซึ่งปรากฏว่าโจทก์ยื่นอุทธรณ์ 2.1 เมื่อโจทก์ยื่นอุทธรณ์เช่นนี้ ในทางปฏิบัติศาลจะสั่งอุทธรณ์ของโจทก์ทำนองว่า “รับเป็นอุทธรณ์ของโจทก์ สำเนาให้จำเลยแก้ภายใน 15 วัน ให้โจทก์นำส่งสำเนาอุทธรณ์ภายใน 5 วัน ไม่มีผู้รับโดยชอบให้ปิด หากส่งไม่ได้ให้โจทก์แถลงเพื่อดำเนินการต่อไปภายใน 15 วันนับแต่วันส่งไม่ได้ หากไม่แถลงให้ถือว่าทิ้งฟ้องอุทธรณ์” 2.2 การที่โจทก์จะยื่นฟ้องอุทธรณ์นั้น โจทก์ต้องดำเนินการตาม ป.วิ.พ. มาตรา 229 กล่าวคือ ต้องยื่นอุทธรณ์ภายใน 1 เดือน และในคดีนี้ทุนทรัพย์ในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ คือ 900,000 บาท การที่โจทก์จะยื่นอุทธรณ์นั้นต้องนำเงินค่าขึ้นศาลอัตราร้อยละ 2 ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 150 วรรคสอง มาชำระเป็นค่าขึ้นศาลด้วย ไม่ต้องนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมใช้แทนมาวาง ตามมาตรา 229 เนื่องจากศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องและกำหนดให้ค่าฤชาธรรมเนียมเป็นพับ 2.3 ในคดีนี้โจทก์ สามารถอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงได้ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 224 เนื่องจากทุนทรัพย์เกินกว่า 50,000 บาท แต่ข้อเท็จจริงนั้น จะต้องมีการว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้นตาม ป.วิ.พ. มาตรา 225 3. ต่อมาศาลอุทธรณ์ได้พิจารณาแล้วพิพากษากลับเป็นว่า ให้จำเลยชำระเงิน 900,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี.............กับให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสองศาลแทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความรวม 40,000 บาท 4. จำเลยยื่นฎีกา 
4.1 ทุนทรัพย์ในชั้นฎีกาของจำเลยคือ 900,000 บาท การที่จำเลยจะยื่นฎีกานั้น จำเลยต้องเสียเงิน 3 จำนวน กล่าวคือ 
(1) ค่าขึ้นศาลอัตราร้อยละ 2 ของทุนทรัพย์ และ
(2) ต้องนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสองศาลซึ่งโจทก์ได้ชำระไปแล้วในชั้นศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ รวมทั้งค่าทนายความที่ศาลอุทธรณ์กำหนดอีก 40,000 บาท มาวางศาลพร้อมกับฎีกา ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 229 ประกอบมาตรา 247
(3) เงินจำนวนที่สาม คือ เงินค่านำหมายส่งสำเนาฎีกา   4.2 คดีนี้ไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตาม ป.วิ.พ. มาตรา 248 เนื่องจากทุนทรัพย์เกินกว่าง 200,000 บาท เพียงแต่ข้อเท็จจริงนั้นจะต้องว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 249
4.3 ในทางปฏิบัติศาลจะสั่งรับฎีกาของจำเลยว่า “รับเป็นฎีกาของจำเลย สำเนาให้โจทก์แก้ภายใน 15 วัน ให้จำเลยนำส่งสำเนาฎีกาให้อีกฝ่ายหนึ่งภายใน 5 วัน ไม่มีผู้รับโดยชอบให้ปิด หากส่งไม่ได้ให้จำเลยแถลงเพื่อดำเนินการต่อไปภายใน 15 วันนับแต่วันส่งไม่ได้ หากไม่แถลงให้ถือว่าทิ้งฟ้องฎีกา” 5. ในชั้นฎีกา จำเลยยื่นฎีกาว่า ร้อยตำรวจโท ป. ไม่ได้ทำละเมิดและฎีกาต่อมาว่า การติดตามจับกุมผู้ต้องหาไม่ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของการสอบสวนและกฎหมายมิได้บัญญัติให้พนักงานสอบสวนมีหน้าที่ต้องสอบสวนให้เสร็จสิ้นก่อนคดีอาญาขาดอายุความนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า ป.วิ.อ. มาตรา 2(11) บัญญัติว่า “สอบสวนหมายความถึงการรวมรวมพยานหลักฐานและการดำเนินการทั้งหลายตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้ ซึ่งพนักงานสอบสวนได้ทำไปเกี่ยวกับความผิดที่กล่าวหาเพื่อที่จะทราบข้อเท็จจริงหรือพิสูจน์ความผิดและเพื่อจะเอาตัวผู้กระทำผิดมาฟ้องลงโทษ” จากบทบัญญัติดังกล่าวจะเห็นได้ว่าหน้าที่สำคัญประการหนึ่งของพนักงานสอบสวนคือ ดำเนินการต่างๆ ตามที่กฎหมายบัญญัติไว้เพื่อเอาตัวผู้กระทำผิดมาฟ้องลงโทษ ดังนั้น การติดตามจับผู้ต้องหาซึ่งหลบหนีหมายจับและการสอบสวนให้เสร็จสิ้นก่อนคดีอาญาขาดอายุความจึงล้วนเป็นหน้าที่ความรับผิดชอบโดยตรงของพนักงานสอบสวนทั้งสิ้น แต่ทางพิจารณาไม่ปรากฏว่า ร้อยตำรวจโท ป. ได้กระทำการใดๆ อันเป็นการบ่งชี้ว่า ได้พยายามเร่งรัดการดำเนินคดีหรือพยายามเร่งรัดติดตามจับนาย ว. ส่งมอบให้พนักงานอัยการ แม้โจทก์จะมีหนังสือถึงผู้บังคับบัญชาของ ร้อยตำรวจโท ป. เป็นระยะต่อเนื่องตลอดมา แต่ร้อยตำรวจโท ป. ยังคงเพิกเฉยไม่นำพาที่จะเร่งรัดหรือพยายามเร่งรัดดำเนินคดีจนเป็นเหตุให้ผู้กำกับการสถานีตำรวจนครบาล ช. ในฐานะผู้บังคับบัญชาโดยตรงได้พิจารณา “กักยาม” ร้อยตำรวจโท ป. มีกำหนด 3 วัน กรณีทำสำนวนล่าช้า การกระทำของร้อยตำรวจโท ป. จึงเป็นการละเลยไม่ใส่ใจในการปฏิบัติหน้าที่ตามสมควรที่พนักงานสอบสวนพึงปฏิบัติตามอำนาจหน้าที่ที่ตนเองมีหน้าที่รับผิดชอบจนคดีอาญาขาดอายุความกรณีจึงเป็นการกระทำละเมิดในการปฏิบัติหน้าที่ต่อโจทก์
ศาลฎีกาจึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์......... 5.1 ผลของคำพิพากษาศาลฎีกาเช่นนี้ เมื่อศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาศาลฎีกาให้คู่ความฟังแล้ว ศาลชั้นต้นจะออกคำบังคับเพื่อสั่งให้สำนักงานตำรวจแห่งชาติปฏิบัติตามคำพิพากษาศาลฎีกาต่อไป แต่ถ้าหากสำนักงานตำรวจแห่งชาติไม่ปฏิบัติตามคำบังคับแล้วโจทก์หรือเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาไม่มีสิทธิที่จะขอให้ศาลออกหมายบังคับคดีได้ อ้างอิง / เรียบเรียง : ทบทวนหลักกฏหมายกับอาจารย์ประยุทธ
บทความเกี่ยวกับคดีอาญาที่ขาดอายุความตามฎีกาที่ 8126/2557 มีหลายข้อสำคัญที่สรุปได้ดังนี้
 
1. พนักงานสอบสวนมีความผิดในการจัดการคดี: พนักงานสอบสวนถูกกล่าวหาว่ามีความผิดในการจัดการคดีอาญาโดยทำให้คดีนี้ขาดอายุความตามกฎหมายฎีกาที่ 8126/2557 
 
2. ความสำคัญของการปฏิบัติตามกฎหมาย: การปฏิบัติตามกฎหมายเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในระบบยุติธรรม เพราะมันช่วยให้มีความเท่าเทียมในการนับถือกฎหมายและการให้ความยุติธรรม
 
3. ผลกระทบต่อคดี: การขาดอายุความอาจทำให้คดีนั้นๆถูกยกเลิกและผู้ต้องหามีโอกาสได้รับการปลดประจำ นอกจากนี้ยังส่งผลกระทบต่อการค้นหาความยุติธรรมและความเท่าเทียมในระบบยุติธรรม
 
4. การดำเนินการต่อจากนี้: หลังจากคดีมีการพบว่ามีข้อผิดพลาดการดำเนินการ อาจจำเป็นต้องมีการดำเนินการในทางที่เหมาะสม เช่น การนำพนักงานสอบสวนมาเสริมและการปรับปรุงกระบวนการในการจัดการคดีอาญา
 
5. การเสริมสร้างความเชื่อมั่นในระบบยุติธรรม: การปฏิบัติตามกฎหมายอย่างเคร่งครัดและเพื่อให้มีความยุติธรรมเท่าเทียมต่อทุกคนเป็นสิ่งสำคัญในการสร้างความเชื่อมั่นในระบบยุติธรรมของประเทศ

แนวทางสำหรับข้อมูลเหล่านี้ คือการให้ความสำคัญกับการปฏิบัติตามกฎหมายและการค้นหาความยุติธรรมในระบบยุติธรรม โดยเฉพาะในกรณีที่มีคดีอาญาขาดอายุความ การที่พนักงานสอบสวนมีความผิดในการจัดการคดีนี้ สามารถเสียหายต่อความเท่าเทียมในการนับถือกฎหมาย การดำเนินการต่อจากนี้อาจเน้นการเสริมสร้างกระบวนการในการจัดการคดีอาญาอย่างเหมาะสม เพื่อให้มั่นใจในระบบยุติธรรมของประเทศได้อย่างมีประสิทธิภาพและเชื่อถือได้
5.ประมวลกฎหมายวิธีพิจาณาความอาญา(วิอาญา)