กัญชาทางการแพทย์ได้มาอย่างไร
อดีต การใช้กัญชามีมายาวนานกว่า 4,000-5,000 ปี ในทวีปยุโรป จีน อินเดีย ใช้กัญชาเพื่อ กล่อมประสาท สร้างความสุข ใช้รักษาโรคเกาต์ อาการบวม แผลติดเชื้อ หรือการปวดหัวอย่างรุนแรง ประเทศไทยสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราชพบว่า ตำรับยาไทยใช้กัญชาในสรรพคุณเป็น ยาแก้ปวด ช่วยเจริญอาหาร ทำให้นอนหลับโดยมีสมุนไพรชนิดอื่นๆร่วมด้วย

ทางการแพทย์ได้ค้นพบหลักฐานว่า ศาสตร์การรักษาของแพทย์ชาวตะวันตกชื่อ William O’Shaughnessy นำกัญชามารักษา โรคปวดข้อ โรคลมชัก และมีการใช้อย่างแพร่หลายในประเทศอื่นสืบต่อมา ปีค.ศ.1890 ประเทศอังกฤษตีพิมพ์วารสารเผยแพร่สรรพคุณของกัญชาที่ถูกผลิตออกมาในรูปของทิงเจอร์ สามารถนำมาบำบัดอาการทางจิต การนอนไม่หลับ อาการซึมเศร้าของผู้สูงอายุ อาการปวดเรื้อรัง การปวดไมเกรน ปวดข้อ ชาที่แขน-ขา โรคกล้ามเนื้อ อาการชักบางชนิด อาการกระตุก-เกร็ง หรือแม้แต่การหอบหืด

อย่างไรก็ตาม ในทศวรรษที่ 1940 อเมริกาได้ออกกฎหมายให้กัญชาเป็นยาเสพติด ทำให้กัญชาถูกถอดถอนจากเภสัชตำรับ เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้าจนถึงปัจจุบัน กัญชาได้ถูกนำกลับมาพิจารณาเป็นยาทางเลือก เพื่อการรักษาโรคที่ยาแผนปัจจุบันเริ่มใช้ไม่ได้ผล

การพัฒนาผลิตภัณฑ์กัญชามีทั้งรูปแบบ น้ำมันกัญชา สเปรย์กัญชา แคปซูล เป็นต้น กัญชายังถูกนำมาเป็นวัตถุดิบในอุตสาหกรรมเครื่องสำอาง กลุ่มเกษตรกรด้านวิสาหกิจชุมชนก็ใช้ใบกัญชามาประกอบอาหาร

ด้วยเทคโนโลยีของแต่ละประเทศที่มีความก้าวหน้า ทำให้นักวิทยาศาสตร์ค้นพบสารออกฤทธิ์สำคัญของกัญชา คือ

- Delta-g-tetrahydrocanabinol (THC) มีฤทธิ์ต่อจิตประสาท
- Cannabidiol (CBD) เป็นสารอีกตัวในกลุ่ม Cannabinoid ส่งผลต้านการอักเสบของร่างกาย และลดอาการคลื่นไส้
- สารกลุ่ม Flavonoids มีมากกว่า 20 ตัว ในกัญชาซึ่งคล้ายกับพืชชนิดอื่นๆ มีฤทธิ์ต้านการอักเสบ เป็นสารต้านอนุมูลอิสระ รวมถึงอาจช่วยป้องกันมะเร็งและโรคอื่นๆ
17.เภสัชวิทยา Pharmacology,12.อายุรศาสตร์ (อายุรศาสตร์) - Internal Medicine,3.จิตเวชศาสตร์ (จิตเวชศาสตร์) - Psychiatry