ช่วยสรุปบทความเรื่องความผิดฐานทำร้ายร่างกายจนได้รับอันตรายสาหัสใ
ผู้เสียหายได้รับบาดเจ็บมีแผลถลอกที่ข้อศอกซ้าย ต้นขาซ้าย แผลฟกช้ำที่หลังด้านขวาบริเวณเอวและกระดูกหักที่ข้อมือซ้ายซึ่งแพทย์ลงความเห็นว่าต้องใช้เวลารักษานานเกินกว่า 1 เดือน และผู้เสียหายต้องเข้าเฝือกกระดูกข้อมือซ้ายที่หัก ระหว่างนั้นยกของหนักไม่ได้จนกว่าจะหายเป็นปกติใช้เวลารักษา 2 เดือน จึงฟังได้ว่า ผู้เสียหายป่วยเจ็บจนประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่ายี่สิบวัน ถือได้ว่าผู้เสียหายถูกทำร้ายร่างกายจนเป็นเหตุให้ได้รับอันตรายสาหัส  แม้จำเลยจะพูดด้วยอารมณ์โกรธว่า กูจะฆ่ามึง พวกมึงจัดการมันเลย โดยจำเลยมีเจตนาใช้ให้ ส. กับพวกทำร้ายร่างกายผู้เสียหายเพื่อสั่งสอนเท่านั้น แต่เมื่อการทำร้ายร่างกายผู้เสียหายของ ส. กับพวกตามที่จำเลยใช้ให้กระทำนั้นเกิดผลให้ผู้เสียหายได้รับอันตรายสาหัส ซึ่งผู้ถูกใช้จะต้องรับผิดทางอาญามีกำหนดโทษสูงขึ้น จำเลยเป็นผู้ใช้ให้กระทำความผิดย่อมต้องรับผิดทางอาญาตามความผิดที่มีกำหนดโทษสูงขึ้นนั้นด้วย การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297(8), 84 ประกอบมาตรา 87 วรรคสอง
ผู้เสียหายได้รับบาดเจ็บตามร่างกายหลายแห่ง แพทย์ลงความเห็นว่าต้องรักษานานกว่า 1 เดือน กว่าจะเป็นปกติใช้เวลา 2 เดือน สรุปว่า ผู้เสียหายป่วยเจ็บจนประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า 20 วัน ถือว่าได้รับอันตรายสาหัส ดังนั้น ส.กับพวกที่จำเลยใช้ให้ทำร้ายร่างกายผู้เสียหายจะต้องรับผิดทางอาญามีกำหนดโทษสูงขึ้น จำเลยเป็นผู้ใช้ให้กระทำความผิดย่อมต้องรับผิดทางอาญาตามความผิดที่มีกำหนดโทษสูงขึ้นนั้นด้วย การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297(8), 84 ประกอบมาตรา 87 วรรคสอง

มาตรา ๒๙๗  ผู้ใดกระทำความผิดฐานทำร้ายร่างกาย จนเป็นเหตุให้ผู้ถูกกระทำร้ายรับอันตรายสาหัส ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หกเดือนถึงสิบปี และปรับตั้งแต่หนึ่งหมื่นบาทถึงสองแสนบาท
               อันตรายสาหัสนั้น คือ
               (๑) ตาบอด หูหนวก ลิ้นขาด หรือเสียฆานประสาท
               (๒) เสียอวัยวะสืบพันธุ์ หรือความสามารถสืบพันธุ์
               (๓) เสียแขน ขา มือ เท้า นิ้วหรืออวัยวะอื่นใด
               (๔) หน้าเสียโฉมอย่างติดตัว
               (๕) แท้งลูก
               (๖) จิตพิการอย่างติดตัว
               (๗) ทุพพลภาพ หรือป่วยเจ็บเรื้อรังซึ่งอาจถึงตลอดชีวิต
               (๘) ทุพพลภาพ หรือป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาเกินกว่ายี่สิบวัน หรือจนประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่ายี่สิบวัน

มาตรา ๘๔  ผู้ใดก่อให้ผู้อื่นกระทำความผิดไม่ว่าด้วยการใช้ บังคับ ขู่เข็ญ จ้าง วานหรือยุยงส่งเสริม หรือด้วยวิธีอื่นใด ผู้นั้นเป็นผู้ใช้ให้กระทำความผิด

    มาตรา ๘๗  ในกรณีที่ผู้ถูกใช้ ผู้กระทำตามคำโฆษณา หรือประกาศแก่บุคคลทั่วไปให้กระทำความผิด หรือตัวการในความผิด จะต้องรับผิดทางอาญามีกำหนดโทษสูงขึ้นเพราะอาศัยผลที่เกิดจากการกระทำความผิด ผู้ใช้ให้กระทำความผิด ผู้โฆษณาหรือประกาศแก่บุคคลทั่วไป ให้กระทำความผิด หรือผู้สนับสนุนการกระทำความผิด แล้วแต่กรณี ต้องรับผิดทางอาญาตามความผิดที่มีกำหนดโทษสูงขึ้นนั้นด้วย แต่ถ้าโดยลักษณะของความผิด ผู้กระทำจะต้องรับผิดทางอาญามีกำหนดโทษสูงขึ้นเฉพาะเมื่อผู้กระทำต้องรู้หรืออาจเล็งเห็นได้ว่าจะเกิดผลเช่นนั้นขึ้น ผู้ใช้ให้กระทำความผิด ผู้โฆษณาหรือประกาศแก่บุคคลทั่วไปให้กระทำความผิด หรือผู้สนับสนุนการกระทำความผิด จะต้องรับผิดทางอาญาตามความผิดที่มีกำหนดโทษสูงขึ้นก็เฉพาะเมื่อตนได้รู้ หรืออาจเล็งเห็นได้ว่าจะเกิดผลเช่นที่เกิดขึ้นนั้น
2.ประมวลกฎหมายอาญา