This is a very challenging question.
ই এটা অতি কঠিন প্রশ্ন৷ ‘লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা গ্রন্থাৱলী’, সত্যনাথ বৰাৰ ‘সাৰথি’, আশাপূর্ণা দেৱীৰ ‘প্রথম প্রতিশ্রুতি’, হীৰেন গোহাঁইৰ ‘বতাহত ক’ৰ গধূলিগোপাল’, লক্ষ্মীনন্দন বৰাৰ ‘কায়কল্প’, নীলিম কুমাৰৰ ‘জোনাক ভালপোৱা তিৰোতাজনী’ আৰু অসমৰ নবীন-প্রবীণ কবিৰ প্রায়বোৰ উৎকৃষ্ট কাব্যগ্রন্থই মোক সততে উজ্জীৱিত কৰি আহিছে৷ তথাপি মোক প্রভাৱান্বিত কৰি অহা বিশেষ লেখকসকলৰ ভিতৰৰ পাঁচগৰাকী লেখক আৰু গ্রন্থৰ নাম এই মুহূর্তত সুধিলে পোনপ্রথমে ৰবীন্দ্রনাথ ঠাকুৰৰ ‘শেষের কবিতা’, বীণা বৰুৱাৰ ‘জীৱনৰ বাটত’, হোমেন বৰগোহাঞিৰ ‘আত্মানুসন্ধান’, ‘নীলমণি ফুকনৰ সম্পূর্ণ কবিতা’ আৰু ৰীতা চৌধুৰীৰ ‘মায়াবৃত্ত’ৰ কথাই উল্লেখ কৰিম৷