Our village has no potable water.
‘আমাৰ গাঁৱত জলসিঞ্চনৰ কোনো ব্যৱস্থা নাই৷ বাৰিষা গোটেই গাঁও-পথাৰ পানীত বুৰ গৈ থাকে৷ পানী নোলোৱা চৰকাৰী দমকল এটা গাঁওখনত আছে৷ পথাৰত পাম্পেৰে পানী দিয়াৰ বাবত মালিকক তেতিয়াই একো দিব নালাগে যদিও শস্য চপোৱাৰ সময়ত উৎপাদনৰ এটা অংশ দিব লাগে৷ সাৰ, কীটনাশকো মহাজনে যোগান ধৰি দিয়ে, অৱশ্যে পাছত ধান দিব লাগে৷ বীজ সিঁচাৰপৰা চপোৱালৈকে আমাক বিভিন্ন ধৰণে সহায় কৰা ভূমিৰ গৰাকী, বীজ-কীটনাশক সাৰ যোগান ধৰা মানুহ, ধন ধাৰে দিয়া মহাজন অথবা পাম্পছেটৰ গৰাকী – এই সকলোৱে আমি শস্য চপোৱাৰ সময়ত নিজৰ অংশ নিবৰ বাবে ৰৈ থাকে৷’– লক্ষ্মণৰ ভাতৃ নেপাল বিশ্বাসে ক’লে৷