மங்கோலியப் பேரரசு (1206 - 1368 ) (மங்கோலியன்: ஆங்சின்ட் குர்ரம் ; மங்கோலிய கியல்லிக்: Монголын эзэнт гүрэн) மத்திய ஆசியாவின் புல்வெளியில் உருவான பேரரசு ஆகும். இரு நூற்றாண்டுகள் மட்டுமே இது இருந்தது. இதன் உச்சநிலையில் 36 மில்லியன் சதுர கிமீ பரந்து ஏறத்தாழ 100 மில்லியன் மக்களைக் கொண்டிருந்த உலக வரலாற்றில் மிகப்பெரிய தொடர்நிலப்பரப்பு பேரரசும், மொத்த பரப்பளவு அடிப்படையில் பிரித்தானியப் பேரரசுக்கு அடுத்தாக இரண்டாவது பெரிய பேரரசும் ஆகும். இப்பேரரசு அதன் உச்சநிலையில் யப்பான் கடல் பகுதியிலிருந்து மத்திய <MASK> வரை பரந்து காணப்பட்டது. 1227 இல் செங்கிஸ் கான் மரணித்த பின்னர் யுவான் அரசமரபு இல்-கான் அரசு, இச்சாகடாய் கான் அரசு, பொற்குழு ஆகிய நான்கு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு செங்கிஸ் கானின் மகன்களான தனித்தனிக் கானினால் ஆட்சி செய்யப்பட்டது. 1350 களில் இப்பிரதேசங்களின் ஒற்றுமை முற்றாகச் சீர்குலைந்த நிலையில் அவை தனித்தனியாயின.
மங்கோலியப் பேரரசு
ஐரோப்பா காக்கேசியா மெர்கிட் கலிலேயா