திபேரியசு மிகச் சிறந்த உரோமைத் தளபதிகளில் ஒருவர்; பனோனியா, டால்மேசியா, இரேத்சியா மற்றும் (தற்காலிகமாக) செருமானியாவின் சில பகுதிகளை அவர் கைப்பற்றியது வடக்குப் போர்முனைக்கு அடித்தளத்தை அமைத்தது. அப்படியிருந்தும், அவர் ஒருபோதும் பேரரசராக இருக்க விரும்பாத ஒரு இருண்ட, தனிமைப்படுத்தப்பட்ட, மோசமான ஆட்சியாளராக நினைவுகூரப்பட்டார்; மூத்த பிளினி இவரை "மனிதர்களின் இருண்டவர்" என்று அழைத்தார். கிபி 23 இல் அவரது மகன் துரூசசு ஜூலியஸ் சீசரின் மரணத்திற்குப் பிறகு, திபெரியசு தனிமையாகவும் பற்றின்றியும் மாறினார். கி.பி 26 இல், அவர் தன்னை <MASK> இருந்து விலக்கி, ஒரோமைப் பேரரசின் நிர்வாகத்தை பெரும்பாலும் தனது நேர்மையற்ற பிரிட்டோரியன் தலைவர்களான செஜானசு, குயின்டசு மேக்ரோ ஆகியோரின் கைகளில் விட்டுவிட்டார்.
திபேரியசு
உரோமில் காங்குப்பம் பிபிசி பேரரசன்