<MASK> பாதிப்புக்குப் பின்னான  விஜயநகரப் பேரரசு உள்ளிட்ட பிற்காலப் பேரரசுகள் எல்லாம் வைணவத்துக்கே முன்னிலை கொடுத்த நிலையில், தென்னகத்தில் சைவத்தின் புத்துயிர்ப்புக்கு வழிவகுத்தவர்களில் முக்கியமான மகத்தான ஆளுமையாக அப்பையரைக் குறிப்பிட முடியும். எல்லா இந்து மெய்யியல்களையும் கசடறக் கற்ற அப்பையர், அவை மீது காழ்ப்பின்றி அவை தொடர்பான பல நூல்களை யாத்துள்ளார். எனினும் இறுதிவரை அவர் சிவனடியாராகவே திகழ்ந்ததுடன்,  சைவத்துக்கு முன்னுரிமைபெறும் செயல்களையும் செய்யத்தவறவில்லை. சைவத்திற்கே இயல்பான பரந்த மனப்பான்மையுடன் செயற்பட்ட அப்பையரின் நோக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளாத சிலர், அவர் எவ்விதக் கோட்பாடையும் சார்ந்திருக்கவில்லை என வாதாடுவர். அக்கருத்து பொய்யென்பதற்கு அவரது இறுதிநூலான ஆத்மார்ப்பண துதி முதற்கொண்டு எண்ணிறந்த சான்றுகள் உண்டு.  அரதத்தர், ஸ்ரீகண்டர் முதலானோர் வளர்த்தெடுத்த சிவ விதப்பொருமைக்கு சரியான இறுதி வடிவம் கொடுத்தவர் அப்பையர் என்பதற்கு அவரது சிவ விதப்பொருமை நூல்களான நயமணிமாலையும் சிவார்க்கமணிதீபிகையும் ஆதாரங்களாகின்றன. சிவார்க்கமணிதீபிகை, ஸ்ரீகண்டரின் பிரம்மசூத்திர பாடியத்துக்கு எழுதப்பட்ட விளக்கவுரை ஆகும்.
சிவ விதப்பொருமை
முகலாயர்களின் முத்தாலி ஆந்திரா கர்நாடகா