காங்கோ மக்களாட்சிக் குடியரசு, <MASK>, ஜிம்பாப்வே, மலாவி மற்றும் பிற நாடுகள் உள்ளிட்ட ஏழ்மையான பக்கத்து நாடுகளிலிருந்து வந்த அகதிகள் அதிகாரப்பூர்வமில்லாமல் அனைத்துத் துறைகளிலும் ஊடுருவினர். தென்னாப்பிரிக்கர்களிடையே அதிக அளவிற்கான வேலைவாய்ப்பின்மை நிலவியதாலும், தென்னாப்பிரிக்காவில் பிறந்தவர்கள் பலரும் சொந்த நாட்டு மக்களின் வேலையை இந்த புலம்பெயர்ந்தவர்கள் எடுத்துக்கொள்வதாக ஓர் உணர்வு உள்ளதாலும், மேலும், தென்னாப்பிரிக்க குடிமக்களைக் காட்டிலும் குறைவான ஊதியத்தில் மற்ற நாடுகளிலிருந்து வந்த இந்த புலம்பெயர்ந்தவர்களை தென்னாப்பிரிக்க முதலாளிகள் கட்டுமானம், சுற்றுலா, விவசாயம் மற்றும் உள்நாட்டு சேவைத் துறைகளில் இவர்களை வேலைக்கு அமர்த்திக்கொள்ளும் நிலை உள்ளதும், இந்த அகதிகள் மீதான இனவெறுப்பு உணர்வு தலைதூக்க வழிசெய்கிறது. சட்டத்திற்குப் புறம்பாக புலம்பெயர்ந்தவர்கள் முறைசாரா வணிகத்திலும் ஈடுபடுகின்றனர். இருப்பினும், தென்னாப்பிரிக்காவிற்கு புலம்பெயர்ந்தவர்கள் பலரும் மோசமான சூழ்நிலைகளிலேயே வாழ்கின்றனர் என்பதோடு, தென்னாப்பிரிக்க குடிநுழைவுக் கொள்கை 1994 ஆம் ஆண்டிலிருந்து கடுமையாக்கப்படுவது அதிகரித்தது.
தென்னாப்பிரிக்கா
மொசாம்பிக் லெசோத்தோ இந்தோனேசியா ஜிம்பாப்வே