ನಾಜೀ ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಔದ್ಯಮಿಕ ಕೇಂದ್ರೀಯ ಯೋಜನೆಯು ಪ್ರಮುಖ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿದ್ದಿತು. ರೈತರನ್ನು ಅವರ ಭೂಮಿಗಳಿಗೆ ಕಟ್ಟಿಹಾಕುವ ಸಲುವಾಗಿ ಕೃಷಿಭೂಮಿಯನ್ನು ಮಾರುವುದನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಲಾಯಿತು; ಹೊಲಗದ್ದೆಗಳ ಒಡೆತನವು ಹೆಸರಿಗೆ ಖಾಸಗಿಯಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಣೆಗಳು ಮಿಕ್ಕಿದ ಆದಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಂತ ವಿವೇಚನೆಯ ಉಪಯೋಗವನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಉತ್ಪಾದನೆ ಮತ್ತು ಬೆಲೆಗಳನ್ನು ಒಂದು ಕೋಟಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೂಲಕ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಬೋರ್ಡುಗಳಿಗೆ ಔದ್ಯಮಿಕ ಏಕಸ್ವಾಮ್ಯದ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಯಿತು. ಔದ್ಯಮಿಕ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಾದ ಪಿಗ್ ಐರನ್, ಸ್ಟೀಲ್, ಅಲ್ಯುಮಿನಿಯಮ್, ಮೆಗ್ನೀಶಿಯಮ್, ಗನ್‌ಪೌಡರ್, ಸ್ಫೋಟಕಗಳು, ಸಿಂಥೆಟಿಕ್ ರಬ್ಬರ್, ಇಂಧನಗಳು ಮತ್ತು ವಿದ್ಯುಚ್ಚಕ್ತಿಗಳ ಮೇಲೂ ಕೋಟಾಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. 1936ರಲ್ಲಿ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲಾದ ಕಡ್ಡಾಯವಾದ [[ಕಾರ್ಟೆಲ್]] ಕಾನೂನೊಂದರ ಪ್ರಕಾರ ಆರ್ಥಿಕ ಮಂತ್ರಿಯು ಈಗಾಗಲೇ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಕಾರ್ಟೆಲ್‌ಗಳನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯ ಮತ್ತು ಖಾಯಂ ಮಾಡುವ, ಇಲ್ಲದ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಉದ್ಯಮಗಳು ಕಾರ್ಟೆಲ್‌ಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವಂತೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರುವ ಅಧಿಕಾರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು. 1943ರ ತೀರ್ಪೊಂದರ ಮೂಲಕ ಇದನ್ನು ಅಸಿಂಧುಗೊಳಿಸಲಾಯಿತಾದರೂ ಅವುಗಳ ಬದಲು ಹೆಚ್ಚು ನಿಯಂತ್ರಣಾತ್ಮಕ ಆರ್ಥಿಕ ಏಜೆನ್ಸಿಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು.

ಕೇಂದ್ರೀಕರಣ
ಹಣಕಾಸು
ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿ-ವಿರೋಧಿ ಮಾತುಗಾರಿಕೆ
ಆರೋಹಣ