ಬೌದ್ಧಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪರಹಿತಚಿಂತನೆಯು ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶವಾಗಿದೆ. ಬೌದ್ಧಧರ್ಮದ ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮ ಹಾಗು ಕರುಣೆಯು ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶಗಳಾಗಿವೆ, ಜೊತೆಗೆ ಈ ಎರಡೂ ಅಂಶಗಳು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಸಮನಾಗಿ ಹಂಚಿಕೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ: ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದಿರಬೇಕೆಂಬ(ಪ್ರೇಮ) ಅಪೇಕ್ಷೆ ಹಾಗು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ಸಂಕಟದಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಹಾರೈಕೆ (ಕರುಣೆ). "ಹಲವು ರೋಗಗಳನ್ನು ಪ್ರೇಮ ಹಾಗು ಕರುಣೆ ಎಂಬ ಒಂದೇ ಔಷಧದಿಂದ ಗುಣಪಡಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ. ಈ ಗುಣಗಳು ಮಾನವನ ಸಂತೋಷಕ್ಕಿರುವ ಅಂತಿಮ ಮೂಲ, ಹಾಗು ಅವುಗಳ ಅಗತ್ಯವು ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಅಡಗಿದೆ" (ದಲೈ ಲಾಮ).

"ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ" ಮಾನವನು ಸೇರುವುದರಿಂದ, ಬೌದ್ಧ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮ ಹಾಗು ಕರುಣೆಯು ತಾನು ಹಾಗು ಪರರು ಎಂಬ ವೈದೃಶ್ಯದ ಆಚೆಗೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ತಾನು ಹಾಗು ಪರರು ಎಂಬ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯೇ ನಮ್ಮ ಸಂಕಟಗಳ ಮೂಲ ಕಾರಣದ ಒಂದು ಭಾಗವೆಂದೂ ಸಹ ಈ ಧರ್ಮವು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಕಾರ್ಯತಃ ಪದಗಳಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮೊಳಗಿರುವ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಸ್ವಾರ್ಥಪರತೆಯ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ, ಬೌದ್ಧಧರ್ಮವು ಇತರರಿಗೆ ಪ್ರೇಮ ಹಾಗು ಕರುಣೆಯನ್ನು ತೋರಲು ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತದೆ, ಹಾಗು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಇದನ್ನು "ಪರಹಿತಚಿಂತನಕಾರಿ" ಎಂದು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ. 
ಒಂದು ಧರ್ಮವಾಗಿ ಬೌದ್ಧಧರ್ಮವು ಇತರರೆಡೆ ಕರುಣೆಯನ್ನು ತೋರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ದಲೈ ಲಾಮಾರ ಮಾತಿಗೆ ಹಲವರು ಸಮ್ಮತಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಆದಾಗ್ಯೂ, ಈ ರೀತಿಯ ರೂಢಿಯು ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಪರಹಿತಚಿಂತನೆಯ ಕಲ್ಪನೆಯು ವಿಶ್ವದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆ ಹೊಂದಿದೆ: "ನಾವು ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವ ಕಡೆ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನಹರಿಸಿದರೆ, ನಮಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಒಳಿತಾಗುತ್ತದೆ" (ದಲೈ ಲಾಮ). 

ನೈತಿಕ ಕರ್ಮ ಹಾಗು ವಿವೇಚನೆಯ ವಿಸ್ತೃತ ನೈತಿಕ ಚರ್ಚೆಗಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಬೌದ್ಧಧರ್ಮವು, ನಮ್ಮ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಋಣಾತ್ಮಕ (ಅಸಂತುಷ್ಟಿ) ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ನೈತಿಕ ವಿವೇಚನೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ ದಂಡನೆ ಅಥವಾ ಸರಿಪಡಿಸುವಿಕೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕರ್ಮದ ನಿಯಮದಿಂದ ಉಂಟಾಗಿದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಕಾರಣ ಹಾಗು ಪರಿಣಾಮದ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ನಿಯಮದಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಕಾರಣ ಹಾಗು ಅದರಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪರಿಣಾಮದ ಒಂದು ಸರಳ ವಿವರಣೆಯೆಂದರೆ ನಾನೇ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಕಾರಣದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪರಿಣಾಮ: ನಾನು ಸಂಕಟವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದರೆ, ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ನಾನು ಸಂಕಟದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಾನು ಸಂತೋಷವನ್ನು ಉಂಟು ಮಾಡಿದ್ದೆ ಆದರೆ, ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ನಾನೂ ಸಹ ಸಂತೋಷದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಎದುರುಗೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ಬೌದ್ಧಧರ್ಮದಲ್ಲಿ, "ಕರ್ಮ" ವನ್ನು(ಪಾಲಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ "ಕಮ್ಮ" ) ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ "ವಿಪಾಕ" ದಿಂದ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ, ಇದು "ಫಲ" ಅಥವಾ "ಪರಿಣಾಮ" ಎಂಬ ಅರ್ಥವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಕರ್ಮವನ್ನು ಕಾರಣ ಹಾಗು ಅದರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪರಿಣಾಮದ ಸರಪಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರಣ ಅಥವಾ ಕಾರಣದ ಗುಂಪಿನೊಳಗೆ ವರ್ಗೀಕರಿಸಲಾಗಿದೆ (ಪಾಲಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ "ಹೇತು" ). ಇದರಲ್ಲಿ ಕಾರಣವು "ಇಚ್ಛೆಯ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ" ಅಂಶಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ (ಪಾಲಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ "ಸಂಖರ" ) ಹಾಗು "ಕ್ರಿಯೆ"(ಪಾಲಿಯಲ್ಲಿ "ಭವ" ). ಯಾವುದೇ ಕ್ರಿಯೆಯು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ "ಮೊಳೆತು" ಸೂಕ್ತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿದರೆ ಅದು ಸೂಕ್ತ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ (ಪಾಲಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ "ವಿಪಾಕ" ) ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಾಗಿದೆ. ಒಳಿತು ಅಥವಾ ಕೆಡಕಿನ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಹಲವು ವಿಧದ ಕರ್ಮಗಳು, ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಸಂಸಾರದ ಚಕ್ರದೊಳಗೆ ಬಂಧಿಸುತ್ತವೆ; ಇತರ ಅಂಶಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನಿರ್ವಾಣದೆಡೆಗೆ ವಿಮೋಚನೆಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. 

ಬೌದ್ಧದರ್ಮವು ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಕ್ರಿಯೆಯ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರೇರಣೆಗಳೇ ನೇರ ಕಾರಣ ಎಂದು ಸಂಬಂಧ ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರೇರಣೆಯು "ಒಳಿತು" ಹಾಗು "ಕೆಡುಕಿನ" ನಡುವೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಲ್ಲಿ ಒಳಗೊಂಡ ಮತ್ತೊಂದು ಅಂಶವೆಂದರೆ ಅಜ್ಞಾನ; ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ಕ್ರಿಯೆಯು "ಕೆಡುಕಾಗಿರುತ್ತದೆ". ಒಂದು ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಇದು ಕರ್ಮ ಮಾಡಿದವನಿಗೆ ಅಹಿತಕರ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಬೌದ್ಧಧರ್ಮದಲ್ಲಿ, ಸಂಭವಿಸುವ ಎಲ್ಲ ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಕರ್ಮ ಒಂದೇ ಏಕೈಕ ಕಾರಣವಲ್ಲ. ಪುರಾತನ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುವಂತೆ ವಿಮರ್ಶಾ ಪರಂಪರೆಯು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಆಳುವ ಕಾರಣಸಂಬಂಧಿ ವಿಧಾನವನ್ನು ಐದು ವರ್ಗಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿದೆ. ಇದನ್ನು ನಿಯಮ ಧಮ್ಮಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ:


ಉಟು(ಸೂರ್ಯದೇವ) ನಿಯಮ - ಋತುಮಾನ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಹಾಗು ಹವಾಮಾನ 

ತಳಿಶಾಸ್ತ್ರ
ಪರಹಿತಚಿಂತನೆಯ ಕಲ್ಪನೆ
ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳು
ಬೌದ್ಧ ಧರ್ಮ