ರಾವ್ ತಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ಯವ್ವನದ ಪ್ರಣಯ ಸಾಹಸದ ರಸವತ್ತಾದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮೆಚ್ಚಿ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲು ಪ್ರೇರೆಪಿಸಿದ್ದು ಎಚ್.ಎಸ್.ವಿ.ಮೂರ್ತಿಯವರು. ರಾವ್ ತಮ್ಮ ಲೇಖನಗಳನ್ನು 'ಸುಧಾಪತ್ರಿಕೆ'ಗೆ ಕಳಿಸಿದರು. ಅದು ಪ್ರಕಟವಾದಮೇಲೆ ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸ ಪ್ರಬಲವಾಯಿತು. ನಂತರ ಅವರು, 'ಸುಧಾ', 'ಪ್ರಜಾವಾಣಿ', 'ಗೋಕುಲ', ಮೊದಲಾದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಬರೆದು ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದಕರೆ ಅವರಿಗೆ ಪತ್ರಬರೆದು ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಒಮ್ಮೆ ಬರೆದಮೇಲೆ ಬದಲಾವಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ಬರವಣಿಗೆ ಜೋಷಿನ ಕೆಲಸ. ಮೊದಲೇ ೧೦-೧೨ ಬಿಳಿ ಹಾಳೆಗಳನ್ನು ಸ್ಟೇಪಲ್ ಮಾಡಿಟ್ಟುಕೊಂದು ಕಥೆ, ಬರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಿದರು.ಏನಿದ್ದರು ಬರೆಯುವ ಕತೆ, ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಮುಗಿಯಬೇಕು. ಪ್ರತಿಮಾಡುವ ಮತ್ತು ತಿದ್ದುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಬರವಣಿಗೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಿಷ್ಟುರ ವಿಮರ್ಶಕರಾದರೂ,ತಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿಪರೀತ ಉದಾಸೀನ ಮನೋಭಾವ. 'ಕೈಕಾಸು ಗಿಟ್ಟುತ್ರಿ ಅದಕ್ಕೆ ಬರಿತಿನೀ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು.'ನೂರಾರು ಕಥೆ ಬರೆದು ಬಿಸಾಕಿದರು. ಅವನ್ನು ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ರಾವ್ ರವರ ಗೆಳೆಯ 'ಎಚ್ಚೆಸ್ವಿ'ಯವರು, ಒಮ್ಮೆ ಮಲ್ಲಾಡಿಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಕಥೆಗಳ ಪ್ರತಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಮಾಡಿ, ಅವರಿಗೆ ಸ್ನೇಹದ ಕಾಣಿಕೆಯಾಗಿ ಕೊಟ್ಟಾಗ, ಅವರಿಗೆ ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಾಗಿತ್ತು. 'ಸರಿಯುವ ತೆರೆಗಳು' ಎನ್ನುವ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಮುಖಚಿತ್ರ ಬರೆದರು. ಹಣ ಸುರಿದು ಅದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಮುಂದೆ ಬಂದವರು 'ಎಚ್ಚೆಸ್ವಿ'. ಈ ಪುಸ್ತಕ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಶೇಷನಾರಾಯನಾರಾಯಣರ,'ವಿಕಾಸ್ ಮುದ್ರಣಾಲಯ'ದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಾಯಿತು.
ಜನನ, ಬಾಲ್ಯ ಮತ್ತು ವೃತ್ತಿಜೀವನ
ಬಾಲ್ಯದ ಯವ್ವನದ ಕಥೆಗಳ ನಿರೂಪಣೆ
ಶಿಕ್ಷಣ,ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿವಿಶೇಷ
ದೃಷ್ಟಿ ಮಾಂದ್ಯದ ತೊಂದರೆ