ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಭಾರತವು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ ಮಹಿಳಾ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ತ್ರೀ ಶಿಕ್ಷಣವು ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದುದಾಗಿದೆ.ಬ್ರಿಟೀಷ್ ಆಡಳಿತವು ತನ್ನ ಅನುಕೂಲಕ್ಕಾಗಿ ಆರಂಭಿಸಿದ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ವಿಧ್ಯಾಭ್ಯಾಸವು ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಗೆ ತಂದಿತು.ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕವಾಗಿ ಸ್ತ್ರೀ ಶಿಕ್ಷಣವು ನಿಷೇಧಿತವಾಗಿದ್ದರು,ಅಪವಾದಗಳೆಂಬಂತೆ ಕೆಲವು ದಾಖಲೆಗಳು ದೊರೆಯತ್ತದೆ 
೧೮೬೭ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮ್ಯೆಸೂರು ಸಂಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಸರ್ಕಾರಿ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಶಾಲೆಗಳು,ಧಾರವಾಡ ವಿಜಾಪುರ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಐದು ಶಾಲೆಗಳು,ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಶಾಲೆಗಳು ತೆರೆಯಲಾಗಿತ್ತು. ಬದ್ರುದೀನ್ ತಾಯಬ್ ಬಾಂಬೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಠೆ ತೆರೆದು ಸ್ತ್ರೀ ಪುರುಷರಿಬ್ಬರಿಗು ಶಿಕ್ಷಣದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕಲ್ಪಿಸಿದರು.

ಹಲವಾರು ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಸ್ತ್ರೀಗೆ ಶಿಕ್ಷಣದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂಬ ಪೂರ್ವಗ್ರಹ ಕಡಿಮೆಗೊಳ್ಳುತ್ತ ಬಂದರು ಅದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ಸ್ತ್ರೀಯರ ವ್ಯಕ್ತ್ತಿತ್ವ,ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂದರ್ಭ ಹಾಗೂ ಶಿಕ್ಷಣಗಳ ನಡುವೆ ಬಿರುಕು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆಂಬ ಪೂರ್ವಗ್ರಹವೊಂದು ಚಾಲ್ತಿಗೆ ಬಂದಿತು.ಆಧುನಿಕ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವು ಭಾರತೀಯ ಸ್ತ್ರೀ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಹಾಗು ಭಾರತೀಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಗೆ ನೀಡುವ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವು ಉಪಯುಕ್ತವಾದುದಾಗದು ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಬಲವಾಯಿತು.ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾದ ಪಠ್ಯಕ್ರಮವೊಂದರ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಚರ್ಚೆಗೆ ತರಲಾಯಿತು.

ಹೀಗೆ ಸ್ತ್ರೀ ಶಿಕ್ಷಣವು ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಸಮಸ್ಯಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಾ ಇದ್ಸ್ದ್ನ್ನುದುದನ್ನು ೧೯೬೦ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀವಾದಿಗಳು ಬಯಲಿಗೆಳೆದರು..ಸ್ತ್ರೀಯರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣವು ಸೀಮೋಲ್ಲಂಘನೆಯ ಸಾಧ್ಯತೆಗಿಂತ ಬಹಳ ಹೆಚ್ಚು ಅನುಸರಣೆಯ ಸಾಧನವಾದ್ದರಿಂದ ಅದು ಲಿಂಗ ಅಸಮಾನತೆಯ ಸ್ಥರವನ್ನು ಅಳಿಸಿ ಹಾಕಲಾರದಾಗಿದೆ.

ಸ್ತ್ರೀಶಿಕ್ಷಣ
ಹೆಣ್ಣು ಶಿಶುಹತ್ಯೆ ಮತ್ತು ಭ್ರೂಣಹತ್ಯೆ
ಆಸ್ತಿ ಹಕ್ಕು
ಬಾಲ್ಯ ವಿವಾಹ