’ಏರೋಬಿಕ್ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ’ವು ಹೃದಯ ಮತ್ತು ಉಸಿರಾಟದ ಪಧ್ಧತಿಯ ಕಾರ್ಯಾತ್ಮಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ, (ಹೃದಯ, ಶ್ವಾಸಕೋಶ ಮತ್ತು ರಕ್ತನಾಳಗಳು). ಶರೀರವು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಗರಿಷ್ಠ ಪ್ರಮಾಣದ ಆಮ್ಲಜನಕದ ಬಳಕೆಯನ್ನೇ ಏರೋಬಿಕ್ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವುದು, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ವ್ಯಾಯಾಮದ ತೀವ್ರತೆಯಲ್ಲಿ. ಹೃದಯ ಮತ್ತು ಶ್ವಾಸಕೋಶದ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಣೆ ಮತ್ತು ರಕ್ತದ ಸಂಚಾರದಿಂದ ಆಮ್ಲಜನಕವನ್ನು ಹೊರ ತೆಗೆದು ಮತ್ತು ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಗರಿಷ್ಟ ಕೌಶಲವೇ ಇದರ ಕೆಲಸ. ಗರಿಷ್ಟ ಏರೋಬಿಕ್ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಅಳೆಯಲು, ವ್ಯಾಯಾಮ ತಜ್ಞ ಅಥವಾ ವೈದ್ಯರು VO ಎಂಬ ಗರಿಷ್ಟ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ನಡೆಸುವರು, ಇದರಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಕ್ರಮೇಣವಾಗಿ ಬಹು ಶ್ರಮದಾಯಕ ವ್ಯಾಯಾಮವನ್ನು ವ್ಯಾಯಾಮ ಯಂತ್ರದ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ, ಮೊದಲು ಸಲೀಸಾದ ನಡಿಗೆಯಿಂದ ಆಯಾಸವಾಗುವವರೆಗೆ. ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಆಮ್ಲಜನಕದ ಬಳಕೆಯ ಅಳತೆಗಾಗಿ ಉಸಿರಾಟದ ಯಂತ್ರಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸಿರುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ವೇಗವು ಕ್ರಮೇಣವಾಗಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅವಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹೃದಯ ಮತ್ತು ಶ್ವಾಸಕೋಶದ ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಮಟ್ಟವು ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಇದ್ದಷ್ಟೂ, ಅಧಿಕ ಆಮ್ಲಜನಕವು ರವಾನೆಯಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಯಾಮದ ಸ್ನಾಯುಗಳು ಬಳಸಿಕೊಂಡಿವೆಯೆಂದು, ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಹೆಚ್ಚಿನ ತೀವ್ರತೆಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಯಾಮ ಮಾಡಬಹುದು. ಹೆಚ್ಚು ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಹೆಚ್ಚು ಏರೋಬಿಕ್ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಹೆಚ್ಚು ಏರೋಬಿಕ್ ಮಟ್ಟದ ಆಯತ. ಕೂಪರ್ ಮತ್ತು ವಿವಿಧ-ಮಟ್ಟಗಳ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕೆಲಸ ಅಥವಾ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಏರೋಬಿಕ್ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಅಳೆಯಲು ಬಳಸಬಹುದು.
ಮಾನವ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಏರೋಬಿಕ್ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವು ವ್ಯಾಯಾಮದಿಂದ ಉತ್ತಮಗೊಳಿಸುವ ವಿಧಾನಗಳು ಬೇರೆಯಾಗುತ್ತದೆ: ತರಬೇತಿಯ ಸರಾಸರಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ VO ಮಾಕ್ಸ್ ಸುಮಾರು ಶೇಕಡ 17ರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ, ಯಾವುದೇ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ "ಹೆಚ್ಚಿನ ಉತ್ತರಕೊಡುವವರು" ತಮ್ಮ ಧಾರಣ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು "ಕಡಿಮೆ ಉತ್ತರಕೊಡುವವರು" ತರಬೇತಿಯಿಂದ ಕಡಿಮೆ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಸುಮಾರು ಶೇಕಡ 10 ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಜನರು ತಮ್ಮ ಏರೋಬಿಕ್ ಧಾರಣ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಉತ್ತಮಗೊಳಿಸಲಾರರು ಎಂದು ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯ ಮಟ್ಟವು ಬಹುತೇಕವಾಗಿ ಅನುವಂಶಿಕ, ಇದರಿಂದ ಸ್ವಭಾವವು ಅನುವಂಶಿಕವಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.
ಇತಿಹಾಸ
ಟೀಕೆಗಳು
ಏರೋಬಿಕ್‌ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ
ಏರೋಬಿಕ್ ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯಾಡದ ವ್ಯಾಯಾಮದ ನಡುವೆ