<poem>
ಹಂಗೀನ ಬಾನ ಉಣಲಾರೆ/ಮರ್ತ್ಸದಾಗ
ಬಂಜೆಂಬ ಶಬುದ ಹೊರಲಾರೆ
ಶಬುದ ಬಿಡಿಸಯ್ಯ ಆಗಲೇ ಕೊಟ್ಟು/ ಆಗಲೇ
ಕೊಳ್ಳಯ್ಯ ಬಂಜೆಂಬ ಶಬುದ ಬಿಡಿಸಯ್ಯ
ಟೊಂಗಿ ಟೊಂಗೆಲೆಲ್ಲಾ ಗಿಣಿ ಕೂತು/ಹೇಳ್ಯಾವ
ಬಂಜೆ ನಿನ್ನ ಬದುಕು ಹೆರವರಿಗೆ
ಬಾಡೀಗಿ ಎತ್ತು ದುಡಿದಂಗೆ/ಬಾಳೆಲೆಯ
ಹಾಸ್ಯುಂಡು ಬೀಸಿ ಒಗೆದಾಂಗ
ಗಂಧ ಕಸ್ತೂರಿ ಪರಿಮಳ/ಒಳಗಿದ್ದು
ರಂಭೆ ನೀ ಬಾಳಿ ಫಲವಿಲ್ಲ
ಹೊಟ್ಟೇಲಿ ಒಂದು ಫಲವಿಲ್ಲ/ಮೇಲೇನು
ಪಟ್ಟೆ ಉಟ್ಟುದಕೆ ಫಲವೇನು
ಬಟ್ಟೆ ಕುಂಕುಮ ಬೆವತಾವ/ವಿಠಲ
ಟೊಪ್ಪೀಗೆ ಮಗನ ದಯಮಾಡೋ
ಬಂದು ಕುಟ್ಟಾಕ ಸೊಸೊಯಿಲ್ಲ /ಮಾನಾಮಿ
ಬನ್ನಿ ಮುಡಿಯಾಕ ಮಗನಿಲ್ಲ
ಪಟ್ಟಣದ ಕೆಳಗೆ ಅರಲೇರಿ /ಅಮ್ಮಗಸಿದ್ದ
ತೊಟ್ಟೀಲ ಕೊಟ್ಟು ಕಳುಹ್ಯಾನ
ನಾನೇನು ಕರ್ಮವ ಮಾಡಿದ್ದೆ/ನನಗೊಂದು
ಕೊನೆಯ ಕೊಡಬಾರ್ದೆ
ಒರಗೋ ಮಗನಿಲ್ಲ ಪಟ್ಟೆಸೀರೆಯ/ಉಟ್ಟರೇನು
ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲೊ ಮಗನಿಲ್ಲ
ಬಾಲನ ಸಪುನ ಕಂಡೆನಲ್ಲ/ಮಕ್ಕಳೆ ಇಲ್ಲದ
ಪಾಪಿ ನಾನು ಮಕ್ಕಳ ಸಪುನ ಕಂಡೆನಲ್ಲ
ಬಾಳು ಬಾಳಲ್ಲ ಮೂರು ಲೋಕವ/ಆಳಿದರೇನು
ಬರುಡರ ಬಾಳು ಬಾಳಲ್ಲ
ತಂದವಳು ಅಷ್ಟ ಭಾಗ್ಯವ/ತಂದರೇನು
ಮಕ್ಕಳ ಭಾಗ್ಯವ ತರಲಿಲ್ಲ
ಪತಿಯೇ ನಂಜಯ್ಯ ನಾ ತಪ್ಪದೆ/ಜಾತ್ರೆಗೆ
ಬರುತೀನಿ ಮಕ್ಕಳ ಫಲವ ಕೊಡು ತಂದೆ
</poem>

ಪುಣ್ಯಕಾರ್ಯಗಳನ್ನೇನಾದರೂ ಮಾಡಿದರೆ ಮಕ್ಕಳಾಗಬಹುದೆಂದು ಪರಿಭಾವಿಸಿ ಬಾವಿ ತೆಗೆಸುತ್ತಾಳೆ. ಹಣ್ಣಿನ ತೋಟವನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತಾಳೆ.

ಜನಪದ ಗೀತೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಜೆತನ
ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದವರ ಸಂಕಟ
ತಾಯ್ತನದ ಪ್ರಸ್ತುತತೆ
ಹೆಣ್ಣಿನ ಮಹತ್ವ