ಉತ್ತರ ಯುರೋಪ್‌ನ ತಂಪಾದ ವಾತಾವರಣವು ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಕೆಡುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಸುದೀರ್ಘ ಕಾಲದವರೆಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಿತ್ತು. ಸ್ಕಾಂಡಿನೇವಿಯ ಬೆಣ್ಣೆಯ ರಫ್ತು ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಯುರೋಪ್‌ನ ಪ್ರಾಚೀನ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು,ಇದು ಕನಿಷ್ಠ ೧೨ನೇ ಶತಮಾನದ ಕಾಲಮಾನದ್ದಾಗಿದೆ. ರೋಮ್ ಪತನದ ನಂತರ, ಮಧ್ಯಯುಗದ ಬಹುಕಾಲ, ಯುರೋಪ್‌ನಾದ್ಯಂತ ಬೆಣ್ಣೆಯು ಸಾಮಾನ್ಯ ಆಹಾರವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ರೈತರು ಹೆಚ್ಚು ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಳದರ್ಜೆಯ ಆಹಾರವಾಗಿತ್ತು. ಮೇಲ್ವರ್ಗದ ಜನರು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ೧೬ನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ರೋಮನ್ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಚರ್ಚ್ ಲೆಂಟ್ ಕಾಲದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅದರ ಸೇವನೆಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿತು. ಬ್ರೆಡ್ ಮತ್ತು ಬೆಣ್ಣೆ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗ ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲೀಷರ ನಡುವೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ತಿನಿಸಾಗಿತ್ತು. ಕರಗಿಸಿದ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಮಾಂಸ ಮತ್ತು ತರಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಸಾಸ್ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಬಳಸುವುದಕ್ಕೆ ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆಯಿತು.

ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ತೈಲಕ್ಕೆ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ದೀಪಗಳನ್ನು ಉರಿಸುವ ಎಣ್ಣೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಯಿತು. ಲೆಂಟ್ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆರ್ಕ್‌ಬಿಷಪ್ ಜಾರ್ಜ್ಸ್ ಡಿ ಅಂಬೋಯಿಸ್ ಕೊರತೆಯಿದ್ದ ತೈಲದ ಬದಲಿಗೆ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಉರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದ್ದರು. ೧೬ನೇ ಶತಮಾನದ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ರೂವೆನ್ ಕೆಥೆಡ್ರಲ್‌ನ "ಬೆಣ್ಣೆ ಗೋಪುರ" ವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲಾಯಿತು.

ಉತ್ತರ ಯುರೋಪ್‌ನಾದ್ಯಂತ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಇಂದು ಕೇಳಿರದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ವಹಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಫಿರ್ಕಿನ್(ಪೂರ್ಣ ಗಾತ್ರ ಪೀಪಾಯಿಯ ಕಾಲು ಭಾಗ) ಪೀಪಾಯಿಗಳಲ್ಲಿ ಶೇಖರಿಸಿ, ಬಹುಶಃ ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಪೀಟ್ ಬಾಗ್‌(ಕೊಳೆತ ಸಸ್ಯಗಳ ಸಂಗ್ರಹದ ತೇವಭೂಮಿ)ಗಳಲ್ಲಿ ಹೂಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇಂತಹ ಬಾಗ್ ಬೆಣ್ಣೆಯು ದೀರ್ಘಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬಲವಾದ ಸುವಾಸನೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಹಾಗು ತಿನ್ನಲು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಪೀಟ್ ಬಾಗ್‌ನ ವಿಶಿಷ್ಟ ತಂಪು,ವಾಯುರಹಿತ,ನಂಜುನಿರೋಧಕ ಮತ್ತು ಆಮ್ಲೀಯ ಪರಿಸರವೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಇಂತಹ ಹೂಳಲಾದ ಬೆಣ್ಣೆಯ ಫಿರ್ಕಿನ್‌ಗಳು ಐರ್ಲೆಂಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪುರಾತತ್ವ ಶೋಧವಾಗಿದ್ದು, ಐರಿಷ್ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಮ್ಯೂಸಿಯಂನಲ್ಲಿ "ಕಂದುಬಣ್ಣದ ಗಿಣ್ಣಿನ ರೀತಿಯ, ಆಂಶಿಕವಾಗಿ ಗಟ್ಟಿಯಾದ, ಅಷ್ಟಾಗಿ ಬೆಣ್ಣೆಯ ರೀತಿಯಿರದ ಮತ್ತು ಕೊಳೆಯುವಿಕೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಪದಾರ್ಥವನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು." ಐರ್ಲೆಂಡ್‌ನಲ್ಲಿ ೧೧-೧೪ನೇ ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪದ್ಧತಿಯು ಸರ್ವೇಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ೧೯ನೇ ಶತಮಾನಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೊನೆಗೊಂಡಿತು.

ಕೈಗಾರಿಕೀಕರಣ
ಬೆಣ್ಣೆ ತುಂಡುಗಳ ಆಕಾರ
ಮಧ್ಯ ಯುಗಗಳು
ವಿಶ್ವಾದ್ಯಂತ