ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದ ಮತ್ತು ಹೊಂದುತ್ತಿರುವ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಹಸಿರುಮನೆ ಅನಿಲಗಳ ವಿಸರ್ಜನೆಯ ಗರಿಷ್ಠ ಪ್ರಮಾಣದ ಮಿತಿ ಅಥವಾ ಕೋಟಾಗಳನ್ನು ಪ್ರೋಟೊಕಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ಅದರ ಅನುಬಂಧ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಪಟ್ಟಿಮಾಡಿದಂತೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ಈ ದೇಶಗಳು ನಂತರ ಸ್ಥಳೀಯ ವ್ಯಾಪಾರಗಳು ಮತ್ತಿತರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಉದ್ದಿಮೆಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ "ಕಾರ್ಯನಿರತ"ರೆಂದು ಕರೆದು ಅವುಗಳ ವಿಸರ್ಜನೆಗಳಿಗೆ ಕೋಟಾಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ದೇಶಗಳು ಇದನ್ನು ತಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ರಜಿಸ್ಟ್ರಿಗಳ ಮೂಲಕ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಇವುಗಳನ್ನು ಯುಎನ್ನೆಫ್ಸಿಸಿಸಿ ಮೌಲ್ಯಾಂಕನಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅನುಸರಣೆಗಾಗಿ ಉಸ್ತುವಾರಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿ ಕಾರ್ಯನಿರತರಿಗೂ ಸಾಲಗಳ ಅವಕಾಶವಿರುತ್ತದೆ, ಇದರಿಂದ ಪ್ರತಿ ಘಟಕವೂ ಅದರ ಮಾಲೀಕರಿಗೆ ಒಂದು ಮೆಟ್ರಿಕ್ ಟನ್ನಿನಷ್ಟು ಇಂಗಾಲದ ಡೈಆಕ್ಸೈಡ್ ಅಥವಾ ಸಮಾನವಾದ ಇತರ ಹಸಿರುಮನೆ ಅನಿಲವನ್ನು ವಿಸರ್ಜಿಸುವ ಹಕ್ಕು ನೀಡುತ್ತದೆ. ತಮ್ಮ ಕೋಟಾಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸದಿರುವ ಕಾರ್ಯನಿರತರು ಅವುಗಲನ್ನು ಇಂಗಾಲದ ಸಾಲಗಳಾಗಿ ಮಾರಬಹುದು, ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಕೋಟಾಗಳನ್ನು ಮೀರುವ ಸಂಭವವಿರುವ ವ್ಯಾಪಾರಗಳು ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಸಾಲಗಳಾಗಿ ಖಾಸಗಿಯಾಗಿ ಅಥವಾ ತೆರೆದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಖರೀದಿಸಬಹುದು.
ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಶಕ್ತಿಯ ಬೇಡಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ, ಒಟ್ಟಾರೆ ವಿಸರ್ಜನೆಗಳು ಮಿತಿಯಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಡಲು ಉದ್ಯೋಗಗಳಿಗೆ ಯೋಜನೆ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಡಿಲತನ ಮತ್ತು ಮುನ್ನೋಟದ ಅವಕಾಶ ಸಿಗುತ್ತದೆ. 
ಅವಕಾಶಗಳ ಮಾರಾಟಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿ ಇರುವುದರಿಂದ ಒಬ್ಬ ಕಾರ್ಯನಿರತರು ತನ್ನ ವಿಸರ್ಜನೆಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆಮಾದಲು ಅತ್ಯಂತ ಲಾಭಪ್ರದ ವಿಧಾನವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಅಂದರೆ ಹೆಚ್ಚು 'ಸ್ವಚ್ಛವಾದ' ಯಂತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಪದ್ಧತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಣ ಹೂಡಬಹುದು ಇಲ್ಲವೆ ವಿಸರ್ಜನೆಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚುವರಿ 'ಕೋಟಾ' ಇರುವ ಇತರ ಕಾರ್ಯನಿರತರಿಂದ ಖರೀದಿಸಬಹುದು.
2005ರಿಂದ ಕ್ಯೋಟೋ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಐರೋಪ್ಯ ಒಕ್ಕೂಟದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ದೇಶಗಳು CO ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕಾಗಿ ಯೂರೋಪಿಯನ್ ಟ್ರೇಡಿಂಗ್ ಸ್ಕೀಂ (ಇಯು ಇಟಿಎಸ್) ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಿವೆ ಮತ್ತು ಯೂರೋಪಿಯನ್ ಕಮಿಷನ್ ಅದರ ಮೌಲ್ಯಾಂಕನದ ಪ್ರಾಧಿಕಾರವಾಗಿದೆ. 2008 ರಿಂದ ಇಯು ಭಾಗಿದಾರರು ಪೋಟೋಕಾಲ್ ನ ಅನುಬಂಧ ಒಂದನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ ಇತರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದ ದೇಶಗಳೊಂದಿಗೆ ಜತೆಗೂಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಮಾನವರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ ಆರು ಹಸಿರುಮನೆ ಅನಿಲಗಳ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಬೇಕು. ಕ್ಯೋಟೊ ಅಂಗೀಕರಿಸದ ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು 2008 ರ ಮಾರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಅಂಗೀಕಾರ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿದ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಲ್ಲಿ ಅಂತಹುದೇ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ನಿಜವಾದ ಇಂಗಾಲದ ಸಾಲಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು
ವಿಸರ್ಜನೆಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳು
ಇಂಗಾಲದ ಸಾಲಗಳನ್ನು ಕೊಳ್ಳುವುದು ವಿಸರ್ಜನೆಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸಬಲ್ಲುದು
ವಿಸರ್ಜನೆಯ ಅವಕಾಶಗಳು