ಯಾವುದೇ ಬಹುಸಭೆಗಳ ವ್ಯಾಪಕ ಅಗತ್ಯತೆಯು ಇಲ್ಲದಿರುವಾಗ ಏಕಸಭೆಯ ಶಾಸಕಾಂಗಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ. ಸಮಾಜದ ವಿಭಿನ್ನ ವರ್ಗಗಳಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯದ ಹಕ್ಕನ್ನು ನೀಡಲು ಹಲವು ಬಹುಸಭೆಗಳ ಶಾಸಕಾಂಗಗಳನ್ನು ರಚಿಸಲಾಯಿತು. ಬಹು ಸದನವನ್ನು ವಿಭಿನ್ನ ಸಾಮಾಜಿಕ ವರ್ಗಗಳು (ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್‌ಡಮ್‌ನ ಪಾರ್ಲಿಮೆಂಟ್ ಅಥವಾ ಫ್ರೆಂಚ್ ಸ್ಟೇಟ್ಸ್-ಜನರಲ್‌‌ನಲ್ಲಿರುವಂತೆ), ಜನಾಂಗ ಅಥವಾ ಪ್ರಾಂತ್ಯೀಯ ಆಸಕ್ತಿಗಳು ಅಥವಾ ಒಕ್ಕೂಟದ ಉಪವಿಭಾಗಗಳ ಖಾತ್ರಿಯಾದ ಪ್ರಾತಿನಿಧಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಅನುಮತಿಸಲಾಯಿತು. ದುರ್ಬಲವಾದ ಪ್ರಾಂತೀಯ ಅನನ್ಯತೆಯೊಂದಿಗಿನ ಏಕೀಕೃತ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯಗಳು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿ ಏಕಸಭೆಗಳು ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಸ್ವೀಡನ್ ಅಥವಾ ನ್ಯೂಜಲೆಂಡ್ನಲ್ಲಿರುವಂತೆ, ಇತರ ಸದನಗಳ ರದ್ದತಿಯ ಮೂಲಕ ಅಥವಾ ಉಳಿದ ಸದನಗಳಲ್ಲಿ ಇವು ವಿಲೀನ ಹೊಂದುವ ಮೂಲಕ ಕಂಡುಬಂದರೆ, ಇತರವುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯ ಸದನವು ಎಂದಿಗೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ.
ಏಕಸಭೆಯ ಶಾಸಕಾಂಗಗಳು ಪೀಪಲ್ಸ್ ರಿಪಬ್ಲಿಕ್ ಆಫ್ ಚೀನಾ ಮತ್ತು ಕ್ಯೂಬಾದಂತಹ ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಹ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ. ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಉಕ್ರೇನ್, ಮಾಲ್ಡೋವಾ ಮತ್ತು ಸರ್ಬಿಯಾದಂತಹ ಮಾಜಿ ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ತಮ್ಮ ಏಕಸಭೆಯ ಶಾಸಕಾಂಗಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ರಷ್ಯಾ ಮತ್ತು ಪೋಲೆಂಡ್ನಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಕಮ್ಯೂನಿಸಮ್‌ನ ಪತನದ ನಂತರ ದ್ವಿಸಭೆಯ ಶಾಸಕಾಂಗಗಳನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸಿದವು. ಸಮಾಜವಾದಿ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು, ಮೇಲ್ಮನೆಯನ್ನು ಪ್ರಾತಿನಿಧಿಕವಾಗಿ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿ ಎಂದು ಮತ್ತು ಉನ್ನತ ವರ್ಗಗಳ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವುದಾಗಿಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತದೆ.
ಏಕಸಭೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೂಲಭೂತ ಅನುಕೂಲವೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಶಾಸಕಾಂಗದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಸರಳವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಶಾಸಕಾಂಗದ ಅಡ್ಡಿಯ ಸಂಭಾವ್ಯತೆ ಇಲ್ಲದೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಅದು ಕಾನೂನು ರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಬಹುಸಭೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಏಕಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಸನ ಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಒಂದೇ ಆಗಿದ್ದರೂ, ಇದನ್ನು ನಿರ್ವಹಣೆ ಮಾಡಲು ಮತ್ತು ಬೆಂಬಲಿಸಲು ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಸ್ಥಾಪಿತ ಪದ್ದತಿಗಳಿರುವುದರಿಂದ ಇದು ವೆಚ್ಚವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದೂ ಸಹ ಏಕಸಭೀಯ ಪ್ರತಿಪಾದಕರು ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಪಾರ್ಲಿಮೆಂಟರಿ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಗಮನಿಸುವಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಬಹುಮತದ ಪಾರ್ಲಿಮೆಂಟರಿ ನಾಯಕರು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲೂ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವುದರಿಂದ, ಬಹುಮತದ ಮೇಲಿನ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಏಕಸಭೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕೊರತೆಯನ್ನಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಶಾಸನ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸದಸ್ಯ ಸ್ಥಾನದ ಹಂಚಿಕೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿಯೂ ಸಹ ಅಪಾಯವಿದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಸಮಾಜದ ಪ್ರಮುಖ ವರ್ಗಗಳಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ಪ್ರಾತಿನಿಧಿತ್ವ ದೊರೆಯದೇ ಇರಬಹುದು.
ಉದಾಹರಣೆಗಳು
ಅಮೇರಿಕ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನದ ಉಪವಿಭಾಗಗಳ ಒಳಗಿನ ಏಕಸಭೆಗಳು
ಫಿಲಿಫೈನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಏಕಸಭೆ
ಕಲ್ಪನೆ