ರಾಮಲಿಂಗ ಅಡಿಗಳ್ ರವರು ಐದು ತಿಂಗಳು ಮಗುವಾಗಿದ್ದಾಗ ಅವರ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಅವರನ್ನು ಚಿದಂಬರಂ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು.ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅರ್ಚಕರು ದೇವರಿಗೆ ದೀಪಾರಾಧನೆ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಅವರು ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕರು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.ಈ ರೀತಿಯ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯದ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬೇಟಿಯಿಂದ ಅವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕದ ಅನುಭವ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.೧೮೨೪ರಲ್ಲಿ ಅವರ ತಂದೆ ತೀರಿಕೊಂಡರು.ಆ ನಂತರ ಅವರ ತಾಯಿ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ "ಚೆನೈ"ಗೆ ತೆರಳಿದರು.ರಾಮಲಿಂಗಂ ರವರಿಗೆ ಐದು ವಯಸ್ಸಾಗಿದ್ದಾಗ ತನ್ನ ಅಣ್ಣನಾದ ಸಭಾಪತಿರವರು ಅವರಿಗೆ ಚೌಪಚಾರಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು.ಆದರೆ ಯುವ ಹುಡುಗನಾದವನು ಇದಕ್ಕೆ ಆಳವಾದ ನಿರಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು.ಆದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ,ಸ್ಥಳೀಯ ಕಂದಸ್ವಾಮಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪ್ರಾಯಣಕ್ಕೆ ಆಧ್ಯತೆ ನೀಡಿದರು.ಸಭಾಪತಿಯವರಿಗೆ ತನ್ನ ತಮ್ಮನಾದವನು ಸ್ವಯಂ ನಾಶದ ಮಾರ್ಗದ ಕಡೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆಂದು ಮನವರಿಸಿದರು.ಅವರ ಸಹಾನುಭೂತಿ ಗುಣವುಳ್ಳ ನಾದಿನಿಯು,ವಿಧ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಮುಂದುವರೆಸೆಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದರು.ರಾಮಲಿಂಗಂನವರು ಮರು ಮಾತಾಡದೆಯೇ ಇದಕ್ಕಾಗಿ ತನಗೆಂದು ಸ್ವಂತವಾದ ಪ್ರತ್ಯೇತ ಕೋಣೆಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಿದರು.ಈಗ ಆ ಒಂಟಿ ಸೀಮತೆಯ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ,ಒಂದು ಕಣ್ಣಡಿ ಮತ್ತು ಅದರ ಮುಂದೆ ಉರಿದ ದೀಪವನ್ನಿಟ್ಟು ಕುಳಿತು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.ಈ ಒಂದು ಸಂದರ್ಭದಿಂದಲೇ ಆ ಯುವಕನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಯಣ ಶುರುವಾಯಿತು.ಒಂದು ದಿನ ರಾಮಲಿಂಗಂನವರು ತನ್ನ ಅಣ್ಣನ ಬದಲಿಗೆ ಉಪನ್ಯಾಸಕ ಅಧಿವೇಶನವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು.ಆಗ ಅವರು 'ಸೆಕ್ಕಿಲಾರ್'ರವರು ಬರೆದ ಮಹಾಕಾವ್ಯವಾದ ""ಪೆರಿಯಪುರಾಣಂ"" ಎಂಬ ಕವಿತೆಯಿಂದ ಒಂದು ಪದ್ಯವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾಧಿಸಿದರು.ನಂತರ ಅಣ್ಣನೂ ಸಹ ತಮ್ಮನ ಮಾನಸಿಕ ಹಾಗೂ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಶ್ರೇಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಮನೋಹರರಾದರು.ಹಾಗೆಯೇ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಾ,'ಶಿವನ' ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದವರು ಒಂದು ನಿರಾಕಾರ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪೂಜೆಯ ಕಡೆಗೆ ಪ್ರಗತಿಸಿದರು.ನಂತರ ಹಣಕಾಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಿದರು,ಮುಂದೆ ಊಟ ಮತ್ತು ನಿದ್ರೆಯನ್ನೂ ಸಹ ಬಿಟ್ಟರು.ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಹದಿಮೂರನೆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಈ ಜಗತನ್ನೇ ತ್ಯಜಿಸಿದರು.ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿ,ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದರೂ ಅವರಿಗೆ ದೈಹಿಕವಾಗಾದರೂ ಅಥವಾ ರೂಪದಲ್ಲಾದರೂ,ಯಾವುದೇ ಒಂದು ತೊಂದರೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ.ಈ ಒಂದು ಸಾಧ್ಯತೆಯು ಭಾವಿಸಲಾದ ದೈಹಿಕ ರೂಪಾಂತರದ ಪರಿಣಾಮದಿಂದಲೇ ಇರಬಹುದು ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು.

ರಾಮಲಿಂಗಂ ಅಡಿಗಳ್ ಅವರ ಆರಂಭಿಕ ಜೀವನ
ಕಣ್ಮರೆಯ ಸ್ಥಿತಿ
ರಾಮಲಿಂಗ ಅಡಿಗಳ್ ರವರ ಭೋದನೆಗಳು
ಬಾಲ್ಯ ಜೀವನ ಮತ್ತು ದೈವಿಕ ಅನುಭವದ