೬ ಜೂನ್ ೧೯೩೩ರಂದು ಅಣೆಕಟ್ಟಿಗೆ ಮೊದಲ ಕಾಂಕ್ರೀಟನ್ನು ಸುರಿಯಲಾಯಿತು. ಈವರೆಗೆ ಹೂವರ್ ಅಣೆಕಟ್ಟೆಯಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಗಾತ್ರದ ಕಟ್ಟಡವನ್ನು ಕಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲವಾಗಿ, ಈ ಅಣೆಕಟ್ಟು ಕಾಮಗಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ ವಿಧಾನಗಳಿಲ್ಲ ಈ ಹಿಂದೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟಿರದ ವಿಧಾನಗಳು. ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಬದಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸಂಕುಚಿತಗೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಬಿಸಿಯಾಗುವುದರಿಂದ ಕಾಂಕ್ರೀಟಿನ ಅಸಮವಾದ ಸಂಕುಚಿತತೆ ಮತ್ತು ಅಸಮ ತಂಪಾಗುವಿಕೆ ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಒಡಿತು. ಬ್ಯೂರೋ ಆಫ್ ರಿಕ್ಲಮೇಷನ್‌ನ ಎಂಜಿನಿಯರುಗಳು, ಕಾಂಕ್ರೀಟಿನ ನಿರಂತರ ಒಂದೇ ಒಳ ಸುರಿಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿದರೂ ಅದು ವಾತಾವರಣದ ಸಹಜ ಉಷ್ಣಾಂಶದ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬರಲು ೧೨೫ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳತ್ತದೆಂದು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದರು ಇದರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಅಣೆಕಟ್ಟು ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟು ಕುಸಿದು ಬೀಳುವ ಸಂಭವವಿತ್ತು. ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು ಅಣೆಕಟ್ಟನ್ನು ಅನೇಕ ಸರಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಳ ಅಗುಣಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಸುರಿತದಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಯಿತು. ಕಾಂಕ್ರೀಟನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ತಂಪು ಮಾಡಲು ಪ್ರತಿ ರಚನೆಯಲ್ಲಿ ೧ ಅಂಗುಲ (೨೫ ಮಿ.ಮಿ) ದಷ್ಟು ತೆಳುವಾದ ಉಕ್ಕಿನ ನಳಿಕೆಗಳ ಸುರುಳಿಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಲಾಯಿತು. ಬನಿ ಬರುತ್ತಿರುವ ಕಾಂಕ್ರೀಟಿನಿಂದ ಉಷ್ಣವನ್ನು ಹೀರಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಈ ನಳಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ನದಿಯ ನೀರನ್ನು ಹರಿಸಲಾಯಿತು. ಕಾಂಕ್ರೀಟನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ತಂಪು ಮಾಡಲು ಕೆಳ ಹಂತದ ಕಾಫರ್ ಅಣೆಕಟ್ಟಿನ ಶೀತಲ ಸ್ಧಾವರದಿಂದ ತಂಪಗೆ ಕೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನೀರನ್ನು ಈ ನಳಿಕೆಗಳ ಸುರುಳಿಗಳ ಮೂಲಕ ಹರಿಸಲಾಯಿತು. ಪ್ರತಿ ಪದರವೂ ಸಾಕಷ್ಟು ತಂಪಾದ ನಂತರ ತಂಪು ಮಾಡುವ ನಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ನ್ಯೂಮ್ಯಾಟಿಕ್ ಗ್ರೌಟ್ ಗನ್‌ಗಳ ಮೂಲಕ ಅವುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಲಾಯಿತು. ಅಣೆಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ವಿನ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಕಾಮಗಾರಿಯ ಉಸ್ತುವಾರಿ ಹೊತ್ತಿದ್ದ ಜಾನ್ ಎಲ್ ಸ್ಯಾವೇಜ್‌ಗೆ ಕಾಂಕ್ರೀಟನ್ನು ತಂಪು ಮಾಡುವ ವಿಧಾನ ರೂಪಿಸುವ ಜವಾಬ್ಧಾರಿ ಕೂಡ ಇತ್ತು. 
ಈ ಅಣೆಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಇದೆಯೆಂದರೆ ಈ ಕಾಂಕ್ರೀಟನ್ನು ಬಳಸಿ ಸ್ಯಾನ್ ಫ್ರಾನ್ಸಿಸ್ಕೋನಿಂದ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ತನಕ ಎರಡು ಲೇನುಗಳ ಹೆದ್ದಾರಿ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಬಹುದು.

ಕಾಂಕ್ರೀಟ್
ಕಲ್ಲಿನ ತೆರವು
ನದಿ ತಿರುವು
ಕಾಮಗಾರಿ ಸಾವುಗಳು