নাগসকলৰ ৰাজধানী পঞ্চৱতীত বৃহস্পতিক লগ পোৱাৰ পিছত তেওঁৰ পৰা শিৱই অপশক্তিৰূপী সোমৰস আৰু ভাৰতীয় লোকৰ ওপৰত ইয়াৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়ে জানিব পাৰে। বৃহস্পতিয়ে এই কথা ব্যাখ্যা কৰি কয় যে সোমৰস প্ৰস্তুত কৰিবলৈ যঠেষ্ট পৰিমাণৰ পানীৰ প্ৰয়োজন হয় আৰু এই কাৰণে সৰস্বতী নদী শুকাই আহিছে। সোমৰস প্ৰস্তুতকৰণ প্ৰক্ৰিয়াটোত উপন্ন হোৱা বৰ্জিত পদাৰ্থসমূহ ছাংপো নদীত নিক্ষেপ কৰা হয় যি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ জৰিয়তে ব্ৰঙ্গ দেশৰ মাজেদি বৈ যায় আৰু তাত সংক্ৰামক মহামাৰীৰ সৃষ্টি কৰে। সোমৰসে জীৱদেহৰ কোষসমূহৰ গুণাত্মক বৃদ্ধি কৰাৰ হেতুকে শাৰীৰিক বিসংগতি লৈ নাগ শিশুৰ জন্ম হয়।

শিৱই মুখ্য বাসুদেৱ পণ্ডিত গোপালক লগ কৰিবলৈ গুপ্ত নগৰ উজ্জয়িনীলৈ যায়। অপশক্তিৰ উত্থান ঘটিলে কিদৰে পশ্চিমৰ পৰিহা নামৰ ঠাইত থকা পূৰ্বৱৰ্তী মহাদেৱ ৰূদ্ৰ দেৱতাই প্ৰতিষ্ঠা কৰা এক পুৰণি জনগোষ্ঠী বায়ুপুত্ৰসকলে তেওঁলোকৰ এজন সদস্যক নীলকণ্ঠ হিচাপে প্ৰশিক্ষণ দিয়ে সেই কথা গোপালে ব্যাখ্যা কৰে। শিৱ অৱশেষত এই সিদ্ধান্তত উপনীত হয় যে তেওঁৰ খুৰাক, বায়ুপুত্ৰ সমিতিৰ এজন প্ৰাক্তন সদস্য মানভুৱে তেওঁক নীলকণ্ঠ হিচাপে প্ৰশিক্ষণ দিছিল। মেলুহাক সোমৰস নিৰ্মাণৰ কেন্দ্ৰ হিচাপে দেখা পাই সোমৰসৰ কাৰখানাটো বিনষ্ট কৰিবলৈ শিৱই ৰাজ্যখনৰ বিৰুদ্ধে এক ধৰ্মযুদ্ধৰ ঘোষণা কৰে আৰু সোমৰস পৰিত্যাগ কৰিবলৈ জনগণৰ প্ৰতি আহ্বান জনায়। পৰ্বতেশ্বৰে নিজ মাতৃভূমিক ৰক্ষা কৰাটো তেওঁৰ ধৰ্ম বুলি গণ্য কৰি শিৱৰ অনুমতি লৈ মেলুহাৰ পক্ষ লয় আৰু আনন্দময়ীয়েও তেওঁক লগ দিয়ে। শিৱই এই কথা উপলব্ধি কৰে যে পঞ্চৱতী আক্ৰমণৰ মূল হোতা মহৰ্ষি ভৃগুহে যি সম্ৰাট দক্ষ আৰু দিলীপক তেওঁৰ বিপক্ষে পৰিচালনা কৰিছে। ব্ৰঙ্গ, বৈশালী আৰু কাশীয়ে শিৱৰ পক্ষ লয় আৰু সমৰসজ্জা আৰম্ভ হয়। তেওঁ নাগ আৰু ব্ৰঙ্গ সৈন্য আৰু বাসুদেৱসকলৰ হাতীৰ পাল সহিত মেলুহা আক্ৰমণ কৰে। ইফালেদি গণেশ আৰু কাৰ্ত্তিকে অযোধ্যা আক্ৰমণ কৰি সফলতাৰ তেওঁলোকক মেলুহাক সহায় কৰাত বাধা প্ৰদান কৰে। শিৱই মৃত্তিকাৱতী দখল কৰি বিদ্যুন্মালীৰ অধীনত থকা সৈন্যদলক স্থানীয় বাসিন্দাৰ সহায়ত বন্দী কৰি ৰাখে। অৱশ্যে বিদ্যুন্মালী পলাই সাৰে আৰু বাসুদেৱ হাতীসমূহক নিয়ন্ত্ৰণহীন কৰাৰ গুপুত কৌশল আহৰণ কৰি পৰ্বতেশ্বৰ আৰু ভৃগুক সৈমান কৰি সতীৰ বাহিনীটো আক্ৰমণ কৰি পৰাস্ত কৰে।

এই পৰাজয়ত মেলুহাৰ ভিতৰ সোমোৱাৰ পৰিকল্পনা বাদ দি গোপালৰ সৈতে শিৱ পৰিহালৈ ৰাওনা হয়। তেওঁলোকে পৰিহাৰ বায়ুপুত্ৰসকলৰ পৰা ব্ৰহ্মাস্ত্ৰ আহৰণ কৰি মেলুহানসকলক ভয় দেখুৱাই শান্তিৰে কাম সমাধা কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰে।

পৰিহাত তেওঁ বায়ুপুত্ৰৰ মূৰব্বী মিত্ৰক লগ পায় যি প্ৰকৃততে তেওঁৰ মোমায়েক। মিত্ৰই বায়ুপুত্ৰসকলক প্ৰত্যয় নিয়াই যে শিৱ প্ৰকৃত নীলকণ্ঠ আৰু তেওঁ শিৱক ব্ৰহ্মাস্ত্ৰতকৈ কম বিনষ্টকাৰী পাশুপতিঅস্ত্ৰ প্ৰদান কৰে। ইফালে পৰ্বতেশ্বৰে আভুৱা ভৰা নৌকাৰে কালীৰ মনত এনে ভাৱ ওপজাই যে তেওঁলোক পঞ্চৱতী আক্ৰমণ কৰিবলৈ গৈ আছে। কালীয়ে বাছকবনীয়া নাগ সৈন্যৰ সৈতে পঞ্চৱতী ৰক্ষাৰ বাবে ততাতৈয়াকৈ ৰাওনা হয়। অৱশ্যে স্থানীয় মিত্ৰ শাসনকৰ্তাৰ পৰা কালীয়ে নিজৰ ভুলটো গম পাই উলটি আহে।

দক্ষই শিৱক গুপুতে হত্যা কৰিবলৈ চক্ৰান্ত কৰে আৰু বিদ্যুন্মালীক ইজিপ্তৰ গুপ্তহত্যাকাৰীদল আনিবলৈ পথায়। তেওঁ কাৰাচপালৈ যোৱা পৰ্বতেশ্বৰ আৰু ভৃগুৱে ভূ নোপোৱাকৈ এক শান্তি আলোচনাৰ আয়োজন কৰে। পিছে শিৱৰ অনুপস্থিতিত সতী আলোচনালৈ আহে আৰু দক্ষৰ আচল পৰিকল্পনাটো জানিব পাৰে। গুপ্তহত্যাকাৰীদলৰ সৈতে যুঁজত সতী নিহত হয় আৰু তেওঁৰ মৃত্যুত যুদ্ধৰ ইতি পৰে। ইফালে শিৱ উলটি আহি এই ঘটনাত ক্ৰোধাম্বিত হয় আৰু দেৱগিৰিক চিৰদিনৰ বাবে নিঃশেষ কৰি দিবলৈ পাশুপতিঅস্ত্ৰ প্ৰয়োগৰ সিদ্ধান্ত লয়। পৰ্বতেশ্বৰ, আনন্দময়ী, ভৃগু আৰু বিৰিণীয়ে নগৰৰ ভিতৰতে থাকি ইয়াৰ লগতে মৃত্যুক আঁকোৱালি ল'বলৈ সিদ্ধান্ত লয়। কিন্তু কাৰ্ত্তিকে ভৃগুক এনেদৰে মৃত্যুবৰণ নকৰি তেওঁৰ বিস্তৃত জ্ঞান ভৱিষ্যত প্ৰজন্মক বিলাই দিবলৈ সৈমান কৰায়। শিৱই অস্ত্ৰপাত প্ৰয়োগ কৰে আৰু দেৱগিৰিৰ লগতে নগৰখনত থকা সোমৰস নিৰ্মাণ কাৰখানা নিশ্চিহ্ন হৈ যায়।

উপসংহাৰত, শিৱ কৈলাশ পৰ্বতলৈ উলটি যায় আৰু তাতেই জীৱনৰ বাকীছোৱা কাল কটায়। গণেশ, কালী আৰু কাৰ্ত্তিক তেওঁলোকৰ পৰাক্ৰমৰ বাবে সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষতে দেৱতা হিচাপে জনাজাত হয়। তেওঁলোকে ইজিপ্তৰ গুপ্তহত্যাকাৰীদলৰ আটাইকে হত্যা কৰি সতীৰ মৃত্যুৰ প্ৰতিশোধ লয়। ভৃগুৱে শিক্ষাদান চলাই যায় আৰু তেওঁৰ জ্ঞান ভৃগু সংহিতাত লিপিৱদ্ধ কৰে। সতী পিছলৈ শক্তি দেৱী হিচাপে জনাজাত হয় আৰু তেওঁৰ চিতাভস্মসমূহ গোটেই ভাৰতবৰ্ষতে বিয়পি পৰে, যি পিছলৈ শক্তিপীঠৰূপে জনাজাত হয়। সোমৰস যাতে আকৌ অধিক পৰিমাণত তৈয়াৰ কৰা নহয় তাৰ বাবে যমুনা নদীৰ সুঁতি সলাই সোমৰসৰ মূল উপাদান সৰস্বতী নৈৰ পানী শুকুৱাই পেলোৱা হয়।

অগ্ৰগতি আৰু প্ৰকাশ
বাণিজ্যিক সঁহাৰি
কাহিনী সাৰাংশ
চৰিত্ৰ আৰু পটভূমি