ভূতসমূহে পাৰ্শ্ব চৰিত্ৰ হিচাপে থাকি প্ৰধানতঃ মুখ্য চৰিত্ৰসমূহৰ উপদেষ্টাৰ কাম কৰে আৰু এনেকৈয়ে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। ভূত সম্পৰ্কে পৰম্পৰাগত ধাৰণাৰ বিপৰীতে হেৰী পটাৰ শৃংখলাৰ ভূতসমূহ ভয়লগাবিধৰ নাইবা সাধাৰণতে হোৱাৰ দৰে বিকট দৰ্শনো নহয়। ইয়াৰ ভূতসমূহ ৰূপালী বৰণৰ আৰু ইষৎ স্বচ্ছ। ইহঁত উৰি ফুৰিব পৰাৰ লগতে দেৱাল নাইবা আন কোনো কঠিন বস্তুৰ মাজেৰে পাৰ হ’ব পাৰে, কিন্তু তথাপি ইহঁতৰ জীৱন্ত বস্তুৰ দ্বাৰা কায়িকভাৱে প্ৰভাৱিত হ’ব পৰা অথবা জীৱন্ত বস্তুক প্ৰভাৱিত কৰিব পৰাৰ ক্ষমতা নাই। ভূতৰ আহাৰৰ মেজখন গেলা-পঁচা বস্তুৱেহে শোভা কৰে কিয়নো পঁচিবলৈ ধৰা সামগ্ৰীয়ে ইহঁতৰ সোৱাদ ল’ব পৰাৰ ক্ষমতা বঢ়াই তোলে। ভূত এটাক স্পৰ্শ কৰিলে বা ইয়াৰ মাজেৰে পাৰ হৈ গ’লে বৰফচেঁচা পানীৰে গা ধোৱা যেন অনুভৱ হয়। ভূতৰ ওপৰত যাদু আৰু অভিশাপে কম পৰিমাণে প্ৰভাৱ পেলায়।

হেৰী পটাৰ বিশ্বত কেৱল যাদুকৰ আৰু যাদুকৰীসকলহে ভূতলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ব পাৰে। প্ৰায় মূৰছিগা নিকে হেৰীক এই বিষয়ে ব্যাখ্যা কৰি কৈছে যে, “যাদুকৰসকলে তেওঁলোকৰ এটা প্ৰতিফলন পৃথিৱীত এৰি যাব পাৰে, সেই ঠাইবোৰত বিচৰণ কৰি ফুৰিবৰ বাবে য’ত এদিন তেওঁ ঘূৰি ফুৰিছিল ... মই মৃত্যুলৈ ভয় কৰিছিলো। মই পৃষ্ঠভাগত থাকি যাবলৈ সিদ্ধান্ত ল’লো। কেতিয়াবা মই আচৰিত হওঁ মোৰ প্ৰয়োজন আছিল নে ... বাৰু, সেয়া ইয়াতো নাই তাতো নাই ... ইয়াত আছে তাত নাই...” মৃত্যুৰ পিছত এনে এটা অস্তিত্ব বাছি লোৱাৰ পিছত বহুতো ভূতে খাদ্য গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰাৰ কথাত দুখী হৈ থাকে। তাৰোপৰি ইহঁতে বিষণ্ণতা আৰু দুখবোধৰ প্ৰতি এক আকৰ্ষণ পুহি ৰাখে।

ভূতবোৰ নিজৰ অৱস্থা সম্পৰ্কে বৰ স্পৰ্শকাতৰ। যেতিয়া মন্ত্ৰণালয়ে ইহঁতক কায়িকভাৱে বোধশক্তিসম্পন্ন জীৱ হিচাপে চিহ্নিত কৰে তেতিয়া ইহঁতে দাবী কৰে যে ইহঁত বোধশক্তিহীন আৰু তেতিয়া ভূতসমূহে ইহঁতৰ কাৰ্যকলাপ আৰু ভৌতিক বিচৰণথলীসমূহৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে এক ভিন্ন "আত্মা শাখা" শাখা লাভ কৰে।

উল্লিখিত ভূত চৰিত্ৰসমূহ:

নিয়ন্ত্ৰণ আৰু শ্ৰেণীবিভাজন
ভূত
হাউচ-এলফ
ক্ৰুকশ্বেংকছ