লুইতপৰীয়া এখনি সৰু গাঁও ৰূপহীমুখৰ এহাল ডেকা-গাভৰু ভূমি আৰু চম্পা। তেওঁলোকে দুয়ো মিলনৰ সপোন দেখিছিল। কিন্তু ঘাট মাউৰা চম্পাই ডাঙৰ-দীঘল হয় বৰমেধিৰ ঘৰখনত। পিছে বৰমেধি মায়াৰামে শুৱনী চম্পাক কোনোবা ধনীলৈ বিয়া দি টকা ঘটাৰ সপোন দেখিছিল। নগৰৰ উকীল বিশ্বকান্ত হাজৰিকাৰ মহৰী ধনঞ্জয় দত্তৰ হাতত চম্পাক বিয়া দিম বুলি মায়াৰামে টকা পইচা সৰকাইছিল। 

নগৰৰ আঢ্যৱন্ত ভদ্ৰলোক হৰপ্ৰসাদ বৰুৱাৰ সন্তান কনক আৰু মিনতি। উৎসাহী বন্ধু কেইজনমানৰ সহযোগত তেওঁলোকে অসমীয়া কলা-শিল্প-সাহিত্যৰ উন্নতি সাধনত ব্ৰতী হৈছে। আনহাতে বিশ্বকান্ত হাজৰিকাই নিজৰ আভিজাত্যাভিমানী আৰু তৰল মতি ছোৱালী মৃদুলাক বিয়া দিব বিচাৰিছিল কনকৰ ওচৰত। কিন্তু মাৰ্জিত ৰুচিৰ কনকে এই বিয়াত মত দিয়া নাছিল। 

ব্ৰতী সংঘৰ সংগঠনৰ কামত কনক আহি ৰূপহীমুখ গাঁও পায়, আৰু ইয়াতেই চম্পাৰ লগত চিনাকি হয়। মায়াৰামে এই চিনাকিৰ পৰা অধিক লাভ কৰাৰ আশাত ব্ৰতী সংঘৰ ঘাই সভ্য পৱনৰ কাণত বিহ ঢালেগৈ। মানৱধৰ্মী, কিন্তু ভাৱপ্ৰৱন পৱনে ভুলি বুজিলে আৰু তেওঁ আজলী ৰূপহী চম্পাক মিছা অপবাদৰপৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ কনকক বাধ্য কৰে। কনকে চম্পাক বিয়া কৰাবলৈ সাজু হয়। হৰপ্ৰসাদ বৰুৱা পুতেকৰ বিয়াৰ জোৰোণ লৈ মায়াৰামৰ পদূলিত উপস্থিত হয়। কিন্তু ভূমি আৰু মৃদুলা?



কলা-কুশলী
নিৰ্মাণৰ কথা
ছবিৰ কাহিনী
ব্যৱসায়