কথিত আছে যে মোৱামৰীয়া বা মায়ামৰা শব্দটো উৎপত্তি হৈছিল মাজুলীৰ এখন বিলৰ পৰা৷ এই বিলৰ পাৰতে মায়ামৰা সম্প্ৰদায়ৰ গুৰু শ্ৰীঅনিৰুদ্ধদেৱে এখন সত্ৰ পাতিছিল৷ এই বিলত মোৱা মাছ উভৈনদী আছিল বাবে সত্ৰৰ শিষ্যসকলক মোৱামৰা বা মোৱামৰীয়া বুলি কোৱা হৈছিল৷

মায়ামৰা সত্ৰত অধিকাৰৰ মত অনুসৰি আকৌ প্ৰকৃততে মোৱামৰা ’মায়ামৰা’ৰ অপভ্ৰংশহে৷ তেওঁলোকৰ মতে শ্ৰীশ্ৰীঅনিৰুদ্ধদেৱ এজন সাত্বিক সিদ্ধ পুৰুষ আছিল আৰু পৃথিৱীৰ কোনো মায়া-মোহে তেওঁক আকৃষ্ট কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাছিল৷ এই শিক্ষাকে তেওঁ তেওঁৰ শিষ্যসকলকো দিছিল৷ মায়াৰ পৰা মুক্ত বাবেই তেওঁ প্ৰতিষ্ঠা কৰা সত্ৰক ’মায়ামৰা’ আৰু তেওঁৰ শিষ্যসকলক ’মোৱামৰীয়া’ বুলি অভিহিত কৰা হয়৷

অন্য এক কিংবদন্তী অনুসৰি আহোম ৰজা চুকামফা বা খোৰাৰজা (১৫৩৯-১৫৫১) ই এবাৰ অনিৰুদ্ধদেৱক ৰাজসভালৈ নিমন্ত্ৰণ কৰিছিল৷ ৰাজসভাত ৰজাই এটা কলহৰ ভিতৰত এখন গামোচা ৰাখি তাৰ ভিতৰত কি আছে বুলি প্ৰশ্ন কৰাত অনিৰুদ্ধদেৱে কাল সৰ্প আছে বুলি উত্তৰ দিলে৷ এই কথা শুনি সকলোৱে হাঁহিবলৈ ধৰাত অনিৰুদ্ধদেৱে কলহৰ মুখ খুলি চাবলৈ কয়৷ মুখ খোলাত সঁচাকৈয়ে কিচকিচিয়া কলা এডাল সাপে ফঁণামেলি বাহিৰলৈ ওলাই আহিল৷ ৰজা আৰু সভাসদ সকলে তাকে দেখি ভয় খোৱাত অনিৰুদ্ধদেৱে কলহত হাত দি কালসৰ্প নোহোৱা কৰে৷ এই ঘটনাৰ পিছৰ পৰা তেওঁক মায়া মাৰিব পৰা মায়ামৰা গুৰু হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয় আৰু তেওঁৰ শিষ্যসকলক মায়ামৰা বুলি অভিহিত কৰা হয়৷

উৎসৱ
নামৰ উৎস
মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহ
পৰম্পৰাগত সাজপাৰ