‘যৌৱনে আমনি কৰে’ৰ সফলতাৰ পাছত এই দশকৰ প্ৰথমাৰ্ধত বহুতো বাণিজ্যিকধৰ্মী অসমীয়া ছবি নিৰ্মাণ হয়। তাৰ মাজৰে মুনিন বৰুৱাৰ ছবিসমূহ দৰ্শকৰ মাজত অধিক জনপ্ৰিয় হয়। ইয়াৰ উদাহৰণ ‘হিয়া দিয়া নিয়া’ (২০০০), ‘দাগ’ (২০০১), ‘নায়ক’ (২০০১), ‘কন্যাদান’ (২০০২), ‘দীনবন্ধু’ (২০০৪) আদি। আন জনপ্ৰিয় ছবিসমূহৰ মাজত মুন্না আহমেদৰ ‘জোন জ্বলে কপালত’ (২০০০), সুমন হৰিপ্ৰিয়াৰ ‘কইনা মোৰ ধুনীয়া’ (২০০১), চন্দ্ৰ মুদৈৰ ‘মাঘত মামনিৰ বিয়া’ (২০০২), ‘চুৰেন চোৰৰ পুতেক’ (২০০৫) আৰু ‘জোনদা ইমান গুণ্ডা’ (২০০৭), বাণী দাসৰ ‘মন’ (২০০২) আদি অন্যতম।
এই দশকৰ শেষাৰ্ধৰ পৰা কিন্তু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ স্থবিৰ হৈ পৰে। তাৰ কাৰণ বহুতো। ইয়াৰ ভিতৰত প্ৰধান কৰণবোৰ হৈছে চিত্ৰগৃহৰ অভাৱ, ডাঙৰ চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগ, যেনে: বলিউডৰ হেঁচা, একঘেয়েমি ছবি, পৰিবেশকৰ অসমীয়া ছবিৰ প্ৰতি অনিহা ইত্যাদি। দুই এজন পৰিচালকে কেবল ছবি মহোৎসৱক লক্ষ্য কৰি দুই এখন কলাত্মক ছবি নিৰ্মাণ কৰে। এনে ছবিসমূহৰ ভিতৰত কেইখনমান হৈছে সঞ্জীৱ হাজৰিকাৰ ‘মৎস্যগন্ধা’ (২০০০), জাহ্নু বৰুৱাৰ ‘কণিকাৰ ৰামধেনু’ (২০০২) আৰু তৰা (২০০৪), মঞ্জু বৰাৰ ‘আকাশীতৰাৰ কথাৰে’ (২০০৩), ‘লাজ’ (২০০৪), ‘জয়মতী’ (২০০৬) আৰু ‘আই ক’ত নাই’, সুমন হৰিপ্ৰিয়াৰ ‘কদমতলে কৃষ্ণ নাচে’ (২০০৫), সঞ্জীৱ সভাপণ্ডিতৰ ‘জুয়ে পোৰা সোণ’ (২০০৪) আৰু ‘জাতিঙ্গা ইত্যাদি’ (২০০৭), এম মনিৰামৰ ‘মন যায়’ (২০০৮)। জাহ্নু বৰুৱাৰ তৰাই শ্ৰেষ্ঠ শিশু ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে। ২০০৭ চনত মুক্তি পায় অৰূপ মান্নাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ "জয়মতী"ৰ নামভূমিকাত অভিনয় কৰা আইদেউ সন্দিকৈৰ জীৱনী-ভিত্তিক চলচিত্ৰ ‘আইদেউ’। ছবিখনে ৫৪-তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ পুৰস্কাৰৰ শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবিৰ সন্মান লাভ কৰে।
২০০৫ চনৰ পৰা অসম ৰাজ্য চৰকাৰে আৰম্ভ কৰে ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা। ২০০৯ চনত মুক্তি লাভ কৰা তিমথী দাস হাঞ্চেৰ ‘জীৱন বাটৰ লগৰী’য়ে দৰ্শকৰ পৰা কিছু সঁহাৰি লাভ কৰিবলে সক্ষম হয়।

২০০০ দশক
মান
১৯৭০ দশক
২০১০ দশক