১৯৭৩ চনত ব্ৰিটিছ পুৰাতত্ত্ববিদ মৰ্টিমাৰ হুইলাৰে এই মূৰ্ত্তিটো তেওঁৰ প্ৰিয় বুলি মন্তব্য কৰে: "মই ভাবো তাই ১৫ বছৰমান বয়সৰ, তাতোকৈ বেছি নহয়, কিন্তু তাই তাই হাতৰ ওপৰলৈকে কেৱল খাৰু পিন্ধি আন একো নিপিন্ধাকৈ থিয় দি আছে। এজনী ছোৱাল সম্পূৰ্ণৰূপে, সেই সময়ছোৱাৰ বাবে, নিজৰ আৰু পৃথিৱীৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণৰূপে আত্মবিশ্বাসী। এই পৃথিৱীত, মই ভাবো, তাইৰ দৰে কোনো নাই।"
মহেঞ্জোদাৰোৰ আন এজন পুৰাতত্ত্ববিদ জন মাৰ্শ্বেলৰ মতে এই মূৰ্ত্তিটো, “এজনী কমবয়সীয়া ছোৱালী, তাইৰ হাতখন তপিনাত আধা অমাৰ্জিত ভংগীত আছে, আৰু সংগীতৰ লহৰত ভৰি আৰু পতাকেইখন লৰাওতে ভৰিকেইখন আগলৈ দি আছে।” পুৰাতত্ত্ববিদ গ্ৰেগৰী প’ছেলে কৈছে, “আমি নিশ্চিত নহয় যে তাই এজনী নাচনী, কিন্তু তাই যি কৰিছে সেই কামত তাই ভাল আৰু তাই এয়া জানে।” এই মূৰ্ত্তিটোৱে সিন্দ্ধু সভ্যতাৰ দুটা দিশ উন্মোচন কৰে: প্ৰথমটো হ’ল, তেওঁলোকে ধাতু মিহলি কৰাকে ধৰি কিছুমান কৃত্ৰিম পদ্ধতিৰ বিষয়ে জানিছিল আৰু দ্বিতীয়তে, বিনোদন, বিশেষকৈ নৃত্য তেওঁলোকৰ সংস্কৃতিৰ অংগ আছিল। 

এই মূৰ্ত্তিটো বৰ্তমান নতুন দিল্লীৰ জাতীয় সংগ্ৰহালয়ত থোৱা হৈছে।
দ্বিতীয়টো মূৰ্ত্তি
অভিজ্ঞসকলৰ মতামত
বিৱৰণ
জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিসমূহত