“आपण जरी जगातली फार मोठी लोकशाही आहोत असं स्वतःच म्हणवून घेत असलो तरी प्रत्यक्षात लोकशाही आहे कुठ ? सर्वसामान्य मतदार मत देतो आणि त्यातूनच इथली सरकारं बनतात यात शंकाच नाही. पण स्थानिक स्वराज्य संस्था, विधानसभा, लोकसभा, मंत्रिमंडळ असा जो इथला मनोरा आहे त्यामध्ये या सामान्य माणसाला काय स्थान आहे?” “विधानसभेत किंवा लोकसभेत जे निर्णय होतात ते सामान्य माणसाच्या इच्छेनं होतात का? त्याच्या हिताचे होतात का ? मग कुठली आलीय लोकशाही ? आणि नसलेल्या लोकशाहीचा अभिमान बाळगण्यात काय अर्थ आहे ?” त्या म्हणतात कि, लोकशाही आणि धर्मनिरपेक्षता ही मुल्य मानणारे पक्ष आणि संघटना सध्या काय ‘नको’ यावरच भर देत आहेत. म्हणजे मोठी धरणं नको, जागतिकीकरण नको, ढोंगी लोकशाही नको वगैरे. हे सगळं मान्यच आहे पण आता काय ‘हवं’ हे सांगायची वेळ आली आहे. नवी व्हिजन, नवी स्वप्नं, नवी दिशा लोकांपुढे मांडली पाहिजे. ‘असं’ जग हवं आहे हे लोकांना सांगितलं पाहिजे. ही गोष्ट वाटते तितकी सोपी नाही. एक-एक प्रश्न घेऊन लढणा-यांनी एकदा शांतपणे एकत्र बसलं पाहिजे. काय हवं याची यादी करण्यासाठी नवा विचार केला पाहिजे. अर्थात इतरांवर टीका करताना त्या स्वतःलाही त्यातून वागळत नाही. थोडक्यात, सर्वसामान्य माणसांचं जगणं, त्यांच्या व्यथावेदना, त्यांचं भवितव्य हाच तीस्ता यांचा श्वास आहे. रस्त्यावर उतरून करायची आंदोलनं, न्याय हक्कांसाठी कोर्टकचे-या, माध्यमांमधून आवाज उठवणं, स्वतःचं मासिक, स्वयंसेवी संस्था सर्व आघाड्यांवर त्या लढत आहेत.

संदर्भ
तीस्ता याचं लोकशाहीवरील मत
कामातील अनुभव
शिक्षण