त्याच्या मते स्थायीभाव हा मूळ काव्यगत पात्रांच्या (राम-सीता) ठिकाणी असतो. नाटकातील विभावादिंनी तो उत्पन्न होतो. अनुभावाने (अभिनय व्यापाराने) तो आपल्या प्रत्ययाला येतो. तर व्यभिचारीभावांनी त्या स्थायीभावाचा उपचय/ परिपोष होतो. हा उपचित अथवा परिपुष्ट स्थायीभाव म्हणजे रस. उदा.- रंगभूमीवरील पात्रे नाट्यगत राम-सीता / दुष्यंत-शकुन्तला यांचे अनुकरण करत असतात. हे अनुकरण इतके परिणामकारक असते की आपण नट-नटींनाच दुष्यंत-शकुंतला, राम-सीता मानतो. अर्थात या सादृश्यज्ञानाने आपण नटांवरच मूळ पात्रांचा आरोप करतो. त्यांच्या अभिनयकौशल्यामुळे दुष्यंत-शकुंतला यांचे प्रेम किंवा राम आणि सीता यांच्या विरहाचे दु:ख ते हेच अशी कल्पना आपण करतो. हे उपचित (परीपुष्ट) प्रेम-दु;ख म्हणजेच रस होय. अर्थात नाट्यकाव्यातील विभावादींचा नायक-नायिकांच्या स्थायीभावाशी संयोग होऊन रसनिष्पत्ती होते. नटांच्या अभिनयातून व्यक्त होणारे भाव आणि नायक-नायिका आदींचे परिपुष्ट स्थायी भाव यांच्यातील सादृश्यामुळे कळून येत नाहीत. नटांच्या अभिनय कौशल्यामुळे हा जो चमत्कार होतो तोच रसिकांच्या आनंदाचे कारण होय.

भट्टलोल्लटाच्या या मतावर श्रीशंकुकाने आक्षेप घेतला आहे. त्याच्यामते लोल्लटाने स्थायीभाव हे विभावानुभावांऐवजी नाट्यगत पात्रांच्या ठिकाणीच असतात, यावर भर दिला आहे. मात्र भरताच्या रससूत्रात स्थायीभावाचा उल्लेखही नाही. म्हणजेच स्थायीभावाकडून रसाकडे येण्याचा मार्गच भरतमुनींना मान्य नाही. त्यामुळे रस जर काव्यातही नाही आणि नट-नटींमध्येही नाही तर मूळ नायक-नायिका आदींच्या ठिकाणी असलेला रस केवळ सादृश्यामुळे रसिकांपर्यंत कशाप्रकारे येऊ शकेल? असा प्रश्न श्रीशंकुकाने उपस्थित केला आहे 

भट्टनायक
भट्टलोल्लट
अभिनवगुप्त
श्रीशंकुक