कवितेची संहिता म्हणजे केवळ ओळी नसतात. तिच्यात एक आंतरसंहिता असते. ते कवितेचे संचित असते. कवी ते समाजजीवनातूनच प्राप्त करतो; पण नव्या पिढीपर्यंत पोहोचवण्याची जबाबदारी कवी -प्रतिभावंताची असते. एक कवी- प्रतिभावंत म्हणून या शतकात आपण ती पेलू शकलो नाही, याची खंत कवी जेव्हा व्यक्त करतो; तेव्हा कवितालेखन हा छंद नसून ती एक सांस्कृतिक घटना असते, याचे भान डहाक्यांना आहे हे दिसते. इथे कवितेची आंतरसंहिता सांस्कृतिक भाष्याचे रूप धारण करते. कवी म्हणतो: 
शतक संपल्यानंतर तरी यातना, हा आकांत संपेल असेही नाही. लोक पुन्हा नव्या शतकासाठी वाट पाहतील, पुन्हा मग नव्या पिढीचा अशाच यांतनाच्या दिशेने प्रवास होईल, असे कवीला वाटते. अर्थात सारेच नकारात्मक नाही. कवीला एक आशा आहे की नव्या शतकातही नाहीची ओझी वाहणारे लोक आपल्याप्रमाणेच किमान नाही म्हणतील. जगण्याच्या प्रचंड संघर्षात किमान नकाराचा अधिकार पुढील पिढी वापरेल हा आशावाद कवी शेवटी व्यक्त करतो. 
काव्यानुभूती
कवितेची संहिता
चौथ कडव
पहिले कडवे