इंडो-गंगाटिक लीकावतींनी उत्तरेकडे प्रवास केला आणि किराटास पराभूत केले, सुमारे ४०० ए. या कालखंडात, विरुधाच्या लुंबिनीतील शाक्यांच्या नरसंहारानंतर, उत्तर प्रदेश स्थलांतरित झाले. सांखमधून त्यांनी यंबू आणि येंगल (लांजगवळ आणि मांजपट्टण) येथे स्थलांतर केले आणि काठमांडूच्या पहिल्या बौद्ध मठांची स्थापना केली. यामुळे नेवर बौद्ध धर्माचा आधार बनला, जो जगातील संस्कृत-आधारित बौद्ध परंपरा आहे. 

लिच्छवी शासक गुनाकामादेव यांनी काठमांडू शहराचे संस्थापक कोलिग्राम आणि दक्षिणे कोलिग्राम विलीन केले. शहराला मनोजश्री तलवारश्र्राच्या आकाराचे डिझाइन करण्यात आले होते. शहराला अजिमासाने संरक्षित आठ बॅरकेंनी घसरले होते. यापैकी एक बॅरके अजूनही भद्रकाली (सिंघ दर्बरच्या समोर) येथे वापरली जात आहे. 

भारत आणि तिबेट दरम्यानच्या व्यापारात या शहराने महत्त्वपूर्ण ट्रान्झिट पॉईंट म्हणून काम केले, ज्यामुळे वास्तुकलामध्ये प्रचंड वाढ झाली. मनग्रिहा, कैलासस्कट भवन, आणि भद्रवादीवा भवन या इमारतींचे वर्णन प्रवाशांच्या व भिक्षुकांच्या जिवंत पत्रांमध्ये आढळून आले आहे. उदाहरणार्थ, 7 व्या शतकातील चीनी लिच्छवी राजा एम्सुवेर्माच्या महल कैलास्कुट भवनचे वर्णन केले. व्यापाराच्या मार्गाने सांस्कृतिक देवाणघेवाण देखील झाले. अरणिकोने तिबेट व चीनमधून आपल्या सहकारी कलाकारांचे एक गट नेतृत्व केले. 

आधुनिक युग
मल्ला युग
लिच्छवी युग
भूगोल