संत पुंथानमने अखंड भगवंताचे नामस्मरण, हाच मोक्षप्राप्तीचा किंवा भगवंताशी एकरूप होण्याचा एकमेव मार्ग असल्याचे प्रतिपादन केले. दृश्यपसार्‍याने भरलेल्या ह्या भौतिक जगातील अस्तित्वाबद्दलच्या अशाश्वततेवर त्यांनी विशेष जोर दिला आणि त्यावर नामजप हा एकमेव मार्ग मोक्षमार्ग असल्याचे ठासून सांगितले. म्हणूनच त्यांच्या "ज्ञानप्पान" मधील प्रत्येक कडव्याचाची शेवट ही "कृष्ण कृष्ण मुकुंद जनार्दन" ह्या मंत्रानेच झालेली असल्याचे पाहून ह्या गोष्टीला पुष्टी मिळते. पुंथानमने मानवी जीवन, संपत्ती, गरीबी, दुःख तसेच दृश्यजगातील डोळ्यांना दिसणारी प्रत्येक गोष्ट किती क्षणभंगुर आहे ह्याचे सुंदर वर्णन केले आहे. ह्या क्षणी रस्त्याने चालत असणारा आणि आनंदोपभोग घेत असलेला मनुष्य दुसऱ्याच क्षणी मृत होऊन पडतो. हे सर्वकाही ईश्वरेच्छेनेच घडत असते. मनुष्य कितीही निरोगी आणि श्रीमंत असला तरी परमेश्वराने ठरविलेली वेळ येताच त्याच्या शरीरातील चैतन्य किंवा जीवात्मा नाहीसा होऊन, तो मृत होतो आणि त्याचे मृत शरीर सरणावर चढविले जाते. पुंथानम म्हणतात की ऐश्वर्य आणि शक्ति असलेल्या लोकांनी अत्यंत विवेकाने ह्या दोन्ही गोष्टींचा धार्मिकतेने विनियोग करावा कारण, मनुष्य येताना आणि जाताना पूर्णपणे रिकाम्या हातांनीच जातो. 

पुंथानमच्या अन्य काही रचना
वृद्धत्व
प्रतिपादन
ज्ञानप्पान