१९२६ मध्ये, स्थानिक शालेय शिक्षक, सुरपाराजू वेंकटरायम यांनी साइटवर एक प्राचीन खांब पाहिला आणि मद्रास प्रेसिडेन्सी सरकारकडे त्यांचा शोध लावला. त्यानंतर, मद्रासच्या पुरातत्त्व विभागाचे पुरातत्त्व अधीक्षक म्हणून तेलगू भाषेचे सहायक श्री सरस्वती यांनी या साइटला भेट दिली आणि ती एक संभाव्य पुरातत्व साइट म्हणून ओळखली गेली. 

प्रथम शोध १९२४ मध्ये फ्रेंच पुरातत्वविज्ञानी गॅब्रिएल जुवऊ-डब्रेयूइल (१८८५-१९४५) यांनी बनवले होते. १९२७-१९३१ दरम्यान ए. एच. लॉंगहर्स्ट यांच्या मार्गदर्शनाखाली इंग्रजी पुरातत्त्वशास्त्रज्ञांनी पद्धतशीर आयोजित केले. या संघाने अनेक बौद्ध स्तूप आणि चैत्य, तसेच इतर स्मारक आणि मूर्तिपूजेचे खोरखडे खोदले.

१९३८ मध्ये टी. एन. रामचंद्रन यांनी साइटवर आणखी एक खोदकाम केले आणि परिणामी काही स्मारकांचा शोध लागला. १९५४ मध्ये जेव्हा प्रस्तावित नागर्जुन सागर धरणाचे बांधकाम साइटला झाले तेव्हा आर सुब्रह्मण्यम यांच्या नेतृत्वाखाली मोठ्या प्रमाणावर खोदना पुरातत्त्विक सामग्री वाचवण्यासाठी सुरू करण्यात आली. १९५४-१९६० दरम्यान घेतलेल्या उत्खननात, प्रारंभिक पाषाण युगापासून १६ व्या शतकापर्यंत अनेक अवशेषांचा शोध लागला. नागर्जुनकोंडा टेकडीवर खोदलेल्या खडकाळ आणि संग्रहालयाच्या जवळपास १४ मोठ्या प्रतिकृती स्थापित केल्या. नागार्जुनकोंडा येथे खोदलेल्या काही शिल्पकला दिल्ली, चेन्नई, कोलकाता, पॅरिस आणि न्यूयॉर्कमधील इतर संग्रहालये येथे आहेत. 

१९६० मध्ये पुरातन काळातील कृष्णा नदीवर एक सिंचन बांधण्यात आले. पूर येण्याआधी अनेक स्मारक खोदले गेले आणि नागार्जुनच्या टेकडीच्या शीर्षावर स्थलांतर केले गेले. १९६६ साली एक संग्रहालय बांधण्यात आले. इतर स्मारक पूरग्रस्त भागात पूर्वेकडील मुख्य भूभागाकडे हलविण्यात आले. समर्पित पुरातात्विकांनी जवळजवळ सर्व अवशेष पुनर्प्राप्त करण्यास सक्षम केले. 

इतिहास
हिंदू खंडहर
उत्खननात खंडित
पुरातत्व संशोधन