नागपूर हे शहर महाराष्ट्र राज्याची उपराजधानी असून भारत देशाच्या सीमेनुसार मध्यभागी वसलेले शहर आहे. हे ऐतिहासिक शहर आहे. या शहरात गोळीबार चौक नावाचा मागासला समजला जाणारा प्रसिद्ध असा भाग आहे.

हा गोळीबार चौक पुढे मोहल्ला म्हणून प्रचलित झाला. या मोहल्ल्यात हिंदू संस्कृतीतील हलबा या आदिवासी जमातीचे लोक मोठ्या संख्येने राहतात. या चौकाच्या बाजूलाच एक उदाराम महाराजांचा प्रसिद्ध मठ आहे. या मठाच्या मागे आदिवासी जमातीतील हलबा जातीतील ठुब्रीकर घराण्यातील चार सख्खे भाऊ राहत असत. त्यांची नावे तानबा, महादेव, विठोबा आणि बालाजी अशी होती. त्यांचा मूळ धंदा विणकरी (पातळ विणणे) हा होता. चारही भावंडे संयुक्त कुटुंब पद्धतीप्रमाणे एकत्रित राहत होती. घरची परिस्थिती अत्यंत गरिबीची होती. रोज विणकरी करून सायंकाळी मजुरी मिळाल्यावर ते घरगृहस्थी चालवीत असत.

अशा या गरीब कुटुंबात महानत्यागी बाबा जुमदेवजी ३ एप्रिल १९२१ रोजी श्री.विठोबा राखडू ठुब्रीकर आणि सरस्वताबाई या दांपत्याच्या पोटी जन्माला आले. या दांपत्याचे बाबा चौथे अपत्य होते. बाबांपेक्षा तिन भावंडे बाळकृष्ण, नारायण आणि जागोबाजी ही मोठी होती. तर एक भाऊ मारोती हा सर्वात लहान होता. अशी पाच अपत्ये या दापंत्याला होती. बाबांचे लहानपणाचे नाव जुम्मन होते.

घरची परिस्थिति हलाखीची आणि एकत्रित कुटुंब यामुळे बाबांचे शिक्षण मराठी चौथ्या इयत्तेपर्यंत झाले. खर्च जास्त व मिळकत कमी यामुळे बाबांनी पुढील शिक्षण मधेच सोडून घरच्या परिस्थितिला हातभार लावण्याचे ठरवून  त्यांनी अगदी वयाच्या बाराव्या वर्षी वाडवडिलांच्या चालत असलेल्या विणकरी च्या धंद्याला सुरुवात केली.

लहानपणापासूनच बाबांचा उमदा स्वभाव होता. चेहऱ्यावर तेज होते. सौष्ठव देहयष्टी होती. लहानपणापासूनच त्यांच्यात कणखरपणा आहे. ते लहानपणापासूनच नीतिमत्ता बाळगतात. ते दयाळू स्वभावाचे असून परमेश्वरावर त्यांचा बालपणापसुनच विश्वास आहे. त्यांना लहानपणापासूनच हनुमान चालीसा वाचण्याचा छंद होता. ते रोज सायंकाळी हनुमान चालीसा वाचत असत. प्रायमरी शाळेत शिकत असताना शाळेतून आल्यानंतर स्वयंपाक घराचे दार बंद असल्यास ते दाराच्या फटीतून आत बघत असत. तेव्हा त्यांना त्या खोलीत भुरखट रंगाची व्यक्ती असल्याची दिसत असे. तसेच त्या व्यक्तीला एकच फार मोठा डोळा असलेला त्यांना नेहमी दिसायचा.

जुन्या काळात देहयष्टीला फार महत्व होते. म्हणून ठीकठिकाणी आखाड़े बांधले गेले होते. या आखाड्यांत लहान मोठी मुले मेहनतीसाठी जात असत. त्याप्रमाणे बाबांना पण आपल्या बालपणी आखाड्यात जाण्याचा छंद लागला आणि बघता बघता ते त्या परिसरातील पहेलवान नावाने प्रसिद्ध झाले. त्यांना कुश्ती खेडण्याचा शौक होता.

महानत्यागी
जन्म
परिणीती
पुरस्कार आणि सन्मान