सोस्यूरने भाषेकडे पाहण्याचा त्या काळात प्रचलित असलेल ऐतिहासिक दृष्टिकोन टाळून भाषेच्या वर्णनात्मक अभ्यासाला महत्त्व दिले. त्याच्या मते, भाषेकडे ऐतिहासिक भाषा-मूल्यमापन या दृष्टीने न पाहता निरीक्षणात्मक दृष्टीकोनातून पाहिले पाहिजे. भाषेचा अभ्यास म्हणजे लिखित भाषेचा, ग्रंथातील ऐतिहासिक भाषेचा अभ्यास नव्हे, तर बोलल्या जाणाऱ्या भाषेचा अभ्यस होय, असे त्याचे मत होते. भाषा कशी होती या पेक्षा भाषा कशी वापरली जाते, त्याचे काटेकोर वर्णन करणे, त्या वर्णनासाठी तत्त्वज्ञान किंवा व्याकरण यांच्या संकल्पना न वापरता वैज्ञानिक संकल्पनां व तत्त्वे वापरणे गरजेचे आहे, असे त्याने ठामपणे प्रतिपादन केले. त्यातून वर्णनात्मक या पद्धतीच्या अभ्यासाचा पाया घातल्या गेला. 

सोस्यूरने भाषेच्या अभ्यासामध्ये ‘रूपव्यवस्था’ आणि ‘संरचना’ या संकल्पनांना भाषेच्या अभ्यासात स्थान देऊन आणि पारंपरिक व्याकरणाला विरोध करून आपली भाषा अभ्यासविषयक भूमिका मांडळी. त्याने, भाषा ही चिन्हव्यवस्था आहे, असे मत मांडले. सोस्यूरने मांडलेल्या या तत्त्वानुसार भाषेच्या संरचनेचे नियम निर्धारित करण्याची पद्धत विकसित झाली आणि त्यातून वर्णनात्मक भाषाविज्ञानाला प्रारंभ झाला.
सोस्यूरचे योगदान
शैलिगत अर्थ
भावपर अर्थ
विषय अर्थ