नंतर चित्रा नाईक याना कोल्हापूर येथील राणी ताराबाई महाविद्यालयाच्या प्राचार्यपदी नेमणूक मिळाली. तोपर्यंत जरी गारगोटी येथील मौनी विद्यापीठाला अखिल भारतीय मान्यता मिळाली होती. तरी तिथे न जाता, त्या प्रा.परुळेकर निवृत्त झाल्याने कोल्हापूरच्या गोविंदराव कोरगावकर धर्मादाय संस्थेच्या संचालकांची जी जागा रिकामी झाली होती, तिथे त्या गेल्या. पुढे चित्रा नाईक यांना गारगोटी येथील मौनी विद्यापीठावर प्रतिनियुक्तीवर घेण्याचा प्रस्ताव शासनाने मान्य केला आणि १९५७ मध्ये तीन वर्षांच्या करारावर त्या गारगोटीला गेल्या. 

१९५९ मध्ये नाईकांना शिक्षण मंत्रालयाने दिल्लीला प्राथमिक शिक्षण सल्लागार म्हणून निमंत्रित केले व जून १९६१ मध्ये पुन्हा एकदा चित्रा नाईक कोल्हापूरच्या महाविद्यालयात प्राचार्यपदी गेल्या. 

१९६२-६३ च्या दरम्यान त्यांना भारत सरकारच्या मूलोद्योग शिक्षण संस्थेत संचालक पदावर प्रतिनियुक्तीवर नेमणूक मिळाली. परंतु १९६४ मध्ये त्यांना महाराष्ट्र सरकारने परत बोलविले. १९६९-७० मध्ये त्या पुन्हा प्रतिनियुक्तीवर दिल्लीला गेल्या. पण नंतरच्याच वर्षी महाराष्ट्र राज्य माध्यमिक शिक्षण मंडळाच्या अध्यक्षपदी निवड होऊन त्या पुण्यात परत आल्या.<br>

१९७८ ते ८० या कालावधीत त्याना प्रौढ शिक्षण क्षेत्रात कार्य करण्यासाठी व्हिएतनाम, बॅंकॉक, रशिया वगैरे देशांतून प्रवास करावा लागला. 

चित्रा नाईक यांचे पतींचे -जे. पी. नाईकांचे कर्करोगाने ३० ऑगस्ट १९८१ रोजी निधन झाले. त्यांच्या मृत्यूनंतर चित्रा नाईक यांनी १९७८मध्ये सर्वांसाठी शिक्षण मुक्त व्हावे म्हणून इन्स्टिट्यूटमध्ये अनौपचारिक शिक्षण संशोधन केंद्र सुरू केले. या केंद्राच्या मानद संचालिका म्हणून काम करीत असताना त्यांनी नव-साक्षरांसाठी ‘पसाय’ मासिक काढले, ४५ कथा पुस्तिका लिहिल्या, देशोदेशीचे प्रौढ शिक्षणतज्ज्ञ निमंत्रित करून नव्या अभ्यासक्रमाचे आराखडे तयार केले. इतर देशातील प्रौढ शिक्षणाची पाहणी करण्यासाठी अनेक देशांना भेटी दिल्या. 

भारत सरकार व अन्य संस्थांनी त्यांना प्रौढ शिक्षण आंदोलनासाठी सल्लागार म्हणून नियुक्त केले. याच सुमारास इंडियन इन्स्टिट्यूटला भारतीय समाजविज्ञान संशोधन परिषदेने मान्यता दिली. जे.पी. नाईकांच्या पश्चात इन्स्टिट्यूटचे काम चित्रा नाईक यांनी केले व तिचा सर्व बाजूंनी विस्तार केला. ती संस्था पुण्यात कोथरुड येथे आहे. शाळा सोडलेल्या मुलामुलींसाठी अनौपचारिक शिक्षणाचा कृती संशोधन प्रकल्प चित्रा नाईक यांनी १९७९मध्ये सुरू केला. त्यात सुमारे ८००० विद्यार्थ्यांसाठी २२८ खेड्यापाड्यांत वर्ग उघडले व प्राथमिक शिक्षण प्रसाराला नवी दिशा दिली. 

१९८२मध्ये चित्रा नाईक यांना अफगाणिस्थानातील स्त्रियांचे प्रौढ शिक्षण व प्राथमिक शिक्षण यासाठी सल्लागार म्हणून निमंत्रण आले. 

१९८४ मध्ये ‘तुलनात्मक शिक्षण’ या विषयावर पॅरिस येथील जागतिक परिषदेत आणि फ्रॅंकफुर्ट विद्यापीठात त्यांची व्याख्याने झाली. 

शैक्षणिक योजनेवर निबंध वाचण्यासाठी १९८८ मध्ये त्यांना रशियाला जावे लागले. त्याच वर्षी त्यांना महाराष्ट्र शासनाच्या नियोजन मंडळाचे सदस्यत्व मिळाले तर १९९१ मध्ये भारताच्या योजना आयोगाचे. तीन राजकीय पक्षांच्या प्रधानमंत्र्यांच्या अध्यक्षतेखाली ते कार्य सांभाळून १९९८ मध्ये त्या पुण्यास परतल्या. तत्पूर्वी १९९४ मध्ये ग्रामीण स्त्रियांचे शिक्षण व सबलीकरण होण्याच्या उद्देशाने त्यांनी शिवापूर येथे ‘ग्रामीण महिला विकासिनी’ या केंद्राची स्थापना केली होती. त्या कामाकडे नंतर त्यांनी अधिक लक्ष पुरविले. जागतिकीकरणाच्या वास्तवाला भारतीय शिक्षण क्षेत्र कोणत्या प्रकारे सामोरे जाऊ शकेल याचे संशोधन त्यांच्या नेतृत्वाखाली सुरू झाले.त्यांच्या अलौकिक कार्याला देखील सार्वत्रिक मान्यता मिळाली.

निधन
बालपण
कारकीर्द
जडणघडण व शिक्षण