धूळ आणि वायू यांपासून बनलेल्या, चक्राकार फिरणाऱ्या एका महाकाय ढगापासून पृथ्वीसकट संपूर्ण सूर्यमालेचा जन्म झाला. या ढगास असे म्हणतात. साधारण १३.७ अब्ज वर्षांपूर्वी घडलेल्या महास्फोटामध्ये उत्पन्न झालेल्या हायड्रोजन, हेलियम, आणि इतर मधून उत्सर्जित झालेल्या जड पासून सौर तेजोमेघ बनलेला होता. साधारण ४.६ अब्ज वर्षांपूर्वी हा तेजोमेघ आकुंचन पावू लागला. अशी कल्पना आहे की जवळपासच्या एका सुपरनोव्हाच्या मुळे आकुंचन प्रक्रियेला सुरुवात झाली असावी आणि त्याच बरोबर, तेजोमेघाला चक्राकार गती मिळाली असावी. तेजोमेघाच्या चक्राकार फिरण्याचा वेग जसा वाढत गेला तसा, गुरुत्वाकर्षण आणि परिवलनाच्या अक्षालगत तो तेजोमेघ चपटा होऊन एका मध्ये रूपांतरित झाला. बहुतांश द्रव्य केंद्रात स्थिरावले आणि त्याचे तापमान वाढू लागले. तबकडीतील द्रव्याच्या वाटणीत विषमता होत्या. तुलनात्मक दृष्ट्या कुठे द्रव्य विरळ होते तर दुसरीकडे घन होते. या विषमतांमुळे तबकडीच्या द्रव्यात अंतर्गत टकरी सुरू झाल्या. यामुळे व घन द्रव्याच्या स्वतःच्या अशा वेगळ्या परिवलन गतीमुळे विभागणीतील विषमता वाढत गेली आणि काही घनकिलोमीटर आकारमानाचे बनू लागले.

द्रव्याचे आकुंचन, परिवलन गतीची वाढ आणि चिरडून टाकणारे गुरुत्वाकर्षण यामुळे तबकडीच्या केंद्रात प्रचंड प्रमाणावर गतिजन्य उष्णता निर्माण झाली. या साठणाऱ्या ऊर्जेचे उत्सर्जनाचे प्रमाण कमी होण्यासाठी कोणताही प्रयायी मार्ग उपलब्ध नसल्याने केंद्राचे तापमान प्रचंड वाढू लागले. अखेरीस, हायड्रोजनचे हेलियममधे रूपांतर होण्याची प्रक्रिया सुरू झाली. परिणामी, द्रव्याचे अधिक आकुंचन झाले आणि बनलेल्या अंतर्गत प्रज्वलन होऊन सूर्याचा जन्म झाला.

दुसरीकडे, या सूर्याच्या गुरुत्वाकर्षण कक्षेच्या बाहेर राहिलेल्या घनतर विभागांभोवती द्रव्याचा संचय होऊ लागला व प्रोटोप्लॅनेटरी तबकडी कंकणाकृती पट्ट्यांमधे विभाजित झाली. प्रत्येक पट्ट्यातील संचयित द्रव्याच्या मोठ्या तुकड्यांमध्ये टकरी होऊन त्यांचे एकत्रीकरण घडू लागले, आणि ग्रहपिंड तयार झाले.
केंद्रापासून साधारण १५ कोटी किलोमीटर अंतरावरील पट्टा म्हणजेचं पृथ्वी. साधारण (१% ची अनिश्चितता),

संगणकीय प्रयोगांमध्ये असे दिसून आले आहे की एखाद्या प्रोटोप्लॅनेटरी तबकडीपासून सूर्यमालेसारखी ग्रह रचना तयार होऊ शकते. ok

हेडिअन आणि आरकीअन
सूर्यमालेची निर्मिती
Cenozoic era
कॅंब्रियन स्फोट