हिंदुस्थानात प्राचीन काळी यज्ञयागाचे महत्त्व होते. पुढे ते मागे पडून उतर वेदकालात संन्यास जोमात आला. पुढे बुद्धाने आपला बौद्ध धर्म स्थापन केला. बौद्ध धर्मानंतर ब्राम्हणी धर्म व संस्कृत भाषा यांना महत्त्व आले. तिसऱ्या शतकात गुजरात व सौराष्ट्र येथील राजांनी त्यांचा पुरस्कार केला. गुप्त राजे बौद्ध व जैन धर्मीयांना सहिष्णुतेने वागवीत. हे सम्राट, संस्कृत भाषेचे व पंडितांचे आश्रयदाते होते व ब्राम्हणांच्या सल्ल्याने चालणारे होते. गुप्त काळात यज्ञयागाचे पुनरुज्जीवन झाले. त्यास राजा हर्ष याने पुन्हा बंदी केली. त्या काळी बहुतेक ब्राह्मणांच्या घरातून प्राचीन वैदिक कर्ममार्गाचा अवशेष म्हणून अग्निहोत्र असे. त्याच प्रमाणे उत्तर वेदकालीन मार्गाचा भाग जो संन्यासाश्रम, त्याचे देखील पुरस्कर्ते अनुयायी हर्षाच्या काळात पहावयास मिळतात. या संन्याशांपैकी फार थोडे सत्त्वशील व विद्वान असत. अशा प्रकारे सातव्या शतकाच्या अखेरीस हिंदुस्तानात अनेक राज्यांमध्ये उलथापालथी व धर्मक्रांत्या होत गेल्या.

हिंदुस्थानात बुद्धाच्या वेळी लोकांना वैदिक यज्ञयागाचा कंटाळा आला होता. म्हणून त्या काळात बौद्ध धर्माचा प्रसार झपाट्याने झाला. त्यानंतर तर्कशास्त्र व बौद्धिक विचारांचा फैलाव झाला. हा प्रकार हजार बाराशे वर्ष चालल्यानंतर तर्कशास्त्रावर आधारित धर्म ज्ञानापेक्षा पुन्हा शुद्ध प्रमाणाकडे प्रवृत्ती झाली. पूर्वमीमांसेने शुद्ध प्रमाणाचे नियम घालून दिले व आदि शंकराचार्यांनी त्या नियमांस अनुसरून वेदान्त शास्त्र तयार केले. त्यामुळे सनातन वैदिक धर्माची स्थापना झाली व लोकांची चंचल वृत्ती स्थिर होऊन ब्रह्मज्ञानाकडे लक्ष लागले. आचार्यांचा अद्वैतवाद व मायावाद यांनी राष्ट्रात विलक्षण क्रांती घडून आणली. 

आचार्यांनी हे महत्त्वाचे कार्य अगदी बालवयापासून हाती घेतले. वैदिक धर्माच्या स्थापनेकरिता त्यांनी सर्व हिंदुस्थानभर प्रसार केला. मुख्य चार दिशांना चार मठ स्थापन केले. पूर्वीचा विस्कळीत गोसावी समाज नियमबद्ध केला. आपल्या शिष्यांपैकी अधिकारी विद्वानांची या पीठांवर स्थापना केली. आणि सर्वत्र अद्वैत मतांचा प्रसार केला.

हे कार्य करण्यास शंकराचार्यांना गिरी, पुरी व भारती या शिष्यांचे फार साहाय्य झाले. इतरांप्रमाणे गृहस्थ-गोसावी हे आचार्यांचे शिष्य झाले, आणि त्यांनी आचार्यांचा अद्वैत संप्रदाय उचलला.

ऐतिहासिक पार्श्वभूमी
समज-गैरसमज
गुरु परंपरा
अर्थ बोध