किशोर कुमार यांनी चार वेळा लग्न केले. त्यांच्या पहिल्या पत्‍नीचे नाव रुमा गुहा ठाकुरता ऊर्फ रुमा घोष होते. किशोर कुमार रुमा घोष बरोबर १९५० ते १९५८ सालापर्यंत राहिले. किशोर कुमार यांची दुसरी पत्‍नी ही प्रख्यात अभिनेत्री मधुबाला. मधुबालाने किशोर कुमारांबरोबर "चलती का नाम गाड़ी" (१९५८) सारख्या बर्‍याच चित्रपटात कामे केली. त्यांचा विवाह १९६१ साली झाला. मधुबाला ही मुसलमान होती आणि त्यामुळे दोघांनी कोर्टात लग्न केले. असे सांगण्यात येते की या लग्नासाठी किशोर कुमार यांनी धर्मांतर करून आपले नाव "करीम अब्दुल" असे ठेवले होते. नंतर मधुबाला ऑपरेशनसाठी लंडनला गेली. परंतु डॉक्टरांनी ऑपरेशन केले नाही कारण तिच्या वाचण्याची शक्यता फारच कमी होती. हे लग्न ९ वर्ष टिकले.
मधुबालाचा मृत्यू फेब्रुवारी २३, १९६९ झाला. किशोर कुमार यांची तिसरे लग्न योगिता बाली यांच्याशी १९७६ मध्ये झाले व ते ४ ऑगस्ट १९७८ पर्यंत टिकले. नंतर किशोर कुमार यांनी १९८० साली लीना चंदावरकर यांच्याशी लग्न केले. किशोर कुमार यांना रुमापासून अमित कुमार व लीनापासून सुमित कुमार ही दोन अपत्ये आहेत.रेकॉर्डिंग दरम्यान, जेव्हा त्यांचा  सेक्रेटरी निर्मात्याने पैसे भरल्याची पुष्टी करत  तेव्हाच ते गाणे म्हणत असे. एकदा, जेव्हा त्यांना कळाले  की आपले थकबाकी पूर्णपणे भरलेली नाही, तेव्हा त्यांनी  त्याच्या चेहऱ्याच्या  एका बाजूला मेकअप केलेला  दिसला. जेव्हा दिग्दर्शकाने त्यांना  प्रश्न विचारला, तेव्हा त्यांना  उत्तर दिले "अर्धे  पैसे तर अर्धाच मेकअप करा. दिग्दर्शक एम व्ही. रमण यांच्यावर ₹ ५००० थकल्यामुळे भाई भाईच्या सेटवर किशोर कुमारने अभिनय करण्यास नकार दिला.अशोक कुमारने त्याला काम  करण्यासाठी समजावले   पण जेव्हा शूटिंग सुरू झाली तेव्हा किशोर कुमार काही वेगात चालत गेले  आणि म्हणाले , पाच हजार रुपये आणि एक छोटीशी मारहाण केली. स्टेजच्या  शेवटी पोहोचल्यानंतर त्यांनी  स्टुडिओ सोडला. दुसर्‍या प्रसंगी, जेव्हा निर्माता आर.सी. तलवारने वारंवार आठवण करून देऊनही थकीत रक्कम भरली नाही,  “हे तलवार, मला माझे आठ हजार द्या” अशी घोषणा देत किशोर कुमार दररोज सकाळी तलवार यांच्या घरी येत.  

खरतर आनंद (१९७१) हा चित्रपट किशोर आणि मेहमूद अली मुख्य भूमिकेत असणार होता. या चित्रपटाचे दिग्दर्शक हृषिकेश मुखर्जी यांना  किशोर कुमारांशी  या प्रोजेक्टवर चर्चा करण्यासाठी सांगितले होते. मात्र, किशोर कुमारच्या घरी गेले  असता गैरसमज झाल्यामुळे किशोर कुमारांच्या  द्वारपालाने त्यांना हुसकावून लावले. एका  बंगाली माणसाने आयोजित केलेल्या स्टेज शोसाठी किशोर कुमार  यांना मोबदला मिळाला नव्हता आणि जर त्याने कधी घरी भेट दिली तर आपल्या  या बंगाली  माणसाला हाकलून देण्याची सूचना किशोर कुमारांनी आपल्या द्वारपालाला  दिली होती. यामुळे मेहमूदलाही हा चित्रपट सोडावा लागला आणि नवीन अभिनेते (राजेश खन्ना आणि अमिताभ बच्चन) या चित्रपटासाठी साइन अप झाले. “पैसे नाही, काम नाही” असे सिद्धांत असूनही कधीकधी निर्माते पैसे देण्यास तयार असतानाही कुमार यांनी विनामूल्य रेकॉर्ड केले. अशा चित्रपटांमध्ये राजेश खन्ना आणि डॅनी डेन्झोंगपा यांनी तयार केलेल्या चित्रपटांचा समावेश आहे. एकदा, किशोरने अभिनेता-निर्माता बिपिन गुप्ता यांना ‘दाल  में कला’ (१९६४) या चित्रपटासाठी २०,००० रुपये  देऊन मदत केली. किशोर कुमारनं च्या गायकीचे  कौतुक करणारे पहिले अभिनेते अरुण कुमार मुखर्जी यांचे निधन झाले तेव्हा कुमार यांनी भागलपूरमधील मुखर्जी यांच्या कुटुंबीयांना नियमितपणे पैसे पाठवले. किशोर कुमार यांच्या विक्षिप्त वर्तनाबद्दल अनेक पत्रकार व लेखकांनी लिहिले आहे. किशोर कुमारांनी  आपल्या वॉर्डन रोड येथील  फ्लॅटच्या दाराशी “किशोर पासून  सावधान” असा बोर्ड लावला होता. एकदा निर्माता-दिग्दर्शक एच. एस. रावळ यांनी थकबाकी भरण्यासाठी त्याच्या फ्लॅटला भेट दिली. किशोर कुमार यांनी पैसे घेतले आणि जेव्हा रावेलने त्याच्याशी हात मिळवण्याची ऑफर दिली तेव्हा किशोर कुमारांनी  रावलचा हात तोंडात घातला, तो थोडासा चावला आणि विचारले, “तुला चिन्ह दिसले नाही का?”. आणखी एका घटनेनुसार कुमार एकदा निर्माता-दिग्दर्शक जी. पी. सिप्पी यांचे गाणे रेकॉर्ड करणार होते.सिप्पी त्यांच्या  बंगल्याजवळ आले  असता त्यांनी किशोर  कुमारल यांना आपल्या गाडीतून बाहेर जाताना पाहिले. सिप्पीनी  किशोर कुमार यांना  त्यांची कार थांबण्यास सांगितले पण कुमारने आपला वेग वाढविला. सिप्पीने त्याचा पाठलाग करत  माध बेटापर्यंत आले, ज्यात शेवटी कुमारने आपली गाडी उध्वस्त झालेल्या माध  किल्ल्याजवळ थांबविली. जेव्हा सिप्पीने त्याच्या विचित्र वागण्याबद्दल प्रश्न केला तेव्हा कुमारने त्याला ओळखण्यास किंवा त्यांच्याशी बोलण्यास नकार दिला आणि पोलिसांना फोन करण्याची धमकी दिली. दुसर्‍या दिवशी सकाळी किशोर कुमारानीं  रेकॉर्डिंग हजेरी लावली. संतप्त सिप्पीने त्याच्या आदल्या दिवशीच्या वर्तनाबद्दल त्यांना  प्रश्न विचारला पण कुमार म्हणाले की, सिप्पीने त्या घटनेचे स्वप्न पाहिले असावे आणि ते सांगितले की ते आदल्या दिवशी खंडवा येथे आहेत. एकदा, एक निर्माता किशोर कुमार यांनी  दिग्दर्शकाच्या आदेशाचे पालन केलेच पाहिजे असे फर्मान  काढण्यासाठी न्यायालयात गेला. याचा परिणाम म्हणून त्यांनी  दिग्दर्शकाच्या सूचनांचे पालन केले. किशोर कुमार यांनी दिग्दर्शक जोपर्यंत सांगत नाही तोपर्यंत आपल्या कर मधून खाली उतरण्यास नकार दिला. बॉम्बेमध्ये गाडीचे सीन चित्रीकरणानंतर कुमार खंडाळ्याला पोचेपर्यंत गाडी चालवली कारण दिग्दर्शक "कट" म्हणायला विसरला होता. 

१९६० च्या दशकात, हाफ तिकिटच्या शूटिंगदरम्यान कुमारच्या सहकार्याच्या अभावामुळे नाराज झालेल्या कालिदास बतवबळ नावाच्या फायनान्सरने आयकर अधिकाऱ्यांना  त्यांच्या घरी छापा टाकन्यास सांगितले. नंतर कुमारने बटवब्बलला त्याच्या घरी बोलावले, गप्पांकरिता कपाटात जाण्यास सांगितले आणि त्याला आतून लॉक केले. त्याने दोन तासांनंतर बटवब्बलला अनलॉक केले आणि त्याला सांगितले, "पुन्हा माझ्या घरी कधीही येऊ नकोस". किशोर कुमार एकटे होते; प्रीतीश नांदी (१९८५) ला दिलेल्या मुलाखतीत ते म्हणाले की माझे कोणतेही मित्र नाहीत- त्याऐवजी मी  आपल्या झाडांशी बोलणे पसंत करतो. एकदा, जेव्हा एका पत्रकाराने आपण किती एकटे अहात  याबद्दल भाष्य केले तेव्हा किशोर कुमार तिला बागेत घेऊन गेले, तेथील काही झाडाना  नावे ठेवली आणि त्या पत्रकाराला त्याचा जवळचा मित्र म्हणून ओळख करून दिली.

आणीबाणी आणि किशोरकुमार
पुरस्कार
वैयक्तिक जीवन
शेवटची वर्षे