सात कडव्यांच्या कवितेत प्रत्येक कडवे नव्या प्रतिमा प्रकट करते. पहिल्या कडव्यात सूर्य ही प्रतिमा उगवणे आणि मावळणे अशी कालवाचक आहे. हीच सूर्य प्रतिमा दुसऱ्या कडव्यात मूल्यानिष्ठ आहे. तर तिसऱ्या कडव्यातील माध्यान्हीचा सूर्य ही प्रतिमा मूल्यभ्रमाची निदर्शक आहे. 

कीटक आणि साप यांच्यात साप वरचढ; पण ते हजार पायांचे, संघटित आक्रमक तर साप फणा ठेचलेला. महानगरी जाणीव व्यक्त करणारी, महानगरी गती, धावपळ, हव्यास, हिंसा यांसाठी वापरलेली ही प्रतिमा अप्रतिम आहे.

दिवस, रात्र, पहाट, संध्याकाळ आणि क्षण या प्रतिमा कालनिदर्शक आहेत; तर ओझी वाहणारे , गाड्या ओढणारे ही प्रतिमा कष्टकऱ्यांसाठी वापरली आहे. कवी मध्यमवर्गीय आहे, तर कष्टकरी निम्नवर्गीय . कवी हताश, पण कष्टकरी आशावादी आहेत. नव्या शतकात कवीला त्यांच्याबद्दल आशा आहे. ते कवीचा युटोपिया पूर्ण करतील. नेहरू गेल्यानंतर येणाऱ्या अंधारया युगासाठी सुर्व्यानी नाही का कष्टकरी हातगाडीवाल्याचाच हाती कंदील दिला होता !
कवितेची संहिता
पहिले कडवे
काव्यानुभूती
कवितेतील प्रतिमा