एका साधुने शाप दिला होता की या राठोड राजकुळाला पुढील काळं चांगला येण्यासाठी अनाव्रष्टीला सामोरे जावे लागेल. या शाप वांनीतून निर्माण झालेला पॅलेस म्हणजे हा उमेद भवन पॅलेस ! पुढील ५० वर्षाचा काळं संपल्यानंतर राजा प्रताप सिंह च्या वेळी जोधपूर राज्य अतिशय कडक अनाव्रष्टीत सापडले आणि सन १९२० पासून पुढील सततची ३ वर्षे शेतकर्‍यावर उपासमारीची वेळ आली. तेव्हा त्यावेळचा जोधपूरचा राजा उमेद सिंह याने या शेतकर्‍यांना दिलासा देण्यासाठी या पॅलेसचे निर्माण केले. राजा उमेद सिंह हे मारवाड प्रांताचे राठोड घराण्याचे ३७ सावे राजे होते. त्यांनी मानवता दृष्टीने या पॅलेसचे सढळ हस्ते बांधकाम खर्च केला आणि रोजगार निर्मिती करून शेतकर्‍यांना दिलासा दिला.

हेनरी वाघण लांचेस्टर या वास्तुविशारदाची या पॅलेसचे निर्मानासाठी आराखडा तयार करणेसाठी नेमणूक केली. न्यू दिल्ली येथील प्रशासकीय कॉम्प्लेक्स चे निर्माते सर एडविन लुत्येंस यांचे समकालीन हेनरी वाघण लांचेस्टर हे वास्तूशिल्पकार होते. यांनी त्या कॉम्प्लेक्सचा दृष्टिकोण समोर ठेऊन आणि मनोरा पद्दत व कॉलमचा पुरस्कार केला. या पॅलसचा आराखडा तयार करताना भारतीय आदर्श वस्तूशिल्प आराखडे आणि त्यात विदेशी असामान्य तंत्रज्ञानाचा मिलाफ केला.
सन १९२९ मध्ये या वस्तूची पाया भरनी केली. साधारण स्थानिक २००० ते ३००० लोकांची या निर्मानासाठी नेमणूक केली. भारताचे स्वातंत्र्याचे नजीकचे काळातच म्हणजे सन १९४३ मध्ये महाराजांनी या पॅलेसचा ताबा घेतला. कांही लोकांचेकडून या वस्तूबाबात झालेले खूप खर्चाचे संबंधाने टीका झाली पण याचे निर्मांनाचे पाठीमागे मानवता दृष्टिकोण होता आणि जोधपूर वाशियांचे मदतीसाठी होता हे सर्वांनी ध्यानी घेतले. या पॅलेसचा नियोजित खर्च ११ मिल्लियन होता. सन १९४३ मध्ये या पॅलेसचे सोनेरी दरवाजे उघडले तेव्हा हा पॅलेस म्हणजे जगातील राजशाही थाटाचा सर्वात मोठा पॅलेस ठरला. 

या पॅलेसचे जागेची निवड जोधपूरचे बाहेरील चित्तर टेकडीवरील केली होती. त्याने नातर त्याचे चित्तर पॅलेस हेच नाव झाले. तेथे पाण्याची सुविधा नव्हती आणि टेकडीचा उतार खडकाळ असल्याने तेथे झाडे झुडपे आणि भाजीपालाही होत न्हवता. वास्तु बाधकामासाठी आवश्यक असणारे दगड खानी इ. सामान अगदी जवळ नव्हते. बांधकाम सुलभतेने आणण्यासाठी महाराजाणे दगडाच्या खाणीपासून बांधकामाचे ठिकानापर्यंत रेल्वे लाइन केली. वाळू आणण्यासाठी गाढवांचा वापर केला. मोठ्या आकाराचे मार्बल ब्लॉक रेल्वे ने ठिकाणावर आणले आणि त्याने मोठी इमारत होण्यास मदत झाली.
या पॅलेसच्या दोन विंग सोनेरी व पिवळ्या रंगाच्या मार्बलने बनल्या. मकराणा मार्बलचा ही वापर केला, आणि बरमिस लाकडापासून आतील भाग शुशोभीत केला. जेव्हा वास्तु तयार झाली तेव्हा ३४७ खोल्या तयार होत्या, बरेचसे व्हरांडे, विस्तृत असे साधारण ३०० लोक सामावतील असे सभाग्रह. ही वास्तु वोगुए बीक्ष कला पद्दतीचे वास्तु शिल्प बनले. आणि ते इंडो- डेको म्हणून ओळखले जाऊ लागले. तरीसुद्दा पुढील बराच काळं या पॅलेस मध्ये राजघराण्यातील कांही शोकाकुल घटनेने चलन वलण बंद होते. या पॅलेस मध्ये उमेद सिंह फक्त ४ वर्षे राहिले आणि सन १९४७ मध्ये त्यांचा मृत्यू झाला. लागोपाठ अगदी जवानीत असणारे हनुमंत सिंह, नुकतीच त्यांनी जनरल निवडणूक जिंकली होती आणि ते घरी परतत होते तेव्हा विमानाचा अपघात होऊन सन १९५२ मध्ये ठार झाले. गज सिंह II(द्वितीय) यांनी वडिलांकडचा कारभार स्वीकाराला आणि सन १९७१ मध्ये या पॅलेस चे परिवर्तन हॉटेल मध्ये केले.

हॉटेल
इतिहास
ठिकाण
पॅलेस