१९९२-९३ साली मुंबईतच नव्हे तर संपूर्ण भारतातील काही हिंदू संघटनांनी अयोध्येची बाबरी मस्जिद पाडल्यानंतर मुंबईत दंगलींची सुरुवात झाली. हिंदू आणि मुस्लीम अशा दोन्ही धर्मातली धर्मांध मंडळी रस्त्यावर उतरली आणि खुलेआम कत्तल सुरु झाली. जाळणे, कापणे, फोडणे, तोडणे अशा विध्वंसक कृतींनी मुंबईत थैमान घातलं. या परिस्थितीत तीस्ता या वॉर रिपोर्टर प्रमाणे काम करत होत्या. शक्य तेवढ्या घटनास्थळी हजर राहून तीव्र पण संयमित शब्दांत वर्ताकरण करत होत्या. दंगल रोखण्यासाठी तैनात केलेले पोलिसच समाजविरोधी कृत्यात सामील झाले आहेत असा आरोप त्या करत. एखाद्या ठिकाणी अत्याचार होत असतील तर त्यांच्या मदतीला न जाणं असे प्रकार चालू होते. शिवाय आपण हे करताना काही गैर करतो आहोत असं पोलिसांना वाटत नव्हतं. त्यामुळे धडधडीतपणे वायरलेस वरून ते मोठ्यांदा चर्चा करत होते. तीस्ता यांना राहवलं नाही. हा प्रकार लोकांसमोर आणलाच पाहिजे असं त्यांना वाटू लागलं. त्यामुळे त्यांनी हॅम रेडीओच्या मदतीनं पोलिसांचं वायरलेसवरचं जास्तीत जास्त संभाषण टेप केलं आणि एकत्रितपणे सर्व पुरावा घेऊन ते जगापुढे आणलं. शासन, प्रशासन, सामाजिक संघटना, माध्यमं अशा सगळ्यांनाच तो एक मोठा धक्का होता. न्यूयॉर्क टाइम्ससारख्या आंतराष्ट्रीय दैनिकानं आणि बीबीसी, सि.एन.एन. सारख्या वाहिन्यांनीही यावर भरपूर खल केला. त्याकाळी म्हणजे भारतात खाजगी वृत्तवाहिन्या सुरु होण्याच्या खूप आधी सी.एन.एन. वर तीस्ता यांची सविस्तर मुलाखत झाली. जमातवाद या विषयावर व्याख्यानं देण्यासाठी पूर्वीपासून तीस्ता पोलीस ॲकॅडमीत जात होत्या. पण या घटनेनंतर अधिक सन्मानानं त्यांना तिथं बोलावलं गेलं. 
कामाची निवड/ आवड:- तीस्ता यांच्या मते धर्मांध शक्तींचा धोका इतका वाढतो आहे की, त्याचा ताकदीनिशी मुकाबला होण्याची गरज आहे. पण म्हणून केवळ परिस्थितीच्या नावानं बोटं मोडत बसणं हा त्यावर उपाय नाही. एकीकडे या प्रश्नाकडे दुर्लक्ष करणारी माध्यमं आणि दुसरीकडे धर्मांध शक्तींची अविरत चालणारी प्रकाशानं या दोन्हींवर पर्याय म्हणून धर्मनिरपेक्ष शक्तींचं एक मसिक काढण्याचा त्यांनी निर्णय घेतला. केवळ ५ हजार रुपये असताना त्या आणि त्यांचे पती जावेद आनंद (तेही पत्रकार आहेत.) यांनी मिळून कम्युनॅलिझम कॉम्बॅट हे इंग्रजी मासिक त्याच वर्षी म्हणजे १९९३ साली सुरु केलं. तीस्ता आणि जावेद यांनी जेव्हा हे मसिक सुरु केलं तेव्हा त्याला अक्षरशः आपलं तन, मन, धन अर्पण केलं. मुंबईतल्या बड्या इंग्रजी दैनिकात पत्रकारांना दरमहा लाखो रुपये पगार मिळतो ही आता जगजाहीर गोष्ट आहे. तेव्हा अशा संधीवर पाणी सोडून ते दोघंही एका विचारला वाहिलेल्या मासिकाची खडतर वाट चालू लागले. तीस्ता यांचा भारातीय लोकशाहीवर विश्वास नाही.
शिक्षण
संदर्भ
कामातील अनुभव
कामाचा विषय