पुत्रप्राप्तीच्या सुखामुळे उभयता पती-पत्‍नी अत्यंत आनंदी झाले. मुलगा दिवसामासी वाढू लागला. बाळ सहा महिन्याचा झाला तेव्हा त्याच्या अन्नप्राशनाच्या कार्यक्रमाकरिता त्यांनी एका भव्य समारंभाची आणि मेजवानीची योजना केली आणि जवळच्या तसेच दूरच्या सर्वांनाच निमंत्रण धाडले. एका भव्य खोलीत पुंथानमचे बाळ एका चटईवर झोपले होते आणि त्याच्यावर एक पांढरी स्वच्छ चादर पांघरलेली होती. झोपलेल्या बाळाजवळच स्वयंपाकी मोठ्या प्रमाणावर भात शिजवत होते. केरळ राज्यातील वहिवाटीप्रमाणे मोठमोठ्या मेजवान्यांकरिता शिजवलेला भात एका मोठ्या चटईवर ओततात, ज्याला तिथे परंबू असे म्हणतात. दुर्दैवाने, स्वयंपाक्यांपैकी कोणाचेही लक्ष झोपलेल्या बाळाकडे न गेल्याने, चटईवर उपडा केलेला भाताचा ढीग पसरून त्यामध्येच बाळ पुरले गेले. गरम भाताची आच सहन न झाल्याने गुदमरून बाळाचे थोड्याच वेळात प्राणोत्क्रमण झाले, परंतु घरच्यांपैकी कोणाच्याही ते लक्षात येऊ शकले नाही. दुर्दैवाची गोष्ट म्हणजे, अन्नप्राशनाचा शुभमुहूर्त जवळ येईतोवर पंधरा पोत्यांमधील तांदळाचा गरम भात बाळाच्या अंगावर उपडा होऊन त्याचा त्या ढिगाखाली जीव गेल्याचे कोणाच्याही लक्षात येऊ शकले नाही. 

दुसर्‍या एका वदंतेनुसार अन्नप्राशनाच्या कार्यक्रमाकरिता आलेल्या सर्व स्त्रियांनी माजघरात कपडे बदलत असताना तिथेच अंधारात झोपवलेल्या बाळाच्या अंगावर सर्व वस्त्रे टाकली, ज्यांच्या ओझ्याखाली बाळ गुदमरून मरून गेले. 

आणखी एका वदंतेनुसार, पाळण्यामध्ये झोपविलेल्या बाळाच्या अंगावर सर्व नातेवाईक अनवधानाने भेटवस्तू ठेवत गेल्याने त्याच्याखाली गुदमरून बाळ मरून गेले. ह्या घटनेमध्ये एकच गोष्ट महत्त्बाची आहे आणि ती म्हणजे, पुंथानमचा एकुलता एक मुलगा अगदी सहा महिन्याचा असतानाच मृत्यू पावला. 

अन्नप्राशनाचा मुहूर्त जवळ येताच मुख्य पुरोहिताने बाळाला घेऊन येण्यास सांगितले. परंतु जेव्हा देवकी बाळाला घेऊन येण्यास आली, तेव्हा तिच्या प्रिय पुत्राला झोपविलेल्या जागी तिला केवळ वाफाळलेल्या गरम भाताचा एक डोंगर काय तो दिसला. नशिबाचे चक्र म्हणा, जीवन म्हणजे काय याचा अर्थसुद्धा न कळलेल्या बाळाचा जीव त्याच्याच जीवनातील एक अत्यंत महत्त्वाचा प्रसंग साजरा करण्याकरिता निवडलेल्या शुभमुहूर्तावरच गेला होता.
पुंथानमच्या बाळाच्या अपघाती निधनाच्या आख्यायिका
शोरनूर - निलांबूर रेल्वे मार्गावर मंदिर - आख्यायिका
प्रतिपादन
पुंथानम यांचा अंत - आख्यायिका