बाबांचे लग्न त्यांच्या वयाच्या सतराव्या वर्षी म्हणजे १९३८ साली में महिन्यात नागपुर जिल्ह्यातील खापा गावातील प्रतिष्ठीतीत निवासी श्री.बापूजी बुरडे यांची सुकन्या आणि तड़फदार व अग्रगण्य विणकार नेते श्री.सोमाजी बुरडे यांची धाकटी बहिन वाराणसीबाई हिच्याबरोबर झाले.
बाबांनी लग्न झाल्यावर वयाच्या एकोणविसाव्या वर्षी विणकरीचा धंदा सोडून दिला व सेठ केसरीमल यांच्या दुकानात वहीखाते लिहिण्याचे काम मासिक तीस रुपये पगारावर करू लागले. दुकानमालक मारवाडी समाजाचे होते. सेठ केसरीमल मरण पावल्यामुळे त्यांचा मुलगा मदनसेठ पुगलिया हा त्याचा मामा सेठ सरदारमल यांच्या देखरेखीखाली दुकानाचा कारभार सांभाळत होता. बाबांनी तेथे पाच सहा वर्षे नोकरी केली. बाबा जेथे नोकरी करीत होते ते दुकान सोन्याचांदीचे होते.

एक दिवस बाबांना दुकान साफ करताना दहा तोळ्यांचा सोन्याचा हार दुकानाच्या कपाटात ठेवलेला दिसला. तो हार उघड्यावर बघून बाबांना धक्काच बसला. बाबांनी तो हार सेठ सरदारमलकडे नेऊन दिला. त्यांनी डागाजीला बोलाविले. तो त्यांचा भाचा होता. त्यांनी हाराबद्दल डागाजीला विचारले आणि त्याला जोरदार थापड लावली. ते त्याला म्हणाले की, तो (बाबा) इमानदार आहे. म्हणून हार आणून दिला, नाहीतर हा हार चोरीला गेला असता किंवा हरवला असता तर त्याला कोण जिम्मेदार राहिले असते? यावरून बाबांचे सत्य आणि इमानदारी हे गुण दिसून आलेत. तेव्हापासून बाबांकडे त्या घरातील लोक इमानदार म्हणून पाहू लागले. मदनसेठचा लहान भाऊ पैसे उधळतो हे बाबांना माहीत होते म्हणून बाबांनी स्वतः विचार केला की आज जरी इमानदार म्हणतात परंतु उद्या हीच स्थिती राहील हे कशावरून? नोकर माणूस इमानदार असून सुद्धा उद्या प्रसंग आल्यास हेच लोक भाच्याचा पक्ष घेऊन त्याला बदनाम करू शकतात. असा विचार मनात येताच केवळ सत्य जपून ठेवण्याकरिता बाबांच्या मनात त्या विचारांनी जोर धरल्यामुळे त्यांनी ती नोकरी सोडली आणि पूर्ववत ते साडी विणण्याचा उद्योग करू लागले.

बाबा दिवसातून एक रेशमाची नऊवार साडी विणत असत. ती साडी इतकी चांगली असायची की, दुकानदार लोक आपला माल खपविण्यासाठी ती गिऱ्हाइकाला दाखविण्यासाठी वर ठेवत असत परंतु हातमागच्या धंद्याला मिलमुळे उतरती कळा आली. बाबांचे मेहुणे श्री. सोमाजी बुरडे हे विदर्भ विणकर केंद्रीय सोसायटी नागपूर येथे अध्यक्ष होते. म्हणून त्यांनी बाबांना तेथे सुपरवायझरची नोकरी दिली. बाबांचे कामातील चातुर्य आणि महत्ता बघून त्यांना सोसायटीतर्फे गड्डीगोदाम, नागपूर येथे पायांनी चालवावयच्या चादर तयार करण्याच्या मशिनीच्या ट्रेनींगकरिता पाठवले. तेथे बाबांनी ट्रेनींग पूर्ण केले. पिवळी मारबतच्या जवळ सोसायटीचा एक कारखाना होता. त्या कारखान्यात बाबा कामाला लागले. बाबा इतके हुशार होते की, स्वतः एकटेच कोणाचीही मदत न घेता संपूर्ण मशीन उघडून तिचे पार्ट वेगवेगळे करून जशीच्या तशी पूर्ववत स्थितीत तिची जुळवाजुळव करीत असत. याच सुमारास बाबांनी दैवी शक्तिही प्राप्त केली होती.

एके दिवशी याच कारखान्यात काम करणाऱ्या वसुदेव नंदनकर नावाच्या, बाबांच्या घराजवळ राहणाऱ्या आणि बाबांचा मित्र पण असलेल्या गृहस्थाला काम करताना सारखे जुलाब आणि उलट्या होऊ लागल्यात. तेव्हा आपल्या मित्राचे होत असलेले हाल बाबांना पाहवले नाही. म्हणुन त्यांनी त्याला जवळ बोलावून एका ग्लासात पाणी घेऊन त्यास अकरा वेळ फूक मारून तीर्थ दिले. त्यामुळे त्याला होणारा त्रास एकाएकी बंद झाला. तेव्हापासून बाबांजवळ काहीतरी शक्ती आहे हे लोकांना माहीत झाले. पुढे बाबांनी त्या कारखान्याची नोकरी सोडली आणि ते महानगरपालिकेत ठेकेदार म्हणून काम करू लागले.

ही घटना १९७६ ची आहे. नागपूर येथील दिघोरी या भागात महानगरपालिकेतर्फे नहर खोदण्याचे काम बाबांना मिळाले होते. ते काम करताना त्यांना त्या कामात खूप त्रास झाला. त्यांना त्या ठिकाणी सुद्धा बेइमानी दिसू लागली. त्यामुळे पुन्हा बाबांचे मन त्या बेइमानीला कंटाळले. त्यांच्या स्वाभिमानी स्वभावाला ते पटत नव्हते. याच सुमारास बाबांचा मुलगा डॉ. मनो ठुब्रीकर यांना व्हर्जिनिया मेडीकल सेंटर, व्हर्जिनिया (अमेरिका) येथे नोकरी लागली होती. त्यांना पहिला पगार मिळाल्यावर त्यांनी बाबांना सांगितले की, आता काम बंद करून आपण परमेश्वराचे मानवजागृतीचे कार्य करावे. बाबांनी विचार करून आणि सध्याच्या घडणाऱ्या बेइमानीच्या व्यवहराला कंटाळून त्यांनी ठेकेदारीचा धंदा बंद केला. त्यानंतर त्यांनी आध्यात्मिक कार्याकडे आपले संपुर्ण जीवन वळविले.

बाबा जेव्हा काम करत होते तेव्हा ते मित्रांबरोबर राहूनही स्वतःचा आणि त्यांचा खर्च स्वतःचं करीत होते. ते खर्च कोणालाही करू देत नव्हते. बाबा सुरुवाती पासुनच भगवत कार्याकरिता स्वतःचा पैशाने खेडोपाडी ऊन, पाऊस, थंडी या कशाचीही पर्वा न करता पायी, सायकल, बैलगाडी, बस, मिळेल त्या साधनाने प्रवास करून मानवजागृतीचे कार्य निष्काम भावनेने सतत करीत होते. त्यांचे नानातऱ्हेचे दुःख निवारण करीत होते. ते गुरुपूजा घेत नव्हते. आत्म्याचा अनादर होऊ नये म्हणून पाया पडू देत नव्हते.

महानत्यागी बाबा जुमदेवजी यांच्या स्मृतिप्रित्यर्थ स्मारक टपाल तिकिट जाहीर
महाराष्ट्र राज्यस्तरीय व्यसनमुक्ती पुरस्कार - २०१९
जीवन
महानत्यागी