अनेक तीर्थक्षेत्रांचं दर्शन करून व समकालीन साधुसंतांच्या भेटी घेऊन महाराज एप्रिल-मे 1857 च्या सुमारास लोणीला आले. तेजस्वी मुखकमल, आकर्षक प्रभा, बलदंड बाहू व हातात रुद्राक्षमाळ. गणपतीची सुंदरशी मूर्ती ते जवळ बाळगीत. मूर्तिपूजा भल्या पहाटेच होई. धुनी तर पेटलेलीच राही. अंगाला भस्मविलेपन. तीन दगड मांडून चूल करीत. त्यावर तांब्याच्या गोल भांड्यात डाळ, तांदूळ व इतर धान्य एकत्र करून ठेवीत. लाकडे सरकवीत. अग्नी त्यांच्या सेवेला नित्य सिद्ध असे. अन्न अर्धवट शिजल्यावर त्यातील काही भाग पशुपक्षी, गाय, श्‍वान यांना टाकीत व उरलासुरला अल्प आहार आपण घेत. नाममात्र उदरपूर्ती. पण आलेल्या भक्तांना मात्र रोज मिष्टान्नाचा प्रसाद मिळे. महाराज मितभाषी होते. त्यांनी कोणालाही गुरुमंत्र दिला नाही. ते कोणालाही स्वतःच्या पाया पडू देत नसत. सर्वच ईश्‍वराची लेकरं. समान. त्यांच्याजवळ उच्चनीच, श्रेष्ठ-कनिष्ठ असा भेदभाव नव्हता. 

गृहत्याग व तपःसाधना
बालपण
तीर्थयात्रा करून पुन्हा लोणी
जन्म