महानत्यागी बाबा जुमदेवजी यांनी एका भगवंताची प्राप्ती केल्यावर तिचा लाभ अनेक गोरगरीब आणि दु:खी कष्टी लोकांना मिळू लागला. त्यांना योग्य मार्गदर्शन करून त्यांच्या जीवनात जे काही शारीरिक आर्थिक किंवा मानसिक दु:ख असेल त्यातुन त्यांना मुक्त करून त्यांना सुखी समाधानी केले. त्यातील काही लोक या मार्गाचे उपासकही (सेवक) बनले. त्यापैकी यामार्गाचे प्रथम सेवक बनण्याचे श्रेय श्री. गंगारामजी रंभाड यांनी घेतली.

श्री. गंगारामजी रंभाड हे टिमकी येथे बाबांच्या मोहल्यात राहणारे. बाबांच्या घराशेजारी गडीकर यांचा क्लब होता. त्या मोहल्यातील लोक सायंकाळच्या सुमारास फावल्या वेळात तेथे करमणुक करण्याकरिता जमा होत असत. बाबा देखील फावल्या वेळी तेथे जाऊन बसत असत. तेथे ते परमेश्वराप्रती मानवला जागविण्यासाठी नेहमी चर्चा करीत असत. बाबांची ही चर्चा ऐकुन तेथील लोक त्यावर विचार करीत असत. त्यातील काही जण याचा लाभही घेत असत. याच क्लबमध्ये गंगारामजी रंभाड हे सुध्दा नेहमी येत असत आणि बाबांच्या चर्चेत सहभागी होत असत.

गंगारामजी रंभाड हे हिंदु संस्कृतीत वाढलेले त्यांचे घराने गुरूमार्गी होते त्यांचे गुरूजी सोनारबाबा नावाचे होते. तरी सुध्दा ते भूतबाधेने पीडित होते. त्यांच्या अंगात भूत पलित येत होते. त्यामुळे खुब त्रस्त झाले होते. गुरूमार्गी असूनही त्यांचे गुरू त्यांना या दु:खातून मुक्त करू शकले नाहीत. तेव्हा त्यांचा देवावरचा विश्वास उडला होता. त्यांना वाटत होते की जगात देव नाही. सर्व गुरू सारखेच आहेत. नुसते देवाच्या नावावर लोकांना लुबाडून आपले पोट भरतात. ते देवाचे उपासक आहेत असे दाखवितात. ते थोंडात आहेत. त्यांनी गुरूच्या प्रयत्नाव्यतिरिक्त आपले दु:ख दुर करण्याकरिता समाजात सुरू असलेल्या जुण्या रूढीप्रमाणे अंधश्रध्देचा उपचार केला. डॉक्टरांचे औषधोपचार केले. पण काहीही उपयोग झाला नाही. त्यांची प्रकृती ती दिवसेंदिवस खालावत होती. त्यांचे मन उव्दिग्न झाले होते.

एक दिवस महानत्यागी बाबा जुमदेवजी क्लबमध्ये परमेश्वराबद्दल चर्चा करीत असतांना गंगारामजी रंभाड यांनी बाबांना प्रश्न केला की जगात परमेश्वर नाही काय ? तेव्हा बाबांनी उत्तर दिले, "परमेश्वर नक्की आहे" परमेश्वर ही वस्तु दिसत नाही आणि ती कोणी पाहू शकत नाही. ती आत्मजोत आहे. ती चोवीस तास जागृत असून चैतन्य आहे. गंगारामजींनी पुन्हा प्रश्न केला की, मी गुरूमार्गी आहे. माझ्या अंगात सैतान, भूतपलित येतात. ते काही केल्या निघत नाहीत. गुरू हा परमेश्वराचा उपासक असतो. तो परमेश्वराच्या साहाय्याने लोकांची भूत पलिते नष्ट करून दु:ख नाहीसे करतो. असे असतांना माझे दु:ख का नाहीसे होत नाही ? इतके बोलून बाबांसमोर प्रश्न ठेवला की, भगवान आहे असे तुम्ही म्हणता तर मला तो दाखवू शकता काय ? बाबा लगेच उत्तरले, ठिक आहे. घरी चला मी तुम्हाला परमेश्वर दाखवितो. त्यानंतर बाबा आणि गंगारामजी रंभाड हे दोघेही गंगारामजींच्या घरी गेले.

"परमेश्वर म्हणजे काय"

घरी गेल्यावर बाबांनी त्यांना कापूर आणि अगरबत्ती आणावयास सांगितली. कापूर आणि अगरबत्ती. आणल्यावर ते बाबांच्या समोर बसले. बाबांनी अगरबत्ती लावली. कापूर ज्योत लावली. कापूर विझल्यावर गंगारामजींच्या दोन्ही डोळ्यांना अश्रूंची धार लागली. ते खूप रडू लागले ते काहीच बोलत नव्हते. काही वेळाने ते शांत झाले.

बाबांनी त्यांना समजावले. गंगारामजी भगवंताची ज्योत लावली. त्यासमोर ती ज्योत कमी पडली. त्यामुळे तिची प्रखरता कमी झाली. भगवंताने तुमची आत्मज्योत चैतन्य केली. म्हणून तुम्ही खूप रडू लागले. असे बाबांनी निरूपण केले. कारण माणूस जरी सर्व व्यवहार करतो तरी व्यवहार करतांना माणसाला वाटते की आपण जागृत आहो. व जे करतो ते चांगले व सत्य करतो. परंतु काही वेळेस त्यांचे मन काही व्यवहार करतांना ग्वाही देत नाही. आणि मनात सारखे काहीतरी विचार करीत असतो. तेव्हा तो खरे व्यवहार करीत नाही म्हणून त्याचे मन त्याला सारखे डिवचत असते. म्हणजेच त्याची आत्मज्योत जागृत होऊन त्याचा आत्मा त्याला शांत बसू देत नाही. आणि हिच त्याची खरी आत्मप्रचीती आहे. आणि हाच आत्मा परमात्म्याचा एक भाग आहे. हाच परमात्मा खरा "परमेश्वर" आहे. तो चोवीसही तास मानवाजवळ जागृत असून चैतन्य आहे.

भयभीत झालेले लोक जेव्हा बाबांकडे येतात तेव्हा बाबा त्यांना मार्गदर्शन करीत असतात की, अचेतन शक्ती आहे. मानवाला तेव्हाच सेवक मानले जाते जेव्हा त्याचा आत्मा चैतन्य बनतो. आणि तो आत्मा त्याला जागृत करतो. जरी माणसाला असे वाटत असेल की, साक्षात्कार मिळाला म्हणजे आत्मा चैतन्य झाला पण यांस बाबा कधीही मान्य करीत नाही. कारण माणव स्वभाव असा आहे की, तो मोह, माया, अहंकार यामध्ये गुंतलेला आहे. त्यामुळे त्यांच्यात या गोष्टी फार लवकर तयार होतात. आणि तो अचेतन होऊ शकतो. कारण बाबा विदेहावस्थेत असतांना परमेश्वराने त्यांच्या सह संपूर्ण मानवाला बेईमान म्हटले आहे हे बाबांना त्याने शिकविले आहे. म्हणून बाबा नेहमी सांगतात की, जो पर्यंत मानव परमेश्वराबद्दल जागृत होत नाही, तो पर्यंत त्याचा आत्मा चैतन्य होऊ शकत नाही.

जन्म
जीवन
महाराष्ट्र राज्यस्तरीय व्यसनमुक्ती पुरस्कार - २०१९
प्रथम सेवक