पुंथानमच्या स्वतःच्या जीवनात घडलेली शोकांतिकाच तो एकुलत्या एका पुत्रशोकाचे अपरिमित दुःख आणि वेदना सहन करीत असताना त्याच्या जगविख्यात "ज्ञानप्पान" ह्या रचनेस कारणीभूत ठरली. त्याने त्याच्या मृत पुत्राकरिता त्याच्या मनात असलेल्या वात्सल्याचा भगवान गुरुवायुरप्पावर (भगवान श्रीकृष्ण) वर्षाव केला, ज्याला तो "उन्नीकृष्णन्" (म्हणजे लहानगा कृष्ण) म्हणत असे. आजही आपण केरळमधील गुरुवायुरच्या प्रख्यात मंदिरामध्ये प्रभातकाली निर्माल्य सेवेच्या वेळी ह्या उन्नीकृष्णन्चे दर्शन घेऊ शकतो. स्वतःच्या जीवनात घडलेल्या शोकांतिकेच्या क्षणापासून पुंथानम गुरुवायुरच्या उन्नीकृष्णन्‌‍वर पूर्णपणे श्रद्धा आणि विश्वास ठेऊ लागला. 

त्याने गुरुवाय्रुरच्या उन्नीकृष्णन्ला स्वतःचा पुत्र मानला आणि त्या वात्सल्यभक्तिव्दारे त्याने ज्ञानप्राप्ती करून घेतली. त्याच्या ज्ञानप्राप्तीची सुरुवात "कुमार हरणम्"च्या नित्य पठणापासून सुरू झाली. असे सांगितले जाते की तो वारंवार म्हणत असे, "ही सर्व त्या भगवंताचीच लीला आहे. आज जो वैभवात लोळत आहे, तोच उद्या भुकाकंगाल होतो. जेव्हा साक्षात उन्नीकृष्णन् माझ्या हृदयात खेळत असताना, मला माझा स्वतःचा पुत्र असणे आवश्यक आहे का?" पुत्रशोकाने विव्हल झालेले असे किती बाप ह्या जगात संत पुंथानमप्रमाणे भगवंतावरील अढळ श्रद्धेमधून समाधान प्राप्त करीत असतील? परंतु असे समाधान पुंथानमला प्राप्त झाले कारण गुरुवाय्रुरप्पाच्या भक्तिने तो अंतर्बाह्य भरून गेल्याने त्या भगवंताचा एक श्रेष्ठ भक्त म्हणून गणला गेला होता. गुरुवायुरप्पाच्या भक्तिच्या प्रभावेकरुन पुंथानम कित्येक दिवस गुरुवायुरच्या मंदिरातच भगवंतासमोर प्रार्थना करण्यात व्यतित करीत असे, गुरुवायुरचे मंदिर हे जणुकाही त्याचे दुसरे घरच होऊन गेले होते. पहाता पहाता त्याला त्याच्या मनाची शांति, समाधान आणि समतोलपणा त्याला पुन्हा प्राप्त झाला. मनुष्याच्या चंचल स्वभावानुसार, भक्तिरसात स्वतःला पूर्णपणे बुडवून टाकण्याचा कितीही प्रयत्‍न करूनही पुंथानम स्वतःच्या बाळाचा मृत्यू विसरू शकला नाही. मुलाच्या मृत्यूला एक दशक उलटून गेल्यानंतरही पुंथानम स्वतःच्या एकमेव मुलाचा मृत्यु विसरू शकत नव्हता. त्याचवेळी एक चमत्कार घडला. अखेरीस पुंथानम धीरोदात्तपणे स्वतःचे वैयक्तिक दुःखाचे सत्य स्वीकारून भगवंताच्या इच्छेला पूर्णपणे शरण गेला आणि असीम दया असलेल्या गुरुवायुरच्या भगवंताने पुंथानमला बाल कृष्णाच्या दिव्य स्वरूपात म्हणजे उन्नीकृष्णन्‌‍च्या रूपात दर्शन देऊन धन्य केले. त्यावेळी त्याच्या मुखातून अचानक उद्गार बाहेर पडले, "जर बाल कृष्ण माझ्या मनात सदैव खेळत असताना, मला स्वतःचे मुल असण्याची आवश्यकता आहे का?" त्याच क्षणापासून भगवान कृष्णाने पुंथानमला "ज्ञानप्पान"ची रचना करण्याची प्रेरणा दिली. सर्व मल्याळी लोक ज्ञानप्पान या ग्रंथाला भक्तियोगाचे प्रतिक मानतात. ज्ञानप्पान या काव्यातून भगवान गुरुवायुरप्पा त्याच्या भक्तांना हे दाखवून देतो की ज्याची भगवंतावर अढळ श्रद्धा आहे अशा व्यक्तीच्या दुःखी आणि तळमळणार्‍या आत्म्यांकडून दैवी काव्याची रचना होऊ शकते. पुंथानमच्या एकुलत्या एका मुलाच्या मृत्यूचा शोक त्याला साध्या आणि सोप्या मल्याळम् भाषेत अनुपम अशा श्लोक रचनेस कारणीभूत ठरला.

जरी पुंथानमचे शिक्षण फार झाले नव्हते तरीदेखील तो काव्यरचना करू लागला. तत्कालीन पंडित, मेलपतुर नारायण भट्टाद्री संस्कृत भाषेचा त्याच्या समकालीन एक गाढा विद्वान होता. पुंथानमने आपल्या "ज्ञानप्पान" मधील चुका दुरुस्त करण्याची विनंती मेलपतुरला विनंती केली. परंतु मेलपतुरला त्याच्या विद्वत्तेचा अहंकार असल्याने प्राकृत भाषेत लेखन करणार्‍यांना तो तुच्छ लेखत असे. त्यामुळे त्याने पुंथानमला त्याचा ग्रंथ त्याच्यासारख्याच प्राकृतात लेखन करणार्‍या लेखकाकडून दुरुस्त करवून घेण्यास सांगितले. पुंथानमने नम्रतेने त्याची सूचना मान्य केली. त्याच रात्री मेलपतुरच्या स्वप्नात भगवान कृष्ण आला आणि म्हणाला, "माझ्या दृष्टीने पुंथानमची भक्ती तुझ्या विभक्ती(विद्वत्ते)पेक्षा अतिशय श्रेष्ठ आहे." ह्या धक्कादायक स्वप्नामुळे, मेलपतुर ताबडतोब पुंथानमच्या घरी गेला आणि त्याने ज्ञानप्पान वाचून त्यातील चुका दुरुस्त करण्याची तयारी दाखविली. जेव्हा पुंथानमने त्याचा ग्रंथ मेलपतुरच्या हातात सोपविला तेव्हा त्याहूनही मोठा धक्का मेलपतुरला बसला. कारण, आदल्या रात्रीच भगवान गुरुवायुरप्पाने “ज्ञानप्पान”मधील चुका स्वतःच दुरुस्त केल्यामुळे त्यामध्ये मेलपतुरला एकही चूक दिसली नाही. त्याक्षणी गर्वरहित होऊन मेलपतुरने पुंथानमची मनःपूर्वक क्षमा मागितली आणि त्याच्या भक्तियोगाची प्रशंसा केली.

वृद्धत्व
पुंथानमच्या बाळाच्या अपघाती निधनाच्या आख्यायिका
पुंथानमच्या अन्य काही रचना
ज्ञानप्पान