શહેરોમાં વધી રહેલી ગરમી એ વૃદ્ધિ પામી રહેલી ચિંતા છે અને તેમાં પ્રત્યેક વર્ષે વધારો થઇ રહ્યો છે. શહેરી ગરમ ટાપુ ત્યારે રચાય છે જ્યારે ઔદ્યોગિક અને શહેરી વિસ્તારોનો વિકાસ થાય છે અને ગરમીના પ્રમાણમાં વધારો થાય છે. ગ્રામીણ વિસ્તારોમાં, અનુગામી સૌર ઉર્જાના મોટા ભાગનો ઉપયોગ વનસ્પતિ સૃષ્ટિ અને જમીનમાંથી પાણીના બાષ્પીભવન માટે થાય છે. ઓછી વનસ્પતિ સૃષ્ટિ અને ખુલ્લી જમીન હોય તેવા શહેરોમાં, સૂર્યની મહત્તમ ઉર્જાનું શહેરી માળખા અને ડામર દ્વારા બાષ્પીભવન થઇ જાય છે. આથી, હુંફાળા દિવસના કલાકો દરમિયાન, શહેરમાં ઓછું બાષ્પીભવન કરતી ઠંડક સપાટીના તાપમાનને ગ્રામીણ વિસ્તારો કરતા ઉંચો લઇ જવામાં મદદ કરે છે. શહેરોમાં વધારાની ગરમી વાહનો અને ફેક્ટરીઓ દ્વારા તેમજ ઔદ્યોગિક અને સ્થાનિક ગરમી અને ઠંડીના એકમો દ્વારા ઉત્પન્ન થાય છે. આ અસર શહેરને આજુબાજુના વિસ્તારથી 2 થી 10 F (1 થી 6 C) જેટલું ગરમ રાખે છે. . આ અસરોમાં જમીનની ભીનાશમાં ઘટાડો અને કાર્બન ડાયોક્સાઇડના ઉત્સર્જનમાં વધારાનો પણ સમાવેશ થાય છે. 

સ્ટુઅર્ટ બ્રાન્ડે તેના પુસ્તક "હોલ અર્થ ડિસીપ્લિન" માં એવી દલીલ કરી હતી કે શહેરીકરણની અસરો પર્યાવરણ માટે એકંદરે હકારાત્મક છે. પ્રથમ, નવા શહેરી વસવાટીઓના જન્મ દરમાં તાત્કાલિક ધોરણે વધારો થયો, અને તે ઘટતો રહ્યો છે. તે ભવિષ્યમાં વધુ પડતી વસ્તીને રોકી શકે છે. બીજુ, તે સ્લેશ એન્ડ બર્ન કૃષિ જેવી ખેતરની વિનાશક તકનીકો પર પૂર્ણવિરામ મુકે છે. અને અંતે, તે માનવી દ્વારા થતા જમીનના ઉપયોગને ઓછામાં ઓછો કરે છે, અને તે કુદરત પાસે જ રહે છે. 

શહેરીકરણના બદલાતા સ્વરૂપો
પર્યાવરણીય અસરો
આ પણ જુઓ
કારણો