૧૮મી સદીના અંતે અને સંપૂર્ણ ૧૯મી સદી દરમિયાન મિલાન બૌદ્ધિક ચર્ચા અને સાહિત્યિક રચનાત્મકતા માટે મહત્ત્વપૂર્ણ કેન્દ્ર હતું. પ્રબુદ્ધતાના અહીં પ્રોત્સાહન મળ્યું. સીઝેર, બેકારિયાના માર્કીસ પોતાની લોકપ્રિય રચના "ડેઈ ડેલિટી એ ડેલે પેને" અને કાઉન્ટ પીટ્રો વેરી પોતાના સામયિક "ટૂ કેફે" દ્વારા નવી મધ્યમવર્ગીય સંસ્કૃતિ પર પ્રભાવ પાડવામાં સક્ષમ રહ્યાં, જેમાં ઓસ્ટ્રિયાઈ વહીવટીતંત્રની ઉદાર વિચારધારાનું પણ પ્રદાન હતું. ૧૯મી સદીના શરૂઆતના થોડા વર્ષોમાં રોમેન્ટિક આંદોલનના આદર્શોએ શહેરના સાંસ્કૃતિક જીવનને પ્રભાવિત કર્યું તથા તેના મુખ્ય લેખકોએ શાસ્ત્રીય વિરૂદ્ધ સ્વચ્છંદતાવાદી કવિતાની શ્રેષ્ઠતા પર ચર્ચા કરી. અહીં પણ જિયુસેપ પારિની અને યુગો ફોસ્કોલોએ પોતાની સૌથી મહત્ત્વપૂર્ણ રચનાઓ પ્રકાશિત કરી અને યુવા કવિઓ દ્વારા નૈતિકતા અને સાથેસાથે સાહિત્યિ રચનાના કૌશલ્ય ગુરુ સ્વરૂપે પ્રસ્થાપિત થયા. ફોસ્કોલોની કવિતા "ડેઈ સેપોલક્રાઈ" અનેક લોકોની મરજી વિરૂદ્ધ શહેર પર લાગૂ નેપોલિયન કાનૂનથી પ્રેરિત રચના હતી. 

૧૯મી સદીના ત્રીજા દાયકામાં એલસાંડ્રો મેનજોનીએ પોતાની નવલકથા "આઇ પ્રોમેસી સ્પોસી" લખી, જેને ઇટાલિયન સ્વચ્છંદતાનો આર્વિભાવ માનવામાં આવે છે અને તેને મિલાન સ્વરૂપે કેન્દ્ર મળ્યું. પત્રિકા "ટૂ કનસિલિએટોર" માં સિલ્વિયો પેલિકો, જિયોવણી બર્કેટ, લુડોવિકો ડી બ્રેમના લેખ પ્રકાશિત થયા, જે કવિતામાં સ્વચ્છંદતાવાદી અને રાજનીતિમાં દેશભક્ત હતા. 

1861માં ઇટાલીના એકીકરણ પછી મિલાને પોતાનું રાજકીય મહત્ત્વ ગુમાવી દીધું, તેમ છતાં સાંસ્કૃતિક ચર્ચામાં તેણે પોતાનું કેન્દ્રીય અને મહત્ત્વપૂર્ણ સ્થાન જાળવી રાખ્યું. યુરોપના અન્ય દેશોમાંથી નવા વિચાર અને આંદોલનનો સ્વીકાર કરવામાં આવ્યો તથા તેના પર ચર્ચા કરવામાં આવી. આ રીતે યર્થાથવાદ અને પ્રકૃતિવાદએ ઇટાલિયન આંદોલન "વેરિસ્મો" ને જન્મ આપ્યો. મહાન "વેરિસ્ટા" નવલકથાકાર જિયોવણી વર્ગાનો જન્મ સિસિલીમાં થયો હતો, પણ તેમણે તેમની સૌથી મહત્ત્વપૂર્ણ પુસ્તકો મિલાનમાં લખી હતી. 

ભોજન
સાહિત્ય
સંગીત અને પ્રદર્શન કળા
સિનેમા