ખેતીવાડી અને ઉદ્યોગીય કેન્દ્ર યોજના એ નાઝી અર્થતંત્રનું પ્રશંસનીય લક્ષણ હતું. ખેડૂતોને જમીન સાથે બાંધવા, ખેતીવાડીની જમીનને વહેંચવાની પાબંદી હતી; ખેતરની માલિકી નામની વ્યકિતગત હતી, પરંતુ કાર્યો પર સમજબૂજ અને નિવાસી આવક પ્રોસ્ક્રાઇબ્ડ હતી. તે વેપારના મોનોપોલી હક્કો માર્કેટીંગ સમિતિને, ઉત્પાદન અને ભાવ ક્વોટા પદ્ધતિથી નિયંત્રિત કરવા માટે આપ્યા હતા. ઔદ્યોગિક સામાન માટે પણ ક્વોટા પદ્ધતિ હતી જેમ કે લોખંડ, સ્ટીલ એલ્યુમેનિયમ, મેગ્નેશિયમ, ગનપાઉડર, એક્ષ્પ્લોસિવ્સ, મિશ્રિત રબ્બર, ઈંધણ અને વિજળી. જો કે ફરજીયાત ઉત્પાદકોનું સંગઠન કાયદો 1936માં બનાવાયો, જણેે અર્થતંત્ર મંત્રીને અસ્તિત્વ ધરાવતા સંગઠનોને ફરજીયાત અને કાયમી બનાવવાની પરવાનગી આપી અને ઉદ્યોગોને સંગઠન બનાવવા વિવશ કર્યા જયાં કોઈ અસ્તિત્વમાં ના હોય, જોકે ભલે 1943 સુધીમાં આદેશ દ્વારા તે નિ:સ્થાપિત કરાવેલ, તેઓ વધારે સત્તાવાદી અર્થતંત્ર સંસ્થાકીય કાયદાઓ સાથે બદલવામાં આવ્યા.

સિધ્ધાંતવાદ
પ્રસિધ્ધ સંસ્કૃતિમાં નાઝીવાદ
સમલિંગતાનો વિરોધ
કેન્દ્રીયકરણ