ખીરનું ઉદ્ગમ ૨૦૦૦ વર્ષ પહેલાં ઉડિસાના પુરી શહેરમાં થયેલી હોવાનું મનાય છે. આજે પણ તેને મંદિરના રસોડે પકવામાં આવે છે. અહીં દરરોજ ૭૫૨ ચૂલે રસોઈ ચઢાવવામાં આવે છે. આ રસોડું વિશ્વનું સૌથી મોટું રસોડું છે જેમાં રોજ ૧૦૦ વાનગીઓ બને છે, જેમાં ખીર પણ શામિલ હોય છે આ રસોઈ ૧૦,૦૦૦ લોકો માટે બને છે. 

મોટે ભાગે ખીરમામ્ સફેદ સાકર નાખવામાં આવે છે પન ઓરિસ્સામાં ગોળ નાખીને બનાવાતી ખીર એક વિશેષ વિવિધ રૂપ છે.
બંગાળમાં આને પાયસ કે પાયેશ તરીકે ઓળખાય છે. પાર્આંપારિક બંગાળી ભોજન ખીર અને તેના પછી અન્ય મીઠાઈઓ દ્વારા થાય છે. અહીં પાયસને એક પવિત્ર ખોરાક મનવામાં આવે છે. બંગળ ના ઘરોમાં આ વાનગી નવજાત બાળકની અન્નપ્રાશન વિધી અને જન્મ દિવસની ઉજવણીમાં બનાવવામાં આવે છે. જો ચોખાના પ્રમાણમાં દૂધનિં પ્રમણ ખૂબ વધુ હોય તો તેવી વાનગીને બંગાળીમાં ખીર કહે છે. બાંગ્લાદેશના લોકો કેતકી, ચીકણા ચોખા, વર્મીસેલી, રવો અને નારિયેળમાંથી "પાયેશ" બનાવે છે. 

બિહારમાં આને "ચાવલકી ખીર " કહે છે. આ એક ખૂબ પ્રચલિત વાનગિ છે અને દરેકે શુભ પ્રસંગે રંધાય છે. ત્યં આને ચોખા, વધુ સત્વ ધરાવતા દૂધ, એલચી અને ખૂબ વધુ પ્રમાણમાં સૂકામેવા તથા કેસર નાખીને બનાવાય છે. ગોળમાં થી બનતી આવી ખીરને "રસિયા" કહેવાય છે, તે રંગે થોડી કથ્થૈ રંગની દેખાય છે.

ઉત્તર ભારત અને પડોશી દેશમાં
દક્ષીણ ભારતમાં
ક્ષેત્રીય ફેરફાર
પૂર્વી ભારતીય સંસ્કરણ