જખ બોંતેરાના મૂળ વતન વિષે કોઈ માહિતી ચોક્કસ મળતી નથી. કથાઓ અનુસાર તેમનું જહાજ દરિયામાં તૂટી પડતા તેઓ કચ્છને કિનારે આવ્યા હતાં. તેઓ જે સ્થળે ઉતર્યા ત્યાં આજે જખૌ બંદર છે. વર્ણન અનુસાર તેઓ ઊંચા, ગોરા, આધુનિક સંસ્કૃતિમાંથી આવેલ હતા. તેઓની કુલ સંખ્યા ૭૨ હતી જે પૈકી ઓછામાં ઓછી એક સ્ત્રી હતી.

દંતકથાઓ જખ બોંતેરાને પુંવર અથવા પુંવર્ણોગઢ સાથે જોડે છે. આ ગઢના અવશેષો આજે પણ કચ્છ જિલ્લાનાં મંજલ ગામની ઈશાન દિશામાં બે માઈલ પર આવેલા છે.

પુંવર્ણોગઢ ઈ.સ. ૮૭૮માં કચ્છમાં આવેલા કેરાના સરદાર ઘા અથવા ઘાવના પુત્ર પુંવર અથવા પુંવર્ણે બંધાવ્યો હતો. શક્યત: તે લાખો ફુલાણીનો ભત્રીજો હતો. કુંટંબ સાથે વિખવાદ થતાં પુંવર્ણે નવું નગર બાંધવાનો નિર્ણય કર્યો, જેનું નામકરણ પોતાના નામ ઉપરથી કર્યું. એવું કેહવાય છે કે જ્યારે આ નગરનું બાંધકામ પુરું થયું ત્યારે તેના શિલ્પીના હાથ કાપી નાખવામાં આવ્યા જેથી તે આવું નગર ફરી બીજા કોઈ માટે ન બનાવી શકે. તેના અમુક સમય પછી, રુમ-સામથી ( જે કદાચ શક્યતઃ ઍનાટોલિયા અને સિરિયા અથવા બાયઝેન્ટાઈનમાં આવેલું હતું) આવેલા, પોતાના સદ્ગુણો અને ચમત્કારને માટે જાણીતા એવા જખના સાત ભક્ત ઓલિયાઓ આ શહેરની નજીક આવેલી ટેકરીઓમાં આવી વસ્યા. તેમની નામના સાંભળી સંતતિ જંખતી પુંવર્ણની રાણીએ મહેલથી ટેકરી સુધી પહોંચવા જમીન નીચે સુરંગ ખોદાવી. છ મહિના સુધી રાણીએ તે ઓલિયાઓની અને તેમના જખોની સેવાપૂજા કરી અને ત્યાર બાદ તેણે પુત્રની થવાની માંગણી કરી. જખના ભ્સ્ક્તોએ જણાવ્યું કે રાણી તેના પતિના પાપ કર્મોને કારણે માતા બનતી નથી અને જ્યાં સુધી મહેલમાં બલિદાન નહિ આપવામાં આવે ત્યાં સુધી તેણીની ઈચ્છા પૂરી થશે નહિ. રાણીની વિનંતિથી તે ઓલિયાઓ સુરંગ દ્વારા મહેલમાં આવ્યાં અને રાણીના ઓરડામાં બલિદાનની વિધિ કરવા લાગ્યાં. આ વાતની પુંવર્ણને જાણ થઈ અને તે ક્રોધે ભરાયો. તે મહેલમાં આવ્યો અને ઓલિયાઓને પકડી લીધા. તેણે તે ઓલિયાઓને ખુલ્લે પગે હળના દાંતા ધરાવતા ખળા પર મકાઈના દાણા ઝુડવા કહ્યું. તેમની ઉપર દયા આવતાં અને તેમને ઉગારી લેવા બાબરા નામનો હજામે તે કામ પોતાને માથે લીધું અને બદલામાં ઓલિયાઓ પૈકી એક ઓલિયો મુક્ત થયો. ઓલિયો નજીકની લાખડિયાની ટેકરી પર પાછો ગયો અને તેમણે જખોનું મદદ માટે આહ્વાહન કર્યું. જેને પરિણામે ટેકરીમાં ભૂકંપ આવ્યો અને એકોતેર ભાઈઓ તેમની સાયરી (અથવા સાઈરી) નામની એક બહેન સાથે પ્રગટ થયાં. જખોએ હજામને છોડવા પુંવરને કહ્યું, પણ તે માન્યો નહિ. જખોએ તેની પર તીર વરસાવ્યા, પણ દેવોની સહાય ને જાદુઈ તાવીજને કારણે પુંવર પર કાંઈ અસર થઈ નહી. આથી સાયરી મચ્છરનું રૂપ ધારણ કરી, પુંવરને બાવડે ડંખ માર્યો. તેની પીડાથી પુંવરે તે તાવીજ કાઢ્યું. તે સાથે જ લડતા લડતા છત પરથી એક પથ્થર ગબડાતો આવ્યો અને પુંવરનું માથું ફૂટી ગયું અને તે મૃત્યુ પામ્યો. જખોએ તે નગરનો નાશ કર્યો અને ત્યારથી તે નગર નિર્જન છે. આ ઘટના બાદ લોકો જખને પુજવા લાગ્યા અને તેમના મંદિરો ગામોગામ બંધાવા લાગ્યા.

બીજી કથા અનુસાર, આઠમી સદીમાં, પુંવર રાજા સંઘાર જાતિના લોકો પર દમન કરતો હતો. તેમણે જખોની મદદ માંગી. પરિણામે બોંતેર જખો આવ્યા અને તેમણે પુંવર્ણોગઢથી ૩ માઈલ દૂર આવેલી ટેકરીમાં પડાવ નાખ્યો અને પુંવર્ણોગઢ અને પુંવરનો નાશ કર્યો. સંઘાર લોકોએ જખોના સરદાર કકડ ના સન્માનમાં તે ટેકરીને કકડગઢ કે કકડભીટ નામ આપ્યું. તેમને આ ગોરા ઘોડેસવાર લડવૈયાઓ દૈવી યક્ષ સમાન લાગતાં હતાં આથી તેમને યક્ષ કહ્યા જેનું અપભ્રંશ પછીથી જખ થયું. તેમના માનમાં સંઘાર લોકોએ ૭૨ ઘોડેસવારોની મૂર્તિ દક્ષિણા દિશા સામે મુકી, તેને પુંવર્ણોગઢમાં એક ઓટલા પર સ્થાપી અને ત્યાં વાર્ષિક મેળો શરૂ કર્યો.

અન્ય કથા અનુસાર તેઓ પરોપકારી વ્યક્તિઓ હતાં તેઓ ઘોડા પર પ્રવાસ કરતાં, ગરીબોની સેવા કરતાં અને તેમને ઈશ્વરીય દૂત માનવામાં આવતા. તેઓ લોકોમાં ખૂબ પ્રિય હોવાથી પુંવરને તે પસંદ ન હતાં અને પુંવરે તેમને મારી નખાવ્યા. તેમના બલિદાનની યાદમાં લોકોએ કકડભીટમાં મંદિર ઊભું કર્યું.

આજુબાજુની ટેકરીઓના નામ જખો સામે તેમને ધ્રુજારી અનુસાર રાખવામાં આવ્યા છે જેમ કે, નાનાઓ (ડુબાડનાર), ધ્રબવો (ધ્રુજાવનાર), લાખડિયો (લથડાતો, પાણી સમાન અસ્થિર ), અધો ચીની (ચીરાયેલો) વગેરે. તેમાંની એક ટેકરી કકડભીટ કે કકડભટ તરીકે ઓળખાય જે ૭૨ પૈકી સૌથી નાના જખનું નામ હતું.

દંતકથા
નામ
મંદિર
ઉદ્ગમ