ભાષાની ફિલસૂફીમાં, ફિલોસોફર અને સાહિત્યપ્રેમી વિદ્વાન મીખૈલ બાખ્ટીનના કાર્યમાં અત્યંત આગળ પડતો નિરૂપણ કરવામાં આવ્યું છે. "ભાષા શૈલીઓ" અંગે બાખ્ટીનનું મૂળભૂત નિરિક્ષણ હતુ, બોલવા અથવા લખવાના પ્રકારો જે લોકો નકલ શીખે છે, સાથે વણે થે અને તેમાં સુધારો કરે છે (જેમ કે "ઔપચારિક પત્ર" અને "કરિયાણાની યાદી", અથવા "યુનિવર્સીટીનું વ્યાખ્યાન" અને "વ્યક્તિગત ટૂચકા"). આ અર્થમાં શૈલીઓનો સામાજિકપણે વિશિષ્ટ ઉલ્લેખ કરવામાં આવ્યો છેઃ ચોક્કસ સંસ્કૃતિ અથવા સમુદાય દ્વારા તેને ઓળખવું અને વ્યાખ્યાયિત (હંમેશા બિનઔપચારિક પણે) કરવામાં આવી હતી. જ્યોજ લુકાસનું કાર્ય પણ સાહિત્યયુક્ત શૈલીઓના પ્રકારને સ્પર્શે છે, બાખ્ટીનની જેમ અલગ રીતે ઉભરે છે, પણ એ જ સમયની આસપાસ (1920-1930ના દાયકાઓમાં) થયું હતું. નોર્મન ફેરક્લોફે પણ શૈલીની એક સમાન વિભાવના આપે છે જે લખાણના સામાજિક સંબંધ પર ભાર મૂકે છેઃ " વિવિધ પ્રકાર દ્વારા અસરપરસનો વાર્તાલાપ" એ શૈલીઓ છે (ફેરક્લોફે, 2003: 26). 

તેમ છતાં, શૈલી અંગેના ખ્યાલ માટેનો આ એક માત્ર વિકલ્પ જ છે. ચારૌડીયુ અને મેઈનજુનીયુએ શૈલીની ચાર વિશ્લેષણાત્મક વિભાવના નિર્ધારિત કરી છે. 
લખાણ અંગંની શૈલી નીચેના પાસાઓ દ્વારા નિર્ધારિત કરી શકાય: 


શ્રોતાઓ
ભાષાશાસ્ત્ર
શૈલીની અવધિ
સ્થિરીકરણ, સમાંગીકરણ અને સ્થિરતા