৮ মাৰ্চ ১৯৪০ত, নিজৰ ককায়েক চেচাম ৰাজুৰ সৈতে পুত্তপৰ্থিৰ কাষৰ এখন সৰু চহৰ উৰাভাক'ণ্ডাত থাকোতে সাই বাবাক এটি বৃশ্চিকে কামোৰিলে। তেওঁ কেইবা ঘণ্টাৰ বাবে মূৰ্চিত হ'ল। তাৰ পাছৰ কেইদিনমানত তেওঁৰ স্বভাৱত ঊল্লেখনীয় পৰিৱৰ্তন দেখা গ'ল। হাঁহি- কান্দোন, চিঞৰ-বাখৰ- মৌনতা আদি লক্ষণ দেখা গ'ল। দাবী কৰা হয় যে তেওঁ সংস্কৃতত পদ্য গাবলৈ ধৰিলে, যি ভাষা তেওঁ একেবাৰে নাজানিছিলে। চিকিৎসকৰ মতে তেওঁৰ হিস্তেৰিয়া বেমাৰ হৈছিল। চিন্তিত হৈ তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে তেওঁক পুত্তপৰ্থিলৈ উভতাই নিলে। তেওঁক বেজ, ডাক্তৰ আদিৰ ওচৰলৈ লৈ যোৱা হ'ল। কাডিৰিৰ এজন জৰা মেলা কৰা মানুহেটো চিকিৎসাৰ নামত তেওঁক অত্যাচাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে; সত্য গোটেই সময় শান্ত হৈ থাকিল, যিয়ে তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃক অধিক চিন্তিত কৰিলে।

২৩ মে' ১৯৪০ত সত্যই বোলে ঘৰৰ মানুহক মাতি তেওঁলোকৰ বাবে প্ৰসাদ আৰু ফুল প্ৰকট কৰিলে। এই দেখি সত্যৰ দেউতাক ভয়ভীত হ'ল আৰু ভাবিলে সত্যক কোনো ভূতে ধৰিছে। তেওঁ সত্যই নিজৰ প্ৰকৃত পৰিচয় নিদিলে প্ৰহাৰৰ ভাবুকি দিলে। ২০ অক্টোবৰ ১৯৪০ত, সৰু সত্যই শান্ত আৰু দৃঢ়ভাৱে ক'লে "মই সাই বাবা", শিৰডীৰ সাই বাবাৰ এটি প্ৰসংগ। প্ৰথমবাৰলৈ তেওঁ শিৰডীৰ সাই বাবা হোৱাৰ কথা ক'লে-- মহাৰাষ্ট্ৰৰ এজন প্ৰখ্যাত সন্ত, যাৰ সত্য জন্ম হোৱাৰ ৮ বছৰ আগতে মৃত্যু হৈছিল।

প্ৰথম মন্দিৰ আৰু পুত্তপৰ্থিৰ বিকাশ
ষ্ট্ৰ'ক আৰু পেৰেলাইচিচ
জাননী
কৰ্মৰাজীৰ গ্ৰন্থসূচী