দ্বিজেন গগৈয়ে পঞ্চম শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা সময়ৰ পৰাই বাঁহী বজাবলৈ আৰু নিৰ্মাণ কৰিবলৈ শিকে আৰু অতি সোনকালেই বিহুৰ লগত জড়িত প্ৰতিটো বাদ্যযন্ত্ৰৰেই নিৰ্মাণ আৰু ব্যৱহাৰৰ পৰম্পৰাগত জ্ঞানো আহৰণ কৰি পেলায়। ১৯৮৩ চনত কৰ্মসূত্ৰে শি‌ৱসাগৰ চহৰৰ পৰা কিছু আতৰৰ চেৰেকাপাৰ অঞ্চলত বস‌বাস কৰিবলৈ লৈ তেখেত কেইবাটাও বিহুদলৰ লগত জড়িত হৈ পৰে আৰু বাঁহীৰ লগতে পৰ্যায়ক্ৰমে অন্যান্য বাদ্যযন্ত্ৰও নিৰ্মাণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ইয়াৰে জেংটং, ধোৎটং, বীণ, কৰতাল, ৰামতাল, আনন্দ লহৰী, বাদুলি চুঙা আদি কেইবাবিধো বাদ্য-যন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ একেবাৰে সীমিত অথবা লুপ্তপ্ৰা‌য়। ইয়াৰ উপৰি, তেওঁ পৰম্পৰাগত বাদ্যযন্ত্ৰসমূহত তেওঁৰ নিজস্ব সৃষ্টিশীলতা আৰু কল্পনাশক্তি প্ৰয়োগ কৰি মাজে মাজে ন-ৰূপ দি পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰি চায়। তেখেতে উদ্ভা‌ৱন কৰি উলিওৱাব পৰম্পৰাগত সুৰ তুলিব পৰা বাঁহৰ সুতুলি আৰু বাঁহৰ পেঁপাই বহুতো লোকৰ মাজত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। পিছলৈ তেখেতে লোকবাদ্যৰ নিৰ্মাণ আৰু বিক্ৰীৰ বাবে নিজা বাসগৃহৰ চৌহদত "গগৈ বাদ্য ভাণ্ড" নামৰ প্ৰতিষ্ঠানটো গঢ়ি তোলে। "গগৈ বাদ‌্যভাণ্ড"ক ইতিমধ‌্যে চৰকাৰীভাৱে পঞ্জীকৰণ কৰা হৈছে।
বাদ্যযন্ত্ৰসমূহ নিৰ্মাণ কৰিবৰ বাবে প্ৰয়োজন হো‌ৱা কেঁচামালসমূহ তেখেতে ঘাইকৈ অসম আৰু নাগালেণ্ডৰ কিছুমান ভিতৰু‌ৱা গাঁওৰ পৰাও সংগ্ৰহ কৰে। বাদ্যযন্ত্ৰসমূহৰ ক্ৰমবৰ্ধমান চাহিদা পূৰাবলৈ তেওঁৰ দ্বাৰাই প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত আঠজন যু‌ৱকক বৰ্তমান প্ৰতিষ্ঠানটোত নিয়োগ কৰা হৈছে। অসমৰ উপৰিও থাইলেণ্ড, জাপান, জাৰ্মানী, ইংলেণ্ড আদিত বস‌বাস কৰা প্ৰবাসী অসমী‌য়া অথবা বিদেশী গ‌ৱেষক আৰু পৰ্যটকেও লোকবাদ্যসমূহ বিচাৰি তেখেতৰ ওচৰলৈ আহে। কে‌ৱল প্ৰদৰ্শনৰ বাবে নিৰ্মাণ কৰা (বজাব পৰা) ফুট ২৪ ফুট দীঘল “সংযুক্ত বাঁহী-সুতুলি”, ১২ফুট দৈৰ্ঘ্যৰ “বাঁহৰ পেঁপা”, আৰু ২৭ ফুট দীঘল “সম্প্ৰীতিৰ জেংটং” আদি তেখতৰ সৃষ্টিসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। অসমৰ ২৭ খন অসমৰ জিলাসমূহৰ লোকৰ সম্প্ৰীতিৰ সাক্ষৰৰূপে তেখেতে ২৭ফুট দীঘল “সম্প্ৰীতিৰ বৰটকা” এটা নিৰ্মাণ কৰিছে। বিহুত ব্যৱহাৰ হো‌ৱা ‌ঢোলৰ প্ৰচলিত জাংফাই চেহেৰাৰ সলনি মাদলিৰ চেহেৰা দিও তেখেতে ব‌্যৱহাৰ আৰু প্ৰদৰ্শন কৰিছে।

জন্ম আৰু ব্যক্তিগত জীৱন
লোকবাদ্য নিৰ্মাণ
প্ৰশিক্ষণ
প্ৰচাৰ আৰু সন্মান