মঙ্গলকাব্যৰ আৰম্ভণিতেই গণেশ বন্দনাৰ ৰেৱাজ দেখা যায়। শাস্ত্ৰীয় কাৰণত কোন ঠাইতে এই নিয়মৰ হীনদেড়ি ঘটা নাই। কবিকঙ্কণ মুকুন্দ চক্ৰৱৰ্তীৰ চণ্ডীমঙ্গল কাব্যৰ আদিলৈ চালে দেখা যায়ঃ
<poem style="margin-left: 2em">
গণপতি দেবেৰ প্ৰধান
ব্যাস আদি জত কবি তোমাৰ চৰণ সেবি
প্ৰকাশিলা আগম পুৰাণ।
</poem>
অপেক্ষাকৃত আধুনিক কালৰ কবি ভাৰতচন্দ্ৰ ৰায়গুণাকৰ মাৰ্জিত ৰুচিৰ ভাষাত ৰচিত অন্নদামঙ্গল কাব্যও গণেশ বন্দনাৰ দ্বাৰা আৰম্ভ কৰিছেঃ
<poem style="margin-left: 2em">
গণেশায় নমো নমঃ আদি ব্ৰহ্ম নিৰুপম
পৰমপুৰুষ পৰাৎপৰ।
খৰ্ব্বস্থূল কলেবৰ গজমুখ লম্বোদৰ
মহাযোগী পৰম সুন্দৰ।।...
আমি চাহি এই বৰ শুন প্ৰভু গণেশ্বৰ
অন্নপূৰ্ণামঙ্গল ৰচিব।
কৃপাবলোকন কৰ বিঘ্নৰাজ বিঘ্ন হৰ
ইথে পাৰ তবে যে পাইব।।...
</poem>
আৰু সেই কাব্যৰ ‘হৰগৌৰীৰ কোন্দল’ অংশত গণেশক লৈ ৰঙ্গ-ধেমালি কৰিবলৈ এৰা নাই কবিয়ে, 
<poem style="margin-left: 2em">
বড় পুত্ৰ গজমুখে চাৰি হাতে খান।
সব গুণ সিদ্ধি খেতে বাপেৰ সমান।।
ভিক্ষা মাগি খুদ কণা যা পান ঠাকুৰ।
তাহাৰ ইন্দুৰে কৰে কাটুৰ-কুটুৰ।।
</poem>

পূজা আৰু উৎসৱ
শাস্ত্ৰ
বহিৰ্ভাৰতত গণেশ
মঙ্গলকাব্যত গণেশ