বৃটিছ ভাৰতৰ দৰং জিলাৰ সদৰ আছিল তেজপুৰ। অসমৰ অন্যান্য ঠাইৰ দৰে বৃটিছসকলে এই জিলাখনতো চাহখেতি আৰম্ভ কৰিছিল। চাহ বাগিছাবোৰ তেজপুৰ নগৰৰ উত্তৰে অৱস্থিত। ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষ দশকত তেজপুৰৰ সৈতে চাহ বাগিছাৰে পৰিবেষ্টিত হৈ থকা বালিপাৰা এটা মাত্ৰ সৰু ৰাষ্টাৰে সংযোজিত হৈ আছিল। তাৰো অৱস্থা আছিল অতি শোচনীয়। এই ৰাষ্টাটোৰ গৰুগাড়ীত তেজপুৰ জাহাজঘাটলৈ উত্পাদিত চাহ আৰু জাহাজঘাটৰ পৰা বাগিছালৈ কয়লা, দৈনিক ব্যৱহাৰ্য সামগ্ৰী, যন্ত্ৰ-পাতি আদি সৰবৰাহ কৰা হৈছিল। সেয়েহে দৰং জিলাৰ চাহ খেতিয়কসকলে তেজপুৰ বালিপাৰা ষ্টীম ট্ৰামৱে কোম্পানী লিমিটেড নামৰ এটা কোম্পানী গঠন কৰি ৪ লাখ মূলধন সংগ্ৰহ কৰে। কোম্পানীৰ ঘোষণা-প্ত্ৰত উল্লেখ কৰা হৈছিল যে অঞ্চলটোৰ বাট-ঘাট বাৰ মাহেই, বিশেষকৈ চাহ উত্পাদনৰ সময়খিনিত সূচল কৰি ৰাখিবলৈ চৰকাৰে অসমৰ্থতা প্ৰকাশ কৰিছে। সেয়েহে চৰকাৰক সহায় কৰিবলৈ ৰেলপথ নিৰ্মাণৰ কাম হাতত লোৱা হৈছে। ৰেল লাইন পাতিবৰ বাবে কোম্পানীয়ে চৰকাৰৰ ওচৰত অনুমতি বিচৰাৰ লগতে কিছু ৰেহায়ো বিচাৰে। চৰকাৰে বিনামূলীয়াকৈ মাটি আৰু বাৰ্ষিক অনুদানৰ বাবে প্ৰতিশ্ৰুতি দিলেও শ্লিপাৰৰ বাবে কাঠ দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত ৰাজী হোৱা নাছিল। এনেবোৰ কাৰণতে চৰকাৰী অনুমতি পাওঁতে যথেষ্ট পলম হৈছিল। অৱশেষত চৰকাৰে ১৮৯৫ চনৰ জুন মাহত ১৩,২৬৭ টকা মূল্যৰ কাঠ বিনা ৰয়েল্টিত দিবলৈ সন্মত হ'ল আৰু '১৮৮৬ চনৰ ইণ্ডিয়ান ট্ৰামৱেজ এক্ট'ৰ অধীনত ৰেললাইন পতাৰ বাবে ঘোষণা-পত্ৰ জাৰি কৰিলে। চৰকাৰী অনুমতি নৌপাওঁতেই ৰেলপথ নিৰ্মাণৰ কাম আৰম্ভ হয় আৰু ১৮৯৬ চনৰ অক্টোবৰ মাহৰ ভিতৰত ২০ মাইল (৩২ কিঃমিঃ) দৈৰ্ঘৰ আৰু ২ ফুট ৬ ইঞ্চি বহল এই নেৰ'গজ ৰেলপথৰ কাম সমাপ্ত হয়

চৰকাৰী ঘোষণা-পত্ৰযোগে চৰকাৰে ৰেলগাড়ী চলা সম্পৰ্কত বহুতো নিয়ম-কানুন নিৰ্দ্ধাৰণ কৰি দিছে। যাত্ৰী আৰু মালভাৰা নিৰ্দ্ধাৰণত চীফ কমিচনাৰৰ পূৰ্ণ নিয়ন্ত্ৰণ আছিল। ডাক বিভাগৰ বাবে সুকীয়া ব্যৱস্থাৱলী ৰখা হৈছিল আৰু চৰকাৰী ৰেলৰ নিৰ্দ্ধাৰিত নিৰিখতে ডাক বিভাগক সা-সুবিধা প্ৰদানৰ বাধ্য-বাধকতা ৰখা হৈছিল। চালক আৰু গাৰ্ডে মানিবলগীয়া নিয়মাৱলী, ডবা আৰু ইঞ্জিনৰ বাবে প্ৰযোজ্য হোৱা নিয়মাৱলী আদিৰো উল্লেখ ঘোষণা-পত্ৰত আছিল। ১৫ বছৰ ৰেল চলাৰ পিছত ৭ বছৰৰ মূৰে মূৰে পুনৰনৱীকৰণ কৰিব লাগিছিল। ১২ মাহৰ জাননী দি ২০ শতাংশ বোনাছ আৰু উপযুক্ত মূল্যত ৰেললাইনটো অধিগ্ৰহণ কৰা ব্যৱস্থাৱলীও ৰখা হৈছিল।

ৰেলপথ
ব্যৱসায়
উত্তৰসূৰী
ইতিহাস