দক্ষিণ শালমাৰা মানকাচৰ জিলা প্রাথমিকভাবে কৃষি আৰু বনজ সম্পদৰ উপৰত নির্ভৰশীল। আয়ৰ প্রধান উৎস উদ্বৃত্ত উৎপাদন সহ ধান (শীত আৰু শৰৎ উভয়)) মৰাপাট আৰু সৰিয়হৰ বীজ নগদ ফচলৰ প্রধান অংশ দখল কৰিছে। গেহু, দাইল আৰু মাকৈৰ উৎপাদন হয়। বনৰ পৰা মূলত কাঠ আৰু বাহ আয়ৰ লগত যোগ কৰে, যদিও শিলগুটি আৰু বালিও পোৱা যায়। মাছ, গাখিৰ, মঙহ আৰু কণীৰ অর্থনীতিত সামান্য অৱদান দেখিবলৈ পোৱা যায়। বর্তমানত, তিনিটা চাহৰ বাগান, জিলা অর্থনীতিৰ ক্ষেত্রত যিটোৰ অৱদান প্রায় নগ০ণ্য, ১৩২62.৩৩ হেক্টৰ অঞ্চল আগুৰি। ভূমি ৰাজস্ব আদায় ন্যূনতম, আনফালে চেক গেট আৰু শুল্কৰ কৰৰ পৰা চৰকাৰী কোষাগাৰৰ বেছিভাগ অংশ আগুৰি ৰাখিছে। সৰু বৰ শিল্প উত্পাদন বাতিল, জিলা প্রশাসন, উন্নয়ন আৰু কল্যাণমূলক কামৰ বাবে যি পৰিমাণ অর্থ সৰবৰাহ কৰে তাতকৈ বেছি ঘাটিৰ ধন ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ সমৃদ্ধ প্রাকৃতিক সম্পদ অন্বেষণ কৰা এতিয়াও হোৱা নাই আৰু কোনোবাই কোনোবাই বিশ্বাস কৰে যে প্রাকৃতিক সম্পদৰ যথাযথ ব্যৱহাৰ যুদ্ধ সংগ্রামৰ অর্থনীতিৰ উন্নতি কৰিব পাৰে।

নগৰ
অৰ্থনীতি
যাতায়ত
নামৰ উৎপত্তি