ককা হলিৰাম ঢেকিয়াল ফুকন তথা পিতৃ আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ পৰাই নিশ্চয় পদ্মাৱতীয়ে সাহিত্য সৃষ্টিৰ আন্তৰিক তাগিদা লাভ কৰিছিল। তদুপৰি দেউতাকে কলিকতাৰ পৰা আনি পুথিভঁৰালত থাক থাক কৈ সজাই থোৱা বাংলা, সংস্কৃত ভাষাৰ কিতাপবোৰ আৰু অৰুণোদইত প্ৰকাশ পোৱা দেউতাকৰ লিখনিসমূহে তেওঁৰ মনত বিশেষ সাঁচ বহুৱাইছিল। আনহাতে সুধৰ্ম্মাৰ উপাখ্যান নামৰ উপাখ্যানখন তেওঁ ৩১ বছৰ বয়সত, স্বামীগৃহতহে লিখিছিল, গতিকে তেওঁ স্বামীৰ পৰাও নিশ্চয় অনুপ্ৰেৰণা পাইছিল। সেইখিনি সময়তে ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ বাবে খ্ৰীষ্টান মিছনেৰীসকলে অসমীয়া সাহিত্যৰ পথ বাছি লৈছিল। দেৱীৰ লিখনিত ইয়াৰ প্ৰভাৱো দেখিবলৈ পোৱা যায় কেৱল তেওঁ খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ পৰিৱৰ্তে হিন্দু আদৰ্শৰ কথা প্ৰচাৰ কৰিছিল।

পদ্মাৱতী দেৱী ফুকননী ৰচিত পুথিসমুহ হ'ল সুধৰ্ম্মাৰ উপাখ্যান (১৮৮৪), হিতসাধিকা(১৮৮৫)। ইয়াৰ উপৰিও ১৮৩৫ শকৰ শাওন মাহৰ নৱম সংখ্যা বাঁহীত "বিধবা" নামৰ উল্লেখযোগ্য প্ৰবন্ধ ৰচনা কৰিছিল। বাঁহীৰ উপৰিও তেওঁ মৌ, জোনাকী, আসাম বন্ধু আৰু অসম সাহিত্য সভা পত্ৰিকা আদিত কবিতা, প্ৰবন্ধ আদি লিখিছিল। 

সুধৰ্ম্মাৰ উপাখ্যানৰ পিছত দ্বিতীয় এখন উপাখ্যান ৰচনা নকৰিলেও তেওঁ জীৱনৰ শেষ বয়সলৈকে লিখা পঢ়া কৰিছিল।

বিধবা
সাহিত্যিক জীৱন
হিতসাধিকা
মৃত্যু