১৩৫১চনৰ বসন্ত কালত ইবন বটুতাই চাহাৰা মৰুভূমিৰ উত্তৰে চিজিলছামা(Sijilmasa)ৰ উদ্দেশ্যে যাত্ৰা কৰিলে।তাতে কেইটামান উট কিনি প্ৰায় চাৰিমাহ কটালে।তাৰ পৰা ১৩৫২ চনৰ ১৮ ফেব্ৰুৱাৰীত লোণৰ খনিৰ চহৰ তাঘাজা(Taghaza)ৰ পিনে ৰাওনা হ’ল।প্ৰায় পঁচিশ দিনৰ মূৰত তেওঁ সেই ঠাইত উপস্থিত হ’ল।তাঘাজাত গছ-বন খুব কম আছিল আৰু পানীও বহুত লুণীয়া আছিল।ইতিমধ্যে ইবন বটুতাই এটা ভ্ৰমণকাৰীগোটৰ লগত যোগ দিছিল।তাঘাজাত ১০দিন কটাই তেওঁলোক তাছাৰাহ্লা(Tasharahla) মৰুদ্যানলৈ গ’ল।আৰু তাতে তিনিদিন ৰখি যাত্ৰাৰ বাবে সাজু হ’ল।লগতে ওৱালাতা(Oualata) নামৰ মৰুদ্যানত মৰুভূমি যাত্ৰাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় পানী আৰু ৰছদ সামগ্ৰী সংগ্ৰহ কৰিলে। ওৱালাতা বৰ্তমান মালি দেশৰ অন্তৰ্ভূক্ত। ভ্ৰমণকাৰীগোটটোৱে ১৬০০কিঃমিঃ দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰি চাহাৰা মৰুভূমি পাৰ হ’ল ।তাৰ পৰা তেওঁ নাইজাৰ(Niger) নদীৰে উত্তৰা পশ্চিমাকৈ ভ্ৰমণ কৰি মালি সাম্ৰাজ্যৰ ৰাজধানীত উপস্থিত হ’ল।তাতে তেওঁ চুলতানক লগ কৰিলে।সেইসময়ত মালি দেশৰ চুলতান আছিল মাঞ্চা চুলেইমান(Mansa Suleyman) ।নাইজাৰ নদীৰ পাৰৰ গাওঁ সমূহ ভ্ৰমণ কৰি থাকোতেই তেওঁ আব ইমান্ ফাৰিজৰ পৰা এখন পত্ৰ পালে য’ত তেওঁক মৰক্কোলৈ ঘূৰি যোৱাৰ আদেশ দিয়া হৈছিল।পত্ৰখন পোৱাৰ পিছত ১৩৫৩চনৰ ছেপ্তেম্বৰ মাহত মৰক্কোৰ উদ্দেশ্যে যাত্ৰা কৰিলে আৰু ১৩৫৪ চনৰ আৰম্ভণিত নিজৰ জন্মভূমিত পদাৰ্পণ কৰিলে। 

ভাৰতবৰ্ষ
মক্কালৈ যাত্ৰা
বাংলাদেশ
চাহাৰা মৰুভূমি আৰু মালি