চিফিলিছত আক্ৰান্ত বহু লোকৰ বহু বছৰলৈকে কোনো লক্ষণেই দেখা নিদিয়ে। প্ৰাথমিক অৱস্থা:এটা বা বহুত ঘাঁৰ সৃষ্টি হ’লে চিফিলিছৰ প্ৰাথমিক অৱস্থাৰ উমান পোৱা যায়। চিফিলিছৰ সংক্ৰমণ হোৱাৰপৰা ১০-৯০ দিনৰ ভিতৰত প্ৰথম উপসৰ্গ আৰম্ভ হয়(ইয়াৰ গড় দিন ২১)। ঘাঁডোখৰ সাধাৰণতে টান, গোল, সৰু আৰু বেদনাহীন হয়। যি ঠাইৰে চিফিলছ শৰীৰত প্ৰৱেশ কৰে-সেই ঠাইতে সাধাৰণতে ঘাঁ হয়। ঘাঁটো ৩ৰ পৰা ৬ সপ্তাহলৈ থাকে আৰু নিজে নিজে ভাল হৈ যায়। তথাপিও প্ৰাথমিক অৱস্থাত চিকিৎসা নকৰিলে সংক্ৰমণ দ্বিতীয় অৱস্থালৈ গতি কৰে।

দ্বিতীয় অৱস্থা:ছালত গুটি গুটি ওলোৱা আৰু আৱৰণত ঘাঁ সৃষ্টি হ’লে চিফিলিছৰ দ্বিতীয় অৱস্থাৰ আৰম্ভ হয়। এই গুটিবোৰ নখজুৱায়। এই গুটিবোৰ হাতৰ তলুৱা আৰু ভৰিৰ পতাত একেলগে ঠাহ খাই হ’ব পাৰে। এইবোৰ ৰঙচুৱা বা ৰঙচুৱা খৈৰী ৰঙৰ হব পাৰে। শৰীৰত আন ঠাইত আন আঁকাৰতো এই গুটিবোৰ হ’ব পাৰে। এনে গুটি হোৱাৰ উপৰিও জ্বৰ, লিম্ফ গ্ৰন্থি উখহি উঠা, ডিঙি চেৰচেৰাই থকা, চুলি সৰা, মূৰৰ বিষ, শৰীৰৰ ওজন কমি যোৱা, মাংসপেশী টান মাৰি ধৰা, ভাগৰ লগা আদি উপসৰ্গও দেখা যাব পাৰে।

শেষ অৱস্থা:দ্বিতীয় অৱস্থাৰ উপসৰ্গবোৰ নোহোৱা হ’লেই শেষ অৱস্থা (পলম অৱ্স্থা)আৰম্ভ হয়। সঠিক সময়টো ধৰিব পৰা নাযায়। চিফিলিছৰ এই দেৰীকৈ হোৱা পৰ্য্যায়ত শৰীৰৰ ভিতৰৰ অংগ বিশেষকৈ মগজু, স্নায়ু, চকু, হৃদপিণ্ড, তেজ, ধমনী, যকৃত, হাড় আদি লাহে লাহে ক্ষতি হ’বলৈ ধৰে। এই ক্ষতি বহু বছৰৰ পাছতহে বুজিব পৰা যায়। চিফিলিছৰ এই শেষ পৰ্য্যায়ৰ ক্ষতিৰ ফলত মাংস পেশীৰ সঞ্চালনত অসুবিধা, অসাৰ ভাব, অৱশতা, লাহে লাহে দৃষ্টি শক্তি কমি যোৱা আৰু স্মৃতি বিভ্ৰমৰ দৰে উপসৰ্গও দেখা যায়। এই ক্ষতিৰ ফলত আক্ৰান্ত ব্যক্তিৰ মৃত্যুও হ’ব পাৰে।

চিফিলিছ আৰু এইচ আই ভি ৰ মাজত সম্পৰ্ক
লক্ষণ
প্ৰতিৰোধ
সংক্ৰমণ