তেওঁৰ শিক্ষাৰ বিভিন্ন পৰিস্থিতিত, ভৌগলিক, বৌদ্ধিক, অস্থায়ী, বেলেগৰ মাজত, ৰোহিনী তেওঁৰ সংগীত তথা বৌদ্ধিক আগ্ৰহ প্ৰয়োগ কৰি কথকটোত অকাৰণত পৰীক্ষা কৰিব পাৰিলেহেঁতেন। ভাটে ১৯৪৭ চনত পুনেত নৃত্যভাৰতী কথক নৃত্য একাডেমী প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। যোৱা ছয় দশকত তেখেত তেওঁৰ একাডেমীৰ পৰা কেইবাশ নৃত্যশিল্পীক প্ৰশিক্ষণ দিছিল। তেখেত মহাৰাষ্ট্ৰৰ মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ মাজত কথক নৃত্যক জনপ্ৰিয় কৰিছিল।

১৯৫২ চনত, তেখেত ভাৰতীয় সাংস্কৃতিক প্ৰতিনিধি দলৰ সদস্য হিচাপে চীন ভ্ৰমণ কৰিছিল। এই ভ্ৰমণটো তেওঁৰ বাবে ভাৰতীয় নৃত্য তথা নাটক সম্পৰ্কিত পুৰনি শাস্ত্ৰ অধ্যয়ন কৰাৰ এটা সুযোগ আছিল আৰু এনেকৈ তেওঁৰ কৌশলটো শোধিত কৰিছিল।

তেখেত "খাইৰাগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ" কমিটিত দায়িত্ব পালন কৰিছিল আৰু পুনে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ললিত কলা কেন্দ্ৰৰ কথক কোৰ্চৰ বাবে ছিলেবি তৈয়াৰিৰ বাবে নিৰ্দেশ কৰিছিল, যত তেখেত পৰিদৰ্শক অধ্যাপক আৰু শিক্ষক হিচাপে কাম কৰিছিল। ৰোহিনী দিল্লী কথক কেন্দ্ৰৰ শিক্ষাৰ্থীসকলৰ বাবে পৰীক্ষক হিচাপেও কাম কৰিছিল, যদিও তেখেতৰ পাঠ্যক্ৰমটো কেতিয়াও গ্ৰহণ কৰা নাই।

ৰোহিনী ভাটে "তেওঁৰ আত্মজীৱনী, মাঝি নৃত্যসাধনা, ইছাদোৰা ডানকান, মি. ইছাদোৰাৰ আত্মজীৱনীৰ" অনুবাদ আৰু "সংগীত তথা নৃত্যৰ সংস্কৃত সংক্ষিপ্ত গ্ৰন্থ, সংস্কৃত সংক্ষিপ্ত গ্ৰন্থ, অভিনব দৰ্পণৰ" এটা সম্পাদিত সংস্কৰণ সহ "কথক দৰ্পণ দীপিকা" সহ ভালেমান গ্ৰন্থ লিখিছিল। ৰোহিনী এই প্ৰাচীন গ্ৰন্থত তেওঁৰ ভালেমান কোৰিঅ'গ্ৰাফি আৰু সৃজনশীল প্ৰকল্প ভিত্তি কৰিছে। তেখেত কথকও অসংখ্য পত্ৰ লিখিছিল।

২০০২ চনত, তেখেত সময় আৰু স্পেচ নামৰ এটা জাৰ্মান তথ্যচিত্ৰত অংশ লৈছিল।

অন্যান্য শিল্পীসকলৰ লগত সহযোগিতা সম্পৰ্কত, ৰোহিনী ১৯৫২ চনত পুনে অহাৰ সময়ত হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় তবলা বাদক চন্দ্ৰকান্ত কমাতক চিনি পাইছিল। উভয় শিল্পীৰ সংগীত সংযোগ দীৰ্ঘ ১৫ বছৰ চলিছিল। ৰোহিনী কলানিধী নাৰায়ণৰ লগত কথক তথা ভাৰতনাট্যমত অভিনয়ৰ তুলনামূলক গৱেষণাও কৰিছিল। তেখেত আছিল আন গুৰুত্বপূৰ্ণ কথক প্ৰকাশক ৰেৱা বিদ্যাৰ্থীৰ ঘনিষ্ঠ বন্ধু।

মৃত্যু
পেচা
উত্তোৰাধিকাৰী
শিক্ষা