১৯৪৭ চনৰ জুলাইত চান্দমামাৰ প্ৰথম সংখ্যা প্ৰকাশ পায়। সঞ্চালক বি. নাগিৰেড্ডীয়ে পিছলৈ দক্ষিণ ভাৰতৰ এজন আগশাৰীৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক হিচাপে খ্যাতি লাভ কৰে। চান্দমামাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক, ৰেড্ডীৰ বন্ধু চক্ৰপাণিয়ে আলোচনীখনে নিৰ্ধাৰিত পঢ়ুৱৈৰ সংখ্যা লাভ কৰাত মুখ্য অৰিহণা যোগাইছিল।

প্ৰথমাৱস্থাত চান্দমামা তেলুগু আৰু তামিল ভাষাত ("অম্বুলিমামা" হিচাপে) প্ৰকাশিত হৈছিল। ১৯৪৯ চনৰ জুলাইত কানাড়া আৰু একে বছৰৰে আগষ্ট মাহত হিন্দীত ই প্ৰকাশ পায়। ইয়াৰ পিছত ১৯৫২ চনৰ এপ্ৰিলত মাৰাঠী ("চান্দ'বা" হিচাপে) আৰু মালয়ালম ভাষাত ("অম্বিলী আম্বাভম" হিচাপে) প্ৰকাশিত হয়। পিছলৈ যথাক্ৰমে গুজৰাটী, ইংৰাজী, ওড়িয়া ("জাহ্নমামু" হিচাপে), সিন্ধী, বাংলা আৰু পাঞ্জাৱী ভাষাত ই প্ৰকাশিত হয়। ১৯৭৫ চনত চান্দমামাৰ অসমীয়া সংস্কৰণ প্ৰকাশ পায়। ইয়াৰ পিছত ক্ৰমে সিংহলী, সংস্কৃত আৰু চান্টালী সংস্কৰণো ওলায়। পাঞ্জাৱী, সিন্ধী আৰু সিংহলী সংস্কৰণ কম সময়ৰ বাবেহে প্ৰকাশিত হৈছিল। ১৯৫৭ চনৰ অক্টোবৰৰ পৰা ১৯৭০ চনৰ জুনলৈকে ইংৰাজী সংস্কৰণটো প্ৰকাশ পোৱা নাছিল। কৰ্মকৰ্তাৰ বিবাদৰ কাৰণে ১৯৯৮ চনত আলোচনীখনৰ প্ৰকাশ বন্ধ হৈ গৈছিল। অৱশ্যে পৰৱৰ্তী বছৰৰ পৰা ই পুনৰ প্ৰকাশ পায়।

কেইবাটাও দশকজুৰি চান্দমামাৰ চিত্ৰসমূহেই আলোচনীখনৰ চিনাকিৰ দৰে আছিল। এম. টি. ভি. আচাৰ্য, টি. বীৰা ৰাঘৱন (যি নিজৰ অংকণ সমূহত চিত্ৰ হিচাপে চহী কৰিছিল), ভদ্দাড়ী পাপিয়া (ভপা হিচাপে), কেশৱ ৰাও (কেশৱ হিচাপে), এম. গোখলে, ১৯৫১ চনতে যোগদান কৰা কে. চি. শিৱশংকৰণ ওৰফে শংকৰ আদি শিল্পীয়ে এক অভিন্ন গোট হিচাপে ছটা দশকজুৰি চান্দমামাৰ চিত্ৰাংকণ কৰি আহিছিল। বৰ্তমান সময়ত শক্তি দাস, এম. কে. বাসা (ৰাজী), গান্ধী আয়্য়া ওৰফে গান্ধী আৰু পি. মহেশো (মাহে) ইয়াত যুক্ত হয়। প্ৰথমাৱস্থাত বেটুপাতখন চাৰিটা ৰঙেৰে ছপা কৰা হৈছিল আৰু আভ্যন্তৰীণ ছবিসমূহত ৰেখাচিত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। চিত্ৰ-কথা শিতানটো বাদ দিলে কমিক্ছ নোহোৱা স্বত্বেও চান্দমামাৰ প্ৰতিটো পৃষ্ঠাতে চিত্ৰ থাকে।

আলোচনীখন
ইতিহাস
কাহিনী কথনৰ অনন্য ৰীতি
চান্দমামাৰ অসমীয়া সংস্কৰণ