চৰ-চাপৰিত মৃতকক সমাধিস্থ (কবৰস্থ) কৰা হয়। ইয়াৰ বাবে সুকীয়া কবৰস্থান থাকে। অৱশ্য কিছুমান ব্যক্তিৰ ঘৰত নিজৰ পৰিয়ালৰ মানুহৰ বাবে সুকীয়া কবৰস্থান আছে। মুমূৰ্ষ ব্যক্তিয়ে শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰাৰ আগতে ওচৰ সম্বন্ধীয় লোকৰ উপস্থিতিত দোৱা আছতাগফাৰ পঢ়ি নিজৰ গুনাহৰ বাবে বা ভুলৰ বাবে তৌবাহ কৰে। ঋণ আদি থাকিলে পৰিশোধ কৰা নাইবা ল’ৰা-ছোৱালী, ভাই-ককাই আদিক তেনে পৰিশোধ কৰিবলৈ কৈ যায়। মৃত্যুৰ পিছত মৃতকক অজু আৰু গোচল কৰাই বা ভালদৰে গা-ধুৱাই পৰিষ্কাৰ পৰিচ্ছন্ন কৰি কাফনৰ কাপোৰ (বগা কাপোৰ) পিন্ধাই সমূহীয়াভাৱে জানাজা দোৱা কৰে (জানাজা নামাজ বুলিও কয়, কিন্তু কোনো সিজিদা নাথাকে)। আৰু খাটলিত (চাংখাটত) তুলি কবৰস্থানলৈ গৈ কবৰ দিয়া হয় । তাৰ পিছত মৃত ব্যক্তিৰ বাবে দোৱা কৰা হয় আৰু মৃত্যুৰ তিনিদিন পিছত দুখীয়াক এসাজ ভোজ দিয়া হয়। 

ধুবুৰী জিলাৰ চৰ-চাপৰি অঞ্চলত বিভিন্ন উৎসৱ-পাৰ্বনত (বিয়া, সভা, আকিকা আদিও) কিছুমান সোণ-ৰূপৰ অলংকাৰ ব্যৱহাৰ কৰা সংস্কৃতি বিৰাজমান। যেনেঃ- গলৰ হাৰ, নেকলেচ, ঝুমকা, মাকৰি, বালি, কাণফুল, নাকফুল, আইংটা (বুল্লক), খাৰু, চুৰি, হাতবাজু, পায়েল, ককালৰ ৰূপৰ গোট, টিকলি ইত্যাদি।

পৰাম্পৰাগতভাৱে এই অঞ্চলৰ ল’ৰাবোৰে হাফপেণ্ট, লুংগি, গেঞ্জি, চোলা আদি পিন্ধে। পুৰুষসকলে বিভিন্ন ৰঙৰ লুংগি, পাঞ্জাবী, পায়জামা, দীঘল চোলা, ডাঙৰ ৰঙীন গামোচা, মাফলাৰ, বিভিন্ন ৰঙৰ টুপী (বিশেষভাৱে নামাজ পঢ়া টুপী), গিলাপ (ডাঙৰ ঊৰা চাদৰ) আদি পিন্ধে। ছোৱালীবোৰে ডুমা, ঘাগৰা, ফ্ৰক, নেটি, সৰু সৰু শাৰী, উৰনা, আদি আৰু মহিলা সকলে মোটা ৰঙীন পাৰি থকা শাৰী, পেটিকোট, কঁকাল ঢকা ব্লাউজ, বিভিন্ন ৰঙৰ বোৰ্খা, উৰনা, আদি ব্যৱহাৰ কৰি অহা দেখা যায়। 

কাঁহ, পিতল, এলুমিনিয়াম, টিন, ষ্টিল, লো, মাটি, চিনা-মাটি আদিৰ কাঁহী-বাটি, গিলাচ, বদনা, চৰিয়া, চামুচ, কেটলি, ডেকচি, পাতিল, কেৰাহি, টৌ, মাটিৰ কলহ খোলা, কাদা, খোৰা, হানকি, চৰি (চাৰি) আদি ব্যৱহাৰ কৰাৰ পৰম্পৰা আছে।

চাপৰি অঞ্চলত পৰম্পৰাগতভাৱে চলি থকা কিছুমান খেল হ’লঃ- ঘোঁৰা দৌৰ খেল, নাওঁ বাইছ খেল, চংগ (মৈ) দৌৰ খেল, হা-ডু-ডু (কাবাডি বিশেষ) খেল, টাংগুটি খেল, গোল্লা-গোল্লা খেল, গাদম খেল, ফুটবল খেল, ভলিবল খেল আদি।

গীতৰ সংস্কৃতি চাপৰি বাসীৰ মাজত প্ৰৱল। মাৰফতি গান, জাৰী গান, নাও খেলৰ গীত, বিয়া গীত, ভাটিয়ালী গীত, লোকগীত, যাত্ৰাপালাৰ গীত, ভাওৱাই গীত, হিন্দী গীত, অসমীয়া গীত, বাংলা গীত আদি।
সাধাৰণতে দোতৰা, সাৰিন্দা, ডুগ-ডুগী, ঢোল, খোল, হাৰমনিয়াম, একতাৰা ইত্যাদি।

চৰ-চাপৰি বাসীৰ মাজত মাছ ধৰা সংস্কৃতি প্ৰৱল। হাইলাং জাল (ইলিচ মাছ ধৰা জাল), ডোৰা জাল, ঠেলা জাল, খৰা জাল, খেৱালী জাল, ফাঁচী জাল, ভেৱাইল জাল, প’ল, চাক জাল, জুতি (জুইত) বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ বৰশী, সৰিক জাল, বানা, ধীৱাইৰ, কাইটা আদি প্ৰধান মাছ ধৰা সঁজুলি পৰাম্পৰাগতভাৱে চলি আছে। মুঠতে চৰ-চাপৰিবাসীৰ লোকসকলৰ বাবে ৰহণীয়া এক নিজস্ব সংস্কৃতি বিৰাজমান।

লোক-সংস্কৃতি
পৰিচয় সঙ্কট
মৃতকৰ লোকাচাৰ
বাসস্থান