তেওঁ বিনোৱা ভাৱেৰ তেওঁৰ ভূদান আন্দোলনত যোগদান কৰিছিল আৰু১৯৫১ চনত গান্ধীবাদী সমাজ "শ্ৰম ভাৰতী"ত যোগদান কৰিছিল। ইয়াত তেওঁৰ লগত জয়প্ৰকাশ নাৰায়ণ, ধীৰেন্দ্ৰ নাথ মজুমদাৰ আৰু আচাৰ্য ৰামমূৰ্তিয়েও যোগদান কৰিছিল। ১৯৬২ চনত ভাৰত-চীনৰ যুদ্ধৰ পিছত তেওঁ শান্তি সৈনিক হিচাপে অসমৰ সীমান্ত অঞ্চললৈ গুচি আহে।

অসমত তেওঁ স্থানীয় শান্তি সেনাৰ মুৰব্বী অমলপ্ৰভা দাসৰ উপদেশ মৰ্মে তামোলপুৰ গাঁও বাচনি কৰে। তাত তেওঁ "তামোলপুৰ আঞ্চলিক গ্ৰামদান সংঘ" স্থাপন কৰে। এই সংঘয়ে তামোলপুৰ গাঁৱত "গ্ৰামদ্যোগ"ৰ জৰিয়তে কুটীৰ শিল্প যেনে ৰেছম, খাদী, মৌ-পালন আৰু তেল উদ্যোগৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ বাবে যত্ন কৰিছিল। তেতিয়াৰ পৰা এই সংঘ খাদী গ্ৰামদ্যোগৰ কেন্দ্ৰ হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল। তেওঁ নলবাৰী জিলাৰ কুমাৰিকা গাঁৱত "শান্তি কেন্দ্ৰ" স্থাপন কৰিছিল। তেওঁ অসম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশত সমূহীয়া ভঁৰাল, কম খৰচী অনাময় ব্যৱস্থা, জৈৱগেছ উৎপাদন কেন্দ্ৰ, খোৱা পানীৰ ব্যৱস্থা আদি কামত নিয়োজিত আছিল। খৰাংজনিত অঞ্চলত সাহায্য বিতৰণৰ লগতো তেওঁ জড়িত আছিল।

খাদী আৰু গ্ৰামদ্যোগ পৰিষদৰ সহায়ত উপাধ্যায়ে নতুন শিপিনীৰ বাবে প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে কুটীৰ শিল্পৰ বাবে সৰু-সুৰা আন্তঃগাঁথনি নিৰ্মাণ আৰু খেতিয়ক আৰু শিল্পীসকলক সঁজুলি বিতৰণ আৰু মৌবাহ বিতৰণ কাৰ্যৰ লগত জড়িত আছিল। কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে তামোলপুৰত অবৈধ ভাৱে বসবাস কৰা পূৰ্ববংগীয় শৰণাৰ্থী সমূহক উচ্ছেদ কৰাৰ বিৰুদ্ধে তেওঁ শান্তিপূৰ্ণ ভাবে সত্যাগ্ৰহৰ যোগেৰে প্ৰতিবাদ কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰতিবাদৰ বাবে চৰকাৰে এই সিদ্ধান্ত বাতিল কৰিছিল। ইয়াৰ ফলত তেওঁ বড়ো উগ্ৰপন্থীৰ ৰোষত পৰে আৰু শাৰীৰিক ভাবে অপদষ্ট হয়। ভাৰতৰ জৰুৰীকালীন অৱস্থাটো তেওঁ চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে প্রদিবাদত বহিছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ব্যক্তিগত জীৱন
কৰ্মজীৱন