বেদ, গীতা আৰু ভাগৱত শাস্ত্ৰৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত এক ঈশ্বৰ উপাসনা কৰা ধৰ্মকেই শ্ৰী শ্ৰী হৰিদেৱে মানিছিল আৰু তাৰ প্ৰচাৰৰ বাবে দেহে কেহে খাটিছিল। তেৰাৰ মতে শ্ৰীকৃষ্ণই সকলো অবতাৰৰ মূল। তেওঁ বলি-বিধানৰ বিৰোধ কৰিছিল কিন্তু লগতে অন্য দেৱ-দেৱীক নিন্দা কৰাটো দোষণীয় বুলি গণ্য কৰিছিল। তেখেতৰ মতে পৃথিৱীৰ সকলো পানীভাগ সাগৰলৈ গতি কৰাৰ দৰেই অন্য দেৱ-দেৱীৰ পূজা আদিও শেষত কেশৱ অৰ্থাৎ শ্ৰীকৃষ্ণলৈ গতি কৰে। তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে ভাগৱতৰ নৱবিধা ভক্তিৰ দ্বাৰাও পৰম গতি লাভ কৰিব পাৰি, কিন্তু তাৰবাবে সৎ গুৰুৰ আৱশ্যক।

উল্লেখ্য যে অসমত শ্ৰী শ্ৰী হৰিদেৱেই প্ৰথম বৈদিক বৈষ্ণৱ ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিছিল। তেখেতৰ জন্মৰ ২৩ বছৰৰ পিছত শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ জন্ম। শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ ৩৯ বছৰ পিছতহে শ্ৰী শ্ৰী দামোদৰদেৱৰ জন্ম হৈছিল। অৱশ্যে গুৰুসকলৰ মাজত সমন্বয় আৰু সদ্ভাৱনা আছিল।

পূৰ্বপুৰুষ আৰু জন্ম
কৰ্মজীৱন
বৈষ্ণৱ ধৰ্ম প্ৰচাৰ
বহুমুখী প্ৰতিভা