ৰূপহী লাহন গাঁৱৰ মণিৰামৰ জীয়েক। শান্ত শিষ্ট, লাজুকী স্বভাৱৰ অথচ পিতৃ মাতৃ, জ্যেষ্ঠজনৰ প্ৰতি ভক্তি ভাবেৰে পূৰ্ণ হৃদয়েৰে ৰূপহী আছিল এগৰাকী আদৰ্শ যুবতী। ৰূপহী আছিল সহজ সৰল, নিৰহংকাৰী আৰু সৎস্বভাৱৰ। নিৰ্ম্মল ৰূপহীৰ মাজত গঢ়ি উঠিছিল আশৈশৱ প্ৰণয়ৰ ভাৱনা। নিৰ্ম্মলৰ প্ৰতি থকা গভীপ প্ৰণয়ৰ টান তাইৰ সংযত স্বভাৱৰ গুণত ঢাকি ৰাখিছে। এনে সংযমী গুণ গাভৰু ছোৱালীৰ অলংকাৰ স্বৰূপ। কিন্তু নিৰ্ম্মলৰ কথাত সৰল মনা ৰূপহীয়ে মনত সংকোচ থাকিলেও নিৰ্ম্মলৰ কথা বাৰণ কৰিব নোৱাৰি কৈ পেলাইছে --
"প্ৰিয় নিৰ্ম্মল, আই বোপাইক এৰি পলাই যোৱাটো বেয়া কথা | কিন্তু তই যিদৰে কৈছে, সেইদৰে হ'লে মোৰ আপত্তি নাই।" (নিৰ্ম্মল ভকত, পৃ - ৭)
ৰূপহীয়ে তাঁত বব জনাৰ উপৰিও ঘৰুৱা ব্যৱহাৰিক কামতো পাকৈত আছিল | নিৰ্ম্মলৰ মাহীয়েকৰ সকলো কামতে সহায় কৰি মাহীয়েকৰ প্ৰিয়পাত্ৰ হৈ পৰিছিল।

নিৰ্ম্মল
চৰিত্ৰ চিত্ৰণ
ৰূপহী
মাহীয়েক