প্ৰায় বিলাক আহোম (বিশেষকৈ গাঁৱলীয়া) সকলে আমিষভোজী আৰু আজিও টাই সকলৰ খাদ্যাভ্যাসকে চলাই আছে। গাহৰি, কুকুৰা, গৰু, মহ, হাঁহ আদিৰ মাংসৰ ওপৰিও আহোমসকলে ভেকুলীৰ মাংস, মুগালেটা, শুকুতী মাছ আৰু আমৰলি টোপ খোৱা দেখা যায়।তেওঁলোকৰ মুখ্য আহাৰ ভাত আৰু মুখ্য পানীয় চাউল, ভীমকল বা কঠালৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা লাও নামৰ পানীয় বিধ। ইয়াৰে পানী দিয়া বিধক নাম-লাও আৰু পানী নিদিয়া বিধক লৌক-লাও বোলা হয়। আহোমসকলে কলৰ বাকলিৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা খাৰ ব্যৱহাৰ কৰে আৰু বহু ঔষধি গুণ যুক্ত শাক-পাচলি আৰু বেত-গাঁজ খায়। আহোমসকলৰ খাদ্যাভাষে অইন টাইসকলৰ লগত সাদৃশ্য প্ৰদৰ্শন কৰে। তেওলোকৰে খাদ্যাভাষত- থেও-দাম (মাটি মাহ) , খাও-মুন (ভাত আৰু দালচেনী) , সান্দহগুৰী, চেও-খাও (ভাপত দিয়া ভাত), খাও-মাই (চুঙা-চাউল), তিলেৰে নিৰ্মিত তিল পিঠা, খাও-ত্য়েক (আখৈ)। নুতলোৱাকৈ কোমল চাউলৰ প্ৰস্তুত কৰণ বা তৰা পাতত বান্ধি বনোৱা খাও-মাই (চুঙা চাউল)। আহোমসকলে কম মছলা যুক্ত খাদ্য আৰু মাছ, বেঙেনা, বিলাহী আদি পুৰি বা তৰা পাতত দি খাই বেছি ভাল পায়।

খাদ্য
ভাষা
বানফি-ফুৰালুংৰ পূৰ্বপুৰুষ উপাসনা
বৌদ্ধ প্ৰভাৱ