এবাৰ অৰ্জুনক পিতাক ইন্দ্ৰই তেওঁৰ ৰাজসভালৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছিল। ইন্দ্ৰৰ ৰাজসভাৰ অপেশ্চৰী ঊৰ্বশী অৰ্জুনক দেখি আকৃষ্ট হয়। ইন্দ্ৰই এই কথা মন কৰি ঊৰ্বশীক মনোভাৱ পূৰ্ণ কৰিবলৈ ক'লে। ইন্দ্ৰৰ কথামতে এৰাতি ঊৰ্বশী অৰ্জুনৰ কোঠাত উপস্থিত হয়। কিন্তু অৰ্জুনে ঊৰ্বশীৰ প্ৰতি কামভাৱ নাৰাখি তেওঁক কুৰুসকলৰ “মাতৃ” বুলিহে সম্বোধন কৰিলে কাৰণ ঊৰ্বশী কুৰু ৰাজবংশৰ আদিৰজা পুৰুৰৱাৰ পত্নী আছিল। এই কথাত ক্ৰোধান্বিত হৈ ঊৰ্বশীয়ে অৰ্জুনক অভিশাপ দিলে যে গোটেই জীৱন তেওঁ কিন্নৰ হৈ থাকিব লাগিব আৰু আন নাৰীৰ লগত কেৱল নাচ-গান কৰিব লাগিব। পাছত ইন্দ্ৰৰ অনুৰোধত ঊৰ্বশীয়ে এই শাপ এবছৰলৈ কমালে। পাণ্ডৱৰ অজ্ঞাতবাসৰ ত্ৰয়োদশ বছৰত এই অভিশাপ ফলিয়ায়।

বিৰাটৰ ৰাজ্যত
উত্তৰ কুমাৰৰ সাৰথীৰূপে
ঊৰ্বশীৰ অভিশাপ
উত্তৰাৰ বিবাহ