নিগমানন্দৰ অনুগামীসকলৰ মতে, এদিন ৰাতি নলীনীকান্তই অলৌকিক আভাৰে আগুৰি থকা এজন সাধুক সপোনত দেখিবলৈ পায়। তেওঁ সাৰ পায় উঠি সাধুজনক বাস্তৱত তেখেতৰ বিছনাৰ কাষত থিয় হৈ থকা অৱস্থাত দেখা পায়। সাধুজনে তেওঁক হাতৰ তলুৱাৰ ওপৰত এটা মন্ত্ৰ লিখি দিয়ে আৰু হঠাত্ অদৃশ্য হৈ যায়। নলীনীকান্তই মন্ত্ৰটিৰ অৰ্থ বুজাৰ বাবে অনেককে ইয়াৰ অৰ্থ সোধে; অৱশেষত ১৩০৮ বঙ্গাব্দৰ ফাগুন মাহত তেওঁ পশ্চিমবঙ্গৰ বীৰভূম জিলাৰ তাৰাপীঠৰ বিখ্যাত তান্ত্ৰিক বামাক্ষ্যাপাৰ সৈতে সাক্ষাৎ কৰে। নলীনীকান্তই তেখেতৰ দীক্ষা গ্ৰহণ কৰে আৰু ২১ দিন উক্ত মন্ত্ৰটি জপ/স্তব কৰাৰ আদেশ পায়। তেখেতৰ গুৰুৰ নিৰ্দেশিত পথেৰে তেওঁ "সুদৰ্শনা দেৱী"ৰ ৰূপত মা তাৰা দেৱীৰ দৰ্শন পায়। এই দৰ্শনে তেওঁক আন এক ৰহস্যলৈ লৈ যায়। তেওঁ তাৰা দেৱীক তেখেতৰ শৰীৰ পৰা ওলায় অহা আৰু পুনৰ তেখেতৰ শৰীৰতে মিলি যোৱা দেখিবলৈ পায়। এই ৰহস্য সমাধানৰ বাবে বামাক্ষ্যাপাই তেওঁক এজন বেদান্তিক গুৰুৰ কাষলৈ গৈ অদ্বৈতৰ জ্ঞান লাভৰ উপদেশ দিয়ে। ১৩০৮ বঙ্গাব্দৰ চ’ত মাহত তেওঁ জ্ঞানী গুৰুৰ সন্ধানত ভ্ৰমণলৈ ওলাল। ৰাজস্থান ৰাজ্যৰ পবিত্ৰ স্থান পুস্কৰত তেওঁ সচিনানন্দ সৰস্বতীৰ শিষ্য হয়। তেওঁ তত্ক্ষণাত্ উপলব্ধি কৰিলে যে সচিদানন্দ সৰস্বতীয়েই হ’ল সেইজন সাধু যি তেওঁক সপোনত তাৰা মন্ত্ৰটি দিছিল। নলীনীকান্তই ব্ৰহ্মৰ সকলো তত্ত্ব শিকিলে আৰু সচিদানন্দৰ দ্বাৰা দাবী-ত্যাগ/আত্ম-অস্বীকৃতি বিষয়ত দীক্ষিত হ’ল আৰু তদনুসাৰে তেখেতৰ নাম ৰখা হ’ল নিগমানন্দ। কিন্তু এই বিষয়ে তেওঁ বাস্তবজ্ঞান উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰিলে , সচিদানন্দই নিগমানন্দক এই লক্ষ্য অৰ্জন কৰিবলৈ এজন যোগী গুৰু বিচাৰি ল’বলৈ ক’লে। সচিদানন্দই নিগমানন্দক নিৰ্দেশ দিলে ধৰ্মীয় পীঠৰ/আসনৰ চাৰি ধামলৈ গৈ তীৰ্থ কৰিবলৈ আৰু নিজ সাধ্যানুসৰি প্ৰত্যেকটোৰে গুৰুত্ব উপলব্ধি কৰিবলৈ। হিন্দুসকলে তেওঁলোকৰ পবিত্ৰতাৰ বাবে এই সকলো প্ৰাৰ্থনাৰ স্থানসমূহক তেওঁলোকৰ মনত অত্যন্ত প্ৰিয় বুলি মান কৰে। তীৰ্থ কৰাৰ পাছত তেওঁ আকৌ আশ্ৰমলৈ উভতি আহে। সচিদানন্দই নিগমানন্দৰ তীৰ্থ যাত্ৰাৰ পৰ্যালোচনা কৰে আৰু তেওঁক আকৌ নিৰ্দেশ দিয়ে এনে এজন যোগী গুৰু বিচাৰি উলিয়াবলৈ যি নিগমানন্দক সঠিক দিশৰ নিৰ্দেশ দিব আৰু সচিদানন্দৰ শিক্ষাক সঠিকভাবে অনুশীলন কৰাব পাৰিব। 

১৯০৩ চনত (জেঠ ১৩১০ বঙ্গাব্দ) নিগমানন্দই তেখেতৰ যোগী গুৰুৰ সাক্ষাত্ পায় - তেওঁ হ’ল সুমেৰু দাস জী (কুট হুমি লাল সিং নামেৰেও পৰিচিত)। সুমেৰু দাস জীৰ পথ নিৰ্দেশনাত তেওঁ যোগৰ গূঢ় বিষয়/তাত্পৰ্য জানিব পাৰে। প্ৰয়োজনীয় অনুশীলনৰ পাছত তেওঁ সবিকল্প সমাধি আৰু পাছত ১৯০৪ চনত (পুহ ১৩১১ বঙ্গাব্দ) নিৰ্বিকল্প সমাধি (যোগৰ সৰ্বোচ্চ ধাপ) লাভ কৰে। যোগত তেওঁ দৰ্শন কৰিলে আৰু তেখেতৰ নিজ দেহেৰে বুজিব পাৰে সেই বৈদিক জ্ঞান যি তেওঁ সচিদানন্দৰ কাষৰ পৰা শিকিছিল। তেওঁ তেখেতৰ নিৰ্বিকল্প সমাধি লাভ কৰিছিল কামাখ্যাত, নীলাচল পাহাৰত (গুৱাহাটী, অসম, ভাৰত) - কোৱা হয় যে তেওঁ জগত্গুৰুৰ ইচ্ছাকে বহন কৰি মানৱৰ মাজত ব্ৰহ্মজ্ঞান বিস্তাৰৰ বাবে সত্গুৰু হিচাপে পুন-আবিৰ্ভূত হৈছিল।

১৯০৪ চনত (মাঘ ১৩১১ বঙ্গাব্দ) তেওঁ কাশীত (বৰ্তমানে বাৰাণসী, উত্তৰ প্ৰদেশ, ভাৰতত) থকা অৱস্থাত দেৱী অন্নপূৰ্ণাই সপোনত তেখেতৰ কাষলৈ আহে আৰু কয় যে, তেখেতৰ জ্ঞান কেবল নিৰাকাৰ ঈশ্বৰতে সীমাবদ্ধ আৰু তেওঁ তাৰ উৰ্ধলৈ যাব নাই পৰা -গতিকে তেওঁ তেতিয়াও অসম্পূৰ্ণ আছিল। নিগমানন্দই তেখেতৰ টোপনিৰ পৰা সাৰ পায় উঠে আৰু দেৱী অন্নপূৰ্ণাৰ দ্বাৰা নিৰ্দেশিত তেখেতৰ বিষয় সম্পৰ্কত সচেতন হ’ল। তেওঁ তেতিয়া এক মহান সিদ্ধযোগীনী গৌৰী দেৱীৰ কাষলৈ যায়। তেওঁ নিগমানন্দক এজন শিষ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰে আৰু তেওঁক ভক্তি আৰু প্ৰেমৰ শিক্ষা দিয়ে। তেখেতৰ শিষ্যসকলৰ মতানুসৰি নিগমানন্দই ভব সাধনাত এই বহিৰ্জগতক ঈশ্বৰৰ ৰূপান্তৰ হিচাপে দেখা পায় আৰু ভব বা ভক্তি সিদ্ধি লাভৰ পাছত, নিগমানন্দই নিজকে "সম্পূৰ্ণ এক" হিচাপে উপলব্ধি কৰে।

সাৰস্বত মঠ
নিগমানন্দ আশ্ৰম
আধ্যাত্মিক অভিজ্ঞতা (১৩০৮ - ১৩১১ বঙ্গাব্দ)
গুৰু ব্ৰহ্ম আশ্ৰম