"কম্প’জিচন" হ'ল গীত, এটা যন্ত্ৰ সংগীতৰ অংশ, গোৱা আৰু যন্ত্ৰৰ উভয়ৰ লগত কৰা এখন কাৰ্য বা বেলেগ ধৰণৰ সংগীত তৈয়াৰ কাৰ্য বা অনুশীলন। পাশ্চাত্য শাস্ত্ৰীয় সংগীত সহ অনেক সংস্কৃতিত, ৰচনাৰ কামটোত সংগীত স্বৰলিপি তৈয়াৰ কৰাও অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকে, যেনেঃ এটা শীট সংগীত "স্কোৰ", যি নেকি পিছত সুৰকাৰ বা অন্যান্য কণ্ঠশিল্পী বা সুৰকাৰসকলৰ দ্বাৰা সঞ্চালিত হয়। জনপ্ৰিয় সংগীত আৰু ঐতিহ্যবাহী সংগীতত, ৰচনাৰ অভিনয়, যিটো সাধাৰণত গীত ৰচনাৰ নামেৰে পৰিচিত, এইটো গীতৰ এটা মৌলিক ৰূপৰেখা সৃষ্টি কৰিবলৈ জড়িত হব পাৰে, যিটো সীসা শীট বুলি কোৱা হয়, যি নেকি সুৰ, গীত আৰু স্বৰসংগীতৰ অগ্ৰগতি নিৰ্ধাৰণ কৰে। শাস্ত্ৰীয় সংগীতত, সুৰকাৰ সাধাৰণত তেওঁৰ নিজস্ব ৰচনাবোৰ অৰ্কেষ্টেট নকৰে কিন্তু সংগীত থিয়েটাৰত আৰু পপ সংগীতত গীতিকাৰসকলে অৰ্কেষ্টচন কৰিবৰ বাবে যিকোনো এটা সজোৱা ভাড়াত লব পাৰে। কিছু ক্ষেত্ৰত, কোনো গীতিকাৰ চাগে স্বৰলিপিটো ব্যৱহাৰ নকৰে আৰু ইয়াৰ বিপৰীতত তেওঁৰ মনত গীতটো ৰচনা কৰে আৰু তাৰপিছত স্মৃতিৰ পৰা সেইটো বজায় বা ৰিক’ৰ্ড কৰিব পাৰে। "জাজ" আৰু জনপ্ৰিয় সংগীতত, প্ৰভাবশালী পাৰফৰ্মাৰসকলৰ দ্বাৰা উল্লেখযোগ্য ৰিক’ৰ্ডিংসমূহ মাপা দিয়া হয় যিটো লিখিত স্কোৰবোৰ শাস্ত্ৰীয় সংগীতত বজোৱা হয়।

আনকি সংগীত যেনেকুৱা তুলনামূলকভাবে নিখুঁতভাবে চিহ্নিত কৰা হয়, যেনেঃ শাস্ত্ৰীয় সংগীতও আছে, এনে বহু সিদ্ধান্ত লোৱা হয় যি নেকি কোনো অভিনয়কাৰীৰ লব লগা হয়, কাৰণ স্বৰলিপি সংগীতৰ সকলো উপাদানক নিৰ্দিষ্টভাবে চিহ্নিত নকৰে। আগতে ৰচিত আৰু স্বৰলিপিযুক্ত সংগীত কেনেকৈ সম্পাদনা কৰিব সেই সিদ্ধান্ত লোৱাৰ প্ৰক্ৰিয়াটোক "ব্যাখ্যা" বুলি কোৱা হয়। সংগীতৰ একে কামৰ বিভিন্ন পাৰফৰ্মাৰসকলৰ ব্যাখ্যাবোৰ বাছনি কৰা টেম্প’ৰ ক্ষেত্ৰত আৰু সুৰ বজোৱা বা গোৱাৰ শৈলী বা ফ্ৰেডচিংৰ ক্ষেত্ৰত ব্যাপকভাবে পৰিৱৰ্তিত হব পাৰে। বেলেগৰ সংগীত পৰিৱেশনকাৰীসকলৰ নিচিনাই সুৰকাৰ আৰু গীতিকাৰ যিসকল নিজৰ সংগীত উপস্থাপন কৰে তেওঁলক তেওঁলকৰ গীতৰ সিমান খিনি ব্যাখ্যা কৰিছে। এটা নিৰ্দিষ্ট সময় আৰু এটা নিৰ্দিষ্ট স্থানত পছন্দ আৰু কৌশলসমূহৰ ষ্টাণ্ডাৰ্ড বডিটোক পাৰফৰ্মেঞ্চ অনুশীলন হিচাপে উল্লেখ কৰা হয়, যত ব্যাখ্যাটো সাধাৰণত এগৰাকী অভিনয়কাৰীৰ স্বতন্ত্ৰ পছন্দ বুজাবলৈ ব্যৱহৃত হয়।

যদিও এটা সংগীত ৰচনাটো প্ৰায় সংগীত স্বৰলিপি ব্যৱহাৰ কৰে আৰু ইয়াৰ একক লেখক আছে, এইটো সদায় হৈ নাথাকে। সংগীতৰ এটা কাৰ্যক্ৰমত একাধিক সুৰকাৰ থাকিব পাৰে, যিবোৰ প্ৰায় জনপ্ৰিয় সংগীতত ঘটে যেতিয়া এখন বেণ্ড কোনো গীত ৰচনা কৰিবলৈ সহযোগিতা কৰে বা সংগীত প্ৰেক্ষাগৃহত, যেতিয়া কোনো ব্যক্তি সুৰ বজায়, এজন দ্বিতীয় ব্যক্তি গীতৰ কথা লিখে আৰু তৃতীয় ব্যক্তি গীতবোৰ অৰ্কেষ্টট কৰে। কিছু সংগীত শৈলীত, যেনে ব্লুজবোৰত, কোনো সুৰকাৰ/গীতিকাৰ নতুন গীত বা ট্ৰেক তৈয়াৰ বা সংগীত স্বৰলিখনৰ মাজত ৰচনা নকৰি তৈয়াৰ, সম্পাদনা আৰু ৰেকৰ্ড কৰিব পাৰে। সংগীতটোৰ এটা অংশ শব্দ, চিত্ৰ বা কম্পিউটাৰ প্ৰ’গ্ৰামবোৰৰ লগতো ৰচনা কৰিব পৰা যায় যা কণ্ঠশিল্পী বা সংগীতশিল্পীক কেনেকৈ বাদ্যযন্ত্ৰৰ শব্দ সৃষ্টি কৰিব লাগি সেয়া ব্যাখ্যা কৰে বা চিহ্নিত কৰে। উদাহৰণবোৰ এভেণ্ট-গাৰ্ড সংগীতৰ পৰা আৰাম্ভ কৰি যি গ্ৰাফীক স্বৰলিপি ব্যৱহাৰ কৰে, "আউচ ডেন ছিবেন টেগেনৰ" নিচিনা পাঠ্য ৰচনাবোৰ, কম্পিউটাৰ প্ৰ’গ্ৰামবোৰত যি বাদ্যযন্ত্ৰৰ ট্ৰেকৰ বাবে শব্দ নিৰ্বাচন কৰে। সংগীতত যি খেলিমেলিকৈ আৰু সুযোগৰ ভৰ ব্যৱহাৰ কৰে তাক এলিঅ’টাৰিক সংগীত বুলি কোৱা হয় আৰু ২০ শতকত সমসাময়িক সুৰকাৰসকলৰ লগত যুক্ত আছিল যেনে "জন কেজ", "মৰ্টন ফেল্ডমেন" আৰু "উইটল্ড লুটোছোয়াস্কিৰ" নিচিনা। সুযোগ-ভিত্তিক সংগীতৰ আৰু এটা সাধাৰণ উদাহৰণ হ'ল বতাহৰ শিখৰ শব্দবোৰ বতাহৰ জোকাৰণীৰ শব্দ।

পশ্চিমা শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ পদ্ধতি তথা অনুশীলন পৰীক্ষা কৰি ৰচনাৰ অধ্যয়নটো ঐতিহ্যগতভাবে প্ৰধান্য লাভ কৰিছে কিন্তু জনপ্ৰিয় সংগীত আৰু ঐতিহ্যবাহী সংগীত আৰু যন্ত্ৰৰ ট্ৰেকৰ লগতে স্বতঃস্ফূৰ্তভাবে অসম্পূৰ্ণ ৰচনাবোৰ যেনে ৰচনাবোৰৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবৰ বাবে ৰচনাটোৰ সংজ্ঞা যথেষ্ট বিস্তৃত ফ্ৰি জাজ পাৰফৰ্মাৰ আৰু আফ্ৰিকান পাচিউশ্বনবাদী যেনে ইও ড্ৰামাৰ।

পেচাদাৰী প্ৰশিক্ষণ
ৰচনা
অ-পেচাগত
সংগীত তত্ত্ব