১৯১৮ চনৰ ১৩ মে' তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেন্সিত বালাসৰস্বতীৰ জন্ম হৈছিল। বালসৰস্বতী মন্দিৰৰ সংগীতশিল্পী আৰু নৃত্যশিল্পীসকলৰ ঐতিহ্যবাহী প্ৰথাৰ উচ্চ সামাজিক মৰ্যাদাৰ মাতৃতান্ত্ৰিক দেৱদাসী পৰিয়ালৰ সপ্তম প্ৰজন্মৰ প্ৰতিনিধি আছিল। বালাসৰস্বতীৰ শিল্পী বংশৰ সন্ধান কৰিলে তাঞ্জোৰ শাসকসকলৰ দৰবাৰত অষ্টাদশ শতাব্দীৰ এগৰাকী বিখ্যাত নৃত্যশিল্পী টি পাপাম্মলৰ বিষয়ে পোৱা যায়। তেওঁৰ মাতামহ বীণা ধনম্মল (১৮৬৭–১৯৩৮) বিংশ শতাব্দীৰ আৰম্ভণিৰ সময়ত আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী সংগীতজ্ঞ বুলি গণ্য কৰা হয়।। তেওঁৰ মাক জয়ম্মল (১৮৯০-১৯৬৭) এগৰাকী সংগীতশিল্পী আছিল আৰু তেওঁ বালাসৰস্বতীক নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণৰ বাবে উৎসাহিত কৰিছিল।

মাত্ৰ সাত বছত বয়সত তেওঁ কাঞ্চিপুৰম চহৰৰ দেৱী মন্দিৰত তেওঁৰ আৰংগেত্ৰম অৰ্থাৎ প্ৰথম ৰাজহুৱা মঞ্চত পদৰ্পণ কৰিছিল। ইয়াত তেওঁৰ ছন্দবদ্ধভাবে সম্পাদিত গতিবিধি দৰ্শকক স্তম্ভিত কৰিছিল। তেওঁ ভাৰতনাট্যমক পেছা হিচাপে লবলৈ দৃঢ়প্ৰতিজ্ঞ আছিল। তেওঁৰ এই সিদ্ধান্ত তেওঁৰ পৰিয়াল আৰু সমাজৰ কিছুমানৰ পৰা প্ৰচুৰ বিৰোধিতাৰ সন্মুখীন হৈছিল। সেইসময়ত নৃত্যক পেছা হিচাপে লোৱাটো মানুহে তুচ্ছ বুলি জ্ঞান কৰিছিল। যিহেতু তেওঁৰ পৰিয়াল দেৱদাসী সম্প্ৰদায়ৰ লগত জড়িত আছিল সেয়ে তেওঁলোকেও বালাসৰস্বতীত এই সিদ্ধান্তক মানি লব বিচৰা নাছিল। কিন্তু তেওঁৰ মাতামহ বীণায়ে তেওঁৰ সম্ভাৱনা উপলব্ধি কৰি তেওঁক গুৰু কান্দাপ্পা পিল্লাইৰ অধীনত নৃত্য প্ৰশিক্ষণৰ বাবে পঠাইছিল। একেসময়তে তেওঁ চিন্নায়া নাইডু আৰু গৌৰী আম্মলৰ ওপৰতো নৃত্যৰ অনুশীলন কৰিছিল। গৌৰীয়ে তেওঁক স্ত্ৰোত্ৰপাঠ আৰু নৃত্যাভিনয় শিকাইছিল।

পেছাদাৰী জীৱন
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু পটভূমি
বঁটা আৰু সন্মান
মৃত্যু