১৪৯৮ চনৰ ২০ মে’ত ভাস্কো দা গামা কালিকটৰ ওচৰৰ কাপ্পাডুত উপস্থিত হ’ল৷কালিকটৰ ৰজা জামৰিণ সেইসময়ত তেওঁৰ দ্বিতীয়খন ৰাজধানী পোন্নানি(Ponnani)ত আছিল যদিও বিদেশী নৌবহৰ অহা খবৰ অহা শুনি ততাতৈয়াকৈ কালিকটলৈ ঘূৰি আহিল৷জাহাজৰ নাবিকসকলক পৰম্পৰাগতভাৱে অভ্যৰ্থনা জনোৱা হ’ল৷ভাস্কো দা গামাই সম্ৰাটক উজ্জল ৰঙা কাপোৰ,পিতলৰ বাচন,টুপী,চেনি,তেল,মৌ আদি উপহাৰ স্বৰূপে আগবঢ়ালে৷কিন্তু জামৰিণৰ বিষয়াবৰ্গই উপহাৰৰ তালিকাত সোণ বা ৰূপ নেদেখি আচৰিত হ’ল৷আন মুছলিম সদাগৰ যিসকলে গামাক প্ৰতিপক্ষ বুলি ভাবিছিল সেইসকলে পৰামৰ্শ দিলে যে গামা এজন জলদস্যুহে কোনোধৰণৰ ৰাজকীয় প্ৰতিনিধি নহয়৷গামাই ভাৰতত ব্যৱসায় কৰিবলৈ অনুমতি বিচাৰিলে যদিও সম্ৰাটৰ ফালৰ পৰা জনোৱা হ’ল যে ভাৰতত ব্যৱসায় কৰিবলৈ হ’লে আন ব্যৱসায়ীৰ দৰে কৰ হিচাপে সোণ দিব লাগিব৷এই কথাত ক্ষুণ্ণ হৈ গামাই কেইবাজনো নায়াৰ আৰু ষোল্লজন মাছমৰীয়া জোৰ-জবৰদস্তি ধৰি লৈ গ’ল৷ 

কালিকট,ভাৰত
বিৰতি
ওভতনি যাত্ৰা
বিবাহ