কলিকতাৰ পৰা উচ্চশিক্ষা গ্ৰহণ কৰি আহি ছিলভাৰিন স্বেৰে ১৯৩৭ চনত নিজৰ বিদ্যালয় ৱেলছ মিছন গাৰ্লছ স্কুলত যোগদান কৰি কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলিছিল। এবছৰ পিছত ১৯৩৮ চনত তেওঁ ছোৱালীৰ গাইড আন্দোলনৰ পৰামৰ্শদাতা আৰু প্ৰশিক্ষক হিচাপে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত অসম, মিজোৰাম আৰু পূব পাকিস্তানৰ দায়িত্ব লাভ কৰিছিল। ১৯৪৪ চনত তেওঁ ব্ৰিটিছ ভাৰত চৰকাৰৰ সহযোগী নিয়ন্ত্ৰক আৰু সীমাংকণ পদ লাভ কৰিছিল। তেওঁ ১৯৪৯ চনলৈ এই পদত অধিষ্ঠিত থকাৰ পিছত চাকৰিৰ পৰা পদত্যাগ কৰে। পদত্যাগৰ পিছত তেওঁ শ্বিলঙত অৱস্থিত পাইন মাউণ্ট স্কুলত শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে যোগদান কৰে। তেওঁ তিনিবছৰ কাল বিদ্যালয়খনত অতিবাহিত কৰে। এই সময়তে তেওঁ অসম আৰু নেফা অঞ্চলৰ ৰাজ্যপাল আৰু উপদেষ্টা এন. কে. ৰুষ্টমজীক লগ পায়। তেওঁ ছিলভাৰিন স্বেৰক নেফা অঞ্চলৰ মুখ্য সামাজিক শিক্ষা বিষয়া পদত নিযুক্ত কৰে।তেওঁ ১৯৫২ চনৰ পৰা ১৯৬৮ চনলৈ নেফাৰ পাছিঘাটত থকাৰ পিছত শ্বিলঙলৈ ঘূৰি আহে। ইয়াত তেওঁ মৰেল ৰিএৰেঞ্জমেণ্টৰ "গুড ৱিল মুভমেণ্ট"ৰ লগত জড়িত হৈ পৰে। ১৯৭০ চনত তেওঁ মৰেল ৰিএৰেঞ্জমেণ্টৰ ভাৰতীয় দলৰ সৈতে ছুইডেনলৈও গৈছিল। পিছলৈ তেওঁ আন্তৰ্জাতিক মহিলা বৰ্ষ আৰু মেঘালয়ৰ সামাজিক উপদেষ্টা বৰ্ডৰ অধ্যক্ষ ৰূপে কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁ ৰাজ্যিক গাইড আন্দোলনৰ কমিছনাৰ হিচাপে মুৰব্বী পদ আৰু উত্তৰ পূব পাৰ্বত্য বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কাৰ্যকৰী পৰিষদৰ সদস্য আছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
বঁটা আৰু সন্মান
মৃত্যু
কৰ্মজীৱন