পূৰ্বৰ কেইবাশতিকা জুৰি সমকামিতাক মনোবিজ্ঞানৰ এক স্বতন্ত্ৰ দশা হিচাপে গৱেষণা কৰা হৈ আহিছে। বিংশ শতিকালৈ মনোবিজ্ঞানৰ সাধাৰণ মানদণ্ড অনুযায়ী ৰোগনিৰ্ণয়ৰ পৰৰিভাষাত সমকামিতাক মানসিক অসুস্থতা হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল। গৱেষণাত এই সিদ্ধান্ত পৰীক্ষণ আৰম্ভ হোৱাত সমকামিতাক অসুস্থতা হিচাপে প্ৰমাণ কৰিবলৈ যথেষ্ট সংখ্যক প্ৰমাণ উদ্ভাৱনত ব্যৰ্থ হয়। চিকিৎসাবিজ্ঞান, মানসিক স্বাস্থ্য আৰু আচৰণিক আৰু সামাজিক বিজ্ঞানৰ বহু অভিজ্ঞ বিশেষজ্ঞ ইয়াক মানসিক অসুস্থতা হিচাপে গ্ৰহণ কৰি আহিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত, বহুতে সিদ্ধান্তক সঠিক বুলি দাবী কৰে আৰু মানসিক অসুস্থতাৰ ডিএছএম নিৰ্দেশিকাৰ সংজ্ঞায়নত প্ৰচলিত প্ৰভাৱশালী সামাজিক গ্ৰহণযোগ্যতা-ভিত্তিক বিশ্বাস আৰু পুনৰ্বাসন সংস্থা আৰু অপৰাধমূলক আইনী বিচাৰ-সংস্থা সমূহৰ প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হয়।

১৯৭০ চনৰ পিছৰ পৰা বিশ্বজুৰী বহু স্বাস্থ্য আৰু মানসিক স্বাস্থ্য বিশেষজ্ঞ আৰু আচৰণগত-সমাজবিজ্ঞান বিশেষজ্ঞ সকলে সমকামিতাক মানৱ যৌন অভিমুখীতাৰ এটি স্বাস্থ্যকৰ প্ৰকৰণ হিচাপে দেখুৱাই, আৰু বাকী বিশেষজ্ঞ সকলে ইয়াক অসুস্থতা হিচাপে বহাল ৰাখে। ১৯৭৩ চনত, সমকামী অধিকাৰ সংগঠন সমূহৰ ব্যাপক হেঁচাৰ ফলশ্ৰুতিতমাৰ্কিন মনোচিকিৎসক সমিতিয়ে মানসিক অসুস্থতা হিচাপে সমকামিতাৰ সংজ্ঞাক বাতিল কৰে। মাৰ্কিন মনোচিকিৎসক সমিতিৰ প্ৰতিনিধি কাউন্সিল ১৯৯৫ চনত আৰু ইয়াৰ পিছত অন্যান্য সংস্থা সমূহে এই নতুন সংজ্ঞা অনুসৰণ আৰম্ভ কৰে। বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাযে ১৯৯০ চনত এই নতুন সংজ্ঞা গ্ৰহণ কৰে।

স্বীকৃৰ্তি আৰু আইন
মনোবিজ্ঞান
প্ৰাণীজগতত সমকামিতা
ভাৰতত সমকামিতা