ড° বিকাশ বৰাৰ ‘মালৌপথাৰৰ ইতিহাস’ত পোৱা বিৱৰণ এনেধৰণৰ – স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহই ১৭৬৮ খ্ৰীষ্টাব্দত মণিপুৰী ৰজা জয়সিংহক মান খেদোৱাত সহায় কৰাৰ বাবে কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰি প্ৰীতিৰ চিন যুগমীয়া কৰিবৰ বাবে সেই সময়ৰ ৰীতি অনুযায়ী ৰাজকন্যা কুৰংগনয়নীক উপঢৌকন দিয়াৰ লগতে অনেক লগুৱা লিকচৌ দিছিল। আহোম ৰজাসকলৰ প্ৰতিগৰাকী ৰাণীৰ নিজাববীয়াকৈ খেল আৰু ফৈদ আছিল। এই খেল আৰু ফৈদবোৰে খেতি কৰি নিজ নিজ ৰাণীক শস্য যোগান ধৰিছিল। ঠিক সেইদৰে উক্ত প্ৰথা অনুযায়ী কুৰংগনয়নীৰ লগত অহা মণিপুৰী ফৈদেও বৰ্তমানৰ মইনামাজীৰ নামনিৰ উত্তৰ-পশ্চিমৰ এটা ডাঙৰএলেকাত খেতি-বাতি কৰা কুৰংগনয়নীক যোগান ধৰিছিল। এই মণিপুৰীসকলে বা মগলুসকলে তেওঁলোকে খেতি –খোলা কৰা সমগ্ৰ অঞ্চলটোক ‘ইমালৌ’ বুলি কৈছিল। মণিপুৰী ভাষাত ‘ইমা’ মানে ‘মাতৃ’ আৰু ‘লৌ’ শব্দই খেতি কৰা ঠাই বুজাইছিল। এই ইমালৌ কালক্ৰমত মানুহৰ মুখত বাগৰি এটা সময়ত সেই ঠাই ‘মালৌ’ বুলি জনাজাত হয়।

শিক্ষা
পৰিবহন
নামৰ উৎপত্তি
অৰ্থনীতি