জুই খুবেই গৰম প্ৰকৃতিৰ। ইয়াক স্পৰ্শ কৰা অসম্ভৱ। ইয়াৰ সংস্পৰ্শলৈ যি আহে, সেয়ে পুৰি শেষ হৈ যায়।

বাস্তৱ জীৱনত জুই উপযোগী আৰু ইয়াৰ গুৰুত্ব অপৰিসীম। জুই ব্যৱহাৰত অত্যন্ত সচেতনতাৰ পৰিচয় দিব লাগে। ঠাণ্ডা অৰ্থাৎ শীতকালত অগ্নি প্ৰজ্জ্বলনৰ মাধ্যমেৰে ঘৰৰ পৰিৱেশ গৰম ৰাখা হয়, আন্ধাৰত পোহৰৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়। ইয়াৰোপৰি তাপ শক্তিৰ সহায়ত ৰন্ধাকাৰ্য পৰিচালনাৰ মাধ্যমেৰে মানুহৰ জীৱনধাৰণ কাৰ্যক্ৰমক ব্যাপকভাবে নিয়ন্ত্ৰণ কৰা হয়।

সাবধানতাৰ সৈতে জুই নজ্বলালে ই মাৰাত্মক প্ৰতিক্ৰিয়া বা প্ৰভাৱ সৃষ্টি কৰে। জুই নিয়ন্ত্ৰণৰ বাহিৰলৈ গ'লে ই ১৭,৪০০ বৰ্গ কিলোমিটাৰ অঞ্চলব্যাপী ক্ষতিসাধন কৰিবলৈ সক্ষম যি মাৰ্কিনন যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নিউয়ৰ্ক চহৰৰ সমান। সম্পূৰ্ণ বনাঞ্চল ধ্বংস হৈ যায় যদিহে জুইক নিয়ন্ত্ৰণত ৰাখিব পৰা নাযায়। প্ৰতিবছৰ ইউৰোপৰ বনাঞ্চলৰ এটি বৃহৎ অংশ অগ্নিজনিত কাৰণত ধ্বংস হৈ যায়। এই ধৰনৰ ঘটনাসমূহ মূলতঃ গ্ৰীষ্মকালত সংঘটিত হয়। অগ্নিনিৰ্বাপককৰ্মী বা প্ৰশিক্ষিত দলে আকস্মিকভাবে সৃষ্ট অগ্নিকাণ্ড নিৰ্বাপনৰ বাবে কাম কৰে।

জুই জ্বলাবলৈ তিনিটা উপাদানৰ প্ৰয়োজন হয়- অক্সিজেন, দাহ্য পদাৰ্থ আৰু তাপ। কাঠ, কয়লা, তেল, আদিবোৰ হৈছে দাহ্য পদাৰ্থ। এবাৰ জুই জ্বলিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে পিছত ই নিজেই তাপ উৎপাদন কৰিবলৈ সক্ষম।

জুই নিয়ন্ত্ৰণ
শিখা
বৈশিষ্ট্য
তাপ