১৮৫৭ চনত আমেৰিকা আৰু ইউৰোপত 'ব্ৰমাইড' নামৰ দৰবক প্ৰথমবাৰৰ বাবে এই ৰোগৰ চিকিৎসাত প্ৰয়োগ কৰা হয়৷ ১৯১২চনত ফেনবাৰৰ্বিটন, ১৯৩৮চনত ফেনিটইন - এই দুবিধ আজিও বহুল প্ৰচলিত মৃগী ৰোগৰ দৰব আবিস্কৃত হয়৷ ১৯২০চনত জাৰ্মানীৰ বিজ্ঞানীসকলে ইইজি যন্ত্ৰৰ আবিস্কাৰ কৰে৷ ইয়াৰ পিছত ১৯৫০-১৯৭০সময়চোৱাত বহু কেইবিধ দৰবৰ উদ্ভাৱন হয়৷ আজিৰ দিনত কুৰি বিধৰো অধিক ভিন্ন ভিন্ন ঔষধ উপলব্দ্ধ হৈছে৷ তাৰে ভিতৰত ফেনবাৰৰ্বিটন, ফেনিটইন, কাৰ্বামেজাপিন(টেগ্ৰিটল), অস্কাকাৰ্বাজাপিন, ভেলপ্ৰয়িক এচিড, ভেলপ্ৰয়েট চেমিচডিয়াম, ক্লনাজেপাম, ক্লৰাজেপেট , ইথোস্কিমাইড, গাবাপেন্টিন, প্ৰিগাবালিন, ফেলবামেট, ফচফেনিটইন, লেমট্ৰিজিন, লেকচামাইড, লেভিটিৰাচিটাম , টপিৰামেট, ভিগাবাট্ৰিন, ক্লবাযাম, যনিচামাইড আদিৰ নাম উল্লেখযোগ্য।

মৃগীৰোগীৰ পোনতেই এটেক হৈ হাত-ভৰি জোকাৰি থকা অৱস্থাত লবলগীয়া প্ৰাথমিক চিকিৎসা হ'ল এনে ধৰণৰ - ৰোগীজনক মুকলি নিৰাপদ ঠাইলৈ আনি, ভীৰ কৰি বেৰী নধৰি মুকলি বতাহ পাবলৈ দিব লাগে। একাটি কৰি শুৱাই দিব লাগে যাতে লেলাৱতি বাহিৰলৈ বৈ যাব পাৰে। পিন্ধা কাপোৰ ঢিলা কৰি দিব লগে। চচমা পিন্ধি আছে যদি খুলি দিব লগে। যদি হাত-ভৰি-গা আচাৰি আছে মুঠেই তাত বাধা প্ৰদান কৰিব নালাগে। এটেক বা ফিট হৈ থকা অৱস্থাত পানী, দৰব বা কোনো খাদ্য খোৱাবলৈ মুঠেই যত্ন কৰিব নালাগে। সেই সময়ত মুখত একো ভৰাবলৈও প্ৰয়াস কৰিব নালাগে। ফিট হৈ যোৱাৰ পিছত ৰোগীৰ ক্লান্ত দেহাক শুবলৈ সুবিধা কৰি দিব লাগে। 

ৰোগৰ বিস্তৃতি
ৰোগৰ কাৰণ
ইতিহাস
ৰোগৰ প্ৰতিকাৰ