ত্ৰিপাঠীৰ আটাইবোৰ গ্ৰন্থ ধৰ্মীয় বিষয়ৰ ওপৰত। ত্ৰিপাঠী হিন্দু দেৱতা শিৱৰ নিষ্ঠাৱান ভক্ত আৰু তেওঁ ভাবে যে তেওঁৰ গ্ৰন্থসমূহ ভগৱান শিৱৰ কৃপাৰ ফল। তেওঁৰ ককাদেউতাক হিন্দুসকলৰ এক পৱিত্ৰ স্থান বাৰাণসীৰ এক সংস্কৃত বিদ্বান আৰু পণ্ডিত আছিল। অমিষে কয় যে তেওঁ হিন্দু কিংবদন্তি আৰু ধৰ্মীয় জ্ঞানৰ সৰহভাগ ককাদেউতাক আৰু ধাৰ্মিক মাক-দেউতাকৰ পৰা লাভ কৰিছিল। ১৯৯০ চনৰ প্ৰথমৰফালে তেওঁ নাস্তিকলৈ পৰিৱৰ্তিত হৈ পৰে যদিও কিতাপকেইখন লিখিবলৈ লোৱাৰ সময়ত পুনৰ ধৰ্মবিশ্বাসী হৈ পৰে। ২০১১ চনত জয়পুৰ সাহিত্য উসৱত কোৱা মতে তেওঁ বিশ্বাস কৰে যে ভাৰতত ধাৰ্মিকতা আৰু উদাৰতা একেলগে হাত ধৰাধৰিকৈ আগবাঢ়ে। হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থ ঋগবেদৰ উদ্ধৃতি দি তেওঁ কয় যে 'সত্য এটাই, কিন্তু এজন জ্ঞানীলোকে ইয়াক ভিন্নধৰণে জানে; ঈশ্বৰ এজনেই, কিন্তু আমি ভিন্নধৰণে তেওঁৰ কাষ চাপিব পাৰোঁ।' তেওঁ কয় যে তেওঁ এই দৰ্শন মানি চলে; ঘৰৰ পূজাগৃহত, ভগৱান শিৱ তথা অন্যান্য দেৱতাৰ মূৰ্ত্তিৰ লগতে তেওঁ নিয়মীয়াকৈ ইছলাম কাবা, মাতৃ মেৰী, যীশুখ্ৰীষ্ট, গৌতম বুদ্ধ আৰু আন বহু ধৰ্মৰ চিহ্নৰ ছবিতো উপাসনা কৰে।

কেৰিয়াৰ
প্ৰভাৱ
অনুকুলন
বজাৰিকৰণ