'মধুপুৰ বহুদূৰ'ত গল্পকাৰে তেওঁৰ বাস্তৱ আৰু কল্পনাৰ পৰা মধুপুৰৰ সমগ্ৰতা লাহে লাহে নিৰ্বাপিত হোৱাৰ নিকৰুণ চিত্ৰ এখনি অংকন কৰিছে । তেওঁৰ শৈশৱ আৰু যৌৱনৰ প্ৰাণমন্ত মধুপুৰ এতিয়া পৰিবৰ্তনৰ ঢৌত বিধৌত হৈছে । এই মধুপুৰৰ মানত লেখক নিজে এগৰাকী বহিৰাগতত পৰিণত হৈছে । মধুপুৰৰ সামগ্ৰিক পৰিৱেশৰ সৈতে লেখকে অশেষ চেষ্টা কৰিও আন্তৰিকতা স্থাপন কৰিব নোৱাৰে । অতীত স্মৃতি যন্ত্ৰণা হৈ লেখকক অনবৰত বিদ্ধ কৰে । মানসিক তাড়নাৰ সত্বেও তেওঁ মধুপুৰলৈ পুণৰ উভতি অহাৰ কল্পনা কৰিব নোৱাৰে । মধুপুৰ তেওঁৰ পৰা এতিয়া বহু দূৰৈত । এই দূৰত্ব অকল ভৌগোলিক পৰিসীমাৰে চিহ্নিত নহয় , বৰং মধুপুৰৰ সমগ্ৰ অন্তৰংগ জীৱনো লেখকৰ পৰা বহু দূৰৈত । সেয়ে লেখকে গল্পৰ শিৰোনাম ৰাখিছে 'মধুপুৰ বহুদূৰ' । এই নামকৰণ ব্যঞ্জনাধৰ্মী আৰু সাৰ্থক ।

গল্পটোৰ ভাষাশৈলী
নামকৰণৰ তাৎপর্য
চৰিত্ৰসমূহ
গল্পকাৰৰ চমু পৰিচয়