কৌৰৱসকলে সন্দেহ কৰিছিল যে পাণ্ডৱসকলে বিৰাটৰ ৰাজ্যত আশ্ৰয় লৈ আছে। তেওঁলোকে প্ৰথমে বিৰাটৰ ৰাজ্যৰ প্ৰধান সম্পদ গোবিলাকক চুৰ কৰে। পাছদিনা ভীষ্ম, দ্ৰোণ আৰু কৰ্ণৰ নেতৃত্বত এক বৃহৎ সেনাবাহিনী মৎস ৰাজ্যলৈ অগ্ৰসৰ হয়। মালিনী নাম লৈ ছদ্মবেশেৰে থকা দ্ৰৌপদীয়ে কোঁৱৰ উত্তৰক এই আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰিবলৈ সৈমান কৰে আৰু বৃহন্নলাক ৰথৰ সাৰথী হিচাপে ল'বলৈ দিয়ে। সেইদিনাই পাণ্ডৱসকলৰ অজ্ঞাতবাস তথা অৰ্জুনৰ শাপৰ শেষ দিন আছিল। যুদ্ধথলীলৈ গৈ থাকোঁতে বৃহন্নলাই পুনৰ অৰ্জুনৰ ৰূপ ঘূৰাই পায়। তেওঁ তেতিয়া উত্তৰক পাণ্ডৱসকলৰ কথা কয় আৰু প্ৰত্যেকটোৰ অৰ্থৰ সৈতে নিজৰ দহটা নাম কৈ (বিজয়, ধনঞ্জয়, সব্যসাচী, গুড়কেশ, শ্বেতবাহন, বীভৎসু, কীৰিতি, পাৰ্থ, ফাল্গুণ আৰু জিষ্ণু) বিশ্বাস জন্মায়। তাৰ পাছত অৰ্জুনে গাণ্ডীৱ ধাৰণ কৰি কৌৰৱৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ আৰম্ভ কৰে। উত্তৰক সাৰথী হিচাপে লৈ তেওঁ কৌৰৱক পৰাস্ত কৰে আৰু গোবিলাকক মৎস্য ৰাজ্যলৈ ঘূৰাই আনে।

এই যুদ্ধত অৰ্জুনে ভীষ্ম, দ্ৰোণ, কৃপাচাৰ্য, কৰ্ণ, অশ্বত্থামা আদি সকলোকে ঘটুৱাইছিল। তেওঁ "সন্মোহন অস্ত্ৰ" মাৰি সকলোকে নিদ্ৰাত পেলাইছিল। প্ৰাণ নাশ নকৰি নিদ্ৰাত কিয় পেলালে বুলি উত্তৰে অৰ্জুনক প্ৰশ্ন কৰে। অৰ্জুনে কয় যে মৃত লোকৰ বস্ত্ৰ অপবিত্ৰ হৈ পৰে। উত্তৰাই পুতলাবোৰ সজাবৰ বাবে কৌৰৱৰ বস্ত্ৰবোৰ বিচাৰিছিক। সেইমতে উত্তৰে দুযোধনৰ ৰন্হা বস্ত্ৰ, কৰ্ণৰ গুলপীয়া বস্ত্ৰ আৰু দুঃশাসনৰ নীলা বস্ত্ৰ গোটাই আনে।

বিৰাটৰ ৰাজ্যত
উত্তৰাৰ বিবাহ
ঊৰ্বশীৰ অভিশাপ
উত্তৰ কুমাৰৰ সাৰথীৰূপে