স্বাধীনতাৰ পাছৰে পৰা অসমৰ অৰ্থনীতিয়ে ভাৰতৰ অৰ্থনীতিৰ সৈতে খোজ মিলাব পৰা নাছিল। ১৯৭০ চনৰ পাছৰ পৰা এই ব্যৱধানটো বৃদ্ধি পাই আহিছিল। উদাহৰণস্বৰূপে ১৯৮১ৰ পৰা ২০০১ বিত্তীয় বৰ্ষলৈকে ভাৰতৰ বিকাশৰ হাৰ আছিল ৬% আৰু অসমৰ বিকাশৰ হাৰ আছিল ৩.৭৮%। সেইদৰে উত্তৰ-উদাৰীকৰণৰ যুগটো অসমৰ অৰ্থনীতিৰ বিকাশৰ গতিধাৰাৰ সৈতে মূলসুঁতিৰ ভাৰতীয় অৰ্থনীতিৰ এটা বৃহত তফাৎ আছিল।

অৱশ্যে পঞ্চাশৰ দশকৰ সময়ছোৱাত অসমৰ জনমুৰি আয় ভাৰতৰ আন অঞ্চলসমূহতকৈ বেছি হৈ আছিল যদিও বৰ্তমান জনমুৰি আয়ো ভাৰতৰ তুলনাত কম। ২০০১ চনত অসমৰ জনমুৰি আয় আছিল ৬,১৫৭ টকা, য’ত ভাৰতৰ জনমুৰি আয় আছিল ১০,১৯৮ টকা। অৰ্থাৎ প্ৰায় ৪০% কম। 

ঠিক সেইদৰে খণ্ডভিত্তিক বিশ্লেষণে (Sectoral Analysis) দেখুৱাই যে কৃষিখণ্ডটোৱে অসমৰ সকলো খণ্ডকে দমন কৰি ৰাখিছে যদিও এই খণ্ডটোৰো বিকাশ বৰ বেছি হোৱা নাই। অসমৰ ভূমি বিতৰণো বিজ্ঞানসন্মত নহয়। অসমৰ 96.6% কৃষকেই ক্ষুদ্ৰ আৰু উপান্ত খেতিয়ক।, যাৰ বাবে কৃষিখণ্ডৰ বিকাশ হোৱা নাই। বৰ্তমান সময়ত কৃষিখণ্ডৰ বিকাশৰ হাৰ হৈছে ২.৮%।

তেল আৰু গেছ
হস্ততাঁত বস্ত্ৰশিল্প
সমষ্টিগত অৰ্থনৈতিক ধাৰা
অনান্য উদ্যোগ