এইটো চতুৰ্থ গল্প।অপৰ্ণা কুমাৰ পদ্মপতিয়ে পুৰণা অষ্টিন গাড়ীখন চলাই যাওতে খগেন কলিতাৰ ঘৰৰ সন্মুখতে গাড়ীখন বেয়া হয়।পানী অলপ আনিবলৈ যাওঁতে তেওঁক কলিতাৰ পত্নী অৰূপাই তেওঁৰ মাকৰ একমাত্ৰ স্মৃতিচিহ্ন তেওঁৰ জোনবিৰি পাত চুৰি হোৱা বুলি কয় আৰু অকুপক তাৰ সন্ধান দিবলৈ অনুৰোধ কৰে।অৰূপাই অকুপক ঘৰটোৰ ভিতৰ-বাহিৰ দেখুৱাই দিয়ে। অকুপই লক্ষ্য কৰে যে যিখন দুৱাৰ চুৰি কাণ্ডৰ পিছদিনা খোল খাই আছিল সেইখন চোৰে মেলিলে বাহিৰত থকা ফুলৰ টাবকেইটা ভাগি থাকিল হয়।
পিছত অকুপই সহকৰ্মী বৰুৱাৰ সৈতে ঘটনাটো আলোচনা কৰে আৰু নিশ্চিত হয় যে কলিতাই জোনবিৰি পাত কলিতাৰ লগত প্ৰেমজনিত সম্পৰ্ক থকা তনুজাক দি দিছে।
পোনপটীয়াকৈ কলিতাক সুধিব নোৱাৰি বাবে দুয়ো এক পৰিকল্পনা কৰে যে বৰুৱাই কলিতাক অন্য এক অজুহাতত মাতি আনিব আৰু সেই সুযোগতে কলিতাক তেওঁৰ ঘৰৰ নক্সাখন দেখুৱাই ক'ব যে পুলিচে সন্দেহ কৰিছে যে দুৱাৰ খন হয়তো ভিতৰৰ কোনোবাই খুলি দিছে কাৰণ চোৰে দুৱাৰ খুলিলে টাব দুটা ভাগি থাকিল হয়। আৰু অকুপই আশা কৰিছে যে তেতিয়া কলিতাই নিজেই জোনবিৰি পাত ঘূৰাই আনিব। 

২০০৬,এপ্ৰিলৰ বিহু সংখ্যা সাদিনত এই গল্পটি প্ৰকাশ হয়।
জাপানত
খুটিনাটি
হেৰোৱা চাবি
জোনবিৰি