ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু ধনশিৰি নৈৰ এক বিশাল উপত্যকা অঞ্চল। ১৮৩৮ চনলৈকে আহােম স্বৰ্গদেউ পুৰন্দৰ সিংহৰ ৰাজ্যৰ পশ্চিমৰ এটা অংশ আছিল। আহােম ৰাজত্বকালত এই অঞ্চলটো বৰ্তমানৰ বােকাখাতৰ পৰা মৰঙী মৌজা সামৰি "নামদৈয়াং" নামে প্ৰখ্যাত আছিল। 

বােকাখাত নামটোৱে ব্ৰিটিছ শাসনৰ আগতে প্ৰাধান্যলাভ কৰে। নুমলীগড়ৰ পৰা বাগৰিলৈকে ব্ৰিটিছসকলৰ শাসনৰ প্ৰথম অৱস্থাত খাগৰিজান (নগাঁও) জিলাৰ ভিতৰুৱা আছিল। পৰৱৰ্তী সময়তহে শিৱসাগৰ জিলাৰ লগত শাসনৰ সুবিধাৰ্থে সংযােগ কৰা হ’ল। স্বৰ্গদেউ চুহুংমুং দিহিঙ্গীয়া ৰজাৰ দিনত মুছলমান সেনাপতি তুৰ্বকে অসম আক্ৰমণ কৰোঁতে কনচেং বৰপাত্ৰ গােহাঁইৰ হাতত তুৰ্বকৰ মৃত্যু হােৱাত বন্দী হিচাপে অনা এহেজাৰ মুছলমান সৈন্যক লখৌগড়ৰ (ৰাজগড়) মূৰত বসতি কৰিবলৈ দিয়ে আৰু হাতী ঘাঁহী কামত নিয়ােগ কৰে। সিহঁতৰ অকৰ্মণ্যতাৰ বাবে গড়মূৰ খাতত খেতি কৰিবলৈ লগায়। বন্দী পাঠানহঁতে লুইত আৰু দিহিঙৰ সংগমস্থলৰ হােলাৰ পৰা বােকা আনি শুকান মাটিত কঠীয়া ৰুই খেতি কৰে। এবছৰ খেতি কৰি মাত্ৰ ছশ ডাঙৰী পােৱাত সিহঁতক নিষ্কৰ্মাবুলি ভাবি এৰি দিয়ে। হােলাৰ পৰা বােকা আনি খেতি কৰাৰ বাবে ঠাইখণ্ডৰ নাম বােকাখাত হ’ল।

অৱস্থান
অৰ্থনীতি
ইতিহাস
জনগাঁথনি