খ্ৰী:পূ: ৮ম শতিকাতে মেডিটেৰেনিয়ান অঞ্চলত পৌৰাণিক সভ্যতাৰ উন্মেষ ঘটিছিল (হোমাৰৰ লিখিত কাব্যসমূহৰ সময়তে) আৰু খ্ৰীষ্টিয় ৬ষ্ঠ শতিকাত ইয়াৰ অন্ত পৰিছিল।
ইয়াৰ পূৰ্বৱৰ্তী কালত গ্ৰীকৰ অন্ধকাৰ যুগ (১২০০-৮০০ খ্ৰী:পূ:) আৰম্ভ হৈছিল। এই কালছোৱাৰ পুৰাতাত্ত্বিক বৈশিষ্ট্য এয়ে যে অন্ধকাৰ যুগত বাচন-বৰ্তন বা পাত্ৰসমূহত জ্যামিতিক নক্সা অংকণ কৰা হৈছিল। ইয়াৰ পিছতেই অৰ্থাৎ খ্ৰী:পূ: ৮ম শতিকাত প্ৰাচ্যকৰণৰ কাল বা আৰ্কেইক কাল আৰম্ভ হৈছিল আৰু চাইৰ’-হিটাইট, নৱ-এচিৰিয়ান সাম্ৰাজ্য, ফ’নেচিয়ান আৰু ৩য় মধ্যকালীন ইজিপ্টৰ সাংস্কৃতিক প্ৰভাৱ শক্তিশালী হৈ ধৰা দিছিল। প্ৰাচীন গ্ৰীচৰ ইতিহাস প্ৰাচ্যৰ প্ৰভাৱতে আৰম্ভ হোৱা বুলি গণ্য কৰা হয়। এই প্ৰভাৱে গ্ৰীচলৈ আখৰুৱা লিপি কঢ়িয়াই আনিছিল আৰু ইয়াৰ ফলস্বৰূপে গ্ৰীক সাহিত্যৰ জন্ম হৈছিল। অন্ধকাৰ যুগৰ অন্তকাল অৰ্থাৎ ৭৭৬ খ্ৰী:পূ:ত প্ৰথমবাৰৰ কাৰণে প্ৰাচীন অলিম্পিক ক্ৰীড়া সমাৰোহ অনুষ্ঠিত হৈছিল। আৰ্কেইক কালৰ পিছত খ্ৰী:পূ: ৫ম শতিকামানত ধ্ৰুপদী গ্ৰীচৰ সূচনা হয় আৰু ৩২৩ খ্ৰী:পূ:ত আলেকজেণ্ডাৰৰ মৃত্যুৰ পিছত হেলেনিষ্টিক কালৰ আৰম্ভ হয়। 

প্ৰাচীন গ্ৰীচৰ ইতিহাসক তলত দিয়া ধৰণে ভগাব পাৰি:

কালপঞ্জী
সমৰকলা
কলা-সংস্কৃতি
অৰ্থনীতি