২০ৰ দশকৰ আগৰফালে নলবাৰীত এটি ৰেলৱে ষ্টেচন নিৰ্মিত হ'ল। ৰেল চলাৰ পিছত ৰাজ্যৰ বাহিৰৰ বহু ব্যৱসায়ীয়ে থলুৱা লোকক লগ কৰাৰ সুযোগ পালে। ৰেল ষ্টেচন পথত বাণিজ্য আৰম্ভ হ'ল। তেতিয়ালৈ নলবাৰী মাধ্যমিক ইংৰাজী বিদ্যালয় স্থাপন হ'ল, যাক ১৯১৭ত গৰ্ডন হাইস্কুললৈ উন্নীত কৰা হ'ল। দুয়ো ঘটনাই এই নতুন ৰূপে সজাই লোৱা ঠাইলৈ মানুহক আকৰ্ষিত কৰিলে। ই ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰপাৰে এক শক্তিশালী বাণিজ্য কেন্দ্ৰ হ'লগৈ। ঠাইটোলৈ প্ৰব্ৰজন তীব্ৰতৰ হ'ল। জনসংখ্যা বাঢ়িল, কেইবাটাও প্ৰশাসনিক ভৱন স্থাপিত হ'ল আৰু ১৯৩১লৈ ই এক চহৰৰ ৰূপ ল'লে। ১৯৪১ত ইয়াক এটি নগৰ সমিতি আৰু ৩৫৭৮ৰ জনসংখ্যাৰ সৈতে কামৰূপ জিলাৰ এক নগৰ হিচাপে স্থান দিয়া হ'ল। ১৯৪৫ত নলবাৰী মহাবিদ্যালয় এক অস্থায়ী গৃহত স্থাপিত হ'ল আৰু ১৯৫০ত ইয়াক বৰ্তমানৰ ঠাইলৈ লৈ যোৱা হ'ল যাৰ বাবে বিদ্যাপুৰ-শান্তিপুৰ অঞ্চলৰ জনসংখ্যা ব্যাপকভাৱে বৃদ্ধি পালে। পাল্লা পথত জন কল্যাণ বিভাগৰ কাৰ্যালয় স্থাপন হ'ল, যিয়ে গোপালবজাৰ এলেকাটোৰ বিকাশত সহায় কৰিলে। ১৯৬৮ত নলবাৰীক এক মহকুমালৈ উন্নিত কৰা হ'ল, আৰু ১৯৮৪ত নলবাৰী জিলাৰ সদৰ ঠাইৰ মৰ্যাদা দিয়া হ'ল।

নামকৰণ
বিকাশ
শিক্ষা
ৰাজনীতি