বাদ্যযন্ত্ৰ ইম্প্ৰ’ভাইজেচন হ'ল স্বতঃস্ফূৰ্ত সংগীতৰ সৃষ্টি, (বা ইয়াৰ উপৰতো ভিত্তি কৰে) প্ৰায় এটা বিদ্যমান সুৱলা গঠন বা জ্যাৰ অগ্ৰগতিৰ মাজত। ইম্প্ৰ’ভাইজাৰসকলে জ্যাডৰ নোটবোৰ ব্যৱহাৰ কৰে, প্ৰতিটো স্কেলৰ লগত সম্পৰ্কিত বিভিন্ন স্কেল আৰু ক্ৰ’মেটিক অলঙ্কাৰ আৰু পাচিং টোনবোৰ যিটো জোৰৰ লগত সম্পৰ্কিত টিপিকেল স্কেলবোৰ না হব পাৰে না জোৰ টোন হব পাৰে। কোনো গীতৰ ইমোৰোভিজত বা প্ৰস্তুতি নুহোৱাকৈ কৰিব পৰা যায়। ইম্প্ৰ’ভাইজেচন হ'ল কিছু ধৰণৰ সংগীতৰ প্ৰধান অংশ, যেনে ব্লুজ, জাজ আৰু জাজ ফিউচন, য’ত যন্ত্ৰৰ অভিনয়বোৰ একক, মেলোডি লাইন আৰু সংগীতৰ অংশবোৰক উন্নত কৰে। 

পাশ্চাত্য শিল্প সংগীত ঐতিহ্যত, বাৰোক যুগত আৰু শাস্ত্ৰীয় যুগত ইম্প্ৰ’ভিজেচন এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ দক্ষতা আছিল। বাৰোক যুগত, পাৰফৰ্মাৰবোৰৰ অলঙ্কাৰ আৰু ঘাত ক্ৰমাগত কী-বোৰ্ড প্লেয়াৰবোৰ চিত্ৰিত ঘাত নোটেচনৰ উপৰত ভিত্তি কৰি কর্ড ভয়েচিংবোৰ তৈয়াৰ কৰে। লগতে শীৰ্ষস্থানীয় অকলশৰীয়া ব্যক্তিসকলে প্ৰিলোডৰ নিচিনা সুৰ দিবলৈ সক্ষম হব বুলি আশা কৰা হৈছিল। শাস্ত্ৰীয় যুগত, একক অভিনেতা আৰু গায়কসকলে কনচাৰ্ট চলি থকা সময়ত ভাৰ্চুঅ’ছো কেডেনজাচক উন্নত কৰিছিল।

কিন্তু, ২০ শতক আৰু ২১ শতকৰ প্ৰথমচোৱাত, "প্ৰচলিত অনুশীলন" হিচাপে পশ্চিমা শিল্পৰ সংগীত পৰিৱেশনা চিম্ফনি অৰ্কেষ্ট্ৰা, অপেৰা হাউচ আৰু বেণ্ডসমূহ প্ৰতিষ্ঠানিকভাবে পৰিণতহোৱাৰ বাবে, ৰেখন সৰু ভূমিকা পালন বাবে সংগীতজ্ঞসকলৰ অধিক বেছি সংখ্যক সংগীত চিহ্নিত আৰু অংশ হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল। সেই সময়তে, ২০ শতকৰ আৰু ২১ শতাব্দীৰ শিল্প সংগীত ৰচয়িতা ক্ৰমবৰ্শমানভাবে তেওঁলকৰ সৃজনশীল কামৰ মাজত উন্নতি অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে। ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতত, ইম্প্ৰ’ভিজেচন এটা মূল উপাদান আৰু পাৰফৰ্মেঞ্চসকলৰ প্ৰয়োজনীয় মানদণ্ড।

অলঙ্কৰণ
সুৰ বা “সুৰ ৰঙ”
অস্নাতক
তৎক্ষণিক ৰচনা