"শ্বাৰহাদী লুটেৰা" নামৰ চলচ্চিত্ৰখন বনাই থকা অৱস্থাত চেলিমে জাভেদ আখটাৰক লগ পায়। চেলিম আছিল এজন অভিনেতা আৰু "শ্বাৰহাদী লুটেৰা" হৈছে তেওঁৰ অন্তিমখন অভিনিত ছবি যিহেতু তাৰ পাছত তেওঁ চিত্ৰনাট্য লেখক হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে। ছবিখনৰ পৰিচালক এছ এম সাগৰে সংলাপ লিখিবলৈ মানুহ বিচাৰি নোপোৱাত জাভেদ আখটাৰে পাছলৈ সেই কামটোৰ বাবে সেই ছবিখনত নিযুক্তি পাইছিল। সেই ছবিখনত কাম কৰাৰ সূত্ৰে চেলিম আৰু জাভেদৰ বন্ধুত্ব হয়। চেলিম খানে প্ৰথমতে লেখক/পৰিচালক আবৰাৰ আলভিৰ সহায়ক হিচাপে কাম কৰাৰ বিপৰীতে জাভেদ আখটাৰে কেইফি আজমিক সহায় কৰিছিল। আবৰাৰ আৰু কেইফি প্ৰতিৱেশী হোৱাৰ সূত্ৰে জাভেদ আৰু চেলিমৰ বন্ধুত্ব গাঢ় হয়। তেওঁলোকে দুয়োজনে একেলগ হয় আৰু চেলিম জাভেদ নামেৰে পৰিগণিত হৈ পৰে। চেলিমে চলচ্চিত্ৰৰ বাবে কাহিনী তৈয়াৰ কৰাৰ বিপৰীতে জাভেদে সেই কাহিনীত সংলাপ দি জীৱন্ত ৰূপ দিয়ে। আখটাৰে প্ৰথমতে তেওঁলোকৰ কাহিনীসমূহ উৰ্দু ভাষাত লিখিছিল যিবোৰ পাছত তেওঁলোকৰ সহায়কে হিন্দীলৈ অনুবাদ কৰে। ১৯৮২ চনলৈকে তেওঁলোক দুয়োজনে একেলগে কাম কৰে।

তেওঁলোকৰ প্ৰথম সফলতা আছিল "আন্দাজ", "অধিকাৰ" (১৯৭১), "হাথী মেৰে ছাথী" আৰু "সীতা অউৰ গীতা" (১৯৭২)। তেওঁলোকে অন্য কিছু সফল চিত্ৰনাট্য তথা চলচ্চিত্ৰৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হৈছে, "য়াদো কি বাৰাট" (১৯৭৩), "জঞ্জীৰ" (১৯৭৩), "হাথ কি চফাই" (১৯৭৪), "দিৱাৰ" (১৯৭৫), "শ্ব’লে" (১৯৭৫), "ডন" (১৯৭৮), "ত্ৰিশূল" (১৯৭৮), "মিষ্টাৰ ইণ্ডিয়া" (১৯৮৭) ইত্যাদি। তেওঁলোকে একেলগে সৰ্বমুঠ ২৪ খন চলচ্চিত্ৰৰ বাবে চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰে য’ত দুখন তেলেগু ভাষাৰ ছবিও আছে। ১৯৮২ চনৰ পাছত সৰু কথাত লাগি তেওঁলোকে দুয়োজনৰ বন্ধুত্ব নাইকিয়া হয় যদিও তাৰপাছতো তেওঁলোকে আগতে লিখি থোৱা চিত্ৰনাট্য ব্যৱহাৰ কৰি "মিষ্টাৰ ইণ্ডিয়া"-ৰ দৰে চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়। চেলিম-জাভেদক সৰ্বকালৰ শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্য লেখক হিচাপে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰা হয়।

২০০৯ চনৰ ১৬ নৱেম্বৰত তেওঁক ৰাজ্যসভালৈ মনোনিত কৰা হৈছিল।

প্ৰাক জীৱনকাল
কেৰিয়াৰ
ব্যক্তিগত জীৱন
বঁটা আৰু সন্মান