মহেশ্বৰ, পত্নী মুহিতা, এজনী গাভৰু বিবাহোপযোগ্যা জীয়ৰী গোলাপী আৰু পুত্ৰ টকৰু এটা সৰু পৰিয়াল। মহেশ্বৰৰ স্পষ্টবাদী আৰু সোনকালে খং উঠা স্বভাৱৰ বিপৰীতে গোলাপী শীতমস্তিষ্কৰ আৰু গিৰিয়েকে সৃষ্টি কৰা সকলো অবাঞ্চিত পৰিবেশ-পৰিস্থিতিক সহি-সামৰি থোৱাবিধৰ। 

এদিন দুয়োৰো কথাৰ কটাকটি হ’ল আৰু জীয়েকক লৈ মুহিতা একেখন গাঁওতে থকা মাকৰ ঘৰলৈ গুছি গ’ল। পুতেক টুকৰু বাপেকৰ লগত থাকিল। 

টুকৰুৱে অকলশৰীয়া বোধ কৰি মাকক ওভতাই আনিবলৈ বাপেকক খাটিলে। ঘৈণীয়েকৰ অভাৱ মহেশ্বৰেও অনুভৱ কৰিছিল যদিও তেওঁৰ অহং ভাবৰ বাবে মুহিতাক ওভতাই নানিলে। ইফালে মুহিতায়ো জিদত লাগি স্বামীগৃহলৈ পুনৰ উভতি নহাৰ চিন্তা কৰিলে। অৱশ্যে দুয়ো বুজি পালে যে খঙৰ ভমকত কি ভুল কৰি পেলালে। 

টকৰুৱে ঘৰুৱা কামত সহায় কৰিবলৈ স্কুল এৰি দিলে। সি চৰণীয়া পথাৰলৈ গৰু চৰাবলৈ যাওঁতে মাককো লগ ধৰি আহে। বাপেকৰ পুতেকৰ এই কাম ভাল নাপালে যদিও পুতেকৰ মুখৰ পৰা মাকৰ যে বাপেকৰ প্ৰতি টান আছে আৰু ঘৰুৱা কামবন সম্পৰ্কে যে বিভিন্ন দিহা-পৰামৰ্শ দিয়ে, সেই কথা জানিব পাৰি মহেশ্বৰৰ ঘৈণীয়েকৰ প্ৰতি মনোভাব সলনি হ’ল। হ’লেও তেওঁ আগৰ দৰেই দূৰত্ব বজাই ৰাখি চলি গ’ল। কিন্তু টুকৰুৱে মুকলিকৈ মাকক লগ পাবলৈ যোৱাত কোনো বাধা নাথাকিল। 

একেখন গাঁওতে বাস কৰে বায়ন আৰু তেওঁৰ পুতেক কণল’ৰা। কণল’ৰাৰ সৈতে গোলাপীৰ প্ৰেম। ছবিখনৰ খলনায়ক এহাল বাপেক-পুতেক সৎৰাম আৰু দেৱেন। সৎৰাম ঠগ-প্ৰৱঞ্চক। পুতেক দেৱেনে পঢ়াশুনা বাদ দি গাঁওত মাস্তানী কৰি ফুৰে।সি কণল’ৰা আৰু গোলাপীক আমনি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। টুকৰুৰ মাক অবিহনে থাকি আমনি লাগিছিল। সি মাক-বাপেকক একলগ কৰিবলৈ পৰিকল্পনা কৰিলে।

খলনায়ক সৎৰাম আৰু দেৱেনৰ কাৰ্য-কলাপে গাওঁবাসীক ভীষণ অসন্তুষ্ট কৰিলে আৰু সিহঁতক শাস্তি দিয়াৰ কথা পাঙিলে। কিন্তু গাঁওখনৰ সকলোৰে শ্ৰদ্ধাৰ পাত্ৰ মহেশ্বৰে দুয়োকো বচালে। সিহঁতে গাওঁবাসীৰ ওচৰত ক্ষমা বিচাৰিলে। মহেশ্বৰ আৰু মুহিতাৰো মিলন হ’ল।

মমতাৰ বান্ধোনে গাওঁখনক স্বৰ্গৰাজ্য কৰি তুলিলে। 


গীত
কাহিনী
বঁটা আৰু সন্মান
নিৰ্মাণ