অসমৰ আৰ্দ্ৰ-ভূমি তথা নদী সমূহত মিঠা পানীৰ মা‍ছ উভেনদীকৈ পোৱা যায়। সেইবাবেই অসমীয়া খাদ্যত মাছৰ পয়োভৰ বেছি। সেয়ে চাউলৰ পিছতে আসমীয়া খাদ্যত মাছৰ স্থান বুলি কব পাৰি। অসমৰ সকলো থলুৱা গোষ্ঠী-জনগোষ্ঠীয়েই মাছ খায়। অসমৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলত প্ৰায় সকলোৰে ঘৰত পুখুৰী থাকে, আৰু তাৰ পৰাই সাধাৰণতে মাছৰ যোগান পোৱা হয়। তাৰোপৰি বাৰি‍ষা কালত পথাৰ, নদী, বিলকে ধৰি আদ্ৰ-ভূমি সমূহতো যথেষ্ট মাছ পোৱা যায়। আজিকালি বহুলোকে ব্যৱসায়িক ভাৱেও মাছ পালন কৰা আৰম্ভ কৰিছে। 
<br>
সৰু আৰু ডাঙৰ দুয়ুবিধ আকৃতিৰ মাছেই অসমীয়া খাদ্য প্ৰকৰণৰ অন্তৰ্ভুক্ত। সৰু মাছৰ ভিতৰত পুঠি, বৰলীয়া, মোৱা, খলিহনা, শিঙৰা, শিঙি, লাচন, ভাঙন, পাভ, মাগুৰ, শ’ল, কাৱৈ, দঁৰিকণা, ভেচেলী, গেদগেদী, তুৰা, বতিয়া আদি আৰু মজলীয়া বা ডাঙৰ মাছৰ ভিতৰত ৰৌ, বৰালি, বাহু, চিতল, খঁৰিয়া, কুঁহি, মিৰিকা, গ্ৰাছকাৰ্প আদি জনপ্ৰিয় মাছ। প্ৰত্যেক বিধ মাছৰ বাবেই সুকীয়া বৈশিষ্টপূৰ্ণ ৰন্ধন প্ৰণা্লী আছে, আৰু কোনবিধ মাছ কি উপকৰণেৰে ৰান্ধিলে সোৱাদ হব, তাৰো নিৰ্দেশনা আছে। 
<br>
প্ৰায় সকলো অসমীয়া লোকেই দিনত এসাজ হলেও মাছ খোৱাৰ চেষ্টা কৰে। অসমীয়া আহাৰত মাছ ৰন্ধাৰ বিভিন্ন প্ৰক্ৰিয়া বিলাক এনেধৰণৰ।


মাছ
চাউল
অসমীয়া খাদ্যত জলকীয়া
চাউলৰ পৰা তৈয়াৰী সূৰা