১৯৭০ৰ দশকত অসমৰ আওহতীয়া গাওঁ এখন ছবিৰ কাহিনীৰ পৃষ্ঠভূমি। গাঁওৰ সহজ মানুহখিনিক শোষণৰ বলি হয় ঠিকাদাৰ যমুনা হাজৰিকাৰ। ঘাট-মাউৰা ৰাধা মোমায়েক নকুলৰ ঘৰত থাকে। মাক-দেউতাক নোহোৱা ৰজতো থাকে তেখেতৰ ঘৰতেই। ডাঙৰ হৈ অহাৰ পাছত ৰজতক নকুলে ঘৰৰপৰা দূৰৈত বেলেগে ঘৰ সাজি দিয়ে। কিন্তু ৰাধা আৰু ৰজতৰ মাজৰ মৰম সৰুকালিৰ দৰেই থাকে। ৰাধাই পঢ়া-শুনাৰ বাবে চহৰলৈ আহে। চহৰৰ দুজন প্ৰফেছাৰ আৰু ৰাধাক সাঙুৰি গাঁওত কিছুমান গুজব ওলায়। ৰাধাই গাওঁলৈ ঘূৰি আহি গাঁৱবাসীৰ হিতাৰ্থে ৰজতক লগত লৈ সমবায় ভিত্তিত কিছুমান কাম আৰম্ভ কৰে। ঠিকাদাৰ যমুনা হাজৰিকা আৰু পুত্ৰই ৰাধাহঁতৰ কামত বিধি-পথালি দিয়ে। তেওঁলোকে নিৰ্মান কৰা বান্ধৰ পানী ভাঙি গাঁৱত বানপানী হয়। পানীয়ে বুৰাই ৰখা গাঁওবাসীৰ লগত ৰাধায়ো উপব্ধি কৰে জীৱনৰ কিছুমান কঠিন সত্য।

পুৰস্কাৰ
ছবিৰ কাহিনী
সমালোচকৰ দৃষ্টিত
সংগীত