আইন আৰু বাণিজ্য সম্পৰ্কীয় কাম-কাজত জড়িত হৈ থকাৰ ফলত ভেঙ্কটৰমনৰ ৰাজনীতিৰ লগত সম্পৰ্ক ঘনিষ্ঠ হ'বলৈ ধৰিছিল। ভাৰতীয় সংবিধান ৰচনা কৰা গোটটোৰো তেওঁ এগৰাকী সদস্য আছিল। স্বৰাজোত্তৰ ভাৰতৰ (১৯৫২-৫৭ চনৰ) প্ৰথমখন সংসদলৈ তেওঁ নিৰ্বাচিত হৈছিল। ১৯৫৩-৫৪ চনৰ কংগ্ৰেছ সংসদীয় দলৰ সম্পাদকৰ পদত নিযুক্ত হৈছিল। তদুপৰি নিউজিলেণ্ডত অনুষ্ঠিত হোৱা কমনৱেলথ সংসদীয় সন্মিলনীৰ ভাৰতীয় সঁজাতী দলটোৰো তেওঁ এজন সদস্য আছিল। 
১৯৫৭ চনত তেওঁ পুনৰ সংসদলৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল যদিও মাদ্ৰাছৰ ৰাজ্য চৰকাৰৰ মন্ত্ৰীৰ পদত বহিবলগীয়া হোৱাৰ বাবে তেওঁ সেই আসন ত্যাগ কৰে। মাদ্ৰাছত তেওঁ ১৯৫৭ চনৰ পৰা ১৯৬৭ চনলৈকে উদ্যোগ,শ্ৰম, শক্তি, কৰ্পৰেচন, ব্যৱসায়িক কৰ, আৰু যাতায়াতৰ বিভাগকেইটাৰ নেতৃত্ব বহন কৰে। সেইখিনি সময়তে তেওঁ মাদ্ৰাছ বিধান পৰিষদৰো নেতা আছিল।

১৯৮০ চনত ভেঙ্কটৰমন পুনৰ লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয় আৰু সেইসময়ৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধী নেতৃত্বাধীন চৰকাৰখনৰ বিত্ত বিভাগৰ দায়িত্ব চম্ভালে। পাছলৈ তেওঁ প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰী হিচাপে নিযুক্তি পায়৷ ভাৰতৰ মিছাইল আঁচনিখনক অগ্ৰগতি প্ৰদান কৰাত তেওঁৰ বিশেষ ভূমিকা আছে বুলি কোৱা হয়। এ পি জে আব্দুল কালামক তেওঁ মহাকাশ আঁচনিৰ পৰা মিছাইল আঁচনিলৈ লৈ আহে আৰু মিছাইলৰ সমগ্ৰ আঁচনিখনক তেওঁ "ইণ্ট্ৰিগেটেড গাইডেড মিছাইল ডেভেলপমেণ্ট প্ৰগ্ৰাম" হিচাপে অভিহিত কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ ভাৰতৰ উপ-ৰাষ্ট্ৰপতি আৰু ১৯৮৭ চনত তেওঁ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ পদত অধিষ্ঠিত হয়। ৰাষ্ট্ৰপতি হৈ থকা কালছোৱাত তেওঁ চাৰিজন প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ লগত কাম কৰাৰ সুযোগ লাভ কৰে আৰু ভি পি সিং, চন্দ্ৰ শেখৰ, পি ভি নৰসিংহ ৰাওক শপতবাক্য পাঠ কৰোৱাৰ সুযোগ লাভ কৰে।

ৰাজনৈতিক জীৱন
ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামত
তথ্যসূত্ৰ
মৃত্যু