অৰ্থনীতিৰ ক্ষেত্ৰত বিতৰণ (Distribution) বুলি ক’লে সেই পদ্ধতিটোক বুজাই য’ত ভূমি. শ্ৰম. মূলধন আৰু সংগঠনৰ সংঘবদ্ধ বৰঙণিত অৰ্থনীতিত উপযোগী দ্ৰৱ্য সৃষ্টি হয় আৰু সেই দ্ৰৱ্যটোৰ পৰা আহৰণ কৰা উপাৰ্জন পুনৰ সিহঁতৰ মাজত বিতৰণ (Distribution) কৰা হয় । জাতীয় আয়ৰ বিতৰণ ব্যৱস্থাক প্ৰধানকৈ দুটা ভাগত ভাগ কৰা হয়। এই ভাগ দুটা হৈছে - ১. ব্যক্তিগত বিতৰণ আৰু ২. কাৰ্য্যভিত্তিক বিতৰণ। ব্যক্তিগত বিতৰণ ব্যৱস্থাই উৎপাদন মাজত জাতীয় আয়ৰ বিতৰণৰ বিষয়ে ইংগিত দিয়ে ; কিন্তু,উপাৰ্জনৰ উৎসৰ বিষয়ে ইয়াত আলোচনা কৰা নহয়। কাৰ্য্যভিত্তিক বিতৰণ পদ্ধতিত উপাৰ্জনৰ উৎসৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হয়। এনে কাৰ্য্যভিত্তিক বিতৰণ ব্যৱস্থাত জাতীয় উপাৰ্জন উৎপাদনৰ উৎপাদনৰ চাৰিটা উপাদানৰ মাজত বিতৰণৰ বিষয়টোক লৈ জড়িত থাকে। কাৰ্য্যভিত্তিক বা ক্ৰিয়ামূলক বন্টন ব্যৱস্থাহে বিতৰণ তত্ত্বৰ বিষয় বস্তু।

অৰ্থ
সুকিয়া তত্ত্বৰ প্ৰয়োজনীয়তা
বিতৰণৰ প্ৰান্তিক উৎপাদনশীলতাৰ তত্ত্ব
ভাগ