গীতাঞ্জলি কাব্যৰ উৎসৰ সন্ধান কৰিবলৈ গৈ ৰবীন্দ্ৰ বিশেষজ্ঞ সুকুমাৰ সেনে লিখিছে যে “উৎসৰ্গ” আৰু “খেয়াৰ”ৰ সময়ত প্ৰচুৰ গান লিখা হৈছিল। ইতিমধ্যে (১৩১৮ চনৰ মাজ অৱস্থাত) কনিষ্ঠ পুত্ৰ শমীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ (১৪৯৬-১৯০৭) আকস্মিক মৃত্যুত কবিধৰ্ম কিছুদিনৰ কাৰণে যেন বিচলিত হৈ উঠিল। তেতিয়া শোকবিদায়ৰ উৎসাহ হ’ল এক অভিনৱ ভক্তিৰস। সেইবোৰৰ মুখ্য প্ৰকাশ ঘটে গীতাঞ্জলিত (১৩১৭)। ৰবীন্দ্ৰনাথৰ জীৱনীকাৰ প্ৰভাতকুমাৰ মুখোপাধ্যায়ৰ মতে “প্ৰায়শ্চিত্ত” (১৯০৯) নাটক লিখোতে লিখোতে অনেকবোৰ গান লিখিছিল [ৰবীন্দ্ৰনাথে]। তাৰ কিছুমানৰ মাজত ‘গীতাঞ্জলি’ পৰ্বৰ পদধ্বনি শুনা গ’ল। জীৱনে এক গভীৰ ৰসৰ স্তৰত প্ৰবেশ কৰিছে, গানবিলাক তাৰেই ইংগিত”।

১৯০৮ চনৰ পূজাৰ সময়ত কবি শিলাইদহলৈ যায়। ছুটিৰ পৰা উভতি পাঁচ মাহ একাদিক্ৰমে শান্তিনিকেতনত বাস কৰে। এই সময়তে তেওঁৰ বিখ্যাত শান্তিনিকেতন উপদেশমালাৰ সূত্ৰপাত ঘটে। পিছৰ বছৰ বৰ্ষা আৰু শৰৎ কালত তেওঁ শিলাইদহলৈ আকৌ যায়। উভতি আহি তেওঁ কিছুদিন কলকাতাত কটায়। গীতাঞ্জলিৰ গানবিলাকো এই সময়তে শিলাইদহ, শান্তিনিকেতন আৰু কলকাতাত বহি ৰচনা কৰে। জনা যায় এই সময়ত কবি কঠোৰ নিৰামিষশাৰী আছিল। মহৰ্ষি দেবেন্দ্ৰনাথৰ ন্যাসপত্ৰৰ অনুজ্ঞা কঠোৰভাৱে মানি চলিছিল। এনেকি অসুস্থতাৰ সময়তো ডাক্তৰৰ নিৰ্দেশ অমান্য কৰি মাছ-মাংস ভক্ষণ কৰাৰ পৰা বিৰত আছিল।

ৰচনাৰ ইতিহাস
ইংৰাজী অনুবাদ
ন'বেল পুৰস্কাৰ প্ৰাপ্তি
অনুবাদৰ ইতিহাস