তেজপুৰ বালিপাৰা ৰেলৱেই ইংলেণ্ডৰ 'পেনী এণ্ড ক'ম্পেনী' আৰু 'ব্ৰুচ ইলেক্ট্ৰিকেল ক'ম্পেনী লিঃ'ৰ পৰা তিনিটা 4-4-0 টাইপ ইঞ্জিন ক্ৰয় কৰিছিল। ১৯১৪ৰ পৰা ১৯২৫ চনৰ ভিতৰত 'ডবলিউ জি বাগনেল এণ্ড ক'ম্পেনী'ৰ পৰা আৰু তিনিটা ইঞ্জিন ক্ৰয় কৰা হৈছিল। পিছত ক্ৰয় কৰা এই ইঞ্জিন তিনিটাৰ প্ৰথমটো আৰু তৃতীয়টো ১৯৮১ চনলৈ উত্তৰ প্ৰদেশৰ ক্লাটাৰবাগগঞ্জ ষ্টেচনত শ্লীপাৰ ডিপোত সক্ৰিয় হৈ আছিল। ৰেলৰ সৰ্বোচ্চ বেগ আছিল ঘণ্টাত ১৫ মাইল। তেজপুৰৰ পৰা বালিপাৰালৈ পথচোৱা ১ ঘণ্টা ৪৫ মিনিটত অতিক্ৰম কৰিছিল। 

প্ৰথম শ্ৰেণীৰ যাত্ৰীবাহী ডবাবোৰৰ অন্তৰ্ভাগ চেগুণ কাঠেৰে সু-সজ্জিত আছিল। আসনবোৰ আছিল মৰক্কোদেশীয় মেৰুণ ৰঙৰ চামৰাৰে ঢকা। আনহাতে তৃতীয় শ্ৰেণীৰ যাত্ৰীয়ে কাঠৰ বেঞ্চত বহিব লাগিছিল। সামগ্ৰী কঢ়িয়াবলৈ খোলা আৰু বন্ধ- দুই ধৰণৰ ডবাই আছিল। সাধাৰণতে খোলা ডবা কয়লা কঢ়িয়াবলৈ আৰু বন্ধ ডবা চাহ আৰু অন্যান্য সামগ্ৰী কঢ়িয়াবলৈ ব্যৱহাৰ হৈছিল।

ৰেলপথ
চলন্ত সম্পদ
ব্যৱসায়
ইতিহাস