চাৰাই-আল-জাডিদৰ পৰা তিনিমাহ যাত্ৰা কৰি হিন্দুকুশ পাৰ হৈ ইবন বটুতা গজনীত উপস্থিত হ’ল।যাত্ৰাৰ মাজত তেওঁ চমৰখণ্ডতো কেইদিনমানৰ বাবে থাকি আহিছিল।১৩৩৩ চনৰ ১২ ছেপ্তেম্বৰত তেওঁ পাঞ্জাৱত উপস্থিত হ’ল।তেতিয়া দিল্লীৰ চুলতান আছিল মহম্মদ বিন টোঘলক।সেই সময়ত বাহিৰৰ পৰা অহা বিদেশী ভ্ৰমণকাৰীক চুলতানৰ অনুমতি নোপোৱালৈকে ভাৰতত সোমাবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল।ইবন বটুতাইয়ো চুলতানৰ অনুমতিৰ বাবে অপেক্ষা কৰিবলগীয়া হ’ল।

কিছুদিন পিছত চুলতানৰ অনুমতি লাভ কৰি তেওঁ ভাৰতত প্ৰৱেশ কৰিলে।চুলতানে তেওঁক কাজী হিচাপে নিয়োগ কৰিলে ।লগত দুখন সৰু গাওঁ প্ৰদান কৰিলে যাতে তাৰ পৰা পোৱা ৰাজহেৰে তেওঁ নিজৰ খৰচ চলাব পাৰে।কিন্তু ভাৰতত ইছলামিক প্ৰভাৱ কম হোৱা হেতুকে তেওঁ কঠোৰ ইছলামিক আইন প্ৰৱৰ্তন কৰিব নোৱাৰিলে।তেওঁ হান্সি চহৰ ভ্ৰমণ কৰি সুন্দৰ,সুগঠিত আৰু জনবহুল চহৰ বুলি বৰ্ণনা কৰি গৈছে।তেওঁ লগতে কৈছিল যে চহৰখনৰ কেউপিনে শক্তিশালী দেৱালেৰে আৱৰা।তেওঁ সিন্ধু নদীৰ পাৰৰ এটা খড়্গৰ গড়ৰ কথাও লিখি গৈছে ।

কিন্তু ইবন বটুতাই চৰকাৰী ধনেৰে বিলাসী জীৱন যাপন কৰাটো চুলতানৰ চকুত ধৰা পৰে।ইবন বটুতাইয়ো চুলতানে তেওঁক সন্দেহ কৰা বুলি জানি ভাৰত এৰি যোৱাৰ কথা চিন্তা কৰিলে।অৱশেষত ভাৰতত সাত বছৰ কটোৱাৰ পিছত চুলতানে তেওঁক চীনৰ মংগোল সম্ৰাট মহম্মদ ইবন টোঘলকৰ ওচৰলৈ দূত হিচাপে প্ৰেৰণ কৰিব বিচাৰিলে।চুলতানে তেওঁৰ ভ্ৰমণৰ বাবে দুখন জাহাজ,কৰ্মচাৰী আৰু ক্ৰীতদাসৰ ব্যৱস্থা কৰি দিলে।

কিন্তু ভাৰত পাৰ হোৱাৰ আগতেই প্ৰথমে ডকাইতৰ হাতত আৰু পিছত সাগৰীয় ঢৌৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হৈ নিজৰ বস্তুবাহানিৰ লগতে চুলতানে চীনলৈ পঠিওৱা উপঢৌকন সমূহো হেৰুৱালে।উপায়বিহীন হৈ তেওঁ দক্ষিণ ভাৰতৰ কিছু অংশৰ শাসনকৰ্তা জামাল-উদ-দিনৰ নিৰাপত্তাত কিছুদিন কটাই মালদ্বীপলৈ ৰাওনা হ’ল।

ভাৰতবৰ্ষ
চাহাৰা মৰুভূমি আৰু মালি
মধ্য এছিয়া
ছোমালিয়া আৰু স্বাহিলি(Swahili)