নিৰ্ম্মল ভকত উপন্যাসৰ চৰিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত নিৰ্ম্মলৰ চৰিত্ৰই সম্পূৰ্ণ বিকাশ লাভ কৰিছে। নিৰ্ম্মল চৰিত্ৰটি স্পষ্ট আৰু মনোৰম। উপন্যাসখনত নায়ক নিৰ্ম্মলেই প্ৰাধ্যান্য লাভ কৰিছে। নিৰ্ম্মল মান দেশলৈ বিতাৰিত হ'বলগা হৈছিল স্বদেশৰ হকে যুঁজলৈ গৈ। সুদীৰ্ঘ বাৰ বছৰকাল বিজতৰীয়া মানৰ দেশৰ থাকিলেও নিৰ্ম্মলৰ মন সদায় আছিল ৰূপহীৰ কাষত। জন্মভূমিলৈ আশাৰে উলটি আহি নিদৰ পত্নী ৰূপহীক অনিৰামৰ তিৰোতাৰ ৰূপত দেখি নিৰ্ম্মলৰ মনৰ অৱস্থা কেনে হৈছিল সেয়া সহজেই অনুমেয়। এনে প্ৰতিকূল পৰিস্থিতিতো নিৰ্ম্মলে নিজকে চম্ভালি ৰাখিব পাৰিছে। ৰূপহীৰ প্ৰতি থকা দুৰ্বাৰ প্ৰেমক নিৰ্ম্মলে আধ্যাত্মিক ঈশ্বৰ প্ৰেমলৈ উন্নীত কৰিছে। নিৰ্ম্মলৰ দৃষ্টিত ৰূপহী নিষ্পাপ। এবাৰলৈও নিৰ্ম্মলে ৰূপহীৰ প্ৰতি ভ্ৰূ-কুঞ্চিত কৰা নাই। তাৰ প্ৰাণাধিকা ৰূপহীয়ে দীৰ্ঘদিনীয়া দুখৰ পিছত অনিৰামৰ পৰাই কিছু সুখ লাভ কৰিছে। এইবোৰেই নিৰ্ম্মলৰ চৰিত্ৰৰ মনৰ উদাৰতা, বিশালতা আৰু ধৈৰ্য্যশীলতাৰ পৰিচয় দিছে। নিৰ্ম্মলৰ চৰিত্ৰ অতি সহজ সৰল | কোনো কথাকে সন্দেহৰ দৃষ্টিৰে চোৱাৰ প্ৰয়োজনবোধ কৰা নাই। সন্মুখত যি দেখিছে, যি ঘটিছে সকলো দ্বিধাহীনভাৱে মানি লৈছে, ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা বুলি সময়ৰ সোঁতত নিজকে এৰি দিছে। নিৰ্ম্মলৰ চৰিত্ৰ সততা, নৈতিকতা আৰু বৈষ্ণৱ ধৰ্মীয় আধ্যাত্মিকতাৰ এক আদৰ্শ প্ৰতীক।
নিৰ্ম্মল
মাহীয়েক
কাহিনী
চৰিত্ৰ চিত্ৰণ