১৯৭৫ চনৰ আগষ্টত, ২৬ বছৰ বয়সত এটা ওদিছি নৃত্য তেওঁৰ জীৱনক সম্পূৰ্ণ সলনি কৰি দিয়ে, যেতিয়া তেওঁ সুযোগমতে "ভুলাভাই মেমোৰিয়াল ইনষ্টিটিউটত" প্ৰৱেশ কৰে, আৰু দুই তৰুণ নৃত্যশিল্পীক ওদিছিৰ এটা পাৰ্ফৰমেঞ্চ দৰ্শন কৰে। এইটোত তেওঁ এধৰণৰ আবেগৰ লগত উপচি উঠিছিল ইয়াৰ আগত তেওঁ কেতিয়াও চিনাকী হোৱা নাছিল, তেওঁৰ অত্যন্ত জটিল ছন্দ, নিদৰ্শন আৰু অত্যাধুনিক হাত-চকুৰ ইঙ্গিত সত্ত্বেও। তেখেত গুৰু কেলুচৰণ মহাপাত্ৰৰ এগৰাকী ছাত্ৰ হৈছিল যাৰ পৰা তেখেত নিতৌ ১২-ৰ পৰা ১৪ ঘণ্টা নৃত্যৰ শিল্প শিকিছিল আৰু শিক্ষানবিশ হিচাপে বহু কষ্টৰ সন্মুখিন হয়। তেখেত নিজকে কঠিন ট্ৰাউজাৰ, হাল্টাৰ ডিঙি, বন্ধ কান্দৰ ছোৱালী দি সোণৰ প্ৰসাৰিত চুলি প্ৰতিমা গৌৰীৰ পৰা পিছত গৌৰী আম্মা বা গৌৰী মা হিচাপে ৰূপান্তৰিত কৰিছিল, কাৰণ তেখেত তেখেতৰ ছাত্ৰসকলৰ মাজত স্নেহসুলভ পৰিচিত আছিল।

তেওঁৰ নৃত্যৰ ওচৰত জীৱনযাত্ৰাৰ বাট আছিল। তেখেত এটা দুৰ্দান্ত শিক্ষানবিস হিচাপে প্ৰমাণিত। তেওঁৰ নৃত্যক নিখুঁত কৰিবলৈ তেখেত মাদ্ৰাজৰ "গুৰু কল্যানিধি নাৰায়ণৰ" পৰা অভিনয়ৰ পঢ়া-শুনা আৰাম্ভ কৰিছিল। ইয়াৰ পিছৰ পৰা তেখেত গোটেই দেশত পাৰ্ফৰমেঞ্চ দিবলৈ আৰাম্ভ কৰে। প্ৰায় একে সময়তে, মুম্বাইৰ "জুহুৰ পৃথ্বী থিয়েটাৰত" প্ৰতিমা তেওঁৰ নিজস্ব নৃত্যৰ স্কুল আৰাম্ভ কৰিছিল। এইটো পিছত ওদিছি ডাঞ্চ চেণ্টাৰত পৰিণত হয়। ১৯৮৭ চনত কবিৰ বেদীৰ পৰা বিচ্ছেদ হোৱাৰ পিছত, তেখেত এখন আশ্ৰয়স্থল সন্ধান কৰিছিল আৰু তেখেত এটা নৃত্য পাইছিল।

চূড়ান্ত বছৰ
নৃত্য পেচা
মডেলিং পেচা
প্ৰাথমিক জীৱন