১৯৫০ চনৰ পৰাই ভাৰত বাণিজ্যিক ঘাটিৰ মুখামুখি হৈ আহিছে। এই ঘাটি ১৯৬০ চনত ভয়ংকৰভাৱে বৃদ্ধি পায়। আনহাতে চৰকাৰৰ ঘাটি বাজেটো সেই সময়ত অন্য এক সমস্যা আছিল আৰু দেশৰ ব্যক্তিগত খণ্ডৰ সঞ্চয়ৰ ঋণাত্মক হাৰৰ কাৰণে ব্যক্তিগত খণ্ডৰ পৰা ধন ধাৰে লোৱাৰো সুবিধা নাছিল। ফলস্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকক দীৰ্ঘকালীন ঋণপত্ৰ অৰ্থাৎ বণ্ড প্ৰদান কৰিছিল যাৰ ফলত টকাৰ যোগান বৃদ্ধি পায় আৰু ই মুদ্ৰাস্ফিতীৰ জন্ম দিয়ে। ১৯৬৫ চনৰ ভাৰত-পাকিস্তানৰ যুদ্ধৰ ফলত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ আৰু পাকিস্তানৰে মিত্ৰতা থকা দেশসমূহে ভাৰতৰ পৰা বৈদেশিক সাহাৰ্য বাতিল কৰিবলৈ সুৰুঙা পায় যি টকাৰ মূল্য হ্ৰাসত অৰিহণা যোগায়। অৱশেষত ১৯৬৬ চনত ভাৰতে লাভ কৰি অহা বৈদেশিক সাহাৰ্যসমূহ কৰ্ত্তন কৰা হয় আৰু কোৱা হয় যে এই সাহাৰ্যসমূহ পুনৰাই লাভ কৰিবলৈ ভাৰতে বৈদেশিক বাণিজ্য ক্ষেত্ৰৰ বাধা-নিষেধসমূহ উঠাই ল’ব লাগিব। সেই সময়ছোৱাত কেৱল প্ৰতিৰক্ষা শিতানতে মুঠ ব্যয়ৰ ২৪.০৬%। টকাৰ মূল্য হ্ৰাসত ১৯৬৫-৬৬ চনৰ খৰাং পৰিস্থিতিৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা মূল্যবৃদ্ধিয়েও বহু পৰিমাণে অৰিহণা যোগায়।

১৯৬৯ চনৰ শেষৰফালে ভাৰতীয় টকাৰ মূল্য আছিল ১৩ ব্ৰিটিছ পেঞ্চৰ সমান। তাৰ এটা দশকৰ পিছত ১৯৭৯ চনত ইয়াৰ মূল্য হয়গৈ ৬ ব্ৰিটিছ পেঞ্চ। ১৯৮৯ চনত ই সৰ্বকালৰ সৰ্বনিম্ন মূল্য ৩ ব্ৰিটিছ পেঞ্চ পায়গৈ।

প্ৰাৰম্ভিক প্ৰচলন
ইংৰাজ শাসনকাল
দশমিকীকৰণ
১৯৬৬ চনৰ অৰ্থনৈতিক বিপৰ্যয়