ডাঙৰ হৈ অহাৰ লগে লগে আনন্দি জগদীশৰ প্ৰেমত পৰে আৰু জগদীশেও আনন্দিক পত্নী তথা বান্ধৱী হিচাপে আঁকোৱালী লয়।কিন্তু পিছত জগদীশে মুম্বাইত পঢ়িবলৈ গৈ গৌৰী নামৰ এগৰাকী সহপাঠীৰ প্ৰেমত পৰি বিয়া পাতে আৰু আনন্দিৰ লগত বিবাহ বিচ্ছেদ কৰে।

জগদীশৰ পৰিয়ালে আনন্দিক তেওঁলোকৰ লগতেই ৰাখে আৰু আনন্দিয়ে তাতে থাকি এটা স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠনৰ সৈতে যুক্ত হৈ স্ত্ৰীশিক্ষাৰ বাবে আৰু শিশুবিবাহৰ বিৰুদ্ধে লাগি পৰে।সেইসময়তে আনন্দিৰ ডিষ্ট্ৰিক্ট কালেক্টৰ শিৱৰাজ শেখৰৰ সৈতে চিনাকি হয় যিয়ে আনন্দিৰ সামাজিক কামত মোহিত হৈছিল।তাকে দেখি জগদীশৰ পৰিয়ালে আনন্দিক শিৱৰাজৰ সৈতে বিয়া হৈ জীৱনটো নতুনকৈ সজোৱাৰ পৰামৰ্শ দিয়ে।

ইপিনে জগদীশে নিজৰ ভুল বুজিব পাৰি গৌৰীক বিবাহ বিচ্ছেদ দিয়ে আৰু নিজৰ পৰিয়ালৰ মাজলৈ ঘূৰি আহে।কিন্তু ইতিমধ্যে আনন্দি আৰু শিৱৰাজৰ বিয়া হৈ যোৱা কথা জানিব পাৰি জগদীশ হতবাক হৈ পৰে।যদিও আনন্দিয়ে জগদীশক ক্ষমা কৰি দিয়ে আৰু ভাল বন্ধু হৈ ৰোৱাৰ কথা দিয়ে।কিছুদিন পিছত জগদীশে গঙ্গা নামৰ এগৰাকী মহিলা লগ পায় যি শিশুবিবাহ আৰু ঘৰুৱা হিংসাৰ চিকাৰ হৈ আছিল।জগদীশে তেওঁক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি এগৰাকী পৰিচাৰিকা হোৱাত সহায় কৰে।পিছলৈ জগদীশে গঙ্গাক বিয়া কৰায়।

আনন্দি আৰু শিৱৰাজে হাড়ৰ বিষত ভূগি থকা এটি শিশু তুলি লয় আৰু চিকিৎসাৰ জৰিয়তে খোজ কাঢ়িব পৰাকৈ সক্ষম কৰি তোলে।কিন্তু পিছত সেই শিশুটিৰ প্ৰকৃত পিতৃমাতৃক বিচাৰি পোৱাত তেওঁলোকে চমজি লয়।দুই বছৰ পিছত শিৱৰাজে উদয়পুৰক এটা সন্ত্ৰাসবাদী আক্ৰমণৰ পৰা বচাবলৈ মৃত্যুক আঁকোৱালী লয় আৰু সেই ঘটনাটোৰ খুব কম সময়ৰ ভিতৰতেই আনন্দিয়ে নন্দিনী আৰু শিৱম নামৰ দুটি যঁজা সন্তানৰ জন্ম দিয়ে।গঙ্গাই নিজৰ অধ্যয়ন অব্যাহত ৰাখি এগৰাকী চিকিৎসক হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰে।ইপিনে নন্দিনীক তিনিমাহ বয়সতে অখিৰাজ কুমাৰ নামৰ এজন লোকে অপহৰণ কৰে আৰু নিৰ্মালী নাম দি নিজৰ পুত্ৰ কুমাৰলৈ বিয়া দিয়ে।

সাৰাংশ
১১বছৰ পিছত
১৫ বছৰৰ পিছত
১৬বছৰ পাছত