জীনত হিমাচল প্ৰদেশৰ বাসিন্দা এগৰাকী স্বাধীন মহিলা। তেওঁ নিজ প্ৰেমিক আমীৰ খানক বিয়া কৰাবলৈ সিদ্ধান্ত লয়। বিয়াৰ পিছত এক নতুন জীৱিকাৰ সৈতে ছৌদি আৰৱলৈ ৰাওনা হয়।

মীৰা এক সৰল ৰাজস্থানী হিন্দু মহিলা। এক পাৰম্পৰিক ৰাজস্থানী পৰিয়াললৈ বিয়া হৈ আহি তেওঁৰ জীৱনৰ গঠনশীল সময়ছোৱা সমাজৰ নীতি-নিয়ম আৰু প্ৰথাৰ মাজেৰে হাউলীৰ চাৰিবেৰৰ মাজতে আৱদ্ধ হৈ পৰিছে। কাকতালীয়ভাৱে মীৰাৰ স্বামী শংকৰো তেওঁৰ নতুন কৰ্মস্থলী ছৌদি আৰৱলৈ ৰাওনা হৈছে। শংকৰৰ অবিহনে মীৰাৰ জীৱনটো কঠিন হৈ পৰিছে। শংকৰে নিয়মিতভাৱে পৰিয়াললৈ উপাৰ্জনৰ অংশ পথাইছে। তেনেতে এদিন মীৰাই খবৰ পাইছে যে তেওঁৰ কোঠাৰ লগৰীয়াজনৰ হাতত অসাৱধানবঃশত এক দূৰ্ঘটনাত শংকৰৰ মৃত্যু হৈছে।

ইয়াৰ পিছতেই ৰাজস্থানী পৰম্পৰা অনুসৰি মীৰাই বৈধৱ্যৰ সাঁজ পিন্ধিব লগা হৈছে। পৰিয়ালৰ বাকী সদস্যসমুহে পৰিয়ালৰ একমাত্ৰ উপাৰ্জনকাৰী শংকৰক হেৰুওৱাৰ দুখ মীৰাৰ ওপৰত উজাৰ কৰিছে আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়াললৈ দুৰ্ভাগ্য কঢ়িয়াই অনা বুলি মীৰাক জগৰীয়া কৰিছে। তেওঁ এই সকলোবোৰ নীৰৱে সহ্য কৰি গৈছে।

আনহাতেদি জীনতে শুনিবলৈ পায় যে ছৌডি আৰৱত তেওঁৰ স্বামীক হত্যাৰ অভিযোগত গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছে। তেওঁ পতিয়ন যায় যে এয়া নিশ্চয়কৈ এক দূৰ্ঘটনা। কিন্তু ছৌদি আৰৱৰ আইনে ক্ষমাদান নকৰি আমীৰৰ মৃত্যুদণ্ডৰ আদেশ দিয়ে। এজন ভাৰতীয় বিষয়াই জীনতক কয় যে নিহতৰ পত্নীয়ে ক্ষমাদান কৰিলে ছৌডি আইনে আচামীক ৰেহাই দিয়ে। হাতত কেৱল শংকৰ আৰু আমীৰৰ এখন যুগ্ম আলোকচিত্ৰ লৈ তেওঁ মীৰাক বিচাৰি ৰাওনা হয়। যাত্ৰাপথত তেওঁ এক বহুৰূপীয়াক লগ পায়। বহুৰূপীয়াজনে নিজকে কলা আৰু অনুকৰণ কৰিব পৰা বহুমুখী প্ৰতিভাধাৰী হিচাপে চিনাকী দিয়ে। পিছত তেওঁ এজন ঠগ প্ৰমাণিত হয় আৰু জীনতৰ বয়-বস্তুবোৰ চুৰি কৰি নিয়ে। অৱশ্যে জীনত বিপদত পৰাত নিজা কলাত্মক গুণেৰে তেওঁ তাইক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ আহে। যেতিয়া জীনতে বহুৰূপীয়াৰ আগত নিজৰ উদ্দেশ্যৰ কথা ব্যাখ্যা কৰে তেতিয়া সহানুভূতিশীল হৈ সি তেওঁক সহায় কৰিব খোজে। দুয়ো লগ হৈ সিঙ হাউলীটো (শংকৰৰ ঘৰ) বিচাৰি উলিয়ায় আৰু শংকৰৰ পৰিয়ালক আমীৰৰ ভুলৰ বাবে ক্ষমা কৰি দিবলৈ অনুৰোধ জনায়। অৱশ্যে এই কাৰ্যত তেওঁলোক সফল নহ'ল। জীনতে ধাৰণা কৰে যে মীৰাৰ সৈতে বন্ধুত্ব কৰিলে এই কামত সহায় হ'ব।

মীৰা দৈনিক যোৱা এক মন্দিৰত দুয়ো প্ৰথম লগ হয়। প্ৰথমাৱস্থাত জীনতে তেওঁৰ আগমণৰ প্ৰকৃত উদ্দেশ্যৰ কথা লুকুৱাই ৰাখে। কেইটামান সপ্তাহতে দুয়োৰে মাজত ভাল বন্ধুত্বই গঢ় লৈ উঠে। ইয়াৰ ফলস্বৰূপে মীৰাই পৰম্পৰাৰ খোলাটোৰপৰা ওলাই আহি কিছু স্বাধীনতাৰ সোৱাদ পায়।

ইয়াৰ মাজতে শংকৰহঁতৰ হাউলীটো এক স্থানীয় কাৰখানা এটাৰ মালিক চোপ্ৰাৰ ধাৰৰ গ্ৰাসত সোমাই পৰে। ৰণধীৰ সিঙে ধাৰ পৰিশোধ কৰিবলৈ অতিৰিক্ত সময় বিচৰাত চোপ্ৰাই ধাৰ ৰেহাই দিয়াৰ বিনিময়ত মীৰাক বিচাৰে আৰু সিঙেও পিছলৈ এয়া মানি লয়।

ইফালে মৃত্যুদণ্ডৰ চূড়ান্ত জাননী অহাত জীনতে তেওঁৰ প্ৰকৃত উদ্দেশ্যৰ কথা মীৰাক জনাবলৈ বাধ্য হয়। জীনতক স্বাৰ্থান্বেষী বুলি ভাবি মীৰাই ক্ষমাদান পত্ৰত চহী কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে আৰু এই কথা স্পষ্ট কৰি দিয়ে যে এয়া এক দূৰ্ঘটনা হ'লেও স্বামীৰ হত্যাকাৰীক তেওঁ দণ্ড দিবলৈ বিচাৰে। জীনতেও অৱশেষত এয়াই অদৃষ্ট বুলি মানি লৈ গৃহচহৰলৈ উভটিবলৈ লয়। পিছত সিঙ পৰিয়ালে তাইক চোপ্ৰাক 'বিক্ৰী' কৰিব খোজা কথাত মীৰাৰ মন সলনি হয় আৰু শাহু-আইতাকৰ উৎসাহত ৰেলৱে ষ্টেচনলৈ গৈ জীনতৰ হাতত হস্তাক্ষৰিত ক্ষমাদান পত্ৰখন তুলি দিয়ে। শেষ মুহূৰ্ত্তত জীনতে হাত আগবঢ়াই দিয়াত মীৰা ৰেলত উঠি পৰে আৰু পৰম্পৰাৰ গণ্ডীৰ মাজত জীৱনটো এৰি থৈ গুচি যায়।


কাহিনীৰ সাৰাংশ
সমালোচনা
নিৰ্মাণৰ আগৰছোৱা
দৃশ্যগ্ৰহণৰ স্থান আৰু অভিনয় শিল্পী