প্ৰতিমাৰ পুতেক "সিদ্ধাৰ্থ" যিয়ে চিজোফ্ৰিনিয়াত আক্ৰান্ত আছিল, ১৯৯৭ চনৰ জুলাই মাহত তেখেত উত্তৰ কেৰোলাইনাত পঢ়া-শুনা কৰাৰ সময়ত আত্মহত্যা কৰিছিল, এইটো তেওঁৰ জীৱনৰ চলা বাট বেয়াকৈ সলনি হৈ গৈছিল, যেনেদৰে ১৯৯৮-ৰ প্ৰথমচোৱাত, তেখেত তেওঁৰ অৱসৰ ঘোষণা কৰিছিল আৰু তেওঁৰ নাম পৰিবৰ্তন কৰি প্ৰতিমা গৌৰী ৰাখে, অতি সোনকালেই তেখেত "লেহ" দি আৰাম্ভ কৰি হিমালয় অঞ্চলত ভ্ৰমণ আৰাম্ভ কৰিছিল। ১৯৯৭ চনৰ এপ্ৰিল মাহত দিয়া এক সংবাদপত্ৰৰ সাক্ষাৎকাৰত, কুম্ভ মেলাৰ সময়ত ঋষিকেশ শিবিৰ ৰাখি তেখেত কৈছিল, ""মই নিজকে হিমালয়ক এৰি দিয়াৰ সিদ্ধান্ত লৈছো। এই পৰ্বতৰ মাত যি তেওঁলকৰ ওচৰলৈ মোক ঈংগিত কৰিছে। আৰু কোনে জানে? এটোৰ পৰা কি ওলাই আহিব পাৰে? এইটো ভাল কিছু হবলৈ বাধ্য,"" ইয়াৰ পিছত, আগষ্টত, প্ৰতিমা গৌৰী তেওঁৰ কৈলাশ মানসৰোভাৰ তীৰ্থ যাত্ৰা কৰে আৰু তাতেই তেখেত পিথোৰাগড়ৰ পৰা মালপা ভূমিধসৰ পিছত নিখোঁজ হয়, হিমালয় অঞ্চলত, তেওঁৰ চিৰস্থায়ী কৃতিত্বৰ পিছ পেলাই - এখন সমৃদ্ধ নৃত্য গাওঁ, নৃত্যগ্ৰাম, যত শিক্ষাৰ্থীসকলে ভাৰতৰ শাস্ত্ৰীয় নৃত্যশৈলী শিকি আছিল। ভাৰত-নেপাল সীমান্তৰ ওচৰত এখন গাওঁ মালপাত ভূমিধসৰ অৱশেষত আৰু সাত দিন মৃতদেহ সহ তেওঁৰ দেহাৱশেষ তথা বয়-বস্তু ভালেমান দিন পিছত উদ্ধাৰ কৰা হয়।

২০০০ চনত তেওঁৰ জীয়েক, পূজা বেদীৰ দ্বাৰা সংগৃহীত আৰু প্ৰকাশিত তেওঁৰ জাৰ্নাল আৰু চিঠিবোৰৰ উপৰত ভিত্তি কৰি "টাইমপাচ" তেওঁৰ আত্মজীৱনীত, তেখেত তেওঁৰ "সকলো সম্পৰ্কৰ", "তেওঁৰ বিদ্ৰোহী জীৱন-যাপন", "তেওৰ পাৰিবাৰিক জীৱন", "তেওঁৰ সপোনৰ প্ৰকল্পৰ জন্ম" সম্পৰ্কত খাঁটি বিৱৰণ দিছে। নৃত্যগ্ৰাম আৰু তেওঁৰ জীৱনৰ শেষ মুহূৰ্তত সানায়াসিনে ৰূপান্তৰিত হোৱাৰ পিছত, যেতিয়া তেখেত জনজীৱনৰ পৰা অৱসৰ লৈছিল আৰু হিমালয় আহোৰণ কৰিব বিচাৰিছিল।

চূড়ান্ত বছৰ
ব্যক্তিগত জীৱন
পেচা
নৃত্যগ্ৰাম