মহাভাৰত যুগত শদিয়াক " বিদৰ্ভ ৰাজ্য" নামেৰে জনাজাত আছিল। আৰু এই ৰাজ্যৰ ৰজা আছিল ভীস্মক । এই ৰজাৰ জী ৰুক্মিনিকে ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই হৰণ কৰিছিল বুলি জনাজায়। শদিয়াত ১১৮৭ খ্ৰীষ্টাব্দত বীৰপালে উত্তৰ-পূৱ অসম আৰু বৰ্তমানৰ অৰুণাচল প্ৰদেশৰ কিছু অংশলৈ স্থাপন কৰা চুতীয়া ৰাজ্যৰ ৰাজধানী আছিল। বীৰপালৰ পুত্ৰ গৌৰিনাৰায়নে ত্ৰয়োদশ শতিকাত শদিয়াত ৰাজধানী স্থাপন কৰে আৰু ষষ্ঠদশ শতিকালৈকে ই ৰাজধানী হৈ থাকে। শদিয়াত বৃট্ৰিছ ৰাজৰ পূৱ বংগ আৰু অসম অঞ্চলৰ অন্তৰ্গত লক্ষীমপুৰ জিলাৰ উত্তৰ-পূৱ সীমান্তৰ ছাউনী আছিল। নদীৰ আনটো পাৰত অসম-বংগ সংযোগী ৰেল লাইনৰ বাবে এটা ৰেলৱে ষ্টেচন আছিল। শদিয়াক সেনাৰ দুৰ্গ হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। তাৰ বজাৰত, মিচিমি, আবৰ, আৰু খামতি আদি সীমান্তৰ সিপাৰৰ পৰ্বতীয়া লোক সকলে কপাহী কাপোৰ, নিমখ আৰু ধাতৱ বস্তুৰ বিনিময়ত ৰবৰ, মম, হাতী দাঁত, আৰু কস্তুৰী আনি দিছিল। ১৯৫০ চনৰ বৰভূমিকম্পত পুৰণি শদিয়া চহৰ ধব্বংস হৈছিল। ১৯২৬ চনৰ এই শদিয়াৰ বুলুং নামৰ এখন গাওঁৱত ভাৰত ৰত্ন সুধাকণ্ঠ ড° ভূপেন হাজৰিকা দেৱৰ জন্ম হৈছিল। বৰ্তমান এই বুলং নামৰ ঠাই খন বালি চৰ হ'ল। ১৯৫০ ৰ বৰভূইকপত ধব্বংস হোৱা এই গাওঁৱৰ লোক সকলে বৰ্তমান অৰুনাচল প্ৰদেশৰ দিবাং ভেলি জিলাত পুনৰ বুলুং নামেৰেই নতুনকৈ গাওঁ পাতি বাস কৰি আছে। এই গাওঁখনতে অৰুনাচল চৰকাৰে সুধাকণ্ঠৰ স্মৃতিত এটা প্ৰতিমুৰ্তি নিৰ্মান কৰিছে। 

শদিয়াৰ চাৰিশাল
পুখুৰী
ৰাজনৈতিক
ইতিহাস