ভাৰতীয় চুক্তি আইন ১৮৭২ ধাৰা ২(এ) ত প্ৰস্তাৱৰ সংজ্ঞা এনেদৰে দিয়া হৈছে, "যেতিয়া এজন ব্যক্তিয়ে আন এজনৰ সন্মতি বিচাৰি কোনো এক কাম কৰাৰ বা কামটো কৰাৰ পৰা আঁতৰি থকাৰ ইচ্ছা আনজনক ব্যক্ত কৰে, তেতিয়া তেওঁক এটা প্ৰস্তাৱ দিয়া বুলি কোৱা হয়।" এইদৰেই এক ন্যায্য প্ৰস্তাৱ হ'বলৈ হ'লে কামটো কৰা বা নকৰাৰ ইচ্ছাৰ বিষয়ে ব্যক্ত কৰাটো জৰুৰী। কিন্তু কেৱল ইচ্ছা ব্যক্ত কৰিলেই ই ন্যায্য প্ৰস্তাৱ নহ'ব। এই ইচ্ছাৰ কথা প্ৰস্তাৱ পাওঁতাজনক তেওঁৰ সন্মতি বিচাৰি পোনপটীয়াকৈ জনাব লাগিব আৰু এই প্ৰস্তাৱত এন কোনো চৰ্ত্ত থাকিব নোৱাৰিব যিটো পূৰ্ণ নহ'লে প্ৰস্তাৱ গৃহীত হ'ল বুলি ধৰা যায়।

প্ৰস্তাৱৰ ভাগসমূহ:
১. সাধাৰণ প্ৰস্তাৱ : সকলোৰে বাবে।
২. বিশেষ প্ৰস্তাৱ : নিৰ্দিষ্ট লোকৰ বাবে।
৩. বিপৰীতমুখী প্ৰস্তাৱ : দুইপক্ষই পৰস্পৰক দিয়া একে প্ৰস্তাৱ।
৪. পৰিৱৰ্ত্তিত প্ৰস্তাৱ : মূল প্ৰস্তাৱৰ শুধৰণি।
৫. স্থিত প্ৰস্তাৱ : কোনো বিশেষ সময়লৈকে থকা প্ৰস্তাৱ।

প্ৰস্তাৱ
মুক্ত সন্মতি
ক্ৰমবিকাশ
সংশ্লিষ্ট পক্ষৰ যোগ্যতা