বৃক্ষ পূজাৰ ভিতৰত তুলসী পূজাই প্ৰধান। আহিন-কাতিৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা প্ৰতিঘৰ অসমীয়াৰ ঘৰতে তুলসীৰ ভেটি কৰি তুলসী গছ ৰোৱা হয়। পুৰণি তুলসী গছ থাকিলেও নতুন তুলসী এজোপা হলেও ৰুই লোৱাতো নিয়ম। তুলসীৰ ভেটি মচি, ভেটিৰ সমুখত এটা কল-পুলি ৰুই তাত বন্তি জ্বলাই , মাহ-প্ৰসাদ, নৈবেদ্য দি সেই দিনা সন্ধিয়া নামকীৰ্তন কৰা হয়। সেইদিনা সন্ধিয়াৰ পৰা এমাহলৈ তুলসীৰ গুৰিত বন্তি প্ৰজ্বলন কৰিব লাগে, কোনো কোনোৱে আকাশ বন্তিও দিয়া দেখা যায়। আৰু পুৱা তুলসী ভেটি মচি পৰিস্কাৰ কৰা হয়। এই কামবোৰ অসমীয়া নাৰীয়ে বৰ পবিত্ৰ কাম বুলি গণ্য কৰে। তুলসী পাতেৰে ছতিওৱা পানীয়ে ঘৰ শুদ্ধ কৰে। দেহ, মন, বাসস্থান আদিৰ শুদ্ধকৰণ বা প্ৰায়শ্চিত্ততো তুলসী পাতৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। আঁহত, বট, জৰী, আম, ডিমৰু--এই পঞ্চপল্লৱ, ঘট স্থাপন কৰা প্ৰতি পূজাতেই জলপূৰ্ণ ঘটৰ মুখত দিৱলৈ প্ৰয়োজন হয়। ঘটৰ মুখত গোটা নাৰিকল আৰু বেল দিয়াও দেখা যায়। অদডশ্য পৰম শক্তিৰ প্ৰতীক ৰূপেই এই পঞ্চপল্লৱ সহিতে জলপূৰ্ণ ঘটক পূজা কৰা হয়।
শাৰদীয় দুৰ্গাপূজাত নৱপত্ৰিকা (অপৰাজিতা, ডালিম, মানকচু, কচু, গছ, ধান হালধি, আশোক, জয়ন্তী আৰু কলগছ) স্থাপন কৰা হয়। আঁহত গছক বিষ্ণু জ্ঞান কৰি গছৰ গুৰিত বহুতে সন্ধিয়া চাকি দিয়ে। এয়া বৃক্ষ পূজাৰেই নামান্তৰ। বড়োসকলৰ মাজত সিজু গছ পূজা কৰাৰ প্ৰথা অতীজৰ পৰা দেখা যায়। পুত্ৰহীন কোনো ব্ৰাহ্মণে আঁহত গছক পুত্ৰৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰি লগুণ দি পুণ্য আহৰণ কৰে বুলি বিশ্বাস কৰে। বিয়া নোহোৱাকৈ থকা ছোৱালীৰ বিবাহ সম্পৰ্কীয় কিবা দোষ থাকিলে খণ্ডন হৱলৈ প্ৰথমে কলগছক বিয়া দিয়া প্ৰথা গ্ৰাম্যাঞ্চলত দেখা যায়। অসমীয়া তোলনি বিয়াত চাৰিদিনীয়া আৰু সাতদিনীয়া স্নানৰ পাছত নতুনকৈ ৰোৱা নিখুঁত কলপুলি এটাক স্বামীৰূপে সেৱা কৰা হয় আৰু লাগনী গছলৈ চাই উৰ্ব্বৰতাৰ আকাংক্ষাৰে প্ৰণাম জনোৱা হয়।

বৃক্ষ পূজা
লখিমী সবাহ
পানীতোলা সবাহ
ধুমুহা পূজা