বুৰঞ্জী মতে, অনুসৰি স্বৰ্গদেউ চুহুঙম্যুঙ বা দিহিঙীয়া ৰজাই বকতা‌ত ৰাজধানী পতাৰ সময়ত বহু লোকে বকতা‌ত নকৈ হাবি ভাঙি বসবাসৰ উপযোগী কৰি লৈছিল। বকতা‌ৰ পূব প্ৰান্তত অৱস্থিত জাপিসজীয়া গাঁৱো হাবি ভাঙি সেইসময়ৰ লোকসকলে গঢ়ি তুলিছিল। বসবাসৰ উপযোগী হোৱাৰ পাছত বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা মানুহ প্ৰৱজ্বন হৈ বাস কৰিবলৈ লৈছিল। এই গাঁৱত প্ৰচুৰ পৰিমাণে বাহ,বেত,টকৌ পাত আদি উপলব্ধ আছিল। সেই সময়ৰ লোকসকলো আছিল বাহ বেতৰ কামত অতি নিপুণ। তেওঁলোকে বাহ বেতেৰে ভিন্ন ধৰণৰ নিত্য প্ৰয়োজনীয় বস্তু নিৰ্মাণ কৰিছিল। তাৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল জাপি। টকৌপাত প্ৰচুৰ পৰিমাণে উপলদ্ধ হোৱাৰ বাবেই তেওঁলোকে সকলো ধৰণৰ জাপি নিৰ্মাণত সিদ্ধ হস্ত আছিল‌। উল্লেখযোগ্য যে, আহোম স্বৰ্গদেউ‌সকলৰ প্ৰয়োজনীয় জাপি এই গাঁৱৰ পৰাই যোগান ধৰা হৈছিল। পিছলৈ ব্ৰিটিছ অহাৰ পাছতো গাওঁ‌খনৰ ওচৰতে অৱস্থিত আমলাগুৰি চাহ বাগিচা, কৃষ্ণ‌বিহাৰী চাহ বাগিচা, মহখুটি চাহ বাগিচাত কৰ্মৰত শ্ৰমিকৰ বাবে জাপি তেওঁলোকে যোগান ধৰিছিল। এইদৰেই, জাপি সজাত পাকৈত মানুহ বাস কৰাৰ বাবেই গাওঁ‌খনৰ নাম জাপিসজীয়া হল বুলি জনা যায়।

সামৰণি :
অৱস্থান :
জীৱিকা :
ইতিহাস