ষষ্ঠ উপন্যাসখনত হেৰী,ৰণ আৰু হাৰমাইনীয়ে যাদু প্ৰাণীৰ তত্ত্বাৱধান বিষয়ৰ শ্ৰেণী নলয় আৰু তাকে লৈ কিতাপখনৰ প্ৰথমাংশত হেগ্ৰিড হতাশ আৰু খঙাল হৈ থাকে, কিন্তু শীঘ্ৰেই হেগ্ৰিডে বুজি পায় যে ইয়াৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে সিহঁতে হেগ্ৰিডক বেয়া পায়। পিছলৈ যেতিয়া এৰাগগৰ মৃত্যু হয়,হেগ্ৰিডে প্ৰাণৰ ভয়কো নেওচি মকৰাটোৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰিবলৈ যায়। তাৰ পিছত তেওঁ আৰু হোৰাছ স্লাগহৰ্ণে অত্যাধিক ফায়াৰহুইস্কী খাই দিয়ে আৰু এই সুযোগৰ সুবিধা লৈ হেৰীয়ে (যি সেইসময়ত ফেলিক্স ফেছিলিছ ঔষধ বা "পনীয়া সৌভাগ্য"ৰ প্ৰভাৱত আছিল) স্লাগহৰ্ণৰ পৰা এক স্মৃতি আহৰণ কৰে। কিতাপখনৰ শেষৰফালে ডেথ্ ইটাৰ বোৰে হগৱাৰ্ট্ছ আক্ৰমণ কৰে আৰু সিহঁতৰ লগত যুঁজ কৰোতে হেগৰিডৰ জুপুৰীটোত জুই লাগে। ডাম্বলডোৰৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ সময়ত হেগ্ৰিডে ডাম্বলডোৰৰ শৰীৰটো কঢ়িয়াই নিয়ে।

পৰিয়াল
হেৰী পটাৰ এণ্ড দ্য চেম্বাৰছ অৱ ছিক্ৰেটছ
হেৰী পটাৰ এণ্ড দ্য প্ৰিজনাৰ অৱ আজকাবান
হেৰী পটাৰ এণ্ড দ্য হাফ ব্লাড প্ৰিন্স