১৯৩৭ চনত শ্বেলডন হলীউদ,কেলিফোৰ্ণিয়ালৈ যায় য'ত তেওঁ চিত্ৰনাট্য পুণৰীক্ষণৰ কাম কৰে আৰু বহুকেইখন বি পৰ্যায়ৰ চলচ্চিত্ৰত কাম কৰে। প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত শ্বেলডনে 'আৰ্মী এয়াৰ কৰ্পছ'ৰ অধীনস্থ 'ৱাৰ ট্ৰেইনিং ছাৰ্ভিছ'ত পাইলট হিচাপে যোগ দিয়ে। কিন্তু যুদ্ধত ভাগ লোৱাৰ পূৰ্বেই তেওঁৰ দলটিক খাৰিজ কৰা হয়। অসামৰিক জীৱনলৈ ঘূৰি আহি তেওঁ নিউ য়ৰ্ক চহৰত থাকিবলৈ লয় য'ত তেঁও ব্ৰডৱে মঞ্চৰ বাবে সংগীতালেক্ষ লিখাৰ উপৰিও এমজিএম ষ্টুডিঅ আৰু পেৰামাউন্ট পিক্সাৰ্ছৰ বাবে চিত্ৰনাট্য লিখিবলৈ লয়। লাহে লাহে তেওঁ লেখক হিচাপে জনপ্ৰিয় হ'বলৈ লয়,উদাহৰণস্বৰূপে এটা সময়তে ব্ৰডৱেত তেওঁৰ তিনিখন সংগীতালেক্ষ চলিছিল। এই সফলতাই তেওঁক পুনৰ হলীউদলৈ ঘূৰাই আনে আৰু "দ্য বেচ্চেলৰ এণ্ড দ্য ববী ছক্সাৰ"ত কাম কৰে যাৰ বাবে তেওঁ ১৯৪৭ চনত শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্যৰ একাডেমি এৱাৰ্ড লাভ কৰে। ১৯৪৮ চনৰ সংগীতধৰ্মী ছবি "ইষ্টাৰ পেৰাড"ত তেওঁ সহ-চিত্ৰনাট্যকাৰ হিচাপে কাম কৰে আৰু ১৯৫০ চনৰ সংগীতধৰ্মী ছবি "এনি গেট য়ৰ গান"ত চিত্ৰনাট্যকাৰ হিচাপে কাম কৰে।

যেতিয়া টেলিভিছন জনপ্ৰিয় মাধ্যম হৈ পৰে তেওঁ এই ক্ষেত্ৰতো হাত দিবলৈ সিদ্ধান্ত কৰে। "মই ভাবো মোক পইচা লাগিছিল," তেওঁ কয়।"এদিন দুপৰীয়া আহাৰৰ সময়ত মই পেট্টী ডিউকক লগ পালোঁ। গতিকে মই "দ্য পেট্টী ডিউক শ্বো" প্ৰযোজনা কৰি টিভিত কোনেও কেতিয়াও নকৰা কাম এটা কৰিলো। সাত বছৰ ধৰি মই সেই শৃংখলাৰ প্ৰায় আটাইবোৰ খণ্ডৰ চিত্ৰনাট্য লিখিছো।"

শ্বেলডনে স্ক্ৰীণ গেমছৰ সহঃপ্ৰযোজনাত "আই ড্ৰীম অৱ জিনি" ৰচনা আৰু প্ৰযোজনা কৰে। তেওঁ ৫ বছৰত অসংখ্য চিত্ৰনাট্য লিখে আৰু মাজে মাজে তিনিটা ছদ্মনাম ব্যৱহাৰ কৰে(মাৰ্ক ৰোৱেন, এলান ডেভন, ক্ৰিষ্টোফাৰ গোলাটো)। সমসাময়িক ভাৱে তেওঁ "দ্য পেট্টী ডিউক শ্বো"ৰ বাবেও চিত্ৰনাট্য লিখি থাকে। "নেন্সী" নামৰ টিভি শৃংখলাটিৰ চিত্ৰনাট্য লিখোতেও তেওঁ আগৰ ছদ্মনাম কেইটা ব্যৱহাৰ কৰে। তেওঁ কয় যে শৃংখলাৰ ৰচক,প্ৰযোজক,স্বত্তাধিকাৰ আৰু লেখক হিচাপে কেৱল তেওঁৰ নামেই আহি থকা বাবে তেওঁ ছদ্মনাম ব্যৱহাৰ কৰিছিল। তেওঁ "হাৰ্ট টু হাৰ্ট" শৃংখলাৰো চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰে।

১৯৭০ চনত "আই ড্ৰীম অৱ জিনি"ৰ প্ৰযোজনা শেষ হয়। " "আই ড্ৰীম অৱ জিনি"ৰ শেষৰ বছৰটোতহে মই এখন উপন্যাস লিখি চাবলৈ সিদ্ধান্ত কৰিলোঁ,"১৯৮২ চনত তেওঁ কয়। "সদায় ৰাতিপুৱা নটাৰ পৰা দুপৰীয়ালৈ মই ষ্টুডিঅ'ত মোৰ সহযোগীক ফোনসমূহ ৰিছিভ কৰিবলৈ কওঁ। মানে প্ৰতিটো ফোনকল। প্ৰতিদিনে পুৱা মই লিখিছিলো বা শ্ৰুতলিপি দিছিলো— আৰু তাৰ পিছতহে টিভি ব্যৱসায়ৰ মুখামুখি হৈছিলো"

১৯৬৯ চনত শ্বেলডনে তেওঁৰ প্ৰথম উপন্যাস "দ্য নেকেড ফেছ" ৰচনা কৰে যাৰ বাবে তেওঁ "মিষ্ট্ৰী ৰাইটাৰ্ছ অৱ আমেৰিকা"ই দিয়া এড্গাৰ এলেন পো বঁটাৰ "শ্ৰেষ্ঠ প্ৰথম উপন্যাস" শাখাত মনোনয়ন লাভ কৰে। তেওঁৰ পৰৱৰ্তী উপন্যাস "দ্য আডাৰ চাইড অৱ দ্য মিডনাইট"ৰ লগতে আৰু বহুতো উপন্যাসে দ্য নিউ য়ৰ্ক টাইমছ বেষ্ট চেলাৰ তালিকাত প্ৰথম স্থান দখল কৰে আৰু ইয়াৰে বহুকেইখনৰ পৰা চলচ্চিত্ৰ আৰু টেলিভিছন শৃংখলা নিৰ্মাণ কৰা হয়। তেওঁৰ উপন্যাসবোৰে প্ৰায়েই নিষ্ঠুৰ মানুহ কিছুমানে নিয়ন্ত্ৰণ কৰা এক জগতত কোনো দৃঢ়মনা মহিলাৰ কাহিনী চিত্ৰিত কৰে। উপন্যাসসমূহৰ মাজত লুকাই থকা ৰহস্য আৰু কৌতূহলে পাঠকক পাত লুটিয়াই যাবলৈ বাধ্য কৰিছিল:
তেওঁৰ অধিকাংশ পাঠকেই মহিলা আছিল। ইয়াৰ কাৰণ সোধাত তেওঁ কয়: "মই এনেকুৱা মহিলাসকলৰ বিষয়ে লিখিব বিচাৰো যি বুদ্ধিমতী,পাৰদৰ্শী আৰু আটাইতকৈ ডাঙৰ কথা যিয়ে নিজৰ নাৰীত্বক সন্মান কৰে,ইয়াক বিসৰ্জন দিব নোখোঁজে। মহিলাসকলৰ অপৰিসীম শক্তি আছে — আৰু সেয়া হ'ল তেওঁলোকৰ নাৰীত্ব, কাৰণ ইয়াৰ অবিহনে পুৰুষে একো কৰিব নোৱাৰে।" কিতাপেই আছিল শ্বেলডনৰ প্ৰিয় মাধ্যম। "কিতাপ লিখিবলৈ মই ভাল পাওঁ," তেওঁ কয়। "চলচ্চিত্ৰ এক উমৈহতীয়া মাধ্যম, সকলোৱে তোমাৰ কামত নজৰ দি থাকে। তুমি যেতিয়া এখন উপন্যাস লিখা তাত কেৱল তুমিয়েই থাকা। এই স্বাধীনতা অন্য মাধ্যমত পোৱা নাযায়।"

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
মৃত্যু
ব্যক্তিগত জীৱন
পেচাদাৰী জীৱন