খুলীয়া ভাওনাৰ চৰিত্ৰৰ সংখ্যা নাটকৰ কাহিনীৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। নাটকসমূহ যিহেতু ৰাজকীয় কাহিনীৰ আধাৰত ৰচিত, সেয়েহে অভিনেতা অভিনেত্ৰীসকলৰ সাজ-সজ্জা, বেশ-ভুষাও ৰাজকীয় হয়। যেনে ৰজাৰ চৰিত্ৰৰ বাবে ৰাজকীয় পোছাক, বিভিন্ন মালা, কাণ, ডিঙিত বিভিন্ন অলংকাৰৰ প্ৰয়োগ কৰা হয়। তদুপৰি কোনো কোনো চৰিত্ৰ যেনে ৰাৱণ, হনুমান, জাম্বৱন্ত, জটায়ু, শূৰ্পণখা আদিৰ লগতে ভালুক, বান্দৰ, ৰাক্ষক-ৰাক্ষসী আদি চৰিত্ৰ ৰূপায়ণৰ বাবে মুখাৰ ব্যৱহাৰো কৰা হয়। মুখাসমূহ ঘাইকৈ পাতল কাঠ, বাঁহ, ডাঠ কাগজেৰেই তৈয়াৰ কৰা হয়। খুলীয়া ভাউৰীয়াৰ চৰ্চা যিহেতু বহু আগৰে পৰাই হৈ আহিছে সেয়েহে ইয়াৰ এক আকষৰ্ণীয় দিশ এয়ে যে নাটকৰ স্ত্ৰী চৰিত্ৰসমূহো পুৰুষ সকলেই ৰূপায়িত কৰে। পুৰুষসকলে দীঘল চুলি, খাৰু, মহিলাৰ পোছাক, আ অলংকাৰ আদি ব্যৱহাৰ কৰে। উল্লেখযোগ্য যে নাটকৰ স্ত্ৰী চৰিত্ৰ ৰূপী পুৰুষসকলে মেখেলা চাদৰৰ সলনি শাৰী পৰিধান কৰাটো নিষেধ। ইয়াৰোপৰি অভিনয়ৰ বাবে ৰজা তথা আন সদস্যসকলে কাঠৰ তৰোৱাল, বাঁহৰ ধনু-কাড়, কাপোৰ আৰ ডাঠ কাগজেৰে সজা গদা, সন্যাসী তথা ঋষি মুনি সকলে কাঠৰ কমণ্ডলু, টোকন আদি ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়।
বহুৱা খুলীয়া ভাউৰীয়াৰ আন এক উল্লেখযোগ্য চৰিত্ৰ। নাটকৰ কাহিনীৰ অৰ্ন্তগত নহয় যদিও বহুৱাৰ ভূমিকা গুৰুত্বপূৰ্ণ। বহুৱাৰ কাম মূলতঃ বিভিন্ন হাস্যমধুৰ কথা বতৰা তথা অংগীভংগীৰে হাস্যৰসৰ যোগান ধৰা। বহুৱাই হাস্যৰস যোগানৰ বাবে ঘাইকৈ কিছুমান শেহতীয়া উল্লেগযোগ্য ঘটনাকে বাচি লয়। বহুৱাৰ কথা-বতৰাৰ উপৰি সাজ পোছাকেও দৰ্শকৰ মাজত হাঁহিৰ খোৰাক যোগায়। বহুৱাই ব্যৱহাৰ কৰা ভিন্নৰঙী চোলা, ক’লা চছমা, দাড়ি- গোঁফ, নকল দাত, মুখত সনা নানান ৰঙেও দৰ্শকক আনন্দ যোগায়।

ওজা, পালি আৰু বাদ্যযন্ত্ৰী
বাদ্যযন্ত্ৰ
পৰিবেশন
চৰিত্ৰ