ইয়াৰ ভৱিষ্যৎবাণীবোৰৰ সত্যতা ব্যৱহাৰিকভাৱে পৰীক্ষা কৰি চাব পাৰি। বিশেষ আপেক্ষিকতাবাদৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰিক পৰীক্ষা কৰি চাব পৰা বিষয়কেইটা হৈছে- আপেক্ষিকতাবাদৰ নীতি, পোহৰৰ বেগৰ ধ্ৰুৱকত্ব আৰু সময় প্ৰসাৰণ। ১৯০৫ চনত আইনষ্টাইনে বিশেষ আপেক্ষিকতাবাদ তত্ত্বটো আগবঢ়োৱাৰ পিছৰে পৰা ইয়াৰ ভৱিষ্যৎবাণীবোৰ বহুবাৰ সত্য প্ৰমাণিত হৈছে। কিন্তু এই তত্ত্বটোৱে স্বীকৃতি পাবলৈ ১৮৮১ চনৰ পৰা ১৯৩৮ চনৰ ভিতৰত সম্পন্ন হোৱা তিনিটা পৰীক্ষা যথেষ্ট গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল। এই পৰীক্ষা তিনিটা হৈছে- মাইকেলশ্বন-মৰ্লি পৰীক্ষা, কেনেডি-থৰ্নডিকে পৰীক্ষা আৰু ইভছ্-ষ্টিলৱেল পৰীক্ষা। ১৯০৫ চনত আইনষ্টাইনে প্ৰথম নীতিকেইটাৰ পৰা লৰঞ্জ ৰূপান্তৰবোৰ নিৰ্ণয় কৰিছিল, কিন্তু এই তিনিটা পৰীক্ষাইহে লৰেঞ্জ ৰূপান্তৰকেইটাক ব্যৱহাৰিক দিশৰ পৰা বাস্তৱসন্মত বুলি সাৱ্যস্ত কৰিছিল।

ধ্ৰুৱীয় বিদ্যুৎচুম্বকীয় তত্ত্বৰ মূল ভেটিস্বৰূপ মেক্সৱেলৰ সমীকৰণকেইটাই পোহৰক এক নিৰ্দিষ্ট বেগেৰে যোৱা তৰংগ বুলি গণ্য কৰিছিল। আজিৰ আধুনিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা এইটো সুস্পষ্ট যে পোহৰক পৰিবহণৰ বাবে কোনো মাধ্যম নালাগে। কিন্তু মেক্সৱেল আৰু তেওঁৰ সমসাময়িক লোকসকল এইটো কথাত পতিয়ন গৈছিল যে পোহৰৰ তৰংগবোৰ কিবা এটা মাধ্যমৰ মাজেৰেহে পৰিবহণ কৰে, ঠিক যিদৰে শব্দ বায়ুৰ মাজেৰে যায় বা পুখুৰীৰ ওপৰিভাগৰ জলপৃষ্ঠৰে ঢৌ এটা পাৰ হয়। পোহৰ পাৰ হোৱা এই আনুমানিক মাধ্যমটোক তেওঁলোকে আলোকীয় ইথাৰ বুলি কৈছিল আৰু ধৰি লৈছিল যে এই মাধ্যমটো সুস্থিৰ তৰাবোৰৰ সাপেক্ষে স্থিতিশীল আৰু পৃথিৱীখনো ইথাৰৰ মাজেৰেই গতি কৰে। ফ্ৰে'নেলৰ আংশিক ইথাৰ বিচ্যুতিৰ অনুমানটোৱে প্ৰথম মাত্ৰাৰ (formula_2) প্ৰভাৱটো নাকচ কৰিলে। দ্বিতীয় মাত্ৰাৰ (formula_3) প্ৰভাৱ দেখাটো অসম্ভৱ নহয় যদিও মেক্সৱেলে ইয়াক এইবুলি নাকচ কৰিছিল যে তেতিয়াৰ প্ৰযুক্তিৰে এইটো ধৰা পেলাবলৈ ইয়াৰ মান যথেষ্ট সৰু।

মাইকেলশ্বন-মৰ্লিৰ পৰীক্ষাটোৰে "ইথাৰ বতাহ"ৰ এই দ্বিতীয় মাত্ৰাৰ প্ৰভাৱটো ধৰা পেলাবলৈ, অৰ্থাৎ পৃথিৱীৰ সাপেক্ষে ইথাৰ বতাহৰ গতিবেগ নিৰ্ণয় কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছিল। পৰীক্ষাটো সম্পন্ন কৰিবলৈ মাইকেলশ্বনে "মাইকেলশ্বন ইন্টাৰফে'ৰ'মিটাৰ" নামৰ সঁজুলি এটাৰ আৰ্হি প্ৰস্তুত কৰিছিল। ইথাৰৰ বতাহৰ মান ধৰা পেলাবলৈ সঁজুলিটো যথেষ্ট সূক্ষ্মতাসম্পন্ন আৰু সংবেদনশীল আছিল। কিন্তু ১৮৮১ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে তেওঁ পৰীক্ষাটো কৰি চোৱাত, আৰু ১৮৮৭ চনত পুনৰবাৰ কৰি চোৱাৰ পিছতো কোনোধৰণৰ ফলাফল পোৱা নগ'ল। ইথাৰ বতাহক ধৰা পেলাবলৈ সক্ষম নোহোৱাটো হতাশাজনক আছিল যদিও বৈজ্ঞানিক মহলে ইয়াৰ ফলাফলটো আঁকোৱালি লৈছিল। ইথাৰৰ ধাৰণাটোৰ অস্তিত্ব ৰক্ষা কৰিবলৈ ফিটজাৰে'ল্ড আৰু লৰে'ঞ্জ নামৰ বিজ্ঞানী দুজনে পৃথকে পৃথকে এটা অনুমান আগবঢ়াইছিল, যিটো অনুমান অনুসৰি ইথাৰৰ মাজেৰে বস্তু এটাই গতি কৰিলে ইয়াৰ দৈৰ্ঘ্যৰ পৰিৱৰ্তন হয়। এইটোৱেই "ফিটজাৰে'ল্ড-লৰেঞ্জ্ সংকোচন" ধাৰণাটোৰ আৰম্ভণি আছিল, যদিও তেওঁলোকৰ এই অনুমানটোৰ কোনো তাত্ত্বিক ভিত্তি নাছিল। মাইকেলশ্বন-মৰ্লি পৰীক্ষাটোত একো ধৰা নপৰাই এইটোকে সূচায় যে পোহৰে এটা বিন্দুৰ পৰা এপাক ঘূৰি আহি পুনৰ সেইটো বিন্দু পাওতে লগা সময়টো অদিশী (অৰ্থাৎ দিশৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে)।

মাইকেলশ্বন-মৰ্লিৰ ঐতিহাসিক পৰীক্ষাটোৱে পোহৰৰ বেগক অদিশী বুলি ক'লে যদিও জড় প্ৰণালীৰ সলনি হোৱাৰ লগে লগে বেগৰ কিদৰে পৰিৱৰ্তন হয় (যদি হয়), সেইসম্পৰ্কে একো নক'লে। এই কামটোকে কৰিবলৈ কেনেডি-থৰ্নডিকে পৰীক্ষাটো প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল। পৰীক্ষাটো ১৯৩২ চনত ৰয় কেনেডি আৰু এডৱাৰ্ড থৰ্নডিকে'ই পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে সম্পন্ন কৰিছিল। তেওঁলোকেও একো প্ৰভাৱ ধৰা পেলাব নোৱাৰিলে আৰু এইটো সিদ্ধান্তলৈ আহিল যে "জড় প্ৰণালী সলনিয়ে একো প্ৰভাৱ নেপেলায়… যদিহে মহাকাশত সৌৰজগতৰ বেগ,
পৃথিৱীৰ কক্ষপথত ইয়াৰ বেগৰ আধাতকৈ বেছি নহয়"। এটা গ্ৰহণযোগ্য ব্যাখ্যা আগবঢ়াবলৈ এইটো খুব মিলি যোৱা সম্ভাৱিতা বুলি ভবা হৈছিল। গতিকে তেওঁলোকৰ পৰীক্ষাটোৰ শূন্য ফলাফলে এইটো প্ৰতিষ্ঠিত কৰালে যে পোহৰে এপাক ঘূৰি আহোতে লগা সময় যিকোনো জড় প্ৰণালীতে একে।

১৯৩৮ চনত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে আৰু ১৯৪১ চনত অধিক নিখুঁতকৈ পুনৰবাৰ ইভছ্-ষ্টিলৱেল পৰীক্ষাটো কৰা হৈছিল। পৰীক্ষাটো সম্পন্ন কৰিছিল হাৰ্বাৰ্ট ইভ্ছ্ আৰু জি. আৰ. ষ্টিলৱেলে। এই পৰীক্ষাটোৰ উদ্দেশ্য আছিল অনুপ্ৰস্থ লোহিত বিচ্যুতিৰ জোখ লোৱা- অৰ্থাৎ গতিশীল উৎস এটাৰ পৰা ইয়াৰ বেগৰ লম্বদিশত হোৱা পোহৰৰ লোহিত বিচ্যুতি, যিটো আইনষ্টাইনে ১৯০৫ চনতে ভৱিষ্যদ্বাণী কৰি গৈছিল। পৰীক্ষাৰ পদ্ধতিটো আছিল, ধৰা পৰা ডপলাৰ সৰণৰ সৈতে ধ্ৰুপদী তত্ত্বৰ মতে হোৱা সৰণৰ তুলনা কৰা আৰু তাৰ দ্বাৰা এটা লৰেঞ্জ গুণিতকৰ শুধৰণি বিচৰা। তেনে এটা শুধৰণি সঁচাকৈয়ে ধৰা পৰিছিল আৰু ইয়াৰ পৰা এইটো সিদ্ধান্তত উপনীত হোৱা গৈছিল যে বিশেষ আপেক্ষিকতাবাদে কোৱা ধৰণেই গতিশীল পাৰমাণৱিক ঘড়ী এটাৰ কম্পনাংক সলনি হৈছে।

এই পৰীক্ষাবোৰ ইতিমধ্যে বহুবাৰ কৰি চোৱা হৈছে। ইয়াৰ উপৰিও উচ্চ বেগত আপেক্ষিকীয় শক্তি আৰু ভৰবেগৰ বৃদ্ধি, সময় প্ৰসাৰণৰ ব্যৱহাৰিক পৰীক্ষা আৰু লৰেঞ্জ বিৰুদ্ধাচৰণৰ সন্ধান- ইত্যাদি পৰীক্ষাসমূহৰ নাম উল্লেখ কৰিব পাৰি।

তত্ত্বটোৰ বিকাশ আৰু প্ৰতিক্ৰিয়া
বিশেষ আপেক্ষিকতাবাদৰ সত্যতা পৰীক্ষা
পৰীক্ষালব্ধ সাক্ষ্য
আধুনিক প্ৰয়োগসমূহ