ঢুলীয়াসকলে ৰূপসজ্জাৰ বাবে স্থানীয় গছ-গছনিৰ পাতৰ পৰা তৈয়াৰী ৰং, চাউলগুৰি আদি; দাড়ি-মোচৰ বাবে আটা বা ময়দাৰ লেপন, আৰু সাজ-সজ্জাৰ বাবে খেৰকুটা বা আন তেনে ধৰণৰ বস্তুহে ব্যবহাৰ কৰিছিল। মহিলাৰ চৰিত্ৰৰ বাবে মতা মানুহে ধুতিখন শাৰীৰ দৰে কৰি লৈ পিন্ধি তিৰোতাৰ অভিনয় কৰে। তেনে অভিনয়ৰ বাবে মাতটো সামান্য সৰু কৰি উলিয়ায়। 

এই ঢুলীয়াসকলে প্ৰধানতঃ পুৰণি আখ্যানসমূহ আৰু লগতে আন আন সামাজিক বা আৰ্থসামাজিক ঘটনাসমূহ ব্যঙ্গৰূপত পৰিবেশন কৰি ৰাইজক হাঁহিৰ খোৰাক যোগায়। তাৰোপৰি তেওঁলোকে আন আন ধেমেলীয়া অভিনয়ো কৰে। 

প্ৰথমতে বৰঢোলত গুৰুঘাত মাৰি অনুষ্ঠানটি আৰম্ভ কৰা হয়। তাৰপিছত গুৰিঢোল বজাই "খলা" ফুৰোৱা বাদী আদি কাৰ্য্য অনুষ্ঠিত কৰে। ঢোলৰ বাজনা, চং, কুস্তি, খেল-ধেমালি আদি চাৰ্কাচ আৰু কেৰিকচাৰ ধৰ্মী। কিছুমান বিশেষ অভিনয়ৰ বাবে মুখাৰো ব্যৱহাৰ হৈছিল।

ইতিহাস
বৰ্ণনা
সাজ-পোচাক আৰু অভিনয়
বৰ্তমানৰ স্থিতি