নাট্যাচাৰ্য্য ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰ তেওঁৰ বৰদেউতাক দুৰ্গেশ্বৰ বৰঠাকুৰৰ পুত্ৰ আছিল। তেওঁৰ প্ৰভাৱতে কুমুদেশ্বৰ বৰঠাকুৰ এজন সুদক্ষ অভিনেতা হৈ পৰিছিল। শিক্ষাজীৱনৰ শেষৰ ফালে তেওঁ হাস্য ৰসাত্মক কবিতা লিখিবলৈ লৈছিল আৰু সেইবোৰে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল। ইয়াতে উৎসাহিত হৈয়েই তেওঁ সাহিত্য ৰচনাত হাত দিয়ে। বৰঠাকুৰদেৱে বিচিত্ৰ বিষয়ৰ সাহিত্য ৰচনাত হাত দিছিল। কবিতা, উপন্যাস, জীৱনী, নাটক, অনুবাদ আদি বিভিন্ন বিষয়ৰ সাহিত্য তেওঁৰ ৰচনাত পোৱা যায়। কিন্তু তেওঁ প্ৰখ্যাত হৈ পৰে ৰহস্য কাহিনী ৰচনাৰ মাজেদিহে। প্ৰধানকৈ অৰ্থভাৱতহে তেওঁ ৰহস্য উপন্যাসত হাত দিছিল বুলি উল্লেখ কৰি গৈছে। অসমীয়া পঢ়ুৱৈক কিতাপৰ প্ৰতি একৰ্দন বঢ়োৱাটোও তেওঁৰ আন এটি উদ্দেশ্য আছিল। প্ৰায় ৭০খন এনে উপন্যাস তেওঁ ৰচনা কৰি গৈছে। যদিও তেওঁ এইবোৰ গোলাই ছিৰিজ, অসমীয়া মৌলিক ডিটেকটিভ কাহিনী, অসমীয়া সামাজিক ডিটেকটিভ কাহিনী, অসমীয়া মৌলিক দেশসেৱা ডিটেকটিভ কথা আৰু ৰহস্য কথাৱলী --- এই পাঁচ ভাগত ভাগ কৰি গৈছে সকলোৰে মূল নায়ক গোলাই চোৰ। গোলাইৰ লগৰীয়া হ'ল ফাকিদাস, নিংনা, বৃহস্পতীয়া, হৰনাথ আৰু গহীন। গোলাইৰ বিপৰীতে আছে জগত দাৰোগা, সহযোগী গজ আৰু কুকুৰ জেলী। ১৯৪৫ চনমানৰপৰা প্ৰকাশ পোৱা এই চিৰিজত গোলাইৰ দেশপ্ৰেম, সাহস, বুদ্ধি আদি ফুটাই তোলাৰ বিপৰীতে জগত দাৰোগাৰ কৰ্তব্যপৰায়ণতা ফুটি উঠিছে।

শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱন
অন্যান্য কৰ্মৰাজি
সাহিত্যচর্চা
ৰচনাসমগ্ৰ