১৯৮৫ চনৰ ১৮ ডিচেম্বৰত শৰ্মিষ্ঠা প্ৰীতমৰ জন্ম হয়। এক সুস্থ সৱল শিশু হিচাপে জন্ম লাভ কৰিলেও লাহে লাহে তেওঁ চলা ফুৰা কৰাত অসুবিধা পাবলৈ ধৰে আৰু তেওঁ স্পাইনো মাস্কুলাৰ এট্ৰফী নামৰ এবিধ দুৰাৰোগ্য ৰোগত আক্ৰান্ত বুলি ধৰা পৰে। উঠি দৌৰি ফুৰিবৰ প্ৰচণ্ড হেপাঁহ মনত থাকিলেও সেয়া সুদূৰ পৰাহত বুলি জনা সত্ত্বেও মনোবল আৰু ধৈৰ্যৰে তেওঁ কেনেকৈ জীৱন পথত সগৌৰৱে খোজ দি আছে তাৰ এক উপন্যাসোপম ধাৰা এই আত্মজীৱনীখনত প্ৰৱাহমান।
কেতিয়াও কোনো ক্ষেত্ৰত প্ৰতিবন্ধী,বাধাগ্ৰস্ত আদি শব্দৰ শিকলি পিন্ধি সুবিধা আদায় কৰাৰ ঘোৰ বিৰোধী প্ৰীতমৰ এই আত্মজীৱনীখনত তেওঁৰ শৈশৱৰ পৰা যুৱাৱস্থাৰ কালছোৱা বৰ্ণিত।
প্ৰাতঃকৰ্মৰ পৰা ৰাতি শোৱালৈকে সকলো ক্ষেত্ৰতে মাক-দেউতাক,বায়েক বা বৌৱেকৰ সহায়ৰ প্ৰয়োজন হ’লেও তেওঁ কিতাপৰ ৰসাল তথা জ্ঞানদায়ী অনন্ত ভৰাঁলৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈ নিজেও লিখিবলৈ প্ৰেৰিত হয়। তদুপৰি গোটেই কিতাপখনতে বিশ্বৰ বিভিন্ন লোকে কিদৰে বাধাগ্ৰস্ত হৈও অসামান্য কাম কৰি নিজৰ ইচ্ছাশক্তিৰ প্ৰমাণ ডাঙি ধৰিছে তাৰ বহুতো উদাহৰণ ইয়াত দিয়া হৈছে। হুইল চেয়াৰত বহি থাকিবলগীয়া হ’লেও,বহুতো মানুহৰ অবাঞ্ছিত সহানুভূতিশীল বাক্যশেলৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হ’লেও এই "সহি আছো সহি যাম" মনোভাৱেৰে তেওঁ আগবাঢ়ি যাবলৈ দৃঢ়প্ৰতিজ্ঞ। লেখিকাৰ নিজৰ ভাষাতআচলতে জীৱনত পোৱা প্ৰতিটো অভিজ্ঞতাই মানুহক সমৃদ্ধ কৰে। প্ৰতিটো আঘাতে আগুৱাই যোৱাৰ পথ মসৃণ কৰে। সেয়ে দুখ সুখৰ প্ৰতিটো অভিজ্ঞতাকে আঁকোৱালি মই এটাৰ পিছত এটাকৈ সপোন দেখি গৈ আছো,জীৱনক ভাল পাই গৈ আছো।

বঁটা আৰু সন্মান
সাৰাংশ
লেখকৰ চমু পৰিচয়
মতামত