ন বছৰ বয়সত, তেখেত জম্মুলৈ হৈছিল আৰু "মহাৰজা হৰি সিংহৰ" ৰাজ্যাভিষেক অনুষ্ঠানত গীত পৰিৱেশন কৰিছিল, যিয়ে তেওঁৰ কণ্ঠত ইমানেই মুগ্ধ হৈছিল যে তেখেত তেওঁক তাৰ দৰবাৰত ৰাজ গায়ক হিচাপে নিয়োগ কৰিছিল। তেখেত তাতে আৰু ন বছৰ গায়ক হিচাপে আছিল।

তেখেত ১৯৪০-ৰ দশকত ভাৰতৰ খ্যাতিমান পেচাদাৰ কণ্ঠশিল্পীৰ মাজত আছিল আৰু ১৯৪৭ চনত ভাৰত বিভাজনৰ পিছত পাকিস্তানৰ লাহোৰলৈ গুচি যায়। যত তেখেত লাহোৰৰ সুৰকাৰ কালে খানৰ লগত তেওঁ ৰেডিঅ' পাকিস্তানৰ ৰেডিঅ' পৰিৱেশনৰ দ্বাৰা আৰু অধিক জনপ্ৰিয় হৈ উঠিছিল। তেওঁৰ কণ্ঠস্বৰ 'পাহাৰীয়া লোকসংগীত' (পাহাৰী গীত)ৰ বাবে আটাইতকৈ উপযুক্ত আছিল।

১৯৮০ চনত, তেখেত পাকিস্তানৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ পৰা 'প্ৰাউড অফ পাৰফৰ্মেঞ্চ বঁটা' লাভ কৰিছিল। ১৯৭৭ চনত, যেতিয়া অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅৰ (তেখেত ১৯৪৭-ৰ দেশ বিভাজনৰ আগলৈকে গাইছিল) সুবৰ্ণ জয়ন্তী উদযাপন কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁক ভাৰতত আমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছিল আৰু 'কিংবদন্তিৰ কণ্ঠস্বৰ' বঁটাৰে ভূষিত কৰা হৈছিল। মলীকা পোখৰাজ “"ছং ছুং ট্ৰু" ” উপন্যাসতো তেওঁৰ স্মৃতি ৰিক’ৰ্ড কৰিছিল।

মৃত্যু
পাৰ্ফমিং পেচা
ব্যক্তিগত জীৱন
প্ৰাথমিক জীৱন