কাহিনীৰ পটভূমি হ’ল বৰ্তমান কেৰালাৰ কোট্টায়ম জিলাৰ আয়মেনাম চহৰ। উপন্যাসৰ কাহিনীভাগ আৰম্ভ হয় ১৯৬৯ চনত যেতিয়া যমজ ভাই-ভগ্নী এস্থাপেন আৰু ৰাহেল সাত বছৰীয়া হৈ থাকে আৰু শেষ হয় ১৯৯৩ চনত যেতিয়া ৩১ বছৰীয়া এস্থা আৰু ৰাহেলৰ পুনৰ্মিলন ঘটে। ইংৰাজীৰ লগতে মালায়ালম শব্দৰ সঘন প্ৰয়োগ ঘটোৱা এই উপন্যাসখনে কেৰালাৰ সাম্যবাদী আন্দোলন,জাতিভেদ প্ৰথা,ছিৰিয়ান খ্ৰিষ্টিয়ান সকলৰ জীৱন ধাৰণ প্ৰণালী আদি বিভিন্নকথা সামৰি লয়।

খঙাল দেউতাক ‘পাপাচি’ আৰু ৰুগীয়া,তিতামুখীয়া মাক ‘মামাচি’ৰ পৰা কোনোমতে আঁতৰি থাকিবলৈ প্ৰয়াস কৰি থকা অম্মু আইপে এবাৰ গৰমৰ বন্ধত কলিকতালৈ যায় আৰু আয়েমেনামলৈ উভতি অহাৰ সলনি চাহ-বাহিচাত কাম কৰা মানুহ এজনৰ লগত পলাই যায়। কিন্তু সুৰামত্ত স্বামীৰ শাৰীৰিক অত্যাচাৰ,নিজৰ ওপৰৱালাৰ ওচৰত অম্মুক গতাই দিয়াৰ চেষ্টা আদিৰ ফলত ৰাহেল আৰু এস্থাৰ জন্মৰ পিছত অম্মুৱে পুনৰ আয়েমেনামলৈ ঘূৰি আহি মাক-দেউতাক আৰু ভাই চাকোৰ লগত থাকিবলৈ লয়। চাকোৱে আকৌ অক্সফ’ৰ্ডত থকা কালত মাৰ্গাৰেট নামৰ এক ইংৰাজ ছোৱালীৰ লগত বিয়াত বহে আৰু তেওঁলোকৰ ছ’ফি নামৰ ছোৱালী এজনীৰ জন্ম হয়। কিন্তু মাৰ্গাৰেটেৰ আন এজন মানুহৰ লগত প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক থকাৰ কথা গম পোৱাত চাকোৱে পুনৰ ভাৰতলৈ ঘূৰি আহে আৰু পাপাচিৰ মৃত্যুৰ পিছত মাকৰ আচাৰ কোম্পানী “পেৰাডাইজ পিকল্ছ এণ্ড প্ৰিজাৰ্ভছ” চম্ভালিবলৈ লয়।
পাপাচিৰ ভনীয়েক বেবী কোচম্মা বা নৱোমী আইপো সেইখন ঘৰতে থাকে। যুৱতীকালত তেওঁ এজন ধৰ্মযাজকৰ প্ৰেমত পৰি তেওঁৰ কাষ চাপিবলৈ ৰোমান কেথলিক হয়। কিন্তু তেওঁৰ চেষ্টা ব্যৰ্থ হয় আৰু বেবী কোচম্মা আজীৱন অবিবাহিতা হৈ থাকে। কিতাপখনত কোচম্মাক আনৰ দুখত সুখী হোৱা এক চৰিত্ৰ হিচাপে দেখুওৱা হৈছে যিয়ে অম্মু আৰু শিশুহালক কষ্ট দিয়াৰ প্ৰয়াস কৰি থাকে।
যেতিয়া মাৰ্গাৰেটৰ দ্বিতীয় পতিৰ মৃত্যু হয়,চাকোৱে দুয়োকে খ্ৰিষ্টমাছত আয়েমেনামলৈ মাতে। সিহঁত অহাৰ আগদিনা অম্মুহঁতে এখন চিনেমা চাবলৈ যাই য’ত এজন চৰবতৰ দোকানীয়ে,এস্থাৰ ভাষাত ‘কমলাৰস আৰু নেমুৰসৰ মানুহ’জনে সুযোগ পাই এস্থাৰ ওপৰত উত্পীড়ন চলাই যিয়ে এস্থাক ভয়ভীত কৰি তোলে। মাৰ্গাৰেটক আনিবলৈ বিমানবন্দৰলৈ যাওঁতে ৰাহেলে বাটত ভেলুথাক দেখা যেন পাই।

ভেলুথা আছিল দলিত সম্প্ৰদায়ৰ এক যুৱক যাৰ পৰিয়ালটোৱে বছৰ বছৰ ধৰি আইপ পৰিয়ালত কাম কৰি আহিছে। এক সুদক্ষ কাঠমিস্ত্ৰী ভেলুথাৰ লগত অপ্ৰত্যাশিতভাৱে ৰাহেল আৰু এস্থাৰ এক অন্তৰংগতা গঢ়ি উঠে। তাক দেখি অম্মুৱেও ভেলুথাৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ অনুভৱ কৰে আৰু “দিনত ল’ৰা-ছোৱালীহালে ভাল পোৱা মানুহজনক তাই ৰাতি ভাল পোৱা” হৈ পৰে।

যেতিয়া পৰিয়ালৰ মানুহে এই প্ৰেমৰ কথা গম পাই তেওঁলোকে অম্মুক কোঠাত বন্দী কৰি ভেলুথাক খেদি দিয়ে। অম্মুৱে এই ঘটনাৰ বাবে ল’ৰা-ছোৱালীহালক গালি পাৰে আৰু সিহঁতক ‘গলগ্ৰহ’ বুলি কয়। দুঃখিত হৈ এস্থা আৰু ৰাহেলে ঘৰ এৰি গুচি যায় আৰু ছ’ফি মলৰ কথাত ভোল গৈ তাইকো লগত লৈ যায়। নিশাৰ ভাগত ওচৰৰ নদীটো পাৰ হ’বলৈ চেষ্টা কৰোতে ছ’ফি পানীত ডুবি মৃত্যু মুখত পৰে।
ইপিনে বেবী কোচম্মাই পুলিছৰ ওচৰত ভেলুথাক ছ’ফি মৃত্যুৰ কাৰণে দায়ী বুলি আৰু ভেলুথাই অম্মুক বলাত্কাৰৰ চেষ্টা কৰা আৰু ঘৰৰ মানুহক ভাবুকি দিয়া বুলি গোচৰ দিয়ে। পুলিছে ভেলুথাক কৰায়ত্ত কৰে আৰু সামাজিক সীমা লংঘন কৰা বাবে তাক মাৰ-ধৰ কৰে।
যেতিয়া এস্থা আৰু ৰাহেলে পুলিছ অধীক্ষকক সঁচা কথাবোৰ কৈ দিয়ে তেতিয়া সাম্যবাদীসকলৰ ৰোষত পৰাৰ ভয়ত তেওঁ বেবী কোচম্মাক আটক কৰে। আনফালে আঘাতপ্ৰাপ্ত ভেলুথাৰ মৃত্যু ঘটে। তেতিয়া অম্মুৱে পুলিছৰ আগত ভেলুথা আৰু তাইৰ মাজত থকা সম্পৰ্কৰ কথা স্বীকাৰ কৰে। পিছত বেবী কোচম্মাই চাকোক পতিয়ন নিয়াই যে ছ’ফিৰ মৃত্যুৰ বাবে অম্মু আৰু তাইৰ ল’ৰা-ছোৱালহালহে দায়ী। খঙৰ প্ৰকোপত চাকোৱে অম্মুক ঘৰৰ পৰা বাহিৰ কৰি দিয়ে আৰু অম্মুৱে বাধ্যত পৰি এস্থাক দেউতাকৰ লগত থাকিবলৈ পঠিযাই দিয়ে। দুয়োৰে কেতিয়াও দেখা-সাক্ষাত্ নহয় আৰু অম্মুৱে কিছুবছৰ পিছতে দুখ-দুৰ্দশাৰ কৱলত পৰি মৃত্যুমুখত পৰে।
ৰাহেল উচ্চশিক্ষাৰ বাবে আমেৰিকালৈ যায়। তাত তাই বিয়াত বহে,সেই বিয়াখন ভাঙেও আৰু কেইবাটাও চাকৰি এৰি তাই শেষত আয়েমেনামলৈ ঘূৰি আহে। এস্থা আৰু ৰাহেল বহু বছৰৰ মূৰত পুনৰ একলগ হয়। কিন্তু শৈশৱৰ সেই ঘটনাবোৰৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত এক অপৰাধবোধে এস্থাক প্ৰায় নিৰ্বাক আৰু ৰাহেলক ভাবুক কৰি তোলে। সিহঁতক বুজি পোৱা কোনো মানুহ বিচাৰি নাপাই দুয়ো একেলগে শুই থাকে।


সংক্ষিপ্ত কাহিনীভাগ
অ-সৰলৰৈখিক বৰ্ণনা
শৈলী
কৌশল