ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ 19ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಸಿದ್ಧಾಂತವು <MASK>ದ ಕುರಿತಾದ ಯುರೋಪಿಯನ್ನರ ಆಲೋಚನಾ ವಿಧಾನವನ್ನು ರೂಪಾಂತರಿಸಿತು. ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳು ಒಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು ಮತ್ತು ಹೊಸ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು; ಪ್ರತಿ ರಾಷ್ಟ್ರವೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಪರಮಾಧಿಕಾರವುಳ್ಳ ಸಂಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ ಮತ್ತು ತನ್ನದೇ ಆದ ಅನನ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಜನ್ಮಕೊಡುವ, ಅದನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸು, ಹಾಗೂ ಜೋಪಾನವಾಗಿಡುವ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ ಎಂಬ ತತ್ತ್ವದ ಮೇಲೆ ಹೊಸ ರಾಷ್ಟ್ರ-ಸಂಸ್ಥಾನಗಳು ಸಂಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಈ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಐಕ್ಯತೆಯನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಹಾಗೂ ರಾಷ್ಟ್ರ-ಸಂಸ್ಥಾನದ ಒಂದು ಅವಶ್ಯಕ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿ ನೋಡಲಾಗಿದೆ; ಅಂದರೆ ಪೀಳಿಗೆಯ ಐಕ್ಯತೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಐಕ್ಯತೆ, ಭಾಷೆಯ ಐಕ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಅನೇಕವೇಳೆ ಧರ್ಮದ ಐಕ್ಯತೆ ಎಂಬುದು ಇದರಲ್ಲಿನ ಹೂರಣವಾಗಿದೆ. ರಾಷ್ಟ್ರ-ಸಂಸ್ಥಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕವಾಗಿ ಏಕರೂಪದ್ದಾಗಿರುವ ಒಂದು ಸಮಾಜವನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆಯಾದರೂ, ಕೆಲವೊಂದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆಂದೋಲನಗಳು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತವೆ.
ಬಹುಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕತೆ
ಸಿಂಗಪೂರ್‌‌‌ ಸಂಸ್ಥಾನ ಫಿಲಿಪ್ಪೈನ್ಸ್‌ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ