ਇਹ ਪੰਨਾ ਨੰ 139 ਤੋਂ 150 ਤੱਕ ਤੇ ਇਸ ਚ 167 ਤੋਂ 185 ਤੱਕ ਬੋਲੀਆਂ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਬੋਲੀਆਂ ਚ ਔਰਤ ਆਪਣੀ ਸੱਸ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰਾ ਜਿਗਰਾ ਧੰਨ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਨੀ ਦੂਰ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਸੱਸ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦਮਾ ਦੇ ਲੋਭ ਕਰਕੇ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਹਾਰ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਅਖੀਰ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਨਨਦ ਮੌਤ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੈ:-
ਮੇਰੇ ਵਹਿਮੀਆ ਢੋਲਾ
ਦੰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਰੀਆਂ-ਹੱਡਾਂ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ
ਪਾਰ ਲਾਹੌਰੋਂ ਚਿੱਠੀਆਂ ਆਈਆ
ਝੂਲ ਝੂਲ ਬਰੋਟਿਆ ਵੇ