ਇਸ ਨਾਵਲ ਵਿੱਚ ਨਾਨਕ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸਮਾਜਕ ਦਰਦ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਚੋਥੀ ਘੱਟ ਗਈ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਲਹੂ ਦੇ ਨਿਪਟ ਦੁਖਾਂਤ ਤੋਂ ਪਿਛੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਨਾ ਲੋੜਦੀਆਂ ਹੋਣ। ਇਸ ਨਾਵਲ ਦਾ ਨਾਮ ਕੇਵਲ ਇਸ ਦੀ ਨਾਇਕਾ ਸਰਲਾ ਦੇ ਗੁਣ ਲਛਣਾਂ ਦਾ ਸੂਚਕ ਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਦੁੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ “ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਨਾਂਉਂ ਫੌਲਾਦੀ ਫੁੱਲ ਬੇਸ਼ਕ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਅਨੋਖਾ ਜਿਹਾ ਜਾਪੇਗਾ ਤੇ ਸਾਇਦ ਪਰਸਪਰ ਵਿਰੋਧੀ ਵੀ ਕਿਉਂਕਿ ਫੌਲਾਦੀ ਤੇ ਫੁੱਲ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਮਤਮਜ਼ਾਦ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਆਪਣੇ ਨਾਵਲ ਦੀ ਨਾਇਕਾ ਸਰਲਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਨਾ ਦੋ ਪਰਸਪਰ ਵਿਰੋਧੀ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਸੁਭਾਊ ਵਿੱਚ ਫਲ ਦੀ ਕੋਮਲਤਾ ਤੇ ਫੋਲਾਦ ਦੀ ਕਰੜਾਈ ਦੋਵੇਂ ਗੁਣ ਨਾਲੋਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਕੇ ਸੁਹਪਣ, ਸੁਹਿਦਰਤਾ ਤੇ ਕੌਮਲਤਾ ਦੇ ਉਦਗਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਰਲਾ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਲਬਰੇਜ਼ ਹੈ ਉਥ ਸ੍ਵੈ-ਸੰਗਮ, ਦਿੜ੍ਹਤਾ ਤੇ ਕਠੋਰਤਾ ਵਰਗੇ ਫੋਲਾਦੀ ਗੁਣ ਵੀ ਉਸ ਅੰਦਰ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਫੌਲਾਦੀ ਫੁੱਲ (1934)
ਦਲੇਰ ਕੌਰ (1911)
ਘਰ ਦਾ ਨਿਰਬਾਹ (1907)
ਚਿੱਟਾ ਲਹੂ (1932)