ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚਲੇ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਾਤਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦਾ ਮੁਹਾਂਦਰਾ ਵੀ ਬਦਲ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ।ਪੰਜਾਬੀ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਉਰ ਭਰਜਾਈ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਮੋਹ ਅਤੇ ਅਪਣੱਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।ਭਾਬੀ ਦਿਉਰ ਨੂੰ ਕੱਚਾ ਦੁੱਧ ਤੱਕ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਜੇਠ ਨੂੰ ਉਹ ਲੱਸੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ।ਪਰ ਅੱਜ ਇਹ ਦਿਉਰ ਜੇਠ ਨਾਲ ਭਰਜਾਈ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿਚਲਾ ਆਪਣਾਪਨ ਅਤੇ ਨਿੱਘ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।ਨਾ ਕੇਵਲ ਰਿਸ਼ਤੇ ਸਗੋਂ ਦਿਉਰ ਭਰਜਾਈ, ਸੱਸ-ਨੂੰਹ,ਜੀਜਾ-ਸਾਲੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਘੂਕ ਵੀ ਇਸ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਅਲੋਪ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਤਾਬਾਂ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਿਤ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ।ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਨਾਨਕੇ-ਦਾਦਕੇ ਘਰ ਪ੍ਰਤੀ ਖਾਸ ਲਗਾਉ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਇਹ ਤੁਕ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ-

"ਨਾਨੀ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗੇ,

ਦੁੱਧ ਮਲਾਈਆਂ ਖਾਵਾਂਗੇ,

ਮੋਟੇ ਹੋ ਕੇ ਆਵਾਂਗੇ।"

ਪਰ ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਬੱਚੇ ਨਾਨਕੇ ਘਰ ਨਾਲ ਲਗਾਉ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮੁਹਾਵਰਾ "ਨਾਨੀ ਚੇਤੇ ਆ ਜਾਣੀ"ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕੋਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਗ਼ਾਇਬ ਹੈ।ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਮੱਸਿਆ ਗੰਭੀਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਮਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਅਰਥਾਤ ਨਾਨੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।ਇਹ ਮੁਹਾਵਰੇ ਵੀ ਸਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤਾ-ਨਾਤਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਹੋਂਦ ਵਿਚ ਆਏ ਹਨ।

ਆਪਸੀ ਭਾਈਚਾਰਾ ਅਤੇ ਰਸਮ ਰਿਵਾਜ
ਖਾਣ-ਪੀਣ
ਰਿਸ਼ਤਾ-ਨਾਤਾ
ਖੇਡਾਂ