ਇਹ ਗੱਲ ਤਾਂ ਬਾਹਰਮੁਖੀ ਵਿਚਰਵਾਦੀ ਚਿੰਤਕ ਹੀਗਲ ਨੇ ਹੀ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਵਸਤੂ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦਾ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਦਵੰਦਾਤਮਕ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ। ਮਾਰਕਸਵਾਦੀਆਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਵਸਤੂ ਦੀ ਪਹਿਲ ਮੰਨੀ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਰੂਪ ਦੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਬਦਲ ਰਹੀ ਵਸਤੂ ਕਾਰਨ ਬਦਲਾਅ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਨੀਂਹ ਅਤੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਉਸਾਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

ਆਪਣੀ ਪੁਸਤਕ "ਸਾਹਿਤ ਅਤੇ ਇਨਕਲਾਬ" ਵਿੱਚ ਲਿਓਨ ਟਰਾਟਸਕੀ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਉਸ ਸਮਾਜ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਜਾਰਜ ਲੁਕਾਚ "ਨਾਵਲ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ" ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਾਵਲ ਆਧੁਨਿਕ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਬੇਗਾਨਗੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਕਲਾਸੀਕਲ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਵਲ ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਐਪਿਕ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੱਬ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਗੋਲਡਮੈਨ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹਾਨ ਲੇਖਕ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਮਾਜਿਕ ਜਮਾਤ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਰੂਪਾਂਤ੍ਰਿਤ ਕਰੇ।

ਲੇਖਕ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਬੱਧਤਾ
ਵਸਤੂ ਅਤੇ ਰੂਪ
ਸਾਹਿਤ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ
ਲੇਖਕ ਇੱਕ ਨਿਰਮਾਤਾ ਵਜੋਂ