ਪ੍ਰੋਤੀਮਾ ਦੇ ਬੇਟੇ ਸਿਧਾਰਥ ਜੋ ਕਿ ਸ਼ਾਈਜ਼ੋਫਰੀਨੀਆ ਤੋਂ ਪੀੜ੍ਹਤ ਸਨ, ਨੇ ਜੁਲਾਈ 1997 ਵਿੱਚ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਰ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਤਰੀ ਕੈਰੋਲਿਨਾ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ 1998 ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗੌਰੀ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸਨੇ ਲੇਹ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਿਆਂ ਹਿਮਾਲੀਅਨ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਅਪ੍ਰੈਲ, 1997 ਵਿਚ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਇਕ ਅਖਬਾਰ ਦੀ ਇੰਟਰਵਿ. ਵਿਚ, ਕੁੰਭ ਮੇਲੇ ਦੌਰਾਨ ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਵਿਖੇ ਡੇਰਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਿਮਾਲਿਆ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ. ਅਤੇ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੀ ਨਿਕਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਣ ਦਾ ਪਾਬੰਦ ਹੈ, ” ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਗਸਤ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਗੌਰੀ ਆਪਣੀ ਕੈਲਾਸ਼ ਮਾਨਸਰੋਵਰ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਹੀ ਉਹ ਹਿਮਾਲੀਆ ਵਿੱਚ ਪਿਥੌਰਾਗੜ ਨੇੜੇ ਮਾਲਪਾ ਖਿਸਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲਾਪਤਾ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚਿਰ ਸਥਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਪਿੱਛੇ — ਇਕ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਡਾਂਸ ਪਿੰਡ, ਨ੍ਰਿਤਿਆਗ੍ਰਾਮ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕਲਾਸੀਕਲ ਡਾਂਸ ਸ਼ੈਲੀ ਸਿੱਖਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।ਉਸਦੀ ਲਾਸ਼ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਸੱਤ ਹੋਰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ ਭਾਰਤ-ਨੇਪਾਲ ਸਰਹੱਦ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਮਾਲਪਾ ਵਿੱਚ ਜਮੀਨੀ ਖਿਸਕਣ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਜੋਂ ਬਰਾਮਦ ਹੋਇਆ। 
ਆਪਣੀ ਸਵੈਜੀਵਨੀ, "ਟਾਈਮਪਾਸ", ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਰਸਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਪੱਤਰਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, 2000 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਪੂਜਾ ਬੇਦੀ ਦੁਆਰਾ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੰਬੰਧਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਦਰੋਹੀ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਜੀਵਨ, ਉਸਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਦਾ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਦਾ ਲੇਖਾ ਜੋਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਨ੍ਰਿਤੀਗ੍ਰਾਮ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਖਰਕਾਰ ਇੱਕ ਸੰਨਿਆਸਿਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਤਕ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਗਈ ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। 

ਮਾਡਲਿੰਗ ਕਰੀਅਰ
ਨ੍ਰਿਤਗ੍ਰਾਮ
ਕਰੀਅਰ
ਅੰਤਮ ਸਾਲ