ਜਦੋਂ ਭਾਰਤ ਦੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦਿੱਲੀ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵਾਇਸਰਾਇ, ਬੈਰਨ ਚਾਰਲਸ ਹਾਰਡਿੰਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੇਡੀ ਹਾਰਡਿੰਗ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਇਕ ਮੈਡੀਕਲ ਕਾਲਜ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਕਾਲਜ ਦੀ ਘਾਟ ਨੇ ਭਾਰਤੀ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਦਵਾਈ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਅਸੰਭਵ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਲੇਡੀ ਹਾਰਡਿੰਗ ਦੁਆਰਾ 17 ਮਾਰਚ 1914 ਨੂੰ ਨੀਂਹ ਪੱਥਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ 1911-12 ਵਿਚ ਮਹਾਰਾਣੀ ਮੈਰੀ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਕਾਲਜ ਨੂੰ ਕੁਈਨ ਮੈਰੀ ਕਾਲਜ ਐਂਡ ਹਸਪਤਾਲ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਲੇਡੀ ਹਾਰਡਿੰਗ 11 ਜੁਲਾਈ 1914 ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤਕ ਰਿਆਸਤਾਂ ਅਤੇ ਜਨਤਾ ਤੋਂ ਕਾਲਜ ਲਈ ਫੰਡ ਇਕੱਤਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। 

ਕਾਲਜ ਦਾ ਉਦਘਾਟਨ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਦਿੱਲੀ ਐਨਕਲੇਵ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਬੈਰਨ ਹਾਰਡਿੰਗ ਦੁਆਰਾ 7 ਫਰਵਰੀ 1916 ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਹਾਰਾਣੀ ਮੈਰੀ ਦੇ ਸੁਝਾਅ 'ਤੇ, ਇਸਦੇ ਬਾਨੀ ਦੀ ਯਾਦ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਾਲਜ ਅਤੇ ਹਸਪਤਾਲ ਦਾ ਨਾਮ ਲੇਡੀ ਹਾਰਡਿੰਗ ਦੇ ਨਾਮ' ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਪਹਿਲੇ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਡਾ ਕੇਟ ਪਲਾਟ ਸਨ ਅਤੇ ਕਾਲਜ ਨੇ 16 ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਖਲ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਹ ਕਾਲਜ ਪੰਜਾਬ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸੀ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅੰਤਮ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਕਿੰਗ ਐਡਵਰਡ ਮੈਡੀਕਲ ਕਾਲਜ ਵਿਖੇ ਬੈਠਣੀ ਪਈ। ਇਹ ਕਾਲਜ 1950 ਵਿਚ ਦਿੱਲੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ 1954 ਵਿਚ ਪੋਸਟ-ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਕੋਰਸ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਡਾ. ਰੂਥ ਯੰਗ ਸੀਬੀਈ, ਜੋ ਰੂਥ ਵਿਲਸਨ ਵਜੋਂ ਕਾਲਜ ਵਿਚ ਸਰਜਰੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਸਨ, ਨੇ 1936 ਤੋਂ 1940 ਤਕ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ। ਕਲਾਵਤੀ ਸਰਨ ਚਿਲਡਰਨ ਹਸਪਤਾਲ, ਲੇਡੀ ਹਾਰਡਿੰਗ ਮੈਡੀਕਲ ਕਾਲਜ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਦੋ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ, 1956 ਵਿਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ, ਕਾਲਜ ਇਕ ਗਵਰਨਿੰਗ ਬਾਡੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਤ ਇਕ ਖੁਦਮੁਖਤਿਆਰੀ ਸੰਸਥਾ ਸੀ। ਸਾਲ 1953 ਵਿਚ, ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਗਠਿਤ ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਬੋਰਡ ਨੇ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਦਾ ਰਸਮੀ ਚਾਰਜ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ ਸੀ। ਫਰਵਰੀ 1978 ਵਿਚ, ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਭਲਾਈ ਮੰਤਰਾਲੇ ਨੇ ਸੰਸਦ ਦੇ ਇਕ ਐਕਟ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ। ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਨੂੰ ਕਾਲਜ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਚੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਕਾਲਜ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੀਨੀਅਰ ਅਹੁਦਾ ਹੈ। 

ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ
ਜ਼ਿਕਰਯੋਗ ਸਾਬਕਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ
ਇਤਿਹਾਸ
ਕੈਂਪਸ