 ਇਹ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਕਾਵਿ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦਾ ਕਮਾਲ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁਨਿਆਵੀ ਮਿਆਰਾਂ ਅਧੀਨ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸੁਹਣਾ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਭ ਕੁੱਝ ਨੂੰ ਉਸ ਧਰਮ ਸਤਿ ਹਸਤੀ ਦੇ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਕਵੀ ਤਾਂ ਸਹਿਜ ਭਾ, ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਜਨਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਹਿਣਾ ਲੋਚਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਾਵਿ ਯਤਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਹਜਵਾਦੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨਾਲ ਜੋ ਸ਼ਬਦ-ਉਸਾਰੀ ਹੰੁਦੀ ਹੈ ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਲੰਕਾਰ ਵਿਧਾਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਚੇਤੰਨ ਪ੍ਰਯਾਸ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਲੋਚਕ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ੈਲੀ ਅਲੰਕਾਰਿਕ ਹੈ ਜਾਂ ਸਿੱਧ-ਪੱਧਰੀ। ਸਹਿਜ ਸੁਭਾ ਕਾਵਿ ਰਚਨਾ ਦੇ ਵਹਿਣ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਅਲੰਕਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ (ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਨਹੀਂ ਹਨ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕਲਾਸੀਕਲ ਅਲੋਚਕਾਂ ਨੇ ਉੱਤਮ ਦਰਜੇ ਦੇ ਅਲੰਕਾਰ ਪ੍ਰਵਾਣ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੀ ਇੱਕ ਸਤਰ ਹੈ:-
ਭਗਤ ਧੰਨਾ
ਕਾਵਿ-ਕਲਾ-ਅਲੰਕਾਰ
ਘੋੜੀਆਂ
ਭਗਤ ਤਿਰਲੋਚਨ