ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਥੌਮਸਨ ਕੈਂਬਰਿਜ ਵਿਖੇ ਇਕ ਫੈਲੋ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਬਰਡੀਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਾਰਜ ਥੌਮਸਨ ਨੂੰ ਇਲੈਕਟ੍ਰਾਨ ਦੀ ਤਰੰਗ ਵਰਗੀ ਜਾਇਦਾਦ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਿਚ ਅਬਰਡਿਨ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ 1937 ਵਿਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਨੋਬਲ ਪੁਰਸਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਨਾਮ ਕਲਿੰਟਨ ਜੋਸਫ਼ ਡੇਵਿਸਨ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਆਜ਼ਾਦ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਥੌਮਸਨ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਖੋਜ ਜੋ ਕਿ ਵੇਵ ਦੇ ਕਣ-ਦਵੈਤ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿ 1920 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਲੂਯਿਸ-ਵਿਕਟਰ ਡੀ ਬਰੋਗਲੀ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਡੀ ਬਰੋਗਲੀ ਪਰਿਕਲਪਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 

1929–1930 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਥੌਮਸਨ, ਨਿha ਯਾਰਕ ਦੇ ਇਥਕਾ, ਕੌਰਨੇਲ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੈਰ-ਨਿਵਾਸੀ ਲੈਕਚਰਾਰ ਸਨ। 1930 ਵਿਚ, ਉਸਨੂੰ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਕਾਲਜ ਲੰਡਨ ਵਿਖੇ ਮਰਹੂਮ ਹਿਊ ਲੌਂਗਬਰਨ ਕਾਲੇਂਡਰ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। 1930 ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿਚ ਅਤੇ ਦੂਸਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਥੌਮਸਨ ਨੇ ਪ੍ਰਮਾਣੂ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿਚ ਮੁਹਾਰਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਹਾਰਕ ਸੈਨਿਕ ਉਪਯੋਗਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਤ ਕੀਤਾ। ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਥੌਮਸਨ 1940–1941 ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਐਮਯੂਯੂਡੀ ਕਮੇਟੀ ਦਾ ਚੇਅਰਮੈਨ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਇਹ ਸਿੱਟਾ ਕੱਢਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਪਰਮਾਣੂ ਬੰਬ ਸੰਭਵ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਮਾਣੂ onਰਜਾ ਬਾਰੇ ਇਹ ਕੰਮ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਪਰ ਏਰੋਡਾਇਨਮਿਕਸ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਕਦਰ ਬਾਰੇ ਵੀ ਇਸ ਨੇ ਰਚਨਾਵਾਂ ਲਿਖੀਆਂ। 

ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਮੁੱਢਲਾ ਜੀਵਨ
ਕਰੀਅਰ
ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ
ਅਵਾਰਡ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ