ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ଚତୁର୍ଥ ଶତାବ୍ଦୀରେ ପ୍ରାଚୀନ ଗ୍ରୀକ୍ ଅନ୍ୱେଷକ ପାଇଥିଆସ୍ ଧ୍ରୁବୀୟ ଜ୍ୟୋତି ବିଷୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ । ରୋମାନ୍ ଦାର୍ଶନିକ ଲୁସିୟସ୍ ଆନାୟସ୍ ସେନିକା ନିଜ ପୁସ୍ତକ "Naturales Quaestiones"ରେ ଧ୍ରୁବୀୟ ଜ୍ୟୋତି ବିଷୟରେ ଲେଖିଥିଲେ । ଏଥିରେ ସେ ଧ୍ରୁବୀୟ ଜ୍ୟୋତିର ରଙ୍ଗ ସହିତ ଏମାନଙ୍କୁ "pithaei" ('ଢୋଲ ପରି'); "chasmata" ('ଗହ୍ୱର ସଦୃଶ'); "pogoniae" ('ଶ୍ମଶ୍ରୁଳ'); "cyparissae" ('ସାଇପ୍ରେସ୍ ଗଛ ପରି') ଆଦି ବିଭିନ୍ନ ବର୍ଗରେ ବିଭକ୍ତ କରିଥିଲେ । ଏହି ପୁସ୍ତକରେ ଧ୍ରୁବୀୟ ଜ୍ୟୋତି ମେଘର ଉପରେ ବା ତଳେ ଦେଖାଯିବା ବିଷୟ ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖ ରହିଛି । ସମ୍ରାଟ ଟାଇବେରିୟସ୍‍ଙ୍କ ସମୟରେ ଓଷ୍ଟିଆ ବନ୍ଦର ନଗରୀ ଉପରେ ଦେଖାଯାଇଥିବା ଘନ ଲୋହିତ ଧ୍ରୁବୀୟ ଜ୍ୟୋତି ଅଗ୍ନି ଲାଗିଯାଇଥିବାର ଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା ଓ ଅଗ୍ନିଶମ ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ ସୈନ୍ୟବଳ ଲୋକଙ୍କ ରକ୍ଷାପାଇଁ ଘୋଡ଼ା ଛୁଟାଇ ପହଞ୍ଚିଯାଇଥିଲେ । କେତେକଙ୍କ ମତରେ ପ୍ଳିନି (ପ୍ରଥମ) ନିଜ ପୁସ୍ତକ "Natural History"ରେ ଧ୍ରୁବୀୟ ଜ୍ୟୋତିକୁ "trabes" ('ଜାହାଜ'), "chasma" ('ଗହ୍ୱର'), 'falling red flames' ('ପତନଶୀଳ ଲୋହିତ ଶିଖା') ଓ 'daylight in the night' ('ରାତ୍ରରେ ଦିବାଲୋକ') ଆଦି ଶବ୍ଦ ମାଧ୍ୟମରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି ।

ଆଦିମ ଅଷ୍ଟ୍ରେଲୀୟ ଜନଜାତିର ଲୋକ ପ୍ରଥାରେ ଧ୍ରୁବୀୟ ଜ୍ୟୋତି ଅଗ୍ନି ଓ ପ୍ରେତାତ୍ମାଙ୍କ ସହ ଜଡ଼ିତ ବୋଲି ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ରହିଛି । ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ଭିକ୍ଟୋରିଆର ଗୁଣ୍ଡିଜ୍‍ମାରା ଜାତି ଧ୍ରୁବୀୟ ଜ୍ୟୋତିକୁ "ପୁଏ ବୁଏ" (ପାଉଁଶ) ବୋଲି କହିଥାନ୍ତି । ପୂର୍ବ ଭିକ୍ଟୋରିଆର ଗୁନାଇ ଜନଜାତିର ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧ୍ରୁବୀୟ ଜ୍ୟୋତି ପ୍ରେତାତ୍ମାଙ୍କ ବଣନିଆଁ (ଓଡ଼ିଆରେ କଥିତ ଡ଼ାହାଣୀ ନିଆଁ ପରି) ବୋଲି ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ରହିଛି । ଦକ୍ଷିଣ ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆର ଡିଏରି ଆଦିମଜାତିର ଲୋକଙ୍କ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୂପ ; ସେମାନେ ଧ୍ରୁବୀୟ ଜ୍ୟୋତିକୁ "କୁଚି" ବୋଲି କୁହନ୍ତି ଯାହାର ଅର୍ଥ ପ୍ରେତଙ୍କଦ୍ୱାରା ସଂଯୋଜିତ ମହାଅଗ୍ନି । ଦକ୍ଷିଣ ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆର ଅନ୍ୟ ଏକ ଆଦିମଜାତି ଗାରିଂଜେରି ଲୋକେ କଙ୍ଗାରୁ ଦ୍ୱୀପର ଆକାଶରେ ଯେବେ ଧ୍ରୁବୀୟ ଜ୍ୟୋତି ଦେଖନ୍ତି ସେମାନେ କୁହନ୍ତି ଯେ ମୃତ୍ୟୁଲୋକରେ ବସବାସ କରୁଥିବା ପ୍ରେତାତ୍ମାମାନେ ନିଆଁ ଲଗାଇ ବଣଭୋଜି ବା ମଉଜ କରୁଛନ୍ତି । ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମ କ୍ୱିନ୍‍ସ୍ଲ୍ୟାଣ୍ଡର ଆଦିମ ଅଧିବାସୀମାନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଯେ "ଉଲା ପିକା"ମାନେ (ପ୍ରେତାତ୍ମାମାନେ) ନିଆଁ ଜଳାଇ ମର୍ତ୍ତ୍ୟମଣ୍ଡଳର ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ସଂଯୋଗ ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି । ବୟସ୍କ ପୁରୁଷଙ୍କ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପୂର୍ବପୁରୁଷଙ୍କ ଏହି ଜ୍ୟୋତିରୂପୀ ସନ୍ଦେଶ ଦେଖିବା ବା ଜାଣିବା ତାଙ୍କ ସାମାଜିକ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ନିଷେଧ ।
ଥୋମାସ୍ ବୁଲ୍‍ଫିଂଚ୍‍ଙ୍କ ଲିଖିତ ନୋର୍ସ୍ ପୌରାଣିକ କଥାର ଭାଲ୍‍କାଏରିର କବଚରୁ ଏକ ବିସ୍ମୟୀ ଆଲୁଅ ବାହାରି ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଆକାଶ ଆଲୋକିତ ହେଉଥିଲା ଯାହାକୁ ଲୋକେ ଉତ୍ତର ଧ୍ରୁବୀୟ ଜ୍ୟୋତି ବୋଲି କୁହନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ପୁରାତନ ନୋର୍ସ୍ ସାହିତ୍ୟରେ ଏପରି କୌଣସି ବର୍ଣ୍ଣନା ନାହିଁ । ୧୨୩୦ଖ୍ରୀ.ର ନରୱେଜିଆନ୍ କ୍ରୋନିକଲ୍ସରେ ଗ୍ରୀନଲ୍ୟାଣ୍ଡରୁ ଫେରିଥିବା ନିଜ ଦେଶବାସୀଙ୍କଠାରୁ ଧ୍ରୁବୀୟ ଜ୍ୟୋତି ବିଷୟରେ ଶୁଣିଥିବା କଥା ଲେଖକ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି । ମହାସାଗର ଚାରିପଟ ନିଆଁଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ ହୋଇଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆଲୋକ ଦିନ ପଟରୁ ରାତି ପଟକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେବା ଓ ଥଣ୍ଡା ଅଞ୍ଚଳର ବରଫରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଶକ୍ତି ଜ୍ୟୋତି ରୂପେ ପ୍ରକଟିତ ହେବା – ଇତ୍ୟାଦି କାଳ୍ପନିକ କାରଣମାନ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଛି ।
୧୭୪୦ ଦଶନ୍ଧିରେ ବେଞ୍ଜାମିନ୍ ଫ୍ରାଂକଲିନ୍ ନିଜର "Aurora Borealis, Suppositions and Conjectures towards forming an Hypothesis for its Explanation" ଲେଖାରେ କହିଥଲେ ଯେ ମେରୁ ନିକଟରେ ଚାର୍ଜିତ କଣିକାଙ୍କ ଘନତା ବଢ଼ିଯାଏ, ତା’ ସହିତ ତୁଷାର ଓ ଆର୍ଦ୍ରତା ଯୋଗୁଁ ଅଧିକ ହୋଇ ଧ୍ରୁବୀୟ ଜ୍ୟୋତି ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ । 
ଫ୍ରାଂକଲିନ୍‍ଙ୍କ ମୂଳ ଲେଖା : 
ଆଣ୍ଡର୍ସ୍ ସେଲ୍ସିୟସ୍ ଓ ଓଲୋଫ୍ ହିଓର୍ଟର୍ ସ୍ୱିଡେନ୍‍ର ଉପ୍ପାସଲା ସହରରେ ଗବେଷଣା କରି ପ୍ରମାଣ କରିଥିଲେ ଯେ ଧ୍ରୁବୀୟ ଜ୍ୟୋତିର ପ୍ରଭାବରେ ଦିଗବାରେଣୀ ଯନ୍ତ୍ରର କଣ୍ଟା ବିକ୍ଷେପିତ ହୁଏ । ୧୭୪୧ ମସିହାରେ ହିଓର୍ଟର୍ ଧ୍ରୁବୀୟ ଜ୍ୟୋତି ସମୟରେ ହେଉଥିବା ଚୁମ୍ବକୀୟ କ୍ଷେତ୍ରର ପରିବର୍ତ୍ତନର ଆଭାସ ପାଇଲେ ଓ ପ୍ରକାଶ କଲେ । ତେଣୁ ଏପରି ଚୁମ୍ବକୀୟ ପ୍ରବାହ ଯୋଗୁଁ ଦିଗବାରେଣୀ କଣ୍ଟା ବିକ୍ଷେପିତ ହୁଏ ବୋଲି ତାଙ୍କ ପୂର୍ବକଥିତ ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ଏହା ଦୃଢ଼ ସମର୍ଥନ ପ୍ରଦାନ କଲା ।

ଆମେରିକାର ଆଦିମ ମୂଳ ନିବାସୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଧ୍ରୁବୀୟ ଜ୍ୟୋତିକୁ ନେଇ ଅନେକ ଲୋକକଥା ରହିଛି । ସାମୁଏଲ୍ ହ୍ୟର୍ନେ ନାମକ ଜଣେ ୟୁରୋପୀୟ ଅନ୍ୱେଷକ ୧୭୭୧ ମସିହାରେ ଆମେରିକା ଭ୍ରମଣରେ ଯାଇଥିଲେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ପୌରାଣିକ ବିଶ୍ୱାସ ଲିପିବଦ୍ଧ କରିଥିଲେ । ବଲ୍‍ଗା ହରିଣର ଛାଲ ପିଟିବା ବେଳେ ନିର୍ଗତ ଝୁଲ ପରି ଧ୍ରୁବୀୟ ଜ୍ୟୋତିରେ ମଧ୍ୟ ନିଆଁ ଝୁଲ ରହିଥାଏ । ଏମାନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଅନୁଯାୟୀ ସେମାନଙ୍କ ମୃତ ବନ୍ଧୁବାନ୍ଧବଙ୍କ ଆତ୍ମା ଆକାଶରେ ନାଚୁଛନ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ଉଲ୍ଲାସରେ ରହିଛନ୍ତି । ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜ୍ୟୋତିର ଅର୍ଥ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦରେ ଅଛନ୍ତି ।

ଫ୍ରେଡ଼େରିକ୍ସବର୍ଗ୍ ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଭୂମିରେ ଧ୍ରୁବୀୟ ଜ୍ୟୋତି ଦେଖାଯାଇଥିଲା । ଏହା ଦେଖି ଭଗବାନ ସେମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ରହିଛନ୍ତି ବୋଲି ପରିସଂଘୀୟ ରାଜ୍ୟର ସୈନିକମାନଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ ଆସିଲା । ସୁମେରୁରୁ ଏତେ ଦକ୍ଷିଣକୁ କେବେ ଧ୍ରୁବୀୟ ଜ୍ୟୋତି ଦେଖାଯାଇନଥାଏ । ଫ୍ରେଡେରିକ୍ ଏଡ୍ୱିନ୍ ଚର୍ଚ୍ଚଙ୍କଦ୍ୱାରା ଅଙ୍କିତ "ଔରୋରା ବୋରିଆଲିସ୍" ଚିତ୍ର ଆମେରିକୀୟ ଗୃହଯୁଦ୍ଧ କାଳର ସଂଘର୍ଷର ପ୍ରତୀକ ।

ଐତିହାସିକ ତଥ୍ୟ, ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ଓ ପୌରାଣିକ କାହାଣୀ
ପର-ଲୌକିକ ଧ୍ରୁବୀୟ ଜ୍ୟୋତି
ରୂପ ଓ ରଙ୍ଗର ବିବିଧତା
କିଛି ଚିତ୍ର