୧୯୪୬ ମସିହା ବେଳେ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ୫୦୦୦ରୁ ୧୦୦୦୦ ଥିବା ବେଳେ ୨୦୦୬ ମସିହା ବେଳକୁ ଏମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ପ୍ରାୟ ୨୩୫ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ତିନୋଟି ପିଢ଼ୀ ମଧ୍ୟରେ ଏମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ୯୬-୯୮% ହ୍ରାସ ପାଇବା ଏମାନଙ୍କ ପ୍ରଜାତି ପ୍ରତି ରହିଥିବା ଆସନ୍ନ ବିପଦର ସୂଚନା ଦିଏ । ମତ୍ସ୍ୟଜୀବୀଙ୍କଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା, ଚମଡ଼ା ପାଇଁ ଶିକାର, ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକଙ୍କଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ଔଷଧ ତିଆରି କରିବା ପାଇଁ ଶିକାର, କୁମ୍ଭୀର ଅଣ୍ଡା ଖାଇବା ଇତ୍ୟାଦି କାରଣ ଯୋଗୁଁ ଏମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ହ୍ରାସ ପାଇଛି । ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିବା କୁମ୍ଭୀରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟ ଭୌଗୋଳିକ ବିତରଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ଖଣ୍ଡବିଖଣ୍ଡିତ । ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ ଶିକାର ଏମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ବିପଦ ନୁହେଁ । କିନ୍ତୁ ୧୯୯୭ ମସିହାରୁ ୨୦୦୬ ମସିହା ମଧ୍ୟରେ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରଙ୍କ ସର୍ବମୋଟ ସଂଖ୍ୟା ୫୮% ହ୍ରାସ ପାଇବାର କାରଣ ହେଲା :

୨୦୦୭ ଡିସେମ୍ବର୍ ମାସରେ ଚମ୍ବଲ ନଦୀରେ ଅନେକ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ମରି ପଡ଼ି ରହିଥିବାର ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା । ପ୍ରାଥମିକ ତଦନ୍ତରେ ମାଛ ଧରାଳୀଙ୍କ ଜାଲରେ ଛନ୍ଦି ହୋଇ ଏମାନେ ପ୍ରାଣ ହରାଇଥିବେ ବୋଲି ଅନୁମାନ କରାଯାଉଥିଲା । କିନ୍ତୁ ମୃତ କୁମ୍ଭୀରଙ୍କ ଶବ ବ୍ୟବଚ୍ଛେଦରୁ ସେମାନଙ୍କ ଶରୀରର କୋଷରେ ସୀସା (Lead) ଓ କ୍ୟାଡ୍‍ମିୟମ୍ ପରି ଗୁରୁ ଧାତୁ ଅତ୍ୟଧିକ ପରିମାଣରେ ରହିଥିବା ଜଣା ପଡ଼ିଲା । ଏହି ଗୁରୁ ଧାତବ ମୌଳିକ ସେମାନଙ୍କ ପେଟରେ ଅଲ୍‍ସର୍, ଜୀବାଣୁ ଏବଂ ରୋଗ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଫଳରେ ସେମାନେ ପ୍ରାଣ ହରାଇଥିଲେ ।

ପରିସ୍ଥିତିକ ବ୍ୟବହାର
ଖରା ପୋଇଁବା
ଭୌଗୋଳିକ ବିତରଣ ଓ ଅଧିବାସ
ବିପଦ