ପୁରାତନ ଗ୍ରୀସରେ ଲମ୍ବା ବାଳ ଧନ ଓ ବଳର ଚିହ୍ନ ଥିଲା । ଲଣ୍ଡା ମୁଣ୍ଡ ଦାସମାନଙ୍କ ଲାଗି ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଥିଲା । ପୁରାତନ ଗ୍ରୀସର ଅନେକ ଦେବାଦେବୀ ଲମ୍ବା ବାଳ ରଖି ଚିତ୍ରିତ କରାଯାଆନ୍ତି, ଯେପରି ଜିଅସ, ଅକିଲିସ, ଆପୋଲୋ ଓ ପୋଜାଇଡନ । ଗ୍ରୀକ ସୈନିକମାନେ ଲମ୍ବା ବାଳ ରଖୁଥିବା ଉଲ୍ଲେଖ ରହିଛି । ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାଳର ଲମ୍ବ ବଡ଼ପଣିଆର ଲକ୍ଷଣ ଥିଲା ଓ ବାଳକୁ ବାରମ୍ବାର କୁଣ୍ଡେଇବା ଏକ ପ୍ରକାର ପ୍ରଦର୍ଶନାତ୍ମକ ଢଙ୍ଗ ଥିଲା । ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂରରେ ରଖିବା ପାଇଁ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମୁହଁର ସାମନା ପଟେ ଚୁଟି ଛୋଟ ରଖୁଥିଲେ କିନ୍ତୁ ମୁଣ୍ଡ ପଛପଟେ ଲମ୍ବା କରି ରଖୁଥିଲେ । ଏହା ଯୋଗୁଁ ଶତ୍ରୁ ତାଙ୍କ ଚୁଟି ଧରିପାରୁନଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ଷଷ୍ଠ ଶତାବ୍ଦୀ ବେଳକୁ ଗ୍ରୀକର ପୁରୁଷମାନେ ବାଳକୁ ଛୋଟ କରି ରଖିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ । ସ୍ପାର୍ଟାର ଲୋକେ ପୂର୍ବ ଭଳି ଲମ୍ବା କେଶ ରଖୁଥିଲେ । ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବ ଭଳି ଲମ୍ବା କେଶ ରଖୁଥିଲେ । ତାଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଏହା ସ୍ୱତନ୍ତ୍ରତା, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ସଦାଚରଣ ଓ ଧନସମ୍ପତ୍ତିର ପ୍ରତୀକ ଥିଲା । ଏହି ସମୟ ବେଳେ ପୁରୁଷଙ୍କ ପାଇଁ ଲମ୍ବା ବାଳ ରଖିବା ମତ୍ତଗର୍ବର ଚିହ୍ନ ଭାବେ ଗୃହୀତ ହୋଇସାରିଥିଲା ।

ଚୀନ
ପୁରାତନ ଗ୍ରୀସ ଓ ରୋମ
ସିଖ ଧର୍ମ
ଖ୍ରୀଷ୍ଟଧର୍ମ