1739-ലെ അടിമകലാപം മൂലം പ്രതിസന്ധിയിലായ നീഗ്രോ നൃത്തം പുതിയൊരു രൂപത്തിൽ പുനർജനിച്ചതാണ് ടാപ് നൃത്തം എന്നും അഭിപ്രായമുണ്ട്. പത്തൊൻപതാം ശതകത്തിന്റെ ആദ്യകാലത്ത് റാൽഫ് കീലറിലൂടെയും ഡാനിയേലിലൂടെയും ലിഞ്ച് ആൻഡ് ഡയമണ്ടിലെ നർത്തകരിലൂടെയും വളർന്നു വികസിച്ച ഈ നൃത്തം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അന്ത്യമായതോടെ കൂടുതൽ സങ്കേതബദ്ധമാവുകയും രണ്ട് മുഖ്യധാരകളായി ഒഴുകിപ്പരക്കുകയും ചെയ്തു. അതിചടുലമായ ചുവടുവയ്പുകളോടുകൂടിയ 'ബക് ആൻഡ് വിങ്' ആണ് ഒരിനം. ഇതിൽ നർത്തകർ തടിസോളുള്ള ഷൂ ധരിക്കുകയും രംഗനിലത്ത് ആഞ്ഞുചവിട്ടി വൻശബ്ദത്തിൽ താളം പുനഃസൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യും. ഡോയ് ൽ, ഡിക്സൻ എന്നിവരായിരുന്നു ഈ ശാഖയിലെ ആദ്യകാല പ്രമുഖനർത്തകർ. താരതമ്യേന മൃദുവായ ടാപ് നടനസരണിയാണ് 'സോഫ്റ്റ് ഷൂ'. ഇതിൽ പിരിമുറുക്കം കുറഞ്ഞ താളത്തിൽ മെല്ലെ പാദങ്ങളമർത്തിയാണ് നൃത്തം ചെയ്യുക. ജോർജ് പ്രിമ്റോസ് ആണ് ഈ രീതിയിലെ ആദ്യകാല പ്രയോക്താക്കളിൽ പ്രമുഖൻ. നിയതരൂപം കൈവരിച്ചതോടെ ടാപ് നൃത്തത്തിന് നിശ്ചിത പേരുകളിലറിയപ്പെടുന്ന താളച്ചുവടുകളും നിശ്ചിതമായി. ബ്രപ്പ്, ഫ്ളോപ്, ഷഫിൾ, ബാൾചെയ്ഞ്ച്, ക്രാംപ്റോൾ എന്നിവ അത്തരത്തിലുള്ള ഏതാനും താളച്ചുവടുകളാണ്. പാദം രംഗത്തറയിൽ ചേർത്തുവച്ചോ, മുന്നോട്ടുരച്ചുനീക്കിയോ, ചവുട്ടി വശത്തേക്കു തെന്നിച്ചോ, പിന്നിലേക്കു ശബ്ദത്തോടെ ചവുട്ടി നീക്കിയോ ഒക്കെയാണ് ഈ താളച്ചുവടുകൾ സാക്ഷാത്ക്കരിക്കുക. പാദതാളത്തോടൊപ്പം കൈകൊട്ടിയും താളമിടാറുണ്ട്. 
ചരിത്രം
മുഖ്യധാരകൾ
പരിഷ്കാരങ്ങൾ
പ്രശസ്ത ടാപ്പ് നർത്തകർ