ഇത് ഒരുതരം ഒപ്പോസം ആണെന്ന് വിശ്വസിച്ച് പ്രകൃതിശാസ്ത്രജ്ഞനായ ജോർജ്ജ് ഹാരിസ് 1807-ൽ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിനെക്കുറിച്ച് ആദ്യമായി ഒരു വിവരണം എഴുതി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ഇതിന് "ഡിഡൽഫിസ് ഉർസിന" ("Didelphis ursina") എന്ന് പേരു നൽകി. വൃത്താകൃതിയിലുള്ള ചെവി പോലുള്ള സ്വഭാവസവിശേഷതകൾ കാരണമാണ് ഈ പേരു നൽകിയത്. സുവോളജിക്കൽ സൊസൈറ്റി ഓഫ് ലണ്ടനിൽ അദ്ദേഹം നേരത്തെ ഒരു അവതരണം നടത്തിയിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും ആ പ്രത്യേക ദ്വിപദ നാമം ജോർജ്ജ് ഷാ 1800-ൽ കോമൺ വൊംബാറ്റിന് (പിന്നീട് "വൊംബാറ്റസ് ഉർസിനസ്" എന്ന് പുനർനാമകരണം ചെയ്തു) നൽകിയിരുന്നു. അതിനാൽ അത് ആ പേര് ലഭ്യമല്ലായിരുന്നു. 1838-ൽ റിച്ചാർഡ് ഓവൻ ഒരു മാതൃകയെ "ഡാസ്യൂറസ് ലാനിയാറിയസ്" ("Dasyurus laniarius") എന്ന് നാമകരണം ചെയ്തു. എന്നാൽ 1877 ആയപ്പോഴേക്കും അദ്ദേഹം അതിനെ സാർകോഫിലസിന് കൈമാറി. ആധുനിക ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിനെ 1841-ൽ ഫ്രഞ്ച് പ്രകൃതിശാസ്ത്രജ്ഞനായ പിയറി ബോയിറ്റാർഡ്, "സാർകോഫിലസ് ഹാരിസി" ("Harris's flesh-lover") എന്ന് നാമകരണം ചെയ്തു.

ഏതാനും മൃഗങ്ങളുടെ പ്രധാന ഫോസിൽ രേഖകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി 1987-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഡെവിളിന്റെ വർഗ്ഗീകരണത്തിന്റെ പുനരവലോകനത്തിലൂടെ ഈ ഇനത്തിന്റെ പേര് "സാർകോഫിലസ് ലാനിയറിയസ്" ( "Sarcophilus laniarius" ) എന്ന് മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. എങ്കിലും ഇത് ടാക്സോണമിക് കമ്മ്യൂണിറ്റി വലിയ തോതിൽ അംഗീകരിച്ചില്ല. "എസ്. ഹാരിസി" എന്ന പേര് നിലനിർത്തുകയും "എസ്. ലാനിയാറിയസ്" ഒരു ഫോസിൽ ഇനത്തിലേക്ക് തരംതാഴ്ത്തപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ടാസ്മാനിയയിലെ പര്യവേക്ഷകർ നൽകിയ ആദ്യകാല പ്രാദേശിക നാമമാണ് "ബീൽസെബബ്സ് പപ്പ്". നരകത്തിന്റെ പ്രഭുവും സാത്താന്റെ സഹായിയും ആയ ഒരു മതവിശ്വാസിയെ പരാമർശിച്ചാണ് നാമം നൽകിയത്. രാത്രിയിൽ പര്യവേക്ഷകർ ഈ മൃഗത്തെ ആദ്യമായി കണ്ടത് അതിന്റെ ദൂരവ്യാപകമായ ശബ്ദം കേട്ടാണ്. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഉപയോഗിച്ച പേരുകൾ "സാർകോഫിലസ് സാറ്റാനിക്കസ്", "ഡയബോളസ് ഉർസിനസ്" എന്നിവയായിരുന്നു. എല്ലാം വംശനാശഭീഷണി നേരിടുന്നവയെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യകാല തെറ്റിദ്ധാരണകൾ മൂലമായിരുന്നു.

ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിൾ ("Sarcophilus harrisii" - "സാർകോഫിലസ് ഹാരിസി") ദാസുരിഡേ കുടുംബത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. "സാർകോഫിലസ്" ("Sarcophilus") ജനുസ്സിൽ പ്ലീസ്റ്റോസീൻ ഫോസിലുകളിൽ നിന്ന് മാത്രം അറിയപ്പെടുന്ന മറ്റ് രണ്ട് ഇനങ്ങളുണ്ട്. "എസ്. ലാനിയേറിയസ്", "എസ്. മൂമൻസിസ്" ("S. laniarius", "S. moomaensis") എന്നിവയാണ് ഇവ. ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിന് ക്വോളുകളുമായി ഏറ്റവും അടുത്ത ബന്ധമുണ്ടെന്ന് വംശജനിതകവിജ്ഞാനീയ വിശകലനം കാണിക്കുന്നു.

ഓസ്‌ട്രേലിയൻ സഞ്ചിമൃഗങ്ങളുടെ വേരുകൾ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ളതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഇപ്പോഴത്തെ തെക്കൻ അർദ്ധഗോളത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ഗോണ്ട്വാനയുടെ സൂപ്പർ കോണ്ടിനെന്റിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. സഞ്ചിമൃഗങ്ങൾ തെക്കേ അമേരിക്കയിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചതെന്നും അന്റാർട്ടിക്കയിലേയ്ക്ക് കുടിയേറിയതായും വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. അക്കാലത്ത് മിതശീതോഷ്ണ കാലാവസ്ഥയായിരുന്നു. മണ്ണിന്റെ നശീകരണം തടഞ്ഞപ്പോൾ സഞ്ചിമൃഗങ്ങൾ ഓസ്‌ട്രേലിയയിലെ കൂടുതൽ സസ്യജാലങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടുവെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. ഡെവിളിന്റെ പൂർവ്വികർക്ക് ഭക്ഷണം സ്വന്തമാക്കാൻ മരങ്ങളിൽ കയറ്റം ആവശ്യമായി വന്നിരിക്കാമെന്ന് പെംബെർട്ടൺ പറയുന്നതനുസരിച്ച് സഞ്ചിമൃഗങ്ങൾക്ക് വലുപ്പത്തിലുള്ള വ്യത്യാസങ്ങൾക്കും ഇരുകാലുകളിലുള്ള ചാട്ടത്തിനും കാരണമാകുന്നു. ഈ അനുരൂപങ്ങൾ ഇപ്പോഴത്തെ ഡെവിളിന്റെ പ്രത്യേക നടത്തത്തിനു കാരണമായേക്കാമെന്ന് അദ്ദേഹം അനുമാനിച്ചു. സിദ്ധാന്തമനുസരിച്ച് ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിന്റെ പ്രത്യേക വംശം മയോസീൻ കാലഘട്ടത്തിൽ ഉയർന്നുവന്നതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. തന്മാത്രാ തെളിവുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്ന പ്രകാരം 10 മുതൽ 15 ദശലക്ഷം വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ക്വോളുകളുടെ പൂർവ്വികരിൽ നിന്ന് ഡെവിൾ പിരിഞ്ഞതായി കണക്കാക്കുന്നു. കടുത്ത കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം മൂലം ഓസ്ട്രേലിയയെ ഊഷ്മളവും ഈർപ്പവുമുള്ളതുമായ ഹിമയുഗമാക്കി മാറ്റി. ഇതിലൂടെ ഇവയുടെ വൻതോതിലുള്ള വംശനാശത്തിന് കാരണമായി. ഇരകളിൽ ഭൂരിഭാഗവും തണുപ്പ് മൂലം മരണമടഞ്ഞതിനാൽ മാംസഭോജികൾ മാത്രമാണ് രക്ഷ നേടിയത്. ആവാസവ്യവസ്ഥയിൽ ഒരു സ്ഥാനം നേടാൻ ഈ സമയത്ത് ഡെവിളിന് വംശാവലി ഉണ്ടായതായി അനുമാനിക്കുന്നു. പ്ലിയോസീൻ യുഗത്തിലെ വംശനാശം സംഭവിച്ച "ഗ്ലോക്കോഡൺ ബാലറാറ്റെൻസിസിനെ" ക്വോളിനും ഡെവിളിനും ഇടയിലുള്ള ഒരു മധ്യവർത്തി സ്പീഷീസ് എന്ന് വിളിക്കുന്നു. 
സൗത്ത് ഓസ്‌ട്രേലിയയിലെ നരകൂർട്ടെയിലെ ചുണ്ണാമ്പു ഗുഹകളിലെ ഫോസിൽ നിക്ഷേപത്തിൽ നിന്ന് മയോസീൻ കാലഘട്ടത്തിൽ "എസ്. ലാനിയാറിയസിന്റെ" മാതൃകകൾ കണ്ടെത്തി. അവ ആധുനിക ഡെവിളുകകളേക്കാൾ 15% വലുതും 50% ഭാരവുമുള്ളവയാണ്. 50-70,000 വർഷം പഴക്കമുള്ള പഴയ മാതൃകകൾ ക്വീൻസ്‌ലാന്റിലെ ഡാർലിംഗ് ഡൌൺസിലും വെസ്റ്റേൺ ഓസ്‌ട്രേലിയയിലും കണ്ടെത്തി. ആധുനിക ഡെവിൾ "എസ്. ലാനിയാറിയസിൽ" നിന്ന് പരിണമിച്ചതാണോ അതോ അക്കാലത്ത് അവർ ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ചിരുന്നോ എന്ന് വ്യക്തമല്ലെന്ന് 1877-ൽ ന്യൂ സൗത്ത് വെയിൽസിൽ നിന്ന് കണ്ടെത്തിയ ഫോസിലുകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി റിച്ചാർഡ് ഓവൻ വാദിച്ചു. "എസ്. മൂർനെൻസിസ്" ("S. moornaensis") എന്ന് ആരോപിക്കപ്പെടുന്ന വലിയ അസ്ഥികൾ ന്യൂ സൗത്ത് വെയിൽസിൽ നിന്ന് കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. വംശനാശം സംഭവിച്ച ഈ രണ്ട് വലിയ ജീവിവർഗ്ഗങ്ങളും വേട്ടയാടുകയും തുരത്തിയോടിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കാമെന്ന് അനുമാനിക്കപ്പെടുന്നു. ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് നിരവധി ടാസ്മേനിയൻ ചെന്നായ് ഇനങ്ങളുണ്ടായിരുന്നുവെന്നും അവയുടെ വലിപ്പം കുറവാണെന്നും കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. ചെറിയവ കടൽത്തീരത്തെ കൂടുതൽ ആശ്രയിച്ചു കഴിയുന്നു. ഡെവിളും ടാസ്മേനിയൻ ചെന്നായും സമാനമായതിനാൽ നിലവിലുള്ള ടാസ്മേനിയൻ ചെന്നായ് വംശത്തിന്റെ വംശനാശം ഡെവിളിന്റെ സമാനമായ ചരിത്രത്തിന്റെ തെളിവായി ഉദ്ധരിക്കപ്പെടുന്നു. "എസ്. ലാനിയേറിയസ്", "എസ്. മൂർനെൻസിസ്" എന്നിവയുടെ ചെറിയ വലിപ്പം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടാനും അനുബന്ധ ടാസ്മേനിയൻ ചെന്നായ്ക്കളേക്കാൾ കൂടുതൽ കാലം നിലനിൽക്കാനും അവരെ അനുവദിച്ചുവെന്ന് അനുമാനിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ രണ്ട് ജീവിവർഗങ്ങളുടെയും വംശനാശം ഓസ്ട്രേലിയയിലെ മനുഷ്യവാസത്തിന് സമാനമായ സമയത്ത് സംഭവിച്ചതിനാൽ മനുഷ്യരുടെ വേട്ടയും ഭൂമി നിരപ്പാക്കലും പ്രധാന കാരണങ്ങളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ഈ സിദ്ധാന്തത്തെ വിമർശിക്കുന്നവർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് തദ്ദേശീയരായ ഓസ്‌ട്രേലിയക്കാർ 10,000 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് വേട്ടയാടലിനായി ബൂമറാങ്ങുകളും കുന്തങ്ങളും മാത്രം വികസിപ്പിച്ചെടുത്തതിനാൽ ആസൂത്രിതമായ വേട്ടയാടൽ മൂലം എണ്ണത്തിൽ ഗണ്യമായ കുറവുണ്ടാകാൻ സാധ്യതയില്ല എന്നതാണ്. ആദിവാസികൾ വസിക്കുന്ന ഗുഹകളിൽ എല്ലുകളുടെയും റോക്ക് പെയിന്റിംഗുകളുടെയും അനുപാതം കുറവാണെന്നും അവർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. ഇത് തദ്ദേശീയ ജീവിതശൈലിയുടെ വലിയൊരു ഭാഗമല്ലായിരുന്നു എന്നതിന്റെ സൂചനയാണിതെന്നും അവർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. 1910-ലെ ഒരു ശാസ്ത്രീയ റിപ്പോർട്ട് പ്രകാരം മാംസഭോജികളേക്കാൾ സസ്യഭുക്കുകളുടെ മാംസമാണ് ആദിവാസികൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടു. വംശനാശത്തിന്റെ മറ്റൊരു പ്രധാന സിദ്ധാന്തമായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത് ഹിമയുഗം വരുത്തിയ കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനമാണ്.

പ്രധാന ഭൂപ്രദേശത്തുനിന്ന് ഡെവിളുകൾ അപ്രത്യക്ഷമാകാനുള്ള പ്രധാന കാരണം ഡിങ്കോകളാണെങ്കിലും ഭൂപ്രദേശത്തിന്റെ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന വരൾച്ചയാണ് ഇതിന് കാരണമായതെന്നാണ് മറ്റൊരു സിദ്ധാന്തം. അതേസമയം കാലാവസ്ഥ തണുത്തതും ഈർപ്പമുള്ളതുമായതിനാൽ ടാസ്മാനിയയിലെ ജനസംഖ്യയെ വലിയ തോതിൽ ബാധിച്ചിട്ടില്ല. ഈ സിദ്ധാന്തമനുസരിച്ച് ഡിങ്കോകൾ ഒരു ദ്വിതീയ കാരണം മാത്രമാണ്.

ടാസ്മാനിയൻ ചെന്നായുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത ബന്ധു ഡെവിളുകളായതിനാൽ ഇവയുടെ മ്യൂസിയം സാമ്പിളുകളിൽ നിന്നുള്ള ഡിഎൻ‌എ സംയോജിപ്പിച്ച് ടാസ്മാനിയൻ ചെന്നായയെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാമെന്ന ഒരു അഭ്യൂഹമുണ്ട്.

ജനിതകശാസ്ത്രം
പ്രജനനം
വർഗ്ഗീകരണം
വിവരണം