ജപ്പാനിൽ ശിരഛേദം സാധാരണയായി നടന്നിരുന്ന ഒരു ശിക്ഷാരീതിയായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ ചെറിയ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾക്കുപോലും ഇത് നടപ്പിലാക്കിയിരുന്നു. സമുറായികൾക്ക് യുദ്ധരംഗത്തുനിന്നും ഓടിപ്പോകുന്ന സൈനികരെ ശിരഛേദം ചെയ്യാൻ അധികാരമുണ്ടായിരുന്നു. സെപ്പുക്കു എന്ന ആത്മഹത്യാ രീതിയിലെ രണ്ടാമത്തെ ഘട്ടം ശിരഛേദമായിരുന്നു. ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നയാൾ വയറ് കീറിയതിനു ശേഷം മറ്റൊരു യോദ്ധാവ് അയാളുടെ ശിരസ്സ് പിന്നിൽ നിന്ന് കറ്റാന എന്ന വാളുപയോഗിച്ച് വെട്ടിമാറ്റും. വേദനയും ദുരിതവും അനുഭവിക്കുന്ന സമയം കുറയ്ക്കാനാണിത്. ശിരഛേദം ചെയ്യുന്ന സഹായി ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നയാളുടെ കഴുത്തിനു മുന്നിൽ തൊലിയുടെ ചെറിയൊരു ബന്ധം ഉടലും കഴുത്തുമായി നിലനിൽക്കത്തക്കവണ്ണം കൃത്യമായി വെട്ടണം എന്നാണ് സങ്കൽപ്പം. വേദന കാരണം ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നയാൾ കരയുന്നതിനു മുന്നേ ഇത് ചെയ്യുകയും വേണം. ഇത്രമാത്രം കൃത്യത വേണ്ട കാര്യമായതിനാൽ വളരെ വിശ്വസ്തരായ യോദ്ധാക്കൾ മാത്രമേ സഹായത്തിന് ക്ഷണിക്കപ്പെടുമായിരുന്നുള്ളൂ. 

സെപ്പുക്കുവല്ലാതെയുള്ള ശിരഛേദം അപമാനകരമായ ശിക്ഷയായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഏറ്റവും ക്രൂരമായ ശിരഛേദ ശിക്ഷകളിലൊന്ന് ഓഡ നോബുങ്ക എന്ന ഒരു നേതാവിനെ കൊല്ലാൻ 1570-ൽ ശ്രമിച്ച സുജിറ്റാനി സെഞ്ചുബോ () എന്ന ആളുടേതായിരുന്നു. സെഞ്ചുബോയെ കഴുത്തുവരെ മണ്ണിൽ കുഴിച്ചിട്ട ശേഷം മുള വാളുകൾ ഉപയോഗിച്ച് പല ദിവസങ്ങളെടുത്താണ് വഴിയാത്രക്കാർ അയാളുടെ ശിരസ്സറുത്തത്. മൈജി കാലഘട്ടത്തിൽ ഇത്തരം അസാധാരണമായ ശിക്ഷാരീതികൾ നിറുത്തലാക്കപ്പെട്ടു.

ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യ
അഭിമാനം
ജപ്പാൻ
വേദന