ഫ്രാൻസിസ് ഇട്ടിക്കോരയുടെ 79 സന്താനങ്ങളുടെ പിൻ‌ഗാമികളായ "പതിനെട്ടാംകൂറ്റുകാർ" എന്ന ഒരു ആഗോളഗോത്രം കേരളത്തിലെ കുന്നംകുളത്തും പെറുവിലെ എസ്ട്രാപിലും ഇസ്താംബുളിലെ തർലബാസിയിലും പാരിസിലെ സെൻ‌ദെനിയിലുമെല്ലാമായി ഇന്നും വ്യാപിച്ചു കിടക്കുന്നതായി നോവലിസ്റ്റ് ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. വ്യവസ്ഥാപിത ക്രിസ്തുമത വിഭാഗങ്ങളിൽ പെട്ടവരായി പുറമേ കാണപ്പെടുന്ന ഇതിലെ അംഗങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ പിന്തുടരുന്നത് ഇട്ടിക്കോരയിൽ നിന്നു ലഭിച്ചതായി വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്ന കച്ചവടത്തിന്റേയും ലാഭത്തിന്റേയും സുവിശേഷമാണ്‌. ഇട്ടിക്കോരയെ അവർ "കോരപ്പാപ്പൻ" എന്നു വിളിക്കുന്നു. "ആകുന്നവനും ആയിരിക്കുന്നവനും പരിശുദ്ധനുമായ കോരപ്പാപ്പാ... അങ്ങ് ഞങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന കേൾക്കേണമേ... എന്നെന്നും പൊന്നും പണവും സന്തോഷവും തന്ന് ഞങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കണമേ..." എന്നും മറ്റുമാണ്‌ അവരുടെ പ്രാർത്ഥന. വിചിത്രവും അമ്പരപ്പിക്കുന്നതുമായ വേറെ ഒരുപറ്റം ആചാരാനുഷ്ടാനങ്ങളും ഇവർ അതീവരഹസ്യമായി അനുഷ്ടിക്കുന്നു‌. ഗോത്രത്തിലെ ഓരോ പെൺകുട്ടിയേയും ഋതുമതിയാകുന്നതിനടുത്ത ക്രിസ്മസ് രാത്രിയിൽ കുന്നംകുളത്തെ പതിനെട്ടാംകൂറ്റുകാരുടെ ഒന്നാം വീട്ടിലെ നിലവറയിൽ ഇട്ടിക്കോരയുമായുള്ള സം‌യോഗത്തിന്‌ സമർപ്പിക്കുന്ന 'കോരയ്ക്കു കൊടുക്കൽ" എന്ന ചടങ്ങ് ഇവയിൽ പ്രധാനമാണ്‌‌. ഗോത്രാംഗങ്ങൾ വരുമാനത്തിന്റെ പത്തിലൊന്ന് വർഷം തോറും "കോരപ്പണം" ആയി ഒന്നാം വീട്ടിൽ എത്തിക്കണമെന്ന അലംഘ്യനിയമവും ഇവർ പാലിക്കുന്നു. ആഴ്ചയിലൊരിക്കൽ മനുഷ്യമാംസഭോജനവും ഇവർക്ക് നിഷ്കർഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കർക്കശമായ രഹസ്യസ്വഭാവമുള്ളൊരു ആഗോളകൂട്ടായ്മയാണ് ഈ നോവലിലെ പതിനെട്ടാം കൂറ്റുകാർ‌. വെളിയിലുള്ളവർക്ക് രഹസ്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തിയെന്ന് സംശയിക്കപ്പെട്ട ഗോത്രാംഗങ്ങളേയും വെളിയിൽ നിന്ന് രഹസ്യങ്ങൾ ചോർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന മറ്റുള്ളവരേയും ഇവർ അതിക്രൂരമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു.

പതിനെട്ടാം കൂറ്റുകാർ പൊതുവേ സമ്പന്നരും അധികാരസ്ഥാനങ്ങളുമായി അടുപ്പമുള്ളവരുമാണ്‌. കുന്നംകുളത്തെ ഒരു പതിനെട്ടം കൂറ്റുകാരൻ, നോവലിൽ കേന്ദ്രമന്ത്രിസഭയിലെ അംഗം പോലുമാണ്‌‌.

ഗ്രന്ഥകാരൻ
ഇട്ടിക്കോരയും ഗണിതചരിത്രവും
പതിനെട്ടാം കൂറ്റുകാർ
തുടക്കം