ആസ്റ്റന്റെ കണ്ടുപിടിത്തത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം ബ്രിട്ടീഷ് ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞനായ ആർതർ ഏഡിങ്ങ്ടൻ വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ മനസ്സിലാക്കി. ഹൈഡ്രജൻ അണുക്കൾ ഹീലിയം അണുക്കളായി മാറ്റുന്ന പ്രക്രിയയിലൂടെ ആണ് സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നത് എന്നാണ് ആസ്റ്റണിന്റെ പരീക്ഷണ ഫലങ്ങൾ തെളിയിക്കുന്നത് എന്ന് ആ വർഷം ബ്രിട്ടണിൽ നടന്ന ഒരു ശാസ്ത്ര കോൺഗ്രസ്സിൽ ഏഡിങ്ങടൻ വാദിച്ചു. ഇങ്ങനെ നഷ്ടപ്പെടുന്ന ദ്രവ്യം ഐൻ‌സ്റ്റൈന്റെ പ്രശസ്തമായ E = mc2 എന്ന സമവാക്യം വഴി ഊർജ്ജം ആയി മാറുകയാണ് എന്നു പിന്നീടു മനസ്സിലായി. അണുസംയോജന പ്രക്രിയകളുടെ പിന്നിലുള്ള സങ്കീർണതകൾ ഒന്നും അറിയാതെ ഏഡിങ്ങ്ടൻ നടത്തിയ ഈ പ്രവചനം പിന്നീട് ശരിയാണെന്ന് തെളിഞ്ഞു. 

ഡ്യുറ്റീരിയം അണുകേന്ദ്രത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ നഷ്ടപ്പെട്ട 0.00239 x 1.6604 X 10 -27 x (3 X 108)2 = 0.035715204 X 10 -11 Joules ഊർജ്ജം ആയി പുറത്തുവന്നു. Joulesനു പകരം കുറച്ച് കൂടി സൗകര്യപ്രദമായ ഒരു ഏകകമാണ് ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ ഇവിടെ ഉപയോഗിക്കുക. MeV എന്നാണ് ഈ ഏകകത്തിന്റെ പേര്. മുകളിൽ Joules-ൽ ഉള്ള ഊർജ്ജത്തെ MeV ലേക്ക് മാറ്റിയാൽ, ഒരു പ്രോട്രോണും ഒരു ന്യൂട്രോണും ചേർന്ന് ഡ്യുറ്റീരിയം അണുകേന്ദ്രം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ 2.23 MeV ഊർജ്ജം പുറത്തുവിടുന്നു എന്നു കാണാം. മറ്റൊരുവിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ ഡ്യുറ്റീരിയം അണുകേന്ദ്രത്തിലെ പ്രോട്ടോണിനേയും ന്യൂട്രോണിനേയും തമ്മിൽ വേർതിരിക്കണമെങ്കിൽ 2.23 MeV ഊർജ്ജം നല്‌കണം. അതായത് 2.23 MeV ഊർജ്ജം കൊണ്ടാണ് ഈ രണ്ട് കണങ്ങളേയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. പ്രോട്ടോണിനും ന്യൂട്രോണിനും ശരാശരി 1.12 MeV (2.23/2) ക്ക് തുല്യമായ ദ്രവ്യനഷ്ടം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതിനാണ് ബന്ധനോർജ്ജം അഥവാ Binding energy എന്നു പറയുന്നത്.

ഹീലിയം അണുകേന്ദ്രത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇത് കണക്കു കൂട്ടിയപ്പോൾ അതിന്റെ ശരാശരി ബന്ധനോർജ്ജം 7.075 MeV ആണെന്നു കണ്ടു. ഇതു ഡ്യുട്ടീരിയത്തിന്റേതിനേക്കാൾ വളരെ കൂടുതൽ ആണെന്നു കാണാം. മറ്റുചില മൂലകങ്ങളുടെ ബന്ധനോർജ്ജം ഇനി പറയുന്ന വിധമാണ്. കാർബൺ = 7.45 MeV, ഓക്സിജൻ = 7.67 MeV, കാൽ‌സിയം = 8.277 MeV, ഇരുമ്പ് = 8.49 MeV, അയഡിൻ = 8.295 MeV, ഈയം = 7.541 MeV, യുറേനിയം = 7.245 MeV.

ബന്ധനോർജ്ജ ആരേഖം
ചരിത്രം
ആർതർ ഏഡിങ്ങ്ടന്റെ വിശദീകരണം
ബന്ധനോർജ്ജ ആരേഖവും അണുഭൗതികവും