യുദ്ധം കൊടുമ്പിരികൊണ്ട നാളുകളിൽ നൂറും അനുജൻ വിലായത്ത് ഉം തങ്ങളുടെ രാജ്യത്തെ സേവിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അക്കാലത്ത് അവർക്ക് എന്തെകിലും വിധത്തിൽ ബന്ധമുണ്ടായിരുന്ന രാജ്യങ്ങൾ ആയ ഇന്ത്യയും റഷ്യയും അമേരിക്കയും ഫ്രാൻസും ഇംഗ്ലണ്ടും എല്ലാം സഖ്യകക്ഷികൾക്ക് ഓപ്പമായിരുന്നു. നൂറും വിലായത്ത് ഉം ഫ്രാൻസിനെ മാതൃരാജ്യം ആയിത്തന്നെ ആണ് കണ്ടിരുന്നത്. അതിന്റെ മോചനം അവർ സ്വപനം കണ്ടു. ആ സ്വപ്നത്തിനുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുവാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ അഹിംസയും സമാധാനവും ഇസ്ലാമിക സൂഫി ചിന്താപരമ്പര്യവും ഒക്കെ കാരണം മാതൃ രാജ്യത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മറ്റൊരാളെ ഉപദ്രവിക്കാനോ കൊല്ലാനോ അവർ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. യുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുക്കുകയും അഹിംസ മുറുകെ പിടിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നത് വളരെ ദുഷ്കരമാണ് എന്നവർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.

1940 ലെ നവംബർ മാസം നൂർ ഇംഗ്ലണ്ടിന്റെ ചേർന്നു. WAAF ന്റെ ആദ്യഘട്ട ട്രെയിനിങ് വിംസ്ലോയിൽ വെച്ച് ആയിരുന്നു. WAAF ലെ സ്ത്രീകളായ അംഗങ്ങളെ ഒരിക്കലും യുദ്ധമുഖത്തേക്ക് അയച്ചിരുന്നില്ല. ആദ്യമേ തന്നെ ഫാക്ടറി ജോലിയോ ഫീൽഡ് വർക്കോ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ അവർക്ക് അവകാശം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഫീൽഡ് തിരഞ്ഞെടുത്താൽ തന്നെ രണ്ടാം നിര സേവനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ജോലികളെ അവർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു (Air Transport Auxiliary). റോയൽ എയർ ഫോഴ്സിലോ ഫ്ലീറ്റ് എയർ ആമിലോ ചേരാൻ യോഗ്യത ഇല്ലാത്ത അംഗഭംഗം വന്നവരും പ്രായപരിധി കഴിഞ്ഞവരും സ്ത്രീകളും മാത്രമാണ് അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. തകരാറിലായ പ്ലെയിനുകൾ ഫാക്ടറിയിൽ എത്തിക്കുക. എയർ ആംബുലൻസ് സൗകര്യം, പട്ടാളത്തിലേക്ക് സാധനങ്ങൾ എത്തിക്കുക ഇതൊക്കെ ആയിരുന്നു അവരുടെ ജോലി. യുദ്ധം നടക്കുന്നതുകൊണ്ട് ആകാശത്തിൽ എല്ലാവരും ഒരേ പോലെ ആക്രമണ ഭീഷണി നേരിടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവിടെ വെച്ച് ആകാനുള്ള പരിശീലനം ലഭിച്ച നൂറിനെ ഫ്രാൻസ് വിഭാഗത്തിലേക്ക് തിരഞ്ഞെടുത്തു അധികം താമസിയാതെ തന്നെ ശത്രുക്കളുടെ അധീന പ്രദേശത്തുള്ള വയർലെസ് ഓപ്പറേറ്റർ ആകുന്നതിനുള്ള പരിശീലത്തിനും അവർ അയക്കപ്പെട്ടു. 1943 ഫെബ്രുവരിയിൽ ആണ് അവൾ പരിശീലനം ആരംഭിച്ചത്.

ശത്രുമേഖലയിലെ പ്രവർത്തനത്തിനായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ആദ്യ വനിതയായിരുന്നു നൂർ. WAAF ൽ നിന്നും ലഭിച്ച വയർലെസ് ടെലിഗ്രാഫി പരിചയം ആണ് അവരെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ കാരണം. എന്നാൽ ഇവിടെ പ്രായോഗിക പരിശീലവും ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്വന്തം വിവരങ്ങൾ മറച്ചുവെച്ചു പുതിയ ഒരാളായി (ഫേക്ക് ഐഡന്റിറ്റി) ജീവിക്കുകയും തനിക്കു പരിചയം ഇല്ലാത്ത ഒരു പ്രദേശത്തു തനിച്ചു ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയാൽ അവിടെനിന്നും വയർലെസ് വഴി തന്റെ ഓഫീസർക്ക് വിവരങ്ങൾ അയക്കുകയും അങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടുകയും വേണമായിരുന്നു. അവർ അറിയാതെ അവരെ പിന്തുടരുന്ന ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥനെ കബളിപ്പിച്ചു വേണമായിരുന്നു ഇതു വിജയിക്കേണ്ടത്. ഈ വിജയത്തിന്റെ അടുത്ത ഘട്ടം ഗസ്റ്റപ്പോ പരീക്ഷണം ആണ്. ജർമനിയുടെ ചോദ്യം ചെയ്യൽ/ പീഡന രീതികളുടെ യഥാർത്ഥ മുഖമായിരുന്നു ഗസ്റ്റപ്പോ (നാസി ചാര സംഘടന). ആദ്യ ഘട്ടം വിജയിച്ചു വരുന്നവരെ പരീക്ഷണം കഴിഞ്ഞു എന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തിയ ശേഷം അപ്രതീക്ഷിതമായി പിടിച്ചു കൊണ്ട് പോകുകയും ഗസ്റ്റപ്പോ മോഡലിൽ ചോദ്യം ചെയ്യുകയും ആയിരുന്നു പദ്ധതി. നാസികളുടെ പിടിയിൽപെട്ടാൽ എന്തു സംഭവിക്കും എന്ന ഒരു പരിചയവും ഏജന്റുകൾക്ക് നൽകിയ രഹസ്യ ഫെയ്ക്ക് ഐഡന്റിറ്റി അവർ ശത്രുക്കൾക്കു പറഞ്ഞുകൊടുക്കുമോ എന്നൊക്കെയുള്ള പരീക്ഷണം ആയിരുന്നു അത്. സൂഫി പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്നും വന്ന നൂറിന് ഇതു വളരെ കഠിനമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഈ ടെസ്റ്റുകളിലെ പ്രകടനം വളരെ മോശവും ആയിരുന്നു..

നൂറിന്റെ അധ്യാപകർക്ക് ആകട്ടെ അവളെക്കുറിച്ചു പല അഭിപ്രായങ്ങൾ ആയിരുന്നു. കഴിവ് കെട്ടവൾ, കദിനാധ്വാനി, തുടങ്ങി പല രൂപത്തിൽ ആണ് അവൾ വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ടത്. ഈ ജോലിക്ക് കൊള്ളുകയില്ല എന്ന അഭിപ്രായം എഴുതിയ ഒരു ഫയലും യുദ്ധത്തിന് ശേഷം കണ്ടെത്തി. ഒട്ടത്തിലോ ചാട്ടത്തിലോ രഹസ്യം സൂക്ഷിക്കാനോ പിടിക്കപ്പെടാതെ ഇരിക്കാനോ തോക്ക് ഉപയോഗിക്കാനോ ഒക്കെയുള്ള പരീക്ഷകളിൽ മിക്കവാറും അവൾ പരാജയപെട്ടു. എന്നാൽ അതിർത്തിക്ക് അപ്പുറത് സ്ഥിതിഗതികൾ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.. ഫ്രഞ്ച് ഭാഷ സംസാരിക്കാൻ അറിയുന്നവരെ മാത്രമേ ഫ്രാൻസിലേക്ക് വിടാൻ കഴിയു. എങ്കിൽ പോലും ഫ്രഞ്ചുകാരെ പോലെ ആ ഭാഷ സംസാരിക്കാൻ അറിയാത്ത ഏജന്റുമാരുടെ ശരാശരി ജോലിസമയം ഒരാഴ്ച മാത്രം ആയിരുന്നു. മറ്റുള്ളവർക് 5 -6ആഴ്ചയും. അതിനുള്ളിൽ ജോലി അവസാനിക്കുകയല്ല. ഗസ്റ്റപ്പോയുടെ കൈയ്യിൽ പെടുകയും താമസിയാതെ കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്യും. സംഗീതവും നൃത്തവും പഠിച്ചിരുന്നപ്പോൾ ഹാർപ് എന്ന സംഗീത ഉപകരണം വായിക്കാൻ പഠിച്ചിരുന്നതും നൂറിന് ഇവിടെ തുണയായി. അവളുടെ വയർലെസ് സിഗ്നലിങ് വേഗതയും കൃത്യതയും ഏറ്റവും മികച്ചതായിരുന്നു. മറ്റെന്തിനേക്കാളും ഫ്രാൻസ് സെക്ഷന് വേണ്ടിയിരുന്നത് ഇതു രണ്ടും ആയിരുന്നു.

1943നിന്റെ പകുതി ആകുമ്പോഴേക്കും ഫ്രാൻസിലെ വയർലസ് സിഗ്നലിങ് ഏജന്റുമാർ മുമ്പെങ്ങും ഇല്ലാത്തവിധം പിടിക്കപ്പെടുകയോ കൊല്ലപ്പെടുകയോ ചെയ്തു. ഒരു ഡബിൾ ഏജന്റിന്റെ സാന്നിധ്യം ഇംഗ്ലണ്ട് ഊഹിച്ചുവെങ്കിലും അയാളെ പിടികൂടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് യുദ്ധാനന്തരം നോവലിസ്റ്റും മറ്റും ആയിത്തീർന്ന സഖ്യ സേന ഉദ്യോഗസ്ഥൻ സിൽവിൻ ജോപ്‌സൻ വയർലസ് ഓപ്പറേറ്റർമാർ ആയി കൂടുതൽ റിക്രൂട്ടുകളെ ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട്അക്കാലത്തെ SOE യുടെ ഫ്രാൻസ് സെക്ഷൻ ഹെഡ് Maurice Buckmasterക്കു കത്തെഴുത്തുന്നത്. സ്‌ക്വാഡ്രൻ ഓഫീസർ വേര അറ്റ്കിന്സ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അസിസ്റ്റന്റ് ആയിരുന്നു SOE യിലെ സ്ത്രീ ഏജന്റുമാരുടെ ഉത്തരവാദിത്തം വഹിച്ചിരുന്നത് വേരയാണ്. കത്ത് അദ്ദേഹം വേരയ്ക്കു കൈമാറി. ആ സമയത്ത് നൂറിന്റെ ട്രെയിനിങ് അവസാനഭാഗങ്ങളിലേക്ക് കടക്കുന്നതെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. എന്നാൽ ജർമൻ അധീന ഫ്രാൻസിൽ നിന്നുള്ള വിവരങ്ങൾ നൽകേണ്ട വയർലെസ് ഓപ്പറേറ്റർമാർ ഈയാംപാറ്റകളെപോലെ അവിടെ മരിച്ചുവീഴുകയോ ജയിലിൽ അടയ്ക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യപ്പെട്ടു. മൂന്നാഴ്ചയിൽ കൂടുതൽ ജോലിചെയ്ത ഒരു ഏജന്റ് പോലും അപ്പോൾ ഫ്രാൻസിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നു പറയുമ്പോൾ അവർ അനുഭവിച്ചിരുന്ന ഭീഷണി എന്തുമാത്രമാണ് എന്നു ഊഹിക്കാമല്ലോ. യുദ്ധമുഖത്തെ ഈ അടിയന്തര ആവശ്യവും നൂറിന്റെ ട്രെയിനിങ് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നതും കണക്കിലെടുത്ത്. പോകാണമോ എവേണ്ടയോ എന്ന തീരുമാനം എടുക്കാൻ വേര നൂറിന് ഒരുഅവസരം നൽകുകയാണ് ഉണ്ടായത്. വയർലെസ് സെറ്റിൽ നിന്നും വരുന്ന സിഗ്നലുകളുടെ ഉറവിടം ട്രയൻഗുലേഷൻ പോലെയുള്ള വിദ്യകൾ വഴി കൃത്യമായി കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഒരു തവണ സന്ദേശം അയച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ ഉടനെതന്നെ അവിടെനിന്നും രക്ഷപ്പെടുകയും വേണമായിരുന്നു. അതിർത്തിക്ക് അപ്പുറത്തേക്ക് പോകാമോ എന്നു ചോദിച്ചു കൊണ്ടുള്ള സിൽവിൻ ജോപ്‌സന്റെ കത്ത് വായിക്കുമ്പോൾ നൂർ ഈ അപകടങ്ങളെ കുറിച്ചെല്ലാം ബോധവതിയായിരുന്നു. 

നൂർ തന്റെ താല്പര്യം അറിയിച്ചുകൊണ്ടുള്ള മറുപടി അന്നുതന്നെ സിൽവിന് അയച്ചുകൊടുത്തു.

പിന്നീട് വളരെ പെട്ടെന്നുള്ള തയാറെടുപ്പുകൾ ആണ് നടന്നത്. അതിർത്തിക്ക് അപ്പുറത് നൂറിന് ജീവിക്കാൻ വേണ്ടതെല്ലാം അവർ ഒരുക്കി.

കുടുംബ ചരിത്രം
ഫ്രാൻസിലേക്ക്
ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ജീവിതവും രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധവും
ഫാൻസിലെ ഒദ്യോഗിക ജീവിതം