1785-ൽ കാസനോവ, ഇന്നത്തെ ചെക്ക് ഗണരാജ്യത്തിലുള്ള ജോസഫ് കാൾ വോൺ വാൾഡ്സ്റ്റീൻ പ്രഭുവിന്റെ ഗ്രന്ഥശാലയുടെ മേൽനോട്ടക്കാരനായി നിയമിക്കപ്പെട്ടു. ഫ്രീമേസൻ കൂട്ടായ്മയിൽ അംഗമായിരുന്ന വാൾഡ്സ്റ്റീൻ കാസനോവയെ മുൻപൊരിക്കൽ കണ്ടുമുട്ടിയിരുന്നു. സുരക്ഷയും മോശമല്ലാത്ത ശമ്പളവും നൽകിയ ആ ജോലി മുഷിപ്പൻ ആയിരുന്നെന്നാണ്‌ കാസനോവ പറയുന്നത്. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനാജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ഫലദായകമായ കാലം അതായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആരോഗ്യനില മോശമായിരുന്നു. കർഷകരായ സാധാരണക്കാരുടെ ഇടയിലുള്ള ജീവിതത്തിൽ കാസനോവയ്ക്ക് ഒരാകർഷണീയതയും കണ്ടെത്താനായില്ല. പുതിയ രക്ഷാദാതാവുമായി കാസനോവ നല്ല ബന്ധം പുലർത്തിയിരുന്നെങ്കിലും കാസനോവയേക്കാൾ പ്രായക്കുറവും തന്റേതായ കിറുക്കുകളുമുള്ളൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നു പ്രഭു. ഭക്ഷണവേളകളിൽ അദ്ദേഹം കാസനോവയെ അവഗണിക്കുകയും പ്രധാന സന്ദർശകരെ പരിചയപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു. പരിചാരകർക്കൊപ്പമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്‌ ഭക്ഷണം ഏർപ്പാടാക്കിയിരുന്നത്. പുറം നാട്ടുകാരനായ കാസനോവയെ പ്രഭുവിന്റെ കൊട്ടാരത്തിലുള്ള മറ്റുള്ളവർ സമ്പൂർണ്ണമായി വെറുത്തിരുന്നു. ഇക്കാലത്ത് കാസനോവയ്ക്ക് ആകെ സൗഹൃദമുണ്ടായിരുന്നത് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ടെറിയർ നായ്ക്കളുമായായിരുന്നുവെന്ന് കരുതണം. ആത്മഹത്യയെപ്പറ്റി ആലോചിച്ചെങ്കിലും തന്റെ സ്മരണകൾ രേഖപ്പെടുത്തി വയ്ക്കാനായി ജീവിതം തുടരാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു. ജീവിതാന്ത്യം വരെ അദ്ദേഹം ആ ജോലിയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുകയും ചെയ്തു.

മരണം
അന്തിമവർഷങ്ങൾ
മഹാപര്യടനം
ഹെൻറിയേറ്റ