മനിക്കേയന്മാരെപ്പോലെ, പ്രപഞ്ചനാടകത്തെ നന്മതിന്മകളുടെ പോരാട്ടമായി ചിത്രീകരിക്കുന്ന ഒരുതരം ദ്വന്ദവാദ ദൈവശാസ്ത്രമായിരുന്നു കാത്താറുകളുടേത്. ജ്ഞാനവാദികളെപ്പോലെ പഴയനിയമത്തിലെ യഹോവയെ ദുഷ്ടദൈവമായി തള്ളിയ അവർ പുതിയനിയമത്തിലെ കാരുണ്യമൂർത്തിയായ ദൈവത്തെ മാത്രം മാനിച്ചു. അവരുടെ സങ്കല്പത്തിൽ ദൃശ്യലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവ് നന്മസമ്പൂർണ്ണനായ ദൈവമല്ല പഴയനിയമത്തിലെ ദുഷ്ടദൈവമാണ്. കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ വിശുദ്ധചിഹ്നവും യേശുവിന്റെ ആത്മത്യാഗത്തിന്റെ പ്രതീകവുമായിരുന്ന കുരിശും വിശുദ്ധ കുർബ്ബാനയിലെ ബലിയപ്പവും പോലും ദ്രവ്യമായതു കൊണ്ട് തിന്മ തന്നെയാകുന്നു. എല്ലാ മാംസവും ദ്രവ്യമാകയാൽ തിന്മയും, അതിനോടുള്ള സമ്പർക്കം അവിശുദ്ധവും ആകുന്നു. അതിനാൽ ഇണചേരലിനേയും കാത്താറികൾ അവിശുദ്ധകൃത്യമായി എണ്ണി. അവരുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ, ആദിമാതാപിതാക്കളുടെ പാപം ഇണചേരലായിരുന്നു. വ്യവസ്ഥാപിതസഭയുടെ ത്രിത്വസങ്കല്പത്തിലോ യേശുവിന്റെ കന്യാജനനത്തിലോ, പ്രതിമാവണക്കത്തിലോ ഒന്നും അവർ വിശ്വസിച്ചില്ല. വിശുദ്ധ കുർബ്ബാനയിലെ ബലിവസ്തുക്കൾക്ക് യേശുവിന്റെ ശരീരരക്തങ്ങളായി രൂപാന്തരം സംഭവിക്കുന്നെന്നും അവർ കരുതിയില്ല. അവരുടെ സങ്കല്പത്തിൽ, യേശുക്രിസ്തു ഒരു മാലാഖ ആണെങ്കിലും, ദൈവികസ്വത്വത്തിന്റെ ഭാഗമല്ല.

ആദ്യശ്രമങ്ങൾ
നുറുങ്ങുകൾ
വിശ്വാസങ്ങൾ
സഭാവിമർശനം