ഈ പ്രദേശത്തുനിന്നു കണ്ടെടുത്ത ചരിത്രാതീതകാലത്തെ വസ്തുക്കളുടെ വിശകലനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ (സങ്കീർണ്ണമായ സാർകോഫാഗി, അലങ്കരിച്ച ശിലാ മാതൃകകൾ, വാളുകൾ, മഴു തുടങ്ങിയവ), പടിഞ്ഞാറൻ നുസാ ടെങ്കാരായിൽ തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യയിൽ നിന്നുള്ളവർ മുൻകാലത്തു തന്നെ താമസിച്ചിരുന്നു എന്നു വ്യക്തമാകുന്നു.

ഈ പ്രദേശത്തെ അധിവാസികളെ സാസക് ജനത എന്നു വിളിക്കുന്നു. ഇവരിൽ ഭൂരിഭാഗവും ലേമ്പോക്കി ദ്വീപിലാണ് താമസിക്കുന്നത്. അതേസമയം, സുമ്പാവ ദ്വീപിൽ രണ്ടു വിഭാഗം തദ്ദേശീയ ജനങ്ങളുണ്ട്. അതായത് സുംബാവ ഗോത്ര ജനതയും (സമവാ), ബീമാ ജനതയും. ബാലി, മക്കസാർ, ജാവ, കാളിമാന്തൻ, നുസ തെങ്കാര, മലുക്കു, കിഴക്കൻ നുസ തെങ്കാര എന്നിവിടങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള കുടിയേറ്റത്തൊഴിലാളികളുടെ തിരത്തള്ളലോടെ തദ്ദേശീയ ജനത കൃഷിക്കളങ്ങളിലേയക്കും തുടർന്ന് ഉൾനാടൻ പ്രദേശങ്ങളിലേയ്ക്കും പിന്മാറി.

14 – ആം നൂറ്റാണ്ടിലെ മജാപാഹിത് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പ്രതാപകാലത്തിൽനിന്ന് ഈ പ്രദേശത്തിന്റെ അസ്തിത്വം വേർതിരിക്കാനാവില്ല, കാരണം അവർ ലാമ്പോക്ക്, സുമ്പാവ ദ്വീപുകളിൽ നിലനിന്നിരുന്ന എല്ലാ എല്ലാ രാജ്യങ്ങളും പിടിച്ചെടുത്തിരുന്നു. 1365 ൽ എമ്പു പ്രപാൻക രചിച്ച നെഗാരകെർത്തഗാമ എന്ന കൃതിയിൽ കുറിച്ചിരിക്കുന്നത്, പടിഞ്ഞാറൻ ലോമ്പോക്കിനെ ലൊമ്പോക്ക് മീറാഹ് എന്നും കിഴക്കൻ ലമ്പോക്കിനെ സാസക് ആദി, താലിവാങ്, ഡോംപോ (ഡോമ്പു), സേപ്പ്, സാംഘ്യാങ് ഫയർ, ഭീമ (ബീമാ), സെറാം (സെരാൻ) ഹുതാൻ കേദാലി (ഉഥാൻ) എന്നിങ്ങനെയും പേരിട്ടു വിളിച്ചിരുന്നുവെന്നാണ്.

ചരിത്രം
ഇസ്ലാമിനു മുമ്പ്
ഇസ്ലാമിക് കാലഘട്ടം
കൊളോണിയൽ കാലഘട്ടം