ഡാർജിലിംഗിന്റെ ചരിത്രം നേപ്പാൾ, ഭൂട്ടാൻ, സിക്കിം, ബംഗാൾ എന്നിവയുടേതുമായി കെട്ട് പിണഞ്ഞ് കിടക്കുന്നു. 19-ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യ ഭാഗം വരെ ലെപ്ചാ വംശജർ താമസിച്ചിരുന്ന ഡാർജിലിംഗ് പ്രദേശം നേപ്പാളിലേയും സിക്കിമിലേയും രാജവംശങ്ങൾ മാറി മാറി ഭരിക്കുകയായിരുന്നു.1828ൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനിയുടെ കുറച്ച് ഉദ്യോഗസ്ഥർ സിക്കിമിലേക്ക് പോകുന്ന വഴി ഡാർജിലിംഗിൽ താമസിക്കുകയും ബ്രിട്ടീഷ് പട്ടാളക്കാരുടെ സുഖവാസ കേന്ദ്രമായി ഡാർജിലിംഗിനെ തീർച്ചപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. 1835ൽ സിക്കിമിലെ ചോഗ്യാലിൽ നിന്നും കമ്പനി ഡാർജിലിംഗിനെ പാട്ടത്തിനെടുത്തു. ഇവിടെ ഒരു മലയോര സുഖവാസകേന്ദ്രം പണിചെയ്യേണ്ടതിന്റെ ചുമതല കമ്പനിയിലെ ഒരു ഭിഷഗ്വരനായിരുന്ന ആർതർ കാംബെല്ലിനും ലഫ്റ്റനന്റ്.നേപ്പിയർക്കും (പിന്നീട് ഇദ്ദേഹം മഗ്ദലയിലെ ലോർഡ് നേപ്പിയർ എന്ന് അറിയപ്പെട്ടു) ആയിരുന്നു.

1841ൽ ബ്രിട്ടിഷുകാർ പരീക്ഷണാടിസ്ഥാനത്തിൽ തേയിലത്തോട്ടങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു. ഈ പരീക്ഷണങ്ങൾ വിജയിച്ചതിന്റെ ഫലമായി 19-ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ ഡാർജിലിംഗ് നഗരത്തിന് ചുറ്റും തേയില പ്ലാന്റേഷനുകൾ ഉയർന്ന് വന്നു. . സിക്കിമും കമ്പനിയും തമ്മിൽ ചില തർക്കങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടതിനെ തുടർന്ന് കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം 1849ൽ ഡാർജിലിംഗ് ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യൻ സാമ്രാജ്യത്തിലേക്ക് കൂട്ടിച്ചേർക്കപ്പെട്ടു. ഈ കാലയളവിൽ കെടിടം പണിയ്ക്കും തേയിലത്തോട്ടങ്ങളിലേയ്ക്കും മറ്റ് കാർഷികജോലികൾക്കുമായി നേപ്പാളിൽ നിന്ന് ജോലിക്കാർ ഡാർജിലിംഗിലേക്ക് കുടിയേറിപ്പാർത്ത് തുടങ്ങി. സ്കോട്ടിഷ് മിഷനറിമാർ താമസക്കാരായ ഇംഗ്ലീഷുകാർക്ക് വേണ്ടി തുടങ്ങിയ വിദ്യാലയങ്ങളും സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രങ്ങളും പിന്നീട് ഒരു വിദ്യാഭ്യാസ കേന്ദ്രമായി ഡാർജിലിംഗ് അറിയപ്പെടുന്നതിന്റെ മുന്നോടിയായി. 1881-ൽ ഡാർജിലിംഗ് ഹിമാലയൻ റയില്വേ പ്രവർത്തനമാരംഭിച്ചത് പ്രദേശത്തിന്റെ വികസനത്തിന് ആക്കം കൂട്ടി. 

1898-ൽ ഒരു വലിയ ഭൂകമ്പം ഡാർജീലിംഗിനെ പിടിച്ചു കുലുക്കി. ഈ ഭൂകമ്പം (“ഡാർജീലിങ്ങ് ഡിസാസ്റ്റർ”) ആ നഗരത്തിനും അവിടുത്തെ ജനങ്ങൾക്കും വൻ നാശനഷ്ടം വരുത്തി വച്ചു. 

ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിനു കീഴിൽ ഡാർജീലിംഗിനെ ആദ്യം Non-Regulation District (സാമ്പത്തികമായി പിന്നോക്കം നിൽക്കുന്ന ജില്ലകളുടെ ഒരു ഭരണ സംവിധാനം) )ആയിരുന്നതിനാൽ മറ്റ് ഭരണ പ്രദേശങ്ങളിലെ നിയമങ്ങൾ അവിടെ ബാധകമായിരുന്നില്ല. 1905-ലെ ബംഗാൾ വിഭജനം മൂലം ഡാർജീലിംഗ് രാജഷാഹി ഡിവിഷന്റെ ഭരണത്തിൻ കീഴിൽ വന്നു. 1919-ൽ ഈ പ്രദേശത്തെ ഒരു പിന്നോക്ക പ്രദേശമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഡാർജീലിംഗിലെ വേനൽക്കാലങ്ങളിൽ ഡാർജീലിംഗ് സന്ദർശിക്കുന്ന ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണ വർഗ്ഗം ആയിരുന്നു അവിടുത്തെ വരേണ്യ വർഗ്ഗം. പിന്നീട് കൊൽകൊത്തയിലെ പണക്കാരായ ആൾക്കാരും, നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിലെ രാജാക്കന്മാരും, ജന്മിമാരും ഒക്കെ ഡാർജീലിംഗ് സന്ദർശിക്കാൻ തുടങ്ങി. നഗരം പതുക്കെ ഒരു വിനോദ സഞ്ചാര കേന്ദ്രമാകാൻ തുടങ്ങി. അത് കുന്നുകളുടെ രാജ്ഞി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടാൻ തുടങ്ങി". വളരെ കുറച്ച് ജനങ്ങൾ മാത്രം വസിച്ചിരുന്ന പ്രദേശം ആയിരുന്നത് കൊണ്ട് ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്രസമരവുമായി ഈ നഗരം അധികം ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. പക്ഷെ 1930-ൽ അന്നത്തെ ബംഗാൾ ഗവർണ്ണറായിരുന്ന സർ ജോൺ ആൻഡേർസനുനേരെ പാളിപ്പോയ ഒരു വധശ്രമം സ്വാതന്ത്രസമരസേനാനികൾ നടത്തുകയുണ്ടായി.

1947-ൽ ഭാരതത്തിന് സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയതിനുശേഷം, ഡാർജീലിങ്ങ് വെസ്റ്റ് ബംഗാളിന്റെ ഭാഗമായിത്തീർന്നു. ഡാർജീലിങ്ങ്, കുർസിയോങ്ങ്, കലിമ്പോങ്ങ് പട്ടണങ്ങളും ടെറാറിയുടെ ചില ഭാഗങ്ങളും ചേർത്ത് ഒരു പുതിയ ജില്ല തന്നെ രൂപവത്കരിക്കപ്പെട്ടു. 1980-ൽ ടിബറ്റ് ചൈനയുടെ ഭാഗമായപ്പോൾ ആയിരക്കണക്കിനു തിബത്തുകാർ അഭയാർത്ഥികളായി ഡാർജീലിങ്ങിലേക്ക് കുടിയേറി. വൈവിധ്യമായ ഈ കുലങ്ങൾക്കിടയിലുണ്ടായ‍ സാമൂഹികവും-സാമ്പത്തികവുമായ പല അന്തരങ്ങളും സംഘർഷങ്ങളുടെ വക്ക് വരെ എത്തി. തുടർന്ന് ഗോർഖലാന്റെന്നും കാമട്ടപ്പൂർ എന്നും ഉള്ള രണ്ട് സംസ്ഥാനങ്ങൾ വേണമെന്ന് ആവശ്യം ഉയരുകയും എൺപതുകളിൽ അത് ശക്തി പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ സമയത്ത് ഗോർക്ക നാ‍ഷണൽ ലിബറേഷൻ ഫ്രണ്ട് എന്ന സംഘടന ആഹ്വാനം ചേർത്ത നാൽപ്പത് ദിവസം നീണ്ട സമരം പിന്നീട് വഷളാകുകയും, പട്ടണത്തിൽ അക്രമം അഴിഞ്ഞാടുകയും ചെയ്തതോടു കൂടി സമാധാനം പുനസ്ഥാപിക്കാൻ ഭാരതീയ സേന അവിടെ കൊണ്ട് വരീക്കപ്പെട്ടു. സുഭാഷ് ഗിഷിങ്ങിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഡാർജീലിങ്ങ് ഗോർക്ക ഹില്ല് കൌൺസിൽ ഉണ്ടായതോടു കൂടി സംഘർഷങ്ങൾക്ക് വലിയ തോതിൽ അയവുണ്ടായി. DGHC-ക്ക് ഭാഗികമായ അധികാരങ്ങൾ സംസ്ഥാനം ഭരിക്കാൻ നൽകുകയുണ്ടായി. പിന്നീട് ഈ സംഘടന "ഡാർജീലിങ്ങ് ഗോർക്ക ഓട്ടോനോമസ്സ് ഹിൽ കൌൺസിൽ" (DGAHC) എന്ന് പുനർനാമകരണം ചെയ്യപെട്ടു. ഇന്ന് ഡാർജീലിങ്ങിൽ സമാധാനം പുലരുന്നുവെങ്കിലും പുതിയ സംസ്ഥാനത്തിനായുള്ള ആവശ്യം ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു.

ഗതാഗതം
അവശ്യ സേവനങ്ങൾ
കാലാവസ്ഥ
ചരിത്രം