1813-ൽ നെപ്പോളിയന്റെ പരാജയത്തെത്തുടർന്നാണ് കിംഗ്ഡത്തിന്റെ ചരിത്രമാരംഭിക്കുന്നത്. നെതർലാന്റ്സിന് ആ വർഷം സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കുകയും നെതർലാന്റ്സിലെ വില്യം ഒന്നാമൻ പരമാധികാരമുള്ള പ്രിൻസിപ്പാലിറ്റിയായി രാജ്യത്തെ പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു. 1814-ൽ ഇപ്പോഴത്തെ ബെൽജിയം, ലക്സംബർഗ് എന്നീ പ്രദേശങ്ങളും കൂടിച്ചേർന്ന് യുനൈറ്റഡ് കിംഗ്ഡം ഓഫ് നെതർലാന്റ്സ് രൂപീകരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. 1815 മാർച്ചിൽ നെതർലാന്റ്സിലെ പരമാധികാരിയായ രാജകുമാരൻ "നെതർലാന്റ്സിലെ രാജാവ്" എന്ന പദവി സ്വീകരിച്ചു. ഇതോടെ കിംഗ്ഡം നിലവിൽ വന്നു. നെതർലാന്റ്സിലെ രാലാവ് ലക്സംബർഗിലെ ഗ്രാന്റ് ഡ്യൂക്ക് എന്ന പദവിയും സ്വീകരിച്ചിരുന്നു. ഇത് കിംഗ്ഡത്തിലെ പ്രവിശ്യയായിരിക്കെത്തന്നെ ജർമൻ കോൺഫഡറേഷനിലെ ഒരു ഗ്രാൻഡ് ഡച്ചിയുമായിരുന്നു.

1830-ൽ ബെൽജിയം കിംഗ്ഡത്തിൽ നിന്ന് വിഘടിച്ചു. 1839-ൽ മാത്രമാണ് നെതർലാന്റ്സ് ഈ നടപടി അംഗീകരിച്ചത്. ഈ സമയത്ത് ലക്സംബർഗ് നെതർലാന്റ്സുമായി കൂടിച്ചേരുകയും പൂർണ്ണസ്വാതന്ത്ര്യമുള്ള രാജ്യമാവുകയും ചെയ്തു. ലക്സംബർഗിന്റെ പകുതിയിലേറെ പ്രദേശങ്ങളും ഇതോടൊപ്പം ബെൽജിയത്തിന്റെ ഭാഗമായി. ജർമൻ കോൺഫെഡറേഷന് ഇതുമൂലമുണ്ടായ നഷ്ടം നികത്തുവാനായി ലിംബർഗ് എന്ന ഡച്ച് പ്രവിശ്യയുടെ ബാക്കി ഭാഗത്തിന്റെ നില ലക്സംബർഗിന്റെ പഴയ അവസ്ഥയിലേയ്ക്ക് (ഗ്രാന്റ് ഡച്ചി) മാറ്റപ്പെട്ടു. 1867-ൽ ജർമൻ കോൺഫെഡറേഷൻ ഇല്ലതെയായതോടെയാണ് ഈ രീതി ഇല്ലാതെയായത്.

1954-ൽ ഭരണപരമായ പരിഷ്കാരങ്ങൾ നടപ്പാക്കപ്പെട്ടു. ഇതിന്റെ ഉദ്ഭവം 1931-ലെ വെസ്റ്റ് മിനിസ്റ്റർ നിയമവും 1941-ലെ അറ്റ്ലാന്റിക് ഉടമ്പടിയുമായിരുന്നു ("തങ്ങൾ ജീവിക്കുന്നത് ഏതു ഭരണകൂടത്തിനു കീഴിലാണ് എന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ ജനങ്ങൾക്കവകാശമുണ്ട്", "പൊതുസുരക്ഷയ്ക്കായി ഒരു സ്ഥിരം സംവിധാനം വേണം") എന്നിവയായിരുന്നു ഇവയുടെ കാതലായ ഉടമ്പടികൾ. 1942 ജനുവരി 1-നാണ് നെതർലാന്റ്സ് ഇവയിൽ ഒപ്പുവച്ചത്. 1942 ഡിസംബർ 7-ന് വിൽഹെൽമ രാജ്ഞി റേഡിയോയിലൂടെ നടത്തിയ പ്രസംഗത്തിൽ ഒളിവിൽ കഴിയുകയായിരുന്ന ഡച്ച് സർക്കാരിനുവേണ്ടി നെതർലാന്റ്സിനും അതിന്റെ കോളനികൾക്കും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം നവീകരിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത എടുത്തുപറയുകയുണ്ടായി. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു ശേഷം സർക്കാർ ഒരു കോൺഫറൻസ് വിളിച്ചുകൂട്ടുകയും തുല്യപങ്കാളികൾ എന്ന നിലയ്ക്ക് കോളനികൾക്ക് രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണത്തിൽ പങ്കെടുക്കാം എന്ന തീരുമാനമെടുക്കുകയും ചെയ്യുമെന്ന് പ്രസംഗത്തിൽ പ്രസ്താവിക്കുകയുണ്ടായി. പ്രചാരണലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് ഈ പ്രസംഗം നടത്തപ്പെട്ടത്. ഡച്ച് ഈസ്റ്റ് ഇൻഡീസിന്റെ കാര്യം മനസ്സിൽ വച്ചുകൊണ്ടായിരുന്ന് ഡച്ച് സർക്കാർ ഈ തീരുമാനമെടുത്തത്. കോളനിഭരണരീതിയോട് സംശയമുണ്ടായിരുന്ന അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ ജനങ്ങളെ സമാധാനിപ്പിക്കാം എന്ന ലക്ഷ്യം മനസ്സിൽ വച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു ഈ പ്രവൃത്തി. 

ഇൻഡോനീഷ്യ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയതിനുശേഷം പുതിയ ഫെഡറൽ ഭരണഘടനയുടെ ആവശ്യമില്ല എന്ന തോന്നലുണ്ടായി. സുരിനാം നെതർലാന്റ്സ് ആന്റിലീസ് എന്നീ പ്രദേശങ്ങളുടെ സാമ്പത്തികസ്ഥിതി നെതർലാന്റ്സിനെ അപേക്ഷിച്ച് അവഗണിക്കത്തക്ക തരത്തിൽ തുച്ഛമായിരുന്നതാണ് ഇതിനു കാരണം. 1954-ൽ സുരിനാമിനും നെതർലാന്റ്സ് ആന്റിലീസിനും നെതർലാന്റ്സ് ആസ്ഥാനമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു പ്ലെനിപൊട്ടൻഷ്യറി മിനിസ്റ്ററെ ലഭിച്ചു. രാജ്യത്തെ മുഴുവൻ ബാധിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ ഡച്ച് കാബിനറ്റ് കൂടി തീരുമാനങ്ങളെടുക്കുമ്പോൾ ഈ മന്ത്രിമാർക്ക് മന്ത്രിസഭാ യോഗത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അധികാരമുണ്ടായിരുന്നു. സുരിനാമിന്റെയും നെതർലാന്റ്സ് ആന്റിലീസിന്റെയും പ്രതിനിധികൾക്ക് ജനപ്രാതിനിദ്ധ്യസഭയിലും പങ്കെടുക്കാൻ അധികാരം ലഭിച്ചു. ചാർട്ടർ പ്രകാരം സുരിനാമിനും നെതർലാന്റ്സ് ആന്റിലീസിനും സ്വന്തം അടിസ്ഥാന നിയമം പരിഷ്കരിക്കാനുള്ള അധികാരവുമുണ്ടായിരുന്നു. ഈ രണ്ട് രാജ്യങ്ങൾക്കും ഏകപക്ഷീയമായി നെതർലാന്റ്സ് വിട്ടുപോകാനുള്ള അധികാരം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. എങ്കിലും പരസ്പര ചർച്ചകളിലൂടെ ചാർട്ടർ ഇല്ലാതെയാക്കുവാനുള്ള സാദ്ധ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. 

കിംഗ്ഡം ഓഫ് നെതർലാന്റ്സ് ചാർട്ടർ 1954-ൽ നിലവിൽ വരുന്നതിനു മുൻപ് സുരിനാം, നെതർലാന്റ്സിനു കീഴിലുണ്ടായിരുന്ന ന്യൂ ഗിനിയ, നെതർലാന്റ്സ് ആന്റിലീസ്, എന്നിവ നെതർലാന്റ്സിന്റെ കോളനികളായിരുന്നു.

1954 മുതൽ 1975 വരെ സുരിനാം കിംഗ്ഡത്തിലെ ഒരു അംഗരാജ്യമായിരുന്നു. നെതർലാന്റ്സ് ആന്റിലീസ് 1954 മുതൽ 2010 വരെ ഈ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. സുരിനാം പിന്നീട് പരമാധികാരമുള്ള സ്വതന്ത്രരാജ്യമായി മാറി. നെതർലാന്റ്സ് ആന്റിലീസ് പിന്നീട് കിംഗ്ഡത്തിനുള്ളിൽ തന്നെയുള്ള സ്വതന്ത്ര രാജ്യങ്ങളായി വിഘടിച്ചു. അരൂബ (1986-നു ശേഷം), കുറകാവോ, സിന്റ് മാർട്ടൻ എന്നിവ (2010-നു ശേഷം) എന്നിങ്ങനെ രണ്ട് ഘട്ടമായാണ് വിഭജനം നടന്നത്. നെതർലാന്റ്സിന്റെ കീഴിലുള്ള ന്യൂ ഗിനിയ 1962 വരെ ഒരു ആശ്രിതരാജ്യമായിരുന്നുവെങ്കിലും സ്വയം നിർണയാവകാശമുള്ള രാജ്യമായിരുന്നില്ല. ഇതെപ്പറ്റി ചാർട്ടറിൽ പരാമർശവുമില്ല.

1955-ൽ ജൂലിയാന രാജ്ഞിയും രാജകുമാരനും സുരിനാമും നെതർലാന്റ്സ് ആന്റിലീസും സന്ദർശിച്ചു. ഇത് വൻ വിജയമായിരുന്നു. ഇതിനുശേഷവും ധാരാളം രാജകീയ സന്ദർശനങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്. 

1969-ൽ ആസൂത്രണം ചെയ്യപ്പെടാതെ കുറകാവോ ദ്വീപിൽ നടന്ന ഒരു പണിമുടക്ക് വലിയ കുഴപ്പത്തിലും കൊള്ളയിലുമാണ് കലാശിച്ചത്. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി ചരിത്രപ്രാധാന്യമുള്ള നഗരകേന്ദ്രമായ വില്യംസ്റ്റെഡ് തീപിടിച്ചു നശിച്ചു. ഡച്ച് മറീനുകളാണ് സമാധാനം പുനസ്ഥാപിച്ചത്. ഇതേ വർഷം തന്നെ സുരിനാമിൽ അദ്ധ്യാപകരുടെ സമരം വലിയ അനിശ്ചിതാവസ്ഥയുണ്ടാക്കി. പ്രധാനമന്ത്രി ഈ സമരം പൊളിക്കാനായി സൈന്യത്തിന്റെ സഹായം ആവശ്യപ്പെടുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയുണ്ടായി.

1973-ൽ പുതിയ ലേബർ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഡച്ച് ഭരണകൂടം നിലവിൽ വന്നു. സുരിനാമിനും നെതർലാന്റ്സ് ആന്റിലീസിനും സ്വാതന്ത്ര്യം വേണ്ട തീയതി നിർണയിക്കാൻ അതത് ഭരണകൂടങ്ങളോട് ചർച്ച ചെയ്യണമെന്ന് ഭരണകൂടത്തിന്റെ നയരേഖയിൽ പ്രസ്താവിക്കുകയുണ്ടായി. ആന്റിലിയൻ സർക്കാരിന് ഇതെപ്പറ്റി ഉറച്ച അഭിപ്രായമില്ലായിരുന്നു. ഇതായിരുന്നു സുരിനാമിലെയും സ്ഥിതിയെങ്കിലും 1973-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ പുതിയ ഭരണകൂടം വന്നതോടെ സുരിനാമിലെ സർക്കാർ 1976-ന് മുൻപ് സ്വാതന്ത്ര്യം നേടാനുള്ള തീരുമാനം പ്രഖ്യാപിച്ചു. സ്വാത്രന്ത്ര്യം തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ഒരു വിഷയമല്ലായിരുന്നു. സുരിനാമിലെ പ്രതിപക്ഷം എതിർത്തുവെങ്കിലും 1975 നവംബർ 25-ന് സുരിനാം സ്വതന്ത്രമായി.

2010 ഒക്റ്റോബറിൽ നെതർലാന്റ്സ് ആന്റിലീസ് പിരിച്ചുവിടപ്പെട്ടു. അരൂബ, കുറകാവോ, സിന്റ് മാർട്ടൻ എന്നിവ ഇതോടെ കിംഗ്ഡം ഓഫ് നെതർലാന്റ്സിലെ പുതിയ അംഗരാജ്യങ്ങളായി.

ചരിത്രം
കുറകാവോ
വിദേശബന്ധങ്ങൾ
ഭൂമിശാസ്ത്രം