പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യപകുതിയിൽ ഈ ദ്വീപസമൂഹം ചിലിയുടേയും അർജന്റീനയുടേയും സ്വാധീനത്തിലാകാൻ തുടങ്ങി. സ്പാനിഷ് പിന്തുടർച്ചയുടെ ന്യായം പറഞ്ഞ് രണ്ടു രാജ്യങ്ങളും മുഴുവൻ ദ്വീപുകളുടേയും മേൽ അവകാശം ഉന്നയിക്കാൻ തുടങ്ങി. അതേകാലത്തു തന്നെ, റിയോ ഗ്രാണ്ടി, ഡോസൺ ദ്വീപ് എന്നിവിടങ്ങളിൽ സലേഷ്യൻ മിഷനറിമാർ പ്രവർത്തിക്കാനും തുടങ്ങി.

1879-ൽ ചിലിയുടെ ഒരു പര്യവേഷകസംഘം, ഈ ദ്വീപുകളിലെ അരുവികളിലും നദീതടങ്ങളിലും വലിയ തോതിൽ പ്ലേസർ സ്വർണ്ണനിക്ഷേപം ഉണ്ടെന്ന് കണ്ടെത്തി. 1883 മുതൽ 1909 വരെയുള്ള കാലത്ത്, ദ്വീപുകളിലേയ്ക്ക് വൻ‌തോതിലുള്ള കുടിയേറ്റത്തിന്‌ ഈ കണ്ടെത്തൽ പ്രേരണ നൽകി. ഒട്ടേറെ അർജന്റീനക്കാരും ചിലിയന്മാരും ക്രൊയേഷ്യന്മാരും ഈ ദ്വീപുകളിൽ താമസമാക്കിയത്, പ്രാദേശിക ജനവംശമായ സെൽക്ക്‌നാമുകളുമായി സംഘർഷത്തിനു വഴിതെളിച്ചു. സെൽക്ക്നാമുകൾ പൊതുവേ കുടിയേറ്റക്കാരുമായി ഇടപെടാതെ കഴിയാൻ ശ്രമിച്ചു. നാട്ടുകാർ ആഹാരത്തിന്‌ ആശ്രയിച്ചിരുന്ന വന്യമൃഗങ്ങളെ വൻ തോതിൽ കൊന്നൊടുക്കിയ കുടിയേറ്റക്കാർ, ദ്വീപുകളിലെ ഭൂമിയുടെ വലിയൊരു ഭാഗം വലിയ ആടുവളർത്തൽ കേന്ദ്രങ്ങളാക്കി തിരിച്ചു വച്ചു. ആടുകളുടെ സ്വകാര്യ-ഉടമസ്ഥത എന്ന സങ്കല്പവുമായി പരിചയമില്ലാതിരുന്ന സെൽക്ക്‌നാമുകൾ ആ വളർത്തുമൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടി. ആ നടപടി കൊള്ളയടിക്കലായി കണ്ട കുടിയേറ്റക്കാർ, സെൽക്ക്‌നാമുകളെ കൊന്നൊടുക്കാനായി സായുധസംഘങ്ങളെ ഏർപ്പെടുത്തി. ഇവിടത്തെ ആദ്യകാല യൂറോപ്യൻ ഭാഗ്യാന്വേഷികളിൽ, ജൂലിയസ് പോപ്പർ എന്നയാൾ വൻ‌വിജയം കൈവരിച്ചു. ടിയറാ ഡെൽ ഫ്വേഗോയിലെ സ്വർണ്ണനിക്ഷേപം ചൂഷണം ചെയ്യാനുള്ള പൂർണ്ണാധികാരം അർജന്റൈൻ സർക്കാരിൽ നിന്ന് നേടിയെടുത്ത പോപ്പർ, സെൽക്ക്‌നാം ജനതയുടെ ഉന്മൂലനാശകഥയിലെ ഒരു കേന്ദ്രകഥാപാത്രമാണ്‌. കുടിയേറ്റക്കാരിൽ നിന്നുള്ള പീഡനം, രോഗങ്ങൾ എന്നിവ മൂലം, സെൽക്ക്‌നാം, യാഘാൻ ജനവംശങ്ങളുടെ സംഖ്യ ത്വരിതഗതിയിൽ കുറയാൻ തുടങ്ങി. ഡോസൻ ദ്വീപിലെ സലേഷ്യൻ മിഷനിലേക്കുള്ള നിർബ്ബന്ധിത മാറ്റവും അവരെ ക്ഷയിപ്പിച്ചു. അവിടെ മിഷനറിമാരുടെ പരിചരണം അവരെ രക്ഷിച്ചില്ല.
1881-ൽ അർജന്റീനയും ചിലിയും തമ്മിൽ ഉണ്ടാക്കിയ അതിർത്തി ഉടമ്പടി, ഈ ദ്വീപസമൂഹത്തിന്മേലുള്ള അവകാശം ഇരുരാജ്യങ്ങൾക്കുമായി വിഭജിച്ചു; നേരത്തെ രണ്ടു രാജ്യങ്ങളും മുഴുവൻ ദ്വീപുകളുടേ മേലും അവകാശം ഉന്നയിച്ചിരുന്നു.

കോളനീകരണവും ജനജാതികളും
കാലാവസ്ഥ
ജന്തുജാതികൾ
ചരിത്രം