താരസപ്തകത്തിന്റെ ആമുഖം ചരിത്രപ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്, ഏഴ് കവികൾ ഒന്നിച്ചു ചേരുവാനുണ്ടായ സാഹചര്യത്തെക്കുറിച്ചും ഉദ്ദേശ്യലക്ഷ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും അജ്ഞേയ് അതിൽ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം പറയുന്നു "ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു ചേരുവാനുള്ള കാരണം ഏതെങ്കിലും ഒരു സ്കൂളിന്റെ വക്താക്കളായതല്ല, ഞങ്ങൾ ഏതെങ്കിലും ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിയവരുമല്ല, ഇപ്പോഴും വഴിപോക്കരാണ്, വഴിപോക്കർ മാത്രമല്ല, വഴിതേടുന്നവർ. അതായത് കാവ്യപരമായ അന്വേഷണത്വരയും പുത്തൻ കാഴ്ചപ്പാടുമാണ് അവരെ ഒരേ ചരടിൽ കോർത്തത്. സമൂഹനന്മയ്ക്ക് വിപ്ളവം എന്നപോലെ കവിതയുടെ ഹിതത്തിന് 'പ്രയോഗം' ആവശ്യമാണെന്ന് ഈ കവികൾ കരുതി 'പ്രയോഗം' മാർഗ്ഗമാക്കിയ ഇവർ ആധുനികഭാവുകത്വത്തേയും ആധുനിക സംവേദനത്തേയും സ്വാംശീകരിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
അജ്ഞേയന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ "എല്ലാ കാലത്തെ കവികളും 'പ്രയോഗം' നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഓരോ കാലത്തും പ്രത്യേക ദിശകളിലേക്ക് 'പ്രയോഗം' നടത്താനുള്ള പ്രവണത സ്വാഭാവികം മാത്രമാണെങ്കിൽക്കൂടി ഏതൊക്കെ മേഖലകളിലാണോ 'പ്രയോഗം' നടന്നത് അതിൽ നിന്നും മുന്നോട്ടുപോയി ഇന്നുവരെ ആരും സ്പർശിക്കാത്ത അല്ലെങ്കിൽ ആർക്കും എത്തിപ്പെടാൻ കഴിയാത്തതെന്നു കരുതിയ മേഖലകളിലേക്ക് അന്വേഷണം നടത്തേണ്ടത് ആവശ്യമാണെന്ന് കവികൾ മനസ്സിലാക്കി.

ഈ പുതിയ കവികളുടെ മുന്നിൽ വർത്തമാന കാലത്തിന്റെ സങ്കീർണമായ ആസ്വാദനമാനങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നു കാണാൻ കഴിയും. ജീവിതവും സാഹചര്യങ്ങളും അതിവേഗം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. യാന്ത്രിക സംസ്കാരത്തിൽ പുലർന്നു വരുന്ന സമൂഹം പഴയതിൽ നിന്നും തീർത്തും വ്യത്യസ്തമാണ്. പുതിയ ശാസ്ത്രയുഗത്തിൽ മാനുഷിക ബന്ധങ്ങൾ, ജീവിത മൂല്യങ്ങൾ എന്നിവ കൂടുതൽ സങ്കീർണവും ജടിലവുമാകുന്നതായും ഛിന്നഭിന്നമാകുന്നതായും കാണാം. സാമ്പത്തിക ഞെരുക്കങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയ സംഘർഷങ്ങൾ, ശാസ്ത്ര സാങ്കേതിക രംഗത്തുള്ള കുതിച്ചുചാട്ടം എന്നിവ സമൂഹത്തെ മാറ്റിമറിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. കാലഘട്ടത്തിലെ പുത്തൻ സാഹചര്യങ്ങളുടെ ജടിലതകളെ ആവിഷ്കരിക്കുവാൻ, പുത്തൻ പ്രമേയങ്ങളെ സുശക്തമായി പ്രതിപാദിപ്പിക്കുവാൻ, വ്യക്തിയുടെ അനുഭവ സത്യങ്ങളെ സമൂഹ മധ്യത്തിൽ എത്തിക്കുവാൻ പുതിയ 'പരീക്ഷണങ്ങൾ' ആവശ്യമായി വന്നു. ഭാഷ, അലങ്കാരം, ഉപമ, ബിംബം, പ്രതീകം, ശൈലി എന്നിവയിലെല്ലാം പുതിയ പ്രയോഗത്തിന്റെ ആവശ്യകത കവികൾ മനസ്സിലാക്കി. ഇതിനുമുമ്പുണ്ടായിരുന്ന 'പ്രഗതിവാദ്' അഥവാ പുരോഗമന സാഹിത്യ പ്രസ്ഥാനത്തോടുള്ള മടുപ്പും ഈ പുതിയ കാവ്യ പ്രസ്ഥാനം ഉദയം ചെയ്യുന്നതിനു കാരണമായി. കവിതയുടെ സംവേദനീയത തീർത്തും അഭിധാത്മകമായിത്തീരുകയും ആസ്വാദന രസാദികൾ ഇല്ലാതാവുകയും രാഗാത്മകമായ അനുഭൂതികൾ ശോഷിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു സാഹചര്യത്തിലും പശ്ചാത്തലത്തിലുമാണ് 'താരസപ്തകും' 'പ്രയോഗവാദ്'കാവ്യപ്രസ്ഥാനവും ഉടലെടുക്കുന്നത്.
'പ്രയോഗവാദി'കളായ കവികൾ രൂഢികൾ ഉപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് ജീവിതത്തിലെ പുതിയ രാഗാത്മക ബന്ധങ്ങളേയും തലങ്ങളേയും അന്വേഷിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. അറിയുന്നതിൽ നിന്ന് അറിയാത്തതിലേക്കുള്ള ഒരു ബൗദ്ധിക പ്രയാണമാണ് ഇതിന്റെ പ്രത്യേകത. എന്തിനോടെങ്കിലുമുള്ള ജാഗരൂകത വ്യക്തി സത്യത്തിനും വ്യക്തിയുടെ അനുഭൂതിക്കും കൂടുതൽ പ്രാധാന്യവും അർഥചാരുതയും പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു. കാവ്യാനുഭൂതിയിൽ വ്യക്തിയുടെ അനുഭൂതിയെ സമൂഹത്തിന്റെ അനുഭൂതിയാക്കി മാറ്റുവാനും കഴിയുന്നു. അതുവരെ എത്തുവാനുള്ള പ്രയത്നവും ഇതിൽ ദർശിക്കാൻ സാധിക്കും. വ്യക്തി സത്യത്തെയെന്ന പോലെ വ്യക്തിയുടെ സ്വാതന്ത്യ്രത്തേയും പ്രയോഗവാദികൾ അംഗീകരിക്കുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു ശൈലിയേയും ഇവർ പിന്താങ്ങുന്നില്ല. അതുവഴി കാവ്യത്തിന്റെ യഥാർഥ രൂപം നഷ്ടപ്പെടുവാൻ പാടില്ല. യാഥാർഥ്യത്തേയും മൂല്യങ്ങളേയും പുതിയ പരിപ്രേക്ഷ്യത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുക, കാവ്യാനുഭൂതിയിൽ ബുദ്ധിപരതയെ വേറിട്ട് കാണാതെ അതിന്റെ ഭാഗമായി തന്നെ കാണുക. സ്വന്തം അനുഭൂതിയോട് ആത്മാർഥതയും സജീവതയും പുലർത്തുക എന്നിങ്ങനെയുള്ള തത്ത്വങ്ങൾ ഇവർ സ്വീകരിക്കുന്നു. പ്രയോഗവാദികൾ പാരമ്പര്യത്തേയും സംസ്കാരത്തേയും പൂർണമായി നിക്ഷേധിക്കുന്നില്ല. പൂർണമായി അംഗീകരിക്കുന്നുമില്ല. പക്ഷേ, അതിലെ നിർജീവ തത്ത്വങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്ത് പുതിയ സജീവ തത്ത്വങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്നതിന് പ്രാധാന്യം നല്കുന്നു. ദേശകാലങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ഓരോ പാരമ്പര്യവും അതിന്റെ പ്രയോഗ രൂപത്തിൽ വികസിക്കേണ്ടതാണ്.
ദൂസരാ സപ്തക്
ചരിത്രം
ചൗഥാ സപ്തക്
പ്രത്യേകതകൾ