മലയാളലിപിയിൽ അക്ഷരത്തിനെ തുടർന്നുവരുന്ന ഒരു ചെറിയ വൃത്തം കൊണ്ട് (ം) അനുസ്വാരത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ം എന്ന ഉപലിപിയ്ക്കു് അനുസ്വാരചിഹ്നം എന്നു് പറയുന്നു ( ചെറിയ വൃത്തം ആണു് ഈ ഉപലിപി).

ഉദാ: വരം,സ്വരം, കരം, സംഘർഷം.

വർഗാക്ഷരങ്ങളുടെ (ക മുതൽ മ വരെയുള്ള അക്ഷരങ്ങളുടെ) മുന്നിൽ അനുസ്വാരം വന്നാൽ ആ വർഗത്തിലെ അനുനാസികമായിട്ടാണ് അനുസ്വാരം ഉച്ചരിക്കുക. ഉദാഹരണമായി, 'ഗംഗ' എന്ന വാക്കിൽ 'ഗ' എന്ന 'ക'വർഗാക്ഷരത്തിനുമുന്നിലാണ് അനുസ്വാരം വന്നിരിക്കുന്നത്. അതിനാൽ അനുസ്വാരത്തിന് 'ക'വർഗത്തിലെ അനുനാസികമായ 'ങ'കാരത്തിന്റെ ഉച്ചാരണം സിദ്ധിച്ച്, ഉച്ചാരണത്തിൽ 'ഗങ്ഗ' എന്നാകുന്നു. മറ്റൊരുദാഹരണം: 'അംബിക' എന്ന വാക്ക് ഉച്ചരിക്കുന്നത് 'അമ്ബിക' എന്നാണ്. ഇവിടെ അനുസ്വാരം വന്നിരിക്കുന്നത് 'പ'വർഗത്തിലെ 'ബ' എന്ന അക്ഷരത്തിനു മുന്നിലാണ്. അതിനാൽ അതിന് 'പ'വർഗത്തിലെ അനുനാസികമായ 'മ'കാരത്തിന്റെ ഉച്ചാരണം സിദ്ധിക്കുന്നു. 

വർഗാക്ഷരങ്ങളൊഴിച്ച് ഏതക്ഷരത്തിന്റെ മുന്നിൽ അനുസ്വാരം വന്നാലും മലയാളത്തിൽ അതിനെ കേവല'മ'കാരമായി (മ എന്ന അക്ഷരത്തിന്റെ വർണം അഥവാ മ്) ഉച്ചരിക്കുന്നു. വാക്കുകളുടെ അവസാനത്തിൽ വരുമ്പോഴും മലയാളത്തിൽ അനുസ്വാരത്തിന്റെ ഉച്ചാരണം കേവല'മ'കാരത്തിന്റേതുതന്നെ. 

ഉദാഹരണമായി, സംസ്കൃതം എന്നത് സമ്സ്കൃതമ് എന്ന് ഉച്ചരിക്കുന്നു; വംശം എന്നത് വമ്ശമ് എന്നും; വനം, ധനം തുടങ്ങിയവാക്കുകളുടെ ഉച്ചാരണം യഥാക്രമം വനമ്, ധനമ് എന്നിങ്ങനെയാകുന്നു.

ഒരു സ്വരം പിന്നാലെ വന്നാൽ അനുസ്വാരം മകാരമാകും. (മരം+അല്ല=മരമല്ല, കരം+ഇല്ല=കരമില്ല)

അനുസ്വാരം സംസ്കൃതത്തിൽ
അവലംബങ്ങൾ
അനുസ്വാരം മലയാളത്തിൽ
സംസ്കൃതം എഴുതുമ്പോഴുള്ള അനുസ്വാര നിയമങ്ങൾ