ജനിതകശാസ്ത്രത്തിൽ തന്മാത്രകളുടെ അടിസ്ഥാനം എന്താണെന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നതിനാണ് ആരംഭഘട്ടത്തിൽ ശാസ്ത്രകാരന്മാർ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ ഡിഎൻഎയുടെ ഘടന കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടതോടെ ജീനുകളുടെ ഘടനയിലും ധർമത്തിലും കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള പഠനങ്ങൾക്ക് മുൻതൂക്കം ലഭിച്ചു. ബാക്ടീരിയ, വൈറസ് തുടങ്ങിയവയിൽ മാത്രമായാണ് ആദ്യ ഘട്ടത്തിൽ തന്മാത്രാജീവശാസ്ത്ര ഗവേഷകർ ഊന്നൽ നൽകിയിരുന്നത്. ഇതിനു കാരണം ഇവയുടെ ലളിതമായ ജനിതക ഘടനയും ജൈവരാസഘടനയുമാണ്. ക്രമേണ 1970-നു ശേഷം സസ്യകോശങ്ങളും ജന്തുകോശങ്ങളും ഇത്തരം പഠനങ്ങൾക്കു വിധേയമാക്കി. ജനിതക എൻജിനീയറിങ്ങിന്റെ പ്രായോഗിക ഗുണങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയതോടെയാണ് സസ്യകോശങ്ങളെ തന്മാത്രാതലത്തിൽ വിശകലനം ചെയ്തു പഠിക്കുവാൻ ആരംഭിച്ചത്. ജീനുകളെ തിരിച്ചറിയുവാനും വേർതിരിച്ചെടുക്കുവാനും കഴിഞ്ഞതോടുകൂടി ഡിഎൻഎയുടെ ഘടനാപരവും ധർമപരവും ആയുള്ള സങ്കീർണത ലഘൂകരിക്കപ്പെട്ടു. സൂക്ഷ്മാണുക്കളിൽ മാത്രമല്ല, പരിണാമ ശൃംഖലയിലെ ഉയർന്ന സസ്യഇനങ്ങളിൽപ്പോലും ജനിതക പുനഃസംയോജന ഡിഎൻഎ സാങ്കേതികവിദ്യയിലൂടെ ജീനുകൾ മാറ്റം ചെയ്യാം എന്നു കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടു. ഇതോടെ തന്മാത്രാജീവശാസ്ത്രത്തിന്റെ തത്ത്വങ്ങളും വിദ്യകളും ജീവശാസ്ത്രപരമായ പല പ്രശ്നങ്ങൾക്കും പരിഹാരം കാണുന്നതിനുള്ള ഉപാധിയായിത്തീർന്നു.

ജീവശാസ്ത്രപരമായ ധർമങ്ങൾ കോശങ്ങൾക്കുള്ളിൽ എപ്രകാരം നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് തന്മാത്രാതലത്തിൽ വിശകലനം ചെയ്തു പഠിക്കുകയാണ് തന്മാത്രാജീവശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യ മെങ്കിലും ഉയർന്നയിനം ജീവികളുടെ കോശസങ്കീർണത കാരണം നേരിട്ടുള്ള പരീക്ഷണ നിരീക്ഷണങ്ങൾ അത്ര പ്രായോഗികമല്ല. അതുകൊണ്ടാണ് 1960-കളിൽ ഇ.കോളി (Escherichia Coli) എന്ന ബാക്ടീരിയകളിൽ ആദ്യം പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തിയത്. ഇവയിൽ ജീനുകളുടെ എണ്ണം കുറവായിരുന്നു എന്നുമാത്രമല്ല, കോശത്തി നുള്ളിൽ നടക്കുന്ന ധർമങ്ങളും താരതമ്യേന കുറവായിരുന്നു. യൂകാരിയോട്ടു(Eucaryots)കളായ പ്രോട്ടോസോവ, യീസ്റ്റ് തുടങ്ങിയ ജീവികൾക്കും ഇതേ സ്വഭാവസവിശേഷതകൾ ഉള്ളതിനാൽ ഇവയേയും ഇത്തരത്തിലുള്ള പഠനങ്ങൾക്ക് ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ജീവകോശങ്ങൾക്കുള്ളിലെ തന്മാത്രാധർമങ്ങൾ വളരെ സങ്കീർണമാണ്. എങ്കിലും സസ്യകോശങ്ങളും ജന്തുകോശങ്ങളും ലബോറട്ടറിക്കുള്ളിൽ കൾച്ചർ ചെയ്യുവാനുള്ള സാങ്കേതിക വിദ്യകൾ വികസിപ്പിക്കപ്പെട്ടതോടെ കോശങ്ങൾക്കുള്ളിലെ തന്മാത്രാധർമങ്ങൾ കണ്ടെത്താനുള്ള ഗവേഷണങ്ങൾ സഫലമായി. കോശങ്ങൾക്കു ള്ളിലെ ഘടകങ്ങൾ വേർതിരിച്ചെടുക്കുവാനും പ്രത്യേക തന്മാത്രകളുടെ ജൈവരാസപ്രവർത്തനങ്ങൾ പരിശോധിക്കുവാനും കഴിഞ്ഞതോടെ സങ്കീർണമായ കോശപ്രവർത്തനങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ഡിഎൻഎ, ആർഎൻഎ, പ്രോട്ടീൻ എന്നിവയുടെ സംശ്ളേഷണം തുടങ്ങിയ ജൈവശാസ്ത്രപരമായി വളരെ അത്യാവശ്യമായ തന്മാത്രാപ്രതിഭാസങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ തന്മാത്രാ ജീവശാസ്ത്രത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് ആക്കം കൂട്ടി.

ജീൻമാപ്പിങ്
പ്രായോഗിക നേട്ടങ്ങൾ
തന്മാത്രാജീവശാസ്ത്രത്തിൽ വിശദമായ പഠനം
പുനർ സംയോജിച്ച ജീനുകളുടെ പ്രവേശനം