കറി, ടോഡി, വെരാന്ത, ചുരൂട്ട്, ഷോൾ, മൺസൂൺ, പലാൻക്വിൻ തുടങ്ങിയ സാധാരണവാക്കുകൾ ഉൾപ്പെടെ പോർത്തുഗീസ് ഡച്ച്, ഇംഗ്ലീഷ് കൊളോണിയൽ പശ്ചാത്തലത്തലമുള്ള ഒട്ടേറെ വാക്കുകൾ നിരത്തുന്ന ഈ നിഘണ്ടു, അനുയോജ്യമായ രചനകളിൽ നിന്നുള്ള ഉദ്ധരണികളുടെ സഹായത്തോടെ വാക്കുകളെ അവയുടെ ഉത്ഭവവികാസങ്ങളുടെ സാഹചര്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി കാട്ടുന്നു. കടമെടുത്ത വാക്കുകൾക്കു കാലക്രമത്തിൽ പുതിയ ഭാഷയിൽ സംഭവിക്കുന്ന അർത്ഥ, രൂപ വ്യതിയാനങ്ങളുടെ ഒട്ടേറെ ഉദാഹരണങ്ങൾ അതിൽ കാണാം. ഉദാഹരണമായി ആംഗ്ലോ ഇന്ത്യൻ ഭാഷയിൽ 'അറബി' എന്ന വാക്കിന് 'അറബിക്കുതിര' എന്നർത്ഥമായത് ഇതിനുദാഹരണമാണ്. ബോംബേ, മദ്രാസ്, കൊയ്ലോൺ, ജപ്പാൻ മുതലായ ഭൂമിശാസ്ത്രനാമങ്ങളുടെ ചരിത്രം നിഘണ്ടു വിശദമായി പരിശോധിക്കുന്നു. ഭക്ഷ്യവിഭവങ്ങളും സസ്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പദങ്ങളും ഹോബ്സെൻ-ജോൺസെനിൽ ഏറെ സ്ഥലം കണ്ടെത്തുന്നു. 'കറി' എന്ന വാക്കിനു മാത്രമായി രണ്ടു പുറം നീക്കിവച്ചിരിക്കുന്നു. സിംഹളഭാഷയിലെ ശ്രീലങ്കൻ ചരിത്രരചനയായ മഹാവംശത്തിലാണ് ഈ വാക്കിന്റെ ആദ്യത്തെ പരാമർശം എന്ന വെളിപ്പെടുത്തലും അതിനിടെ കാണാം.

വാക്കുകളുടെ സാംസ്കാരിക-ഭൂമിശാസ്ത്രപശ്ചാത്തലങ്ങൾ പലപ്പോഴും വിശദമായും സൂക്ഷ്മമായും ഇതിൽ കാണാം. മലയാളം എന്ന വാക്കിന്റെ വിശകലനം തമിഴുമായി ഏറ്റവുമടുത്ത ബന്ധമുള്ള സംസ്കൃതമായ(cultivated) ഒരു ദ്രാവിഡഭാഷ എന്നു പറഞ്ഞാണു തുടങ്ങുന്നത്. തുടർന്ന്, പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറുഭാഗത്തുള്ള മലബാർ തീരത്ത്, മംഗലാപുരത്തിനടുത്തു ചന്ദ്രഗിരിപ്പുഴ മുതൽ തിരുവനന്തപുരം വരെ സംസാരഭാഷയാണതെന്നും ചന്ദ്രഗിരിപ്പുഴക്കു വടക്ക് തുളു, കന്നട ഭാഷകളും തിരുവനന്തപുരത്തിനു തെക്ക് തമിഴും സംസാരിക്കുന്നുവെന്നും മറ്റും വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്.

ബെറ്റൽ (Betel - വെറ്റില) എന്ന വാക്കിനെ, ഇന്ത്യയിലേയും ഇന്തോ-ചീന രാജ്യങ്ങളിലേയും ജനങ്ങൾ ഉണങ്ങിയ അടയ്ക്ക, ചുണ്ണാമ്പ് എന്നിവയ്ക്കൊപ്പം ചവയ്ക്കുന്ന "പൈപ്പർ ബെറ്റൽ" എന്ന സസ്യത്തിന്റെ ഇല എന്നു നിർവചിക്കുന്നു. മലയാളത്തിലെ വെറ്റില എന്ന മൂലപദത്തിന് "വെറും ഇല" (mere leaf) എന്ന അർത്ഥമാണുള്ളതെന്നും അതു പോർച്ചുഗീസ് ഭാഷയിലൂടെയാണ് ഇംഗ്ലീഷിൽ എത്തിയതെന്നുമുള്ള വിശദീകരണവും നൽകുന്നുണ്ട്. 'ആധുനിക' ആംഗ്ലോ-ഇന്ത്യന്മാർ കൂടുതൽ ഉപയോഗിക്കുന്നത് 'പാൻ' എന്ന വാക്കാണെന്നും തുടർന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. മുൻകാലങ്ങളിൽ തെക്കേ ഇന്ത്യയിലെ വെറ്റില വ്യാപാരത്തിന്റെ കുത്തക ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനിക്കായിരുന്നെന്നാണ് ഒടുവിൽ. തുടർന്ന് പതിമൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ കായൽപട്ടണത്തിലെത്തിയ (Cael) വെനീഷ്യൻ സഞ്ചാരി മാർക്കോ പോളോയുടെ സഞ്ചാരകഥയിൽ നിന്നുള്ള ഈ ഉദ്ധരണിയാണ്: "താംബൂലം എന്നു പേരുള്ള ഒരിനം ഇല എപ്പോഴും വായിലിട്ടു ചവയ്ക്കുന്നത്, ഈ നഗരത്തിലേയും ഇന്ത്യയിൽ മറ്റെല്ലായിടങ്ങളിലേയും ജനങ്ങളുടെ ശീലമാണ്. പ്രഭുക്കന്മാരും മാന്യന്മാരും രാജാക്കന്മാരും മറ്റും അതിനെ കർപ്പൂരവും, മറ്റു സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളും ചുണ്ണാമ്പും ചേർത്തു തയ്യാറാക്കി ചവയ്ക്കുന്നു."

ഹോബ്സെൻ-ജോബ്സെൻ നിയമം
പേര്
ഉള്ളടക്കം
വിമർശനം