ഇന്തോനേഷ്യൻ സർക്കാർ ചൈനീസ് വംശജരായ ഇന്തോനെഷ്യക്കാർക്കെതിരായി അനേകം നിയമങ്ങൾ പാസാക്കിയിട്ടുണ്ട്. 1959ൽ സുകർണോ പ്രസിഡന്റ് ആയപ്പോൾ ചൈനക്കാരോട് പ്രത്യേക നിയമത്തിലൂടെ തങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിലുള്ള ബിസിനസ്സ് മാറ്റി നഗരത്തിലേയ്ക്കു മാറാൻ അജ്ഞാപിച്ചു. 1970കളിലേയും 1980കളിലേയും രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദ്ദഫലമായി ചൈനക്കാരെ രാഷ്ട്രീയത്തിലും പട്ടാളത്തിലും വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തും ചേരുന്നതിൽ നിന്നും വിലക്കുന്ന നിയമങ്ങൽ പ്രബല്യത്തിലാക്കി. 1965ൽ അവിടെ നടന്ന കമ്യൂണിസ്റ്റ് അട്ടിമരിയോടനുബന്ധിച്ച്, 1960കളിൽ ചൈനക്കാരാണിതിനുപിന്നിലെന്ന് ആരോപിച്ച് അവർക്കെതിരെ വികാരമുണ്ടായി. 1988ൽ അവിടെ നടന്ന ആഹാരവസ്തുക്കളുടെ വിലവർദ്ധനവിനും ചൈനക്കാരാണ് ഉത്തരവാദികളെന്ന രീതിയിൽ റൂമർ പരന്നിരുന്നു. മറ്റു മതവിഭാഗങ്ങളുമായും ഇത്തരം വിശ്വാസപരമായ വിവേചനങ്ങൾ ആ രാജ്യത്തു നിൽനിൽക്കുന്നുണ്ട്. 

ആമ്നസ്റ്റി ഇന്റെർനാഷണൽ തങ്ങളുടെ റിപ്പോർട്ടിൽ 100,000 പടിഞ്ഞാറൻ പാപുവൻ നിവാസികൾ അവർക്കെതിരായ കലാപത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടതായി പറയുന്നു. ഇത് ആകെയുള്ള ആ ന്യൂനപക്ഷസമുദായത്തിന്റെ ആറിലൊന്നു വരും, എനാൽ മറ്റുള്ളവർ ഈ കലാപത്തിൽ മരിച്ചവരുടെ എണ്ണം ഇതിലും കൂടുതൽ വരുമെന്നു പറയുന്നു. 1990കളിൽ ഇന്തോനെഷ്യൻ സർക്കാർ തങ്ങളുടെ മൈഗ്രേഷൻ നയം മാറ്റിയതിൻ ഫലമായി ജാവ, സുമാത്ര എന്നിവിടങ്ങളിൽനിന്നുമുള്ള ആളുകളെ തങ്ങളുടെ അധീനതയിലുള്ള പാപ്പുവാ പ്രവിശ്യൈലേയ്ക്കു അടുത്ത പത്തു വർഷംകൊണ്ട് മാറ്റിപ്പാർപ്പിച്ചു., പാപ്പുവ പ്രവിശ്യയുടെ ഉന്നമനത്തിനായിട്ടു തങ്ങളിതു ചെയ്യുന്നു എന്നു സർക്കാർ പറയുമ്പോൾ വിമർശകർ ഈ പ്രവിശ്യയിലെ പാപ്പുവൻ വംശജരുടെ ആധിപത്യം ഇല്ലാതാക്കി തങ്ങളുറ്റെ സ്വാധീനമുറപ്പിക്കാനുള്ള തന്ത്രമായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു.

ഭൂട്ടാനിൽ
പാകിസ്താൻ
മലേഷ്യ
ഇന്തോനേഷ്യ