1889 ൽ വാഷിംഗ്ടൺ സ്റ്റേറ്റ്, യൂണിയനിൽ ചേർന്നപ്പോൾ, സിയാറ്റിലും യൂണിവേഴ്സിറ്റിയും കാതലായി വളർന്നു.

യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഓഫ് വാഷിങ്ടണിലെ മൊത്തം ബിരുദ പ്രവേശനം 30 ൽനിന്ന് 300 വരെ വിദ്യാർത്ഥികളായി വർദ്ധിച്ചു. വികസനം അനിവാര്യമായിരുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ, ഈ സർവ്വകലാശാലയിലെ ദ്രുതഗതിയിൽ വളരുന്ന വിദ്യാർത്ഥി സമൂഹത്തിന്റേയും ഫാക്കൽറ്റികളുടെയും സേവനത്തെ പൂർവാധികം മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിനു് ഒരു പുതിയ ക്യാമ്പസ് കണ്ടെത്തുന്നതിനായി UW ബിരുദധാരി എഡ്മണ്ട് മീനി അധ്യക്ഷനായി ഒരു പ്രത്യേക ലെജിസ്ളേറ്റീവ് കമ്മിറ്റി രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു. അന്തിമമായി ഈ കമ്മിറ്റി,  സിയാറ്റിൽ നഗരമദ്ധ്യത്തിന് വടക്കുകിഴക്കായി ‘യൂണിയൻ ബേ’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന സ്ഥലത്ത് ഒരു സ്ഥലം തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും ഇതു വാങ്ങുന്നതിനും നിർമ്മാണപ്രവർത്തനങ്ങൾക്കുമായി പണം സ്വരൂപിക്കുകയും ചെയ്തു.

1895 ൽ സർവ്വകലാശാല, പുതുതായി നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ഡെന്നി ഹാൾ നിലനിൽക്കുന്ന പുതിയ കാമ്പസിലേയ്ക്കു മാറ്റി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. യൂണിവേഴ്സിറ്റി പ്രതിനിധികൾ പഴയ കാമ്പസ് വിൽക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും അതിൽ പരാജയപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഒടുവിൽ ഈ പ്രദേശം വാടകയ്ക്ക് കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. പിൽക്കാലത്ത് ‘മെട്രോപോളിറ്റൻ ട്രാക്റ്റ്’ എന്നറിയപ്പെട്ട ഇത് ആധുനികകാല സിയാറ്റിലിലെ സർവ്വകലാശാലയുടെ ഏറ്റവും മൂല്യവത്തായ റിയൽ എസ്റ്റേറ്റുകളിൽ ഒന്നായിത്തീരുകയും ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വരുമാനം ഇതിൽനിന്ന് ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്തു. 

യഥാർത്ഥ ടെറിട്ടോറിയൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റി കെട്ടിടം കാലപ്പഴക്കത്താൽ 1908 ൽ തകർന്നു വീണിരുന്നു, അതിന്റെ പഴയ സൈറ്റിൽ ഇപ്പോൾ ഫെയർമോണ്ട് ഒളിംപിക് ഹോട്ടൽ നിലനിൽക്കുന്നു.

യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഓഫ് വാഷിങ്ടണിന്റെ ആദ്യത്തെ കെട്ടിടത്തിന്റെ മാത്രം ശേഷിപ്പുകൾ നാലു 24 അടി (7.3 മീ) വെള്ള, കൊത്തുപണികളുള്ള ദേവദാരു, ഇരുമ്പു തൂണുകൾ മാത്രമാണ്. യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ ആദ്യത്തെ ബിരുദധാരികളിരൊരാളും സർവ്വകലാശാലയുടെ മുൻ തലവനുമായിരുന്ന എഡ്മണ്ട് എസ്. മീനിയാണ് വീണ്ടെടുത്തത്. മീനിയും സഹപ്രവർത്തകനായിരുന്ന ഡീൻ ഹെർബർട്ട് ടി. കൺഡൺ എന്നിവർ ഈ നാലു തൂണുകളെ "ലോയൽറ്റി", "ഇൻഡസ്ട്രി," "ഫെയിത്ത്", "എഫിഷ്യൻസി" അല്ലെങ്കിൽ "ലൈഫ്" എന്നീ പേരുകളിലാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചത്. ഈ തൂണുകൾ ഇപ്പോൾ സർവ്വകലാശാലാവളപ്പിലെ സിൽവൻ ഗ്രോവ് തിയേറ്ററിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.

20 ആം നൂറ്റാണ്ടിലെ വിപുലീകരണം
19-ആം നൂറ്റാണ്ടിലെ മാറ്റി സ്ഥാപിക്കൽ
കാമ്പസ്
21 ആം നൂറ്റാണ്ട്