വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ഡിക്കിൻസൺ അക്കാലത്ത് അവിവാഹിതകളായ പെണ്മക്കളുടെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളായി കരുതപ്പെട്ടിരുന്ന സാധാരണജോലികളിൽ മുഴുകി. എന്നാൽ അവയിൽ പലതും അവരെ മുഷിപ്പിച്ചു. 1850-കളിൽ അമ്മ രോഗം ബാധിച്ച് ശയ്യാവലംബിയായതോടെ ഈ ചുമതലകൾ വർദ്ധിച്ചു. വീട്ടിൽ നിരന്തരം വന്നിരുന്ന സന്ദർശകരെ സ്വീകരിക്കുന്നതും മറ്റുള്ളവരെ അവരുടെ വീടുകളിൽ സന്ദർശിക്കുന്നതും പൊതുപ്രവർത്തകനായ ഒരു പിതാവിന്റെ മകളെന്ന നിലയിൽ അവരുടെ കടമയായി കരുതപ്പെട്ടിരുന്നു. എമിലി ഏറ്റവുമധികം വെറുത്തതും ഇതായിരുന്നു. ക്രമേണ അവർ സന്ദർശനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുന്നതിലും സന്ദർശകരെ സ്വീകരിക്കുന്നതിലും നിന്ന് കഴിയുന്നത്ര വിട്ടുമാറി. ഇക്കാലത്ത് അവർ ഹാവാർഡ് സർവകലാശാലയിൽ നിയമവിദ്യാർത്ഥി ആയിരുന്ന ജ്യേഷ്ഠൻ ഓസ്റ്റിനുമായി നിരന്തരം കത്തിടപാടുകളിൽ ഏർപ്പെട്ടു. ഉപദേശങ്ങളും ആശയങ്ങളും അവർ അയാളുമായി പങ്കുവച്ചു. ബുദ്ധിപരമായ സത്യസന്ധതയിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ അവർ സഹോദരനെ ഉപദേശിച്ചു. എങ്കിലും കാലക്രമേണ സ്വന്തം വഴിക്കു പോയ അയാളുമായുള്ള അവരുടെ മമതാബന്ധം തണുത്തു. പിന്നീട് സഹോദരന്റെ ഭാര്യയായിത്തീർന്ന സമപ്രായക്കാരിയായ സൂസൻ ഗിൽബർട്ട് എന്ന യുവതിയുമായി അവർ ഗാഢസൗഹൃദത്തിലായി. അവർ ദീർഘമായ കത്തിടപാടുകളിൽ ഏർപ്പെട്ടു. എമിലി തന്റെ കവിതകൾ സൂസന് അയച്ചുകൊടുത്തു. തന്റെ സ്വതന്ത്രപ്രകൃതി പങ്കുവയ്ക്കുന്നവളായി എമിലി അവരെ കണ്ടെങ്കിലും ക്രമേണ അക്കാര്യത്തിൽ അവർക്ക് ഇച്ഛാഭംഗമുണ്ടായി. എങ്കിലും സൂസനുമായുള്ള എമിലിയുടെ സൗഹൃദവും കത്തിടപാടും ഏറെക്കാലം നിലനിന്നു. സൂസനെ വിവാഹം കഴിച്ച് സഹോദരൻ അടുത്തുള്ള മറ്റൊരു വീട്ടിലേക്കു താമസം മാറ്റിയശേഷവും എമിലി ആ ദമ്പതികളെ സന്ദർശിക്കുകയും അവർക്കു ജനിച്ച 3 കുട്ടികളുടെ കാര്യത്തിൽ താത്പര്യമെടുക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.

വീട്ടിൽ തിരികെ
വിദ്യാഭ്യാസം
അക്കാദമി
പശ്ചാത്തലം