ക്രി.വ. 495-ൽ കശ്യപരാജാവിന്റെ പരാജയത്തെ തുടർന്ന് ബുദ്ധവിഹാരകേന്ദ്രമായി മാറിയ സിഗിരിയ 13-14 നൂറ്റാണ്ടുകൾ വരെ ആങ്ങനെ തുടർന്നു. തുടർന്നുള്ള കുറേക്കാലത്തേക്ക് സിഗിരിയയെ സംബന്ധിച്ച രേഖകൾ ലഭ്യമല്ല. പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ കാൻഡിയിലെ രാജാവ് അതിനെ ഒരു സൈനികകേന്ദ്രമായി ഉപയോഗിച്ചു. ബ്രിട്ടീഷ് ശക്തിക്കു മുൻപിൽ കാൻഡി രാജ്യത്തിന്റെ പതനത്തെ തുടർന്ന് സിഗിരിയ വീണ്ടും വിസ്മരിക്കപ്പെട്ടു. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ശ്രീലങ്ക ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൽ കീഴായിരുന്നപ്പോൾ സിഗിരിയ പുരാവൃത്താന്വേഷികളുടേയും ചരിത്രകാരന്മാരുടേയും ശ്രദ്ധ ആകർഷിച്ചു. 1853-ൽ പുരാവസ്തുഗവേഷകരായ ആഡവും ബെയ്ലിയുമാണ്‌ സിഗരിയയുടെ ചരിത്രം പഠനവിധേയമാക്കിയത്. 1890-കളിൽ സിഗിരിയയിലെ അവശിഷ്ടങ്ങളുടെ ശാസ്ത്രീയപഠനം ചെറിയതോതിൽ തുടങ്ങി. തുടർന്ന് എച്ച്.സി.പി. ബെൽ കൂടുതൽ വിശദമായ പഠനങ്ങൾ നടത്തി. ശ്രീലങ്കൻ സർക്കാർ 1982-ൽ തുടങ്ങിയ സാംസ്കാരികത്രികോണ പദ്ധതി സിഗിരിയക്ക് ഏറെ പ്രാധാന്യം നൽകി. സിഗിരിയയിലെ നഗരസമുച്ചയം മുഴുവൻ ഉൾപ്പെടുത്തിയുള്ള പഠനങ്ങൾ ആദ്യമായി നടന്നത് ഈ പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായാണ്.

ആരാമങ്ങൾ
കഥാഭേദങ്ങൾ
വിസ്മൃതി, കണ്ടെത്തൽ
പാറയുടെ സ്ഥാനവും ഉത്ഭവവും