കംപ്രെഷൻ ഘടനയിൽ സ്പേസ് എലിവേറ്റർ നിർമ്മിക്കുന്നത് എളുപ്പമല്ല. കാരണം, അത്രയും ഉയരമുള്ള കെട്ടിടത്തിന് സ്വന്തം ഭാരം താങ്ങുവാൻ സാധിക്കില്ല. അത്രയും കംപ്രസീവ് ശക്തിയുള്ള വസ്തുക്കൾ നിലവിലില്ല. 

1959-ൽ മറ്റൊരു റഷ്യൻ ശാസ്ത്രജ്ഞൻ യൂറി എൻ. അർട്ട്സുട്ടനോവ് (Yuri N. Artsutanov) കുറച്ചുകൂടി പ്രായോഗികമായ നിർദ്ദേശം അവതരിപ്പിച്ചു. ഒരു ഭൂസ്ഥിര ഉപഗ്രഹത്തിൽ കേബിൾ ഘടിപ്പിച്ച ശേഷം ഭൂമിയിലേക്കു കേബിളിനെ വലിച്ചുനീട്ടുന്ന രീതിയാണ് അദ്ദേഹം നിർദ്ദേശിച്ചത്. കേബിളിന്റെ ഭൂമിയിലേക്കു നീളുന്ന അഗ്രത്തെ ഭാരമുള്ള ഒരു വസ്തുവിൽ ഉറപ്പിച്ചാൽ കേബിളിനെ നേരെ നിർത്താൻ സാധിക്കും. ഭൗമോപരിതലത്തിൽ കേബിളിന്റെ കനംകുറച്ചും ബഹിരാകാശത്തു കനം കൂട്ടിയും നിർമ്മിക്കുവാനും അദ്ദേഹം നിർദ്ദേശിച്ചു. ആർട്ട്സുട്ട്നോവിന്റെ ഈ ആശയം 1960-ൽ "Komosomolskya Pravda" എന്ന റഷ്യൻ പ്രസിദ്ധീകരണത്തിലും വന്നിരുന്നു. 

1975-ൽ അമേരിക്കൻ ശാസ്ത്രജ്ഞനായ ജെറോം പിയേഴ്സൺ ഇതേ ആശയം വീണ്ടും അവതരിപ്പിച്ചു. യൂണിറ്റ് ഛേദതല വിസ്തീർണ്ണത്തിൽ കേബിളിന്റെ ഭാരം കുറയ്ക്കുന്ന വിധത്തിൽ ഭൗമോപരിതലത്തിൽ കേബിളിന്റെ കനം കുറച്ചും ഭൂസ്ഥിര ഭ്രമണപഥത്തിൽ കനം കൂട്ടിയും നിർമ്മിക്കുവാൻ തന്നെയാണ് ഇദ്ദേഹവും നിർദ്ദേശിച്ചത്. എലവേറ്ററിന്റെ അടിവശം നിർമ്മിച്ചതിനുശേഷം കേബിളിനെ 1,44,000 കിലോമീറ്റർ മുകളിലേക്കുയർത്തി ഭാരമുള്ള ഒരു വസ്തുവിൽ (കൗണ്ടർ വെയ്റ്റ്) ഉറപ്പിക്കുവാനായിരുന്നു അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്. ഭൂമിയുടെ ഗുരുത്വാകർഷണ ബലത്തിനും അതിനു വിപരീതമായി കേബിളിൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന അഭികേന്ദ്രബലത്തിനും അനുയോജ്യമായ നിർമ്മാണരീതിയാണിത്.

ആർതർ സി. ക്ലാർക്കിന്റെ 1979-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ "ദി ഫൗണ്ടെൻസ് ഓഫ് പാരഡൈസ്" ("The Fountains of Paradise") എന്ന നോവലിൽ സ്പേസ് എലിവേറ്ററുകളുടെ നിർമ്മാണത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിരുന്നു. ടാപ്രോബെയ്ൻ (Taprobane) എന്ന രാജ്യത്തെ എഞ്ചിനിയർമാർ ഒരു പർവ്വതത്തിനു മുകളിൽ ഒരു സ്പേസ് എലിവേറ്റർ നിർമ്മിക്കുന്ന സന്ദർഭം ഇതിലുണ്ട്. ചാൾസ് ഷെഫീൽഡിന്റെ (Charles Sheffield) ആദ്യ നോവലായ "The Web between the Worlds"ലും പ്രതിപാദ്യ വിഷയം സ്പേസ് എലവേറ്ററുകളായിരുന്നു. 

റോബർട്ട് എ. ഹെയ്ൻലെയിൻസിന്റെ 1982-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ "ഫ്രൈഡേ" എന്ന നോവലിലെ കേന്ദ്ര കഥാപാത്രം തന്റെ ശൂന്യാകാശയാത്രയ്ക്കായി "Nairobi Beanstalk" എന്ന എലിവേറ്റർ ഉപയോഗിക്കുന്ന കാര്യം പറയുന്നുണ്ട്.

1993-ൽ കിം സ്റ്റാൻലി റോബിൻസണിന്റേതായി പുറത്തിറങ്ങിയ "Reo Mars" എന്ന നോവലിലെ വിഷയം ചൊവ്വാഗ്രഹത്തിൽ ഒരു സ്പേസ് എലവേറ്റർ നിർമ്മിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ്. ഡേവിഡ് ജെറോൾഡിന്റെ "ജംബിങ് ഓഫ് ദി പ്ലാനെറ്റ്", John Slonczewskiയുടെ "ദി ഹൈയ്യെസ്റ്റ് ഫ്രോണ്ടിയർ" എന്നീ നോവലുകളിലും സ്പേസ് എലവേറ്ററുകളാണ് വിഷയങ്ങൾ.

1990-കളിലാണ് കാർബൺ നാനോട്യൂബുകൾ കണ്ടെത്തിയത്. നാസയിലെ എഞ്ചിനിയറായ ഡേവിഡ് സ്മിതർമാൻ സ്പേസ് എലവേറ്ററുകളുടെ നിർമ്മാണത്തിനു കാർബൺ നാനോട്യൂബുകൾ ഉപയോഗിക്കാമെന്ന ആശയം അവതരിപ്പിച്ചു. കാർബൺ നാനോട്യൂബ് ഉപയോഗിച്ച് 100,000 കിലോമീറ്റർ നീളവും പേപ്പറിന്റെ കനവുമുള്ള കേബിൾ നിർമ്മിക്കാമെന്നു നിർദ്ദേശിച്ചത് അമേരിക്കൻ ശാസ്ത്രജ്ഞനായ ബ്രാഡ്ലി സി. എഡ്വേർഡ്സ് ആയിരുന്നു. കേബിളിനു വൃത്താകൃതിയെക്കാൾ നല്ലത് റിബണിന്റെ ആകൃതിയാണെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിൻറെ അഭിപ്രായം. ക്ലൈമ്പർ പോലുള്ള ഉപകരണങ്ങൾക്കു സഞ്ചരിക്കുവാൻ അത്തരമൊരു ആകൃതിയാണു നല്ലത്. 

1996-ൽ ഐസക്, വൈൻ, ബ്രാഡ്നെർ, ബാക്കസ് എന്നീ അമേരിക്കൻ എഞ്ചിനിയർമാർ ഈ ആശയം വീണ്ടും കണ്ടെത്തുകയും "സ്കൈ ഹൂക്ക് (Sky Hook)" എന്ന പേര് നൽകി "സയൻസ്" എന്ന ജേർണലിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. കനം കൂട്ടുകയോ കുറയ്ക്കുകയോ ചെയ്യാതെ കേബിൾ നിർമ്മിക്കുവാൻ അനുയോജ്യമായ വസ്തു കണ്ടെത്തുവാൻ അവർ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. അന്ന് നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന കരുത്തുറ്റ വസ്തുക്കളായ വജ്രം, ഗ്രാഫൈറ്റ്, ക്വാർട്ട്സ് തുടങ്ങിയവയേക്കാൾ ഇരട്ടി ശക്തിയുള്ള പദാർത്ഥം കൊണ്ടുമാത്രമേ കേബിൾ നിർമ്മാണം സാദ്ധ്യമാവുകയുള്ളൂ എന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു്.

ചരിത്രം
20-ആം നൂറ്റാണ്ട്
ആദ്യത്തെ ആശയങ്ങൾ
21-ആം നൂറ്റാണ്ട്