നാസി ജർമനി ഡെന്മാർക്കിൽ അധീശം സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന 1943 സമയത്തു തന്നെ രഹസ്യമായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന ഡാനിഷ് ഫ്രീഡം കൗൺസിൽ യുദ്ധശേഷം ഡെന്മാർക്ക് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പാതയിലേയ്ക്ക് എങ്ങനെ തിരികെ വരണം എന്നതിനെപ്പറ്റിയുള്ള അഭിപ്രായങ്ങൾ പരസ്യപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. യുദ്ധക്കുറ്റവാളികളെയും ഡെന്മാർക്കിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും നിയമവ്യവസ്ഥയെയും തകിടം മറിക്കുകയും ചെയ്തവരെ വിചാരണചെയ്യുക എന്നതും അവരുടെ ആവശ്യങ്ങളിൽ പെട്ടിരുന്നു. മുൻകാല പ്രാബല്യമുള്ള നിയമങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുന്നതിനോട് ഇവർക്ക് അനുകൂല അഭിപ്രായമാണുണ്ടായിരുന്നതെങ്കിലും വധശിക്ഷയോട് എതിർപ്പാണുണ്ടായിരുന്നത്. 

അധിനിവേശത്തിന്റെ അവസാന രണ്ടു വർഷങ്ങളിൽ ഡാനിഷ് വിമോചനപ്പോരാളികളെ അതികഠിനമായി അടിച്ചമർത്തുകയും പീഡിപ്പിക്കുകയും വധിക്കുകയും മറ്റും ചെയ്തിരുന്നു. പൊതുജനാഭിപ്രായം യുദ്ധാനന്തരം വധശിക്ഷ ഉപയോഗിക്കുന്നതിനനുകൂലമായിരുന്നു. വിമോചനത്തിനു മുന്നേ ഫ്രീഡം കൗൺസിൽ അഭിഭാഷകരുടെ ഒരു രഹസ്യ കൗൺസിൽ രൂപീകരിച്ച് ഒരു യുദ്ധക്കുറ്റ നിയമത്തിന്റെ കരട് തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു. ഇതിൽ വധശിക്ഷയും ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിരുന്നു. പ്രധാനമന്ത്രി ഉദ്യോഗസ്ഥരും ന്യായാധിപരുമടങ്ങുന്ന മറ്റൊരു കൗൺസിൽ രൂപീകരിച്ചു. ഇതോടെ നിയമനിർമ്മാണത്തിന് രണ്ടു നിർദ്ദേശങ്ങൾ ഉണ്ടായി. ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം നിയമത്തിന് ഡാനിഷ് സർക്കാർ രാജിവച്ച 1943 ആഗസ്റ്റ് 29 വരെയാണോ അതോ അധിനിവേശം തുടങ്ങിയ 1940 ഏപ്രിൽ 9 വരെയാണോ പൂർവകാല പ്രാബല്യമുണ്ടാവുക എന്നായിരുന്നു. വിമോചനപ്രവർത്തകരുടെ വാദം ജയിക്കുകയും നിയമത്തിന് അധിനിവേശം മുതലുള്ള പൂർവകാല പ്രാബല്യം വരുകയും ചെയ്തു. 

പീനൽ കോഡിന്റെ ഭേദഗതി ബിൽ പാർലമെന്റിൽ 1945 മേയ് 26 മുതൽ 30 വരെ ചർച്ച ചെയ്തു. 1945 മേയ് 5-ന് വിമോചനം നടന്ന് മൂന്നാഴ്ച്ചകൾക്കു ശേഷമാണ് ഇതുണ്ടായത്. അധോസഭയിലെ 127 അംഗങ്ങൾ നിയമത്തിനനുക്കുലമായി വോട്ട് ചെയ്തപ്പോൾ ജസ്റ്റിസ് പാർട്ടിയുടെ 5 അംഗങ്ങൾ വധശിക്ഷയോടുള്ള എതിർപ്പുകാരണം വോട്ടെടുപ്പിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിന്നു. 19 അംഗങ്ങൾ ഹാജരുണ്ടായിരുന്നില്ല. മേയ് 31-ന് ഉപരിസഭയിൽ ഒന്നിനെതിരേ 67 വോട്ടുകൾക്ക് നിയമം പാസായി. 8 പേർ ഹാജരുണ്ടായിരുന്നില്ല. 

സോഷ്യൽ ഡെമോക്രാറ്റിക് പാർട്ടിയിലെ കാൾ ക്രിസ്റ്റ്യൻ സ്റ്റൈങ്കെ (ഇദ്ദേഹമൊരു അഭിഭാഷകനായിരുന്നു) അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിപ്രായം ഇങ്ങനെയാണ് പ്രകടിപ്പിച്ചത്:

"1939-ൽ ആറു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഞാൻ വധശിക്ഷ വ്യവസ്ഥ ചെയ്യുന്ന ഒരു ബില്ലിനനുകൂലമായി പ്രവർത്തിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ അയാൾ സ്വബോധമുള്ളവനാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുമായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ അതിനു ശേഷം കാടത്തവും നിയമരാഹിത്യവുമാണ് രാജ്യത്തുണ്ടായിരുന്നത്. നിയമവാഴ്ച്ചയുടെ സാധാരണ സ്ഥിതിക്ക് ആഴത്തിൽ മുറിവേൽപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഞാൻ മുറിവേറ്റ പൊതുജന വികാരത്തോട് അടുത്താണ് നിലകൊള്ളൂന്നത്. നമുക്ക് ഈ കുറ്റവാളികളെ കൈകാര്യം ചെയ്യണം. പകരം വീട്ടണമെന്ന മോഹം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് സാധാരണ സ്ഥിതിയിലേയ്ക്ക് നമുക്ക് തിരിച്ചു വരേണ്ടതുള്ളതുകൊണ്ട്. "

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനു ശേഷമുള്ള ശുദ്ധീകരണം പരക്കെ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ചെറിയ കുറ്റങ്ങൾക്ക് ശിക്ഷ പെട്ടെന്നും കൂടുതൽ കണിശമായുമായിരുന്നു കൊടുക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. കൂടുതൽ കഠിനമായ കുറ്റങ്ങൾക്കുള്ള വിചാരണ കൂടുതൽ സമയമെടുത്തതുകൊണ്ട് അത്രയ്ക്ക് കണിശമായിരുന്നില്ല (അപ്പോഴേയ്ക്കും യുദ്ധശേഷമുണ്ടായിരുന്ന ജനവികാരം തണുത്തിരുന്നു). വിമർശിക്കപ്പെട്ട് മറ്റൊരു കാര്യം നിയമത്തിന്റെ പൂർവകാല പ്രാബല്യമായിരുന്നു. വധശിക്ഷ പുനരാരംഭിച്ചില്ലെങ്കിൽ കുറ്റവാളികൾക്കെതിരേ പൊതുജനരോഷമുണ്ടാകുമെന്നും ജനങ്ങൽ നിയമം കയ്യിലെടുക്കാൻ സാദ്ധ്യതയുണ്ടെന്നുമായിരുന്നു വധശിക്ഷയെ അനുകൂലിച്ചവരുടെ വാദം. 1945-ലെ ഒരു അഭിപ്രായ സർവേയിൽ 90 ശതമാനം ആൾക്കാരും ചില യുദ്ധക്കുറ്റവാളികൾക്ക് വധശിക്ഷ നൽകുന്നതിന് അനുകൂലമായിരുന്നു. 

ഈ വസ്തുതകൾ ചരിത്രകാരൻ ഡിറ്റ്ലേവ് ടാം രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. 

രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രം
ശീതയുദ്ധസമയം
1945-നു ശേഷമുള്ള ശുദ്ധീകരണം
1933-ലെ വധശിക്ഷ നിർത്തലാക്കൽ