വനമേഖലയ്ക്ക് അടുത്തുള്ള മലകളും കാടുകളും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്ന സ്ഥലങ്ങൾ കുറിഞ്ഞിത്തിണകൾ . കുറിഞ്ചി എന്നാൽ തമിഴിൽ മല എന്നാണർത്ഥം. കുറിഞ്ഞിപ്പൂവും മുരുകനുമാണ് കുറിഞ്ഞിത്തിണയുടെ ഛിഹ്നങ്ങളായി സംഘകാലസാഹിത്യത്തിൽ കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. ദേവനെ മലമുകളിലാണ് പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരുന്നത്. ഉത്സവങ്ങളും പൂജയും വഴിപാടും ചെയ്തിരുന്നു. "മുരുകൻ" എന്ന പേരിൽ ആഫ്രിക്കയിലും ഒരു ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നു എന്നത് ഈ പ്രദേശത്തുകാർ ആഫ്രിക്കയിൽ നിന്ന് കുടിയേറിയ ഏറ്റവും ആദികാല ജനങ്ങൾ ആണ്‌ എന്ന് ചിലർ വിശ്വസിക്കുന്നു. .

പന്ത്രണ്ടുവർഷത്തിലൊരിക്കൽ കുറിഞ്ഞി പൂക്കുന്ന സമയം മുരുകൻ കോവിലുകളിൽ ഉത്സവമുണ്ടാകും. നീലക്കുറിഞ്ഞിപ്പൂകൊണ്ടുളള മാലയാണ് വിവാഹവേളയിൽ മുരുകൻ വളളിയുടെ കഴുത്തിൽ ചാർത്തിയത്‌ എന്നാണ് മുതുവാൻ സമുദായത്തിലെ വിശ്വാസം. ഈ സമുദായത്തിൽ പെട്ടവർ ഭക്തിയോടു കൂടിയാണ്‌ നീലക്കുറിഞ്ഞിയുടെ പൂവിടലിനെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നത്‌. കുറിഞ്ഞി പൂക്കുന്ന വർഷം മുതുവാ ഗ്രാമങ്ങളിൽ വിവാഹങ്ങൾ നടക്കാറില്ല. വിവാഹം മൂലം ദമ്പതിമാർക്ക് അശുദ്ധി ഉണ്ടാകുമെന്നാണ് വിശ്വാസം. വട്ടവട പഞ്ചായത്തിലെ കോവിലൂർ ഗ്രാമത്തിൽ ഈ വിശ്വാസം ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടത്രേ.

ഈ പ്രദേശത്തെ ജനങ്ങളുടെ ഉപജീവനമാർഗ്ഗം വനങ്ങളിൽ നിന്നും ലഭിക്കുന്ന ദ്രവ്യങ്ങളുടെ ശേഖരണവും, തിന, മുളനെല്ല്, ഇഞ്ചി, വാഴ, മരമഞ്ഞൾ എന്നിവയുടെ കൃഷിയും മൃഗവേട്ടയും മറ്റുമായിരുന്നു. കുറിഞ്ചിത്തിണയിലെ നാട്ടുപ്രമാണിമാർ ‘"വെപ്പന്മാർ"‘, ‘"നാടൻ"‘ എന്നെല്ലാമാണ് വിവക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. പുരോഹിതനും മന്ത്രവാദിയുമായ ആളെ "വേലൻ" എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്.

അർദ്ധരാത്രിയിൽ കമിതാക്കൾ ഒന്നിക്കുന്നത് മലയിലാണ് എന്നാണ് സംഘകൃതികളിലെ സങ്കൽപ്പം. മുരുകന്റെയും വള്ളിയുടെയും പ്രേമം ഉദാഹരണമാണ്. തണുപ്പും തുഷാരവും ബിംബങ്ങളായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. വനത്തെ തടാകങ്ങളും വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളും തേക്കുമരങ്ങളും മുളയും ചന്ദനവും നിറഞ്ഞതായാണ് വർണ്ണിക്കുന്നത്. ഇവിടെ തിന വളരുകയും കാട്ടു തേനീച്ചകളിൽ നിന്ന് തേൻ ശേഖരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നതായി വിവരിക്കപ്പെടുന്നു. 

മയിലുകളുടെ നൃത്തവും കരച്ചിലും, വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ ശബ്ദവും വന്യമൃഗങ്ങളുടെ അലർച്ചയും പശ്ചാത്തലമാണെങ്കിലും കമിതാക്കൾ പരസ്പരം ഇറുകെ പുണരുകയും, പ്രേമത്തിലൂടെ മലമ്പാതയിലെ അപകടങ്ങൾ മറക്കുകയും ചെയ്യും.

മരുതംതിണ
കുറിഞ്ഞിത്തിണ
അകംകൃതികൾ
സംഘകൃതികൾ