പാശ്ചാത്യശീശ്മ എന്നറിയപ്പെടുന്ന പിളർപ്പിന്റെ കാലത്ത്, റോമിലും ഫ്രാൻസിന്റെ സ്വാധീനമേഖലയിലുള്ള അവിഞ്ഞോണിലുമായി രണ്ടു മാർപ്പാപ്പാമാർ വാണിരുന്നു. റോമിലെ ഗ്രിഗോരിയോസ് പന്ത്രണ്ടാമനേയും അവിഞ്ഞോണിലെ ബെനഡിക്ട് പതിമൂന്നാമനേയും ഒരേസമയം സ്ഥാനത്യാഗം ചെയ്യിച്ചു പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാൻ നടന്ന ശ്രമങ്ങൾ വിജയിക്കാതിരുന്നതിനെ തുടർന്ന് ഇരുപക്ഷത്തേയും കർദ്ദിനാളന്മാരിൽ ചിലർ സംയുക്തമായി, 1409-ൽ ഇറ്റലിയിലെ പിസാ നഗരത്തിൽ ഒരു സഭാസമ്മേളനം വിളിച്ചുകൂട്ടി. പരമാദ്ധ്യക്ഷതലത്തിൽ സഭക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ദിശാബോധം പുനഃസ്ഥാപിക്കാനുള്ള അധികാരവും ചുമതലയും സഭാസമൂഹത്തിനാണെന്ന വാദമായിരുന്നു ഈ തീരുമാനത്തിനു പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ചത്. സഭാസമൂഹത്തിന്റെ അധികാരം മാർപ്പാപ്പാമാർക്കു മേലാണെന്നു കരുതിയ 'കൺസിലിയർ' മുന്നേറ്റത്തിന്റെ സ്വാധീനവും ഇതിനു പിന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

പിസായിലെ സമ്മേളനം അലക്സാണ്ടർ അഞ്ചാമനെ പുതിയ മാർപ്പാപ്പ ആയി തെരഞ്ഞെടുത്തെങ്കിലും ഗ്രിഗോരിയോസ് പന്ത്രണ്ടാമനും ബെനഡിക്ട് പതിമൂന്നാമനും സ്ഥാനമൊഴിയാൻ വിസമ്മതിച്ചതിനാൽ മൂന്നു മാർപ്പാപ്പാമാർ എന്ന നിലയിൽ ഭിന്നത കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായതേയുള്ളു. പ്രശ്നത്തിന്റെ ശാശ്വതപരിഹാരത്തിനായി ഉടൻ ഒരു സാർവത്രികസൂനഹദോസ് വിളിച്ചുകൂട്ടാനും പിസായിലെ സമ്മേളനം അവിടെ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട മാർപ്പാപ്പയോട് ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ അലക്സാണ്ടർ അഞ്ചാമൻ മരിച്ചതിനെ തുടർന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിൻഗാമിയായിത്തീർന്ന ജോൺ ഇരുപത്തിമൂന്നാമൻ, പുരോഹിതനായിരുന്നെങ്കിലും രാജനൈതിക, സൈനികപശ്ചാത്തലമുള്ളവനും ദുഷ്പേരുള്ളവനും കൗശലക്കാരനുമായിരുന്നു. സൂനഹദോസിന്റെ തുടക്കം താമസിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹം കഴിയുന്നത്ര ശ്രമിച്ചു. ഒടുവിൽ വിശുദ്ധറോമാ സാമ്രാട്ട് സിഗിസ്മണ്ടിന്റെ സമ്മർദ്ദം മൂലം പുതിയ സൂനഹദോസ് വിളിച്ചുകൂട്ടാൻ ജോൺ ഇരുപത്തിമൂന്നാമൻ നിർബ്ബന്ധിതനായി.

കുറിപ്പ്
വിലയിരുത്തൽ
സമ്മേളനം
പശ്ചാത്തലം