സമുദ്രത്തിന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന കപ്പലുകളുടെ എണ്ണം വർദ്ധിച്ചതോടുകൂടി നേവിക്ക് അന്തർവാഹിനി വിഭാഗത്തിന്റെ അഭാവംകൂടി നികത്തേണ്ട ആവശ്യം അനുഭവപ്പെട്ടു. 1968 - ൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയനിൽ നിന്നും ഇന്ത്യൻ നേവി ഒരു മുങ്ങികപ്പൽ സമ്പാദിച്ചു; തുടർന്നു ചുരുങ്ങിയ കാലംകൊണ്ട് മറ്റു മൂന്നു മുങ്ങികപ്പലുകൾ കൂടി ലഭ്യമായി. അങ്ങനെ ഇന്ത്യൻ നേവിയുടെ മുങ്ങികപ്പൽ വിഭാഗം ഭാരതത്തിന്റെ കിഴക്കൻ സമുദ്ര തീരത്തിലെ വിശാഖപട്ടണത്തുള്ള ഐ.എൻ.എസ്.വീരബാഹു എന്ന താവളത്തിൽ വികസിക്കാൻ തുടങ്ങി. മുങ്ങികപ്പലുകളുടെ വരവോടുകൂടി ഒരു സമീകൃത് കപ്പൽപട എന്ന ആശയം യാഥാർഥ്യമായിത്തീർന്നു. അങ്ങനെ ഇന്ത്യൻ നേവിയുടെ ചിരകാല അഭിലാഷമായ ത്രിമുഖ വികസനം നിറവേറ്റപ്പെട്ടതോടെ നാവിക സേനയ്ക്ക് കടൽപ്പരപ്പിലും കടലിനു മുകളിലും കടലിനടിയിലും യുദ്ധം നടത്താനുള്ള കഴിവ് ആർജിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. 

തുടർന്നുള്ള കാലഖട്ടത്തിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയനിൽ നിർമിച്ച അതിവേഗ റോന്തുചുറ്റൽ - കപ്പലുകൾ (fast patrol vessels) ഇന്ത്യൻ നേവിക്ക് ലഭ്യമാവുകയും അതോടെ 31 - ം ഡിസ്ട്രോയർ സ്ക്വാഡ്രൻ രൂപവത്കൃതമാവുകയും ചെയ്തു.

വിമാനവാഹിനി കപ്പൽ
എൻജിനീയറിങ്
അന്തർവാഹിനികൾ
ആപ്തവാക്യം