തെക്കും കറുത്തവർഗക്കാരുടെ ജീവിതവും കെട്ടുപിണഞ്ഞാണ് കിടന്നിരുന്നത്. എന്നാൽ ഇന്നിപ്പോൾ അതു തെക്കും വടക്കും മാത്രമായിട്ടല്ല നഗര-ഗ്രാമ ജീവിതവൈരുദ്ധ്യങ്ങളായും വളർന്നിരിക്കുന്നു. ഈ നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിലെ മൂന്നു ക്ളാസ്സിക് കൃതികളിൽ നിന്നാണ് ആധുനിക ആഫ്രോ-അമേരിക്കൻ സാഹിത്യത്തിന്റെ തുടക്കം. ബുക്കർ ടി. വാഷിങ്ടന്റെ (1856-1915) ആത്മകഥയായ "അപ് ഫ്രം സ്ളേവറി (1901), ഡൂബോയ്സി (വില്യം എഡ്വേഡ് ബർഗഹാർട്ട്)"ന്റെ കാവ്യോപന്യാസങ്ങളായ "ദ് സോൾസ് ഒഫ് ബ്ളാക് ഫോക്", ജെയിംസ് വെൽഡൻ ജോൺസണി (1871-1938)ന്റെ "ദ് ഓട്ടോബയോഗ്രഫി ഒഫ് ആൻ എക്സ്-കളേഡ്മാൻ" (1912) എന്നിവയാണ് ആ കൃതികൾ. 

രണ്ടാം ലോകയുദ്ധത്തിന്റെ യാതനകൾക്കുശേഷം അനുഗൃഹീതകവികളായ ക്ലോഡ് മാക്കേ (1890-1948), കൗണ്ടി കുള്ളൻ (1903-46), ജീൻ ടൂമർ (1894-1967), ലാങ്സ്റ്റൺ ഹ്യൂസ് (1902-67) എന്നിവർ ആഫ്രോ-അമേരിക്കക്കാരുടെ ജീവിതങ്ങളിലും അനുഭവങ്ങളിലും ഒരു പുതിയ താത്പര്യമുണർത്തി. ഇവരിൽ ഹ്യൂസ് ആണ് ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയൻ. റിച്ചാഡ് റൈറ്റിന്റെ (1908-60) നേട്ടത്തെ തുടർന്നു ആഫ്രോ-അമേരിക്കക്കാരുടെ നോവൽസാഹിത്യം ഗണനീയമായ ഒരു വിഭാഗമായിത്തീർന്നു. റാൾഫ് എലിസന്റെ (1914-94) നോവലിലും ജെയിംസ് ബാൾഡ്വി(1924-87)ന്റെ കൃതികളിലും ആഫ്രോ-അമേരിക്കക്കാരുടെ ഇതികർത്തവ്യതാബോധം പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ട്. "ദ് ഡിസ്കവറി ഒഫ് വോട്ട് ഇറ്റ് മീൻസ് ടു ബി ആൻ അമേരിക്കൻ" ഇതിനൊരുദാഹരണമാണ്. ക്ളീവറിന്റെ ആത്മകഥയിലും രക്തസാക്ഷിയായ മാർട്ടിൻ ലൂഥർ കിങ്ങി(1929-68)ന്റെ കത്തിടപാടുകളിലും പ്രസംഗങ്ങളിലും ആഫ്രോ-അമേരിക്കക്കാരുടെ ആത്മീയമായ നൊമ്പരം അതിന്റെ സങ്കീർണതയിലും ആഴത്തിലും മനസ്സിലാക്കുവാൻ കഴിയും. ഉദാഹരണമായി, മാർട്ടിൻ ലൂഥർ കിങ്ങിന്റെ "ഐ ഹാവ് ഏ ഡ്രീം" അമേരിക്കയെ ഒരു വാഗ്ദത്ത ഭൂമിയായിട്ടാണു വിഭാവനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ഒരു ഇരുണ്ട ശരീരത്തിൽ പൊരുത്തപ്പെടാത്ത രണ്ടാത്മാക്കൾ, രണ്ടു ചിന്താസരണികൾ, രണ്ടുതരം അഭിനിവേശങ്ങൾ - ഇതാണു ആഫ്രോ-അമേരിക്കക്കാരന്റെ ശാപം. ഈ ശാപത്തിൽ നിന്നു മോചനം നേടുകയാണു പരമമായ ലക്ഷ്യം. 

സ്വാതന്ത്ര്യലബ്ധിക്കുശേഷം
നോവൽ
ആഫ്രോ-അമേരിക്കൻ സാഹിത്യം
ചെറുകഥ