മദ്ധ്യധരണിപ്രദേശത്തെ സഞ്ചാരത്തിനുശേഷം മടങ്ങിയെത്തിയ പ്ലൂട്ടാർക്ക് ജീവിതത്തിന്റെ ശിഷ്ടകാലം മിക്കവാറും ചെലവഴിച്ചത് ജന്മനാടായ കേറോനിയയിൽ ആയിരുന്നു. ബൗദ്ധികജീവിതത്തെ സാമൂഹികവും ധാർമ്മികവുമായ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളുമായി സമന്വയിപ്പിക്കുന്നത് തന്റെ ചുമതലായി പ്ലൂട്ടാർക്ക് കരുതി. ഡെൽഫിയിലെ അപ്പോളോ ദേവന്റെ വിഖ്യാതക്ഷേത്രം കേറോനിയയിൽ നിന്ന് 20 മൈൽ മാത്രം അകലെയായിരുന്നു. അവിടെ ദേവാരാരാധനയിലെ വിശുദ്ധരഹസ്യങ്ങൾക്ക് ഉപക്രമപ്പെട്ട പ്ലൂട്ടാർക്കിന്, വെളിച്ചപ്പാടിന്റെ വചനങ്ങൾ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്ന രണ്ടു പുരോഹിതന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠസ്ഥാനം ലഭിച്ചു. 

പുരാതനധാർമ്മികതയെ, അതിന്റെ അവിശ്വസനീയതയുടെ പേരിൽ തള്ളിക്കളയരുതെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതി. ധർമ്മവ്യവസ്ഥകളുടെ വിശ്വസനീയതയേക്കാൾ പ്രധാനം, മനുഷ്യന്റെ ലോലമായ സദാചാരബോധത്തിന് അവ നൽകുന്ന ബലവും, തലമുറകളിലൂടെ രാഷ്ടീയവും സാമൂഹികവുമായ കെട്ടുപാടുകളെ നിലനിർത്തുന്നതിൽ അവയ്ക്കുള്ള പങ്കുമാണെന്ന് പ്ലൂട്ടാർക്ക് വിശ്വസിച്ചു. മതാനുഭവത്തിന്റെ ഹർഷത്തെ അദ്ദേഹം ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ആഴമേറിയ അനുഭവമായി കരുതി. ഒരേ സമയം ഭക്തനും സഹിഷ്ണുവും ആയിരുന്ന അദ്ദേഹം, ഗ്രീക്ക്, റോമൻ ഉപാസനാവിധികളെ തുലനം ചെയ്യുകവഴി മതങ്ങളുടെ താരതമ്യപഠനത്തിന്റെ പ്രാരംഭകൻ തന്നെ ആയിത്തീർന്നുവെന്ന് ചരിത്രകാരനായ വിൽ ഡുറാന്റ് ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

പുരോഹിതൻ
സമാന്തരജീവിതങ്ങൾ
മൊറേലിയ
പശ്ചാത്തലം, കുടുംബം