ഗ്രീക്ക്, റോമൻ ആധിപത്യകാലങ്ങളിൽ മദ്ധ്യപൗരസ്ത്യദേശത്തെ യഹൂദരുടെ സംസാരഭാഷയായിരുന്ന അരമായയുടെ ഒരു ഉപഭാഷയോ, ഉപഭാഷകളുടെ കൂട്ടായ്മയോ ആയിരുന്നു സുറിയാനി. അരമായ ഭാഷ എഴുതാൻ പൊതുവേ ഉപയോഗിക്കുന്ന എബ്രായ ലിപിക്കു പകരം കൂടുതൽ ഒഴുക്കുള്ള ഒരു വ്യതിരിക്ത ലിപി ഉപയോഗിക്കുന്ന സുറിയാനി, പതിമൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ അറബി ഭാഷ, സെമറ്റിക് ഭാഷാഗോത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രബലമായ മൊഴി എന്ന നില ഉറപ്പിക്കുന്നതിനു മുൻപ്, സിറിയയിലും മെസപ്പൊട്ടേമിയയിലും വ്യാപകമായി പ്രചാരത്തിലിരുന്നു. ഈ ഭാഷയിലുള്ള വേദപുസ്തകപരിഭാഷയായ പ്ശീത്തയുടെ ആദ്യകാലചരിത്രം അവ്യക്തതയിൽ ആണ്ടു കിടക്കുന്നു. ഒരു വ്യക്തിയുടെ സംരംഭമോ, ഒരേ സ്ഥലകാലങ്ങളിൽ നിർവഹിക്കപ്പെട്ടതോ അല്ല ഈ പരിഭാഷ എന്നു വ്യക്തമാണ്. 

എബ്രായബൈബിളിനു അരമായ ഭാഷയിലുള്ള വ്യാഖ്യാനഭാഷ്യങ്ങളായ താർഗുമുകളുടെ പാരമ്പര്യവുമായി പ്ശീത്തയുടെ ചില ഭാഗങ്ങൾക്കുള്ള സമാനതകൾ പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, ഇതിലെ പഴയനിയമഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ പരിഭാഷകർ യഹൂദരോ എബ്രായക്രിസ്ത്യാനികളോ ആണെന്നു കരുതാൻ ന്യായമുണ്ട്. മെസോപ്പൊട്ടേമിയയിലെ എഡേസായിൽ പൊർതുവർഷം ഒന്നും രണ്ടും നൂറ്റാണ്ടുകളിലെങ്ങോ അതു നിർവഹിക്കപ്പെട്ടിരിക്കാം. എബ്രായ ബൈബിളിലെ സുഭാഷിതങ്ങളുടെ പ്ശീത്ത ഭാഷ്യമാണ് ആ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ താർഗുമിന് അടിസ്ഥാനമായിരിക്കുന്നത് എന്നു പോലും കരുതപ്പെടുന്നു.

എബ്രായബൈബിൾ പരിഭാഷകളിൽ പൗരാണികതയുടെ കാര്യത്തിൽ പ്ശീത്തയെ അതിലംഘിക്കുന്നതായി പുരാതന ഗ്രീക്കു പരിഭാഷയായ സെപ്ത്വജിന്റ് മാത്രമേയുള്ളൂ. പ്ശീത്തയുടെ പഴയനിയമഭാഗം മിക്കവാറും എബ്രായ മൂലത്തെ ആശ്രയിച്ചാണെങ്കിലും ആ എബ്രായമൂലത്തിന്റെ പാഠം, പിന്നീടു രൂപപ്പെട്ട മസോറട്ടിക് പാഠത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാക്കൾ ഉപയോഗിച്ച പാഠത്തിൽ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായിരുന്നിരിക്കാം. പഴയനിയമത്തിന്റെ പുരാതന ഗ്രീക്കു പരിഭാഷയായ സെപ്ത്വജിന്റും ഈ പരിഭാഷയുടെ സൃഷ്ടിയിൽ പ്രയോജനപ്പെട്ടു എന്നതിനു സൂചനകളുണ്ട്. അപ്പോക്രിഫ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ സിറാക്ക് ഒഴിച്ചുള്ളവയുടെ പരിഭാഷ സെപ്ത്വജിന്റിൽ നിന്നായിരുന്നു. സിറാക്കിന്റെ പരിഭാഷക്ക് ആശ്രയിച്ചത് എബ്രായമൂലത്തെ ആയിരുന്നു. കാലാകാലങ്ങളിൽ തിരുത്തി എഴുതപ്പെട്ട സെപ്ത്വജിന്റിൽ നിന്നു ഭിന്നമായി, പ്ശീത്തയുടെ പാഠം താരതമ്യേന സ്ഥിരമായിരുന്നു.

പ്ശീത്തയുടെ പുതിയനിയമഭാഗം മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലോ അതിനു ശേഷമോ രൂപപ്പെട്ടതാണ്. ഈ പരിഭാഷ ഗ്രീക്കു മൂലത്തിൽ നിന്നു നേരിട്ടായിരുന്നു എന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. മൂലരൂപത്തിൽ, പിൽക്കാല കാനനിലെ ചില ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടിരുന്ന പ്ശീത്തയുടെ പുതിയനിയമഖണ്ഡം സാമാന്യവൽക്കപ്പെട്ടു പൊതുസ്വീകൃതിനേടിയത് അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ്. അതിനു മുൻപ് സുറിയാനിസഭകളുടെ പുതിയനിയമഭാഷ്യം, രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ക്രിസ്തീയലേഖകൻ തേഷൻ രൂപപ്പെടുത്തിയ സുവിശേഷസമന്വയമായ ദയതെസെറൻ ആയിരുന്നു.

പുതിയനിയമത്തിന്റെ മൂലഭാഷതന്നെ സുറിയാനി ആയിരുന്നെന്നും സുറിയാനി പ്ശീത്തയിൽ നിന്നുള്ള പരിഭാഷയാണ് ഗ്രീക്കു മൂലമായി സങ്കല്പിക്കപ്പെടുന്നതെന്നുമുള്ള ഒരു ന്യൂനപക്ഷമതവും ജോർജ്ജ് ലംസയെപ്പോലുള്ളവർ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ചരിത്രം
പരിഭാഷകൾ
പേര്
മലയാളത്തിൽ