മിക്ക ബ്ലോഗുകളും സ്വകാര്യസംരംഭങ്ങളാണെങ്കിലും, മുഴുസമയ ബ്ലോഗർമാരും അവരിൽ ഉണ്ട്. അവർക്ക് ബ്ലോഗിൽ നിന്ന് ലാഭം ഉണ്ടാക്കാൻ വളരെ കഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വരുന്നു. ഏറ്റവും പ്രചാരമേറിയതും എളുപ്പമായതുമായ ഒരു വഴിയാണ് പരസ്യങ്ങൾ ബ്ലോഗിൽ ഇടുക എന്നത്. പക്ഷേ ചിലർക്ക് ഇതിൽ താല്പര്യും ഉണ്ടാകാറില്ല; വായനക്കാർക്ക് പരസ്യങ്ങളോട് നല്ലതല്ലാത്ത സമീപനമാണെന്നുള്ളതു തന്നെ കാരണം. ഏതെങ്കിലും ഉല്പന്നങ്ങളുടെ പരസ്യങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ബ്ലോഗിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി, പ്രസ്തുത ലിങ്കുവഴി ആ ഉല്പന്നം ആരെങ്കിലും വാങ്ങിയാൽ അതിന്റെ ലാഭവിഹിതത്തിലൊരുഭാഗം നേടുക എന്നതാണ് മറ്റൊരു പരസ്യരീതി. 

ചിലർ ക്ലിക്ക് ചെയ്ത് ദാനം ചെയ്യുക എന്നതും ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. പ്രസിദ്ധ രാഷ്ട്രീയ ബ്ലോഗർ ഒരിക്കൽ അവകാശപ്പെട്ടത് തന്റെ ബ്ലോഗിന് ദാനം ചോദിക്കുന്നതുവഴി കിട്ടുന്ന തുക -ന് താൻ എഴുതുന്നതിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതലാണെന്നാണ്. അമേരിക്കയിലെ പൊതുഉടമസ്ഥതയിലുള്ള ടെലിവിഷൻ സ്റ്റേഷനുകളുടെ മാതൃകയിൽ സള്ളിവൻ ഇടയ്ക്കിടക്ക് തന്റെ ബ്ലോഗിനുവേണ്ടിയുള്ള സംഭാവനായജ്ഞങ്ങൾ ബ്ലോഗിൽ‌ത്തന്നെ നടത്താറുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്തരമൊരുയജ്ഞത്തിൽ ഒരുതവണ അദ്ദേഹത്തിന് 1,20,000 ഡോളറ് (ഏകദേശം അഞ്ചരക്കോടി രൂപ) വരെ ലഭിച്ച ചരിത്രമുണ്ട്. ഈ ബ്ലോഗിന് കോർപ്പറേറ്റ് സ്പോൺസർഷിപ്പ് നേടിയെടുക്കാൻ സള്ളിവൻ ഒരിക്കൽ‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വായനക്കാരുടെ എതിർപ്പുമൂലം നടക്കുകയുണ്ടായില്ല.

സള്ളിവന്റെ ശ്രമം പാളിയതിനുശേഷം വേറെ ഒരു പ്രശസ്തനായ ബ്ലോഗറും അതിനു ശ്രമിച്ചില്ല. എന്നാലും, ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ പല മാസികകളും പത്രങ്ങളും സ്വന്തം ജോലിക്കാരുടെ ബ്ലോഗുകളുടെ ചെലവു വഹിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇവിടെയുള്ള വാണിജ്യപരമായ മാതൃക പത്രങ്ങളിലെ പരമ്പരാഗത കോളം എഴുത്തുകാരുടേതു തന്നെയാ‍യിരുന്നു‍. ഇതിൽ സൃഷ്ടിപരമായ കൂട്ടിച്ചേർക്കലുകൾ നടത്തി, മറ്റു മാധ്യമങ്ങളിലെ ജോലിക്കാർ ബ്ലോഗുകൾ തുടങ്ങി തങ്ങളുടെ കമ്പനിയുടെ ഉൽപ്പനങ്ങൾക്ക് പരസ്യങ്ങൾ കൊടുത്ത് തുടങ്ങി. ഉദാഹരണത്തിന്, അശ്ലീല സിനിമകളിൽ അഭിനയിക്കുന്ന നടന്മാർ തങ്ങളുടെ സിനിമകളെക്കുറിച്ച് കമ്പനി വെബ് സൈറ്റുകളിൽ ബ്ലോഗെഴുതി, ഉപഭോക്താവിനും ഉൽപ്പന്നത്തിനും ഇടയിൽ ഒരു വ്യക്തിപരമായ ബന്ധം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്.

വാണിജ്യപരമായ ഉപയോഗം
ബ്ലോഗ്ഗിങ്ങിന്റെ നിയമ വശങ്ങൾ
ഒരു ബ്ലോഗ് പോസ്റ്റിന്റെ അപഗ്രഥനം
പുറമേയ്ക്കുള്ള കണ്ണികൾ