1848-ലെ സംഭവങ്ങൾ മാർപ്പാപ്പയെ, ലിബറൽ-ദേശീയവാദ പദ്ധതിയുടെ തീവ്രവിരോധിയാക്കി മാറ്റി. പ്രവാസത്തിൽ നിന്നുള്ള തന്റെ തിരിച്ചുവരവിനേയും പുന:സ്ഥാപനത്തേയും ദൈവികപദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായി കണ്ട അദ്ദേഹം, രാഷ്ട്രീയയാഥാർത്ഥ്യങ്ങളേയും അതിൽ തന്റെ പങ്കിനേയും ഒരുതരം യുഗാന്തമനസ്ഥിതിയോടെ വീക്ഷിച്ചു. ചിന്തയും വിശ്വാസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിഷയങ്ങളിൽ പൊതുവേയും, മാർപ്പാപ്പ കടുത്ത യാഥാസ്ഥിതിക നിലപാട് സ്വീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി. 1964-ൽ അദ്ദേഹം പ്രസിദ്ധീകരിച്ച "അബദ്ധങ്ങളുടെ സിലബസ്" (syllabus of errors) മതത്തിന്റേയും ചിന്തയുടേയും മേഖലകളിലെ പുത്തൻ പ്രവണതകൾ മിക്കവയുടേയും സമ്പൂർണ്ണ തിരസ്കാരമായിരുന്നു. ഇതിൽ അദ്ദേഹം, സമകാലീനചിന്തയിലെ 80 നിലപാടുകളെ എടുത്തുപറഞ്ഞ് അപലപിച്ചു. ബ്രഹ്മൈകവാദം, പ്രകൃതിവാദം, തീവ്രയുക്തിവാദം, മിതയുക്തിവാദം, മന്ദവിശ്വാസം, മതസഹിഷ്ണുത, സമാജവാദം, ബൈബിൾ സൊസൈറ്റികൾ എന്നു തുടങ്ങി വൈവിദ്ധ്യമാർന്ന നിലപാടുകൾക്കും മനോഭാവങ്ങൾക്കും പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്കും അതു വിലക്കു കല്പിച്ചു. ഒരു വലിയ മതം, അതിനു ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ ഇത്ര നിഷേധാത്മകമായി വിലയിരുത്തിയതിന് വേറെ ഉദാഹരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തുക സാദ്ധ്യമല്ല എന്നു ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. "റോമിലെ മാർപ്പാപ്പയ്ക്ക് പുരോഗതി, ഉദാരവാദം, സമീപകാലസംസ്കാരം എന്നിവയുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ കഴിയുമെന്നും കഴിയണമെന്നുമുള്ള വാദം" ആയിരുന്നു വിലക്കപ്പെട്ട 80 അബദ്ധങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ ഒന്ന്. രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹ്യമേഖലകളിലെ പ്രതിലോമപക്ഷത്തിന്റെ പരസ്യമായുള്ള ഈ ആശ്ലേഷത്തെ ജർമ്മനിയിലെ വിമതദൈവശാസ്ത്രജ്ഞനും വൈദികനുമായ ഇഗ്നാസ് വോൺ ഡോളിഞ്ഞർ ഉൾപ്പെടെയുള്ളവർ വിമർശിച്ചു.

പലായനം, മടക്കം
"അബദ്ധങ്ങളുടെ സിലബസ്"
മരിയഭക്തി
"വത്തിക്കാനിലെ തടവുകാരൻ"