1920-ൽ അർമീനിയയിൽ സോവിയറ്റു ഭരണം സ്ഥാപിതമായി. വിപ്ലവപൂർവ കാലഘട്ടത്തിലെ എഴുത്തുകാരിൽ പ്രമുഖരായ തുമന്യാൻ, ഷിർവാൻ സാദെ, ദെമിർ ച്യാൻ, ഇസഹക്യാൻ തുടങ്ങിയവർ സോവിയറ്റു സാഹിത്യത്തിന്റെ പങ്കാളികളായി. യുവതലമുറയ്ക്കു മാർഗനിർദ്ദേശം നൽകിയ വിപ്ലവകാരിയായ എഗിഷെചരെൻത്സ് (Egishe charents) നിളസ്തോവിയെ തൾപ്പി (രോഷാകുലമായ ജനക്കൂട്ടം, 1919) ആദിയായ കൃതികളിൽ ജനങ്ങളുടെ വിപ്ലവാവേശത്തെ ചിത്രീകരിച്ചു.

1920-30-കളിലെ മുഖ്യ പദ്യകൃതികളിൽ വ്ഷ്തുനി (A.Vshtuni)യുടെ വസ്ത്തോച്ച്നിയെ പയമി (പൗരസ്ത്യ കവിതകൾ); അകൊപ്യാന്റെ ഇതിഹാസകാവ്യമായ ഷിർകനാൽ ബൾഷേവിക് (Shirkanal-Bolshevik); ബാലസാഹിത്യകാരനായ ഹൻകൊയാന്റെ (A.Khnkoian) പദ്യങ്ങളും കല്പിതകഥകളും; സര്യാൻ (G.B.Sarian), മഹരി (G.G.Mahari) തുടങ്ങിയവരുടെ ഗീതകങ്ങൾ, നയിരി സര്യാന്റെ (Nairi Zarian) റുഷാൻസ്കയ സ്കാള (റഷ്യൻ കൊടുമുടി, 1930) എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഈ കാലയളവിലെ ഗദ്യസാഹിത്യത്തിൽ പല പുത്തൻ പ്രവണതകളും വികസിച്ചിരുന്നു. നോവലിസ്റ്റും കഥാകൃത്തുമായിരുന്ന സൊര്യനെ (Stepan Zorian) ഈ മാറ്റത്തിന്റെ മുഖ്യപ്രതിനിധിയെന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാം. പ്രിദ്സിദാച്ചെൽ രേവ്കോമ (വിപ്ലവക്കമ്മിറ്റിയുടെ പ്രസിഡന്റ്, 1923), ജ്യേവുഷ്ക ഇസ്ബിബ്ലി അച്ചേക്കി (വായനശാലയിൽ നിന്നുള്ള പെൺകുട്ടി, 1925), ഇസ്ത്തോരിയ അദ്നോയ്ഴ് ഷീസ്നി (ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ കഥ, ഒന്നും രണ്ടും വാല്യങ്ങൾ, 1934-39) എന്നിവയാണ് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രധാന കൃതികൾ. ഇവയിലെല്ലാം തന്നെ സോഷ്യലിസത്തിൽ നിന്നു പ്രചോദനം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ജനതയുടെ ധീരതയാണു പ്രമേയം.

നവീനകാലം
ഭാഷ-വികാസം
സോവിയറ്റ് അർമീനിയൻ സാഹിത്യം
അർമീനിയൻ വ്യാകരണസ്വരൂപം