വിമോചനപ്രസ്ഥാനം കൂടുതൽ കരുത്താർജിച്ചുവരുന്തോറും അടിമകളുടെ ഉടമകൾ തങ്ങളുടെ ശക്തി വർധിപ്പിക്കാനുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ വ്യാപൃതരായിത്തുടങ്ങി. ഇക്കാര്യത്തിൽ അവർ വിജയിക്കുകയും ചെയ്തു. 1803 -ൽ ലൂയിസിയാന വിലയ്ക്കുവാങ്ങിയത്, 1820 -ലെ മിസ്സോറിയെ സംബന്ധിച്ച അനുരഞ്ജനതീർപ്പ്, 1845 -ലെ ടെക്സാസ് പിടിച്ചടക്കൽ, 1850 -ലെ ഒളിച്ചോടുന്ന അടിമകളെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നതിനുള്ള നിയമം, 1854 -ലെ കാൻസാസ്-നെബ്രാസ്കാബിൽ, 1857 -ലെ ഡ്രെഡ്സ്കോട്ടിനെപ്പറ്റിയുള്ള സുപ്രീംകോടതിവിധി എന്നിവ അവരുടെ വളർച്ചയെ സഹായിച്ചു. ഇത് വിമോചനപ്രസ്ഥാനത്തിന് കൂടുതൽ നിശ്ചയദാർഢ്യവും ആവേശവും പകർന്നുകൊടുക്കുകയാണുണ്ടായത്. അമേരിക്കയിലെ പ്രായോഗിക രാഷ്ട്രീയരംഗത്ത് പ്രവർത്തിക്കാതിരുന്ന ബുദ്ധിജീവികൾ പൂർണമായും അടിമത്തവിരുദ്ധർ ആയിത്തീർന്നു.

എന്നാൽ തെക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളും വടക്കുള്ള അവരുടെ പാർശ്വവർത്തികളും അടിമത്തത്തിനെതിരെ സംസാരിക്കുന്നതുപോലും തടയാൻ ശ്രമിച്ചു. അടിമത്തം നിലവിലിരുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ ക്രൈസ്തവദേവാലയാധികൃതർപോലും അടിമത്തം നിലനിർത്തുന്നതിനെ അനുകൂലിക്കുന്ന തരത്തിൽ സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി. പക്ഷേ, അടിമത്തത്തിനെതിരായി ജനവികാരം വളർന്നതിനാൽ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കുവാൻ ഒരു സായുധസംഘട്ടനം അനിവാര്യമാണെന്നനില വന്നുചേർന്നു.

സ്വാതന്ത്യസമരകാലം
ഉടമകളുടെ ചെറുത്തുനിൽപ്പ്
ക്വേക്കർമാർ
തീവ്രവാദികളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ