ഓർവെലിന്റെ രാഷ്ട്രീയനിലപാടുകൾ പരിണമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നുവെങ്കിലും, എഴുത്തുകാരനെന്ന നിലയിൽ ആജീവനാന്തം അദ്ദേഹം ഇടതുപക്ഷത്തായിരുന്നു. ഒടുവിലൊക്കെ ഓർവെൽ സ്വയം വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്നത് അരാജകത്വവാദിയായ യാഥാസ്ഥിതികൻ എന്നാണ്. ബർമ്മയിലെ അനുഭവങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ സാമ്രാജ്യത്ത്വത്തിന്റെ കടുത്ത വിമർശകനാക്കി. "ഡൗൺ ആൻഡ് ഔട്ട് ഇൻ പാരിസ് ആൻഡ് ലണ്ടനും" "വിഗൻ കടവിലേക്കുള്ള വഴി"യും എഴുതുന്നതിനുവേണ്ടി നടത്തിയ പഠനത്തിൽ തെളിവായ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ മുഖം അദ്ദേഹത്തെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് പക്ഷപാതിയാക്കി. "1936-നു ശേഷം ഞാൻ എഴുതിയ ഓരോ വരിയും നേരിട്ടോ അല്ലാതെയോ സ്വേഛാധിപത്യത്തെ എതിർത്തും ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള ജനാധിപത്യസോഷ്യലിസത്തെ പിന്തുണച്ചും ആണ്" എന്നദ്ദേഹം 1946-ൽ എഴുതി.

സോഷ്യലിസത്തോടുള്ള ഓർവെലിന്റെ നിലപാടിനെ രൂപപ്പെടുത്തിയത് സ്പാനിഷ് ആഭ്യന്തരയുദ്ധമാണ്. കറ്റലോണിയയിൽ അരാജകവാദികളായ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിഭാഗങ്ങളുടെ വിജയത്തിനും അതേതുടർന്ന് അവരേയും മറ്റിടതുപക്ഷവിഭാഗങ്ങളേയും സോവിയറ്റ് പക്ഷപാതികൾ ക്രൂരമായി അടിച്ചമർത്തുന്നതിനും സാക്ഷ്യം വഹിച്ച അദ്ദേഹം അവിടന്ന് മടങ്ങിയത് സ്റ്റാലിനിസത്തിന്റെ കടുത്ത ശത്രുവായിട്ടാണ്. ബ്രിട്ടണിൽ മടങ്ങിവന്ന അദ്ദേഹം സ്വതന്ത്ര തൊഴിലാളി പാർട്ടിയിൽ ചേർന്നു.

ആദ്യം, മറ്റിടതുപക്ഷവാദികളെപ്പോലെ അദ്ദേഹവും ജർമ്മനിയെ ലക്ഷ്യമാക്കിയുള്ള ബ്രിട്ടന്റെ പുനരായുധീകരണത്തിന് എതിരായിരുന്നു. എന്നാൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയനും നാസി ജർമ്മനിയും തമ്മിലുണ്ടാക്കിയ മൊളോട്ടോവ്-റിബ്ബൺത്രോപ്പ് ഉടമ്പടിയും രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന്റെ തുടക്കവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് മാറ്റി. സ്വതന്ത്രതൊഴിലാളി കക്ഷിയുടെ സമാധാനവാദത്തെ എതിർത്ത് അദ്ദേഹം ആ കഷി വിട്ട് വിപ്ലവദേശീയത എന്ന നിലപാട് സ്വീകരിച്ചു. യുദ്ധസം‌രംഭങ്ങളെ അദ്ദേഹം പിന്തുണച്ചു. യുദ്ധം ബ്രിട്ടീഷ് സമൂഹത്തിൽ ഒരു വിപ്ലവസോഷ്യലിസ്റ്റ് മുന്നേറ്റത്തിന് കാരണമാകമെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രതീക്ഷിച്ചെങ്കിലും അത് സഫലമായില്ല. "വിപ്ലവകാരി ദേശസ്നേഹിയും, ദേശസ്നേഹി വിപ്ലവകാരിയും ആയിരിക്കേണ്ട വിചിത്രമായ ചരിത്രസന്ധിയിലാണ് നാം ജീവിക്കുന്നത്" എന്നദ്ദേഹം 1940 ഡിസംബറിൽ ട്രിബ്യൂൺ പത്രത്തിൽ എഴുതി.

എന്നാൽ 1943-ഓടെ ഓർവെലിന്റെ നിലപാട് പിന്നെയും മാറി. ട്രിബ്യൂണിൽ സാഹിത്യസമ്പാദകനായി ചേർന്ന അദ്ദേഹം അപ്പോൾ മുതൽ മരണം വരെ തൊഴിലാളികക്ഷിയെ പിന്തുണക്കുന്ന ഇടതുപക്ഷ ജനാധിപത്യ സോഷ്യലിസ്റ്റ് ആയി തുടർന്നു. 1945-ലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ അദ്ദേഹം തൊഴിലാളികക്ഷിക്കുവേണ്ടി വോട്ടുതേടി. ഭരണത്തിൽ ആ കക്ഷി സ്വീകരിച്ച നിലപാടുകളെ, പൊതുവേ പിന്തുണച്ചെങ്കിലും പല പ്രശ്നങ്ങളിലും അത് പിന്തുടർന്ന ഭീരുത്വം നിറഞ്ഞ സമീപനത്തേയും അതിലെ ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ സോവിയറ്റ് പക്ഷപാത നിലപാടിനേയും അദ്ദേഹം വിമർശിച്ചു.

ട്രോസ്കിയിസ്റ്റോ അരാജകത്വവാദിയോ ആയിരുന്നില്ലെങ്കിലും സോവിയറ്റ് ഭരണകൂടത്തോടുള്ള ട്രോസ്കിയിസ്റ്റുകളുടേയും അരാജകത്വവാദികളുടേയും നിലപാടും, അരാജകത്വവാദികൾ വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് കൊടുത്ത പ്രാധാന്യവും ഓർവെലിനെ സ്വാധീനിച്ചു. അതിന്റെ ഫലമായി "എല്ലാ ഭരണവും തിന്മയാണെന്നും, ശിക്ഷ എല്ലായ്പ്പോഴും കുറ്റത്തേക്കാൾ ഉപദ്രവകാരിയാണെന്നും, മനുഷ്യരെ വെറുതേവിട്ടാൽ അവർ മര്യാദയോടെ പെരുമാറുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുകയാണുചിതമെന്നമുള്ള ഒരു അരാജകത്വ സിദ്ധാന്തത്തിൽ" താൻ ചെന്നെത്തിയതായി "വിഗൻ കടവിലേക്കുള്ള വഴി"യിൽ അദ്ദേഹം എഴുതി. എന്നാൽ പതിവുപോലെ, പിന്നീടദ്ദേഹം ഈ നിലപാടിനെ വൈകാരിക അസംബന്ധമായി (sentimental nonsense) തള്ളിക്കളഞ്ഞു. മര്യാദക്ക് ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ അക്രമത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കേണ്ട ആവശ്യം എപ്പോഴുമുണ്ടെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുതിയ നിലപാട്. കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ചിലർക്ക് പ്രയോജനകരമായേക്കാവുന്ന ഏതു സാമൂഹ്യസ്ഥിതിയിലും കർശനമായ ശിക്ഷാനിയമം ഉണ്ടായിരിക്കുകയും അത് വിട്ടുവീഴചയില്ലാതെ നടപ്പാക്കുകയും ചെയ്തേ മതിയാവൂ എന്നും അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി. അതേസമയം, ഓർവെലിന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളിൽ പലരും 1940-കളിൽ ലണ്ടണിലെ ചെറിയ അരാജകത്വവാദിവിഭാഗത്തിൽ സജീവമായിരുന്നു.

സിയോണിസത്തോട് യാതൊരു സഹമതിയും ഇല്ലാതിരുന്ന ഓർവെൽ ഇസ്രായേലിന്റെ രൂപവത്കരണത്തെ എതിർത്തു. "പാലസ്തീനിയൻ പ്രശ്നം ഒരളവുവരെ വർഗ്ഗത്തിന്റെ പ്രശ്നമാണെന്നും (a colour issue) ഒരിന്ത്യൻ ദേശീയവാദിയോ മറ്റോ ഒരു പക്ഷേ അറബികളുടെ പക്ഷത്തേ നിൽക്കൂ എന്നും മനസ്സിലാക്കുന്ന ഇംഗ്ലീഷുകാർ ചുരുക്കമാണെന്ന്" അദ്ദേഹം 1945-ൽ എഴുതി.

പലസ്തീനിലെ അറബികൾക്ക് നീതിലഭ്യമാക്കണം എന്നു വാദിച്ചതിനൊപ്പം തന്നെ യഹുദവിരോധത്തേയും (antisemitism) അദ്ദേഹം എതിർത്തു. 1945-ൽ സമകാലീന യഹൂദ രേഖ എന്ന പ്രസിദ്ധീകരണത്തിൽ ബ്രിട്ടണിലെ "യഹൂദവിരോധം" എന്ന പേരിൽ ദീർഘമായ ഒരു ലേഖനം അദ്ദേഹം എഴുതി. അതിൽ അദ്ദേഹം, യഹൂദവിരോധം ഏറിവരുകയാണെന്ന് അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. യഹൂദവിരോധികളെ നയിക്കുന്നത് ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള യുക്തി അല്ലാത്തതുകൊണ്ട്, ചർച്ചകളിലൂടെ അവർക്ക് മനഃപരിവർത്തനം ഉണ്ടാക്കാനാവില്ലെന്നും അദ്ദേഹം കരുതി. മറ്റുകാര്യങ്ങളിലൊക്കെ യുക്തിപൂർവ്വം പെരുമാറാൻ കഴിയുന്ന യഹൂദവിരോധികൾക്ക് ഈയൊരു വിഷയത്തിൽ മാത്രം വിഡ്ഢിത്തങ്ങൾ വിഴുങ്ങാൻ സാധിക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്നറിയാൻ മനഃശാസ്ത്രപരമായ സമീപനം സഹായിച്ചേക്കാമെന്നും അദ്ദേഹത്തിന് അഭിപ്രായമുണ്ടായിരുന്നു. 

ഓർവെലിന്റെ രാഷ്ട്രീയനിലപാടുകളിൽ മറ്റൊന്ന് സം‌യുക്ത സോഷ്യലിസ്റ്റ് യൂറോപ്പ് എന്ന ആശയത്തിന് അദ്ദേഹം നൽകിയ പിന്തുണയാണ്. 1947-ൽ പാർട്ടിസാൻ റിവ്യൂ എന്ന പ്രസിദ്ധീകരണത്തിൽ എഴുതിയ "യൂറോപ്യൻ ഐക്യത്തിലേക്ക്" എന്ന ലേഖനത്തിലാണ് ഈ നിലപാട് അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുവച്ചത്.

ഓർവെലിന്റെ സുഹൃത്ത് സീലിയ കിർവാൻ, ബ്രിട്ടീഷ് വിദേശകാര്യവകുപ്പിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ പ്രചാരണത്തിനായി തൊഴിലാളികക്ഷി സർക്കാർ സ്ഥാപിച്ച വിവര-ഗവേഷണ വിഭാഗത്തിൽ ജോലി ജോലിചെയ്തിരുന്നു. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ചായ്‌വ് കണക്കിലെടുത്ത്, വിവര-ഗവേഷണ വിഭാഗത്തിനുവേണ്ടി എഴുതാൻ അവസരം കൊടുത്തുകൂടാത്ത 37 എഴുത്തുകാരുടെ ഒരു പട്ടിക ഓർവെൽ 1949-ൽ അവർക്ക് കൊടുത്തു. 2003-ൽ മാത്രം പ്രസിദ്ധീകൃതമായ ആ പട്ടികയിൽ പ്രധാനമായും ഉണ്ടായിരുന്നത് ന്യൂ സ്റ്റേറ്റ്സ്മാന്റെ പ്രസാധകനായ കിങ്സിൽ മാർട്ടിനെപ്പോലുള്ള പത്രപ്രവർത്തകരായിരുന്നു. മൈക്കേൾ രെഡ്ഗ്രേവ്, ചാർളി ചാപ്ലിൻ തുടങ്ങിയ നടന്മാരേയും അതിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഇങ്ങനെയൊരു പട്ടിക ഉണ്ടാക്കാൻ ഓർവെലിനെ പ്രേരിപ്പിച്ചതെന്താണെന്ന് വ്യക്തമല്ല. അദ്ദേഹവും സുഹൃത്തും പിന്തുണച്ചിരുന്ന ‍സ്റ്റാലിൻ വിരുദ്ധ നിലപാട് പ്രചരിപ്പിക്കാൻ സുഹൃത്തിനെ സഹായിക്കുകയായിരുന്നു ഓർവെൽ എന്നു കരുതുകയാണ് ഉചിതം. രചനകളിൽ താൻ പിന്തുണച്ചിരുന്ന ജനാധിപത്യസോഷ്യലിസത്തെ ഓർവെൽ ഉപേക്ഷിച്ചെന്നോ, പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്ന എഴുത്തുകാരുടെ രചനകളെ തമസ്കരിക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതിയെന്നോ തോന്നുന്നില്ല. ഓർ‌വെലിന്റെ പട്ടിക വസ്തുനിഷ്ഠമായിരുന്നു എന്നും പറയേണ്ടതുണ്ട്. അതിൽ ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്ന വ്യക്തികൾ സോവിയറ്റ്-കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് അനുഭാവ പ്രസ്താവനകൾ നടത്തിയിരുന്നു. പട്ടികയിൽ സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നവരിൽ ഒരാളും ബ്രിട്ടണിലെ ഇൻഫോർമേഷൻ വകുപ്പിലെ സൊവിയറ്റ് വിഭാഗത്തിന്റെ തലവനുമായിരുന്ന പീറ്റർ സ്മോളറ്റ് റഷ്യൻ ഏജന്റ് ആയിരുന്നുവെന്ന് പിന്നീട് കെ.ജി.ബി. രേഖാശേഖരങ്ങൾ പരസ്യപ്പെടുത്തപ്പെട്ടപ്പോൾ വ്യക്തമായി. പ്രസാധകൻ ജോനാഥൻ കേപ്പ് ആനിമൽ ഫാമിനെ അനാരോഗ്യകരമായ സോവിയറ്റ്വിരുദ്ധരചന എന്ന പറഞ്ഞ് നിരസിച്ചതിനുപിന്നിൽ സ്മോളറ്റ് ആയിരുന്നുവെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.

പൊതുജീവിതത്തിലെ തർക്കങ്ങളിൽ ശക്തവും വ്യതിരിക്തവുമായ നിലപാടുകൾ കൈക്കോണ്ടതിനൊപ്പം തന്നെ രാഷ്ട്രനീതിയിലെ കോലാഹലങ്ങൾക്കിടയിൽ ജീവിതത്തിന്റേയും പ്രകൃതിയുടേയും സൗന്ദര്യം കാണാൻ കഴിയേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ചും ഓർവെൽ ബോധവാനായിരുന്നു. 1946-ൽ എഴുതിയ "ചൊറിയൻ തവളയെക്കുറിച്ച് ചില ആലോചനകൾ (Some Thoughts on the Common Toad)" എന്ന പ്രബന്ധം സമാപിക്കുന്നതിങ്ങനെയാണ്:‌


സ്പാനിഷ് ആഭ്യന്തരയുദ്ധം, കറ്റലോണിയ
രാഷ്ട്രീയ വീക്ഷണങ്ങൾ
സാഹിത്യ വിമർശനം
വിദ്യാഭ്യാസം