ഇന്ത്യയിലെ ബ്രിട്ടീഷ് നയം ബംഗാൾ നിവാസികളെ അടുത്തുള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് അക്കാലത്ത് ജനസംഖ്യ വളരെ കുറവായിരുന്നതും ഫലഭൂയിഷ്ടവുമായിരുന്ന അരാക്കൻ താഴ്‍വരയിലേയ്ക്കു കർഷകത്തൊഴിലാളികളായി കുടിയേറുവാൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനി അരാക്കനിലേയ്ക്ക് ബംഗാൾ പ്രസിഡൻസി വിപുലപ്പെടുത്തി. അക്കാലത്ത് ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയുടെ ഭാഗമായിരുന്ന ബംഗാളും അരക്കാനും തമ്മിൽ അന്തർദേശീയ അതിർത്തിയോ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടുമുള്ള കുടിയേറ്റത്തിന് നിയന്ത്രണങ്ങളോ ഇല്ലായിരുന്നു. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ചിറ്റഗോങ്ങ് പ്രദേശത്തുനിന്നും ആയിരക്കണക്കിന് ബംഗാളികൾ അരാകനിലേയ്ക്ക് ജോലി തേടി പോയി. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബർമീസ് പിടിച്ചടക്കൽ സമയത്ത് ബംഗാളിലെ ചിറ്റഗോംഗിലേക്ക് നാടുകടത്തപ്പെട്ട ജനവിഭാഗം പിന്നീട് ബ്രിട്ടീഷ് നയത്തിന്റെ ഫലമായി അരക്കാനിലേയ്ക്കു തിരിച്ചു പോയതാണോ അരക്കാനിൽ പൂർവ്വികബന്ധമില്ലാത്ത ബംഗാളിൽനിന്നുള്ള പുതിയ കുടിയേറ്റക്കാരാണോ ഇവർ എന്ന് തിരിച്ചറിയുക തികച്ചും പ്രയാസമാണ്.

1872 ലെ ബ്രിട്ടീഷ് സെൻസസ് പ്രകാരം അക്യാബ് ജില്ലയിലെ മുസ്ലിം ജനങ്ങളുടെ എണ്ണം 58,255 ആയിരുന്നു. 1911 ആയപ്പോഴേക്കും മുസ്ലിം ജനസംഖ്യ 178,647 ആയി വർദ്ധിച്ചു.

ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിൽ നിന്നു നെൽപ്പാടങ്ങളിൽ ജോലി ചെയ്യാനുള്ള കുറഞ്ഞ വേതനമുള്ള തൊഴിലാളികളുടെ ആവശ്യകതയാണ് പ്രധാനമായി കുടിയേറ്റത്തിന്റെ തരംഗങ്ങൾ ഉണർത്തിവിട്ടത്. ഇക്കാലത്ത് പ്രധാനമായും ചിറ്റഗോംഗ് മേഖലയിൽ നിന്നുള്ള ബംഗാളി കുടിയേറ്റക്കാർ പടിഞ്ഞാറൻ ടൗൺഷിപ്പായ അരാക്കനിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി. ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്തയുടെ ഭാഗമായിരുന്ന ആരാക്കാൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ബർമ്മൻ പ്രദേശത്തേയ്ക്കുള്ള കുടിയേറ്റം അക്കാലത്ത് രാജ്യവ്യാപകമായ ഒരു പ്രതിഭാസമായിരുന്നു. ഈ കാരണങ്ങളാൽ 19-ഉം 20-ഉം നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ കൂടുതൽ റോഹിങ്ക്യ വംശജരും ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയലിസ്റ്റുകൾക്കൊപ്പം എത്തിയതാണെന്നു ചരിത്രകാരന്മാർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ചരിത്രകാരനും പ്രസിഡന്റ് തെയിൻ സെയിനിന്റെ ഉപദേശകനുമായിരുന്ന താന്റ് മയിന്റ്-യു പറയുന്നതനുസരിച്ച്, "ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, ചുരുങ്ങിയത് വർഷത്തിൽ 1/4 മില്യൺ ഇന്ത്യക്കാർ ബർമ്മൻ പ്രദേശങ്ങളിൽ എത്തിച്ചേർന്നുവെന്ന് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. കുടിയേറ്റം കുത്തനെ ഉയർന്ന 1927 വരെ ഇത് 480,000 ആളുകളിൽ എത്തിച്ചേരുകയും ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കുടിയേറ്റ തുറമുഖ നഗരമായ ന്യൂയോർക്ക് നഗരത്തെ റംഗൂൺ മറികടക്കുകയും ചെയ്തു. അപ്പോഴേക്കും ബർമയിലെ യംഗോൺ, സിറ്റ്വെ, പാഥേൻ, മാവ്‍ലാമ്‍വൈൻ എന്നീ വലിയ നഗരങ്ങളിൽ ഇന്ത്യൻ കുടിയേറ്റക്കാർ ജനസംഖ്യയിൽ ഭൂരിഭാഗമായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൻകീഴിൽ ബർമ നിസ്സഹായമായിരുന്നു, ശ്രേഷ്ഠതയും ഭയവും കൂടിച്ചേർന്ന തരം വംശീയതയിലൂന്നിയുള്ള പ്രതികരണങ്ങൾ ഇക്കാലത്ത് പുറത്തുവന്നിരുന്നു. ഗ്രിഫിത്ത് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ പ്രൊഫസർ ആൻഡ്രൂ സേൽത്ത് എഴുതിയതനുസരിച്ച് 15, 16 നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ അരകാനിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന മുസ്ലിംകൾക്ക് അവരുടെ പൂർവികരെ കണ്ടെത്താനായെങ്കിലും മിക്ക റോഹിംഗ്യന്മാരും 19-ഉം 20-ഉം നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയലിസ്റ്റുകൾക്കൊപ്പം എത്തിയവരായിരുന്നു.

ബ്രിട്ടീഷ് കുടിയേറ്റ നയത്തിന്റെ സ്വാധീനം തീവ്രമായിരുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് അരാക്കാനിൽ. അത് കൊളോണിയൽ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയെ ഉയർത്തിയിരുന്നെങ്കിലും പ്രാദേശിക അരക്കാനികളെ അത് രോഷാകുലരാക്കി.

ചരിത്രകാരനായ ക്ളിവ് ജെ. ക്രിസ്റ്റിയുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ഈ പ്രശനത്തിന് ബർമീസ് ദേശീയവാദികൾ അടിസ്ഥാന പ്രാധാന്യം നൽകി. 1930-31 കാലഘട്ടങ്ങളിൽ ലോവർ ബർമയിൽ ഗുരുതരമായ ഇന്ത്യൻ വിരുദ്ധ അസ്വാസ്ഥ്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ 1938 ൽ കലാപങ്ങൾ ഇന്ത്യൻ മുസ്ലിം സമുദായത്തിനെതിരായിമാറി. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനു മുൻപ് ബർമീസ് ദേശീയത്വം ദൃഢമായിത്തീരുകയും ഇന്ത്യൻ സാന്നിദ്ധ്യവും ഇന്ത്യൻ മുസ്ലിംകൾവഴി ഇറക്കുമതി ചെയ്ത മതവും ആക്രമണങ്ങൾക്കു വിധേയമായി. വടക്കൻ അരാക്കനിലെ തദ്ദേശീയരായ മുസ്ലീങ്ങളും ഈ പോരാട്ടത്തിന്റെ ഇരകളായി മാറി.

മതം
ബർമ്മീസ് ഇന്ത്യാക്കാരുടെ നിഷ്കാസനം
കപ്പൽവ്യാപാരം
ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയൽ ഭരണം