സയാമിനായി പ്രാദേശിക യുദ്ധപ്രഭുക്കൾക്കിടയിൽ അപ്പോളും മത്സര്യം നിലനിന്നിരുന്നു. അപ്പർ ചാവോ ഫ്രായ ബേസിൻ ഭരിച്ചിരുന്ന പിറ്റ്സാനുലോക്കിലെ പ്രഭുവിനെ കീഴ്പ്പെടുത്തുന്നതിനായി തക്‌സിൻ 1768-ൽ പിറ്റ്‌സാനുലോക്കിലേക്ക് സൈനിക യാത്ര നടത്തി. സൈനികപ്രവർത്തനത്തിനിടെ തക്‌സിനു പരിക്കേറ്റതിനാൽ അദ്ദേഹതത്തിനു പിൻവാങ്ങേണ്ടി വന്നു. യുദ്ധം പിറ്റ്സാനുലോക്കിനെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ദുർബലപ്പെടുത്തുകയും പിന്നീട് അത് സക്വാങ്‌ബുരി പ്രഭുവിനാൽ കീഴടക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. അതേ വർഷം തന്നെ ഖൊറാത് പീഠഭൂമിയിൽ നഖോൺ രാത്ചസീമയുടെ വടക്ക് ഫിമയിയുടെ ഭരണാധികാരിയായ തെപ്പിപിറ്റ് രാജകുമാരനെ മെരുക്കാനായി തക്സിൻ തോങ് ഡുവാങിനെയും ബൂൺമയെയും അയച്ചു. അയുത്തായ രാജാവ് ബോറോമ്മകോട്ടിന്റെ പുത്രനായിരുന്ന ഈ രാജകുമാരൻ, തോൺബുരി സൈന്യത്താൽ പരാജയപ്പെടുത്തപ്പെട്ടു. തെപ്പിപിറ്റി വിയന്റീനിലേക്ക് പലായനം ചെയ്തെങ്കിലും പിടികൂടി വധിക്കപ്പെട്ടു.

1769-ൽ നാകോൺ സി തമ്മരാത്തിലെ പ്രഭുവിനെ കീഴ്പ്പെടുത്താനായി തക്‌സിൻ ഫ്രായ ചാക്രിയെ തെക്കൻ ദിക്കിലേയ്ക്ക് അയച്ചു. പ്രഭു പട്ടാനിയിലേക്ക് ഓടിപ്പോയെങ്കിലും തിരിച്ചയക്കപ്പെടുകയും തക്‌സിൻ ഭരണത്തിനു കീഴിലെ സാമന്തനെന്ന നിലയിൽ നാകോൺ സി തമ്മരാത്തിന്റെ ഭരണാധികാരിയായി അദ്ദേഹത്തെ പുനഃപ്രതിഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു.

1769 ൽ കംബോഡിയയിലെ ഉപരാജാവായിരുന്ന രാജകുമാരൻ ആംഗ് നോൺ നരൈരാജ രാജാവുമായുള്ള സംഘർഷങ്ങളേത്തുടർന്ന് സയാമീസ് പിന്തുണതേടി തോൺബുരിയിലേയ്ക്കു പലായനം ചെയ്തു. കംബോഡിയയിൽ നിന്ന് കപ്പം ആവശ്യപ്പെടാൻ തക്സിൻ ഈ അവസരം ഉപയോഗപ്പെടുത്തുകയും നരൈരാജ അതു നിരസിക്കുകയും ചെയ്തു. കുപിതനായ തക്സിൻ കംബോഡിയയെ കീഴ്പ്പെടുത്താൻ ഫ്രായ അഭയ് റോണാരിറ്റിനെയും ഫ്രായ അനുചിത് രാച്ചയെയും അയക്കുകയും  സിയെംറീപ്പിനെയും ബാറ്റംബാംഗിനെയും കീഴ്പ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ തലസ്ഥാനത്ത് താക്‌സിന്റെ അഭാവത്താൽ (നകോൺ സി തമ്മരാത്തുമായുള്ള യുദ്ധങ്ങളിൽ) രാഷ്ട്രീയ അസ്ഥിരത ഉടലെടുക്കുകയും രണ്ട് ജനറൽമാരും തോൺബുരിയിലേക്ക് മടങ്ങാൻ നിർബന്ധിതരാകുകയും ചെയ്തു.

ഈ സമയമായപ്പോഴേക്കും തോൺബുരി ആധിപത്യത്തിന്റെ ഏക എതിരാളിയായി നിലനിന്നിരുന്നത് ശക്തനായ സന്യാസി ചാവോ ഫ്രാ ഫാങിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സക്വാങ്‌ബുരി പ്രഭുത്വം മാത്രമായിരുന്നു. 1768-ൽ പിറ്റ്സാനുലോക് പ്രഭുത്വം പിടിച്ചടക്കിയതിന്റെ ഫലമായി ചാവോ ഫ്രാ ഫാങ്ങിന്റെ ആധിപത്യം ലാന്നയുടെ അതിർത്തിയോടു ചേർന്നുള്ള വിദൂര വടക്കൻ പ്രദേശങ്ങൾമുതൽ തെക്ക് നഖോൺ സവാൻ വരെയുള്ള പ്രദേശങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്നു. 1770-ൽ ചാവോ ഫ്രാ ഫാങ് തെക്കൻ ദിശയിലേക്ക് ചൈനാറ്റ് വരെയുള്ള പ്രദേശത്തേയ്ക്ക് സ്വാധീനം വർദ്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്  തനറെ സൈനികബലം ദൃഢീകരിച്ചു. തക്‌സിൻ ഈ നടപടി ഒരു ഭീഷണിയായി കണക്കാക്കുകയും സക്വാങ്‌ബുരി ആക്രമിക്കാൻ മുൻകൂട്ടി തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു. രാജകീയ കപ്പൽപ്പട ചാവോ ഫ്രയാ നദിയുടെ മുകളിലേയ്ക്കു സഞ്ചരിച്ച് പിറ്റ്സാനുലോക്കിനെ അനായാസം പിടിച്ചെടുത്തു. തക്‌സിൻ തന്റെ സൈന്യത്തെ രണ്ടായി വിഭജിച്ച് കിഴക്കൻ സൈനികനിര ബൂൺമയുടെ നേതൃത്വത്തിലും പടിഞ്ഞാറൻ സൈനികനിര ഫ്രായ പിച്ചായിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുമായി വിഭജിക്കുകയും സക്വാങ്‌ബുരിയിലെത്തി രണ്ടു സൈനികനിരകയും ഒത്തുചേരാൻ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു. മൂന്ന് ദിവസത്തിന് ശേഷം സക്വാങ്‌ബുരി പെട്ടെന്ന് വീഴുകയും, ചാവോ ഫ്രാ ഫാംഗിന്റെ പരാജയത്തിൽ കലാശിക്കുകയും ചെയ്തു.

വടക്കൻ ജനസംഖ്യയുടെ കണക്കെടുപ്പിനും കരംചുമത്തുന്നതിനും മേൽനോട്ടം വഹിക്കാൻ തക്‌സിൻ പിറ്റ്‌സാനുലോക്കിൽത്തന്നെ താമസിച്ചു. ചാവോ ഫ്രായാ സുരാസി എന്ന സ്ഥാനപ്പേരിൽ പിറ്റ്സാനുലോക്കിന്റേയും എല്ലാ വടക്കൻ നഗരങ്ങളുടെയും ഗവർണറായി ബൂൺമയെയും ചാവോ ഫ്രായാ ചാക്രി എന്ന സ്ഥാനപ്പേരിൽ ചാൻസലറായി ഫ്രായാ അഭയ് റൊന്നാരിത്തിനെ അദ്ദേഹം നിയമിച്ചു.

പിന്നീട് 1771-ൽ തക്സിൻ കംബോഡിയൻ സൈനിക പ്രവർത്തനം അവസാനിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു, ചാവോ ഫ്രയ ചക്രി കരസേനാ കമാൻഡറായി ആംഗ് നോൺ രാജകുമാരനെ ചുമതലപ്പെടുത്തിയശേഷം താസ്കിൻ തനിയെ തിരിച്ചുപോയി. സയാമുകാർ വിവിധ കംബോഡിയൻ നഗരങ്ങൾ പിടിച്ചടക്കുകയും നരൈരാജനെ സിംഹാസനത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുകയും ചെയ്തു. തോൺബൂരിക്ക് കംബോഡിയൻ ഭരണകൂടം കപ്പം നൽകുകയെന്ന  വ്യവസ്ഥയിൽ റീംരാജയെയും നരൈരാജയെയും ആങ് നോൺ ഉപരാജാ സ്ഥാനങ്ങളിൽ പ്രതിഷ്ടിച്ചു.

ലാനായ്ക്കുമേലുള്ള യുദ്ധങ്ങൾ
സയാമീസ് മേൽക്കോയ്മയുടെ പുനഃസ്ഥാപനം
ബർമയുമായുള്ള യുദ്ധങ്ങൾ
പുന സംഘടനയും വിപുലീകരണവും