അറഖാനിലെ ബംഗാൾ മുസ്ലീം കുടിയേറ്റത്തിന്റെ ആദ്യകാല തെളിവുകൾ, മ്രാവുക് യു രാജ്യത്തിലെ മിൻ സോ മോൻ (1430-34) രാജാവിന്റെ കാലത്തു തുടങ്ങുന്നു. 24 വർഷത്തെ ബംഗാൾ പ്രവാസകാലത്തിനു ശേഷം, 1430-ൽ ബംഗാൾ സുൽത്താനേറ്റിന്റെ സൈനിക സഹായത്തോടെ അരാക്കൻ സിംഹാസനം അദ്ദേഹം തിരിച്ചുപിടിച്ചു. അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പമെത്തിയ ബംഗാളി വംശജർ ഈ പ്രദേശത്ത് സ്വന്തം കുടിയേറ്റകേന്ദ്രം രൂപപ്പെടുത്തി.

1430 കളിൽ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ശാന്തികാൻ മോസ്ക്, വടക്കു നിന്ന് തെക്കോട്ട് നിന്നും 65 അടിയും കിഴക്ക് മുതൽ പടിഞ്ഞാറ് വരെ 82 അടി വിസ്താരവുമുള്ള അങ്കണം ഉൾപ്പെട്ടതായിരുന്നു. ഈ ദേവാലയം ദീർഘചതുരാകൃതിയിലുള്ള 33 മുതൽ 47 അടിവരെ ഉയരമുള്ള ഒരു കൂറ്റൻ കെട്ടിടമായിരുന്നു.

മിൻ സോ മോൻ രാജാവ് ബംഗാളിലെ സുൽത്താന് ചില പ്രദേശങ്ങൾ വിട്ടുകൊടുക്കുകയും ആ പ്രദേശങ്ങളിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പരമാധികാരം അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. രാജകുടുംബത്തിന്റെ വാസൽ പദവിയ്ക്ക് അംഗീകാരം ലഭിച്ചതനുസരിച്ച്, അറഖാനിലെ ബുദ്ധ രാജാക്കന്മാർ ഇസ്ലാമിക സ്ഥാനപ്പേരുകൾ സ്വീകരിക്കുകയും ബംഗാളി സ്വർണ ദിനാർ രാജ്യത്തിനുള്ളിൽ നാണയമായി ഉപയോഗിച്ചുവരുകയും ചെയ്തു. ഒരു വശത്ത് ബർമൻ അക്ഷരമാലയും, മറുവശത്ത് പേർഷ്യൻ അക്ഷരമാലയുമുള്ള സ്വന്തം നാണയങ്ങളും മിൻ സോ മോൻ അച്ചടിച്ചിരുന്നു. അരക്കാന്റെ ബംഗാളുമായുള്ള ആശ്രിതാവസ്ഥയ്ക്ക് ആയുസു കുറവായിരുന്നു. 

1433 ൽ സുൽത്താൻ ജലാലുദ്ദീൻ മുഹമ്മദ് ഷായുടെ മരണത്തിനു ശേഷം, നരമെയ്ഖ്‍ലായുടെ പിൻഗാമികൾ ബംഗാൾ ആക്രമിക്കുകയും, 1437 ൽ രാമു ഉപാസിലയും 1459 ൽ ചിറ്റഗോംഗും ആക്രമിച്ചു കീഴടക്കുകയും ചെയ്തു. 1666 വരെ അറഖാൻ ചിറ്റഗോംഗിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു. ബംഗാളിലെ സുൽത്താന്മാരിൽ നിന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് ശേഷവും, അരക്കാനീസ് രാജാക്കന്മാർ മുസ്ലീം സ്ഥാനപ്പേരുകൾ നിലനിർത്തിയുള്ള സമ്പ്രദായം തുടർന്നിരുന്നു. ബുദ്ധമത രാജാക്കന്മാർ ബംഗാൾ സുൽത്താനുമായി സ്വയം താരതമ്യപ്പെടുത്തുകയും, മുഗൾ ഭരണാധികാരികളെ അനുകരിച്ചുള്ള വേഷവിധാനങ്ങൾ ധരിക്കുകയും ചെയ്തു. അവർ രാജഭരണത്തിൻകീഴിലെ അഭിമാനകരമായ സ്ഥാനങ്ങളിൽ മുസ്ലിംകളെ നിയമിക്കുന്നതു തുടരുകയും ചെയ്തു.അവരിൽ ചിലർ അരാക്കാനീസ് കോടതികളിൽ ബംഗാളി, പേർഷ്യൻ, അറബിക് എഴുത്തുകാർ ആയി പ്രവർത്തിച്ചു. ബാക്കിയുള്ള ബുദ്ധമതക്കാരും സമീപ ബംഗ്ലാദേശ് സുൽത്താനത്തിൽ നിന്നും ഇസ്ലാമിക ഫാഷൻ സ്വീകരിച്ചു. അരക്കാനീസ് ആക്രമണകാരികൾ അടിമകളായി കൊണ്ടുവന്നവരും, പോർട്ടുഗീസ് കുടിയേറ്റക്കാർ ബംഗാളിൽ ആക്രമണം നടത്തുന്നതു തുടരുകയും ചെയ്തതിന്റെ ഫലമായി പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജനസംഖ്യ വീണ്ടും വർദ്ധിച്ചു. അടിമകളിൽ മുഗൾ ഭരണത്തിലെ ഉന്നതരിലെ അംഗങ്ങളും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. അർകോനീസ് രാജസഭയിലെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു കവിയായിരുന്ന അലാവോൾ ഒരു പ്രമുഖ രാജകുടുബത്തിലെ അടിമയായിരുന്നു. രാജാവിന്റെ സേന, വാണിജ്യം, കൃഷിയ ഉൾപ്പെടെ വിവിധതരം തൊഴിലുകളിൽ അടിമത്തൊഴിലാളികളെ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.

1660 ൽ മുഗൾ ബംഗാളിലെ ഗവർണ്ണറും മയൂര സിംഹാസനത്തിൻറെ അവകാശികളിലൊരാളുമായിരുന്ന ഷാ ഷുജ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരൻ ഔറംഗസേബിനാൽ കജ്വാ യുദ്ധത്തിൽ പരാജയപ്പെടുകയും കുടുംബാംഗങ്ങളുമായി അരകാനിലേക്ക് ഓടിപ്പോകുകയും ചെയ്തു. 1660 ഓഗസ്റ്റ് 26-ന് ഷാ ഷൂജയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുചര സംഘവും അരാകനിൽ എത്തി. സാന്ത തുധമ്മ രാജാവ് അദ്ദേഹത്തിന് അഭയം നൽകി. 1660 ഡിസംബറിൽ അരക്കാനീസ് രാജാവ് ഷാ ഷുജയുടെ സ്വർണ്ണവും ആഭരണങ്ങളും കണ്ടുകെട്ടുകയും ഇത് രാജകീയ മുഗൾ അഭയാർഥികളുടെ ഒരു കലാപത്തിന് വഴിവെക്കുകയും ചെയ്തു. വ്യത്യസ്തങ്ങളായ വിവരങ്ങളനുസരിച്ച് ഷാ ഷുജയുടെ കുടുംബം അരാക്കൻ സേനയാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടുവെന്നും ഷാ ഷുജ മണിപ്പൂരിലെ ഒരു രാജ്യത്തേക്ക് പലായനം ചെയ്തുവെന്നും കരുതപ്പെടുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ഷാ ഷൂജയുടെ പരിവാരങ്ങളിലുൾപ്പെട്ട അംഗങ്ങൾ അരാകനിൽ തന്നെ തുടരുകയും വില്ലാളികളായും കൊട്ടാരത്തിന്റെ കാവൽക്കാരായും ഉൾപ്പെടെയുള്ള ജോലികളിൽ രാജകീയ സൈന്യം അവരെ നിയമിക്കുകയും ചെയ്തു. ബർമീസ് സൈന്യം കീഴടക്കുന്നതുവരെ അവർ അരാഖാൻ രാജാവിനെ അധികാരത്തിലേക്കുയർത്തുവാനും ഇറക്കുവാനും കഴിവുള്ളവരായി പ്രവർത്തിച്ചു. അറക്കാനികൾ മുഗൾ ബംഗാളിലെ അവരുടെ ആക്രമണങ്ങൾ തുടരുകയും 1625 ൽ ധാക്ക ആക്രമിക്കുകയും ചെയ്തു. ഔറംഗസേബ് ചക്രവർത്തി മുഗൾ ബംഗാളിലെ ഗവർണറായിരുന്ന ഷയിസ്ത ഖാനോട് അരക്കാനീസ്-പോർച്ചുഗീസ് ആക്രമണകാരികളെ അമർച്ച ചെയ്യുവാൻ ഉത്തരവു നൽകി.

1666 ൽ ചിറ്റഗോംഗിനെ മ്രാവുക് യു രാജ്യത്തിൽനിന്നു തിരിച്ചു പിടിക്കുവാൻ ഷയിസ്ത ഖാന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ 6000 സൈനികരും 288 യുദ്ധക്കപ്പലുകളുമടങ്ങിയ സേന ഒരുക്കം തുടങ്ങി. കലഡാൻ നദി വരെ മുഗൾ സേനയുടെ പര്യടനം തുടർന്നു. മുഗളന്മാർ അരക്കാന്റെ വടക്കൻ ഭാഗങ്ങൾ തങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലും ആശ്രിതഭരണത്തിലുമാക്കി. വടക്കൻ അരകനിലേയ്ക്ക് മുസ്ലീം ജനസംഖ്യ കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെട്ടു. 1960 ൽ ബർമ്മയിലെ ആരോഗ്യമന്ത്രി സുൽത്ത മഹ്മൂദ്, കലദാൻ നദി, റോഹിങ്ക്യയും റഖീൻ മേഖലയും തമ്മിലുള്ള അതിർത്തിയായി ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയിരുന്നു.

ബർമ്മീസ് ഇന്ത്യാക്കാരുടെ നിഷ്കാസനം
ജനസംഖ്യ
മ്രാവുക് യു രാജ്യം
ആരോഗ്യം