സമൂഹത്തിൽ അംഗീകാരവും ബഹുമതിയും ആധിപത്യവും ലഭിക്കാനാണ് മനുഷ്യൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്നു ആഡ്ലർ പറഞ്ഞു. എല്ലാ വ്യക്തിഗത പ്രവർത്തനങ്ങളുടേയും ആത്യന്തികമയ ലക്ഷ്യം സാമൂഹ്യാംഗീകാരമാണ്‌.അതാണ്‌ മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവ രൂപവത്കരണത്തിൽ നിർണ്ണായക സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നത്. അതുകൊണ്ട് വ്യക്തിയുടെ പെരുമാറ്റമാതൃകകളുടെ ബീജമന്വേഷിക്കേണ്ടത് അയാളുടെ ഈഗോയിൽ അഥവാ അതിലടങ്ങിയിട്ടുള്ള അധികാര വാഞ്ഛയിലാണ്‌. മനസ്സിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നതിലൂടെയാവണം മാനസികാപഗ്രഥനം ആരംഭിക്കേണ്ടതെന്ന അഡ് ലറൂടെ നിലപാട് ഫ്രോയിഡിന്റേതിനു വിരുദ്ധമായിരുന്നു. മനസ്സിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ കണ്ടുപിടിക്കാൻ കഴിയുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ മാനസികാപഗ്രഥനം സാദ്ധ്യമാകൂ എന്ന നിലപാടാണ്‌ ആഡ് ലറിനുണ്ടായിരുന്നത്.
സമൂഹത്തിൽ മേന്മയോ മഹത്ത്വമോ അംഗീകാരമോ പദവികളോ ലഭിക്കാതെ വരുമ്പോഴാണ് വ്യക്തികൾ അപകർഷതാബോധം ഉള്ളവരായി മാറുന്നത്. ശാരീരികമോ മാനസികമോ ആയ കുറവുകളുടെ ഫലമായിട്ടായിരിക്കാം വ്യക്തി അപകർഷതയിലേക്ക് നയിക്കപ്പെടുന്നത് . ഇതിനു പ്രതിവിധിയായി വ്യക്തി സ്വയം ശ്രേഷ്ഠഭാവം നടിക്കുകയും അത് പലതരത്തിലുള്ള പെരുമാറ്റവൈചിത്ര്യങ്ങൾക്ക് കാരണമായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ അപകർഷതയാണ് പലപ്പോഴും വ്യക്തിയുടെ മനോരോഗത്തിന് കാരണമായി മാറുന്നത് എന്നാണ് ആഡ് ലറുടെ നിലപാട്. ഈ മാനസിക പെരുമാറ്റ വൈചിത്ര്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ആഡ് ലറുടെ സുപ്രധാന പരികല്പനകളാണ് ഇൻഫീരിയോറിറ്റി കോംപ്ലക്സും സുപ്പീരിയോറിറ്റി കോംപ്ലക്സും.
കുടുംബത്തിന്റെ ഭാഗമായി ജീവിക്കുന്ന ശിശുക്കൾക്ക് പല കാര്യത്തിലും മുതിർന്നവരെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വരും. മറ്റുള്ളവരുടെ സഹായമില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കാനോ ആവശ്യങ്ങൾ നിർവഹിക്കാനോ കഴിയില്ലെന്ന നിസ്സഹായതാബോധവും അതുമൂലമുള്ള ആശ്രയത്വവും ശിശുക്കളിൽ പലവിധത്തിലുള്ള അപകർഷതകൾക്ക് കാരണമായി മാറുന്നു. അതിനെ നേരിടാൻ ഓരോ കുട്ടികൾക്കും അവവരവരുടേതായ ജന്മസിദ്ധമായ, അഥവാ വാസനാ ജന്യമായ, പ്രതിവിധികൾ ഉണ്ട്. കരഞ്ഞ് ഒച്ചയുണ്ടാക്കിയും ബഹളം വെച്ചും അവർ മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രശാന്തത തകർക്കുന്നതിലൂടെ സാഹചര്യങ്ങളുടെ മേൽ തങ്ങളുടേതായ രീതിയിൽ ആധിപത്യം നേടുന്നു. ഇവിടെ അപകർഷത സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ നിന്ന് അതായത് ഇൻഫീരിയോറിറ്റിയിൽ നിന്നു തന്നെ ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു സുപ്പീരിയോറിറ്റി കുഞ്ഞ് സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുകയാണ്. ലക്ഷ്യം നേടണമെന്ന കാര്യത്തിൽ പ്രായം ചെന്നവരെപ്പോലെതന്നെയാണ് കുട്ടികളും എന്ന് കാണാം.

ജീവിതരേഖ
മനശ്ശാസ്ത്ര സങ്കല്പനങ്ങൾ
അപകർഷതാബോധം
വിയോജിപ്പുകൾ