ലത്തീൻ ഭാഷയിലെ ക്രൈസ്തവസാഹിത്യത്തിന്റെ പ്രാരംഭകരിൽ പ്രമുഖനാണ് സിപ്രിയൻ. ആദ്യത്തെ പ്രമുഖ ലത്തീൻ ക്രിസ്തീയലേഖകനായ തെർത്തുല്യന്റെ പിൻഗാമിയായി അദ്ദേഹം കരുതപ്പെടുന്നു. 4 മുതൽ 6 വരെ നൂറ്റാണ്ടുകളിൾ ജെറോം, അംബ്രോസ്, ആഗസ്തീനൊസ്, ഗ്രിഗോരിയോസ് എന്നിവരുടെ രചനകൾ പ്രചരിക്കുന്നതുവരെ പാശ്ചാത്യക്രിസ്തീയതയിൽ ഏറ്റവുമേറെ വായിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ലേഖകർ തെർത്തുല്യനും സിപ്രിയനുമായിരുന്നു. ലത്തീൻ സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ രചനകളുടെ സമാഹാരമായ "പട്രോലോജിയ ലത്തീന"-യുടെ മൂന്നും നാലും വാല്യങ്ങളാണ് സിപ്രിയന്റെ രചനകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നത്. സുഹൃത്തുക്കൾക്കു മുൻപിൽ നടത്തിയ ഒരു പ്രഭാഷണമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ രചന. "അഡ്-ഡൊണാറ്റം" എന്നറിയപ്പെടുന്ന ആ പ്രഭാഷണത്തിൽ അദ്ദേഹം റോമൻ സർക്കാരിനേയും വിനോദത്തിനു വേണ്ടി സർക്കാർ സംഘടിപ്പിച്ചിരുന്ന മല്ലയുദ്ധപ്രകടനങ്ങളേയും വിമർശിക്കുന്നു. പ്രാർത്ഥനാനിരതമായ ക്രിസ്തീയജീവിതമാണ് ഈ തിന്മകളിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുനിൽക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗം എന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു. സിപ്രിയന്റെ കത്തുകൾ അവയുടെ സ്വീകർത്താക്കളുടെ മറുപടികൾക്കൊപ്പം ഭാഗികമായി ശേഖരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം രചിച്ച നിബന്ധങ്ങളിൽ ചിലതൊക്കെ ഇടയലേഖനങ്ങളുടെ സ്വഭാവമുള്ളവയാണ്.

സിപ്രിയന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാന രചന "ഡി യൂണിറ്റേ ഇക്ലീസിയേ" (സഭയുടെ ഐക്യം) എന്ന കൃതിയാണ്. "സഭയെ മാതാവായി കണക്കാക്കാത്തവന് ദൈവം പിതാവല്ല; . . . സഭയോടൊപ്പമല്ലാതെ സഞ്ചയിക്കുന്നവൻ ക്രിസ്തുവിന്റെ സഭയെ തൂവിക്കളയുന്നു"; "ഏകസഭയല്ലാതെ വിശ്വാസികൾക്ക് മറ്റൊരു ഭവനമില്ല" എന്നും മറ്റുമുള്ള സിപ്രിയന്റെ പ്രസിദ്ധമായ നിരീക്ഷണങ്ങൾ ഈ കൃതിയിലാണ്.

രചനകൾ
മെത്രാൻപദവിയിൽ
നുറുങ്ങുകൾ
പരിവർത്തനം