മറ്റു രാഷ്ട്രങ്ങളെ സ്വന്തം സ്വാധീനവലയത്തിൽ കൊണ്ടുവരാനുള്ള കഴിവിൽ, യുദ്ധം ചെയ്യാനുള്ള സാമർഥ്യത്തെപ്പോലെ, നയതന്ത്രവും പ്രധാനമായ ഒരു പങ്കുവഹിക്കുന്നുണ്ട്. പ്രാചീന ജനപദങ്ങളിലും രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിൽ കൂടിയാലോചനകൾ നടന്നിട്ടുണ്ടാവാം. രാമായണഭാരതേതിഹാസങ്ങളിൽ വിവരിച്ചിരിക്കുന്ന യുദ്ധങ്ങൾക്ക് മുമ്പുനടന്ന പല ദൌത്യങ്ങളുടെയും കഥകൾ പൌരാണിക ലോകത്തിനും ഇത് അപരിചിതമായിരുന്നില്ല എന്ന് തെളിയിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആധുനികരീതിയിൽ നയതന്ത്ര പ്രതിനിധികളെയും സ്ഥാനപതികളെയും വിദേശങ്ങളിലേക്കയയ്ക്കുന്ന പതിവിന് 15-ആം നൂറ്റാണ്ടു മുതലുള്ള പഴക്കമേയുള്ളു. ഗവൺമെന്റുകൾതമ്മിൽ ആശയവിനിമയം നടത്തുകയും കൂടിയാലോചനകൾക്ക് രംഗം സൃഷ്ടിക്കുകയുമാണ്, പ്രതിപുരുഷൻമാരുടെ മുഖ്യകർത്തവ്യം. ഇതിൽ പല വിട്ടുവീഴ്ചകളും ഉൾപ്പെടും. 20-ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭകാലത്ത് "തുറന്ന നയതന്ത്ര"ത്തെ(Open Diplomacy)ക്കുറിച്ച് പ്രചരിച്ചിരുന്ന സിദ്ധാന്തങ്ങൾ പ്രായോഗികതലത്തിൽ ഒരു രാഷ്ട്രവും അനുവർത്തിച്ച് വിജയം നേടിയിട്ടില്ല. യുദ്ധത്തിലെ [[മനഃശാസ്ത്രംമനഃശാസ്ത്രപരമായ അംശത്തിന് (Psychological warfare) നേതൃത്വം കൊടുക്കുന്ന നയതന്ത്രജ്ഞൻമാരും യുദ്ധനേതാക്കളും, രാഷ്ട്രീയലക്ഷ്യങ്ങൾക്കുവേണ്ടി സാമ്പത്തികമാധ്യമങ്ങളെ ഉപയോഗിച്ചുള്ള വിദേശസഹായപദ്ധതികളും, രണ്ടാംലോകയുദ്ധത്തിനുശേഷം അന്താരാഷ്ട്ര-രാഷ്ട്രീയനിയമസംഹിതയിൽ വർധമാനമായ പങ്കാണ് വഹിച്ചുവരുന്നത്.

രാഷ്ട്രാന്തരസംഘർഷങ്ങൾ കുറയ്ക്കുന്നതിലും അവയ്ക്ക് പരിഹാരമുണ്ടാക്കുന്നതിലും അന്താരാഷ്ട്രനിയമസംഹിത രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ ഉറ്റചങ്ങാതിയായി വർത്തിക്കുന്നു. വിവിധ രാജ്യങ്ങൾ വിലമതിക്കുകയും അവർക്ക് ഒരുമിച്ചു നേടാൻ കഴിയുന്ന ലക്ഷ്യങ്ങളെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിൽ അന്താരാഷ്ട്ര നിയമത്തെപ്പോലെ അന്താരാഷ്ട്രസംഘടനകളിലെ അംഗത്വവും അന്താരാഷ്ട്രസമ്മേളനങ്ങളും ലോകജനതയുടെ മറ്റൊരു ആശാകേന്ദ്രമായിത്തീർന്നിരിക്കുകയാണ്.

പ്രശ്നങ്ങൾ
സ്വയംനിർണയാവകാശം
യുദ്ധവും യുദ്ധഭീഷണിയും
നയതന്ത്രനിപുണത