ലിയൺ, മാഴ്സെ, വെൻഡി എന്നീ പ്രവിശ്യകളിലെ ജനത പരമ്പരയായി രാജപക്ഷക്കാരും കത്തോലിക്കരുമായിരുന്നു. അത്തരക്കാർ വിപ്ലവാനന്തരം ഇവിടെ അഭയം തേടുകയും ചെയ്തു. വിപ്ലവത്തിനെതിരെ ഇവിടത്തെ ജനത ഒറ്റക്കെട്ടായി പൊരുതി. ഈ ചെറുത്തുനില്പ് 1793 മുതൽ 1799-ൽ നെപോളിയൻ അധികാരത്തലെത്തും വരെ ഏറിയും കുറഞ്ഞും നിലനിന്നു. റിപബ്ലിക്കൻ ഗവണ്മെന്റിന് ഈ ആഭ്യന്തരപ്രശ്നം എന്തു വിലകൊടുത്തും അടിച്ചമർത്തേണ്ടിയിരുന്നു. കാരണം തീരപ്രദേശമായ വെൻഡിയിലേക്ക് ശത്രുരാജ്യങ്ങൾക്ക് സുഗമമായി എത്തിച്ചേരാമായിരുന്നു. ഫെബ്രുവരിയിൽ നടത്തിയ പ്രഭാഷണത്തിൽ റോബേസ്പിയർ ഹിംസയെ ന്യായീകരിച്ചു. 

" രാജ്യത്തിനകത്തും പുറത്തും ശാന്തിയും സമാധാനവും വിളയാടുമ്പോൾ ഭരണകൂടങ്ങൾ നീതിയും ധർമവും പാലിക്കണം. എന്നാൽ വിപ്ലവാവസ്ഥ നിലവിലിരിക്കേ സമൂഹത്തിൽ കൊടും ഭീതിയും(Terror) വിതക്കാനാകണം. ധാർമികതയില്ലാത്ത കൊടുംഭീതി പൈശാചികവും, കൊടുംഭീതി വിതക്കാനാകാത്ത ധാർമികത നിർവീര്യവുമാണ്. കൊടുംഭീതി അവിചലവും കഠിനവുമായ നീതിയാണ്. ധാർമികതയുടെ മറ്റൊരു രൂപം. നമ്മുടെ ഇന്നത്തെ ജനകീയഭരണത്തിന് ഇത് ആവശ്യമാണ്. " 

സുരക്ഷാസമിതിയുടെ ആദേശപ്രകാരം ജനറൽ ടൂറുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ റിപബ്ലിക്കൻ സൈന്യം ("colonnes infernales")1794- ജനവരി മുതൽ മെയ് വരെ വെൻഡിയിൽ നരഹത്യ നടത്തി. ആരേയും ജീവനോടെ വിടരുതെന്നായിരുന്നു സൈന്യത്തിനു ലഭിച്ച നിർദ്ദേശം..യുദ്ധത്തിൽ ഒരുപാടുപേർ മരിച്ചു. അനേകായിരം പേർ വിചാരണയില്ലാതെത്തന്നെ വധശിക്ഷക്കിരയായി . 

ജനറൽ ടൂറൂ ഇതേപ്പറ്റി പുസ്തകമെഴുതുകയുണ്ടായി. 
ഭീകരവാഴ്ച അവസാനിക്കുന്നു
1793 സപ്റ്റമ്പർ 17 സംശയത്തിന്റെ പേരിൽ (Law of Suspects)
1793
1794 ജനുവരി-മെയ് വെൻഡിയിലെ നരഹത്യ