കലാപത്തിനു മുമ്പു തന്നെ സിംഹളർക്ക് തമിഴരോടുള്ള വിരോധം നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു. തമിഴ് വിമോചന സംഘടകളുടെ രൂപീകരണത്തോടെ, ഈ വിരുദ്ധ വികാരം കൂടുതലായി കാണപ്പെട്ടു. തിരുനെൽവേലി സംഭവത്തോടെ, അതു തെരുവിലേക്കു അണപൊട്ടിയൊഴുകി. പെട്ടെന്നുണ്ടായ കലാപമാണെങ്കിലും, അതിനു പുറകിൽ വളരെ കാലത്തെ ആസൂത്രണം ഉണ്ടായിരുന്നു. സിംഹള നേതാക്കളാണ് ഈ കലാപം മുന്നിൽ നിന്നും നയിച്ചത്. കലാപത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ പോലീസും പട്ടാളവും നിഷ്ക്രിയമായി നിന്നതാണ് കലാപം ഇത്രയും വ്യാപിക്കാൻ കാരണമായത്. മിക്കയിടങ്ങളിലും, പോലീസും, പട്ടാളവും കലാപകാരികളുടെ കൂടെ കൂട്ടു ചേർന്നു എന്ന് ദൃക്സാക്ഷികളുടെ മൊഴികൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, പിന്നീട് പോലീസും പട്ടാളവും അക്രമികളെ തുരത്താൻ രംഗത്തിറങ്ങി. അതോടെ, കലാപം അമർച്ചചെയ്യപ്പെട്ടു. ജൂലൈ 29 ആം തീയതി 15 സിംഹളീസ് കലാപകാരികളെ പട്ടാളം വെടിവെച്ചു കൊല്ലുകയുണ്ടായി.

കലാപകാരികൾക്ക് നിശ്ശബ്ദമായി ഒത്താശ ചെയ്തുകൊടുത്തു എന്ന പേരിൽ ശ്രീലങ്കൻ സർക്കാരിനു ഒട്ടേറെ വിമർശനങ്ങൾ നേരിടേണ്ടി വന്നു. പ്രസിഡന്റിന്റെ ടെലിവിഷൻ സംപ്രേഷണത്തിൽ അക്രമത്തിനിരയായവരെ സാന്ത്വനിപ്പിക്കുന്നതിനു പകരം, കലാപത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം അവരുടെ മേൽ കെട്ടിവെക്കാനാണ് അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചത്. കലാപത്തിനുത്തരവാദികളായ ആളുകളെ ശിക്ഷിക്കുന്നതിനു പകരം, അവരെ വീരപുരുഷന്മാരായി ചിത്രീകരിക്കാനാണു സർക്കാരുൾപ്പടെ ശ്രമിച്ചത്. കലാപം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട ഉടൻ തന്നെ വേണ്ട നടപടികളെടുത്ത് അതു തടയാൻ ശ്രമിക്കാത്ത സർക്കാരിനെ രൂക്ഷമായി വിമർശിച്ചുകൊണ്ട് ചില ശ്രീലങ്കൻ രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തകരും രംഗത്തെത്തിയിരുന്നു.

കലാപം തുടങ്ങിയ ഉടൻ തന്നെ കർഫ്യൂ നടപ്പിലാക്കാൻ സർക്കാർ തീരുമാനിച്ചില്ല. കലാപം വ്യാപിച്ചതോട, തമിഴ് വംശജർക്കായി അഭയാർത്ഥികേന്ദ്രങ്ങൾ തുറക്കാൻ സർക്കാർ സന്നദ്ധരായി. എന്നാൽ ഏതാണ്ട് 20000 പേരെ ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള സൗകര്യമേ അഭയാർത്ഥി കേന്ദ്രത്തിനുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ഏതാണ്ട് 50000 ഓളം ആളുകൾ ഇവിടേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നിരുന്നു. ഭവനരഹിതരായവരുടെ എണ്ണം ക്രമാതീതമായി വർദ്ധിച്ചതോടെ, ശ്രീലങ്കൻ സർക്കാർ കുറേ പേരെ ശ്രീലങ്കയുടെ വടക്കൻ പ്രവിശ്യയിലേക്കു മാറ്റി പാർപ്പിച്ചു.

സർക്കാരിന്റെ നിലപാടുകൾ
ജൂലൈ 28, വ്യാഴം
ജൂലൈ 29, വെള്ളി
മരണപ്പെട്ടവരുടെ കണക്കുകൾ