16-ാം ശതകത്തിലെ സ്പാനിഷ് കുടിയേറ്റത്തിനു മുമ്പ് അമേരിന്ത്യൻ ഗോത്രങ്ങളുടെ ആവാസഭൂമിയായിരുന്നു നിക്കരാഗ്വ. ബി.സി. 4000 മുതൽ അമേരിന്ത്യൻ ഗോത്രങ്ങളുടെ വാസകേന്ദ്രങ്ങൾ നിക്കരാഗ്വയിൽ നിലനിന്നിരുന്നതായി പുരാവസ്തു ഗവേഷകർ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. അമേരിന്ത്യൻ ഗോത്രങ്ങളിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിഭാഗം നിക്കരാവോ എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെട്ടത്.

ഇറ്റലിക്കാരനായ ക്രിസ്റ്റഫർ കൊളംബസ് ആണ് നിക്കരാഗ്വയിൽ എത്തിയ ആദ്യത്തെ യൂറോപ്യൻ (1502). ഈ മേഖലയിൽ പര്യവേക്ഷണം നടത്തിയ ഗിൽഗൊൺസാലസ് ദാവില എന്ന സ്പാനിഷുകാരൻ 'നിക്കരാവോ' എന്ന പ്രാദേശിക നാമത്തോട് വെള്ളം എന്നർഥമുള്ള 'ആഗുവ' എന്ന സ്പാനിഷ് വാക്കുകൂടിച്ചേർത്ത് നിക്കരാഗ്വ എന്ന പേരു നല്കി. നിക്കരാഗ്വയിലെ സമ്പത്തും കാലാവസ്ഥയുമായിരുന്നു ദാവില അടക്കമുള്ള സ്പാനിഷുകാരെ ആകർഷിച്ചത്. നിക്കരാഗ്വ പൂർണമായി അധീനപ്പെടുത്തുന്നതിൽ പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ച ഫ്രാൻസിസ്കോ ഹെർണാൻദെസ് ദി കൊർദോബ (സ്പാനിഷ് പര്യവേക്ഷകൻ) ഗ്രാനഡ, ലിയോൺ എന്നീ രണ്ട് പട്ടണങ്ങൾ ഇവിടെ സ്ഥാപിച്ചു (1524). സ്പെയിൻ മധ്യഅമേരിക്കയിൽ സ്ഥാപിച്ച ആദ്യകോളനികളിൽ ഒന്നായിരുന്നു നിക്കരാഗ്വ.

നിക്കരാഗ്വയിലെ സ്പാനിഷ് ഗവർണറായിരുന്ന പെദ്രാറിയസിന്റെ (Pedrarias) കാലഘട്ടം (1526-31) നിക്കരാഗ്വൻ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു ഇരുണ്ട അധ്യായമായിരുന്നു. ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെ തദ്ദേശീയരെ കീഴടക്കിയ ഇദ്ദേഹം സ്പാനിഷ് നിയമങ്ങൾക്കും ആചാരങ്ങൾക്കും പുറമേ റോമൻ കാത്തോലിക്ക മതവും അവർക്കുമേൽ അടിച്ചേല്പിക്കുകയുണ്ടായി. അധിനിവേശകർ വലിയൊരു വിഭാഗം തദ്ദേശീയരെ കൊന്നൊടുക്കുകയും അടിമകളാക്കുകയും ചെയ്തതിനാൽ 17-ാം ശതകത്തോടെ തദ്ദേശീയർ അവിടത്തെ ന്യൂനപക്ഷമായി മാറി.

ചരിത്രപരമായി പല ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയതിനു ശേഷമാണ് നിക്കരാഗ്വ ഒരു സ്വതന്ത്ര റിപ്പബ്ലിക്കായി മാറിയത്. 1821-ൽ മറ്റ് മധ്യ അമേരിക്കൻ രാജ്യങ്ങളോടൊപ്പം സ്പെയിനിൽ നിന്നും സ്വാതന്ത്യ്രം പ്രഖ്യാപിച്ച നിക്കരാഗ്വ അവരോടൊപ്പം ചേർന്ന് 'യുണൈറ്റഡ് പ്രോവിൻസസ് ഒഫ് സെൻട്രൽ അമേരിക്ക' എന്ന യൂണിയനു രൂപം നല്കി. എന്നാൽ ഈ യൂണിയനിലെ മറ്റ് അംഗങ്ങളുമായി ഒത്തുപോകുന്നതിൽ പ്രയാസം അനുഭവപ്പെട്ടതിനെത്തുടർന്ന് യൂണിയനിലെ അംഗത്വം പിൻവലിച്ച നിക്കരാഗ്വ 1835-ൽ സ്വതന്ത്ര റിപ്പബ്ലിക്കായി.

സ്വതന്ത്ര റിപ്പബ്ലിക്കായെങ്കിലും അധികാരത്തിൽ മാറിമാറി വന്ന ലിബറൽ-യാഥാസ്ഥിതിക പാർട്ടികളും, അവരുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിലെ വൈരുദ്ധ്യവും രാജ്യത്ത് രാഷ്ട്രീയ അസ്ഥിരത ഉളവാക്കി. ഇവരുടെ അധികാരമത്സരം രാജ്യത്തെ ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിലേക്ക് നയിച്ച സാഹചര്യം മുതലെടുത്ത വാക്കർ എന്ന അമേരിക്കക്കാരൻ നിക്കരാഗ്വൻ പ്രസിഡന്റായി സ്വയം അവരോധിച്ചു (1855). ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിൽ ലിബറൽ കക്ഷിക്കാർക്കു വേണ്ടി പൊരുതാൻ അവരുടെ ക്ഷണം സ്വീകരിച്ചെത്തിയതായിരുന്നു അദ്ദേഹം. 1856 മേയ് 20-ന് വാക്കറുടെ സർക്കാരിനെ നിയമാനുസൃത ഭരണകൂടമായി അമേരിക്ക അംഗീകരിച്ചു. എന്നാൽ പ്രസിഡന്റ് എന്ന നിലയിൽ വാക്കറുടെ ഭരണത്തിനു സ്വേച്ഛാധിപത്യ മാനം കൈവന്നതോടെ ഇദ്ദേഹത്തിനെതിരെയുള്ള തദ്ദേശീയരുടെ എതിർപ്പ് രൂക്ഷമായി. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ വിഭാഗീയത മറന്നുകൊണ്ട് ഒന്നിച്ച ലിബറൻ-യാഥാസ്ഥിതിക കക്ഷികൾ അദ്ദേഹത്തെ പുറത്താക്കുന്നതിൽ വിജയിച്ചു. 

ദക്ഷിണനിക്കരാഗ്വയിലൂടെ ഒരു കനാൽ നിർമിച്ച് പസിഫിക്-അത്ലാന്തിക് സമുദ്രങ്ങളെ ബന്ധിപ്പിക്കാനുള്ള പദ്ധതി സ്വീകാര്യമായതോടെ യു.എസ്സിനെ സംബന്ധിച്ച് നിക്കരാഗ്വ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായും വാണിജ്യപരമായും തന്ത്രപ്രധാനമായ രാജ്യമായി മാറിയ കാലഘട്ടമായിരുന്നു 1850-കൾ. നിർദിഷ്ട കനാലിന്റെ പദ്ധതിപ്രദേശം എന്ന നിലയിൽ വമ്പൻ അമേരിക്കൻ കമ്പനികൾ നിക്കരാഗ്വയിൽ മുതൽമുടക്ക് നടത്തിയിരുന്നു. 

1857 മുതൽ 93 വരെ യാഥാസ്ഥിതിക കക്ഷിയാണ് നിക്കരാഗ്വയിൽ അധികാരത്തിലിരുന്നത്. 36 വർഷം നീണ്ടുനിന്ന യാഥാസ്ഥിതിക ഭരണത്തിനു വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് 1893-ൽ ലിബറൽ പാർട്ടിയിലെ സെലയ പ്രസിഡന്റായി. കനാലിന്റെ നിർമിതിയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ യു.എസ്.-നിക്കരാഗ്വ ബന്ധത്തിൽ അസ്വാരസ്യം സൃഷ്ടിച്ചത് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലത്താണ്; കനാൽ നിർമിതിക്കുള്ള അനിയന്ത്രിത അവകാശങ്ങൾ യു.എസ്സിന് നല്കാൻ വിസമ്മതിച്ചത് സെലയയെ അനഭിമതനാക്കി. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ അമേരിക്ക സെലയയ്ക്കെതിരെ പ്രതിപക്ഷത്തെ കലാപത്തിനു പ്രേരിപ്പിച്ചത് രാജ്യത്തെ ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയുണ്ടായി (1909). 1911-ൽ യാഥാസ്ഥിതിക പ്രസിഡന്റ് ഡയസ് അധികാരത്തിൽ വരുന്നതുവരെ ഇത് തുടർന്നു. നിക്കരാഗ്വയിലെ ഏറ്റവും വലിയ അമേരിക്കൻ കമ്പനിയായ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ്-നിക്കരാഗ്വൻ കൺസെഷനിലെ മുൻ ഉദ്യോഗസ്ഥനായ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗവൺമെന്റിനെ അമേരിക്കൻ ഭരണകൂടവും അംഗീകരിച്ചു. ആഭ്യന്തര യുദ്ധകാലത്ത് അമേരിക്കൻ ബിസിനസ് താത്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനും സമാധാനം പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നതിനുമായി യു.എസ്. സേനാംഗങ്ങളെ (Marines) നിക്കരാഗ്വയിലേക്ക് അയച്ചിരുന്നു (1909).
ഡയസിനെതിരെ 1912-ൽ വീണ്ടും ഒരു കലാപം ഉയർന്നുവന്ന പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഇദ്ദേഹം യു.എസ്സിന്റെ സഹായം തേടിയതിനെത്തുടർന്ന് കലാപത്തെ അടിച്ചമർത്താൻ മറീനുകൾ വീണ്ടും നിക്കരാഗ്വയിൽ എത്തി (1912). 1909 നും 33-നുമിടയ്ക്ക് ക്രമസമാധാനപാലനത്തിനായി മൂന്നു തവണ (1909-11, 1912-25, 1926-33) മറീനുകളെ യു.എസ്. നിക്കരാഗ്വയിലേക്ക് അയയ്ക്കുകയുണ്ടായി. നിർദിഷ്ട കനാലിന്റെ നിർമിതിക്കായി യു.എസ്സിൽ നിന്നും നിക്കരാഗ്വൻ സർക്കാർ എടുത്ത ലോൺ വീണ്ടെടുക്കുന്നതിനായി നിക്കരാഗ്വയിലെ കസ്റ്റംസ് ഡ്യൂട്ടി ശേഖരിക്കാനുള്ള പദ്ധതിക്കു യു.എസ്. രൂപം നല്കിയത് ഭൂരിപക്ഷം തദ്ദേശീയരിലും വൻ പ്രതിഷേധമുളവാക്കി; ഈ എതിർപ്പിനെ നേരിടാനാണ് 1926-ൽ മറീനുകൾ വീണ്ടും ഇവിടെ എത്തിയത്. (1925-ലെ ഒരു ചെറിയ ഇടവേള ഒഴിച്ചാൽ 21 വർഷം അന്താരാഷ്ട്ര പൊലീസിന്റെ ചുമതല ഇവർ നിർവഹിച്ചു). യു.എസ്സിന്റെ ഇടപെടലിന് ന്യായീകരണമായി വർത്തിച്ചത് മൺറോ സിദ്ധാന്തത്തിന് അനുബന്ധമായി പ്രസിഡന്റ് റൂസ്വെൽറ്റ് ഉന്നയിച്ച വാദമുഖമാണ്. പരിഷ്കൃത രാജ്യമെന്ന നിലയിൽ ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ രാജ്യങ്ങളിലെ തെറ്റായ ചെയ്തികളെ ചെറുക്കാൻ യു.എസ്സിന് അധികാരമുണ്ട് എന്നായിരുന്നു ഈ വാദഗതിയുടെ അന്തഃസത്ത. നിക്കരാഗ്വ ഏതാണ്ട് അമേരിക്കയുടെ സംരക്ഷിത രാജ്യമായി (protectorate) മാറിയതിലുള്ള പ്രതിഷേധത്തിനു നേതൃത്വം നല്കിയ ജനറൽ സാൻഡിനോ ഒന്നുകിൽ വിദേശ ആധിപത്യത്തിൽ നിന്നും മാതൃഭൂമിയെ മോചിപ്പിക്കുക അല്ലെങ്കിൽ മരിക്കുക എന്ന ആഹ്വാനമാണ് അണികൾക്കു നല്കിയത്. യു.എസ്. മറീനുകൾക്കെതിരെ ഗറില്ലകളെ വ്യാപകമായി ഇവർ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. നീണ്ടുനിന്ന ഒളിപ്പോരാട്ടത്തിനൊടുവിൽ നിക്കരാഗ്വയിൽ സമാധാനം സ്ഥാപിക്കാനും യു.എസ്സുമായി സൗഹൃദം പുലർത്താനും കെല്പുള്ള ഏത് വ്യക്തിയെയും പിന്തുണയ്ക്കാൻ യു.എസ്. തയ്യാറായി. യു.എസ്. മേൽനോട്ടത്തിൽ നടന്ന 1932-ലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ അവർക്ക് താത്പര്യമുണ്ടായിരുന്ന യാഥാസ്ഥിതിക കക്ഷി പരാജയപ്പെട്ടെങ്കിലും തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലത്തെ അംഗീകരിക്കുവാൻ യു.എസ്. തയ്യാറായി. ലിബറൽ കക്ഷിക്കാരനായ സാകാസയായിരുന്നു പ്രസിഡന്റ്. ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പിനുശേഷമാണ് നിക്കരാഗ്വയിൽ നിന്നും മറീനുകളെ യു.എസ്. പിൻവലിച്ചത്; അതേസമയം മറീനുകളുടെ സ്ഥാനത്ത് നിക്കരാഗ്വൻ നാഷണൽ ഗാർഡ് എന്ന പുതിയ സേനയെ സജ്ജമാക്കിയിട്ടാണ് മറീനുകൾ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയത്. 1934-ൽ സാൻഡിനോയെ വധിച്ച നാഷണൽ ഗാർഡ് തലവൻ ജനറൽ അനസ്താസിയോ സൊമോസ സാകാസയെ പുറത്താക്കിക്കൊണ്ട് (1936) സ്വയം പ്രസിഡന്റായി അവരോധിച്ചു. 1979-ൽ ഒരു വിപ്ളവത്തിലൂടെ പുറത്താക്കപ്പെടുന്നതുവരെ സൊമോസ കുടുംബമാണ് നിക്കരാഗ്വ ഭരിച്ചത്. പൊതുമുതൽ യാതൊരു ദീക്ഷയുമില്ലാതെ കൈക്കലാക്കിയ സൊമോസ ഭരണത്തെ ക്ലെപ്റ്റാക്രസി എന്നാണ് ചരിത്രകാരന്മാർ വിശേഷിപ്പിച്ചത്. കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരനല്ല എന്ന കാരണത്താൽ ഈ ഏകാധിപതി യു.എസ്സിനും സ്വീകാര്യനായിരുന്നു. അധികാരത്തിന്റെ സുഖലോലുപതയിൽ മുഴുകിക്കഴിഞ്ഞ ഇദ്ദേഹത്തെ 1956-ൽ പെറസ് എന്ന കവി വധിക്കുകയായിരുന്നു. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രന്മാരായ ലൂയി, ഡെബോയിൽ എന്നിവരാണ് തുടർന്ന് നിക്കരാഗ്വ ഭരിച്ചത്.

സൊമോസ കുടുംബവാഴ്ചയുടെ ബാക്കിപത്രമായ അഴിമതിയും ക്രമസമാധാനത്തകർച്ചയും ഇടതുപക്ഷ നിക്കരാഗ്വൻ രാഷ്ട്രീയകക്ഷിയായ സാൻഡിനിസ്റ്റ് നാഷണൽ ലിബറേഷൻ ഫ്രണ്ടിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ജനകീയ കലാപത്തിന് അനുകൂലമായ സാഹചര്യമാണൊരുക്കിയത്. സൊമോസ ഭരണകൂടത്തിനെതിരെ സായുധപോരാട്ടത്തിന് ആഹ്വാനം ചെയ്ത സാൻഡിനിസ്റ്റുകൾ കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരായിരുന്നു. 1934-ൽ രക്തസാക്ഷിത്വം വരിച്ച സാൻഡിനോ ആയിരുന്നു സൊമോസ സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തിനെതിരെ പോരാടാൻ ഇവരെ പ്രചോദിപ്പിച്ചത്. സാൻഡിനിസ്റ്റുകൾ മനാഗ്വ പിടിച്ചെടുത്തതിനെത്തുടർന്ന് രാജ്യത്തുനിന്നു പലായനം ചെയ്യാൻ ഡെബോയിൽ സൊമോസ നിർബന്ധിതനായി (1978).

1979 മുതൽ 90 വരെ അധികാരത്തിലിരുന്ന സാൻഡിനിസ്റ്റുകൾ, പിന്നീട് 16 വർഷത്തെ നീണ്ട ഇടവേളയ്ക്കുശേഷം 2006-ൽ വീണ്ടും അധികാരത്തിൽ വന്നു. ആദ്യത്തെ കാലയളവിൽ ബാങ്കുകളുടെ ദേശസാത്കരണം, ഭൂപരിഷ്കരണം ഉൾപ്പെടെയുള്ള പരിഷ്കരണങ്ങൾ സാൻഡിനിസ്റ്റ് നേതാവായ ഡാനിയൽ ഒർട്ടേഗയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സർക്കാർ നടപ്പിലാക്കിയെങ്കിലും യു.എസ്സിന്റെ പിന്തുണയോടെ നിക്കരാഗ്വയിലെ സാൻഡിനിസ്റ്റ് വിരുദ്ധർ നടത്തിയ കോൺട്രാ യുദ്ധം നിക്കരാഗ്വൻ സമ്പദ്ഘടനയിൽ ഏല്പിച്ച ആഘാതം കനത്തതായിരുന്നു. നിക്കരാഗ്വ മറ്റൊരു ക്യൂബയാകും എന്ന ആശങ്കയായിരുന്നു സാൻഡിനിസ്റ്റ് ഭരണത്തെ അട്ടിമറിക്കാൻ അമേരിക്കയെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. ഇറാനുമായി അനധികൃതമായി നടത്തിയ ആയുധ ഇടപാടിൽ നിന്നും ലഭിച്ച തുകയാണ് കോൺട്രാകളെ സഹായിക്കുന്നതിന് യു.എസ്. ഉപയോഗിച്ചത്. 1990-ൽ യു.എസ്. പിന്തുണയുള്ള നാഷണൽ ഒപ്പോസിഷൻ യൂണിയൻ അധികാരത്തിൽ വരുന്നതുവരെ കോൺട്രായുദ്ധം തുടർന്നു. ഈ പാർട്ടിയിലെ വയലെറ്റ ചമറോയാണ് സാൻഡിനിസ്റ്റ് നേതാവായ ഡാനിയൽ ഒർട്ടേഗയെ പരാജയപ്പെടുത്തിയത്. സാൻഡിനിസ്റ്റുകളുടെ വിപ്ലവമൂല്യങ്ങൾക്ക് തിളക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടതായിരുന്നു പാർട്ടിയെ പരാജയത്തിലേക്ക് നയിച്ചത്.

2001-ലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ഡാനിയേൽ ഒർട്ടേഗയെ തോല്പിച്ച് കോൺസ്റ്റിറ്റ്യൂഷണൽ ലിബറൽ പാർട്ടി സ്ഥാനാർഥി എന്റിക് ബൊളാഞോസ് പ്രസിഡന്റായി. 2006 ന.-ൽ നടന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ അമേരിക്കൻ പിന്തുണയുള്ള എഡ്വേർഡോ മോണ്ടിലെപ്രബെയെ പരാജയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ഒർട്ടേഗയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ സാന്റഡിനിസ്റ്റ് പാർട്ടി അധികാരത്തിൽ തിരിച്ചെത്തി. നോ: സാൻഡിനിസ്റ്റ

ജനങ്ങളും ജീവിതരീതിയും
ചരിത്രം
ഭരണസംവിധാനം
പസിഫിക് മേഖല