സ്കാഗ്വേയിൽ ഇറങ്ങിയവർ വൈറ്റ്പാസിലേയ്ക്കുള്ള വഴിക്ക് എത്തുന്നതിനായി  ബെന്നെറ്റ് തടാകം മുറിച്ചുകടക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. വഴിത്താര സൌമ്യമായി ആരംഭിക്കുന്നതെങ്കിലും മുന്നേറുന്നതോടെ അനേകം മലനിരകളിലെ രണ്ട് അടിവരെ മാത്രമുള്ള (0.61 മീറ്റർ) ഇടുങ്ങിയ വഴികളും ഉരുളൻ കല്ലുകളും മൂർച്ചയുള്ള പാറക്കൂട്ടങ്ങളുമുള്ള വിശാലമായ ഭാഗങ്ങളും പിന്നിടേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ കുതിരകൾ വലിയ അളവിൽ ചത്തുവീഴുകയും ഈ പഥത്തിന് ഡഡ് ഹോഴ്സ് ട്രെയിൽ എന്ന അനൗപചാരിക നാമം ലഭിക്കുകയും ചെയ്തു. യാത്രക്കാരുടെ ആധിക്യവും തണുത്ത കാലാവസ്ഥയും ഈ നടത്താര മറികടക്കുവാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതായത്തീരുകയും  1897 അവസാനം ഒരരിയിപ്പുണ്ടാകുന്നതുവരെ സ്കോഗ്വേയിൽ 5000 ത്തോളം പേരെ കുടുങ്ങിയ നിലയിൽ ഈ വഴിത്താര അടച്ചുപൂട്ടുകയും ചെയ്തു.

പകരമായി വാഗണുകൾക്ക് അനുയോജ്യമായ ഒരു ടോൾ റോഡ് അന്തിമമായി നിർമ്മിക്കപ്പെടുകയും ഇത് തണുപ്പേറിയ കാലാവസ്ഥ ചെളിനിറഞ്ഞ നിലം ഉറഞ്ഞു പോകുവാനാരംഭിച്ചതോടെ വൈറ്റ് പാസ്  വീണ്ടും തുറക്കാൻ അനുവദിക്കപ്പെടുകയും ഖനിജാന്വേഷകർ കാനഡയിലേയ്ക്കു പ്രവേശനം ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ സമയത്ത് പാതയിലൂടെ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഉപകരണങ്ങളും സാധനങ്ങളും ഘട്ടം ഘട്ടമായി മുന്നോട്ടുനീക്കി. പലരും തങ്ങളുടെ വീട്ടുപകരണങ്ങൾ ഒരു പുരുഷന്റെ പിന്നിൽ വഹിക്കാനാവുംവിധം  65 കിലോഗ്രാം (29 കിലോ) പാക്കേജായി വിഭജിക്കുകയോ അല്ലെങ്കിൽ ഭാരം കൂടിയവ കൈകൊണ്ടു  പിടിക്കാൻ കഴിയുന്നവിധം ഹിമശകടങ്ങളിൽ ബന്ധിച്ച് വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുവാനും ആരംഭിച്ചിരുന്നു.  ചുമടുകൾ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടു പോകുന്നതിനും കൂടുതൽ സാധനങ്ങൾ പിന്നിലേയ്ക്കു നടന്നു നീക്കിക്കൊണ്ടുവരുന്നതിനുമായി ഒരു ഭാരവാഹകന് മുപ്പത് റൗണ്ട് ട്രിപ്പുകളെങ്കിലും വേണമായിരുന്നു, ഏതാണ്ട് 2500 മൈലിനു തുല്യമായ (4,000 കിലോമീറ്ററോളം) ദൂരം താണ്ടിയാൽ മാത്രമേ നടത്താരയുടെ അവസാനം വരെ അവരുടെ എല്ലാ സാധനങ്ങളും എത്തിക്കുവാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നുള്ളു. ഒരു വലിയ ഹിമശകടം ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട് ശക്തനായ ഒരാൾക്ക് 1,000 മൈൽ (1,600 കിലോമീറ്റർ) ദൂരം ഏകദേശം 90 ദിവസങ്ങൾക്കൊണ്ടു  പിന്നിട്ടു വേണമായിരുന്നു ബെന്നെറ്റ് തടാകത്തിൽ എത്തിച്ചേരാൻ.

കൂട്ടപ്പാച്ചിലിന്റെ ആരംഭം (ജൂലൈ 1897)
വൈറ്റ് പാസ്സ് നടത്താര
പശ്ചാത്തലം
കണ്ടുപിടിത്തം