17 മുതൽ 18 വരെ നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ശക്തിയിലും ജനപ്രീതിയിലും പൊതുവായ ഇടിവുണ്ടായതായി ഗ ud ഡിയ മാതാ ചരിത്രകാരന്മാർ വാദിക്കുന്നു. ഈ ഗ്രൂപ്പുകളെ "അപാസപ്രദായാസ്" എന്ന് വിളിക്കുന്നു. 

പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ "രാഗ-വർമ്മ-ചന്ദ്രിക" പോലുള്ള കൃതികളിലൂടെ "രാഗണുഗഭക്തിയുടെ" പരിശീലനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രധാന ഉപദേശപരമായ പ്രശ്നങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നതിൽ വിശ്വനാഥ് ചക്രവർത്തി താക്കൂർ വലിയ യോഗ്യത നേടി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിദ്യാർത്ഥി ബാലദേവ വിദ്യഭൂഷൻ വേദാന്ത സൂത്രത്തെക്കുറിച്ച് ഗോവിന്ദ ഭാഗ്യ എന്ന പ്രസിദ്ധമായ വ്യാഖ്യാനം എഴുതി. 

പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ കാമ്യവനിലെ സിദ്ധ ജയകൃഷ്ണ ദാസ് ബാബാജി, ഗോവർദ്ധനിലെ സിദ്ധ കൃഷ്ണദാസ് ബാബാജി എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നിരവധി തിളക്കങ്ങൾ കണ്ടു. പാരമ്പര്യത്തിൽ ആചരിക്കുന്ന ആന്തരിക ആരാധന രീതിയുടെ ( "രാഗഭാജൻ" ) വ്യാപകമായി അറിയപ്പെടുന്ന അധ്യാപകനായ രണ്ടാമൻ, വൃന്ദാവനത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ചില പാരമ്പര്യങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച നിലവിലെ ഭക്തി പരിശീലനത്തിന്റെ പ്രധാന ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. 

ബംഗാളിലെ ചൈതന്യയുടെ "ഭക്തി" പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ തുടക്കം മുതൽ ഹരിദാസ താക്കൂറും ജന്മനാ മുസ്ലീങ്ങളും പങ്കെടുത്തു. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ ഭക്തിവിനോദ താക്കൂറിന്റെ വിശാലമായ ചിന്താഗതിയിൽ നിന്ന് ഈ തുറന്ന നിലയ്ക്ക് ഒരു ഉത്തേജനം ലഭിച്ചു. ഭക്തിസിദ്ധാന്ത സരസ്വതി താക്കൂർ തന്റെ ഗൗഡിയ മാതത്തിൽ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ സ്ഥാപനവൽക്കരിച്ചു. 

17 മുതൽ 18 വരെ നൂറ്റാണ്ട്
അചിന്തനീയമായ ഏകത്വവും വ്യത്യാസവും
ഭക്തിപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ
ദാർശനിക ആശയങ്ങൾ