ക്രി.മു. 100-നടുത്ത് ദക്ഷിണ അമേരിക്കയിൽ നിന്നും കുടിയേറിയ അരവാക്കുകളാണ് വിർജിൻ ദ്വീപുകളിലെ ആദ്യ അധിവാസികൾ (എന്നിരുന്നാലും 1500 ബി.സി.യ്ക്കു മുമ്പുള്ള ദ്വീപുകളിലെ അമേരിന്ത്യൻ സാന്നിദ്ധ്യത്തേക്കുറിച്ചുള്ള ചില തെളിവുകൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്). 15 ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ ലെസ്സർ ആന്റിലെസ് ദ്വീപുകളിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ ആക്രമണാത്മകയുള്ളവരും കരീബിയൻ കടലിന്റെ നാമകരണത്തിനു കാരണക്കാരുമായ ഒരു ഗോത്രവർഗ്ഗമായ കാരിബുകളാൽ പുറത്താക്കപ്പെടുന്നതുവരെ വരെ അരവാക്കുകൾ ഈ ദ്വീപുകളിൽ അധിവസിച്ചിരുന്നു.

തന്റെ സ്പാനിഷ് പര്യവേഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായ 1493 ലെ അമേരിക്കകളിലേയ്ക്കുള്ള രണ്ടാം നാവികയാത്രയിൽ ഇതുവഴി സഞ്ചരിച്ച ക്രിസ്റ്റഫർ കൊളംബസ് ആയിരുന്നു വിർജിൻ ദ്വീപുകൾ ആദ്യമായി ദർശിച്ച യൂറോപ്യൻ. കൊളംബസ് ദ്വീപുകൾക്ക് സെന്റ് ഉർസുലയുടെ ബഹുമാനാർത്ഥം മനോരഞ്‌ജകമായ സാന്ത ഉർസുല വൈ ലാസ് വൺസ് മിൽ വിർജെനെസ് എന്ന പേരു നൽകുകയും ഇതു ചുരുങ്ങി ലാസ് വെർജെസനെസ് (ദ വിർജിൻസ്) എന്നായിത്തീരുകയും ചെയ്തു. 

പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ട ഈ ദ്വീപുകളുടെമേൽ സ്പാനിഷ് സാമ്രാജ്യം അവകാശവാദമുന്നയിക്കുകയുണ്ടായെങ്കിലും അവർ ഒരിക്കലും ദ്വീപുകളിൽ താമസമാക്കിയിരുന്നില്ല. തുടർന്നുള്ള വർഷങ്ങളിൽ ഇംഗ്ലീഷ്, ഡച്ച്, ഫ്രഞ്ച്, സ്പാനിഷ്, ഡാനിഷ് തുടങ്ങിയവർ ഈ പ്രദേശത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുക്കുന്നതിന് തിരക്കുകൂട്ടുകയും ഇത് ദ്വീപുകൾ കടൽക്കൊള്ളക്കാരുടെ നിരന്തരമായ കുപ്രസിദ്ധ ഉപദ്രവങ്ങൾക്കിടയാക്കുയും ചെയ്തു. ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ബ്രിട്ടീഷ് വിർജിൻ ദ്വീപുകളിൽ ഏതെങ്കിലുമൊരു അമേരിന്ത്യൻ വർഗ്ഗങ്ങളുടെ സാന്നിദ്ധ്യത്തെക്കുറിച്ച് യാതൊരു രേഖകളുമില്ല എന്നിരുന്നാലും അടുത്തുള്ള സൈന്റ് ക്രോയിക്സിൽ വസിച്ചിരുന്ന തദ്ദേശവാസികളിൽ ഭൂരിഭാഗവും കൊല്ലപ്പെടുകയോ അങ്ങിങ്ങായി ഒറ്റപ്പെട്ടുകിടക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്നു. 

1648 ആയപ്പോഴേയ്ക്കും ഡച്ചുകാർ ടോർട്ടോള ദ്വീപിൽ ഒരു സ്ഥിരവാസകേന്ദ്രം പടുത്തുയർത്തി. 1672 ൽ ഇംഗ്ലീഷുകാർ ടോർട്ടോല ഡച്ചുകാരിൽ നിന്നും പിടിച്ചെടുക്കുകയും തുടർന്ന് 1680 ൽ അനെഗാഡ, വിർജിൻ ഗോർഡ എന്നിവയിലും തങ്ങളുടെ അധിനിവേശ തുടരുകയും ചെയ്തു. അതേസമയം, 1672-1733 കാലഘട്ടത്തിൽ ഡാനിഷുകാർ സമീപ ദ്വീപുകളായ സെയിന്റ് തോമസ്, സെയിന്റ് ജോൺ, സെയിന്റ് ക്രോയിക്സ് ദ്വീപുകൾ തങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാക്കിയിരുന്നു.

ബ്രിട്ടീഷ് ദ്വീപുകൾ പ്രധാനമായും തന്ത്രപ്രധാനമായ പ്രദേശമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നതും ഇവയിലെ കോളനികൾ പ്രത്യേകിച്ച് സാമ്പത്തിക സാഹചര്യങ്ങൾ അനുകൂലമായിരുന്ന സമയത്ത് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതുമായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇവിടെ കരിമ്പുകൃഷി അവതരിപ്പിക്കുകയും ഇത് ദ്വീപുകളിലെ വിദേശ വ്യാപാരത്തിന്റെ സ്രോതസ്സും പ്രധാന വിളയും ആയിത്തീരുകയും കരിമ്പിൻ തോട്ടങ്ങളിൽ ജോലി ചെയ്യാനായി അടിമകളെ ആഫ്രിക്കയിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്തു. പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മദ്ധ്യം വരെ ഈ ദ്വീപുകൾ സാമ്പത്തികമായി ഏറെ പുരോഗതി കൈവരിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും ഈ പ്രദേശത്തെ അടിമത്തനിരോധനം, വിനാശകാരിയായ ഒരു ചുഴലിക്കാറ്റ് പരമ്പര, യൂറോപ്പിലെയും അമേരിക്കയിലെയും പഞ്ചസാര വിളകളുടെ കൂടിയ ഉത്പാദനം എന്നീ കാരണങ്ങൾ കൂടിച്ചേർന്നുവന്നത് ദ്വീപുകളിലെ കരിമ്പിന്റെ ഉത്പാദനം ഗണ്യമായി കുറയ്ക്കുകയു സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയുടെ ഒരു കാലഘട്ടത്തിലേക്ക് ദ്വീപുകൾ നയിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

1917-ൽ ഡെൻമാർക്കിൽ നിന്ന് സെയിന്റ് ജോൺ, സെയിന്റ് തോമസ്, സെയിന്റ് ക്രോയിക്സ് എന്നീ ദ്വീപുകൾ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ 25 ദശലക്ഷം യു.എസ്. ഡോളറിനു വിലയ്ക്കു വാങ്ങുകയും അവയെ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് വിർജിൻ ദ്വീപുകൾ എന്നു പുനർനാമകരണം നടത്തുകയും ചെയ്തു. 

ബ്രിട്ടീഷ് വിർജിൻ ദ്വീപുകളുടെ ഭരണം ബ്രിട്ടീഷ് ലീവാർഡ് ദ്വീപുകളുടെ ഭാഗമായോ അല്ലെങ്കിൽ സെൻറ് കിറ്റ്സ് ആന്റ് നെവിസിന്റെ ഭാഗമായോ പലവിധത്തിൽ ദ്വീപുകളിലെ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു ഭരണാധികാരിയാണു കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്. 1960 ൽ ദ്വീപുകൾക്ക് പ്രത്യേക കോളനി പദവി ലഭിക്കുകയും 1967 ൽ സ്വയംഭരണാവകാശള്ളതായിത്തീരുകയും ചെയ്തു. 1960 മുതൽ ദ്വീപുകൾ തങ്ങളുടെ പാരമ്പരാഗതമായ കാർഷിക സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയിൽ നിന്നു വ്യതിചലിച്ച് വിനോദസഞ്ചാരത്തിലേക്കും സാമ്പത്തിക സേവനങ്ങളിലേക്കും നീങ്ങുകയും കരീബിയൻ രാജ്യങ്ങളിലെ ഏറ്റവും സമ്പന്നമായ പ്രദേശങ്ങളിലൊന്നായി മാറുകയു ചെയ്തു.

ഇർമ ചുഴലിക്കൊടുങ്കാറ്റ്
ഭൂമിശാസ്ത്രം
രാഷ്ടീയം
ചരിത്രം