ദൈവികമായ സർഗ്ഗചൈതന്യത്തിന്റെ ഭൂമികയിൽ ലക്ഷ്യോന്മുഖമായി വികസിച്ചുവരുന്ന പ്രപഞ്ചത്തെയാണ് ഷർദൻ സങ്കല്പിച്ചത്. പരമ്പരാഗത ക്രിസ്തീയ, ഹ്യുമനിസ്റ്റു നിലപാടുകളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായ വീക്ഷണമായിരുന്നു ഇത്. പരലോകയാത്രയിലെ കേവലം ഇടത്താവളമാണ് പ്രപഞ്ചം എന്ന യാഥാസ്ഥിതിക ക്രിസ്തീയ നിലപാടും, ദൈവികപദ്ധതിയേയും ലക്ഷ്യത്തേയും ആശ്രയിക്കാതെ സ്വയം പര്യാപ്തമായി നിലകൊള്ളുന്ന പ്രപഞ്ചത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഹ്യൂമനിസ്റ്റു വീക്ഷണവും അദ്ദേഹം നിരാകരിച്ചു. ദൈവത്തിലെത്തിയുള്ള അനിവാര്യമായ മഹാസമാപ്തിക്കായി സ്ഥലകാലങ്ങളുടെ ബൃഹദ്സീമയിൽ ദൈവികപദ്ധതിയനുസരിച്ച് നടക്കുന്ന മുന്നേറ്റമായി അദ്ദേഹം പ്രപഞ്ചത്തെ സങ്കല്പിച്ചു. പ്രപഞ്ചപ്രക്രിയയ്ക്ക് ഒരു അർത്ഥമുണ്ടെന്നും പ്രത്യാശയുടേയും ഉത്സാഹത്തിന്റേയും അടിസ്ഥാനമായിരിക്കുന്നത് ആ അർത്ഥമാണെന്നും അദ്ദേഹം ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. 

മനുഷ്യനെന്ന പ്രതിഭാസം ("ദി ഫിനോമിനെൻ ഒഫ് മാൻ") എന്ന കൃതിയിലാണ് ഷർദൻ പരിണാമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ സിദ്ധാന്തം അവതരിപ്പിച്ചത്. അവ്യതിരിക്തമായ ദ്രവ്യം പൂർണവും സങ്കീർണവുമായ രൂപം കൈക്കൊള്ളുന്നതാണ് പരിണാമം എന്ന് ഇദ്ദേഹം നിർവചിച്ചു. മഹത്തായ ജൈവസംശ്ലേഷണത്തിന്റെ ആരോഹചിഹ്നമാണ് മനുഷ്യനെന്നും പരിണാമത്തിലൂടെ പ്രപഞ്ചം കൂടുതൽ മാനവീകരിക്കപ്പെടുകയും മനുഷ്യരാശി ആദ്ധ്യാത്മിക ചൈതന്യത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായ ഒമേഗ ബിന്ദുവിലേയ്ക്ക് (Omega point) അടുക്കുകയും ചെയ്യുമെന്നും ഇദ്ദേഹം എഴുതി. 'ഒമേഗ ബിന്ദു' എന്ന സങ്കല്പം ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ ക്രിസ്തുവിനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് എന്നും ഷർദൻ പറഞ്ഞു. ദി ഫിനോമിനെൻ ഒഫ് മാൻ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ രചന 1947-ൽ തന്നെ ഇദ്ദേഹം പൂർത്തിയാക്കിയിരുന്നുവെങ്കിലും മരണശേഷമാണ് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടത്. വിവിധ ഭാഷകളിലേക്ക് തർജുമചെയ്യപ്പെട്ട ഈ ഗ്രന്ഥത്തിലൂടെയാണ് ഷർദൻ ലോകപ്രശസ്തനായത്. "ദി ഡിവൈൻ മില്യു" എന്ന കൃതിയിലും ഈ ആശയം ഇദ്ദേഹം വിശദമായി പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുണ്ട്. 1926-ൽ പാരീസിലെ കത്തോലിക്കാസ്ഥാപനത്തിലെ അധ്യാപകവൃത്തിയിൽ നിന്ന് ഇദ്ദേഹത്തെ പുറത്താക്കി. അതിനുശേഷം ചൈനയിലേക്കു പോയ ഷർദൻ പുരാജീവിതന്ത്രഗവേഷണത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു. 1929-ൽ പീക്കിങ് മനുഷ്യന്റെ കണ്ടുപിടിത്തത്തിനു വഴിതെളിയിച്ച ഗവേഷണത്തിൽ ഇദ്ദേഹവും പങ്കാളിയായിരുന്നു.

ചിന്താസമന്വയം
യുദ്ധസേവനം
മരണം
ചിന്ത