ദർശനങ്ങളുടെ ലോകത്ത് ജീവിച്ച മർഗരീത്തയ്ക്ക് പ്രായോഗികജീവിതത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടുക ബുദ്ധിമുട്ടായി. മഠത്തിൽ രോഗീശുശ്രൂഷക്കും അടുക്കളപ്പണിക്കും മറ്റും അവരെ നിയോഗിച്ചെങ്കിലും ഏറെക്കാലം അവർക്ക് ആ ജോലികളിൽ തുടരാനായില്ല. ഏടുക്കുന്നതെല്ലാം അവരുടെ കൈയ്യിൽ നിന്നു വഴുതിപ്പോയി. അവർ കുറേയെങ്കിലും വിജയിച്ചത്, കൊച്ചുകുട്ടികളെ നോക്കാൻ ചുമതല കിട്ടിയപ്പോഴാണ്. കുട്ടികൾ അവരെ ഇഷ്ടപ്പെടുകയും ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന വിശുദ്ധയായി കരുതി അവരുടെ വസ്ത്രത്തിന്റെ വിളുമ്പ് തിരുശേഷിപ്പുകളായി മുറിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്തു. ഏതായാലും, പൊതുവേ പ്രായോഗികകാര്യങ്ങൾക്ക് പറ്റാത്തവളാണെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ അധികാരികൾ അവരെ അവരുടെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ജീവിക്കാൻ വിട്ടു.

ദർശനത്തിൽ തനിയ്ക്കു ലഭിച്ചതായി മർഗരീത്ത കരുതിയ നിർദ്ദേശങ്ങൾ പിന്തുടരുന്നതിൽ നിന്ന് അധികാരികൾ അവരെ ആദ്യം നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ താമസിയായെ, ആശ്രമശ്രേഷ്ഠയെ തന്റെ ദർശനങ്ങളുടെ പരമാർത്ഥത ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്താൻ അവർക്കു കഴിഞ്ഞു. എന്നാൽ ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞന്മാരിൽ പലരും, ചില സഹസന്യാസിനികളും അപ്പോഴും സംശയാലുക്കളായിരുന്നു. ഇടക്ക് കുറേക്കാലം സന്യാസസമൂഹത്തിന്റെ കുമ്പസാരക്കാരൻ ആയിരുന്ന വിശുദ്ധ ക്ലാഡ് ഡി ലാ കൊളംബിയറും, മർഗരീത്തയുടെ ദർശനങ്ങളിൽ വിശ്വസിച്ചു. 1683-ൽ മദർ മെലിൻ, സന്യാസസമൂഹത്തിന്റെ പുതിയ ശ്രേഷ്ഠയായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടതോടെ, എതിർപ്പ് കുറഞ്ഞു. മർഗരീത്ത, പുതിയ ശ്രേഷ്ഠയുടെ സഹായി ആയി നിയമിക്കപ്പെട്ടു. നവസന്യാസിനികളുടെ ചുമതലയും മർഗരീത്തക്കു കിട്ടി. 1686 മുതൽ, സന്യാസഭവനത്തിൽ തിരുഹൃദയത്തിന്റെ തിരുനാൾ അഘോഷിക്കുന്നതിൽ അവർ മുൻകൈയെടുത്തു. രണ്ടു വർഷം കഴിഞ്ഞ്, തിരുഹൃദയഭക്തിക്ക് പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ട ഒരു പ്രാർത്ഥനാമന്ദിരവും സന്യാസഭവനത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.

മരണം, വിശുദ്ധപദവി
അംഗീകാരം
ജീവിതം
ബാല്യം