സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തരം ഇന്ത്യയിൽ ദലിത് സമൂഹത്തിൽ പരന്ന അംബേദ്കർ ചിന്തകളാണ് ദലിത് സാഹിത്യത്തിനു വഴിയൊരുക്കിയത്. അധികാര വികേന്ദ്രീകരണം, രാഷ്ട്രീയത്തിലെ വർഗീയത, ദാരിദ്ര്യം, വർഗീയ കലാപങ്ങൾ, ഹിന്ദുത്വവാദം എന്നിവയെല്ലാം ദലിതരെ തട്ടിയുണർത്തി. മഹാരാഷ്ട്രയിൽ "ദലിത് പാന്തർ" പ്രസ്ഥാനം രൂപീകൃതമായി (1972). ഇതിന്റെ പ്രതിഫലനം ദലിത് സാഹിത്യത്തിലുമുണ്ടായി. ദലിത് എഴുത്തുകാർ നിലവിലിരിക്കുന്ന സാഹിത്യ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ മറികടന്നാണ് എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. അവർ ബുദ്ധന്റെയും ഫൂലെയുടെയും അംബേദ്കറുടെയും പാരമ്പര്യത്തെയാണ് പിൻപറ്റിയത്. ഇടതുപക്ഷ എഴുത്തുകാരുടെ മുൻകൈയിൽ 1960-കളിൽ മറാഠിയിൽ രൂപംകൊണ്ട പുരോഗമന സാഹിത്യ പ്രസ്ഥാനത്തിൽനിന്നു വേർപെട്ട് എഴുത്തിൽ സ്വന്തമായ ഒരിടം ഒരുക്കാൻ ദലിത് എഴുത്തുകാരെ പ്രാപ്തരാക്കിയത് അംബേദ്കർ ചിന്തയായിരുന്നു. ബുദ്ധമത സ്വീകരണത്തിലൂടെ ദലിതർ നടത്തിയ സാംസ്കാരിക വിപ്ലവമാണ് ദലിത് സാഹിത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായി മാറിയത്. 1956-ലാണ് അംബേദ്കറുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ദലിതർ ബുദ്ധമതം സ്വീകരിക്കുന്നത്.

അംബേദ്കർ ചിന്തകൾ
ദലിത് സാഹിത്യ രചനകൾ
ചരിത്രം
ദലിത് പാന്തേഴ്സിന്റെ പിറവി