ശബരകൊട്ടത്തെ ചക്കുപുരയിൽ ക്ഷേത്രഭരണത്തിന്റെ ചുമതലക്കാരായ ആലത്തിയൂർ സങ്കേതത്തിന്റെ അടിമകൾ എന്ന നിലയാണ്‌ എഴുത്തച്ഛനും കുടുംബാംഗങ്ങൾക്കും ഉണ്ടായിരുന്നത്. സങ്കേതത്തലവനായ പെയ്യാപ്പന്തൽ ഇല്ലക്കാരും അവിടത്തെ കലവറക്കാരനായ രാവുണ്ണി എന്ന യുവാവും ചക്കുപുരയിലെ കഷ്ടതയിൽ തുണയായി. എള്ളും തേങ്ങയുമാണ്‌ ചക്കിൽ ആട്ടേണ്ടിയിരുന്നത്. ഒരു പറ എള്ള് ആട്ടുന്നതിനു ഒരുനാഴി നെല്ല് എന്ന നിരക്കിലുള്ള കൂലികൊണ്ടു മാത്രം വേണ്ടിയിരുന്നു ഉപജീവനം. സങ്കേതത്തിൽ പോയി കണക്കു പറഞ്ഞ് കൂലി വാങ്ങണമായിരുന്നു. എഴുത്തച്ഛനോടൊപ്പം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരിമാരായ സീത, ചീരു, സഹോദരഭാര്യ അമ്മിണി എന്നിവരും അവർ മൂന്നുപേരുടേയും കുട്ടികളും ഗോപിയുടേയും അമ്മിണിയുടേയും അമ്മയായ അച്ഛമ്പെങ്ങളും ആണ്‌ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ജോലി കുറവുള്ള മഴക്കാലത്ത് കൊടിയ ദാരിദ്ര്യമായിരുന്നു. വിശപ്പു സഹിക്കവയ്യാഞ്ഞ് ചീരുവിന്റെ മകൻ അച്ചു ഒരിക്കൽ വെള്ളപ്പോക്കത്തിൽ കയറി വന്ന മീൻ കൂട്ടുകാരോടു ചേർന്ന് ചുട്ടു തിന്നു. ഇതുകേട്ട എഴുത്തച്ഛൻ, വിശപ്പു സഹിക്കാതാമ്പോൾ എന്തും തിന്നാമെന്ന് അവനെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. അതിനുശേഷം, അടുത്തുള്ള അമ്പലത്തിലെ പടച്ചോറും മത്സ്യവും ചെത്തുകാരൻ കുട്ടായി കൊടുത്തിരുന്ന മിച്ചം വന്ന മധുരക്കള്ളുമാണ്‌ കർക്കിടകദുരിതത്തിൽ കുട്ടികളുടെ ജീവൻ നിലനിർത്തിയത്.

ദാരിദ്ര്യം
തുഞ്ചന്റെ പറമ്പ്
കുടുംബം
സമാപനം