പുസ്തകം പുറത്തിറങ്ങിയതോടെ കഥാതന്തു രണ്ട് വ്യത്യത ഭാഗങ്ങളായിട്ടാണെന്ന് നിരൂപകർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി - ഇവയെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കാനുള്ള ലീയുടെ കഴിവിനെക്കുറിച്ച് വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങളാണ്‌ ഉയർന്നുവന്നത്. ആദ്യത്തെ ഭാഗം ബൂ റാഡ്‌ലിയെക്കുറിച്ചും അയല്പക്കത്ത് കുട്ടികൾ അനുഭവിച്ചിരുന്ന സുരക്ഷയെയും സുഖത്തെയും കുറിച്ചായിരുന്നു. അയൽക്കാരെക്കുറിച്ചുള്ള സ്കൗട്ടിന്റെയും ജെമിന്റെയും നിരീക്ഷണങ്ങൾ മിക്ക നിരൂപകർക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. മേകോംബ് ജനതയെക്കുറിച്ചുള്ള വിശദമായ പ്രതിപാദനത്തെക്കുറിച്ച് വളരെ മതിപ്പ് തോന്നിയ ഒരു എഴുത്തുകാരൻ പുസ്തകത്തെ "തെക്കൻ കാല്പനികപ്രാദേശികത" എന്ന വിഭാഗത്തിൽ പെടുത്തി. നോവലിലെ മിക്ക കഥാപാത്രങ്ങളുടെയും പെരുമാറ്റത്തെ തെക്കൻ വർണ്ണവ്യവസ്ഥയുപയോഗിച്ച് വിശദീകരിക്കുന്നതിൽ ഈ വൈകാരികപ്രാദേശികത പ്രകടമാണ്‌. മേകോംബ് വാസികളുടെ കുറ്റങ്ങളെയും ഗുണങ്ങളെയും അലക്സാണ്ട്ര അമ്മായി വിശദീകരിക്കുന്നത് കുടുംബപുരാണമുപയോഗിച്ചാണ്‌ (ചൂതാട്ടത്തിന്റെയും മദ്യപാനത്തിന്റെയും ചരിത്രമുള്ള കുടുംബങ്ങൾ). കാഥികയാകട്ടെ ഫിഞ്ച് കുടുംബത്തിന്റെയും മേകോംബിന്റെയും ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ച് വളരെയധികം വിവരണം നൽകുന്നു. ടോമിനെ വശീകരിക്കാനുള്ള തന്റെ ശ്രമങ്ങളെ സമ്മതിക്കാനുള്ള മായെല്ലയുടെ ത്രാണിയില്ലായ്മയിലും "ഉള്ളതുപയോഗിച്ച് ഏറ്റവും ഉത്തമമായത് ചെയ്യുന്ന അവബോധമുള്ളവരാണ്‌ നല്ല ആളുകൾ" എന്ന ആറ്റികസിന്റെ നിർവചനത്തിലും ഈ പ്രാദേശികത കൂടുതൽ വ്യക്തമാകുന്നു. കഥാപാത്രങ്ങളെക്കാൾ തെക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ രീതികളും വിലക്കുകളുമാണ്‌ നോവലിനെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നത്.

നോവലിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗം തെക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ വെളുത്തവർഗ്ഗക്കാർ നീഗ്രോകളോട് പെരുമാറുന്ന രീതിയെക്കുറിച്ചാണ്‌. നോവൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ഉടനെയുള്ള വർഷങ്ങളിൽ അത് പ്രധാനമായും വർണ്ണവ്യത്യാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ്‌ എന്ന രീതിയിലാണ്‌ വീക്ഷിക്കപ്പെട്ടത്. അലബാമയിൽ വർണ്ണവിവേവചനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നടന്ന രണ്ട് സംഭവങ്ങളാണ്‌ നോവലിന്‌ അടിസ്ഥാനമെന്ന് ന്യായമായും കരുതാമെന്ന് ക്ലോഡിയ ഡഴ്സ്റ്റ് ജോൺസൺ പറയുന്നു : ബസിൽ കറുത്തവർഗ്ഗക്കാർക്കായുള്ള പിൻഭാഗത്തേക്ക് മാറാൻ റോസ പാർക്സ് വിസമ്മതിച്ചതിന്റെ ഫലമായുണ്ടായ 1955-ലെ മോണ്ട്ഗോമറി ബസ് ബഹിഷ്കരണവും, ഓതെറിൻ ലൂസി, പോളീ മയേഴ്സ് എന്ന കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരായ രണ്ട് കുട്ടികളെ പ്രവേശിപ്പിച്ചതിനാൽ അലബാമ സർവകലാശാലയിൽ 1956-ലുണ്ടായ കലാപവും (ഇവരിൽ മയേഴ്സ് തന്റെ അപേക്ഷ പിൻവലിക്കുകയും ലൂസി പുറത്താക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു). നോവലിന്റെ ചരിത്രപശ്ചാത്തലത്തെക്കുറിച്ച് രണ്ട് സാഹിത്യപണ്ഡിതർ ഇപ്രകാരവും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് : "ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിനും പുനർനിർമ്മാണത്തിനും ശേഷം തെക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനവും സംഘർഷഭരിതവുമായ സാമൂഹികപരിവർത്തനത്തിനിടയിലാണ്‌ "റ്റു കിൽ എ മോക്കിങ്ങ്ബേർഡ്" എഴുതപ്പെടുന്നതും പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നതും. 1930-കളിലാണ്‌ കഥ നടക്കുന്നതെങ്കിലും ഈ പരിവർത്തനം മൂലമുള്ള 1950-കളിലെ സംഘർഷങ്ങളുടെയും പിരിമുറുക്കത്തിന്റെയും ഭീതിയുടെയും ശബ്ദത്തിലാണ്‌ നോവലിന്റെ ആഖ്യാനം." അമേരിക്കയിലെ വർണ്ണബന്ധങ്ങൾക്കുമേൽ നോവലിനുണ്ടായ പ്രഭാവം അതിന്റെ വിജയത്തിന്റെ കാരണങ്ങളിലൊന്നായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. "പൗരാവകാശപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വളർച്ച മൂലമുള്ള വർണ്ണപിരിമുറുക്കങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ തെക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളും അമേരിക്കയും ശ്രമിക്കുന്നതിനിടെ തക്ക സമയത്ത് സഹായവുമായാണ്‌ പുസ്തകം അവതരിച്ചത്". ഹാർപർ ലീ പൗരാവകാശപ്രസ്ഥാനത്തിൽ നേരിട്ട് പങ്കെടുത്തിട്ടില്ലെങ്കിലും പ്രസ്ഥാനവുമായി നോവലിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണത്തിനുള്ള അഭേദ്യമായ ബന്ധം മൂലം അവരുടെ ജീവചരിത്രങ്ങളിലും പുസ്തകത്തിന്റെ പഠനങ്ങളിലും പ്രസ്ഥാനചരിത്രത്തിലെ പ്രധാന സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരാളം വിവരണങ്ങളുണ്ട്.

ടോം റോബിൻസൺറ്റെ മാതൃക എമ്മെറ്റ് ടിൽ ആയിരുന്നുവെന്ന് അഭിപ്രായപ്പെടുന്ന പാട്രിക് ക്യുര ഇരുവർക്കും സഹിക്കേണ്ടിവന്ന അനീതികൾ എണ്ണിക്കാണിക്കുന്നു. കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരനായ ബലാത്കാരി പവിത്രമായ തെക്കൻ സ്ത്രീത്വത്തെ ഉപദ്രവിക്കുന്ന ബിംബം ക്യൂറ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. ലൈംഗികമെന്ന സൂചനയെങ്കിലും നൽകുന്ന തരത്തിൽ കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരായ പുരുഷന്മാർ വെള്ളക്കാരികളോട് എന്ത് ചെയ്താലും പറഞ്ഞാലും "കുറ്റവാളിക്ക്" അക്കാലത്ത് മരണശിക്ഷയായിരുന്നു ലഭിച്ചിരുന്നത്. ടോം നിരപരാധിയെന്ന് കാണിക്കുന്ന ധാരാളം തെളിവുകളുണ്ടായിരുന്നിട്ടും ദരിദ്രരായ വെളുത്തവർഗ്ഗക്കാരായ കർഷകരടങ്ങിയ വിധികർത്താക്കളുടെ സമിതി അയാൾ കുറ്റവാളിയെന്ന് വിധിക്കുന്നു. കൂടുതൽ വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള മിതവാദികളായ ജനങ്ങൾ പോലും വിധിയെ അനുകൂലിക്കുന്നു. അനീതിക്കിരയായ നോവലിലെ കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരൻ കുറ്റം ചെയ്യാൻ പോലും സാധിക്കാത്ത വികലാംഗനായിരുന്നു. വെളുത്തവർഗ്ഗക്കാരായ തെക്കൻ എഴുത്തുകാരുടെ രചനകളിലെ "അവിവേകിയും തുണയറ്റവനും തനിക്കുവേണ്ടി പ്രതിരോധിക്കാനാകാത്തവനുമായ, വെള്ളക്കാർ നീതിയോടെ കാര്യങ്ങൾ നടത്തുന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചുകഴിയുന്ന" കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരന്റെ വാർപ്പുമാതൃകയ്ക്ക് ഉദാഹരണമാണ്‌ ടോം. വാദത്തിന്റെ തലേന്ന് കൊലചെയ്യാൻ വരുന്ന സംഘത്തിൽ നിന്ന് ആറ്റികസിന്റെയും കുട്ടികളുടെയും ഇടപെടലിലൂടെ രക്ഷപ്പെടുന്നെങ്കിലും ടോം ജയിൽ ചാടാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടെ അത്യന്തം ഹിംസാത്മകമായ രീതിയിൽ 17 വെടിയുണ്ടകളേറ്റ് കൊല്ലപ്പെടുന്നു.

വർണ്ണവിവേചനവും അനീതിയും പ്രതീകാത്മകമായും നോവലിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുണ്ട്. തന്റെ ജോലിയല്ലാതിരുന്നിട്ടുകൂടി ഭ്രാന്തൻനായയെ ആറ്റികസിന്‌ കൊല്ലേണ്ടിവരുന്നു. മേകോംബ് ജനതയുടെ മുൻവിധിയുടെ പ്രതീകമാണ്‌ നായ എന്ന് കരോലിൻ ജോൺസ് പറയുന്നു. വിജനമായ തെരുവിൽ കാത്തുനിന്ന് നായയെ വെടിവച്ചുകൊല്ലുന്ന ആറ്റികസിനു തന്നെ വെള്ളക്കാരായ പൗരന്മാരുടെ സഹായമില്ലാതെ പട്ടണത്തിലെ വർണ്ണവിവേചനത്തിനെതിരെ തനിച്ച് പോരാടേണ്ടിവരുന്നു. വാദത്തിന്റെ തലേന്ന് ടോമിനെ കൊലചെയ്യാനായി വരുന്ന ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന്‌ അയാളെ രക്ഷിക്കുമ്പോഴും ടോമിനായി വാദിക്കുമ്പോഴും ആറ്റികസ് ഒറ്റയ്ക്കാണ്‌. ഭ്രാന്തൻനായയുടെ സംഭവത്തിൽ നിന്നുള്ള സ്വപ്നസമാനമായ ബിംബങ്ങൾ കോടതിയിലെ ചില രംഗങ്ങളെ വിവരിക്കാൻ ലീ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ജോൺസ് എഴുതുന്നു : "ടോം റോബിൻസൺറ്റെ മനുഷ്യപ്രകൃതിയെപ്പോലും നിഷേധിക്കുന്ന വർണ്ണവിവേചനമാണ്‌ മേകോംബിലെ യഥാർത്ഥ ഭ്രാന്തൻനായ. ജൂറിക്കു മുമ്പിൽ ആറ്റികസ് വാദിക്കുമ്പോൾ ജൂറിയുടെയും പട്ടണജനതയുടെയും കോപത്തിന്‌ തലവച്ചുകൊടുക്കുകയാണ്‌"

വർണ്ണവിവേചനത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നുവെങ്കിലും നോവലിലെ കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരായ കഥാപാത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് വെളുത്തവർഗ്ഗക്കാരെപ്പോലെ സമഗ്രമായ പ്രതിപാദനമില്ല. വർണ്ണവിവേചനപരമായ വിശേഷണങ്ങളുള്ളതിനാലും കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരായ കഥാപാത്രങ്ങളെ അന്ധവിശ്വാസികളായ വാർപ്പുമാതൃകകളായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതിനാലും കാല്പൂർണിയയെ "അങ്കിൾ ടോംസ് കാബിനിലെ" സംതൃപ്തനായ അടിമയുടെ പുതിയൊരു രൂപം മാത്രമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നതിനാലും നോവൽ കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരെ തരംതാഴ്ത്തിക്കാട്ടുന്നതായി കരുതുന്നവരുണ്ട്. സ്കൗട്ടിന്റെ ആഖ്യാനം മൂലം വായനക്കാർക്ക് നിഷ്കളങ്കരും സംഘർഷത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കുന്നവരുമായി നിൽക്കാൻ സാധിക്കുന്നു. "സ്കൗട്ടിന്റെ ശബ്ദത്തിലെ 'ഞാനല്ല' സ്വരം കറുത്തവരും വെളുത്തവരും ആണുങ്ങളും പെണ്ണുങ്ങളുമായ നമ്മെ സമൂഹത്തിലെ നമ്മുടെ സ്ഥാനം മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു."

വർണ്ണവ്യത്യാസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഭാഗങ്ങൾ വെളുത്തവർഗ്ഗക്കാരായ വായനക്കാർ പൊതുവെ നല്ല രീതിയിൽ സ്വീകരിച്ചെങ്കിലും കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരായ വായനക്കാരിൽ നിന്നുള്ള പ്രതികരണം മിശ്രമായിരുന്നു. നോവലിനുവേണ്ടി "ദി ഇംഗ്ലീഷ് ജർണൽ" പ്രസിദ്ധീകരിച്ച അധ്യാപനസഹായി ഇപ്രകാരം പറയുന്നു : "ഒരു കൂട്ടം വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ആശ്ചര്യജനകവും ശക്തവുമായി തോന്നുന്നത് മറ്റൊരു കൂട്ടത്തിന്‌ താഴ്ത്തിക്കെട്ടുന്നതായി തോന്നാം." കാനഡയിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ലാംഗ്വേജ് ആർട്സ് കൺസൾട്ടന്റ് കണ്ടെത്തിയത് വെള്ളക്കാരായ വിദ്യാർത്ഥികളിൽ നോവൽ നല്ല പ്രഭാവമുണ്ടാക്കിയപ്പോൾ കറുത്തവർഗ്ഗക്കാർക്ക് കൃതി മനോവീര്യം കെടുത്തുന്നതായി അനുഭവപ്പെട്ടു എന്നാണ്‌. സ്കൂളിൽ നാടകത്തിൽ കാല്പുർണിയയുടെ ഭാഗമവതരിപ്പിച്ച ഒരു പെൺകുട്ടി തന്റെ പ്രതികരണം ഇപ്രകാരം വ്യക്തമാക്കി : "അത് (നോവൽ) വെള്ളക്കാരുടെ വീക്ഷണകോണിൽ നിന്നാണ്‌, ഏതാണ്ടൊരു റേസിസ്റ്റ് വീക്ഷണകോണിൽ നിന്ന്. ആഫിക്കൻ അമേരിക്കൻ കഥാപാത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് നാം കാര്യമായൊന്നും കാണുന്നില്ല. അവരെ വ്യക്തിപരമായ തലത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കുകയില്ല. എങ്കിലും നോവലിന്‌ സാർവജനികമായ ഒരു സന്ദേശം നൽകാനുണ്ട്. നോവൽ അടിസ്ഥാനപരമായി വർണ്ണവിവേചനത്തെക്കുറിച്ചാണെന്ന് എനിക്കറിയാം, എങ്കിലും നോവലിൽ നിന്ന് അതുമാത്രമല്ല ലഭിക്കുന്നത്"

തെക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ ജീവിതവും വർണ്ണവിവേചനവും
ആവിഷ്കാരങ്ങൾ
രചനാചരിത്രം
വർഗ്ഗം