1878-ൽ ഓട്ട്മാർ മെർഗെന്താലർ ആണ് ലൈനോടൈപ്പ് വികസിപ്പിച്ചെടുത്തത്. പക്ഷേ ഇതിനു പത്തുവർഷത്തോളം വേണ്ടത്ര പ്രചാരം ലഭിച്ചില്ല. 1886 ജൂല. 3-ന് 'ന്യൂയോർക്ക് ട്രൈബൂൺ' എന്ന പത്രത്തിൽ ലൈനോടൈപ്പ് അച്ചുകൾ ഉപയോഗിച്ചതോടെയാണ് ഈ സമ്പ്രദായം പ്രചരിച്ചത്. ഏതക്ഷരമാണ് വേണ്ടതെന്നു നോക്കി ആ അക്ഷരത്തിന്റെ കീ അമർത്തുമ്പോൾ അതിന്റെ മാട്രിക്സ് (matrix) താഴെയുള്ള ഒരു നാടയിലേക്കു പതിക്കുന്നു. ഓരോ വാക്കും കഴിയുമ്പോൾ സ്പെയിസും നാടയിലേക്കു വീഴ്ത്തും. വരികൾ പൂർത്തിയാകുന്ന മുറയ്ക്ക് സ്പെയിസ് ഉയർത്തി വരി തനിയെ മുറുക്കുന്നു. ഈ വരി വാർക്കുന്ന പാത്രത്തോടു ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതോടെ ഉരുകിയ ലോഹം അച്ചുകളിലേക്ക് തള്ളി, വരി വാർത്തുകിട്ടുന്നു. തുടർന്ന്, വാർത്ത വരികൾ ഘനീഭവിപ്പിക്കുന്നു. ഈ വരികൾ ഗാലിയിൽ നിറയുന്നു. 

1912-ൽ ലൈനോടൈപ്പിനു സദൃശമായ ഇന്റർടൈപ് (Inter type) യന്ത്രം കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിന്റെ പ്രവർത്തനതത്ത്വം ഏതാണ്ട് ലൈനോടൈപ്പിലേതുപോലെതന്നെയാണ്. ഈ യന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചു വർത്തമാനപത്രത്തിലെ ഒരു കോളത്തിലെ 7-8 വരികൾ ഒരു മിനിറ്റിൽ വാർക്കാം. പിന്നീടു നടത്തിയ ഗവേഷണങ്ങളുടെ ഫലമായി ഇതിന്റെ വേഗം 12-15 വരികളായി വർദ്ധിച്ചു. ഇപ്പോൾ ഓപ്പറേറ്ററുടെ സഹായം കൂടാതെതന്നെ കീബോർഡ് പ്രവർത്തിപ്പിക്കാം. 'ഫെയർചൈൽഡ് ടെലിടൈപ്പ്സെറ്റർ' (Fair child Tele type setter) ഇതിൽ ഏറ്റവും പുതിയതാണ്. യന്ത്രവത്കൃത-അച്ചുനിരത്തലിന്റെ മറ്റൊരു രീതിയാണ് 'ലഡ്ലോ ടൈപ്പോഗ്രാഫ്' (Ludlow typograph). പരസ്യങ്ങൾക്കും മറ്റും വേണ്ട വലിയ അച്ചുകൾ വാർക്കാൻ 'ലഡ്ലോ' സമ്പ്രദായമാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. 'ലഡ്ലോ'വിനു സമാനമായ മറ്റൊന്നാണ് 'എൽറോഡ്' (Elrod). 1 മുതൽ 18 വരെ പോയിന്റ് ഘനമുളള ലെഡ്, ബോർഡർ, സ്പേസ് എന്നീ സാധനങ്ങൾ ഇതിൽ വാർക്കുന്നു. യു.എസ്സിൽ ലൈനോടൈപ്പ് സമ്പ്രദായം ഇല്ലാത്ത ഒരച്ചടിശാലയോ വർത്തമാനപത്രമോ ഇല്ലെന്നുതന്നെ പറയാം.

അച്ചടിയന്ത്രങ്ങൾ
ആവശ്യാനുസൃത മുദ്രണം (print on demand)
ഗിൽഡിങ്
ലൈനോടൈപ്പ് (Linotype)