പുസ്തകങ്ങളുടെ വില കൂടിയിരിക്കുകയും സാക്ഷരത്വം ഒരു ന്യൂനപക്ഷത്തിന്റെ മാത്രം കുത്തകയായി കഴിയുകയും ചെയ്തിടത്തോളം കാലം അശ്ലീലസാഹിത്യത്തിന്റെ മേൽ കൈവയ്ക്കണമെന്ന് ഗവൺ‌മെന്റുകൾ കരുതിയില്ല. എന്നാൽ ഇത്തരം സാഹിത്യസൃഷ്ടികൾ പെരുകുകയും അവയെ തടയാൻ കോടതി നടപടികളുൾപ്പെടെയുള്ള നീക്കങ്ങൾ ഭരണാധികാരികൾ ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്തതോടുകൂടി ഗ്രന്ഥകാരൻമാരും വായനക്കാരും പുതിയ നിയമനിർമ്മാണസംരംഭങ്ങളെ കടന്നാക്രമിക്കാൻ തുടങ്ങി. സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യങ്ങളെ മറച്ചുവയ്ക്കാൻ ഗ്രന്ഥകാരന്മാരെ ഭരണകൂടം നിർബന്ധിക്കുന്നുവെന്നും വായനാശീലത്തിന്റെ വ്യാപനത്തെ തടയുന്നുവെന്നും പുസ്തകത്തിന്റെ മുഖ്യസന്ദേശത്തെ ലഘൂകരിച്ച് ഒറ്റപ്പെട്ട ഖണ്ഡികകളിൽ കോടതികൾ കുറ്റം കണ്ടുപിടിക്കുന്നുവെന്നും ഉള്ള വിമർശനങ്ങളാണ് നിയമങ്ങളെക്കുറിച്ച് പൊതുവേ ഉണ്ടായത്. പുസ്തകങ്ങളുടെ ഉള്ളടക്കങ്ങളെക്കുറിച്ച് പ്രായേണ അജ്ഞരായ പ്രസിദ്ധീകരണശാലക്കാരാണ് മിക്കപ്പോഴും കുറ്റാരോപണങ്ങൾക്കു വിധേയരാകുന്നത് എന്ന വസ്തുതയും നിശിതമായ ആക്ഷേപങ്ങൾക്കു വക നല്കി.

ഈ വിമർശനങ്ങൾക്കുള്ള പഴുതുകൾ ആധുനികകാലത്തെ നീതിന്യായാധിപന്മാർ തന്നെ നീക്കിവരികയാണ്. 1954-ൽ ഓൾഡ്ബെയ്ലിയിൽ വിചാരണയ്ക്കുവന്ന വാർബർഗ് കേസിൽ സാഹിത്യവും, 'വൃത്തികേടിനുവേണ്ടിയുള്ള വൃത്തികേടും' (filth for filth's sake) തമ്മിൽ വിവേചിച്ചറിയേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യം ജഡ്ജി എടുത്തുപറയുകയുണ്ടായി. 'ജീവിതത്തിന്റെയും പ്രേമത്തിന്റെയും ലൈംഗികതയുടെയും' യാഥാർഥ്യങ്ങളെപ്പറ്റി പ്രതിപാദിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഒരു പ്രസിദ്ധീകരണത്തെ തരംതാഴ്ത്തരുതെന്നും ലൈംഗികത ഒരു 'വൃത്തികേടോ' പാപമോ അല്ലെന്നും, 14 വയസ്സായ ഒരു ബാലികയ്ക്കു വായിക്കാൻ പറ്റിയതാണോ എന്നുള്ളതായിരിക്കരുത് ഒരു സാഹിത്യസൃഷ്ടിയുടെ സാഹിത്യപരവും സാൻമാർഗികവും നിയമപരവുമായ മാനദണ്ഡമെന്നും ഈ കേസിൽ ജസ്റ്റിസ് ഡബ്ള്യൂ.എൻ. സ്റ്റേബിൾ എടുത്തു പറഞ്ഞു.
സങ്കല്പ വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ
പുതിയ മാനദണ്ഡങ്ങൾ
ഇന്ത്യയിൽ
നിയമത്തിന്റെ ഇടപെടൽ