മുന്നേ അംഗീകരിപ്പെട്ടിരുന്ന മതസിദ്ധാന്തങ്ങളെ യുക്തിപൂർ‌വം തെളിയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സ്കൊളാസ്റ്റിക് അന്വേഷ രീതിയുടെ സ്ഥാപകനെന്ന നിലയിലാണ്‌ അബലാർഡിന്റെ പ്രാധാന്യം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വന്തം വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ നിരാകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കാമെങ്കിലും, അദ്ദേഹം അവയിൽ എത്തിച്ചേർന്നത്, പിന്നീട് പതിമൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ വികസിതരൂപം പ്രാപിച്ച് സഭാനേതൃത്വത്തിന്റെ അംഗീകാരം നേടിയ ചിന്താപദ്ധതിയെ ആശ്രയിച്ചാണ്‌.

പാശ്ചാത്യ ക്രിസ്തീയലോകത്ത് അരിസ്റ്റോട്ടിലിന്റെ ദാർശനികമേധാവിത്വം സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുന്നതിൽ അബലാർഡിനു ഗണ്യമായ സ്ഥാനമുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണത്തിനു അരനൂറ്റാണ്ടിനു ശേഷം അരിസ്റ്റോട്ടിൽ പാശ്ചാത്യലോകം അരിസ്റ്റോട്ടിലിന്റെ പ്രാമാണികതയെ പൂർണ്ണമായും അംഗീകരിച്ചു. അരിസ്റ്റോട്ടിലിന്റെ ഒർഗനാനും(Organon) ഇതരകൃതികളും പാശ്ചാത്യവിദ്യാശാലകളിൽ ലഭ്യമായിത്തുടങ്ങിയത് ഇക്കാലത്തായിരുന്നു. അതിനു മുൻപ് നിലവിലിരുന്ന യാഥാർത്ഥ്യവാദം പ്ലേറ്റോയുടെ ചിന്തയെ ആണ്‌ ആശ്രയിച്ചിരുന്നത്. 

സം‌വാദദർശനത്തിനു പുറമേ, അബലാർഡ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ സംഭാവന നൽകിയ മേഖല സന്മാർഗ്ഗശാസ്ത്രമാണ്‌. മനുഷ്യകർമ്മങ്ങളുടെ ധാർമ്മികമൂല്യം അളക്കുന്നതിൽ കർത്താക്കളുടെ വ്യക്തിനിഷ്ടമായ ലക്ഷ്യത്തിനുള്ള പ്രാധാന്യത്തിലേയ്ക്ക് അദ്ദേഹം വിരൽചൂണ്ടി. അബലാർഡിന്റെ കാലത്തിനു ശേഷം അരിസ്റ്റോട്ടിലിന്റെ സന്മാർഗ്ഗചിന്ത പൂർണ്ണമായും ലഭ്യമായെങ്കിലും സന്മാർഗ്ഗസംബന്ധിയായ അന്വേഷണങ്ങൾ സ്കൊളാസ്റ്റിക് ചിന്തയിൽ വിരളമായിരുന്നു എന്നോർക്കുമ്പോൾ, ഈ രംഗത്തെ അബലാർഡിന്റെ സംഭാവനകളുടെ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാകും.

അബലാർഡിന്റെ ചിന്ത
യൗവനം
മരണം
അവസാന പ്രതിസന്ധി