അക്കാലത്തെ വനിതാ കലാകാരികളുടെ ഇടയിൽ സാധാരണമായിരുന്ന സ്റ്റിൽ ലൈഫ് പെയിന്റിംഗുകളും ചായാചിത്രങ്ങളും രചിക്കാൻ ജെന്റിലേച്ചി പരിശീലിച്ചു. ഇതിനുപുറമെ, ബൈബിൾ, പുരാണ കഥകളിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞ ചരിത്ര രചനകളിലും അവർ താൽപര്യം വളർത്തി. ആ കാലഘട്ടത്തിലെ സാമൂഹിക പ്രതീക്ഷകളാൽ ഉചിതമെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നതിനാൽ വനിതാ കലാകാരികളെ പെയിന്റ് ചെയ്യുന്നതിനുള്ള പ്രത്യേക വിഭാഗങ്ങളിൽ മാത്രമായി പരിമിതപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ചായാചിത്രങ്ങൾ, നിശ്ചലജീവിതം, ചരിത്രചിത്രങ്ങൾ എന്നിവ നിർമ്മിക്കാൻ ജെന്റിലേച്ചിയെ അവരുടെ അച്ഛനും മറ്റ് കലാകാരന്മാരും അഭ്യസിപ്പിച്ചു. പ്രത്യേകിച്ചും സദ്‌ഗുണമുള്ള അവിവാഹിതയായ സ്ത്രീ എന്ന നിലയിൽ നഗ്ന മോഡലുകളുടെ ശരീരഘടനയെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുന്നത് സ്ത്രീകൾക്ക് മുഷിച്ചിലുണ്ടായി. സ്ത്രീ കലാകാരൻ സ്വന്തം ശരീരം കണ്ണാടിയിൽ ഒരു റഫറൻസായി ഉപയോഗിച്ചിരിക്കാമെന്ന ആശയത്തിൽ നഗ്നമായ സ്ത്രീ രൂപ നിർമ്മാണത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ജെന്റിലേച്ചിയുടെ ചിത്രങ്ങളെ ചരിത്രകാരന്മാർ വിശകലനം ചെയ്തതായി സൂസൻ ഡിക്സൺ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.അവരുടെ റോമൻ ജന്മനഗരത്തിലെ ലിംഗാധിഷ്ഠിത പരിമിതികളും ജീവിതത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ഒരു അമ്മയുടെ അഭാവവും ജെന്റിലേച്ചിയുടെ താൽപ്പര്യത്തിനും ശക്തമായ സ്ത്രീ രൂപങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതിനും സഹായിച്ചതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.എലിസബത്ത് ക്രോപ്പറിൽ നിന്നുള്ള അനുമാനങ്ങൾ, ജെന്റിലേച്ചി സ്ത്രീരൂപങ്ങളെ കൂടുതൽ വീരോചിതമായ വെളിച്ചത്തിൽ വരച്ചതായും ഈ സ്ത്രീകൾക്ക് ദുരന്തത്തിന്റെയും സങ്കടത്തിന്റെയും സവിശേഷതകൾ ആരോപിക്കുന്നുവെന്നും അവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ ഒരു നൈതിക വീക്ഷണകോണിൽ നിന്ന് ന്യായീകരിക്കുന്നുവെന്നും വാദിക്കുന്നു.

ഡേറ്റിംഗും ആട്രിബ്യൂഷനും
ചിത്രകാരിയെക്കുറിച്ച്
കലാപരമായ പശ്ചാത്തലം
ഉറവിടം