ഇന്ത്യയിലും ലോകത്തിന്റെ ഇതര ഭാഗങ്ങളിലും പ്രചരിക്കുന്ന മറ്റു ഭാഷകളിൽ നിന്ന് തമിഴിന് അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു വ്യത്യാസമുണ്ട്. തമിഴ് സംശ്ളിഷ്ട കക്ഷ്യ എന്ന വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്ന ഭാഷകളിലൊന്നാണ്. അതായത് രണ്ടോ അതിലധികമോ രൂപിമങ്ങൾ ഒന്നിനു പിറകെ ഒന്നായി കൂട്ടിച്ചേർത്തു നിർമിച്ച പദങ്ങൾ തമിഴിൽ ധാരാളം കാണാം. ഉദാഹരണമായി അവളുടയ, രാമനുടയ എന്നീ സംബന്ധികാവിഭക്തി രൂപങ്ങൾ. ഇതിനു സമാനമായി അവളുടെ, രാമന്റെ എന്നിങ്ങനെയാണ് മലയാളത്തിലുള്ളത്. മറ്റു ദ്രാവിഡ ഭാഷകളിലൊന്നും ഈ സ്വഭാവം ഇത്രത്തോളമില്ല. തമിഴിലെ പദപ്രയോഗ രീതിയിലും അതിന്റേതായ സവിശേഷതകളുണ്ട്. ഒരേ പദപ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്താർഥങ്ങൾ കുറിക്കുന്ന അനേകം പദങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന സമ്പ്രദായം തമിഴിലുണ്ട്. ഇത് മറ്റു ദ്രാവിഡഭാഷകളെ അപേക്ഷിച്ച് കൂടുതലാണ്.

തമിഴിൽ നാമങ്ങളുടെ ലിംഗങ്ങളെ കുറിക്കുന്ന രൂപഭേദങ്ങൾ മലയാളത്തിൽ കാണുന്നവയോട് സാദൃശ്യമുള്ളവയാണ്. പുല്ലിംഗത്തെ കുറിക്കാൻ അൻ എന്ന പ്രത്യയവും സ്ത്രീലിംഗത്തെ കുറിക്കാൻ തു, ത്തി, ച്ചി എന്നീ പ്രത്യയങ്ങളും ഉപയോഗിക്കുന്നു. വാക്യത്തിൽ ആഖ്യാപദത്തിനും പൂർണക്രിയയ്ക്കും തമ്മിൽ ലിംഗ വചന പുരുഷ പ്രത്യയങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ പരസ്പര പൊരുത്തമുണ്ടായിരിക്കണം. ഇതനുസരിച്ച് നാൻ വന്തേൻ, നാങ്കൾ വന്തോം, നീ വന്തായ്, നീർ വന്തീർകൾ, അവൻ വന്താൻ, അവൾ വന്താൾ, അവർകൾ വന്താർകൾ എന്നിങ്ങനെയുള്ള പൊരുത്തം അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. അതേസമയം നാമത്തിൽ ചേർക്കുന്ന പ്രത്യയവും ക്രിയയിൽ ചേർക്കുന്ന പ്രത്യയവും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമുണ്ട്.

നാമത്തിലെ പ്രത്യയം ക്രിയയിലെ പ്രത്യയം

അൻ ആൻ

അൾ ആൾ

അർ ആർ

തമിഴിലെ വാക്യഘടന പ്രധാനമായും രണ്ടുവിധമാണ്. നാമവും നാമവും ചേർന്നും (അവൾ സീത) നാമവും ക്രിയയും ചേർന്നും (അവൾ വന്താൾ). ചോദ്യ സർവനാമം പേരെച്ച സർവനാമമായി ഉപയോഗിക്കാറില്ല. എന്നാൽ പേരെച്ചവും നാമവും ചേർത്തുപയോഗിക്കുന്നതു സാധാരണമാണ് (വന്ത പയ്യൻ).

പുതിയ സാഹിത്യശാഖകൾ
കുറ്റാന്വേഷണ നോവലുകൾ
കവിത
ഭാഷാഘടന