പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ പകുതിയിൽ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ നടപ്പിലാക്കിയ പരിഷ്കാരങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിൽ നിയമനിർമ്മാണങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ഒരു സംവിധാനം രൂപം നൽകുക എന്നത്. ഭരണം എളുപ്പമാക്കുക എന്നതിലുപരി അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടു എന്ന തോന്നലുളവാക്കിയിരുന്ന മധ്യവർഗ്ഗത്തെ അനുനയിപ്പിക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശവുമുണ്ടായിരുന്നു ഈ നടപടിക്കു പിന്നിൽ. റിപ്പൺ പ്രഭു ആണ് പരിഷ്കാരം നടപ്പിലാക്കിയത്, ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ വേണ്ടതിലധികം പ്രചാരണവും ഇതിനു വേണ്ടി നടത്തുകയുണ്ടായി. തിരുവിതാംകൂർ രാജ്യമാണ് ആദ്യമായി നിയമനിർമ്മാണ സഭക്കു രൂപം നൽകിയത്. 1888 ൽ ശ്രീമൂലം തിരുനാൾ മഹാരാജാവാണ് ഇത് നടപ്പിലാക്കിയത്. സർക്കാർ നിയമിക്കുന്ന ആറ് ഉദ്യോഗസ്ഥരും, രണ്ട് അനൗദ്യോഗിക പ്രതിനിധികളുമുൾപ്പടെ എട്ടുപേരാണ് സഭയിലുണ്ടായിരുന്നത്. 1898 ൽ ഈ നിയമം പുതുക്കുകയും, എട്ടുമുതൽ പതിനഞ്ചു വരെ അംഗങ്ങൾ നിയമസഭയിലുണ്ടായിരിക്കണമെന്നും അതിൽ അഞ്ചിൽ രണ്ട് ഭാഗം അനൗദ്യോഗിക അംഗങ്ങളായിരിക്കുമെന്നുമുള്ള ഭേദഗതി അവതരിപ്പിക്കുകയും ഉണ്ടായി. ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങളിൽ കാര്യമായി ഇടപെടാത്തതുകൊണ്ട് ഈ നിയമസഭക്ക് ജനങ്ങളുടെ പിന്തുണ നേടാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഈ അവസരത്തിലാണ് ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ രാജാവിനെ നേരിട്ടറിയിക്കുന്നതിനായി 1904 ൽ ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭ രൂപീകരിക്കുന്നത്. പരമാവധി നൂറംഗങ്ങൾ വരെ ഈ സഭയിലുണ്ടായിരിക്കുമെന്നും, സഭയുടെ കാലാവധി ഒരു വർഷം വരെയായിരിക്കുമെന്നും നിയമം നിലവിൽ വന്നു.ഇതിൽ 66 പേരെ പ്രാദേശിക നിയോജകമണ്ഡലങ്ങളിൽ നിന്നും, 24 പേരെ മുനിസിപ്പാലിറ്റികളിൽ നിന്നും തിരഞ്ഞെടുത്തു. ബാക്കിയുള്ളവരെ രാജാവ് നേരിട്ട് നാമനിർദ്ദേശം ചെയ്യുകയും ഉണ്ടായി. 1907 ൽ നിയമസഭയിലേക്ക് നാല് അനൗദ്യോഗിക അംഗങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള അവകാശം ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭക്കു ലഭിച്ചു. പരിഷ്കാരങ്ങൾ ഓരോന്നും നടപ്പിൽ വരുമ്പോഴും സമൂഹത്തിലെ എല്ലാത്തരം ജാതികൾക്കും അതിന്റെ ഗുണവശങ്ങൾ അനുഭവിക്കാൻ കഴിയും എന്നുള്ളകാര്യം ഉറപ്പു വരുത്താൻ ഭരണാധികാരികൾക്ക് കഴിയാതെ പോയി.

പ്രക്ഷോഭ കാരണങ്ങൾ
പശ്ചാത്തലം
വിജയം
പ്രക്ഷോഭം