[[File:Teacher in Laos.jpg|thumb|250px|right|ഒരു പ്രൈമറിസ്കൂൾ അധ്യാപകൻ തന്റെ ക്ലാസ്മുറിയിൽ]]
പണ്ടത്തെ ആചാര്യന്മാർ അസാധാരണധിഷണാശാലികളും ബഹുമുഖപാണ്ഡിത്യമുള്ളവരും സിദ്ധന്മാരുമായിരുന്നതിനാൽ അധ്യാപനയോഗ്യത നേടുന്ന കാര്യം പരിഗണിക്കേണ്ടതായി വന്നിരുന്നില്ല. കൂടാതെ [[മനുഷ്യൻ|മനുഷ്യനാർജിച്ചിരുന്ന]] വിജ്ഞാനത്തിന്റെ സീമകൾക്ക് ഇത്ര വികാസമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരാൾക്ക് അനേകം വിഷയങ്ങളിൽ അവഗാഹം നേടാൻ അത്ര വിഷമമില്ലായിരുന്നു. അതിനാൽ അധ്യാപകന്റെ യോഗ്യത ഒരു വലിയ പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ വിദ്യാർഥികളുടെ എണ്ണം അനിയന്ത്രിതമായി വർധിക്കുകയും വിജ്ഞാനമണ്ഡലത്തിൽ അഭൂതപൂർവമായ വിസ്ഫോടനം സംഭവിക്കുകയും ചെയ്തതോടെ ഓരോ വിഷയവും അതിൽ പ്രത്യേകം നൈപുണ്യമാർജിച്ചവർതന്നെ പഠിപ്പിക്കേണ്ടതാണെന്ന നില വന്നുചേർന്നു. അപ്പോൾ ഈ നൈപുണ്യമാർജിക്കൽ അധ്യാപകന്റെ അവശ്യയോഗ്യതയായി പരിഗണിക്കേണ്ടിവന്നു. വിവിധഘട്ടങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് പ്രൈമറി, സെക്കണ്ടറി, സർവകലാശാല എന്നീ തലങ്ങളിലെ അധ്യാപകർക്കുവേണ്ട സാമാന്യ വിദ്യാഭ്യാസ യോഗ്യതകളും പ്രത്യേക യോഗ്യതകളും ഇന്നവയെല്ലാമെന്ന് തിട്ടപ്പെടുത്തി. പ്രൈമറി അധ്യാപകന്റെ സാമാന്യവിദ്യാഭ്യാസയോഗ്യത എസ്.എസ്.എൽ.സി.യും അധ്യാപനയോഗ്യത ടി.ടി.സി. യുമാണ്. സെക്കണ്ടറി അധ്യാപകന് സർവകലാശാലാബിരുദവും ബി.എഡും ഉണ്ടായിരിക്കണം. സർവകലാശാലാധ്യാപകൻ മാസ്റ്റർ ബിരുദധാരിയും എം.ഫിലോ, ഗവേഷണബിരുദമോ ഉള്ളവരോ ദേശീയ/സംസ്ഥാന യോഗ്യതാ നിർണയ പരീക്ഷയിൽ വിജയം നേടിയവരോ ആയിരിക്കണം. 

പരിശീലനം
അധ്യാപക പദവി
ചരിത്രം
പുറംകണ്ണികൾ