 ആരംഭത്തിൽ ഓറിയന്താലേ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത് പൗരസ്ത്യസഭയുടെ തിരുസംഘത്തിനു അനുബന്ധമായ ഒരു സ്ഥാപനമായിട്ടാണ്. പക്ഷെ 1967-ൽ ഇതിന്റെ നാമധേയം പൗരസ്ത്യ സഭകൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള തിരുസംഘം എന്നായി പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. പരിശുദ്ധ സിംഹാസനത്തിന്റെ ഈ തിരുസംഘവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്താതെ ഓറിയന്താലേയുടെ ലക്ഷ്യവും മിഷനും മനസ്സിലാകുക അസാധ്യമാണ്. മറ്റൊരുതരത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, എങ്ങനെയാണ് 1917-ലെ ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഓറിയന്താലേ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത് എന്നതിനും വിശദീകരണം ഈ വസ്തുതയാണ്. എന്താണ് ഓറിയന്താലേയുടെ സ്ഥാപനത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം? 1774-ൽ റഷ്യക്കാർ ഓട്ടൊമനികളെ പരാജയപ്പെടുത്തി (അന്വേഷിക്കുക: കുട്ചുക്-കൈനാജി ഉടമ്പടി). 1798-ൽ നെപ്പോളിയൻ ഈജിപ്തിൽ പ്രവേശിച്ചതോടെ പൗരസ്ത്യലോകത്തെ പ്രതിസന്ധി മൂർദ്ധന്യത്തിലായി. മറ്റൊരുവിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, ഓട്ടൊമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അസ്തമയത്തിനു ശേഷം സാമ്രാജ്യത്തിനു കീഴിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ദശലക്ഷം ക്രൈസ്തവരുടെ ഭാവി എന്താകും എന്ന ചോദ്യം ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഉയർന്നു വന്നു. ഈ ചോദ്യം 1893-ൽ ജറുസലേമിൽ നടന്ന വി. ബലിയെകുറിച്ചുള്ള സമ്മേളനത്തിൽ ചർച്ചചെയ്യപ്പെട്ടു. പൗരസ്ത്യ കത്തോലിക്കാസഭയുടെ പാത്രിയാക്കീസുമാർ സമ്മേളനത്തിൽ മാർപ്പാപ്പയുടെ പ്രതിനിധിയായ കർദ്ദിനാൾ ബെനുവ ലാൻജിനിയോസിൻറെ മുൻപിൽ ഈ പ്രശ്‌നം അവതരിപ്പിച്ചു. കർദ്ദിനാൾ ഈ വിഷയം മാർപ്പാപ്പയുടെ ശ്രദ്ധയിൽ കൊണ്ടുവന്നു. തൽഫലമായി ലിയോ പതിമൂന്നാമൻ പൗരസ്ത്യ കത്തോലിക്കാ പാത്രിയാർക്കീസുമാരുടെ ഒരു സമ്മേളനം വിളിച്ചുകൂട്ടി (1894). തുടർന്ന് അപ്പസ്തോലിക ലേഖനമായ "ഓറിയെന്താലിയും ദിഗ്‌നിതാസ്""," എന്നപേരിലുള്ള പൗരസ്ത്യ കത്തോലിക്കരുടെ മാഗ്നാ കാർത്ത എഴുതപ്പെട്ടു.
1917-ലെ ഫെബ്രുവരി വിപ്ലവത്തിൽ സംഭവിച്ച റഷ്യൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പതനത്തോടും  അതുപോലെതന്നെ ഓട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അസ്തമയത്തോടും പ്രതികരിക്കാൻ മാർപ്പാപ്പ തീരുമാനിച്ചു.. മുൻ പൗരസ്ത്യ തിരുസംഘത്തെ സംബന്ധിച്ച മോത്തു പ്രോപ്രിയോ "പ്രോവിദെന്തിസ് ദേയ്", (1.05.1917), പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതിലൂടെ മാർപ്പാപ്പ പൗരസ്ത്യ തിരുസംഘം സ്ഥാപിച്ചു. മറ്റൊരു മോത്തു പ്രോപ്രിയോ ആയ "ഓറിയൻതാലിസ് കാതോലിസിസ്" പ്രകാരം (15.10.1917), മാർപ്പാപ്പ ഓറിയൻതാലേ സ്ഥാപിച്ചു.. പുതിയ തിരുസംഘത്തിന്റെ മേൽചുമതല മാർപ്പാപ്പയിൽ തന്നെ നിക്ഷിപ്തമായിരുന്നു. തിരുസംഘത്തിന്റെ തലവൻ അതിനാൽ കർദ്ദിനാൾ പദവിയുള്ള ഒരു സെക്രട്ടറി ആയിരുന്നു (അവലംബം: 1917-ലെ പിയോ-ബെനെടെക്റ്റിൻ 257-ആം കാനോന കോഡെക്സ് ഇയൂറിസ് കാനോനിച്ചി ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു). സ്ഥാപനത്തിന്റെ മൂന്നു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ബെനഡിക്ട് പതിനഞ്ചാമൻ "ക്വവോദ് നോബിസ് ഇൻ കോൺതെന്തോ" എന്ന അപ്പസ്തോലിക ഭരണഘടനയിലൂടെ ബിരുദങ്ങൾ നൽകാനുള്ള അവകാശം ഓറിയൻതാലേക്കു നൽകി..ആരംഭം മുതൽ ആഴത്തിലുള്ള സാധ്യതകൾ ഉള്ള ഒരു പൗരസ്ത്യ ഗ്രന്ഥാലയം വേണമെന്നു മാർപ്പാപ്പ നിർബന്ധം പിടിച്ചിരുന്നു.

ആരംഭത്തിൽ ഇവിടുത്തെ അധ്യാപകർ വിവിധ സന്ന്യാസ സഭകളിൽനിന്നുള്ളവരും അല്മായരുമായിരുന്നു. ഇവർ താഴെപറയുന്നവർ ആണ്: ഒരു വൈറ്റ് ഫാദർ, അംത്വാ ദെൽപുച്ച്‌ (1868-1936); അദ്ദേഹം ഓറിയൻതാലേയുടെ ആദ്യവർഷങ്ങളിൽ (1918-1919) പ്രൊ-പ്രസിഡന്റ് ആയിരുന്നു.; രണ്ടു ബെനെഡിക്റ്റിനികൾ; മാർട്ടിൻ യൂഗീ (1878-1954)ഉൾപ്പെടെയുള്ള മൂന്നു അസംപ്‌ഷനിസ്റ്റുകൾ. യൂഗീ കുറച്ചു വർഷങ്ങൾ മാത്രമേ ഇവിടെ അദ്ധ്യാപകൻ ആയിരിന്നുള്ളൂ. പക്ഷെ പൗരസ്ത്യദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ ചരിത്രം എഴുതിയത് അദ്ദേഹമാണ്. ഒരു ഡൊമിനിക്കൻ; ഒരു മേകിറ്റാറിസ്റ്; ഗുയിയെമ്മ് ദേ ജേർപ്പാനിയോൺ (1877-1948) ഉൾപ്പെടയുള്ള നാല് ഈശോസഭക്കാർ; രണ്ടു റഷ്യക്കാർ, ഒരു ഗ്രീക്കും ഒരു എത്യോപ്യനും; ഇവരെക്കൂടാതെ, മൈക്കലാഞ്ജലോ ഗുയിദി എന്ന സുപ്രസിദ്ധ ചരിത്രകാരനും ഫിലോളജിസ്റ്റും ഉൾപ്പെടെയുള്ള മൂന്നു അല്മായരും. പയസ് പന്ത്രണ്ടാമൻ ഊന്നൽക്കൊടുത്തത് സ്ഥാപനം നടത്തിക്കൊണ്ടു പോകാനും പിന്നീട് അത് ഏറ്റെടുക്കുവാനുമുള്ള ഒരു സന്ന്യാസ സഭയെയാണ്. അദ്ദേഹം ഈശോസഭയെ തെരെഞ്ഞെടുത്തു. ഈശോസഭാജനറൽ ആയ വ്ലോദിമിർ ലീഡോക്കോവ്സ്കി (14.09.1922) ക്കു എഴുതിയ ഒരു കത്തിലൂടെ മാർപ്പാപ്പ ഓറിയൻതാലേയെ ഈശോസഭയെ ഏൽപ്പിച്ചു. ഇത് ഓറിയൻതാലേയുടെ പൂർണ അധികാരത്തോടുകൂടിയുള്ള പ്രസിഡന്റായിരുന്ന ആൽഫ്രഡോ ഇൻഡിഫോൻസോ, ഓ. എസ്. ബി. യുടെ നിർദ്ദേശം അനുസരിച്ചായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഓറിയൻതാലേയുടെ ആദ്യത്തെ ഈശോസഭാ പ്രസിഡന്റ്  ആയി മൈക്കൽ ദെർബിഗ്‌നി (1922-1931) നിയമിതനായി. പ്രഗല്ഭനായ അദ്ദേഹമാണ് പുതിയ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾകൊണ്ടും പുതിയ ആസ്ഥാനത്തിലേക്ക് മാറ്റിക്കൊണ്ടും ഓറിയൻതാലേക്കു പുതുജീവൻ നൽകിയത്. സങ്കീർണമായ ഒരു റഷ്യൻ മിഷന് ശേഷം അദ്ദേഹം ഉടനെ വിശ്രമജീവിതത്തിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിൻഗാമി എമിൽ ഹെർമാൻ (1932-1951) എന്ന ജർമ്മൻ കാനോനിക നിയമജ്ഞൻ ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹമാണ് യുദ്ധത്തിന്റെ കാലയളവിൽ ഓറിയൻതാലേയെ നയിച്ചത്. ഒരു ബാസ്ക്ക് ദേശക്കാരനും സുപ്രസിദ്ധ പാട്രിസ്റ്റിക് പണ്ഡിതനുമായ ഇഗ്‌നാസിയോ ഓർത്തിസ് ദേ ഉർബിന (1951-1957); പ്രശസ്ത സിറിയക് പണ്ഡിതനും പിന്നീട് വത്തിക്കാൻ ലൈബ്രറിയുടെ പ്രീഫെക്ടുമായിരുന്ന അൽഫോൻസ് റേസ് (1957-1962; ഫ്ലോറെൻസു കൗൺസിലിൽ (1438-1445) വിദഗ്ദ്ധനും പിന്നീട് കൗൺസിലിന്റെ രേഖകളുടെ ഗ്രന്ഥപരിശോധകനുമായുന്ന ജോസഫ് ഗിൽ (1962-1963); വീണ്ടും ജോസഫ് ഗിൽ (1964-1967), ഗിൽ 1965-ൽ ഈശോസഭ റെക്ടർ എന്ന പദവി ആദ്യമായി വഹിച്ചു; പിന്നീട് പൗരസ്ത്യ കാനോനിക നിയമത്തിന്റെ പുനഃപരിശോധനക്കുവേണ്ടി നിയമിക്കപ്പെട്ട പൊന്തിഫിക്കൽ കമ്മീഷന്റെ  സെക്രട്ടറി ആയിത്തീർന്ന ഇവാൻ ഷുഷേക്ക് (1967-1972); ശ്രദ്ധേയനായ സഭൈക്യ ഗവേഷകൻ ആയ ജോർജസ് ദീജൈഫ് (1972-1976); മേവുഡോൺ സ്‌കൂൾ ഓഫ് റഷ്യന്റെ മുൻ റെക്ടർ ആയ എഡ്‌വാർഡ് ഹ്യൂബർ (1976-1981); പിന്നീട് ഇരുപത്തഞ്ചോളം വർഷങ്ങൾ (1983-2008) ഈശോസഭയുടെ സുപ്പീരിയർ ജനറൽ ആയി തെരെഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട പീറ്റർ-ഹാൻസ് കോൺവെൻബാക്‌ (1981-1983); ഉടനെത്തന്നെ ഗ്രിഗോറിയൻ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ റെക്ടർ ആയി നിയമിതനായ ഗില്ലസ് പെലാൻഡ്  (1984-1986); ടോക്യോയിലെ സോഫിയ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ റെക്ടറായും റഷ്യൻ ഫിലോസഫിയിൽ വിദഗ്ദ്ധനുമായും അറിയപ്പെടുന്ന ജിനോ പ്യോവസാന (1986-1990); കാനോനിക നിയമജ്ഞനും ഡീനും റെക്ടറുമായ ക്ലാരേൻസു ഗാല്ലഗർ  (1990-1995); വിവിധ കാലയളവിൽ ആദ്യമായി രണ്ടുവട്ടം റെക്ടർ ആയ ഗില്ലസ് പെലാൻഡ് (1995-1998); ഒൻപതു വർഷങ്ങൾ റെക്ടർ ആയിരുന്ന ഹെക്ടർ വാൾ വിലാർഡിൽ (1998-2007); രണ്ടു വർഷത്തെ സേവനത്തിനു ശേഷം ഓറിയന്റൽ കോൺഗ്രിഗേഷന്റെ സെക്രട്ടറി ആയി നിയമിതനായ സിറിൽ വാസിൽ (2007-2009); ഒരു വർഷം പ്രൊ-റെക്ടർ ആയിരുന്ന സണ്ണി കൊക്കരവാലായിൽ (മേയ് 2009- മേയ് 2010); പിന്നീട് ന്യൂയോർക്കിലെ ഗ്രിഗോറിയൻ ഫൗണ്ടേഷന്റെ സീനിയർ വൈസ് പ്രസിഡന്റായി നിയമിതനായ ജെയിംസ് മക്ആൻ (2010-2015); 20 ഏപ്രിൽ 2015 മുതൽ 25 ആഗസ്റ്റ് 2015 വരെ പ്രൊ-റെക്ടർ ആയിരുന്ന സമീർ ഖാലിൽ സമീർ; തുടർന്നു ഡേവിഡ് നാസർ (2015-...). അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ ഓറിയൻതാലേ കെട്ടിടം പുതിയ മുഖം കൈവരിക്കുകയും ഈശോസഭ സമൂഹം തൊട്ടടുത്തുള്ള പൊന്തിഫിക്കൽ റഷ്യൻ കോളേജിനോട് (കോളേജിയൂം റുസിക്കും) ലയിക്കുകയും ചെയ്തു..

ഈ നൂറുവർഷത്തെ ചരിത്രം(1917-2017) പൊതുവായി വിഭജിക്കാവുന്നതാണ്. ആദ്യത്തെ പതിനൊന്നു വർഷങ്ങളിൽ സ്വന്തമായ ഒരു അസ്തിത്വം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കലും നിലനിൽപ്പുമായിരുന്നു ഓറിയൻതാലേയുടെ പ്രധാന ലക്‌ഷ്യം. ഇത് യാഥാർഥ്യമായത് പീയൂസ് പതിനൊന്നാമൻ ഓറിയൻതാലേക്കു വേണ്ടി എഴുതപ്പെട്ട "രേരും ഓറിയൻതാലിയും" എന്ന  എൻസൈക്ളിക്കലിലൂടെയാണ്, (1928). പിന്നീടുവന്ന മുപ്പതുവർഷങ്ങൾ വത്തിക്കാൻ കൗൺസിലിന് (1928-1958) മുന്നോടിയായിട്ടുള്ള വർഷങ്ങൾ ആയിരുന്നു. ഈ കാലഘട്ടം വലിയ വളർച്ചക്ക് തുടക്കമിട്ടു. രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ സൂനഹദോസിനു ശേഷമുള്ള 1989 വരെയുള്ള മുപ്പതു വർഷങ്ങൾ പൗരസ്ത്യ ക്രൈസ്തവികത്തെക്കുറിച്ചും ഓറിയൻതാലേയെക്കുറിച്ചും പുതിയ താല്പര്യം വളർത്താൻ ഇടയാക്കി. 1989-ൽ സംഭവിച്ച തുറവിയിലേക്കു നയിച്ച മാറ്റങ്ങളോടെ പൗരസ്ത്യ യൂറോപ്പുമായുള്ള ഓറിയൻതാലേയുടെ ബന്ധത്തിന് കാര്യമായ പുരോഗതി കൈവരികയും ചെയ്തു. ഈ രാജ്യങ്ങളിൽനിന്നുമുള്ള വളരെയധികം വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ഓറിയൻതാലേയിൽ ഉപരിപഠനം നടത്താനുള്ള അവസരം അങ്ങനെ കൈവന്നു.. 

ആദ്യ ശതാബ്ദം
ശ്രദ്ധേയമായ നേട്ടങ്ങൾ
ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ട്
ഗ്രന്ഥാലയം