2001ലെ ലിംഗാനുപാതം പരിശോധിച്ചാൽ 1000 ആണിനു 962 പെൺ മാത്രമേയുള്ളു എന്നു കാണാം.  ഈ അസമത്വത്തിന്  പല കാരണങ്ങളും കാണാനാവും. ഉദാഹരണത്തിന് അമ്മമാർ ഗർഭധാരണത്തിനും മുമ്പും ശേഷവും കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിലെ  പോഷക കുറവ്, പെൺഭ്രൂണഹത്യ, ആൺകുട്ടികളാണ് അഭികാമ്യമെന്ന പരമ്പരാഗത ചിന്താഗതി എന്നിങ്ങനെ പലതും . 

എന്നിരുന്നാലും, ഇന്ത്യയിലെ ലിംഗാനുപാതത്തിൽ പെൺകുഞ്ഞുങ്ങളുടെ സംഖ്യ കുറയാനുള്ള യഥാർഥ കാരണം ഗർഭധാരണത്തിനുമുമ്പുള്ള ലിംഗ പരിശോധനയും തുടർന്നുള്ള പെൺഭ്രൂണ ഹത്യയുമാണ്.   

പെൺകുട്ടികളുണ്ടായാൽ അത് കുടുംബത്തിനു സാമൂഹ്യമായും സാമ്പത്തികമായും ബാദ്ധ്യതയായി മാറുമെന്ന് സ്ത്രീകളെ നിരന്തരം പറഞ്ഞുവിശ്വസിപ്പിക്കുന്നുവെന്നാണ് ഇതുകൊണ്ട് അർഥമാക്കേണ്ടത്. 

കേരളം പോലുള്ള വിദ്യാഭ്യാസത്തിനു പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ഇന്ത്യയിലെ ചില അപൂർവ്വം പ്രദേശങ്ങളിൽ അനേകം സ്ത്രീപുരുഷന്മാർ ജോലി ലഭ്യമാവുന്നതുവരെ തങ്ങളുടെ വിവാഹപ്രായം നീട്ടുന്നു. എന്നിരുന്നാലും ഇന്ത്യയിലെ മിക്ക വീടുകളിലും ലൈംഗിക കാര്യങ്ങളിൽ വളരെയധികം യാഥാസ്ഥിതികത പാലിച്ചു പോരുന്നു. ലൈംഗികതയെപ്പറ്റിയുള്ള എല്ലാവിധ ചർച്ചകളും ഈ വീടുകളിൽ നിരോധിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിലും പട്ടണപ്രദേശത്തെ ചേരിപ്രദേശങ്ങളിലും മറ്റു അവികസിത മേഖലകളിലും പെൺകുട്ടികൾക്ക് ചെറുപ്രായത്തിൽത്തന്നെ വിവാഹിതരാകേണ്ടിവരുന്നുണ്ട്. ലൈംഗികതയെപ്പറ്റിയോ ഗർഭധാരണത്തെ പറ്റിയോ ഒരു അറിവുമില്ലാതെയാണവർ വിവാഹിതരാകുന്നത്. യൂണിസെഫ്  കണക്കുപ്രകാരം ഇന്ത്യയിൽ ഇന്ന് 24 കോടിയോളം പെൺകുട്ടികൾ 18 വയസിനു താഴെ പ്രായത്തിൽ വിവാഹിതരായവരാണ്,

കൗമാരക്കാരിലെ ഗർഭാവസ്ഥ കൂടുതലാണ്. 36% പെൺകുട്ടികളും (പ്രായം 13–16) 64% കൗമാരപ്രായക്കാരും (പ്രായം 17–19) ഗർഭിണികളോ അമ്മമാരോ ആയിക്കഴിഞ്ഞതായി കണക്കുകൾ പറയുന്നു. ഇന്ത്യയിൽ വിവാഹേതര ഗർഭം വലിയ അപമാനമായാണ് കരുതപ്പെടുന്നത്. ഗർഭം അലസിപ്പിക്കുക എന്നത് വളരെക്കുറച്ചുമാത്രം ലഭ്യമാവുന്ന സേവനമാണ്. അതു ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സ്ത്രീകളോട് ഡോക്ടർമാർ പോലും അനുകൂല നിലപാട് അപൂർവ്വമായേ എടുക്കാറുമുള്ളു. ഇതിന്റെ ഫലമായി അതാവശ്യമുള്ള സ്ത്രീകൾക്ക് യാതൊരു സുരക്ഷിതത്വവുമില്ലാത്ത മാർഗ്ഗങ്ങൾ സ്വീകരിക്കേണ്ടി വരാറുണ്ട്. ഇത് സ്ത്രീകളുടെ ജീവൻ പോലും അപകടത്തിലാക്കുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ കുട്ടിയെ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവരുന്നു. അത്തരം അപമാനിതരായ സ്ത്രീകൾക്ക് ആത്മഹത്യ ചെയ്യേണ്ടതായി വരുന്നു.

ഗർഭനിരോധനമാർഗ്ഗങ്ങൾ വിവാഹജീവിതത്തിലോ പുറത്തോ അപൂർവ്വമായി മാത്രമാണുപയൊഗിക്കുന്നത്. പലർക്കും ഇതേപ്പറ്റി ശാസ്ത്രീയമായ അറിവില്ല. 1992–1993ൽ ദേശീയ കുടുംബാരോഗ്യ സർവ്വേയിൽ വിവാഹിതരായ 7.1% സ്ത്രീകൾ മാത്രമേ (പ്രായപരിധി 15–19) ഗർഭനിരോധനോപാധികൾ ഉപയോഗിക്കുന്നുള്ളു എന്നു കണ്ടെത്തി. എന്നാൽ 20–24 പ്രായത്തിലുള്ളസ്ത്രീകൾ പൊതുവെ 21% ഇവ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്. ഗർഭനിരോധനമാർഗ്ഗങ്ങൾ ഒരു വശത്തു ലഭ്യമാകാത്തപ്പൊഴാണ് മരുവശത്ത് ഗർഭച്ഛിദ്രം അനുവദിക്കാതിരിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യയിൽ നടക്കുന്ന 50 ലക്ഷം ഗർഭച്ഛിദ്രങ്ങളിൽ 10% മാത്രമാണ് നല്ല സൗകര്യങ്ങളുള്ള ആശുപത്രികളിൽ നടക്കുന്നത്. മതസംഘടനകൾ നടത്തുന്ന ആശുപത്രികളിൽ അബോർഷന് അപ്രഖ്യാപിത വിലക്കുള്ളതായി ആരോപിക്കപ്പെടുന്നു. പൊതുവേ എംടിപി ആക്ടിനെപ്പറ്റി ജനങ്ങൾക്കും അറിവില്ല.

ലൈംഗികാരോഗ്യത്തിന്റെ ഇന്നത്തെ സ്ഥിതി
കൗമാരപ്രായക്കാർക്ക്
ലൈംഗികവിദ്യാഭ്യാസത്തോടുള്ള എതിർപ്പ്
ലിംഗസ്ഥിതിയും ഗർഭധാരണവും