ആഗോളതലത്തിൽ വളരെയധികം പ്രചാരം ലഭിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു രീതിയാണിത്. വികലാംഗരായ വിദ്യാർഥികൾക്ക് പൊതുവിദ്യാലയങ്ങളിൽ മറ്റ് കുട്ടികളോടൊപ്പം പ്രവേശനം നൽകുന്നു. കുട്ടികളുടെ സമൂഹവുമായുള്ള ഇണങ്ങിച്ചേരൽ ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതിനും വികലാംഗരായ മുഴുവൻ കുട്ടികൾക്കും അധ്യയനത്തിന് അവസരം നൽകുന്നതിനും ഈ സമ്പ്രദായം സഹായിക്കുന്നു. ഇന്ന് ഇന്ത്യയിൽ 300 ഓളം അന്ധവിദ്യാലയങ്ങൾ ഉണ്ട്. പരമാവധി 20,000 കുട്ടികളെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ മാത്രമേ ഈ വിദ്യാലയങ്ങൾക്ക് കഴിയുകയുള്ളൂ. എന്നാൽ 5 വയസ്സിനും 15 വയസ്സിനും ഇടയിൽ പ്രായമുള്ള 2 ലക്ഷത്തോളം അന്ധരായ കുട്ടികൾ ഇന്ത്യയിലുണ്ട്. ഈ സാഹചര്യത്തിലും സംയോജിത വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പ്രസക്തി വർധിക്കുന്നു. സംയോജിത വിദ്യാഭ്യാസം നടപ്പിലാക്കുന്നതിന് വിവിധ രീതികൾ നിലവിലുണ്ട്. 1986ലെ ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസ നയം (National Policy of Education) ഇതിന് കൂടുതൽ ഊന്നൽ നൽകുകയുണ്ടായി.

ഇതോടെ അന്ധർക്ക് മറ്റു കുട്ടികളുമായി കൂടുതൽ സമ്പർക്കം പുലർത്തുന്നതിനും സാമൂഹ്യജീവിതത്തിൽ സജീവമായി പങ്കെടുക്കുന്നതിനും അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ പൊതുജനങ്ങളെ നേരിട്ടു മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കുന്നതിനും സാധിക്കുന്നു. പ്രത്യേകപരിശീലനം ലഭിച്ച അധ്യാപകരും ഉപകരണങ്ങളും മാത്രമേ ഈ രീതിക്ക് ആവശ്യമായിവരുന്നുള്ളൂ. പ്രത്യേകം കെട്ടിടങ്ങളോ കളിസ്ഥലങ്ങളോ ആവശ്യമില്ല. എങ്കിലും ഈ പദ്ധതിക്ക് പല ന്യൂനതകളും ഉണ്ട്. ക്ളാസിൽ അന്ധവിദ്യാർഥിക്ക് പലപ്പോഴും പ്രത്യേക പരിഗണന നൽകാൻ കഴിഞ്ഞെന്നുവരില്ല. നേരത്തെ ബ്രെയിൽ അഭ്യസിച്ചവർക്കേ ഈ സമ്പ്രദായം പ്രയോജനപ്പെടുകയുള്ളൂ. സാധാരണ അധ്യാപകർക്ക് പരീക്ഷ നടത്താനും ഉത്തരക്കടലാസ് നോക്കി മാർക്കിടാനും പ്രയാസമുണ്ടാകുന്നു.

പഠനരീതി
സംയോജിത വിദ്യാഭ്യാസം (Integrated Education)
സഞ്ചാരശേഷി വികസനം
നിത്യജീവിത നൈപുണികൾ (Daily Living skills)