കോടതിനടപടികളുടെ ഇടവേളകളിലൊന്നിൽ, വർത്തമാനപ്പത്രത്തിലെ ചരമഅറിയിപ്പിൽ നിന്ന് ഇവാൻ ഇല്ലിച്ചിന്റെ മരണവാർത്ത അറിഞ്ഞ അടുത്ത സഹപ്രവർത്തകരെ അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് നോവലിന്റെ തുടക്കം. അവർക്ക് ആശ്വാസവും സന്തോഷവും ആയിരുന്നു. മരിച്ചത് താൻ അല്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് ആശ്വസിക്കുകയും ഈ മരണം സൃഷ്ടിച്ച ഒഴിവിൽ കിട്ടാൻ സാധ്യതയുള്ള ഉദ്യോഗക്കയറ്റത്തിന്റെ കാര്യമോർത്ത് സന്തോഷിക്കുകയുമാണ് ഓരോരുത്തനും ചെയ്തത്. ബാല്യകൗമാരങ്ങൾ മുതൽ പരേതനെ അറിയാമായിരുന്ന പീറ്റർ ഇവാനോവിച്ചിന്റെ പോലും മനോഭാവം ഇതായിരുന്നെങ്കിലും എല്ലാവരും അനുശോചനത്തിന്റെ ഔപചാരികതകളിലൂടെ കടന്നുപോയി. മരണവീട് സന്ദർശിച്ച പീറ്റർ ഇവാനോവിച്ച്, മൃതദേഹത്തിന് മുൻപിൽ വണങ്ങുന്നതാണോ, കുരിശടയാളം വരയ്ക്കുന്നതാണോ ഉചിതമെന്നതിനെപ്പറ്റിയുള്ള സന്ദേഹം നിമിത്തം വണക്കവും കുരിശുവരയും കലർത്തിയാണ് ഉപചാരം കാട്ടിയത്. പരേതന്റെ വിധവ പ്രസ്കോവ്യക്കൊപ്പം പീറ്റർ ഇവാനോവിച്ച് കുറേ സമയം പങ്കിട്ട് അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ദുഃഖം പങ്കുവെയ്ക്കുമ്പോഴും, തനിക്ക് കിട്ടാൻ സാധ്യതയുള്ള പെൻഷന്റേയും മറ്റാനുകൂല്യങ്ങളുടേയും കാര്യമാണ് പ്രസ്കോവ്യക്ക് ചോദിക്കാനുണ്ടായിരുന്നത്. മരണവീട്ടിലേക്കുള്ള ഈ സന്ദർശനം ഒഴിവാക്കാനായില്ലെങ്കിലും, പീറ്റർ ഇവാനോവിച്ചിന് സായാഹ്നങ്ങളിൽ പതിവുള്ള ചീട്ടുകളിയിൽ അന്നും പങ്കു ചേരാനായി. അയാൾ എത്തുമ്പോൾ കളി ഒരു വട്ടം മാത്രമേ കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളു.

രോഗം
മരണവുമായി മുഖാമുഖം
മരണം, പ്രതികരണം
പശ്ചാത്തലം