പിതാവും ഗുരു വര്യന്മാരും സൂഫികൾ ആയതു കൊണ്ടാവാം തസ്സവുഫിൽ (ആത്മീയ സംസ്കരണത്തിൽ) ചെറുപ്പ കാലത്ത് തന്നെ അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധ പതിപ്പിച്ചിരുന്നുവെന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. വിനോദങ്ങളിൽ താല്പര്യം കാട്ടുകയോ, കളവോ മറ്റ് അനാവശ്യസംസാരങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുകയോ ചെയ്യാത്ത അബൂബക്കറിനെ പഠന കാലത്ത് തങ്ങൾ ആശ്ചര്യത്തോടെ ആയിരുന്നു കണ്ടിരുന്നത് എന്ന സഹപാഠികളുടെ വെളിപ്പെടുത്തലുകളും, വിനയവും, സത്യ സന്ധതയും, അനുസരണവും കൃത്യ നിഷ്ടതയും മൂലം അബൂബക്കർ തങ്ങളുടെ പ്രീതി പിടിച്ചു പറ്റിയിരുന്നുവന്ന ഗുരുക്കന്മാരുടെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തലുകളും , ഒഴിവു സമയങ്ങളിൽ പ്രാർഥനകളും, സ്തോത്രങ്ങളും ചൊല്ലി കഴിയുന്ന ബാലൻ നാട്ടുകാർക്കും അത്ഭുതമായിരുന്നുവെന്ന ദേശവാസികളുടെ അഭിപ്രായങ്ങളുമൊക്കെ ചേർത്താണ് ചെറുപ്പം തൊട്ടേ ഇദ്ദേഹം തസ്സവുഫ് ഫിൽ തത്പരനായിരുന്നുവെന്ന് അനുമാനിക്കപ്പെടുന്നത്.

പിതാവും സൂഫി യോഗിയുമായ കുഞ്ഞി മാഹിൻ കോയ മുസ്ലിയാർ ,"കോട്ടക്കൽ അബൂബക്കർ തങ്ങൾ","ഹാമിദ് കോയ അൽ ഖാദിരി","ചെറുകോയ തങ്ങൾ",ശൈഖ് അബൂബക്കർ ഞെണ്ടാടി എന്നിവരിൽ നിന്നൊക്കെ സൂഫിസത്തിൽ ശിഷ്യ്വത്വം സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും സൂഫിസത്തിലേക്ക് അബൂബക്കർ മുസ്ലിയാർ പൂർണ്ണമായും മുഴുകുന്നത് 1962 ൽ ഹജ്ജ് തീർത്ഥാടന ഭാഗമായി മദീന സന്ദർശിച്ചതിനു ശേഷമാണ്, ഇതിനു ശേഷം മുഹ്യുദ്ദീൻ സാഹിബ് (പുലി മൊയ്തീൻ) എന്ന നഖ്ശബന്ദിയ്യ സൂഫീ ധാരയുടെ യോഗിയെ പരിചയപ്പെടുകയും, ഥരീഖ സ്വീകരിച്ചു സുഹ്ദ്(ഭൗതിക വിരക്തി), ഫഖ്ർ(അരിഷ്ടജീവിതം) എന്നിവയിലൂടെ ഒമ്പത് വർഷത്തോളം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യനായി തുടർച്ചയായ വ്രതം, തുടർച്ചയായ നിസ്ക്കാരം, ഖതം ഉൽ ഖുർആൻ (ഖുർആൻ പാരായണം), സ്തോത്ര കീർത്തനം, സുകൂത്ത് (മൗനവ്രതം), തുടങ്ങിയ കടുത്ത ശാരീരിക അനുഷ്ടാനങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുകയും, ആഹാര നിയന്ത്രണം ഏർപ്പെടുത്തുകയും, "(ദിനം രണ്ട് കാരക്ക. രണ്ട് ദിവസത്തിലൊരിക്കൽ അൽപം ആട്ടിൻ പാൽ. മറ്റു ദിവസങ്ങളിൽ ചൂടു വെള്ളം. ഇതായിരുന്നു ഭക്ഷണ ചര്യ") ഉസ്‌ലത്ത് (ഏകാന്ത വാസം), ഖൽവത്ത് (ഏകാഗ്രതാവാസം) എന്നിവ കൂടി അനുഷ്‌ഠിച്ചു റിയാളകൾ പൂർത്തിയാക്കിയതിനു ശേഷം വർഷങ്ങളോളം ദേശാടനം നടത്തുകയും ചെയ്തു.

ജനനവും വളർച്ചയും
ആത്മീയ ഗുരുവുമായുള്ള സമാഗമം
സൂഫിസത്തിലേക്ക്
വിയോഗം