ബ്രിട്ടനിൽനിന്നു മടങ്ങിയെത്തിയതിനുശേഷം അബ്ദുൽ റസാക്ക്, 1950 ൽ മലയൻ സിവിൽ സർവീസിൽ ചേർന്നു.  തന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ചേരാനുള്ള ഉൽക്കടമായ അഭിവാഞ്ചയാൽ അദ്ദേഹം യുണൈറ്റഡ് മലേയ നാഷണൽ ഓർഗനൈസേഷന്റെ (UMNO) യുവനേതാവായി. രണ്ടുവർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അദ്ദേഹം പഹാങിലെ അസിസ്റ്റന്റ് സ്റ്റേറ്റ് സെക്രട്ടറിയായി ജോലി നോക്കി. 1955 ഫെബ്രുവരിയിൽ വെറും 33 വയസ് പ്രായമുള്ളപ്പോൾ അബ്ദുൽ റസാക്ക്  പെഹാങിന്റെ മുഖ്യമന്ത്രിയായിത്തീർന്നു.

1955 ജൂലൈയിൽ നടന്ന മലേഷ്യയിലെ ആദ്യ പൊതുതിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ അബ്ദുൽ റസാക്ക് ഒരു സീറ്റ് നേടി  വിജയിക്കുകയും വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രിയായി നിയമിതനാകുകയും ചെയ്തു. മലയൻ വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായത്തിന് അടിസ്ഥാനമിട്ട “റസാക്ക് റിപ്പോർട്ടിന്റെ” കരട് രൂപകൽപ്പനയിൽ അദ്ദേഹം മുഖ്യപങ്കുവഹിച്ചു. 1956 ഫെബ്രുവരിയിൽ,   ബ്രിട്ടീഷുകാരിൽ നിന്നും മലയയ്ക്കു സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയെടുക്കാനുള്ള ലണ്ടൻ ദൗത്യ സംഘത്തിലെ ഒരു പ്രധാന അംഗമായിരുന്നു.

1959 ലെ പൊതുതെരഞ്ഞെടുപ്പിന് ശേഷം അദ്ദേഹം 1957 മുതൽ വഹിച്ചിരുന്ന ഉപ പ്രധാനമന്ത്രിയുടെയും പ്രതിരോധമന്ത്രിയുടെയും ചുമതലയോടൊപ്പം ഗ്രാമീണ വികസന മന്ത്രിയായി നിയമിതനായി. റെഡ് ബുക്ക് എന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന ഡെവലപ്മെന്റ് പോളിസി രൂപപ്പെടുത്തിയെന്നതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങളിലൊന്നാണ്.

1965 ൽ മലേഷ്യൻ ഫെഡറേഷനിൽ നിന്ന് സിംഗപ്പൂർ വിട്ടുപോയ സന്ദർഭത്തിൽ,  UMNO യ്ക്ക് പാർട്ടിയിൽ കൂടുതൽ ചെറുപ്പക്കാരായ നേതാക്കളെ വേണമെന്ന് അബ്ദുൽ റസാക്ക് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ലീ കുവാൻ യുവിനെപ്പോലെ വാഗ്‌പാടവമുള്ള, യുവ മലയ നേതാക്കളെ വാർത്തെടുക്കുവാൻ അദ്ദേഹം അദമ്യമായി ആഗ്രഹിച്ചു. തങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിലും സംസ്കാരത്തിലും അടിവരയിട്ടു  സംസാരിക്കുന്നതിനും മലയ് ഭാഷയിലും ഇംഗ്ലീഷിലും ഒരുപോലെ ചർച്ച നടത്തുവാനും  സാധിക്കുന്ന ഊർജ്ജസ്വലരായ ചെറുപ്പക്കാരെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന് ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നത്. ഈ പ്രയത്നത്തിന്റെ അനന്തരഫലമായി, ഗോത്രം, ജനനം, പണം എന്നീ  കണക്കുകൂട്ടലുകൾ നടത്താതെ,  UMNO യിലെ മഹാതിർ മുഹമ്മദിനെപ്പോലെ മിശ്ര പാരമ്പര്യമുള്ള യുവനേതാക്കളെ രാഷ്ട്രീയ ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെ ഉന്നത തലങ്ങളിലേക്ക് അദ്ദേഹം നയിച്ചു. 1967 ൽ സാമൂഹ്യ നേതൃത്വത്തിന് റമോൺ മാഗ്സസെ അവാർഡ് അദ്ദേഹത്തിനു സമ്മാനിക്കപ്പെട്ടു.

രാഷ്ട്രീയപ്രവേശം
പശ്ചാത്തലം
മരണം
പ്രധാനമന്ത്രിപദം