ലോകായത ദർശനത്തെപ്പറ്റി ഇന്ന് ലഭ്യമായ രേഖകൾ മുഴുവനും വിപക്ഷകരായവരുടെ പരിഹാസപൂർണ്ണവും ആക്ഷേപതരവുമായുള്ള പ്രസ്താവനകൾ മാത്രമാണ്. രാമായണത്തിൻറെ അയോദ്ധ്യാകാണ്ഡത്തിലും മഹാഭാരതം ശാന്തിപർവത്തിലും മനുസ്മൃതിയിലും മറ്റും ഇത്തരം പരാമർശങ്ങൾ കാണാം. മാധവന്റെ സർവ്വദർശന സംഗ്രഹം, ജയരാശിഭട്ടന്റെ തത്ത്വോപപ്ലവസിംഹം, എന്നീ കൃതികളിൽ നിന്നു ഈ ഭൗതികവാദത്തിന്റെ ലോകബോധത്തെക്കുറിച്ചും മറ്റും ഗ്രഹിക്കാം. 

പ്രാചീന യുഗങ്ങളിൽ ഋഗ്വേദത്തിന്റെ പ്രാരംഭകാലം (ക്രി.മു. 16-ആം നൂറ്റാണ്ട്‌) മുതൽ ക്രി.വ. 7,8,9 നൂറ്റാണ്ടുകൾ വരെ ഇന്ത്യയിലെ സാധാരണക്കാരായ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ചാർവാകം പ്രചരിച്ചിരുന്നു. വൈദിക മതവിശ്വാസങ്ങൾക്ക്‌ സമാന്തരമായും എല്ലാത്തരം ആത്നീയതക്കും ഒപ്പവും അതേ സമയം ആ വാദങ്ങൾക്കെല്ലാം എതിരായും നിരന്തരം യുദ്ധം ചെയ്ത്‌ രണ്ടായിരത്തിലധികം വർഷങ്ങൾ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ അത്‌ നിലനിന്നിരുന്നു എന്നാണ്‌ പ്രസിദ്ധ തത്ത്വചിന്തകനായ എം.എസ്‌. ദേവദാസ്‌ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നത്‌. 

വ്യാസന്റെ മഹാഭാരതം എന്ന ഇതിഹാസത്തിൽ ചാർവാകത്തെ പറ്റി പലയിടങ്ങളിൽ പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്‌. ബാണന്റെ ഹർഷചരിത്രത്തിൽ (7-ആം നൂറ്റാണ്ട്‌) ലോകായതം ശ്രീഹർഷന്റെ രാജധാനിയിൽ പ്രചരിച്ചിരുന്നതായി പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ക്രി.വ. 6-ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ ലോകായതം ഭൂതവാദം എന്ന പേരിൽ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ (തമിഴ്‌നാട്ടിൽ പ്രത്യേകിച്ച്‌) ചില വിദ്യാപീഠങ്ങളിൽ പഠനവിഷയമായിരുന്നു എന്നും അത്‌ നിരവധി വിദ്യാർത്ഥികളെ ആകർഷിച്ചിരുന്നു എന്നും സുന്ദരമൂർത്തി നായനാരുടെ കൃതികളിൽ വിവരിക്കുന്നു. മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ രചിക്കപ്പെട്ട മണിമേഖല, ഒൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലേത്‌ എന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്ന നീലകേശി എന്നീ തമിഴ്‌ കാവ്യങ്ങളിലും ലോകായതത്തെ പറ്റി പരാമർശമുണ്ട്‌.മഹാഭാഷ്യ കർത്താവായ പതഞ്ജലി , ‘ഭാംഗുരി‘ എന്ന ലോകായത പണ്ഡിതനെപ്പറ്റി പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട് . ലോകായത സൂത്രങ്ങൾക്ക് ഭാഷ്യവും പ്രവചനവും ഉണ്ടായിരുന്നതായി ബുദ്ധമത ഗ്രന്ഥമായ ദിവ്യദാനത്തിലും പറയുന്നുണ്ട് .

ചരിത്രം
ഭൗതിക വാദം
പേരിനു പിന്നിൽ
ദർശനം