കവിത്വപക്വത നേടുന്നതിനു മുൻപ് കവിതരചിക്കാൻ മുതിരുന്നതിൽ മാപ്പു ചോദിച്ചുകൊണ്ടാണ്‌ മിൽട്ടൺ ലിസിഡാസ് തുടങ്ങുന്നത്. കാലമെത്തുന്നതിനു മുൻപേ കാവ്യഫലങ്ങൾ ശേഖരിക്കാൻ ചെന്നതിന്‌ കാവ്യോദ്യാനത്തിലെ ലതാദികളോട് അദ്ദേഹം ക്ഷമചോദിക്കുന്നു. അകാലമൃത്യുവായ പ്രിയസുഹൃത്ത് ഒരുതുള്ളി കണ്ണുനീരിന്റെ ആശ്വാസം പോലുമില്ലാതെ വിടവാങ്ങരുത് എന്ന ചിന്തയാണ്‌ ആ സാഹസത്തിന്‌ തന്നെ നിർബ്ബന്ധിച്ചതെന്ന് കവി സമാധാനം പറയുന്നു. തുടർന്ന് സുഹൃത്തൊരുമിച്ച് താൻ ചെലവഴിച്ച ഉല്ലാസകരമായ രാപകലുകളിലെ അനുഭവങ്ങൾ കവി ഓർക്കുന്നു. ഇടയന്മാരുടെ ജീവിതത്തിലേയും ഗ്രാമീണപശ്ചാത്തലത്തിലേയും ബിംബങ്ങളുടെ സമൃദ്ധിയുള്ളതാണ്‌ ഈ അനുസ്മരണം. ആ സുഹൃത്തുക്കൾക്കൊപ്പം ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതിയും അപ്പോൾ ആനന്ദിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ലിസിഡാസ് മരിച്ചതോടെ പകൃതിയേയും വിഷാദഛായ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു.

കരുണാരഹിതമായ അഗാധത(remorseless deep) തന്റെ സുഹൃത്തിനെ വിഴുങ്ങിയപ്പോൾ അവർ എവിടെയായിരുന്നെന്ന് കവി ജലകന്യകകളോട് ചോദിക്കുന്നു. കാവ്യദേവതയെ ഉപാസിച്ച് യശസ്സ് നേടാനായി മറ്റെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചുള്ള ഇടയന്റെ ജീവിതം നിഷ്ഫലമാണെന്ന് കവി വിലപിക്കുന്നു. അവരുടെ യശോമോഹത്തെ വിധിയുടെ കൊയ്ത്തരിവാൾ വിഫലമാക്കുന്നു.

വിലയിരുത്തൽ
തുടക്കം
സമാപനം
ഫീബസും മറ്റും