1946 നവംബറിൽ ഗർമുക്തേശ്വർ പട്ടണത്തിൽ ഒരു സംഘം ഹിന്ദുക്കൾ മുസ്ലീം സ്ത്രീകളെ വിവസ്ത്രരാക്കുകയും ബലാത്സംഗത്തിനിരയാക്കുകയും ചെയ്തു. 1947 മാർച്ചിൽ റാവൽപിണ്ടി ജില്ലയിൽ സിഖ് വനിതകൾക്കു നേരെ മുസ്ലീം ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ ആക്രമണമുണ്ടായി. പിന്നീട് നിരവധി ഹിന്ദു ഗ്രാമങ്ങളും സിഖ് ഗ്രാമങ്ങളും തുടച്ചുനീക്കപ്പെട്ടു. ഇവിടങ്ങളിൽ നിർബന്ധിത മതപരിവർത്തനം, സ്തീകളെയും കുട്ടികളെയും തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൽ, പൊതുസ്ഥലത്ത് സ്ത്രീകളെ ബലാത്സഗം ചെയ്യൽ എന്നീ പ്രവർത്തനങ്ങൾ രൂക്ഷമായിരുന്നു. ഔദ്യോഗിക കണക്കുകളനുസരിച്ച് റാവൽപിണ്ടിയിൽ മാത്രം മരിച്ചവരുടെ എണ്ണം 2,263 ആണ്. മതപരിവർത്തനവും അപമാനഭയവും മൂലം നിരവധി സിക്ക് വനിതകൾ കിണറ്റിൽ ചാടി ആത്മഹത്യ ചെയ്തു.

ഹിന്ദു സ്ത്രീകളും സിക്ക് വനിതകളുമായി പോയ തീവണ്ടികളിൽ സംഘടിതമായ അതിക്രമങ്ങളുണ്ടായി. ആയുധധാരികളായ സിക്കുകാർ ട്രെയിനിൽ നിന്നു മുസ്ലീം സ്ത്രീകളെ വലിച്ചിഴച്ചുകൊണ്ടു പോവുകയും കൊല്ലുകയും ചെയ്യുന്നത് നോക്കിനിന്നിരുന്ന പട്ടാളക്കാർ അവരെ രക്ഷിക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചില്ല.

തങ്ങൾക്കു നേരെയുണ്ടായ അതിക്രമങ്ങൾക്കു പ്രതികാരം ചെയ്യുവാൻ സിക്കുകാരും മുസ്ലീങ്ങളും പുറപ്പെട്ടു. ഡെൽഹിയുടെ പ്രാന്തപ്രദേശങ്ങളിലും ഗുഡ്ഗാവ് മേഖലയിലും പെൺകുട്ടികളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയതും ബലാത്സംഗത്തിനിരയാക്കിയതും വംശഹത്യയുടെ ഭാഗമെന്നാണ് ആൻഡ്രു മേജർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നത്. പോലീസുകാരും അധികാരികളും ഇത്തരം അതിക്രമങ്ങൾക്കു കൂട്ടുനിന്നു. റാവൽപിണ്ടി മേഖലയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ അതിക്രമങ്ങൾ നടത്തിയത് പത്താൻ വിഭാഗക്കാരായിരുന്നു. അവർ കാശ്മീരിലെ മുസ്ലീം സ്ത്രീകൾ ഒഴികെയുള്ളവരെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോവുകയും പശ്ചിമ പഞ്ചാബിൽ വിൽക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഈ സ്ത്രീകളെ പിന്നീട് ഫാക്ടറികളിൽ അടിമകളെപ്പോലെ പണിയെടുപ്പിച്ചു. 1948-ന്റെ തുടക്കത്തിൽ പത്താൻ വിഭാഗക്കാർ മുസ്ലീം സ്ത്രീകളെയും ഉപദ്രവിച്ചു തുടങ്ങി.

കിഴക്കൻ പഞ്ചാബിൽ സ്ത്രീകളെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നവരിൽ പോലീസുകാരും പട്ടാളക്കാരും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. ഡെൽഹിക്കു ചുറ്റുമുള്ള ഗ്രാമങ്ങളിൽ പോലീസും പട്ടാളക്കാരും മുസ്ലീം വനിതകളെ മാനഭംഗപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

പുനരധിവാസം
അക്രമങ്ങൾ
തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൽ
പശ്ചാത്തലം