14-ാം ശ.-ത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലാണ് അന്ധജന വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ തുടക്കം കുറിച്ചത്. അന്ധനായ ഒരു അറബി പ്രൊഫസർ സെയ്നുദീൻ അൽ അമിദി ഒരു പുതിയ രീതി ഇതിനായി കണ്ടു പിടിച്ചു. 1517-ൽ ഫ്രാൻസെസ്കോ ലൂക്കോസ് തടിയിൽ കൊത്തിയ അക്ഷരങ്ങൾ മുഖേന അന്ധരെ വിദ്യ അഭ്യസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. റാംപൻസെലോ എന്ന റോമാക്കാരൻ അവയുടെ പുനരാവിഷ്ക്കരണം നടത്തിയെങ്കിലും ഇവയൊന്നും വായനയിൽ അന്ധരെ ഗണ്യമായി സഹായിച്ചില്ല. 1681-ൽ ജോർജ് ഹാർസ്ഡോർഫർ എന്ന കവി മെഴുകുകൊണ്ടു മൂടിയ അക്ഷരങ്ങളെ വെട്ടിയെടുത്തു പഠനത്തിന് ഉപകരിക്കത്തക്ക രീതിയിൽ പ്രയോഗിച്ചുനോക്കി. 

എന്നാൽ 18-ാം ശ. വരെ കാഴ്ചയില്ലാത്തവരുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ കാര്യമായ മുന്നേറ്റമൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. 1784-ൽ വാലന്റൈൻ ഹായു (Valentine Huay) പാരീസിൽ ഒരു അന്ധവിദ്യാലയം സ്ഥാപിച്ചതോടെയാണ് ഈ രംഗത്ത് ഒരു കുതിച്ചുചാട്ടം ഉണ്ടായത്. ഉപയോഗപ്രദമായ ഒരു നല്ല ലിപി സമ്പ്രദായത്തിന്റെ അഭാവമായിരുന്നു കാഴ്ചയില്ലാത്തവരുടെ വിദ്യാഭ്യാസ കാര്യം ഇത്ര പിന്നാക്കമായതിന് കാരണം.

1847-ൽ ഇംഗ്ളീഷുകാരനായ ഡോ.വില്യം മൂൺ റോമൻ ലിപികളിൽ ചില്ലറ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി, അന്ധരുടെ പഠനത്തിനുവേണ്ടി പുതിയ ഒരു രീതി ആവിഷ്ക്കരിച്ചു. ഈ രീതി അവലംബിച്ചുകൊണ്ടു ബൈബിളിന്റെ പ്രതികൾ ഒരു അച്ചടിശാലയിൽ തയ്യാറാക്കി കാണുന്നു. മൂൺ രീതിയെന്നറിയപ്പെടുന്ന രീതിയിലെ അക്ഷരങ്ങൾ മേൽ കാണുന്നവിധത്തിലാകുന്നു. ഈ രീതി ഉപയോഗിച്ച് എഴുതുമ്പോൾ പ്രത്യേക അക്ഷരങ്ങളായി മാത്രമേ എഴുതാനായിരുന്നുള്ളൂ. ആയതിനാൽ മൂൺ ലിപിക്ക് വേണ്ടത്ര പ്രചാരം ലഭിച്ചില്ല.

അവശേഷിക്കുന്ന ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ പരിശീലനം (Training in Remaining senses)
നിത്യജീവിത നൈപുണികൾ (Daily Living skills)
പഠനരീതി
ചരിത്രം