അമേരിക്കൻ നാടകം മറ്റു സാഹിത്യശാഖകളെപ്പോലെതന്നെ ആദ്യകാലങ്ങളിൽ ഇംഗ്ളണ്ടിലെ നാടകത്തിന്റെ ദുർബലമായ അനുകരണമായിരുന്നു. സ്ഥായിയായ കലാമൂല്യമുള്ള അപൂർവം നാടകങ്ങളേ എഴുതപ്പെട്ടിരുന്നുള്ളു. നാടകകൃത്തിനെക്കാൾ പ്രാധാന്യം നടന്മാർക്കും നിർമാതാക്കൾക്കുമായിരുന്നു. പലപ്പോഴും ഇംഗ്ലണ്ടിൽനിന്ന് ഇറക്കുമതി ചെയ്ത നാടകങ്ങളാണ് അമേരിക്കയിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. ടോം ടെയിലർ എന്ന ഒരു ഇംഗ്ലീഷുകാരൻ എഴുതിയ "നമ്മുടെ അമേരിക്കൻ മച്ചുനൻ (Our American Cousin, 1858)" എന്ന നാടകം വാഷിങ്ടണിലെ ഫോഡ്സ് തിയെറ്ററിൽ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ് യു.എസ്. പ്രസിഡന്റ് എബ്രഹാം ലിങ്കൺ (1809-65) വധിക്കപ്പെട്ടത്. ഇക്കാലത്ത് അരങ്ങേറിയിരുന്ന മിക്ക കൃതികളും പ്രസിദ്ധങ്ങളായ നോവലുകളുടെ നാടകാവിഷ്കരണങ്ങളായിരുന്നു. ഡബ്ള്യു.ഡി. ഹവൽസ് തുടങ്ങിയ നാടകരചയിതാക്കൾക്കുപോലും അന്ന് ഈ സാഹിത്യരൂപത്തിന് ഏറെ പുതുമ നല്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ വളരെക്കാലം അമേരിക്കൻ നാടകസാഹിത്യം, യൂറോപ്പിന്റെയും ഇംഗ്ലണ്ടിന്റെയും വളരെയധികം പിന്നിലായിരുന്നു. 20-ാം ശ.-ത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽപ്പോലും അമേരിക്ക ഈ രംഗത്ത് ശ്രദ്ധേയമായ എന്തെങ്കിലും നേട്ടം കൈവരിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും ഈ നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യദശകം അവസാനിക്കാറായപ്പോഴേക്കും നാടകരംഗത്ത് ഒരു പുതുജീവന്റെ നാഡിമിടിപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടുതുടങ്ങി. ജോസഫയിൻ പീബഡി (1874-1922) യുടെ "പൈപ്പർ (Piper, 1910)" എന്ന കാവ്യനാടകമായിരുന്നു ഈ ചലനത്തിന്റെ പ്രഥമാങ്കുരം. പഴയ സങ്കേതങ്ങളിൽനിന്നുള്ള ആശാവഹമായ ഒരു വ്യതിയാനം കാണുവാൻ പിന്നെയും കുറേനാൾ കാത്തിരിക്കേണ്ടിവന്നു. പ്രധാനമായും ന്യൂയോർക്ക് നഗരത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് ചെറിയ തോതിലാരംഭിച്ച പുതിയ നാടകാവതരണപ്രസ്ഥാനം 1920 ആയപ്പോഴേക്കും ഒട്ടൊക്കെ തഴച്ചുവളരാൻ തുടങ്ങി. 'ബോക്സ് ഓഫീസ്' വിജയം ഒരു പ്രശ്നമല്ലാതായതോടുകൂടിയാണ് നാടകകൃത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യവും വ്യക്തിത്വവും അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടുതുടങ്ങിയത്. ഈ പുതിയ നാടകസാഹിത്യപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആദ്യകാല പ്രവർത്തകരിൽ എഡ്നാ ഫെർബറും (1885-1968) എഡ്നാ സെന്റ് വിൻസെന്റ് മിലേയും (1892-1950) ഉൾപ്പെടുന്നു. 

യൂജിൻ ഒനീലിന്റെ (1888-1953) വരവോടുകൂടിയാണ് അമേരിക്കൻ നാടകസാഹിത്യത്തിലെ ആധുനികഘട്ടം ആരംഭിക്കുന്നത്. റിയലിസ്റ്റ്-ഇംപ്രഷനിസ്റ്റ് സങ്കേതങ്ങളുടെ ഒരു സങ്കരമാണ് ഒനീലിന്റെ പരീക്ഷണനാടകങ്ങളിൽ കാണുന്നത്. 1920-ൽ അരങ്ങേറിയ "ദി എമ്പറർ ജോൺസ് (The Emperor Jones)" ഈ പരീക്ഷണയത്നങ്ങളുടെ ഒരുത്തമ നിദർശനമാണ്. 1924-ൽ എഴുതിയ "ആൾ ഗോഡ്സ് ചിൽഡ്രൻ ഗോട്ട് വിങ്സ് (All God's Children Got Wings)" കറുത്തവരും വെള്ളക്കാരും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ് പ്രമേയമാക്കുന്നത്. ഒനീലിന്റെ മറ്റൊരു ശ്രദ്ധേയമായ നാടകമാണ് "മോണിങ് ബികംസ് എലക്ട്ര (Mourning Becomes Electra, 1931);" പ്രസിദ്ധമായ ഒരു യവനേതിഹാസകഥ ഉപയോഗിച്ച്, അമേരിക്കൻ സാമൂഹികപ്രശ്നങ്ങൾ ഈ നാടകത്തിൽ സമർഥമായി കൈകാര്യം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഇരുപതു വർഷക്കാലം, തളരാത്ത ആവേശത്തോടുകൂടി, ഇദ്ദേഹം നാടകങ്ങളെഴുതി. അവയിൽ ചിലതു പ്രേക്ഷകരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയില്ല. എങ്കിലും നാടകൃത്തിന്റെ വ്യക്തിത്വവും ആധിപത്യവും അമേരിക്കൻ തിയെറ്ററിൽ ആദ്യമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. ന്യൂയോർക്ക് നഗരത്തിൽ മാത്രം 2,500-ലധികം പ്രാവശ്യം അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട ഒരു നാടകമായിരുന്നു "ഏബീസ് ഐറിഷ് റോസ്' (Abies Irish Rose, 1922)". അതിന്റെ രചയിതാവ് ആൻ നിക്കോൾസ് ആണെന്ന് അധികം പേരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. 

ഒനീലിന്റെ സ്വാധീനത യൂറോപ്പിലേക്കും വ്യാപിക്കുകയുണ്ടായി. അമേരിക്കയിലെ ഏറ്റവും തലയെടുപ്പുള്ള നാടകകൃത്തെന്ന പദവി ഇന്നും ഒനീലിനുതന്നെയാണ്. സിഡ്നി ഹവാഡ് (1891-1939), എൻ.എസ്. ബെർമാൻ (1893-), ഫിലിപ് ഫാരി (1896-1949), റോബർട്ട് ഷെർവുഡ് (1896-1955), മോസ്ഹാർട്ട് (1904-61), ജോർജ് കോഫ്മാൻ (1889-1961) എന്നിവരാണ് പ്രമുഖരായ മറ്റ് അമേരിക്കൻ നാടകകൃത്തുകൾ. ഇവരിൽ ചിലരുടെ കൃതികൾക്ക് ഒനീലീന്റെ നാടകങ്ങളെക്കാൾ ശില്പഭംഗി അവകാശപ്പെടാമെങ്കിലും അവയ്ക്കൊന്നിനും ഒനീലിന്റെ നാടകങ്ങളുടെ വികാരസാന്ദ്രതയില്ല. പരീക്ഷണപ്രധാനമായ ഒരു നാടകമാണ് എൽമർ റൈസിന്റെ (1892-1967) "ദി ആഡിങ് മെഷീൻ (The Adding Machine, 1923). നോവലിസ്റ്റുകൂടിയായ തോൺടൺ വൈൽഡറുടെ നമ്മുടെ പട്ടണം (Our Town, 1938)" എന്ന നാടകവും പരീക്ഷണപ്രധാനമായ ഒന്നാണ്. 

ഒനീലിനുശേഷം വന്ന ഏറ്റവും ഊർജസ്വലനായ ഒരു നാടകകൃത്താണ് ക്ലിഫഡ്സ് ഓഡറ്റ്സ് (1906-63). "വെയിറ്റിങ് ഫോർ ലെഫ്റ്റി (Waiting for Lefty, 1935), എവെയ്ക്ക് ആൻഡ് സിങ് (Awake and Sing, 1935)" എന്നീ നാടകങ്ങളാണ് ഓഡറ്റ്സിന്റെ യശസ്സിന് അടിത്തറ പാകിയത്. അമേരിക്കൻ സംസാരഭാഷ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിലുള്ള അനന്യസാധാരണമായ കഴിവാണ് ഓഡറ്റ്സിന്റെ നാടകങ്ങളുടെ വശ്യതയ്ക്കുള്ള ഒരു പ്രധാന കാരണം. 

ഗദ്യനാടകങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് അമേരിക്കയിൽ കാവ്യനാടകങ്ങളിൽ നടത്തപ്പെട്ട പരീക്ഷണങ്ങൾ ഏറെക്കുറെ ദുർബലങ്ങളായിരുന്നു. വാലസ് സ്റ്റീവൻസിന്റെ "കാർലോസ് എമങ് ദി കാൻഡിൽസ് (Carlos Among the Candles, 1917), ത്രീ ട്രാവലേഴ്സ് വാച്ച് എ സൺറൈസ് (Three Travellers Watch a Sunrise, 1920)" എന്നീ കാവ്യനാടകങ്ങൾ ശ്രദ്ധാർഹങ്ങളാണ്. എങ്കിലും അവ നാടകങ്ങളെന്നതിനെക്കാൾ കവിതകളായിരുന്നു; അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവയുടെ ആസ്വാദനക്ഷമത പരിമിതമാണ്. വിന്റർസെറ്റ് (1935) അടക്കമുള്ള, മാക്സ്വെൽ അൻഡേഴ്സന്റെ (1888-1959) എല്ലാ നാടകങ്ങളുടെയും നില ഇതുതന്നെ. ആർച്ചിബാൾഡ് മാക്ലീഷിന്റെ കാവ്യനാടകങ്ങളാണ് രചനാകൗശലത്തിൽ മറ്റു നാടകങ്ങളെക്കാൾ മുന്തിനില്ക്കുന്നത്. 1958-ൽ എഴുതപ്പെട്ട ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ജെ.ബി. (J.B) എന്ന നാടകത്തിനു പൊതുവേ നല്ല സ്വീകരണമാണു ലഭിച്ചത്.

നാടകം
സ്വാതന്ത്ര്യലബ്ധിക്കുശേഷം
സാഹിത്യവിമർശനം
കഥാസാഹിത്യം ഇടക്കാലത്ത്