ഒന്നാം അദ്ധ്യായത്തിൽ ഗ്രന്ഥകാരൻ പരിഗണിക്കുന്നത് ഓറിയന്റലിസത്തിന്റെ 'സാദ്ധ്യതകൾ' (Scope) ആണ്. ലോകത്തെ 'നമ്മളും അവരും' എന്ന മട്ടിൽ തിരിച്ചുള്ള സമീപനത്തിലാണ് ഓറിയന്റലിസത്തിന്റെ തുടക്കമെന്നു സൈദ് വാദിക്കുന്നു. ഈ വേർതിരിവിൽ പൗരസ്ത്യർ അപരിഷ്കൃതരും, അലസരും, ഭരണവും പ്രാതിനിധ്യവും സ്വയം പേറാൻ കഴിവില്ലാത്തവരുമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. പൗരസ്ത്യസംസ്കാരങ്ങളെ ഈ വിധം വിശേഷിപ്പിക്കുക വഴി ഓറിയന്റലിസ്റ്റുകൾ സ്വന്തം സംസ്കാരത്തിന്റെ നിർവചനവും സാധിച്ചു. പൗരസ്ത്യരുടേതായി പറയപ്പെട്ട സ്വഭാവങ്ങളുടെ മറുവശം പാശ്ചാത്യന്റെ സ്വാഭാവിക ഗുണങ്ങളായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടതിനാൽ യൂറോപ്യന്മാർ പരിഷ്കൃതരും, കർമ്മകുശലരും, പൗരസ്ത്യരെ ഭരിക്കാൻ ചുമതലപ്പെട്ടവരുമാണെന്നു വാദിക്കുക എളുപ്പമായി. 

ഓറിയന്റലിസ്റ്റ് പദ്ധതിയുടെ പുരോഗതിയിൽ കൂടുതൽ വികസിക്കുകയും സങ്കീർണ്ണത പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്തത് ധനാത്മകമായ അറിവിന്റെ ഏതെങ്കിലും സഞ്ചയമല്ല, അജ്ഞതയാണ്. പൗരസ്ത്യസംസ്കാരങ്ങളെ ഓറിയന്റലിസ്റ്റുകൾ അവരുടെ യൂറോപ്യൻ ശ്രോതാക്കൾക്കു വിശദീകരിച്ചത് പാശ്ചാത്യസങ്കല്പങ്ങൾ പിന്തുടർന്നാണെന്ന് ഗ്രന്ഥകാരൻ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. ഈ സമീപനം പിന്തുടർന്ന സ്കോട്ടിഷ് ഓറിയന്റലിസ്റ്റ് ഹാമിൽട്ടൻ ജിബ്ബിനെപ്പോലുള്ളവർ ഇസ്‌ലാമിനെ 'മുഹമ്മദൻവാദം' (Mohammadism) എന്നു വിളിച്ചത് ഇതിനുദാഹരണമായി അദ്ദേഹം അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ഉള്ളടക്കം
'സാദ്ധ്യതകൾ'
ഘടനകളും പുനർഘടനകളും
ഓറിയന്റലിസം ഇപ്പോൾ