1602-ൽ പ്രസ്തുത ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ മൂന്നുഭാഗങ്ങളും ചേർത്ത് ഒറ്റ വാല്യത്തിലുള്ള പതിപ്പ് പ്രകാശിതമായി. ഇതേത്തുടർന്നു ധാരാളം അറ്റ്ലസ്സുകൾ പുറത്തുവരാൻ തുടങ്ങി. പുതിയ മാനചിത്രങ്ങൾ കൂടി ഉൾപ്പെടുത്തി മർക്കാറ്റർ അറ്റ്ലസിന്റെ വലുതും ചെറുതുമായ രണ്ടു പതിപ്പുകൾ ഹോണ്ടിയസ് പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തി. ജെറാർഡ് ദെ ജോഡ് രചിച്ച സ്പെക്കുലം ഓർബിസ് ടെറാറം (Speculum Orbis Terrarum) 1579-ൽ പ്രകാശിതമായെങ്കിലും അതിനു വലിയ പ്രചാരം സിദ്ധിച്ചില്ല. 1575-ൽ നൂറു മാനചിത്രങ്ങളടങ്ങിയ ഒരു ഇറ്റാലിയൻ അറ്റ്ലസ് പുറത്തുവന്നു. പക്ഷേ, ഇതിന്റെ കർത്താവാരെന്നോ, രചനാകാലം ഏതെന്നോ അറിവുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഭൂമിയെ ചുമലിൽ വഹിച്ചു നിൽക്കുന്ന അറ്റ്ലസ്സിന്റെ പടം മുഖചിത്രമായി ചേർത്തിരുന്നുവെന്നത് ഈ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ സവിശേഷതയായിരുന്നു. പിൽക്കാലത്ത് മാനചിത്രാവലികളെ അറ്റ്ലസ് എന്നു വിളിക്കുവാൻ കാരണമായിത്തീർന്നത് ഈ ഗ്രന്ഥമാണെന്ന ഒരഭിപ്രായമുണ്ട്. 1597-ൽ കോർണെലി വിറ്റ്ഫീൽഡ് ആധുനിക ഭൂഖണ്ഡങ്ങളെ ചിത്രീകരിക്കുന്ന 19 മാനചിത്രങ്ങളുടെ ഒരു സമാഹാരം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. പ്രധാന പട്ടണങ്ങളുടെയും കോട്ടകളുടെയും സംവിധാനരീതികൾ ചിത്രീകരിച്ചിരുന്ന പ്രസ്തുത അറ്റ്ലസ്സിനു വളരെ വേഗം പ്രചാരം സിദ്ധിച്ചു.

വ്യാവസായിക പുരോഗതിയെത്തുടർന്നാണ് ദേശീയ അറ്റ്ലസ്സുകൾക്കു പ്രചാരം സിദ്ധിച്ചത്. ഇംഗ്ലണ്ടും വെയിൽസും ശാസ്ത്രീയമായി സർവേ നടത്തിയശേഷം 35 മാനചിത്രങ്ങൾ തയ്യാറാക്കി പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയ (1579) ക്രിസ്റ്റഫർ സാക്സണാണ് ആദ്യത്തെ ദേശീയ അറ്റ്ലസ്സിന്റെ കർത്താവ്. എലിസബത്ത് കന്റെ മേൽനോട്ടത്തിലും പിന്തുണയോടുകൂടിയും തയ്യാറാക്കപ്പെട്ട ഈ അറ്റ്ലസ്സിന്റെ മുഖചിത്രം സ്ട്രാബോയുടെയും ടോളമിയുടെയും നടുവിൽ ഉപവിഷ്ടയായ രാജ്ഞിയുടേതാണ്. 1594-ൽ മോറിസ് ബുഗേറിയൻ ഫ്രാൻസിന്റെ 16 മാപ്പുകളുള്ള ദേശീയ അറ്റ്ലസ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.

അറ്റ്ലസുകസ്സുകളുടെ തുടർ പ്രസിദ്ധീകരണം
അറ്റ്ലസുകളിൽ എന്തെല്ലാം ഉണ്ടായിരിക്കണം
ചരിത്രം
ആധുനിക അറ്റ്ലസിന്റെ ആദ്യമാതൃക