ഗീയസ് ഭാഷയിലെ പ്രധാനകൃതികളിൽ മിക്കവയും എത്യോപ്യൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ മതസാഹിത്യം കൂടിയാണ്‌. ഉത്തരകാനോനികങ്ങൾ അടക്കമുള്ള ബൈബിൾ ഗ്രന്ഥങ്ങളായിരുന്നു അതിൽ മുന്നിട്ടു നിന്നത്. ശുശ്രൂഷാക്രമങ്ങൾ, പ്രാർത്ഥനകൾ, കീർത്തനങ്ങൾ, പുണ്യവാന്മാരുടെ ചരിതങ്ങൾ, ആദിമസഭാപിതാക്കന്മാരുടെ ലിഖിതങ്ങൾ(Patristic Literature) എന്നിവയും ഈ മതോന്മുഖ സാഹിത്യത്തിന്റെ ഭാഗമായി. 14-ആം നൂറ്റാണ്ടു മുതൽ 19-ആം നൂറ്റാണ്ടു വരെ എത്യോപ്യൻ പുണ്യവാളന്മാരുടെ ചരിതങ്ങൾ തന്നെ 200-ഓളം എണ്ണം രചിക്കപ്പെട്ടു.
ഗീയസ് സാഹിത്യത്തിന്റെ ഈ മതോന്മുഖത, പുരോഹിതന്മാരുടേയും സന്യാസികളുടേയും മേൽ‌നോട്ടത്തിൽ നൽകപ്പെട്ടിരുന്ന പരമ്പരാഗത വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഫലമായിരുന്നു. "ദേശീയസംസ്കാരത്തിന്റെ സൂക്ഷിപ്പ്, സഭ അതിന്റെ ചുമതലയയി കണക്കാക്കി" എന്നു പറയുന്ന റിച്ചാർഡ് പാൻ‌ക്രസ്റ്റിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, എത്യോപ്യയിലെ പരമ്പരാഗതവിദ്യാഭ്യാസം മിക്കവാറും വേദപുസ്തകാധിഷ്ടിതമായിരുന്നു. അക്ഷരമാലയുടെ പഠനത്തിൽ അതു തുടങ്ങി. രണ്ടാം ഘട്ടത്തിൽ യോഹന്നാന്റെ ഒന്നാം ലേഖനം ഗീയസ് ഭാഷയിൽ മനപാഠമാക്കുകയാണ്‌ ചെയ്തിരുന്നത്. ഇതോടൊപ്പം തന്നെ എഴുത്തും അല്പം ഗണിതവും പഠിക്കാനുണ്ടാകും. മൂന്നാം ഘട്ടത്തിൽ പുതിയനിയമത്തിലെ അപ്പസ്തോലനടപടികളും ചില പ്രാർത്ഥനകളും പഠിക്കുകയും എഴുത്തിന്റേയും ഗണിതത്തിന്റേയും അഭ്യാസം തുടരുകയും ചെയ്തു... നാലാം ഘട്ടത്തിന്റെ തുടക്കം പഴയനിയമത്തിലെ സങ്കീർത്തനങ്ങളുടെ പഠനത്തിലായിരുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസത്തിലെ ഒരു നാഴികക്കല്ലായി അതിനെ കണക്കാക്കിയിരുന്നതിനാൽ മാതാപിതാക്കൾ, കുട്ടിയുടെ അദ്ധ്യാപകരേയും കുമ്പസാരക്കാരനായ പുരോഹിതനേയും, ബന്ധുക്കളേയും അയൽക്കാരേയും ക്ഷണിച്ചുവരുത്തി അവർക്കൊപ്പം അത് ആഘോഷിച്ചിരുന്നു.

മതേതര സാഹിത്യം
ഉത്ഭവം
ലിപിവ്യവസ്ഥ
സാഹിത്യത്തിന്റെ മതാഭിമുഖ്യം