വിവിധ ഘടകങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചാണ് ഒരു പ്രദേശത്തിന്റെ ഭൂഗർഭജലസമ്പത്ത് നിലകൊള്ളുന്നത്. കേരളത്തിൽ സഹ്യപർവതനിരകൾ മുതൽ പടിഞ്ഞാറോട്ട് കടൽത്തീരം വരെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിൽ പരസ്പരപൂരകമായി ഭൂഗർഭ പാറക്കെട്ടുകളിൽ ജലം നിലനില്ക്കുന്നു. ഇതിനു മുകളിലുള്ള ചെങ്കല്ലുപാളികളിലെയും കടലിനോടടുത്ത മേഖലയിലെ അവസാദശിലകളിലെയും ഭൂഗർഭജലം ആ ഭൂവിഭാഗത്തിൽ രൂപപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഭൂഗർഭ ജലവിതാനത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിലാണ് നിൽക്കുന്നത്. കരയിൽനിന്ന് കടലിലേക്കുള്ള നിരന്തരമായ ജലത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് ഇല്ലാതായാൽ മാത്രമേ ഉപ്പുവെള്ളം അവിടേക്ക് കയറുകയുള്ളൂ. ഉപരിതലജല ഒഴുക്കിന്റെ അഭാവത്തിൽ ഭൂഗർഭജലം കടലിലേക്ക് ഒഴുകിപ്പോകാനായി ഓരോ സ്ഥലത്തെയും ഭൌമാന്തർഘടനയ്ക്കനുസൃതമായ മാർഗ്ഗം തേടും. ഇക്കാരണത്താൽ കേരളതീരത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ഭൂപ്രകൃതിയിൽ കടൽവെള്ളം കരയിലേക്കു കയറാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. ക്രമാതീതമായി പമ്പ് ചെയ്യുമ്പോൾ മാത്രമാണ് ഇതിന് മാറ്റം വരുന്നത്. ഒരു സ്ഥലത്ത് ശുദ്ധജലം അമിതമായി പമ്പ് ചെയ്യുമ്പോൾ അടിയിലുള്ള ഉപ്പുവെള്ളം മുകളിലേക്കു തള്ളിക്കയറും. സാധാരണഗതിയിൽ കടലോരമേഖല മുഴുവൻ ശുദ്ധജലം മുകളിലും സാന്ദ്രത കൂടിയ ഉപ്പുവെള്ളം അടിയിലുമായാണ് കാണപ്പെടുന്നത്. കരയിൽനിന്നു കടലിലേക്കുള്ള പ്രവാഹമധ്യേ ഇങ്ങനെ ശുദ്ധജലം തങ്ങിനിൽക്കുമ്പോൾ ചെറിയൊരു മേഖലയിൽ 10 മീ. താഴ്ചയിൽ ഖനനം നടത്തുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ഉപ്പുവെള്ളം കരയിലേക്ക് എളുപ്പത്തിൽ കയറുകയില്ല. എന്നാൽ, ക്രമാതീതമായി കായൽ നികത്തുന്നതും താഴ്ന്ന പ്രദേശങ്ങളിൽ മണ്ണിടുന്നതുംമൂലം ശുദ്ധജലം സാവധാനം ഭൂഗർഭജലമായി കടലിലേക്കു പോകുന്ന പ്രക്രിയ തടസ്സപ്പെടുകയാണു ചെയ്യുന്നത്. പകരം ഉപരിതല ജലത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് വർധിക്കുന്നു. കായംകുളം കായലിന് വടക്കുഭാഗത്ത് ധാതുമണൽ ഖനനം വർധിച്ചാൽ കുട്ടനാട്ടിലേക്കു കടൽവെള്ളം ഇരച്ചുകയറുമെന്ന് വാദിക്കുന്നവരുണ്ട്. എന്നാൽ, കടലോര പ്രതിഭാസങ്ങൾ വളരെ വിശാലമായ ഒരു സന്തുലന പ്രക്രിയയുടെ ഭാഗമായി നിലനില്ക്കുന്നവയാണ്. അതിനാൽ ഒരു പ്രത്യേക മേഖലയിലേക്ക് കടൽജലം ആവാഹിക്കപ്പെടുക എന്നത് ഏളുപ്പമുള്ള കാര്യമല്ല എന്ന എതിർവാദവുമുണ്ട്. 

ജലലഭ്യതയും ധാതുമണൽ ഖനനവും
ഖനനവും സാമൂഹിക വശങ്ങളും
നിക്ഷേപങ്ങളുടെ വിന്യാസം
കേരളത്തിലെ ധാതുമണൽ സംസ്കരണം