1918-ൽ യൂഗോസ്ലാവ്യ രൂപീകരിച്ചപ്പോൾ രാജ്യത്ത് വിവിധ നിയമവ്യവസ്ഥകൾ നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു. ബോസ്നിയ ഹെർസെഗോവിന, ക്രോയേഷ്യ, സ്ലോവേനിയ, വോജ്വോഡിന എന്നീ സ്ഥലങ്ങളിൽ രഹസ്യസ്ഥലത്തുവച്ച് തൂക്കിലേറ്റിയായിരുന്നു വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കിയിരുന്നത്. സെർബിയ, കോസോവോ, മോണ്ടെനെഗ്രോ, മാസെഡോണിയ എന്നിവിടങ്ങളിൽ പരസ്യമായി വെടിവച്ചുകൊല്ലുകയായിരുന്നു ചെയ്തിരുന്നത്. 1929-ൽ രാജ്യം മുഴുവനും ഒരു പീനൽ കോഡ് നിലവിൽ വന്നപ്പോൾ തൂക്കിലേറ്റിയുള്ള വധശിക്ഷ പൊതുവായ ശിക്ഷാരീതിയായി സ്വീകരിച്ചു. സൈനികക്കോടതികളിലെ ശിക്ഷ മാത്രമായിരുന്നു ഇതിനൊരപവാദം. വെടിവച്ചുകൊല്ലുകയായിരുന്നു ഇവിടത്തെ ശിക്ഷാരീതി. മരണകാരണമാകുന്ന മോഷണവും കൊലപാതകവുമായിരുന്നു സാധാരണഗതിയിൽ വധശിക്ഷ ലഭിക്കുന്ന കുറ്റങ്ങൾ. തീവ്രവാദപ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും വധശിക്ഷ നൽകിയിരുന്നു. 

ഔദ്യോഗിക കണക്കുകൾ പ്രകാരം സെർബിയയിൽ 1920 മുതൽ 1940 വരെ 459 മരണശിക്ഷാവിധികൾ പുറപ്പെടുവിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിൽ 232 ശിക്ഷകൾ നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ടു. ഈ സമയത്ത് യൂഗോസ്ലാവ്യയിൽ മുഴുവൻ 904 മരണശിക്ഷാവിധികൾ പുറപ്പെടുവിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിൽ 291 ശിക്ഷകൾ നടപ്പിലാക്കപ്പെടുകയുമുണ്ടായി. 

സർക്കാർ ആരാച്ചാർമാരായിരുന്നു തൂക്കിക്കൊല്ലൽ നടപ്പിലാക്കിയിരുന്നത്. അലോയ്സ് സേയ്ഫ്രൈഡ് (1918-1922), ഫ്ലോറിയൻ മൗസ്നർ (1922-1928) കാർലോ ഡ്രൗഗ്യൂടിൻ ഹാർട്ട് (1928-1941) എന്നിവരായിരുന്നു ഈ സമയത്തുള്ള ആരാച്ചാർമാർ. 

പൊതുജനാഭിപ്രായം
1991-നു ശേഷം
വധശിക്ഷ നിർത്തലാക്കൽ
യൂഗോസ്ലാവ്യ 1918–1941