അംബേദ്കറുടെ ജാതിവിരുദ്ധ ചിന്തയെയും മാർക്സിന്റെ വർഗവൈരുദ്ധ്യചിന്തയെയും ഒരുമിച്ചുകാണാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരാണ്. ബാഹു സാഹബ് അത്സുൽ, രാജാഡെയിൽ, വിജയ് ബോൺവാനെ, ആർ. ജി. ജാതവ്, ഹരീഷ് കാന്തറാവു, ഗംഗാധർ പഞ്ചാനെ, സുധാകർ ഗെയ്ക്വാദ് എന്നിവർ ഇതിനോട് അഭിപ്രായഭിന്നത പുലർത്തുന്നു. മാർക്സിന്റെ വിശകലനങ്ങൾക്ക് കണ്ടെടുക്കാനാവാത്ത ആഴങ്ങളിലാണ് ദലിത് സാഹിത്യത്തിന്റെ ആത്മാവെന്ന് ഇവർ വാദിക്കുന്നു. അമേരിക്കയിലെ കറുത്തവർ കറുപ്പിനെയും കറുത്ത അവബോധത്തെയും കൊണ്ടാടുമ്പോൾ ഇന്ത്യയിലെ ദലിതർ ദലിത് സ്വത്വത്തെയും ദലിതാവബോധത്തെയും എഴുത്തിൽ ആഘോഷിക്കുന്നു.

1960-കളിൽ മറാഠി സാഹിത്യത്തിൽ ഉദയം ചെയ്ത പല നൂതന പ്രവണതകളും ദലിത് സാഹിത്യത്തിന്റെ ഗതിവേഗം കൂട്ടി. അക്കൂട്ടത്തിൽ നാരായൺ സുർവേയുടെ കവിതകൾ, ക്ഷുഭിത യൗവനങ്ങളെ ചിത്രീകരിച്ച കഥകൾ, അണ്ണ ഭാവു സാഥേയുടെയും ശങ്കർ റാവു ഖരത്തിന്റെയും രചനകൾ, ലിറ്റിൽ മാഗസിനുകൾ എന്നിവയ്ക്ക് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുണ്ട്. എങ്കിലും ദലിത് സാഹിത്യത്തിന്റെ കരുത്ത് വ്യക്തമാക്കിയ ശക്തമായ രചന ബാബുറാവു ബാഗുലിന്റെ ചെറുകഥകളായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വെൻ ഐ ഹാഡ് കൺസീൽഡ് മൈ കാസ്റ്റ് എന്ന ചെറുകഥാ സമാഹാരം മറാഠി സാഹിത്യത്തിൽ കൊടുങ്കാറ്റ് ഉയർത്തുകതന്നെ ചെയ്തു. കറുത്ത വർഗക്കാരുടെ ജാസ്സ് സംഗീതത്തിന്റെ കരുത്താണ് ആ കഥകൾക്ക് എന്നു വിലയിരുത്തപ്പെട്ടു.

അബേദ്കറും മാർക്സും
അംബേദ്കർ ചിന്തകൾ
ദലിത് സാഹിത്യ രചനകൾ
ബ്ലാക് ലിറ്ററേച്ചർ