എഡിത്തിൻറെ ആദ്യ പുസ്തകം "Dikter" ("Poems") ആയിരുന്നു. ഇത് പുറത്തിറങ്ങിയത് 1916 ലെ ഒരു ശരത്കാലത്തായിരുന്നു. ഇത് അക്കാലത്ത് വലിയ ചലനങ്ങളുണ്ടാക്കിയില്ല. എങ്കിലും ചില നിരൂപകരുടെ ശ്രദ്ധനേടിയിരുന്നു.    "Dagen svalnar..." ("The Day Cools..."), "Vierge moderne" ("Modern Lady") എന്നീ കൃതികൾ സ്വീഡിഷ് ഭാഷയ്ക്ക് ഒരു പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു. 

1917 ലെ ഒക്ടോബർ വിപ്ലവത്തിനു ശേഷം എഡിത്തിൻറെയും അമ്മയുടെയും സാമ്പത്തിക ആസ്തികൾ, അവ ഉക്രേനിയൻ സെക്യൂരിറ്റികളിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നതിനാൽ പെട്ടെന്നുതന്നെ പ്രയോജനമില്ലാതെയായി. 1918 ലെ വസന്തകാലത്ത് അവർ താമസിച്ചിരുന്ന കരെലിയൻ ഇസ്തുമസ് ഒരു യുദ്ധമേഖലയായി മാറി. പെട്രോഗ്രാഡിൽ (1914 മുതൽ സെൻറ് പീറ്റേർസ്ബർഗ്ഗ് അങ്ങനെ അറിയപ്പെട്ടു) ആളുകൾ വിചാരണയില്ലാതെ വെടിവച്ചു കൊല്ലപ്പെട്ടു. തൻറെ അനേകം സഹപാഠികൾ പട്ടണത്തിൽനിന്ന് ഓടിപ്പോയതായി എഡിത് സൊഡെർഗ്രാൻ മനസ്സിലാക്കി.

ജീവിതത്തിൽ ഒന്നിനുമീതേ ഒന്നായി വരുന്ന മാറ്റങ്ങൾക്കും അധഃപതനങ്ങൾക്കുമെതിരെ പൊരുതി എങ്ങനെ നിവർന്നു നിൽക്കണമെന്നുള്ള സിദ്ധാന്തം അവർ ഫ്രീഡ്രിച്ച് നീറ്റ്ഷെയുടെ പുസ്തകങ്ങളിൽനിന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.   

അവരുടെ പുതിയ ദിശയിലുളള കാവ്യമായ “"Septemberlyran”" ("The September Lyre") പൊതുസമൂഹത്തിലോ വിമർശകരിലോ വലിയ പ്രതികരണങ്ങൾ ഉളവാക്കിയില്ല. 1918 ലെ പുതുവർഷത്തിൽ, ഹെൽസിങ്കി ന്യൂസ്പേപ്പറായ “"Dagens Press” ൻറെ എഡിറ്റർക്ക്"  ഒരു കുപ്രസിദ്ധ കത്തിലൂടെ തൻറെ കവിതാ പുസ്തകത്തിൻറെ ഇതിവൃത്തവും കവിതയുടെ വിരോധാഭാസരൂപത്തിലുള്ള ദർശനവും ഉദ്ദേശ്യവും മറ്റും  ചർച്ച ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു.  ആദ്യ ചർച്ചയിൽ ആധുനികതയെക്കുറിച്ച് പ്രകോപനപരമായ ചർച്ചയ്ക്കുപകരം ഈ ചർച്ച ചിന്തോദ്ദീപകമായ രീതിയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിൽ അവർ വിജയിച്ചിരുന്നു. ആധുനികതയിലെ ദുർഗ്രഹമായ ആഖ്യാനശൈലി സ്വീഡിഷ് ഭാഷയിലുള്ള ചർച്ചയിലൂടെയാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടത്. ഈ ചർച്ച വളരെ പരുഷമായി രീതിയിലുള്ളതായിരുന്നു. ചർച്ചയിൽ പങ്കെടുത്ത ഒരാൾക്കും കവിത ഏതു പരിതഃസ്ഥിതിയിൽ എഴുതപ്പെട്ടതാണെന്നുള്ള സാമാന്യജ്ഞാനമോ അവബോധമോ ഇല്ലായിരുന്നു.

കവിതയിൽ വിശപ്പ്, ക്ഷയരോഗം, റയ്‍വോള ചുവപ്പു ഗാർഡുകളുടെ അധീനതയിലായലുണ്ടാകുന്ന നാടുകടത്തൽ ഭീഷണി, കൊല്ലപ്പെടുമെന്നുള്ള ഭയം എന്നിങ്ങനെയുള്ള വിഷയങ്ങൾ കവിതയിൽ സന്നിവേശപ്പിച്ചിരുന്നു. ഈ ചർച്ച അവർക്ക് യുവ നിരൂപകയായ ഹാഗർ ഒൽസോം (1893–1978) എന്ന ഒരു ആജീവനാന്ത സുഹൃത്തിനെ നേടിയെടുക്കൊടുത്തു. വിദൂരമായ ഗ്രാമത്തിൽ ഭീഷണമായ സാഹചര്യത്തിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടു കഴിയുന്ന  എഡിത്തിൻറെയുടുത്ത് ഒൽസോം ഒരു നിരന്തര സന്ദർശകയായി മാറി. രണ്ടു യുവതികളും കത്തിലൂടെ ബന്ധപ്പെട്ട് സൌഹൃദവും ചിന്തകളും കൈമാറിയിരുന്നു. ഇത് എഡിത് സൊഡെർഗ്രാനിൻറെ മരണത്തിന് ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്കു മുമ്പുവരെ തുടർന്നിരുന്നു. 

1923 ൽ റയ്‍വോളയിലുള്ള വസതിയിൽവച്ച് എഡിത്ത് അന്തരിക്കുകുയം വില്ലേജിലെ പള്ളിയിൽ സംസ്കരിക്കുകയും ചെയ്തു.1939 വരെ അവരുടെ അമ്മ ഇതേ വില്ലേജിൽ ജീവിതം തുടർന്നു. ശൈത്യകാലത്തു നടന്ന യുദ്ധത്തിൽ നിന്നു പാലായനം ചെയ്യവേ അവർ മരണപ്പെട്ടു. പിന്നീട് 1940 ലെ മോസ്കോ പീസ് ട്രീറ്റി അനുസരിച്ച് ഈ വില്ലേജ് സോവിയറ്റ് ഭൂപ്രദേശമാകുകയും പിന്നീട് റഷ്യൻ പ്രദേശമായി മാറുകയും ചെയ്തു. 1950 മുതൽ ഈ മേഖല ക്രമമായി നഗരവൽക്കരിക്കപ്പെടുകയും സൊഡെഗ്രാൻ ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്തെ അടയാളങ്ങൾ ക്രമേണ മാഞ്ഞുപോകുകയും ചെയ്തു. എഡിത്തിൻറെ ശവസംസ്കാരം നടത്തിയ സ്ഥലം അജ്ഞാതമായി അവശേഷിക്കുന്നു. 1960 ൽ അവരുടെ ഒരു പ്രതിമ റയ്‍വോളയിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. യുദ്ധം അവസാനിച്ചശേഷം റയ്‍വോളയുടെ പേര് റോസ്ചിനോ (Russian: Рощино) എന്ന് പുനർനാമകരണം ചെയ്യപ്പെട്ടു. അവരുടെ പഴയ ഭവനത്തിൻറെ സ്ഥാനത്ത് കല്ലുകൾ മാത്രമാണ് അവശേഷിച്ചിരുന്നത്. ഓർത്തഡോക്സ് പള്ളിയുടെ പിൻഭാഗത്തായിട്ടാണ് ഇതിൻറെ സ്ഥാനം. സോവിയറ്റ് യൂണിയൻറെ തകർച്ചയ്ക്കു ശേഷം ഈ ഭവനത്തിൻറെ പഴയ ഫോട്ടോകൾ ആധാരമാക്കി പുനർനിർമ്മിച്ചിരുന്നു.    

സാഹിത്യവിപ്ലവം
അസുഖകാലം
സ്കൂൾ ജീവിതം
ആദ്യകാലജീവിതം