മനുഷ്യന്റെ കാഴ്ചയും കേൾവിയും സംബന്ധിച്ച ശാസ്ത്രീയ പഠനത്തിന്റെ തുടക്കക്കാരനായിരുന്നു ഹെൽംഹോൾട്ട്സ്. സൈക്കോഫിസിക്സിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട്, അളക്കാവുന്ന ശാരീരിക ഉത്തേജനങ്ങളും അവയുടെ കറസ്പോണ്ടന്റ് മാനുഷിക ധാരണകളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിൽ അദ്ദേഹം താല്പര്യം കാണിച്ചു. ഉദാഹരണത്തിന്, ശബ്‌ദ തരംഗത്തിന്റെ വ്യാപ്‌തി വൈവിധ്യമാർന്നതാകാം, ഇത് ശബ്‌ദം ഉച്ചത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ മൃദുവായി ദൃശ്യമാകും, പക്ഷേ ശബ്‌ദ മർദ്ദത്തിന്റെ വ്യാപ്‌തിയിലെ ഒരു രേഖീയ ഘട്ടം, ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദത്തിൽ ഒരു രേഖീയ ചുവടുവെപ്പിന് കാരണമാകില്ല. തുല്യ ഘട്ടങ്ങൾ രേഖീയമായി തോന്നുന്നതിന് ഭൌതിക ശബ്‌ദം ഗണ്യമായി വർദ്ധിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്, ഇത് നിലവിലെ ഇലക്ട്രോണിക് ഉപകരണങ്ങളിൽ വോളിയം നിയന്ത്രിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നു. "സൈക്കോഫിസിക്കൽ നിയമങ്ങൾ" വികസിപ്പിക്കുകയെന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ ഭൌതിക ഊർജ്ജവും ഭൗതികശാസ്ത്രവും അതിന്റെ മതിപ്പും (മനശാസ്ത്രം) തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പരീക്ഷണാത്മക പഠനങ്ങളിൽ ഹെൽംഹോൾട്സ് മുഴുകി. 

പരീക്ഷണാത്മക മനശാസ്ത്രത്തിന്റെ സ്ഥാപകരിലൊരാളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന ഹെൽമോൾട്ട്സിന്റെ വിദ്യാർത്ഥിയായ വിൽഹെം വുണ്ടിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം ഹെൽംഹോൾട്ട്സിന്റെ സെൻസറി ഫിസിയോളജിയാണ്. ഹെൽംഹോൾട്സിനേക്കാൾ വ്യക്തമായി, വണ്ട് തന്റെ ഗവേഷണത്തെ അനുഭവശാസ്ത്ര തത്ത്വചിന്തയുടെ ഒരു രൂപമായും മനസ്സിനെ ഒരു പഠനമായും വിശേഷിപ്പിച്ചു. ഹെൽ‌മോൾട്ട്സ്, നാചർ‌ഫിലോസഫിയെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞ് "മനസ്സിന്റെയും ശരീരത്തിൻറെയും ഐക്യത്തിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. 

സെൻസറി ഫിസിയോളജി
വിദ്യാർത്ഥികളും സഹകാരികളും
ആദ്യകാലങ്ങളിൽ
ഒഫ്താൽമിക് ഒപ്റ്റിക്സ്