ഭാരതത്തിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമേറിയ വ്യാകരണപാരമ്പര്യങ്ങളിലൊന്ന് തമിഴിന്റേതാണ്.നിരവധി പൂർവസൂരികളെപ്പറ്റി സൂചന നൽകുന്ന തൊൽക്കാപ്പിയം എന്ന വ്യാകരണഗ്രന്ഥമാണ് തമിഴിലെ ലഭ്യമായ ആദ്യ വ്യാകരണ കൃതി.തൊൽക്കാപ്പിയരാണ് ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ കർത്താവ്. ഈ കൃതി എ.ഡി രണ്ടാം ശതകത്തോടടുത്ത് രചിക്കപ്പെട്ടീരിക്കണം. ഭാഷ,സാഹിത്യം,വൃത്തശാസ്ത്രം മുതലായ വിവിധ ഭാഷാവ്യവഹാരങ്ങളെ സംബോധന ചെയ്യുന്ന കൃതിയാണിത്.അകത്തിയംഎന്ന വ്യാകരണഗ്രന്ഥമാണ് തമിഴിലെ പ്രഥമവ്യാകരണമെങ്കിലും അത് കണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.പാണിനീയത്തിന്റേതെന്ന് വ്യക്തമായിപറയാവുന്ന മുദ്രകളൊന്നും ഗ്രന്ഥത്തിലില്ലെന്ന് പണ്ഡിതന്മാർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.സസ്കൃതത്തിന്റെ വ്യാകരണരീതിയെ തമിഴിന്റെ മുറയ്ക്കൊപ്പിച്ച് പരുവപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു തൊൽക്കാപ്പിയർ. പാണിനിയെക്കാൾ പുരാതനനാണ് തൊൽക്കാപ്പിയരെന്ന് ചില തമിഴ് പണ്ഡിതന്മാരെങ്കിലും വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ട്.12-ആം ശതകത്തിലെ ഇളംപൂരണർ,14-ആം ശതകത്തിലെ സേനാവരൈയ്യർ , നച്ചിനാർക്കിനിയർ എന്നിവർ ഈ ഗ്രന്ഥം വ്യാഖ്യാനിച്ചിട്ടുള്ളവരാണ്. തൊൽകാപ്പിയം സൃഷ്ടിച്ച പാരമ്പര്യവഴിവിട്ട് തമിഴ് പണ്ഡിതസംഘം സഞ്ചരിച്ചതായി തെളിവില്ല. തമിഴ് വ്യാകരണ വിഷയത്തിൽ അതുകൊണ്ടുതന്നെ വലിയ വ്യതിചലനങ്ങളൊന്നും പിന്നീടുണ്ടായില്ല.

ഭാരതീയ ഭാഷാപഠനത്തിന്റെ അനന്തരകാലചരിത്രം മുൻ പറഞ്ഞ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ അടിക്കുറിപ്പെഴുത്ത് മാത്രമായി ചുരുങ്ങിപ്പോയി. ഭാഷാപഠനത്തിന്റെ പാരമ്പര്യവഴികളും ഒഴുക്കുകളും നിലച്ചുപോയെങ്കിലും യൂറോപ്യൻ അധിനിവേശത്തെത്തുടർന്ന് പഴയ സ്രോതസ്സുകൾ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു വരികയാണുണ്ടായത് .

ഭാഷാപഠനത്തിന്റെ സംക്ഷിപ്തചരിത്രം
തമിഴ്വഴിച്ചിട്ട
ഭാഷാന്വേഷണത്തിന്റെ യൂറോപ്യൻ പ്രാരംഭം
ഭാഷാപഠനത്തിന്റെ ഗ്രീക്-റോമൻ വഴിത്താരകൾ