പ്രബഞ്ച സ്രഷ്ടാവിനോടുള്ള അടങ്ങാത്ത സ്നേഹം ആധ്യാത്മികതയിലേക്ക് ഹല്ലാജിനെ ചലിപ്പിച്ചു. യാത്രകളിലാണ് ഇസ്‌ലാമിലെ ആത്മീയ സംസ്കരണ പാതയായ സൂഫിസവുമായും സൂഫികളുമായും മൻസൂർ അടുക്കുന്നത്.  സുപ്രസിദ്ധ സൂഫി വര്യനായിരുന്ന ദുന്നൂറുൽ മിസ്‌രിയുടെ ശിഷ്യരും അക്കാലങ്ങളിലെ സൂഫിപ്രമുഖരുമായ തുസ്തരി, ജുനൈദി എന്നിവരുടെ ശിഷ്വത്യം നേടാൻ മൻസൂറിനായി. ഒട്ടേറെ കർമ്മ ശാസ്ത്ര പണ്ഡിതരാലും, സൂഫിവര്യന്മാരാലും,  പർണ്ണ ശാലകൾ കൊണ്ടും സമ്പന്നമായിരുന്നു ബാഗ്‌ദാദ്‌ അന്ന്. പതിനെട്ടാം വയസ്സിൽ  ബാഗ്‌ദാദിലേക്കു  യാത്ര ചെയ്യാൻ മൻസൂർ തീരുമാനമെടുത്തതിന് പിന്നിലെ കാരണവും അതായിരുന്നുവെന്ന്‌ പറയപ്പെടുന്നു. ബാഗ്‌ദാദിലെത്തിയ മൻസൂർ  സഅൽ ഇബ്നു തുസ്തരിയിൽ നിന്നും തരീഖ സ്വീകരിച്ചു ബൈഅത്ത് (അനുസരണ പ്രതിജ്ഞ) ചെയ്തു ശിഷ്വത്വം നേടി. 

യോഗാസകരുടെ ആത്മീയ ഉന്നതിക്കായി പ്രബഞ്ച സ്രഷ്ടാവിൽ ലയിച്ചുള്ള മൗലീദ്-ദിക്കർ സ്തോത്ര സദസ്സുകൾ പർണ്ണ ശാലകളിൽ അരങ്ങേറുക പതിവാണ്. താളാത്മകമായും പ്രതേക ചലനങ്ങളിലൂടെയും ആട്ടത്തിലൂടെയുമായിരിക്കും ഉരുവിടലും ഏറ്റു ചൊല്ലലുകളും, ഇത്തരം സദസ്സുകളിൽ  ഫനയിലേക്കു (ഉന്മാദാവസ്ഥയിലേക്ക്) മൻസൂർ ഉയരുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ട തുസ്തരി വർഷങ്ങളുടെ സേവനത്തിനു അറുതി വരുത്തി യാത്രയാകുവാൻ ശിഷ്യനോട് കൽപ്പിച്ചു. 
ശരീഅത്ത് (നിയമാവലി ), ത്വരീഖത്ത് (മാർഗം), ഹഖീഖത്ത്(യാഥാർഥ്യം,സത്യ ദർശനം അഥവാ ദൈവിക സത്തയെ വലയം പ്രാപിക്കൽ), മഅരിഫത്ത് (ബ്രഹ്മജ്ഞാനം)  എന്നിങ്ങനെയാണ് സൂഫിസത്തിലെ പടവുകൾ ഇതിൽ ശരീഅത്ത് മുറുകെ പിടിച്ചു തരീഖ സ്വീകരിക്കുന്നതിലൂടെ സൂഫിസം ആരംഭിക്കുന്നു. ഹഖീഖതും കടന്നു മഅരിഫത്തിലെത്തുന്ന സൂഫികൾ ആത്മീയ ധാരയിൽ ഉയരുന്നതോടു കൂടി ചിലർക്ക് പലതരം ഉന്മാദ അവസ്ഥകൾ തരണം ചെയ്യേണ്ടതായി വരും, ഇതൊരു തരം പരീക്ഷണ ഘട്ടമായാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. പലരും ഇത്തരം ഘട്ടത്തിൽ ഇടറി വീഴും ഇത്തരം അവസ്ഥയിൽ സൂഫികൾ ഇസ്‌ലാമിക നിയമ വ്യവസ്ഥയായ ശരീയത്ത് പൂർണ്ണതയോടെ പിൻപറ്റണമെന്നില്ല, ഉന്മാദാവസ്ഥയിലെ  പ്രവർത്തികൾ ജനങ്ങളിൽ തെറ്റിധാരണ പടർത്തുമെന്ന കാരണത്താൽ ഏകാന്ത വാസമോ ദേശാടനമോ ആണ് ഈ കാലയളവിൽ ഉണ്ടാകാറ്. ഇതനുസരിച്ചാണ് പർണ്ണ ശാലയിൽ നിന്നും മൻസൂറിനെ യാത്രയാക്കിയത് എന്നും അതല്ല ആത്മീയോന്നതിയുടെ കൊടുമുടികൾ ശിഷ്യൻ കീഴടക്കി എന്നറിഞ്ഞത് കൊണ്ടാണ് യാത്ര തുടരുവാൻ കൽപ്പിച്ചതെന്നും വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നു.

വിവാദ പരാമർശങ്ങൾ
വിവാദങ്ങളുടെ ആരംഭം
ആദ്ധ്യാത്മിക ജീവിതത്തിലേക്ക്
അനുകൂല വാദങ്ങൾ