യുവപ്രായത്തിൽ അപമാനകരമായ സാഹചര്യത്തിൽ പ്രേമഭാജനത്തെ നഷ്ടപ്പെട്ടതിൽ നിന്നുണ്ടായ വിഷാദം, ശിഷ്ടജീവിതം മുഴുവൻ ജീവൻ മശായ്-യെ പിന്തുടർന്നിരുന്നു. അതിനാൽ, ജീവിതത്തെയെന്ന പോലെ മരണത്തേയും ദൈവലീലയായി അദ്ദേഹം കൗതുകപൂർവം നോക്കി കണ്ടു. 'പരമാനന്ദമാധവ'-ന്റെ ഉപാസകനായിരുന്ന 'മശായ്', വൈദ്യശാസ്ത്രത്തെ മരണത്തോടുള്ള വെല്ലുവിളിയായി കണ്ടില്ല. നാഡീസ്പന്ദനം തൊട്ടറിഞ്ഞ് രോഗനിർണ്ണയം നടത്തുന്നതിൽ അദ്ദേഹം കൈവരിച്ചിരുന്ന അതിശയകരമായ വൈദഗ്ദ്ധ്യം നോവലിൽ ആവർത്തിച്ച് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുണ്ട്. നാഡി പരിശോധിച്ച് രോഗിയുടെ മരണകാലം കൃത്യമായി പറയാൻ കഴിയാൻ പറ്റുന്നിടം വരെ വികസിച്ചിരുന്നു ഇക്കാര്യത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴിവ്. സൃഷ്ടികർത്താവിന്റെ അന്ധ-ബധിരയും പിംഗളകേശിനിയുമായ മാനസപുത്രിയായി അദ്ദേഹം മൃത്യുവിനെ സങ്കല്പിച്ചു. രോഗികളുടെ നാഡിമിടിപ്പിൽ ചിലപ്പോഴൊക്കെ അദ്ദേഹം അവളുടെ കാലൊച്ച കേട്ടു. ഇതുമൂലം, "മരണം പ്രവചിക്കുന്ന വൈദ്യൻ" എന്ന ദുഷ്പേരു കിട്ടിയ അദ്ദേഹത്തെ ഉറ്റ സുഹൃത്ത് സേതാബ് അടക്കം, പലരും ഭയന്നിരുന്നു. ഒരേയൊരു മകന്റേയും, ഒടുവിൽ തന്റെ തന്നെയും മരണകാലം അദ്ദേഹം നാഡി തൊട്ടറിഞ്ഞു കൃത്യമായി പ്രവചിച്ചു.

മൃത്യു
മഞ്ജരി
അന്ത്യം
വിലയിരുത്തൽ