രാജാവിന്റെ ഉത്തരവ് ഉറക്കെ വായിച്ച ശേഷം ജനങ്ങളോട് കഴുമരത്തിൽ നിന്ന് ദൂരെ മാറി നിൽക്കാനാവശ്യപ്പെട്ട ശേഷം പ്രതിയോട് അവരെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് സംസാരിക്കാനാവശ്യപ്പെടുമായിരുന്നു. ഇത്തരം പ്രസംഗങ്ങൾ മിക്കവയും കുറ്റസമ്മതങ്ങളായിരുന്നു (ചിലരേ രാജ്യദ്രോഹം സമ്മതിച്ചിരുന്നുള്ളൂ). എന്നിരുന്നാലും ഈ പ്രസംഗങ്ങൾ പാതിരിയും ഷെരീഫും സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുമായിരുന്നുവത്രേ. ഇവർ പ്രസംഗം നിറുത്താനായി ചിലപ്പോൾ ഇടപെടുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നുവത്രേ. 1588-ൽ കത്തോലിക്കാ പാതിരിയായിരുന്ന വില്യം ഡീൻ എന്നയാളുടെ പ്രസംഗം നിറുത്താനായി അയാളുടെ വായിൽ തുണി കുത്തിത്തിരുകേണ്ടിവന്നു. ഇതിനാൽ അയാൾ ശ്വാസം മുട്ടി മരണത്തിനടുത്തെത്തിയത്രേ. ദേശത്തിനോടുള്ള കൂറും രാഷ്ട്രീയവും സംബന്ധിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ പ്രതിയോട് ചോദിക്കപ്പെടുമായിരുന്നുവത്രേ. 1591-ൽ എഡ്മണ്ട് ജെന്നിംഗ്സ് എന്ന പാതിരിയോട് കത്തോലിക്ക പുരോഹിതരെ വേട്ടയാടിയിരുന്ന റിച്ചാർഡ് ടോപ്ക്ലിഫ് എന്നയാൾ "രാജ്യദ്രോഹം ഏറ്റുപറയാൻ" ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ "ദിവ്യബലി കൊടുക്കുന്നത് രാജ്യദ്രോഹമാണെങ്കിൽ ഞാൻ അതേറ്റുപറയുകയും അതിൽ അഭിമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു" എന്നാണ് മറുപടി ലഭിച്ചത്. ഇതോടെ ടോപ്ക്ലിഫ് പാതിരിയോട് വായടയ്ക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുകയും ആരാച്ചാരോട് ഇദ്ദേഹത്തെ തൂക്കിലിടാൻ ആജ്ഞാപിക്കുകയും ചെയ്തത്രേ. 

ചിലപ്പോൾ കുറ്റം തെളിയിച്ച സാക്ഷിയും ശിക്ഷ നടക്കുന്ന സ്ഥലത്തുണ്ടാവുമായിരുന്നുവത്രേ. 1582-ൽ തോമസ് ഫോർഡ് എന്ന പാതിരിയെ വധിച്ച സമയത്ത് സർക്കാരിന്റെ ചാരനായിരുന്ന ജോൺ മുണ്ടേ സ്ഥലത്തുണ്ടായിരുന്നുവത്രേ. പാതിരി നിരപരാധിയാണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടപ്പോൾ മുണ്ടേ ഷെരീഫിനെ പിന്തുണയ്ക്കുകയും കുറ്റസമ്മതമൊഴിയെപ്പറ്റി ഓർമിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുവത്രേ. തടവിൽ കഴിഞ്ഞ സമയത്ത് പ്രതികളോടുള്ള പെരുമാറ്റം എങ്ങനെയായിരുന്നുവെന്നതും ഇത്തരം പ്രസംഗങ്ങളുടെ ഉള്ളടക്കവും തമ്മിൽ ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നുവത്രേ. ജെസ്യൂട്ട് പുരോഹിതന്മാർ തടവിൽ പീഡനമനുഭവിക്കുമായിരുന്നുവെങ്കിലും അവരായിരുന്നു ഏറ്റവും ധാർഷ്ട്യം കാണിച്ചിരുന്നത്. കുലീനന്മാരാണത്രേ ഏറ്റവുമധികം ഖേദം പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നത്. വയറു കീറി വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കുമോ എന്ന ഭയവും അനന്തരാവകാശികളെ സ്വത്തവകാശത്തിൽ നിന്ന് വിലക്കുമോ എന്ന ഭയവുമായിരുന്നിരിക്കണം ഇതിനു കാരണം. ഇതിനാൽ ദേശദ്രോഹമല്ലാത്തതും എന്നാൽ ഗുരുതരമായതുമായ ഒരു കുറ്റം ചെയ്തു എന്ന് അംഗീകരിക്കുകയായിരുന്നുവത്രേ ഇവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ബുദ്ധിപരമായ മാർഗ്ഗം.

പ്രതികളെ ചിലപ്പോൾ നിർബന്ധിച്ച് മറ്റുള്ളവരെ വധിക്കുന്നതിന് സാക്ഷ്യം വഹിപ്പിക്കുമായിരുന്നുവത്രേ. വിവസ്ത്രരാക്കി കുറച്ചു സമയം ഒരു കോണിയിൽ നിന്നോ വണ്ടിയിൽ നിന്നോ തൂക്കിലിട്ടശേഷം മരണത്തിലെത്തും മുൻപ് പ്രതികളെ താഴെയിറക്കുമായിരുന്നു. ചില പ്രതികൾ ഈ സമയത്തു തന്നെ മരിക്കുമായിരുന്നുവത്രേ. ജോൺ പൈൻ എന്ന കത്തോലിക്കാ പാതിരിയുടെ മരണം ഒരുകൂട്ടം ആൾക്കാർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലിൽ പിടിച്ചു താഴേയ്ക്ക് വലിച്ചതിനാൽ പെട്ടെന്നുതന്നെ സംഭവിച്ചുവത്രേ. വില്യം ഹാക്കറ്റ് (മരണം 1591) എന്നയാളെ തൂക്കിലിട്ടയുടെനേ തന്നെ താഴെയിറക്കി ജീവനോടെ വയറു കീറുകയും ജനനേന്ദ്രിയങ്ങൾ ഛേദിക്കക്കയും ചെയ്തുവത്രേ. ഇപ്രകാരം ചെയ്തത് അയാളുടെ അനന്തരാവകാശികളുടെ രക്തം അശുദ്ധമായതു കാരണം സ്വത്തിന്മേലുള്ള അവരുടെ അവകാശം ഇല്ലാതായി എന്നു കാണിക്കാനാണെന്നാണ് എഡ്വാർഡ് കോക്ക് പറയുന്നത്. .

വയറു കീറിക്കഴിഞ്ഞും ജീവനുണ്ടായിരിക്കുന്ന ആൾക്കാർ അവരുടെ കുടൽമാല കരിക്കുന്നതിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുമായിരുന്നു. ഇതിനു ശേഷം ഹൃദയം എടുത്തുമാറ്റുകയും ശരീരം നാലു കഷണങ്ങളായി മുറിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ചാൾസ് ഒന്നാമനെ വധിച്ച കുറ്റത്തിന് 1660-ൽ തോമസ് ഹാരിസൺ എന്ന സൈനികനെ ഏതാനും മിനിട്ടുകൾ തൂക്കിലിട്ട ശേഷം വയറുകീറിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം ആരാച്ചാരെ തല്ലിയത്രേ. ഇതോടെ പെട്ടെന്നുതന്നെ ശിരഛേദം നടത്തുകയായിരുന്നു ചെയ്തത്. അയാളുടെ കുടൽമാല അടുത്തുള്ള തീയിൽ കത്തിക്കുകയുണ്ടായി.

ജോൺ ഹൗട്ടൺ 1535-ൽ തന്റെ വയറു കീറിയ അവസരത്തിൽ പ്രാർത്ഥിക്കുകയായിരുന്നുവത്രേ. അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ "യേശുവേ, നീ എന്റെ ഹൃദയം കൊണ്ടെന്തു ചെയ്യും" എന്ന് കരഞ്ഞുപറഞ്ഞുകൊണ്ടാണത്രേ ഇദ്ദേഹം മരിച്ചത്. ആരാച്ചാരന്മാരുടെ പരിചയക്കുറവുകാരണം ശിക്ഷ നടപ്പാക്കന്നതിൽ പല പ്രശ്നങ്ങളുമുണ്ടാവുമായിരുന്നു. 1606 ജനുവരിയിൽ ഗൈ ഫാവ്ക്സിനെ വെടിമരുന്നു ഗൂഢാലോചനക്കുറ്റത്തിന് വധിക്കാനുള്ള നടപടിക്രമത്തിനിടെ ഇയാൾ തൂക്കുമരത്തിൽ നിന്ന് ചാടി കഴുത്തൊടിഞ്ഞു മരിച്ചുവത്രേ. 
നടപടിക്രമം
ഇംഗ്ലണ്ടിലെ രാജ്യദ്രോഹനിയമം
രാജാവിന്റെ പ്രത്യേകാധികാരം
1351-ലെ രാജ്യദ്രോഹനിയമം