1507-ൽ പേരറിയാത്ത ഒരെഴുത്തുകാരൻ ഇറ്റാലിയൻ ഭാഷയിൽ ആദ്യം പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഈ കൃതിയുടെ ലത്തീൻ പരിഭാഷ 1508-ൽ വെളിച്ചം കണ്ടു. താമസിയാതെ ഇതിന്റെ ജർമ്മൻ, ഫ്രെഞ്ച്, ഡെച്ച് പരിഭാഷകളും പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. 1507-ൽ ഇറ്റാലിയൻ ഭാഷയിലെ ആദ്യപതിപ്പിനെ തുടർന്നുള്ള ഇരുപതുവർഷത്തിനിടെ വിവിധഭാഷകളിൽ ഇതിന്റെ ഇരുപതോളം പതിപ്പുകൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു.

പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിലെ രാഷ്ട്രീയസാമൂഹ്യസ്ഥിതികളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനത്തിൽ വിലപ്പെട്ട രേഖയാണ് ഇന്ത്യാക്കാരൻ ജോസഫിന്റെ വിവരണങ്ങൾ. കാബ്രാളിന്റെ സംഘത്തെ മടക്കയാത്രയിൽ അനുഗമിച്ച ജോസഫിന്റെ നിരീക്ഷണങ്ങൾ, ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള പോർത്തുഗീസ് നാവികയാത്രകളെ സംബന്ധിച്ചുള്ള പഠനങ്ങളിലും പ്രധാനമാണ്. കൊടുങ്ങല്ലൂർ, കോഴിക്കോട്, കൊച്ചി, കന്യാകുമാരി, ഗുജറാത്ത്, കാംബേ, നരസിംഗരാജ്യം, ഓർമുസ് ദ്വീപ്, സിലോൺ, സുമാത്ര എന്നീ പ്രദേശങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവിടങ്ങളിലെ തുറമുഖങ്ങൾ സസ്യജന്തുജാലങ്ങൾ, വാണിജ്യം, വ്യഞ്ജനങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുമുള്ള വിവരങ്ങൾ ഈ കൃതിയിലുണ്ട്. പോർച്ചുഗീസുകാരുടെ വരവിനുമുൻപുള്ള കേരളത്തിലെ ക്രിസ്തീയതയെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിനുള്ള മുഖ്യരേഖകളിൽ ഒന്നാണിത്. സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികൾ അക്കാലത്ത് പിന്തുടർന്നിരുന്ന സഭാഘടന, അവരുടെ വിശ്വാസങ്ങൾ, പാരമ്പര്യങ്ങൾ, കൂദാശാവ്യവസ്ഥ, ആരാധനക്രമം, തിരുനാളുകൾ, ആചാരങ്ങൾ, ആഗോളക്രിസ്തീയതയുമായി അവർക്കുണ്ടായിരുന്ന കെട്ടുപാടുകൾ എന്നിവയിലേക്കും ഈ രചന വെളിച്ചം വീശുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന് കേരളത്തിലെ ക്രിസ്ത്യാനികൾ അക്കാലത്ത് വിശുദ്ധകുർബ്ബാനക്ക് വീഞ്ഞ് ലഭ്യമാണെങ്കിൽ വീഞ്ഞും അല്ലാത്തപ്പോൾ ചീനക്കാരായ വ്യാപാരികളിൽ നിന്നു കിട്ടുന്ന ഉണക്കമുന്തിരി ചാലിച്ചെടുത്ത വെള്ളവും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നെന്ന് ജോസഫ് പറയുന്നുണ്ട്.

പ്രാധാന്യം
ആദ്യയാത്രകൾ
വിമർശനം
യൂറോപ്യൻ യാത്ര