ഛായാഗ്രഹണ മാധ്യമങ്ങളുടെ വേഗം അളക്കുന്നതിനുള്ള അറിയപ്പെടുന്നതിൽ ആദ്യത്തെ സെൻസിറ്റോമീറ്റർ കണ്ടുപിടിച്ചത് 1880ൽ പോളിഷ് എഞ്ചിനീയറായ ലിയോൺ വാർണർക്കെയാണ്. അദ്ദേഹത്തിനു അതിന്റെ പേരിൽ 1882ൽ ഫോട്ടോഗ്രഫിക് സൊസൈറ്റി ഓഫ് ഗ്രേറ്റ് ബ്രിട്ടന്റെ പ്രോഗ്രസ്സ് മെഡൽ ലഭിച്ചു. 1881ൽ തന്നെ ഈ കണ്ടുപിടിത്തം വാണിജ്യവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടു.

വാർണർക്കെ സങ്കേതത്തിലുള്ള സെൻസിറ്റോമീറ്ററിൽ നമ്പറിട്ട, പടിപടിയായി പിഗ്മന്റ് ചെയ്തിട്ടുള്ള 25 സമചതുരങ്ങൾ അടങ്ങിയ ഒരു അതാര്യതിരസ്കരണി ഉപയോഗിക്കുന്നു. ആദ്യം ഒരു ഫോസ്ഫോറസെന്റ് ഫലകം മഗ്നീഷ്യം റിബൺ ജ്വലിക്കുമ്പോൾ പുറപ്പെടുന്ന പ്രകാശത്തിൽ വെച്ച് ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നു. ഈ ഫലകം ഉപയോഗിച്ച് അതാര്യതിരസ്കരണിയിൽ വെച്ച് ഛായാഗ്രഹണ ഫലകം എക്സ്പോസ് ചെയ്യുന്നു. ഈ സങ്കേതത്തിൽ വേഗം "ഡിഗ്രി വാർണർക്കെ"യിലാണ് അളക്കുന്നത്. ഫിലിം ഡെവലപ്പ് ചെയ്തതിനു ശേഷം അതാര്യ തിരസ്കരണിയിലെ ദൃശ്യമായ അവസാന സംഖ്യയാണ് ഇത്. ഓരോ സംഖ്യയും 1/3 വേഗം കൂടുന്നതിനെ പ്രധിനിധാനം ചെയ്യുന്നു. സാധാരണ ഫിലിം വേഗം 10 ഡിഗ്രി വാർണർക്കെക്കും 25 ഡിഗ്രി വാർണർക്കെക്കും ഇടയിലാണ് അന്നത്തെ കാലത്തുണ്ടായിരുന്നത്.

ഈ സങ്കേതം കുറച്ചു വിജയം കൈവരിച്ചെങ്കിലും വൈകാതെ അതിന്റെ വർണ്ണരാജി പ്രകാശത്തോട് സചേതനമെന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെടുകയും ഈ സങ്കേതം വിശ്വസനീയമല്ലെന്നു തെളിയിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

നിലവിലുള്ള സങ്കേതം
വാർണർക്കെ
ഡിഐഎൻ
ഷെയ്നർ