ചോളകാലത്ത് തമിഴ്നാട്ടിലെ കൃഷിത്തൊഴിലാളികളിൽ ഭൂരിഭാഗവും അടിമകളോ അടിമകൾക്ക് തുല്യരോ ആയിരുന്നു എന്നാണ് കെ.എ. നീലകണ്ഠശാസ്ത്രിയുടെ നിഗമനം. മനുഷ്യജീവികളെ സ്വകാര്യവസ്തുവായി ഗണിച്ച് അവരെ വില്ക്കുകയും വാങ്ങിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നുവെന്നതിന് അസന്ദിഗ്ധമായ തെളിവ് പല ശിലാശാസനങ്ങളിലും തമിഴ്നാട്ടിൽ കാണാം. നിരവധി ശാസനങ്ങളിൽ കാണുന്നത് ക്ഷേത്രങ്ങളിലേക്കുള്ള അടിമവില്പനയാണ്. ചിലപ്പോൾ ഈ വില്പന സ്വന്തം ഇഷ്ടാനുസരണം മതപരമായ ആവശ്യത്തിനുവേണ്ടിയായിരുന്നു. ഒരു ശാസനത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത് 13 കാശിന് നൂറുപേരെ ഒരാൾ വില്ക്കുന്ന ഒരിടപാടാണ്; ഇതിൽ കാഞ്ചനേച്ഛയല്ലാതെ ഭക്തിയുടെ ലാഞ്ഛനയൊന്നുംതന്നെയില്ല. എ.ഡി. 948-ൽ നന്ദിവർമമംഗലം ഗ്രാമത്തിലെ മധ്യസ്ഥൻ തൃശ്ശിനാപ്പള്ളി നാട്ടിലെ വയലൂർ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് തിരുപ്പതിയം പാടുവാനും ദേവവിഗ്രഹത്തിന് വെൺചാമരം വീശുവാനുമായി മൂന്നു ദാസികളെ ദാനംചെയ്യുന്നു; ആറുകൊല്ലം മുൻപ് ആ മധ്യസ്ഥൻ വാങ്ങിയവരാണ് ദാസിമാർ എന്നും ശാസനത്തിൽ പറയുന്നു. രാജരാജചോളന്റെ 17-ആം ഭരണവർഷത്തിൽ (എ.ഡി. 1002) തിരുവടന്തെ (ചിങ്കൽപ്പേട്ട ജില്ല) ശ്രീവരാഹസ്വാമിക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് രണ്ടു നാട്ടുപ്രമാണിമാരുടെ (ഒരു നാടു കൺ-കാട് ചി, ഒരു നാടു-വകൈ) ആജ്ഞപ്രകാരം പന്ത്രണ്ടു പട്ടിണവ (മുക്കുവ) കുടുംബങ്ങളെ ക്ഷേത്രദാസൻമാരായി കൊടുക്കപ്പെടുന്നു. അവരുടെ തൊഴിലിൽനിന്ന് (നെയ്ത്ത്, മീൻപിടുത്തം) കിട്ടുന്ന വരുമാനത്തിൽനിന്ന് ഓരോ മുക്കുവകുടുംബവും ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് വർഷംതോറും 3/4 കഴഞ്ച് സ്വർണം കൊടുക്കണമെന്നും ചിങ്ങത്തിൽ ചതയം നാളോടുകൂടി അവസാനിക്കുന്ന ഉത്സവങ്ങൾക്കുവേണ്ട പണികൾ ചെയ്യണമെന്നും തിരുവടന്തെ ഗ്രാമത്തിലെ സഭയും ഊർകാരും മുക്കുവരെക്കൊണ്ട് ഈ പണി ശരിയായി ചെയ്യിക്കണമെന്നും ശാസനത്തിൽ നിർദ്ദേശമുണ്ട്. ഇത് കർശനമായ അടിമത്തമല്ലെങ്കിലും അവരുടെ സമ്മതത്തോടെയല്ല തിരുവടന്തെയിലെ മുക്കുവർ ക്ഷേത്രദാസൻമാരായത് എന്ന് വ്യക്തമാണ്.

ഇംഗ്ലീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാക്കമ്പനിക്കാരുടെ സൂറത്ത് ഫാക്ടറിയുടെ 1641-ലെ കണക്കുകളിൽ ഇങ്ങനെയൊരു കുറിപ്പു കാണുന്നു. "മൈക്കെൽ" എന്ന കപ്പൽ 5-1-1641-ന് തുണിച്ചരക്കുകളോടും മലബാർതീരത്തുനിന്ന് വാങ്ങിയ 14 [അടിമ|അടിമകളോടുംകൂടി]] ബാന്റാമിൽ (ജാവാ) എത്തി. മലയാളി അടിമകൾ ജാവായിൽ എത്തിയതിനും എങ്ങനെയെത്തിയെന്നതിനും വേറെ തെളിവുകൾ ആവശ്യമില്ല. അടിമവ്യാപാരത്തിന് ചെന്നൈ പട്ടണത്തിൽ പല സൌകര്യങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു. ഡച്ചുകമ്പനിക്കാരുടെ സങ്കേതമായ പുലിക്കാട്ടും ഈ കച്ചവടം നടന്നുവന്നു. അന്യദേശങ്ങളിലേക്ക് കയറ്റി അയയ്ക്കുന്ന ഓരോ അടിമയ്ക്കും കമ്പനിക്കാർ ഒരു പഗൊഡ ചുങ്കം ചുമത്തിയിരുന്നു. വില്ക്കാനുള്ള ഓരോ അടിമയെയും രജിസ്റ്റർ ചെയ്യണമെന്നും നിയമമുണ്ടായിരുന്നു. രജിസ്റ്റർ ഓഫീസിൽ കമ്പനിയുടെ ഓഹരി അരരൂപാ ആയിരുന്നു. 1646-ൽ തമിഴ്നാട്ടിൽ ഒരു ക്ഷാമബാധയുണ്ടായപ്പോൾ അനേകം പട്ടിണിപ്പാവങ്ങൾ നാഗപട്ടണത്തുവന്ന് തങ്ങളെത്തന്നെ ഒരു പറങ്കിക്കപ്പിത്താനു വിറ്റുവെന്നും അക്കാലത്തെ ചരിത്രരേഖകളിൽ കാണാം. ട്രാൻക്യൂബാറിലെ ഒരു ഇറ്റാലിയൻ പുരോഹിതൻ, മധുരക്കാരനായ ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിയുടെ ഭാര്യയെയും നാലു മക്കളെയും 30 പഗൊഡക്ക് മനിലായിലേക്കുപോകുന്ന ഒരു കപ്പലിലെ കപ്പിത്താനു വിറ്റുവെന്ന് നിക്കോളായ് മനുച്ചി (1650-1708) തന്റെ യാത്രാഗ്രന്ഥത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ഫോർട്ട് സെയിന്റ് ജോർജിലെ വ്യാപാരികളുടെ പ്രധാന "ദുബാഷു"മാരായിരുന്ന വെങ്കടിയും കണ്ണപ്പനും ആൾപിടിത്തക്കാരും അടിമദല്ലാളുകളും ആയിരുന്നു. കമ്പനിയുടെ പ്രസിഡണ്ട് ബേക്കർ ഇവരുടെ ചങ്ങാതിയായിരുന്നു. കമ്പനിക്കാർക്കുതന്നെ 1687-ൽ അവരുടെ മസൂല തോണികളിൽ പങ്കെടുക്കുവാൻ 43 മുക്കുവ അടിമകളുണ്ടായിരുന്നു. അടിമകളാക്കി വില്ക്കപ്പെട്ടവരുടെ ജ്ഞാതികളിൽനിന്ന് നിരവധി പരാതികൾ കിട്ടിയപ്പോൾ മദിരാശിയിലെ കമ്പനിക്കാർ 1688-ൽ ചില കർശനനടപടികൾ സ്വീകരിച്ചു. ചൗൾട്രി (choultry ) ന്യായാധിപതിയുടെ സമ്മതത്തോടുകൂടി മാത്രമേ അടിമകളെ വിദേശങ്ങളിലേക്കു കയറ്റി അയയ്ക്കുവാൻ പാടുള്ളൂ എന്നാക്കി നിയമം; ഇത് ലംഘിക്കുന്നവർക്ക് 5 മുതൽ 16 വരെ പഗൊഡ പിഴ നല്കി; തുടർച്ചയായി നിയമം ലംഘിക്കുന്നവരെ തടങ്കലിലിട്ടു ചെവി അറുക്കുക എന്നതായി ശിക്ഷ. ഇതുകൊണ്ടും ആൾപിടിത്തം കുറഞ്ഞില്ല; മാത്രമല്ല, പരസ്യമായി തുടർന്നു. മുസൽമാൻകുടികളെയും ആൾപിടിത്തക്കാർ വിദേശങ്ങളിലേക്ക് വില്ക്കുന്ന കഥ ഡൽഹിയിൽ അറംഗസീബ് ചക്രവർത്തിയുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ ഈ ദുഷിച്ച വ്യാപാരത്തിനെതിരെ മസൂലിപട്ടണത്തിലെ ലന്തക്കാരോട് അദ്ദേഹം പ്രതിഷേധിച്ചു. ദുഷ് പേര് ഭയന്ന് ഇംഗ്ളീഷുകാരും മദിരാശിപട്ടണത്തിലെ അടിമവ്യാപാരം നിരോധിച്ചു (1688). ഇതുകൊണ്ടും ഫലമൊന്നുമുണ്ടായില്ല. ഒരു നൂറ്റാണ്ടുകാലംകൂടി, അതായത്, 1793 വരെ, മദിരാശി തുറമുഖത്ത് അടിമവ്യാപാരം നിർവിഘ്നം തുടർന്നു. ജാവ, സുമാട്ര എന്നീ പൂർവേഷ്യൻ ദ്വീപുകളിലെ തോട്ടക്കൃഷി വികസനത്തിനാണ് തമിഴ്നാട്ടിലെ അടിമകൾ നിയുക്തരായിരുന്നത്. നെൽക്കൃഷി അവിടെ പ്രചരിപ്പിച്ചതിന് കാരണക്കാർ ദക്ഷിണേന്ത്യൻ അടിമകളായിരുന്നു.

തമിഴ്നാട്ടിൽ
അടയാളംകുത്തൽ
ഉത്തരേന്ത്യയിൽ
മൈസൂറിൽ