കേരളത്തിലെ സംസ്കൃതപണ്ഡിതരായ ആളുകൾ പൊതുവേ അവരുടെ രചനകളും സാഹിത്യവ്യാപാരങ്ങളും സംസ്കൃതത്തിൽ തന്നെ ഒതുക്കിനിർത്തുകയും ജനസാമാന്യത്തിന്റെ ഭാഷയായ മലയാളത്തിനെ പ്രായേണ ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന കാലത്തു് വൈക്കം പാച്ചു മൂത്തതു് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പാത വെട്ടിത്തുറന്നു. യൂറോപ്യൻ പാതിരിമാർ മലയാളഭാഷയിൽ വ്യാകരണങ്ങളും നിഘണ്ടുക്കളും പാഠപുസ്തകങ്ങളും പുതുതായി തയ്യാറാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന കാലഘട്ടമായിരുന്നു അതു്. തുടക്കത്തിൽ സംസ്കൃതഭാഷയിൽ എഴുതിത്തുടങ്ങിയ പാച്ചു മൂത്തതു് ക്രമേണ മലയാളഭാഷയിലേക്കു് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. നക്ഷത്രമാലാ, കാശിയാത്രാപ്രബന്ധം, രാമവർമ്മാചരിത്രം, രാജസൂയപ്രബന്ധത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനം, ഹൃദയപ്രിയം എന്നിവയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രധാന സംസ്കൃതകൃതികൾ.
മുചുകുന്ദമോക്ഷം ആട്ടക്കഥ (1015), കാശിയാത്രാവർണ്ണനം ഓട്ടൻ‌തുള്ളൽ(1028), ബാലഭൂഷണം(1042), തിരുവിതാംകൂർ ചരിത്രം (1043), കേരളഭാഷാവ്യാകരണം (1051), സുഖസാധകം, സുഖബോധകം, കേരളവിശേഷമാഹാത്മ്യം( 1053)എന്നിവയാണു് പാച്ചു മൂത്തതിന്റെ പ്രധാന മലയാളകൃതികൾ. സംസ്കൃതപദങ്ങളുടെ അതിപ്രസരമില്ലാതെ, സാധാരണക്കാർക്കു മനസ്സിലാക്കാവുന്ന തരത്തിൽ തദ്ദേശീയർ എഴുതി മലയാളത്തിൽ ലഭ്യമായ ആദ്യത്തെ ആധികാരികകൃതികളായിരുന്നു ഇവ എന്നു പറയാം. ആധുനികമലയാളത്തിലെ ആദ്യത്തെ ചരിത്രരചനാശ്രമമായിരുന്നു തിരുവിതാംകൂർ ചരിത്രം. വേണ്ടത്ര സംസ്കൃതവ്യുൽപ്പത്തിയുള്ള ഒരാൾ എഴുതുന്ന ആദ്യത്തെ മലയാളവ്യാകരണഗ്രന്ഥവും പാച്ചു മൂത്തതിന്റേതായിരുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസം സാമാന്യജനങ്ങളിലേക്കു് വ്യാപകമായി ഇറങ്ങിച്ചെല്ലണമെന്ന ശക്തമായ ഉൾക്കാഴ്ച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാഠപുസ്തകങ്ങളിൽ കാണാം.

ആദ്യകാല ജീവിതം
ഔദ്യോഗിക ജീവിതം
സാഹിത്യപ്രവർത്തനം
മരണം