ഒന്നാമതായി, എല്ലാ സമാഹാര യൂണിറ്റുകളും ഒന്നുകിൽ codice_5 അല്ലെങ്കിൽ നടപ്പിലാക്കുന്ന codice_6s, ഒരു ഫ്ലേവറോ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊന്നോ ആണ്. codice_5 എന്ന കീവേഡിനൊപ്പം ഒരു ആമുഖ സമാഹാര യൂണിറ്റ്, കോൺടെന്ററുകൾ, തരങ്ങൾ, വേരിയബിളുകൾ, ഒഴിവാക്കലുകൾ, നടപടിക്രമങ്ങൾ എന്നിവ നിർവ്വചിക്കുന്നു. കീവേഡ് codice_6 ഉപയോഗിച്ച് ആരംഭിക്കുന്ന നടപ്പിലാക്കൽ ഘടകം, ഇന്റർഫേസ് നടപ്പിലാക്കാൻ ആവശ്യമായ യഥാർത്ഥ കോഡ്, കൂടുതൽ സ്ഥിരാങ്കങ്ങൾ, തരങ്ങൾ അല്ലെങ്കിൽ വേരിയബിളുകൾ നൽകുന്നു. ഡിഫാൾട്ട് ആയി ഒരു ഇംപ്ലിമെൻറ് ഘടകം ഇതേ പേരിലുള്ള ഇന്റർഫെയിസ് നടപ്പിലാക്കും, പക്ഷേ ഒരു മൊഡ്യൂൾ അതേ പേരിൽ codice_1 ലേക്ക് നൽകാനാവില്ല. ഉദാഹരണത്തിനു് പ്രധാന ഇന്റർഫെയിസിനുള്ള ഒരു പ്രധാന പ്രോഗ്രാം ഇംമ്പ്ലിമെന്റേഷൻ മോഡൂൾ എക്സ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നു.

ഏതെങ്കിലും സമാഹാര യൂണിറ്റ് codice_10ലേക്ക് മറ്റ് ഇന്റർഫേസുകൾക്ക് മുൻഗണന നൽകും, സർക്കുലർ ഇംപോർട്ട് നിരോധിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇംപ്ലിമെൻറ് codice_6 ൽ നിന്ന് ഇറക്കുമതി ചെയ്തുകൊണ്ട് ഇത് പരിഹരിക്കപ്പെടാം. ഇറക്കുമതി ചെയ്ത മൊഡ്യൂളിലെ എന്റിറ്റികൾ, മൊഡ്യൂൾ പേരിന് പകരം, മൊഡ്യൂൾ codice_10 ഇനം ഉപയോഗിച്ചു [, ഇനം] * സിന്റാക്സ്:

സാധാരണ, ഒരു ഇന്റർഫേസ് മാത്രമേ ഇറക്കുമതിചെയ്യുന്നുള്ളൂ, ഒപ്പം ഇന്റർഫേസിലെ ഇനങ്ങൾ ആക്സസ് ചെയ്യാൻ 'ഡോട്ട്' നോട്ടേഷൻ ഉപയോഗിക്കുന്നു (റെക്കോർഡിനുള്ളിൽ ഫീൽഡുകൾ ആക്സസ് ചെയ്യുന്നതിന് സമാനമാണ്). ഏതെങ്കിലും പിന്തുണാ പ്രക്രിയകൾക്കൊപ്പം ഒരു ഇന്റർഫെയിസ് ഓരോ ഡാറ്റാ ഘടനയും (റെക്കോഡ് അല്ലെങ്കിൽ ഒബ്ജക്റ്റ്) നിർവചിക്കുകയാണ് സാധാരണ ഉപയോഗം. ഇവിടെ പ്രധാന തരം 'T' എന്ന പേരിൽ ലഭിക്കും, codice_13 ഉപയോഗിക്കുന്നു. 

മൊഡ്യൂളിനുളളിൽ ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്ന ഘടകംക്കും മറ്റ് എന്റിറ്റികൾക്കും ഇടയിൽ ഒരു നെയിം കോളീഷൻ ഉണ്ടാകുകയാണെങ്കിൽ, കരുതൽ വാക്കായി codice_14 എന്നായിരിയ്ക്കണം, ഉദാഹരണത്തിന് codice_15
ഡൈനാമിക് പ്രോഗ്രാമിംഗ്
മോഡുലറിറ്റി
മറ്റ് പ്രോഗ്രാമിംഗ് ഭാഷകളിൽ ഉള്ള സ്വാധീനം
ചരിത്രപരമായ വികസനം