ഇന്ത്യയിലെ ഒട്ടെല്ലാ ഭാഷകളിലും ഏറ്റക്കുറച്ചിലോടെ ദലിത് സാഹിത്യ രചനകളുണ്ടെങ്കിലും മറാഠിയാണ് ഏറെ സമ്പന്നം. ദലിത് അവബോധമുള്ള ദലിത് എഴുത്തുകാർ ദലിതർക്കുവേണ്ടി എഴുതുന്നത് ഏറെയും അവിടെയാണ്. ദലിതരെക്കുറിച്ച് ദലിതേതരർ എഴുതുന്ന സാഹിത്യം ദലിതപക്ഷരചനയേ ആകുന്നുള്ളൂ. കുമാരനാശാന്റെ ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകി, ചങ്ങമ്പുഴയുടെ വാഴക്കുല, തകഴിയുടെ രണ്ടിടങ്ങഴി തുടങ്ങിയവയെ ദലിതപക്ഷ രചനകളായി കണക്കാക്കുന്നതാണ് ഉചിതം. ആർച്ച് ഡീക്കൻ കോശി രചിച്ചു് 1882ൽ പ്രസിദ്ധീകൃതമായ പുല്ലേലിക്കുഞ്ചു എന്ന നോവൽമലയാളത്തിൽഅത്തരത്തിലുണ്ടായ ഒരു കൃതിയാണു്. ദലിതരെ തങ്ങളുടെ അടിമത്തം, നിസ്സഹായത, അവഹേളിതത്തം, ദാരിദ്ര്യം, അത്യാചാരസഹനം എന്നിവ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നതാകണം ദലിത് രചനകൾ. ഈ അവസ്ഥ ദലിതരിലുളവാക്കുന്ന വേദന മറ്റുള്ളവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്താനും ദലിത് സാഹിത്യത്തിനു കഴിയണം. കറുത്തവരുടെ ബ്ലാക് ലിറ്ററേച്ചർ ചില കാര്യങ്ങളിൽ ദലിത് സാഹിത്യവുമായി സാമ്യം വഹിക്കുന്നു. കറുത്തവരും ദലിതരും തങ്ങളുടെമേൽ പ്രയുക്തമാകുന്ന അധീശത്വത്തിനും രാഷ്ട്രീയാധികാരങ്ങൾക്കും അത്യാചാരങ്ങൾക്കും എതിരായാണ് സമരം ചെയ്യുന്നത്. അടിമപ്പണിക്കുവേണ്ടി കറുത്തവരെ നിയുക്തരാക്കാൻ നീചമായ അതിക്രമങ്ങൾ ആഫ്രിക്കക്കാരുടെമേൽ അഴിച്ചുവിട്ട ചരിത്രമുണ്ട്. ഭാര്യമാരെ ഭർത്താക്കന്മാരിൽനിന്നും കുഞ്ഞുങ്ങളെ അമ്മമാരിൽനിന്നും വെള്ളക്കാർ പൈശാചികമായി വേർപെടുത്തിയതിന്റെ വിവരണം അലക്സ് ഹെയ്ലിയുടെ റൂട്ട്സ് എന്ന പ്രശസ്ത നോവലിലുണ്ട്. ആദിവാസികൾ വനാന്തരങ്ങളിൽ ജീവിച്ചപ്പോൾ അയിത്തക്കാർ അടിമത്തത്തിൽ കഴിഞ്ഞു. "നീഗ്രോ" എന്ന പദത്തിനു പകരം കറുത്തവർ (Blacks) എന്ന പേര് ആഫ്രിക്കക്കാർ സ്വീകരിച്ചതുപോലെ ഇന്ത്യയിൽ ഹരിജൻ എന്ന പേര് നിരാകരിച്ച് അയിത്തക്കാരും അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരും ദലിത് എന്ന വാക്ക് സ്വീകരിക്കുകയുണ്ടായി.

ഇതരഭാഷകളിൽ
ബ്ലാക് ലിറ്ററേച്ചർ
അംബേദ്കർ ചിന്തകൾ
ദലിത് സാഹിത്യ രചനകൾ