ഇതിനിടെ അർജന്റുയൂലിലെ എലൂയീസിന്റെ സന്യാസഭവനം പിരിച്ചുവിടപ്പെട്ടിരുന്നു. തുടർന്ന്, അബലാർഡ് ഉപേക്ഷിച്ചുപോന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ആശ്രമത്തിൽ പുതുതായി സ്ഥാപിച്ച പുതിയ സന്യാസസമൂഹത്തിന്റെ അധിപയായി എലൂയീസ് സ്ഥാനമേറ്റു. ആ സ്ഥാപനത്തിന്റെ ആത്മീയോപദേഷ്ടാവെന്ന നിലയിൽ അബലാർഡ് ഇടയ്ക്ക് അവിടം സന്ദർശിച്ചിരുന്നു.

ഇക്കാലത്ത് മാതൃകാപരമായ ജീവിതം കൊണ്ട് തന്റെ സന്യാസ സമൂഹത്തിലുള്ളവർക്കിടയിൽ മതിപ്പു നേടിയെടുത്ത എലൂയീസ് ക്രമേണ അതിന്റെ അധിപയുടെ പദവിയിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. 

ആശ്രമാധിപന്റെ സ്ഥാനം ഉപേക്ഷിച്ചതിനെ തുടർന്നു അജ്ഞാതമായൊരു സ്ഥലത്തെ ഏകാന്തതയിൽ കഴിഞ്ഞ അബലാർഡ്, മറ്റു രചനകൾക്കൊപ്പം തന്റെ പ്രസിദ്ധമായ "ദുരിതങ്ങളുടെ കഥ"-യും (Historia Calamitatum) എഴുതി. ഇതിനോടു പ്രതികരിച്ച് എലൂയീസ് എഴുതിയ ആദ്യത്തെ കത്ത്, മനുഷ്യവികാരങ്ങളുടേയും സ്ത്രൈണപ്രേമത്തിന്റേയും ചിത്രീകരണമെന്ന നിലയിൽ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു രചനയാണ്‌. എന്നാൽ പിന്നീട് എഴുതിയ മറ്റു രണ്ടു കത്തുകളിൽ അവൾ, അബലാർഡ് അവളോട് ഉപദേശിച്ചതുപോലെയുള്ള വിരക്തിയുടെ മനോഭാവം കൈക്കൊള്ളുകയും അദ്ദേഹത്തെ സഹോദരനായി സങ്കല്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

അവസാന പ്രതിസന്ധി
ദുരിതങ്ങളുടെ കഥയും മറ്റും
അസ്ട്രോലാബ്
പിൽക്കാലങ്ങളിൽ