മലയാളഅക്ഷരങ്ങൾ യുണീക്കോഡിൽ സ്ഥാനം പിടിക്കുന്നത് ജൂൺ 1993-ൽ വെർഷൻ 1.1-ൽ ആണ്. ISCII എന്ന ഇന്ത്യൻ എൻകോഡിംഗ് സ്റ്റാന്റേഡിനെ യുണീക്കോഡിലേയ്ക്ക് പകർത്തുകയാണ് അന്നുണ്ടായത്.

മലയാളം ഭാഷ കംപ്യൂട്ടറിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ലിപിവ്യവസ്ഥകളിൽ പൊതുമാനദണ്ഡം ഇല്ലായിരുന്നു. അതിനാൽ ഓരോ കംപ്യൂട്ടറിലും അതിൻറെ വ്യവസ്ഥയും ഫോണ്ടും അനുസരിച്ചുമാത്രമേ മലയാളം ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ. മലയാളം ഇന്റർനെറ്റിൽ വ്യാപിക്കാൻ ഇതു തടസ്സമായി. ഈ പരിമിതിയെ അതിജീവിക്കാൻ ലിപിവ്യവസ്ഥയിൽ ഒരു പൊതുമാനദണ്ഡം ആവശ്യമായി വന്നു. ഇതിനായി ഭാഷാസ്നേഹികളുടെ കൂട്ടായ പരിശ്രമഫലമായാണ് മലയാളം യൂണികോഡ് രൂപം കൊണ്ടത്. 
2004ൽആണ് മലയാളം യൂണികോഡ് എന്ന ഏകീകൃതലിപിവ്യവസ്ഥ നിലവിൽ വന്നത്. ഇതോടെ ലോകത്തെവിടെനിന്നും ഇൻറർനെറ്റില് മലയാളം പോസ്റ്റുചെയ്യാനും വായിക്കാനും സാദ്ധ്യമാവുന്ന അവസ്ഥ നിലവിൽവന്നു. വിവരസാങ്കേതികരംഗത്തും സാഹിത്യരംഗത്തും മലയാളത്തിൽ ഒരു കുതിച്ചുചാട്ടത്തിനുതന്നെ ഇതു കാരണമായി.

അതിനുശേഷം, മാർച്ച് 2008-ൽ വെർഷൻ 5.1-ൽ, ഋ, ഌ, എന്നിവയുടെയും അവയുടെ ദീർഘങ്ങളുടേയും ചിഹ്നങ്ങളും, ൿ ഉൾപ്പെടെയുള്ള മലയാളം ചില്ലക്ഷരങ്ങളും, പ്രശ്ലേഷവും, പ്രാചീനസംഖ്യാചിഹ്നങ്ങളും ചേർക്കുകയുണ്ടായി. രണ്ടുകൊല്ലത്തിനുശേഷം, ഒക്ടോബർ 2010-ൽ കുത്തിട്ടെഴുതുന്ന ർ-എന്ന ചില്ലും ഏ.ആർ.രാജരാജവർമ്മ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന 'റ്റ' എന്നതിന്റെ പകുതിയും, 'നന'-എന്നതിലെ രണ്ടാമത്തെ ന-യും യുണീക്കോഡിലെത്തി. 'ഈ' എന്നതിന്റെ പ്രാചീനരൂപവും എൻകോഡിംഗിന്റെ പാതയിലാണ്. 

എന്തുകൊണ്ട് യുണിക്കോഡ്
യൂണീകോഡ് കൺ‌സോർഷ്യം
യൂണിക്കോഡിനു മുമ്പ്
മലയാളലിപി യുണീക്കോഡിൽ