ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട അവസാന ഷബ്ദ്രുങ്ങും ഡ്രൂക് ഡേസിയും 1903, 1904 എന്നീ വർഷങ്ങളിൽ മരണമടഞ്ഞതിനെത്തുടർന്ന് ഭരണനേതൃത്ത്വത്തിൽ ശൂന്യത നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു. പൊതു ഭരണം പെൻലോപ് ഉഗ്യെൻ വാങ്ചുക്കിന്റെ കൈകളിലെത്തി. 1907 നവംബറിൽ ഇദ്ദേഹം ഐകകണ്ഠ്യേന രാജാവായി തീരുമാനിക്കപ്പെട്ടു. 300 വർഷമായി നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന ദ്വിതല ഭരണസംവിധാനം ഇതോടെ ഇല്ലാതായി. രാജകുമാരന്മാർ പെൻലോപ് ഓഫ് ട്രോങ്സ എന്ന പാരമ്പര്യ പദവി വഹിക്കുവാൻ തുടങ്ങി.

1910-ൽ ഉഗ്യെൻ വാങ്ചുക് പുനഖ ഉടമ്പടിയിലൂടെ ഭൂട്ടാന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉറപ്പുവരുത്തി. ബ്രിട്ടൻ ഭൂട്ടാൻ ഭരണകൂടത്തിന് ഒരു തുക സ്റ്റൈപ്പന്റായി നൽകുവാനും വിദേശബന്ധങ്ങളുടെ ചുമതല ഏറ്റെടുക്കുവാനും തീരുമാനമായി. ജിഗ്മേ വാങ്ചുക്കിന്റെ (1926–1952)ഭരണകാലത്ത് കേന്ദ്രസർക്കാരിന്റെ ശക്തി വർദ്ധിക്കുകയുണ്ടായി. അടിസ്ഥാന സൗകര്യവികസനം ഇക്കാലത്ത് ആരംഭിച്ചു. ഇന്ത്യയുമായി നയതന്ത്രബന്ധം ആരംഭിച്ച ഭൂട്ടാൻ പുനഖ ഉടമ്പടിയുടെ മാതൃകയിലുള്ള ഒരു സൗഹൃദ ഉടമ്പടി ഒപ്പുവച്ചു.

മുന്നാമത്തെ രാജാവ് ജിഗ്മെ ദോർജി വാങ്ചുക് ("r." 1952–1972) മറ്റ് രാജ്യങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. മൂന്നാമത്തെ രാജാവിന്റെ ഭരണകാലത്ത് ഒരു ജനപ്രതിനിധി സഭ 1953-ൽ നിലവിൽ വന്നു. നിയമസംവിധാനങ്ങൾ ഇക്കാലത്ത് പരിഷ്കരിച്ചു.

ചരിത്രം
വാങ്ചുക്കുകളുടെ ഭരണം
ജനാധിപത്യവൽക്കരണം
ഉദ്ഭവം