1970-ൽ പടിഞ്ഞാറൻ ന്യൂ സൗത്ത് വെയിൽസിലെ നിച്ചി തടാകത്തിൽ 49 വ്യത്യസ്ത ഡെവിളുകളുടെ 178 പല്ലുകൾ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഒരു മാല ധരിച്ച പുരുഷന്റെ അസ്ഥികൂടം കണ്ടെത്തി. അസ്ഥികൂടത്തിന് 7000 വർഷം പഴക്കമുണ്ടെന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. കൂടാതെ ഈ മാലയ്ക്ക് അസ്ഥികൂടത്തേക്കാൾ വളരെ പഴക്കമുണ്ടെന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. ആർക്കിയോളജിസ്റ്റ് ജോസഫിൻ ഫ്ലഡിന്റെ അനുമാനം ഡെവിളിനെ പല്ലുകൾക്കായി വേട്ടയാടിയതാണെന്നും ഇത് ഓസ്‌ട്രേലിയയിലെ പ്രധാന ഭൂപ്രദേശത്ത് ഡെവിളിന്റെ വംശനാശത്തിന് കാരണമായെന്നും വിശ്വസിക്കുന്നു. ഓവനും പെംബെർട്ടണും ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് അത്തരം കുറച്ച് മാലകൾ മാത്രമാണ്. ഡെവിളിന്റെ അസ്ഥികൾ അടങ്ങിയ അവശേഷിപ്പുകൾ അപൂർവമാണ്. വെസ്റ്റേൺ ഓസ്‌ട്രേലിയയുടെ തെക്ക്-പടിഞ്ഞാറൻ ഭാഗത്തുള്ള ഡെവിൾസ് ലെയർ, വിക്ടോറിയയിലെ ടവർ ഹിൽ എന്നിവയാണ്.

ടാസ്മാനിയയിൽ പ്രാദേശിക തദ്ദേശീയ ഓസ്‌ട്രേലിയക്കാരും ഡെവിളുകളും ഒരേ ഗുഹകളിൽ അഭയം തേടി. യൂറോപ്പുകാർ രേഖപ്പെടുത്തിയ ഡെവിളിന്റെ ടാസ്‌മാനിയൻ ആദിവാസി നാമങ്ങളിൽ "തരാബ", "പൊരിന്ന", "പാർ-ലൂ-മെർ-റെർ" എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു. 1910-ൽ റോയൽ സൊസൈറ്റി ഓഫ് ടാസ്മാനിയയുടെ സെക്രട്ടറി ഫ്രിറ്റ്സ് നോയിറ്റ്‌ലിംഗ് പറയുന്നതനുസരിച്ച് ടാസ്മാനിയൻ ആദിവാസികൾ മാംസഭോജികളായ ഏതെങ്കിലും മൃഗങ്ങളെ ഭക്ഷിച്ചു എന്നതിന് തെളിവുകളൊന്നുമില്ല. യൂറോപ്യൻ കുടിയേറ്റത്തിന് മുമ്പ് ഇത് ഡെവിളിന്റെ നിലനിൽപ്പിന് കാരണമായേക്കാമെന്ന് ഓവനും പെംബെർട്ടണും കരുതുന്നു. ഹൊബാർട്ടിൽ സ്ഥിരതാമസമാക്കിയ സമയത്തെ കുറ്റവാളികൾ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളുകളെ ഭക്ഷണമാക്കി. അത് കിടാവിന്റെ പോലെയല്ലെന്ന് അവർ അവകാശപ്പെട്ടു.

ഡെവിളുകൾ മനുഷ്യരെ ഭക്ഷിക്കുമെന്നത് ഒരു പൊതുവായ വിശ്വാസം മാത്രമാണ്. കൊലപാതകത്തിന് ഇരയായവരുടെയോ ആത്മഹത്യ ചെയ്തവരുടെയോ ശരീരങ്ങൾ ഇവ ഭക്ഷിക്കുമെങ്കിലും പൊന്തക്കാടുകളിൽ നടക്കുന്ന മനുഷ്യരെ അവർ ഭക്ഷിക്കുന്നുവെന്നത് ഒരു മിഥ്യാധാരണയാണ്. കാലഹരണപ്പെട്ട വിശ്വാസങ്ങളും അതിശയോക്തിയും ഉണ്ടെങ്കിലും ഡെവിളുകൾ മനുഷ്യസാന്നിധ്യത്തിൽ കാടുകളിൽ അനങ്ങാതിരിക്കുകയും ചിലത് പരിഭ്രാന്തരായി ഓടുകയും ചെയ്യും. മനുഷ്യൻ അവയെ പിടിച്ചാൽ സ്വയരക്ഷയ്ക്കായി അവ കടിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ ഉറച്ച ഒരു പിടിത്തത്തിൽ അവ നിശ്ചലമായിരിക്കും. ഇവയെ മെരുക്കാൻ സാധിക്കുമെങ്കിലും ഡെവിളുകൾ സാമൂഹമായി കഴിയുന്നവയാണ്. വളർത്തുമൃഗങ്ങൾ എന്ന നിലയിൽ ഇവയെ ഉചിതമായി കണക്കാക്കുന്നില്ല. ഇവയ്ക്ക് വളരെ ദുർഗന്ധമുണ്ട്. കൂടാതെ ഇവ വാത്സല്യം പ്രകടിപ്പിക്കുകയോ അതിനോടു പ്രതികരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല.

അടുത്തകാലം വരെ ഡെവിളിനെക്കുറിച്ച് അക്കാദമിക് വിദഗ്ധരും പ്രകൃതിശാസ്ത്രജ്ഞരും കൂടുതലായി പഠിച്ചിട്ടില്ല. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പരിശീലനം ലഭിച്ച ശാസ്ത്രജ്ഞനല്ലാത്ത ഹൊബാർട്ട് മൃഗശാലയിലെ പ്രവർത്തകനായിരുന്ന മേരി റോബർട്ട്സിന് മനുഷ്യരുടെ മനോഭാവത്തിൽ മാറ്റം വരുത്തിയതിനും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതും വെറുപ്പുളവാക്കുന്നതുമായ ഡെവിളിനെപ്പോലുള്ള തദ്ദേശീയ മൃഗങ്ങളോടുള്ള ശാസ്ത്രീയ താൽപ്പര്യം പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചതിനും മനുഷ്യന്റെ ധാരണയെ മാറ്റിമറിച്ചതിനും ബഹുമതി നൽകി. തിയോഡോർ തോംസൺ ഫ്ലിൻ ടാസ്മാനിയയിലെ ആദ്യത്തെ ബയോളജി പ്രൊഫസറായിരുന്നു. ഇദ്ദേഹം ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് ചില ഗവേഷണങ്ങൾ നടത്തി. 1960-കളുടെ മധ്യത്തിൽ പ്രൊഫസർ ഗൈലർ ഒരു സംഘം ഗവേഷകരെ വിളിച്ചുകൂട്ടി ഡെവിളിനെക്കുറിച്ച് ഒരു ദശാബ്ദക്കാലത്തെ ഫീൽഡ് വർക്ക് നടത്തി. ആധുനിക ശാസ്ത്ര പഠനത്തിന്റെ തുടക്കമായാണ് ഇതിനെ കാണുന്നത്. എങ്കിലും വിനോദസഞ്ചാര മേഖലയിൽ ഉൾപ്പെടെ ഡെവിളിനെ ഇപ്പോഴും മോശമായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. 1991-ലാണ് ഡെവിളിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഗവേഷണത്തിന് ആദ്യമായി ഡോക്ടറേറ്റ് ലഭിച്ചത്. സൂപ്പർബഗ്ഗുകളെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള കഴിവിനായി ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിന്റെ പാലിൽ ഗവേഷണം നടത്തുന്നു.

കൂട്ടിലടച്ചു വളർത്തൽ
വംശ നാശ ഭീഷണി
വർഗ്ഗീകരണം
മനുഷ്യരുമായുള്ള ബന്ധം