സാധാരണഗതിയിൽ, ആധുനിക ജനായത്ത വ്യവസ്ഥിതി നിലവിലുള്ള രാജ്യങ്ങളിൽ, ഓരോ ഏകാംഗ നിയോജകമണ്ഡലത്തിൽനിന്നും ഏറ്റവുമധികം വോട്ടുകൾ ലഭിക്കുന്ന സ്ഥാനാർഥിയെ ജനപ്രതിനിധിയായി തെരഞ്ഞെടുക്കുകയാണ് പതിവ്. ഉദാഹരണത്തിന്, 25,000 വോട്ടർമാരുള്ള ഒരു നിയോജകമണ്ഡലത്തിൽ 'x', 'y' എന്നീ സ്ഥാനാർഥികൾ മത്സരിക്കുന്നുവെന്നിരിക്കട്ടെ; ആകെ 'പോൾ' ചെയ്തത് 23,850 വോട്ടുകളും. അതിൽ 'x' നും 'y' ക്കും ലഭിച്ചത് യഥാക്രമം 12,000 വും 11,850-ഉം ആണെന്നും വയ്ക്കുക. ഇതിൽ, നാമമാത്രമായ ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ 'x' വിജയിച്ചതായും, എന്നാൽ അതിന് തൊട്ടടുത്തുനില്ക്കുന്ന 'y' പരാജയമടഞ്ഞതായും പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ, ഏകദേശം പകുതിയോളം വോട്ടർമാർ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യപ്പെടാതെപോകുന്നു. ഒരു ഏകാംഗ നിയോജകമണ്ഡലത്തിൽ സ്ഥാനാർഥികൾ മൂന്നോ, നാലോ അതിൽ കൂടുതലോ മത്സരിക്കുകയാണെങ്കിൽ സ്ഥിതി കുറേക്കൂടി വഷളായിത്തീരുന്നു. കേവല ഭൂരിപക്ഷം നേടി ജയിക്കുന്ന സ്ഥാനാർഥി അത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ ഭൂരിപക്ഷത്തെയല്ല, പ്രത്യുത, ന്യൂനപക്ഷത്തെയായിരിക്കും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുക. തൻമൂലം, വലിയൊരു ജനവിഭാഗത്തിന്റെ അഭിപ്രായാഭിലാഷങ്ങൾ പ്രതിഫലിക്കാതെ നിയമനിർമ്മാണം നടക്കുന്നു. അപ്രകാരം സംഭവിക്കാതിരിക്കുവാനും ഓരോ വിഭാഗക്കാർക്കും രാജ്യത്ത് മൊത്തത്തിലുള്ള ജനപിന്തുണയ്ക്കു തുല്യമായി-കൃത്യമായി-പ്രാതിനിധ്യം ലഭ്യമാക്കുവാനും വേണ്ടിയാണ് ആനുപാതിക പ്രാതിനിധ്യം സംവിധാനം ചെയ്തിട്ടുള്ളത്.

പ്രാധാന്യം
ലിസ്റ്റ് പദ്ധതി
ചരിത്രം
നടപടിക്രമം