ഉദ്യോഗസ്ഥൻമാരെല്ലാം തിൽപ്പത്തിൽ വച്ച് തന്നെ സന്ധിക്കണമെന്ന് അലാവുദ്ദീൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഈ സമയം അലാവുദ്ദീൻ വേട്ടയാടാനും ചെലവഴിച്ചു. സഫർഖാന്റെ നിര്യാണത്തെത്തുടർന്നു കിലിയിലെ സൈന്യച്ചുമതല ആക്കത്ത്ഖാനായിരുന്നു. സുൽത്താനും അനുചരന്മാരും കൂടി വിശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കവേ ആക്കത്ത്ഖാനും മംഗോൾ മുസ്ലിങ്ങളിൽപെട്ട ചില പട്ടാളക്കാരുംകൂടി അവരെ വളഞ്ഞു. തുടർന്നുണ്ടായ കലാപത്തിൽ മുറിവേറ്റ അലാവുദ്ദീൻ വധിക്കപ്പെട്ടുവെന്നു വിശ്വസിച്ച ആക്കത്ത്ഖാൻ പട്ടാളക്യാമ്പിൽ ചെന്നു സുൽത്താനെ താൻ വധിച്ചുവെന്നും താൻ പുതിയ സുൽത്താനായിത്തീർന്നുവെന്നും പ്രഖ്യാപിച്ചു. എന്നാൽ അലാവുദ്ദീൻ കൊട്ടാരത്തിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ ആക്കത്ത്ഖാൻ പ്രാണരക്ഷാർഥം പലായനം ചെയ്തു. രണ്ട് ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാർ അയാളെ പിന്തുടർന്നു വധിച്ചു. ഉലുഗ്ഖാനെ സഹായിക്കാൻ വമ്പിച്ച സൈന്യവുമായി അലാവുദ്ദീൻ രന്തംഭോറിലേക്കു തിരിച്ചു. ഈ അവസരത്തിൽ അലാവുദ്ദീന്റെ സഹോദരീപുത്രന്മാരായ മാലിക്ക് ഉമറും (ബദായുൻ ഗവർണർ) മങ്കുഖാനും (അവധ് ഗവർണർ‍) പട്ടാളത്തെ സജ്ജീകരിക്കാനും ഭരണം പിടിച്ചെടുക്കാനും ശ്രമമാരംഭിച്ചു. വിവരമറിഞ്ഞ അലാവുദ്ദീൻ അനുയായികളെ അയച്ച് അവരെ വധിച്ചു.

ഡൽഹിയിലെ കൊത്ത്വാളായ അലാഉൽമുൽക്ക് കിലിയുദ്ധത്തിനുശേഷം അന്തരിച്ചതിനാൽ ആ പദവി ബെയസീദ് തിർമിസിക്കു നല്കിയിരുന്നു. സിറിയിൽ നിർമിച്ചുവന്ന കോട്ടയുടെ കൊത്ത്വാളായി അലാവുദ്ദീൻ ആയാസിനെയും നിയമിച്ചു. ബെയസീദ്, ജനങ്ങൾക്ക് അസ്വീകാര്യനായിരുന്നു. അതിനാൽ ഹാജിമൗല ചില ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാരുടെ കൂട്ടുപിടിച്ചു ഡൽഹിയിൽ കലാപം സൃഷ്ടിച്ചു. സുൽത്താൻ രന്തംഭോറിലായിരുന്ന തക്കംനോക്കിയാണിതു സംഭവിച്ചത്. ബെയസീദിനെ വധിച്ച് കോട്ടയും ചുമപ്പുകൊട്ടാരവും മൗല കീഴടക്കി. സുൽത്താൻ ഇൽത്തമിഷി (ഇൽതുത്മിഷ്)ന്റെ പരമ്പരയിൽപ്പെട്ട അലവിയെ ഡൽഹി സിംഹാസനത്തിൽ ഉപവിഷ്ഠനാക്കി. നാലുദിവസം ഹാജിമൗല ഡൽഹി ഭരിച്ചു. കലാപം കഴിഞ്ഞു നാലാം ദിവസം മാലിക്ക് ഹമീദുദ്ദീനും സൈന്യവും ഡൽഹിയിലെത്തി, മൗലയെയും അലവിയെയും വധിച്ച് ഡൽഹി തിരിച്ചുപിടിച്ചു. ഈ വിവരം അലാവുദ്ദീൻ പിന്നീടാണ് അറിഞ്ഞത്. 1301 ജൂലൈ 10-ന് രന്തംഭോർ കോട്ടയും രാജ്യവും അലാവുദ്ദീനു കീഴടങ്ങി.

അലാവുദ്ദീന്റെ സ്ഥാനാരോഹണത്തിനുശേഷം ഒട്ടാകെ മൂന്നു കലാപങ്ങൾ രാജ്യത്തുണ്ടായി. കാരണങ്ങളാരായാനായി രഹസ്യസമിതി (മജ്ലിസ്-ഇ-ഖാസ്) വിളിച്ചുകൂട്ടി. അതിൽനിന്നും നാലു കാരണങ്ങളാണ് വിപ്ലവങ്ങൾക്കുള്ളതെന്നു തെളിഞ്ഞു. ജനങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികളെക്കുറിച്ച് രാജാവിനുള്ള അജ്ഞതയായിരുന്നു ഇവയിലാദ്യത്തേത്. ജനങ്ങളുടെ മദ്യപാനം രണ്ടാമത്തെ കാരണമായിരുന്നു. മാലിക്കുകളുടെയും അമീർമാരുടെയും യോജിപ്പും ബന്ധുത്വവും അവരെ ശക്തരാക്കുന്നുവെന്നും സുൽത്താൻ മനസ്സിലാക്കി. പണക്കൊഴുപ്പായിരുന്നു അവസാനത്തെ കാരണമായി കണ്ടുപിടിച്ചത്.

മധ്യകാലനിയമപ്രകാരം പ്രഭുക്കന്മാരുടെ അധികസമ്പത്തു കണ്ടുകെട്ടി, രാജ്യത്തങ്ങോളമിങ്ങോളമുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ ശക്തമായൊരു ചാരസംഘത്തെ അലാവുദ്ദീൻ രൂപവത്കരിച്ചു. പൊതുവിപണികളിലും പ്രഭുഗൃഹങ്ങളിലും ഈ ചാരസംഘം പ്രവർത്തിച്ചു. മദ്യം വില്ക്കുകയോ ഉപയോഗിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതു നിരോധിക്കുകയും ചെയ്തു.

മാലിക്കുകൾ, അമീർമാർ‍, കൊട്ടാരം ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാർ ആദിയായവർ പൊതുസത്കാരങ്ങളിൽ പങ്കുകൊള്ളുന്നതു നിരോധിച്ചു. തൻമൂലം പ്രഭുക്കന്മാർക്ക് സംഘടിക്കാൻ കഴിയാതായി.

ഹിന്ദുസമുദായത്തിൽപ്പെട്ടവരെ ഉയർന്ന ഉദ്യോഗങ്ങളിൽ നിയമിച്ചു. ഹിന്ദുക്കളുടെ ഇടയിൽ റായികൾ (വലിയ ഭരണാധികാരികൾ), റാണകൾ (ചെറിയ ഭരണാധിപർ), താക്കൂർമാർ (യോദ്ധാക്കൾ‍), സഹാഡ് (ബാങ്കുടമകൾ‍), മേഹ്ത്തമാർ (ഭരണാധിപർ‍), പണ്ഡിറ്റുമാർ (പുരോഹിതർ‍) എന്നിവർ പ്രബലരായ വർഗക്കാരായിത്തീർന്നു.

അന്ത്യകാലത്തെ ആക്രമണങ്ങൾ
ഭൂനികുതിവ്യവസ്ഥകൾ
കലാപങ്ങൾ
അധികാരത്തിലേക്ക്