യൂറോപ്യന്മാർ ഡൊമിനിക്കൻ റിപ്പബ്ളിക്കിൽ അധികാരം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ഇവിടെ വസിച്ചിരുന്നത് അരാവാക് ഇന്ത്യർ (Arawak Indians) എന്ന ജനവർഗമായിരുന്നു. ഹിസ് പാനിയോള ദ്വീപ് കണ്ടെത്തിയ ആദ്യത്തെ യൂറോപ്യൻ ക്രിസ്റ്റഫർ കൊളംബസ് ആണ് (1492 ഡി. 6). വടക്കേ അമേരിക്കയുടെ കിഴക്കേ തീരത്തുള്ള ബഹാമയും ക്യൂബയും കണ്ടെത്തിയതിനുശേഷം സ്പെയിനിലേക്കു മടങ്ങവേ കപ്പലിന് കേടുപാടുകൾ ഉണ്ടായതിനെത്തുടർന്ന് ദ്വീപിന്റെ വടക്കൻ തീരത്ത് അദ്ദേഹത്തിന് ഇറങ്ങേണ്ടി വന്നു. ദ്വീപിന്റെ മനോഹാരിതയിൽ ആകൃഷ്ടനായ കൊളംബസ് സ്പാനിഷ് രാജാവിന്റെ പേരിൽ ദ്വീപിനെ ഏറ്റെടുക്കുകയും 'ലാ ഇസ്ളാ എസ്പാനോള' (സ്പാനിഷ് ഐൽ) എന്ന് പേരിടുകയും ചെയ്തു. ദ്വീപിന്റെ വടക്കൻ തീരത്ത് ഒരു കോട്ട പണികഴിപ്പിച്ചതിനുശേഷം അതിന്റെ സംരക്ഷണം തന്റെ അനുയായികളെ ഏല്പിച്ച കൊളംബസ് സ്പെയിനിലേക്കു മടങ്ങി. 'ലാ-നാവിദാദ' എന്ന പേരിലറിയപ്പെട്ട ഈ കോട്ട നവീന ഭൂഖണ്ഡത്തിലെ ആദ്യത്തെ സ്പാനിഷ് കോളനിയായിരുന്നു.

1493-ൽ ആയിരത്തോളം സ്പാനിഷ് അധിനിവേശകരുമായി കൊളംബസ് ദ്വീപിൽ എത്തിയപ്പോൾ കോട്ട മിക്കവാറും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ട നിലയിലാണ് കണ്ടത്. അരാവാക് ഇന്ത്യക്കാരുമായുണ്ടായ സംഘർഷത്തിലാണ് കോട്ട നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടതെന്നും കൊളംബസിന്റെ വളരെയധികം അനുയായികൾ കൊല്ലപ്പെട്ടതെന്നും അറിയുവാൻ സാധിച്ചു. അധിനിവേശകർ ഏതാനും അരാവാക് സ്ത്രീകളെ അടിമകളാക്കിയതാണ് സംഘർഷത്തിന് കാരണമായിത്തീർന്നതെന്നും അദ്ദേഹത്തിനു വിവരം ലഭിച്ചു.

നയശാലിയായ കൊളംബസ് തദ്ദേശീയരുമായി സന്ധിയുണ്ടാക്കുകയും തുടർന്ന് ദ്വീപിന്റെ വടക്കൻ തീരത്ത് ഇന്നത്തെ പോർട്ടോപ്ളാറ്റക്കിനു സമീപം ഇസബെല്ല എന്ന പുതിയ കോളനി സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ തദ്ദേശീയരുമായി സ്പാനിഷുകാരുണ്ടാക്കിയ സന്ധി അധികകാലം നീണ്ടുനിന്നില്ല. ഇരുമ്പ് കൊണ്ടുള്ള ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് തദ്ദേശിയരെ കീഴടക്കുകയും അവരെ അടിമപ്പണിക്ക് നിയോഗിക്കുകയും ചെയ്തതിന്റെ ഫലമായി ഇരുകൂട്ടരും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ശിഥിലമായി. നദികളിൽ നിന്നും സ്വർണം അരിച്ചെടുക്കുന്നതിനാണ് പ്രധാനമായും ആദിവാസികളായ ഇന്ത്യരെ അവർ ഉപയോഗിച്ചത്. തൊഴിൽ സ്ഥലങ്ങളിലെ പീഡനം കാരണവും സ്പാനിഷ്കാരിൽ നിന്നു പകർന്ന രോഗങ്ങൾ മൂലവും വലിയൊരു വിഭാഗം തദ്ദേശിയർ മരണമടഞ്ഞു. സ്പാനിഷുകാർ ദ്വീപിൽ എത്തി ഏതാണ്ട് 50 വർ ഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അരാവാക് ജനതയ്ക്ക് പൂർണമായും വംശനാശം സംഭവിച്ചു. ആധുനിക ചരിത്രകാരന്മാർ സ് പാനിഷുകാരുടെ ക്രൂരതയെ വംശഹത്യയെന്നാണ് (genocide) വിശേഷിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്.

തെക്കൻ തീരത്ത് സ്വർണ നിക്ഷേപങ്ങൾ കണ്ടെത്തുവാൻ കഴിഞ്ഞതോടെ 1496-ൽ ആ പ്രദേശങ്ങളിലേക്കു മാറിയ സ് പാനിഷുകാർ അവിടെ സാന്റോ ഡൊമിൻഗോ എന്നൊരു പുതിയ പട്ടണം സ്ഥാപിക്കുകയും അതിനെ കോളനിയുടെ തലസ്ഥാനമായി പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു. 1520-കളിൽ സ്വർണം തേടി സ്പെയിനിൽ നിന്ന് എത്തിയ കുടിയേറ്റക്കാർ വളരെയധികം വർദ്ധിച്ചു. ഹ്രസ്വകാലത്തിനുള്ളിൽ സ്വർണനിക്ഷേപങ്ങൾ കുറഞ്ഞു തുടങ്ങിയതോടെ പുതിയ കുടിയേറ്റക്കാരുടെ വരവ് നിലച്ചു. ദ്വീപിലുണ്ടായിരുന്നവരിൽ ഭൂരിപക്ഷവും ഭാഗ്യാന്വേഷണാർഥം സ്പെയിനിന്റെ മറ്റു കോളനികളിലേക്കു പോയതുകാരണം ദ്വീപിൽ ജനസംഖ്യ ഗണ്യമായി കുറഞ്ഞു. ഈ പരിവർത്തന ഘട്ടത്തിൽ മറ്റു കോളനികളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചതു മൂലം സ്പാനിഷുകാർ ദ്വീപുകാര്യങ്ങളിൽ അവഗണന കാണിച്ചു. ഈ സാഹചര്യം മുതലെടുത്തുകൊണ്ട് ദ്വീപിന്റെ പടിഞ്ഞാറൻ തീരത്തേക്ക് കുടിയേറി സ്വാധീനമുറപ്പിച്ച ഫ്രഞ്ചുകാർ സ്പാനിഷു കാരുടെ ശക്തമായ സമ്മർദമുണ്ടായിട്ടും അവിടെ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു പോകാൻ വിസമ്മതിച്ചു. ഫ്രഞ്ചുകാരെ അവിടെ നിന്ന് ഒഴിപ്പിക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ടതു നിമിത്തം ദ്വീപിന്റെ പടിഞ്ഞാറൻ പ്രദേശങ്ങളെ റിസ്വിക് ഉടമ്പടി (Treaty of Ryswick) പ്രകാരം 1697-ൽ ഫ്രാൻസിനു വിട്ടുകൊടുക്കാൻ സ്പാനിഷ് അധികാരികൾ നിർബന്ധിതരായിത്തീർന്നു. ഫ്രഞ്ച് അധീനതയിലുള്ള പശ്ചിമപ്രദേശം സെയ്ന്റ് ഡൊമിനിക് (Saint Dominigue) എന്ന പേരിലും സ്പാനിഷ് അധീനതയിലുള്ള പൂർവ പ്രദേശം സാന്റോ ഡൊമിൻഗോ എന്ന പേരിലും അറിയപ്പെട്ടു.

ഫ്രാൻസിനെതിരെ യൂറോപ്പിൽ സ് പയിനിനുണ്ടായ യുദ്ധപരാജയത്തെത്തുടർന്ന് 1795-ൽ ബസിലിയ ഉടമ്പടിയനുസരിച്ച് സാന്റോ ഡൊമിൻഗോയെ സ്പെയിൻ, ഫ്രാൻസിനു വിട്ടുകൊടുത്തു. ഫ്രഞ്ച് അധിനിവേശത്തെ എതിർത്ത് സെയ്ന്റ് ഡൊമിൻഗിലെ നീഗ്രോകൾ ഫ്രഞ്ചുകാരെ പുറത്താക്കിക്കൊണ്ട് (1801-ൽ) ദ്വീപ് പിടിച്ചെടുത്തു. 1804-ൽ സെയ് ൻറ് ഡൊമിനിഗ് ഹെയ്തി എന്ന സ്വതന്ത്ര റിപ്പബ്ളിക്കായി നിലവിൽ വന്നപ്പോൾ മുൻ സ്പാനിഷ് കോളനിയായ സാന്റോ ഡൊമിൻഗോയും അതിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. 1809-ൽ സ്പാനിഷുകാർക്ക് തങ്ങളുടെ പഴയ കോളനിയായ സാന്റോ ഡൊമിൻഗോയെ വീണ്ടെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞുവെങ്കിലും ഇവിടെ സ്പാനിഷ് ഭരണം അധികകാലം നീണ്ടുനിന്നില്ല. നവീന ഭൂഖണ്ഡത്തിലെ മറ്റു സ്പാനിഷ് കോളനികൾ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയതിന്റെ ചുവടുപിടിച്ചുകൊണ്ട്, സാന്റോ ഡൊമിൻഗോയും 1821-ൽ സ്പെയിനിന്റെ അധീശത്വത്തിൽ നിന്നും സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഒരു വർഷത്തിനുള്ളിൽ സ്ഥിതിഗതികൾക്കു വീണ്ടും മാറ്റമുണ്ടായി. ഹെയ് തിക്കാർ സാന്റോ ഡൊമിൻഗോയെ ആക്രമിച്ചു ഹെയ് തിയുടെ ഭാഗമാക്കി മാറ്റി.

1843 വരെ സാന്റോ ഡൊമിൻഗോ ഹെയ് തിയുടെ ഭാഗമായി തുടർന്നുവെങ്കിലും അസ്വസ്ഥതകൾ കൂടെക്കൂടെ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഹെയ് തിയുടെ അധിനിവേശത്തെ എതിർത്തുകൊണ്ട് യുവാൻ പാബ്ളോ 1835-ൽ ആരംഭിച്ച സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രസ്ഥാനം ശക്തിപ്പെടുകയും 1844-ൽ ഹെയ് തിയിൽ നിന്നും സ്വാതന്ത്ര്യം കൈവരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ സ്വതന്ത്രരാജ്യം ഡൊമിനിക്കൻ റിപ്പബ്ളിക് എന്ന പുതിയ പേരിൽ നിലവിൽ വന്നു. ഡൊമിനിക്കൻ റിപ്പബ്ളിക്കിന്റെ രാഷ്ട്രപിതാവായി ജുവാൻ പാബ്ളോ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു.

പെഡ്രോ സന്റാന (Pedro Santana) ആയിരുന്നു റിപ്പബ്ളിക്കിന്റെ ആദ്യത്തെ പ്രസിഡന്റ്. പുതിയ റിപ്പബ്ളിക്ക് രൂപീകൃതമായെങ്കിലും ഹെയ് തിമായി നിരന്തരം അതിർത്തി തർക്കങ്ങളുണ്ടായി ക്കൊണ്ടിരുന്നതു മൂലം റിപ്പബ്ളിക്കിന് ശാശ്വതമായ സമാധാനമോ സാമൂഹികമായ സുസ്ഥിരതയോ കൈവരിക്കുവാൻ കഴിയാതെ വന്നത് പെഡ്രോയുടെ ഭരണത്തെ ദുർബലമാക്കി. പുതിയ റിപ്പബ്ളിക്കിനെ ഹെയ്തി വീണ്ടും ആക്രമിച്ചു കീഴ് പ്പെടുത്താൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് ആശങ്കാകുലനായിത്തീർന്ന പെഡ്രോ റിപ്പബ്ളിക്കിന്റെ ഭരണം ഏറ്റെടുക്കണമെന്ന് സ് പെയിനിനോട് അഭ്യർഥിച്ചു. ഇതനുസരിച്ച് 1861-65 കാലയളവിൽ സ് പെയിൻ റിപ്പബ്ളിക്കിന്റെ ഭരണം നിർവഹിച്ചുവെങ്കിലും രാജ്യത്ത് സമാധാനം സംസ്ഥാപിക്കുവാൻ സാധിക്കാതെവന്നു. ഭരണത്തിനെതിരായുള്ള ജനരോഷവും അതൃപ്തിയും ശക്തിപ്രാപിച്ച സാഹചര്യത്തിൽ എന്നെന്നേക്കുമായി കോളനിയിൽ നിന്നും ഭരണം ഒഴിഞ്ഞു പോകാൻ തന്നെ 1865-ൽ സ്പെയിൻ അന്തിമമായി തീരുമാനമെടുത്തു.

1869-ൽ റിപ്പബ്ളിക്കിനെ ഒരു സംരക്ഷിതരാജ്യമെന്ന നിലയിൽ (protectorate) ഏറ്റെടുത്തു പരിരക്ഷിക്കുവാൻ ഡൊമിനിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് ബായെസ് (Baez) യു.എസ്സിനോട് അഭ്യർഥിച്ചെങ്കിലും യു.എസ്. കോൺഗ്രസിന്റെ എതിർപ്പു മൂലം ആ ആശയം സഫലമായില്ല.

1886-97 കാലയളവിൽ റിപ്പബ്ളിക് കനത്ത സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി നേരിട്ടതു നിമിത്തം വിദേശ വായ് പയിന്മേലുള്ള പലിശ കൃത്യമായി അടച്ചുതീർക്കാനാവാത്ത സാഹചര്യമുണ്ടായി. വിദേശരാജ്യങ്ങളുടെ സമ്മർദം അനുദിനം വർദ്ധിച്ചതോടെ നിലനില്പിനായി റിപ്പബ്ളിക് വീണ്ടും യു.എസ്സിന്റെ സഹായം അഭ്യർഥിച്ചു. രണ്ട് ഗവൺമെന്റുകളും ഒരു കരാറിനു സന്നദ്ധമായതനുസരിച്ച് ഡൊമിനിക്കൻ റിപ്പബ്ളിക്കിന്റെ കസ്റ്റംസ് ഡ്യൂട്ടി ശേഖരിക്കുവാനുളള അവകാശം യു.എസ്സിനു ലഭിച്ചു. ഇതിന്റെ ഒരു ഭാഗം റിപ്പബ്ളിക് വരുത്തിവച്ച കടം വീട്ടുന്നതിനായി യു.എസ് .നീക്കിവച്ചു.

1900-കളുടെ ആരംഭത്തിൽ റിപ്പബ്ളിക്കിൽ മാറി മാറി വന്ന ഭരണകൂടങ്ങൾ സുസ്ഥിരമായ ഭരണം കാഴ്ചവയ്ക്കുന്നതിൽ പരാജയമടയുകയാണുണ്ടായത്. രാഷ്ട്രീയ കൊലപാതകങ്ങളും സൈനിക അട്ടിമറികളും റിപ്പബ്ളിക്കിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ജീവിതത്തിൽ നിത്യ സംഭവങ്ങളായി മാറി.

റിപ്പബ്ളിക്കിന്റെ ദുർബലമായ ഭരണ സമ്പ്രദായം വീണ്ടുമൊരു യൂറോപ്യൻ അധിനിവേശത്തിന് വഴിയൊരുക്കിയേക്കുമെന്ന് യു.എസ്. ഭയപ്പെട്ടു. റിപ്പബ്ളിക്കിലെ കരിമ്പിൻ തോട്ടങ്ങളിൽ വമ്പിച്ച നിക്ഷേപങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്ന അമേരിക്കൻ ബിസ്സിനസ്സുകാരുടെ സാമ്പത്തിക താത്പര്യങ്ങളെ അവിടത്തെ തുടർച്ചയായ ആഭ്യന്തര കലഹങ്ങൾ പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുമെന്നും യു.എസ്. മനസ്സിലാക്കി. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ റിപ്പബ്ളിക്കിന്റെ ആഭ്യന്തരകാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടേണ്ടത് യു.എസ്സിന് അനിവാര്യമായി വന്നു. റിപ്പബ്ളിക്കിൽ സമാധാനം പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നതിനായി മറീനുകളെ അയച്ച (1916 മേയ്) യു.എസ്. ഗവൺമെന്റ് ന.-ൽ ഡൊമിനിക്കൻ റിപ്പബ്ളിക് യു.എസ്സിന്റെ സൈനിക ഭരണത്തിൻ കീഴിലായിരിക്കുന്നു എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. യു.എസ്. അധിനിവേശം എട്ടു വർഷം നീണ്ടുനിന്നു. ക്രമേണ അധികാരം ജനങ്ങളിലേക്കു കൈമാറുവാൻ സന്നദ്ധമായ യു.എസ്., ഭരണഘടനാപരമായ ഒരു ഗവൺമെന്റ് നിലവിൽ വരുത്തുകയും (1924) തുടർന്ന് റിപ്പബ്ളിക്കിൽ നിന്ന് പട്ടാളത്തെ പിൻവലിക്കുകയും ചെയ്തു. എങ്കിലും രാഷ്ട്രീയമായ അസ്ഥിരതയ്ക്ക് പൂർണമായ പരിഹാരമുണ്ടായില്ല. 1930-ൽ ഭരണഘടനാനുസൃത ഗവൺമെന്റിനെ അട്ടിമറിച്ചുകൊണ്ട് സൈനിക ഉദ്യോഗസ്ഥനായ ട്രൂജില്ലോ അധികാരം പിടിച്ചെടുത്തു. ട്രൂജില്ലോ പ്രതിപക്ഷ പാർട്ടികളെ ഒന്നടങ്കം നിരോധിക്കുകയും തന്റെ നയങ്ങൾക്ക് വിഘാതമായി നിന്നവരെ കൂട്ടത്തോടെ വകവരുത്തുകയും ചെയ്തു. ലോകം കണ്ട ഏറ്റവും ക്രൂരമായ ഈ സേച്ഛാധിപത്യവാഴ് ച 31 വർഷം വരെ നീണ്ടുനിന്നു. ഈ കാലയളവിൽ തന്റെ ആജ്ഞാനുവർത്തികളെ പ്രസിഡന്റായി വാഴിച്ചെങ്കിലും ഭരണത്തിന്റെ യഥാർഥ നിയന്ത്രണം ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിൽത്തന്നെയായിരുന്നു. ജനാധിപത്യനിഷേധങ്ങളുടേയും മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനങ്ങളുടേയും പേരിൽഓർഗനൈസേഷൻ ഒഫ് അമേരിക്കൻ സ്റ്റേറ്റ്സ് (ഒ.എ.എസ്.) ഇദ്ദേഹത്തെ അതിനിശിതമായി വിമർശിക്കുകയുണ്ടായി. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണകാലത്ത് രാജ്യം സാമ്പത്തിക ഭദ്രത കൈവരിച്ചെങ്കിലും അഴിമതിയും സ്വജനപക്ഷപാതവും മൂലം കുപ്രസിദ്ധി നേടിയ ഭരണരീതികളുടെ കുരുക്കിൽപ്പെട്ട് യഥാർഥത്തിൽ ജനങ്ങൾ വീർപ്പുമുട്ടുകയാണുണ്ടായത്.

രണ്ടാം ലോകയുദ്ധകാലത്ത് അച്ചുതണ്ടു ശക്തികൾക്കെതി രായി യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിച്ച ആദ്യത്തെ കരീബിയൻ രാജ്യമാ യിരുന്നു ഡൊമിനിക്കൻ റിപ്പബ്ളിക്ക്. യു.എസ്സിനുവേണ്ടുന്ന എല്ലാ വിധ യുദ്ധസഹായ സഹകരണങ്ങളും നല്കുവാൻ ട്രൂജില്ലോ സന്നദ്ധനായി.

1946-54 കാലയളവിൽ റിപ്പബ്ളിക്കും മറ്റു കരീബിയൻ രാജ്യങ്ങ ളുമായുള്ള ബന്ധം ശിഥിലമായി. 1946-ൽ ഹെയ് തിയിലെ ഭരണ കൂടം തന്റെ ഗവൺമെന്റിനെ മറിച്ചിടാൻ കരുനീക്കുന്നു എന്ന് ട്രൂജില്ലോ ആരോപിച്ചപ്പോൾ ഡൊമിനിക്കൻ റിപ്പബ്ളിക്ക് ഹെയ് തി വിരുദ്ധ കലാപകാരികൾക്ക് ഒത്താശകൾ പലതും ചെയ്തു കൊടുക്കുന്നു എന്ന പരാതിയുമായി ഹെയ് തി 'ഓർഗനൈസേഷൻ ഒഫ് അമേരിക്കൻ സ്റ്റേറ്റ്സി'നെ സമീപിച്ചു. 1960-ൽ വെനിസ്വേലൻ പ്രസിഡന്റിനെതിരെ നടന്ന വധശ്രമത്തിൽ ട്രൂജില്ലോയ്ക്ക് പങ്കുണ്ടെന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ടതോടെ ഒ.എ.എസ്. റിപ്പബ്ളിക്കിനു മേൽ ശക്തമായ സാമ്പത്തിക ഉപരോധം ഏർപ്പെടുത്തി.

1961-ൽ ട്രൂജില്ലോ വധിക്കപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരന്മാർ 1961 ന.-ൽ അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കുവാൻ തീവ്ര ശ്രമം നടത്തിയെങ്കിലും പ്രസിഡന്റ് ബലേഗർ (1960-ൽ ട്രൂജില്ലോ ഇദ്ദേഹത്തെ പ്രസിഡന്റായി നിയമിച്ചിരുന്നു) ഈ നീക്കത്തെ ശക്തമായി എതിർത്തു. എന്നാൽ ബലേഗർ പ്രസിഡന്റായി തുടരുന്നതിനോടു പ്രതിപക്ഷ പാർട്ടികൾ യോജിച്ചില്ല. ബലേഗർ പ്രതിപക്ഷകക്ഷികളുമായി അനുരഞ്ജനാത്മകമായ ധാരണ ഉണ്ടാക്കിയതനുസരിച്ച് റിപ്പബ്ളിക്കിനു മേൽ ഒ.എ.എസ്. ഏർപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ഉപരോധങ്ങൾ തീരുന്നതുവരെ ഇദ്ദേഹം തന്നെ പ്രസിഡന്റായി തുടരാൻ തീരുമാനമുണ്ടായി.

1962-ലെ പ്രസിഡന്റ് തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ യുവാൻ ബോഷ് വിജയം വരിച്ചു. അല്പകാലത്തിനുള്ളിൽത്തന്നെ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ നയങ്ങളോട് ജനങ്ങൾക്ക് എതിർപ്പും അതൃപ്തിയുമുണ്ടായി. ഇത് താമസിയാതെ ഒരു സൈനിക അട്ടിമറിയായി കലാശിക്കുകയും തത്ഫലമായി യുവാൻ ബോഷ് 1963 സെപ്.-ൽ പുറത്താക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരോടുള്ള മൃദുവായ സമീപനവും തെറ്റായ സാമ്പത്തിക നയവുമാണ് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പതനത്തിന് കാരണമായിത്തീർന്നത്. യുവാൻബോഷിന്റെ ജനാധിപത്യഗവൺമെന്റിനെ പുറത്താക്കിക്കൊണ്ട് അധികാരം പിടിച്ചെടുത്ത സൈനികത്തലവന്മാർ മൂന്ന് പേരടങ്ങിയ ഒരു സിവിലിയൻ ഭരണസഭയ്ക്ക് അധികാരം കൈമാറി. ഇവർക്കും സുഗമമായി ഭരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു വിഭാഗം പട്ടാളക്കാർ 1965 ഏപ്രിലിൽ ഇവർക്ക് എതിരേ തിരിയുകയും ബോഷിനെ പ്രസിഡന്റായി പുനഃസ്ഥാപിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട് കലാപത്തിനു മുതിരുകയും ചെയ്തു. ഈ സംഭവം രാജ്യത്തെ ആഭ്യന്തര യുദ്ധത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. കോൺസ്റ്റിറ്റ്യൂഷണലിസ്റ്റുകൾ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ട ഈ വിപ്ളവകാരികൾ ഭൂരിപക്ഷവും കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരാണെന്ന അഭ്യൂഹം പരന്ന സാഹചര്യത്തിൽ ക്യൂബയെപ്പോലെ റിപ്പബ്ളിക്കും കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാത പിന്തുടരുമോ എന്ന് സംശയിച്ച യു.എസ്. രാജ്യത്ത് സമാധാനം പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നതിനും കമ്യൂണിസ്റ്റുകാർ ഭരണം പിടിച്ചെടുക്കുന്നത് തടയുന്നതിനുമായി സൈന്യത്തെ അയച്ചു. 1965 മേയിൽ ഒ.എ.എസ്സിന്റെ സമാധാന സേനാംഗങ്ങൾ ഇടപെട്ട് രണ്ട് വിഭാഗങ്ങളേയുംകൊണ്ട് യുദ്ധവിരാമത്തിന് സമ്മതിച്ചതോടെ യു.എസ്. മറീനുകളെ റിപ്പബ്ളിക്കിൽനിന്നും പിൻവലിച്ചു. ഒ.എ.എസ്സിന്റെ മധ്യസ്ഥതയിൽ ഇരു വിഭാഗങ്ങളും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടത്താനുള്ള ധാരണയിൽ എത്തിച്ചേർന്നു.

1966 ജൂണിലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ സോഷ്യൽ ക്രിസ്ത്യൻ റിഫോർമിസ്റ്റ് പാർട്ടിയിലെ ബലേഗർ പ്രസിഡന്റായി തെരഞ്ഞെടു ക്കപ്പെട്ടു. പ്രസിഡന്റായി ദീർഘകാലം ഭരിച്ച ഇദ്ദേഹം സമ്പദ് ഘടനയെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിലും ഭരണപരമായ സുസ്ഥിരത യുണ്ടാക്കുന്നതിലും വിജയിച്ചു. 1970-കളിൽ ലോകവിപണിയിലു ണ്ടായ പഞ്ചസാരയുടെ വിലയിടിവ് റിപ്പബ്ളിക്കിന്റെ സമ്പദ്ഘടനയെ പ്രതികൂലമായി ബാധിച്ചു. റിപ്പബ്ളിക്കിന്റെ വികസനം ഇതു മൂലം മുരടിക്കുവാനിടയായി; ജനജീവിതം ദുസ്സഹമായിത്തീർന്നു. 1978-ലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ജനങ്ങളുടെ വികാരം ബലേഗറിനെതിരേയുള്ള പ്രതിഷേധ വോട്ടായി രൂപപ്പെട്ടു. തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ഡൊമിനിക്കൻ റവല്യൂഷനറി പാർട്ടി(പി.ആർ.ഡി.)യുടെ ഗുസ്മാൻ വിജയിച്ചു.

1982-ൽ പി.ആർ.ഡി.യിലെ ബ്ളാൻകോ പ്രസിഡന്റായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. ബലേഗർ 1986-ലും 90-ലും 94-ലും വീണ്ടും തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. രാജ്യത്തിന്റെ സാമ്പത്തികസ്ഥിതി മെച്ചപ്പെടുത്താൻ ഇക്കാലം മുതലുള്ള ഗവൺമെന്റുകൾ ശ്രദ്ധവച്ചു. സാമൂഹിക-സാംസ്കാരികരംഗത്തും രാജ്യം ചില നേട്ടങ്ങൾ കൈവരിക്കുകയുണ്ടായി. 

ഗതാഗതം
ചരിത്രം
വാർത്താവിനിമയം
സംസ്കാരം