പന്ന പ്രദേശം പതിമൂന്നാം നൂറ്റാണ്ട് വരെ ഗോണ്ട് വർഗ്ഗക്കാർ (മദ്ധ്യ ഇന്ത്യയിലെ ദ്രാവിഡ ജനവിഭാഗം) അധിവസിച്ചിരുന്ന പ്രദേശമായിരുന്നു. ഗോണ്ടി വർഗ്ഗക്കാർ ചന്ദേലാ വർഗ്ഗക്കാരാൽ (മദ്ധ്യ ഇന്ത്യയിലെ രജപുട്ട് വർഗ്ഗക്കാർ) കീഴടക്കപ്പെട്ടതിനു ശേഷം അവർ മദ്ധ്യപ്രദേശിലെ മറ്റു മേഖലകളിലേയ്ക്കു കുടിയേറിപ്പാർത്തു. ഇക്കാലയളവു വരെ അനേകം രാജാക്കൻമാർ ഈ ദേശം ഭരിച്ചു. 

പന്ന പട്ടണം മുഗൾ സാമ്രാജ്യത്തിനെതിരെ പട നയിച്ച ബുന്ദേല രജപുത്ര രാജാവായ ചത്തർസാൽ രാജാവിൻറ തലസ്ഥാനമായിരുന്നു. 1732 ൽ അദ്ദേഹത്തിൻറ കാലശേഷം രാജ്യം പുത്രൻമാർക്കു വീതം വച്ചു കൊടുക്കുകയുണ്ടായി. രാജ്യത്തിൻറ മൂന്നലൊന്നു ഭാഗം സഖ്യകക്ഷിയായ മറാത്താ നേതാവ് പേഷ്വാ ബാജിറാവു ഒന്നാമൻറെ കൈവശത്തിലായി. 

പന്ന രാജ്യം ചത്തർസാലിൻറെ മൂത്ത പുത്രനായ ഹർദേ സാഹ്ക്കാണ് കിട്ടിയത്. പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിൻറെ തുടക്കത്തിൽ, പന്ന ബ്രട്ടീഷ് ഇന്ത്യയുടെ കീഴിലുള്ള ഒരു സാമന്തരാജ്യമായിത്തീർന്നു. സമീപ പ്രദേശങ്ങളായ നഗോഡ്, സൊഹവാൽ എന്നിവ പന്ന രാജവംശത്തിൻ കീഴിലായിരുന്നു. രാജ നിർപത് സിങ് 1857 ലെ ലഹളയിൽ ബ്രിട്ടീഷുകാരെ സഹായിക്കുകയും ഇതിന് ഉപകാരസ്മരണയായി ബ്രിട്ടീഷുകാർ അദ്ദേഹത്തിന് മഹാരാജ എന്ന സംജ്ഞ നൽകുകയും ചെയ്തിരുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യം നേടുന്ന കാലത്ത് മഹാരാജ മഹേന്ദ്ര യാദവേന്ദ്ര സിംഗ് ആയിരുന്നു ഭരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്. 1950 ജനുവരി ന് രാജ്യം ഇന്ത്യൻ യൂണിയനിൽ ലയിക്കുവാൻ ധാരണയായി. ഈ രാജ്യം ഇന്ത്യൻ യൂണിയനിലെ പുതിയ സംസ്ഥാനമായ വിന്ധ്യാ പ്രദേശിലെ പന്ന ജില്ലയായി മാറി. 1956 നവംബർ 1 ന് വിന്ധ്യാപ്രദേശ് മദ്ധ്യപ്രദേശ് സംസ്ഥാനത്തിൽ ലയിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.

രത്ന ഖനനം
ജനസംഖ്യ
ചരിത്രം
ഭൂമിശാസ്ത്രം