70-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ സാഹിത്യത്തിലൂടെയുള്ള പ്രതിഷേധത്തോടൊപ്പം തങ്ങൾക്കു നിഷേധിക്കപ്പെട്ട അവകാശങ്ങൾക്കായുള്ള ഭൗതിക പ്രതിഷേധങ്ങളും അനിവാര്യമാണെന്ന് യുവ ദലിത് സാഹിത്യകാരന്മാർക്കു മനസ്സിലായി. അതാണ് ദലിത് പാന്തേഴ്സ് എന്ന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പിറവയിലേക്കു നയിച്ചത്. നാമ്ദിയെ ദാസൽ, അർജുൻ ഡാൻ ഗ്ലെ, ജെ.വി. പവ്വാർ എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ 1972 ജൂൺ 9-ന് ദലിത് പാന്തേഴ്സ് നിലവിൽവന്നു. ആ വർഷത്തെ സ്വാതന്ത്ര്യദിനം കരിദിനമായി ആചരിച്ചുകൊണ്ട് പാന്തേഴ്സ് ശക്തമായ പ്രതിഷേധ പരിപാടികൾക്കു തുടക്കം കുറിക്കുകയും ചെയ്തു. അതിലെ മുൻനിര പ്രവർത്തകർ ഏറെയും ദലിത് സാഹിത്യകാരന്മാരായിരുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, ദലിത് സാഹിത്യ പ്രസ്ഥാനത്തിലൂടെ പിറവിയെടുത്ത ഒരു സാമൂഹിക വിമോചന സംഘടനയായിരുന്നു ദലിത് പാന്തേഴ്സ്.

80-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ ദലിത് സാഹിത്യത്തിന് സാർവത്രികമായ അംഗീകാരം ഉണ്ടായിത്തുടങ്ങി. മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ഏതാനും ദലിത് സാഹിത്യകാരന്മാർക്ക് സംസ്ഥാന സാഹിത്യ പുരസ്കാരങ്ങൾ ലഭിച്ചു. സ്കൂളുകളിലും കലാശാലകളിലും ദലിത് സാഹിത്യ രചനകൾ പഠിപ്പിച്ചു തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. ദലിത് സാഹിത്യ രചനകളുടെ വിവർത്തനങ്ങളാണ് ഇക്കാലത്തുണ്ടായ മറ്റൊരു മുന്നേറ്റം. ഈ കാലത്താണ് മറാഠിഭാഷയിൽ നിന്ന് ദലിത് സാഹിത്യം ഇതര ഭാഷാ സാഹിത്യങ്ങളിലേക്ക് ശക്തമായ കുടിയേറ്റം നടത്തിയത്.

ബ്ലാക് ലിറ്ററേച്ചർ
ഇതരഭാഷകളിൽ
ദലിത് പാന്തേഴ്സിന്റെ പിറവി
അംബേദ്കർ ചിന്തകൾ