ഡിലിങ് ക്വൻസി ഇന്ന് ലോകത്തെ എല്ലാ രാഷ്ട്രങ്ങളേയും അലട്ടുന്ന പ്രശ്നമാണ്. എന്നാൽ ഏതെല്ലാം പ്രവൃത്തികളാണ് ഡിലിങ് ക്വൻസി ആയി കണക്കാക്കേണ്ടത് എന്ന കാര്യത്തിലും ഡിലിങ് ക്വൻസി നിർണയിക്കുവാനുള്ള ഉയർന്ന പ്രായപരിധി ഏതായിരിക്കണം എന്നതിലും രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിൽ ഏകാഭിപ്രായം ഇല്ല. ഉത്തരഅമേരിക്ക, ലാറ്റിൻ അമേരിക്ക എന്നിവിടങ്ങളിൽ ഡിലിങ് ക്വൻസി നിർണയിക്കുവാനുള്ള ഉയർന്ന പ്രായപരിധി 18 ആണ്. ഇന്ത്യയിൽ ആൺകുട്ടികൾക്ക് 16-ഉം പെൺകുട്ടികൾക്ക് 18-ഉം ആയി നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു. 8 വയസ്സിനു താഴെ പ്രായമുള്ളവരുടെ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ഡിലിങ് ക്വൻസി ആയി കണക്കാക്കുന്നില്ല. സ്വന്തം പ്രവൃത്തിയുടെ അനന്തരഫലങ്ങൾ എന്തൊക്കെ ആയിരിക്കുമെന്നു മുൻകൂട്ടി മനസ്സിലാക്കുവാനുള്ള കഴിവ് ഇവർക്കില്ല എന്നതാണ് ഇതിനുകാരണം.

ഇളംപ്രായക്കാരുടേയും മുതിർന്നവരുടേയും കുറ്റകൃത്യങ്ങളെ വ്യത്യസ്ത രീതികളിൽ വിലയിരുത്തണമെന്ന ആശയത്തിനു പ്രചാരം സിദ്ധിച്ചത് 20-ാം ശ. -ത്തിലാണ്. 1899-ൽ ഇല്ലിനോയിയിലെ (Illinois) കുക്ക് കൗൺടിയിൽ (Cook County) ലോകത്തെ പ്രഥമ ജൂവനൈൽ കോടതി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതോടു കൂടിയാണ് ബാലകുറ്റവാളികളേയും മുതിർന്ന കുറ്റവാളികളേയും വേർതിരിച്ചു കാണുന്ന അവസ്ഥ സംജാതമായത്. എന്നാൽ ഇതിനു മുൻപും ബാലകുറ്റവാളികളോട് വ്യത്യസ്തമായ സമീപനം കൈക്കൊള്ളുവാൻ അപൂർവം ചില ശ്രമങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. സ്വഭാവവൈകല്യങ്ങളുള്ള കുട്ടികളെ നേർവഴിക്കു നയിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടുകൂടി 1704-ൽ റോമിൽ പോപ്പ് ക്ലെമന്റ് ​XI (Pope Clement XI) ഒരു പ്രത്യേക കേന്ദ്രം ആരംഭിച്ചു. 1756-ൽ 'ദ് മറൈൻ സൊസൈറ്റി ഒഫ് ഇംഗ്ലണ്ട്' (The Marine Society) ബാലകുറ്റവാളികളുടെ സ്വഭാവപരിഷ്കരണത്തിനായി ഒരു പ്രത്യേകകേന്ദ്രവും ആരംഭിച്ചു. ഇതിനുശേഷം സമാനസ്വഭാവമുള്ള നിരവധി സ്ഥാപനങ്ങൾ ഇംഗ്ലണ്ടിൽ പ്രവർത്തനമാരംഭിക്കാൻ തുടങ്ങി. 1825-ഓടുകൂടി ന്യൂയോർക്ക് നഗരത്തിൽ കുട്ടികൾക്കായുള്ള ഒരു 'അഭയകേന്ദ്രം' (House of refuge) പ്രവർത്തിച്ചു തുടങ്ങി. ഈ സ്ഥാപനമാണ് പില്ക്കാലത്തെ ദുർഗുണപരിഹാര പാഠശാലകൾക്ക് വഴിയൊരുക്കിയത്.

സമൂഹത്തിൽ നിന്നുള്ള നിഷ്കാസനം
ഡിലിങ് ക്വൻസി നിയന്ത്രണം
സാമൂഹ്യ-സാംസ്കാരിക ഘടകങ്ങൾ
ആമുഖം