പുതിയ കാലഘട്ടത്തിൽ സ്വന്തം രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച് അന്യരാജ്യങ്ങളിൽ പ്രവാസജീവിതം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം വർധിച്ചുവരുന്നുണ്ട്. ഇങ്ങനെ പ്രവാസജീവിതം സ്വയം സ്വീകരിച്ച് വന്നെത്തുവർ പ്രസ്തുത രാജ്യത്തിന്റെ ഐക്യത്തിനോ സമാധാന അന്തരീക്ഷത്തിനോ വിഘാതം സൃഷ്ടിക്കുകയോ ഇതര കുറ്റകൃത്യങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുകയോ ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ അവരെ ശിക്ഷിക്കുകയും ജന്മദേശത്തേക്കു നിയമപരമായി തിരികെ അയയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രീതിയും നാടുകടത്തലിന്റെ ഒരു രൂപഭേദമാണെന്നു കാണാം.

ചരിത്രത്തിൽ പ്രവാസജീവിതം തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒട്ടേറെ മഹാന്മാരും ഭരണാധികാരികളുമുണ്ട്. ഡാന്റേ, മാക്യവല്ലി, നെപ്പോളിയൻ, കാറൽമാർക്സ്, തോമസ് മൻസ, പാബ്ലോ കസൽസ്, ട്രോട്സ്കി തുടങ്ങിയവർ.

തന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ അഥവാ സർഗപ്രക്രിയ സ്വന്തം രാജ്യത്തെ ഭരണകൂടത്തിനും ഭരണസംവിധാനത്തിനും സ്വീകാര്യമല്ലാതെ വരികയും ഭരണകൂടത്തിൽ നിന്നുതന്നെ ഭീഷണി നേരിടുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ മറ്റൊരു രാജ്യം അഭയകേന്ദ്രമായി സ്വീകരിക്കുവാൻ രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തകരും എഴുത്തുകാരും നിർബന്ധിതരാകാറുണ്ട്.

എഴുത്തിന്റെ മേഖലയിൽ സ്വന്തം രാജ്യത്തിന് അനഭിമതയായ തസ്ലിമാ നസ്റിനും, രാഷ്ട്രീയകാരണത്താൽ തിബത്തിലെ ദലൈലാമയ്ക്കും ഇന്ത്യ അഭയം നൽകിയിരുന്നു.

നാടുകടത്തൽ സംബന്ധിച്ച അമേരിക്കയിലെ ആദ്യത്തെ നിയമം 1798-ൽ നിലവിൽ വന്നു. ഒരു വ്യക്തി തങ്ങളുടെ രാജ്യത്തിന് അപകടകരാരിയാണെങ്കിൽ അയാളെ തിരികെ പറഞ്ഞയയ്ക്കാൻ പ്രസിഡന്റിന് അധികാരം നൽകുന്ന ഈ നിയമം പരക്കെ പ്രതിഷേധത്തിന് വഴിവച്ചു. തുടർന്ന് 1881, 1891 വർഷങ്ങളിലെ നിയമങ്ങളിൽ അത് അന്യായമായി അഥവാ നിയമം ലംഘിച്ച് അമേരിക്കയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നവരെ പുറത്താക്കാൻ പ്രസിഡന്റിന് അധികാരം നൽകുന്നു എന്ന നിലയിലേക്ക് പരിഷ്കരിക്കപ്പെട്ടു.

പ്രവാസജീവിതം
ഇറ്റലിയിൽ
ഗ്രീസ്സിൽ
ഇംഗ്ലണ്ടിൽ