ഈ ഘട്ടത്തിൽ നടന്ന അറബി-ഇസ്രയേലി സംഘട്ടനങ്ങൾ നേർക്കുനേരെയുള്ള യുദ്ധങ്ങൾ ആയിരുന്നില്ല. സാർവദേശീയരംഗത്തു പൊതുവിലും പശ്ചിമേഷ്യയിൽ പ്രത്യേകിച്ചും ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരുന്ന പുതിയ സംഭവവികാസങ്ങൾ ഇസ്രയേലി-പലസ്തീൻ സംഘട്ടനങ്ങളെ നിശ്ചിതകാലയളവിൽ നടക്കുന്ന യുദ്ധങ്ങൾ എന്ന രീതിയിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമാക്കി. യോംകിപ്പൂർ പരാജയത്തിനുശേഷം അറബിരാഷ്ട്രങ്ങൾ പലസ്തീനിനെ തുണയ്ക്കാൻ നേരിട്ടുള്ള യുദ്ധംവഴി പിന്നീടൊരിക്കലും ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല. അക്കാലംവരെ അറബിരാഷ്ട്രങ്ങളുടെ മുഴുവനും നേതൃത്വം വഹിച്ചിരുന്ന ഈജിപ്ഷ്യൻ പ്രസിഡന്റ് ഗമാൽ അബ്ദുൾ നാസർ 1970-ൽ നിര്യാതനായതോടെ അറബിലോകത്തിന് ഒരു അനാഥാവസ്ഥ അനുഭവപ്പെടുകയും ഈജിപ്തിലെ നാസറിന്റെ പിൻഗാമികൾ ഇസ്രയേലിനോടും അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടിനോടും ചായ്‌വ് പ്രദർശിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഉദാഹരണത്തിന് നാസറിന്റെ നിര്യാണശേഷം പ്രസിഡന്റ്പദം ഏറ്റെടുത്ത അൻവർ സാദത്ത് പലസ്തീൻകാരോടോ മറ്റ് അറബിരാഷ്ട്രങ്ങളോടോ ആശയവിനിമയം പോലും ചെയ്യാതെ 1979 മാർച്ച് 26-ന് ഇസ്രയേലിനെ അംഗീകരിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ രാഷ്ട്രമായി മാറി കരാറിൽ ഒപ്പുവച്ചത് അറബികൾക്കിടയിൽ കടുത്തരോഷപ്രകടനത്തിനിടയാക്കി. ഇതിന്റെ ഫലമായിട്ടായിരിക്കണം 1981 ഒക്ടോബർ 6-ന് അൻവർ സാദത്ത് ഒരു ഈജിപ്തുകാരനാൽ വധിക്കപ്പെട്ടത് തുടർന്ന് പ്രസിഡന്റായ ഹോസ്നി മുബാറക്ക് സാദത്തിന്റെ നയംതന്നെ അല്പം മയപ്പെടുത്തി ആണെങ്കിലും തുടർന്നു.

ഈ ഒത്തുതീർപ്പ് ഇസ്രയേലിന്റെ യുദ്ധപ്രവണതയെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയല്ലാതെ കുറച്ചില്ല എന്നതിന്റെ തെളിവാണ് 1981 ജൂൺ 7-ന് ഇസ്രയേൽ സമാധാനപരമായ വൈദ്യുതി ഉത്പാദനത്തിനും മറ്റുമായി പ്രവർത്തിച്ചുവന്ന ഇറാഖിലെ ആണവപരീക്ഷണ കേന്ദ്രത്തിനെതിരെ വ്യോമാക്രമണം നടത്തിയത്. ഇതിനെക്കാൾ കുറേക്കൂടി രൂക്ഷമായ നടപടി ആയിരുന്നു പലസ്തീൻ വിമോചന സംഘടനയുടെ താവളങ്ങൾ തകർക്കാൻ എന്നുപറഞ്ഞ് 1982 ജൂൺ 6-ന് ലെബനന്റെ മേൽ വളരെയേറെ ആൾനാശം ഉണ്ടാക്കിയ വൻആക്രമണം ഇസ്രയേൽ നടത്തിയത്. പിൽക്കാലത്ത് ഇസ്രയേലി പ്രധാനമന്ത്രിയായ അന്നത്തെ രാജ്യരക്ഷാമന്ത്രി ഏരിയൽ ശാരോൺ ആണ് ഈ കടന്നാക്രമണത്തിനു മുൻകൈ എടുത്തത്. ഈ ആക്രമണം ഇസ്രയേലിനെതിരെയുള്ള അറബികളുടെ രോഷം വർധിപ്പിക്കുകയും ഭീകരസംഘടനയെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന "ഹിസ്ബുള്ള" എന്നൊരു ഇസ്ലാമിക് പോരാട്ടസംഘടനയ്ക്ക് ജന്മം നൽകുകയും ചെയ്തു.

രണ്ടാം സംഘട്ടനം
നാലാം സംഘട്ടനം
അറബികളുടെ സ്വതന്ത്രരാഷ്ട്രം എന്ന ആഗ്രഹം
അഞ്ചാം സംഘട്ടനം