ഒട്ടൊക്കെ കൃത്യമായ ഒരിടവേള പാലിച്ച് തുടർച്ചയായി , നൂറുകണക്കിനെങ്കിലും പ്രതികൾ നിർമ്മിച്ച് വായനക്കാർക്കിടയിൽ വിതരണം ചെയ്യാവുന്ന പുസ്തകങ്ങളെ ആനുകാലികപ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ അഥവാ ആനുകാലികങ്ങൾ എന്നു വിളിക്കാം. പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മദ്ധ്യഘട്ടം വരെ, ഈ ഒരു നിർവ്വചനം അനുസരിക്കത്തക്ക വിധത്തിലുള്ള യാതൊരു സംവിധാനങ്ങളും കേരളത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ക്ഷിപ്രസാദ്ധ്യമായ അച്ചടിസാങ്കേതികത തന്നെ അക്കാലം വരെയും എത്തിപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതായിരുന്നു ഇതിന്റെ പ്രധാന കാരണം. പത്രവായനയ്ക്കു് അവശ്യം വേണ്ട അടിസ്ഥാനസാക്ഷരത സമൂഹത്തിന്റെ ചെറിയൊരു വിഭാഗത്തിലേക്കു് ഒതുങ്ങിനിന്നിരുന്നു. മലയാളത്തിന്റെ ആധുനികലിപി എന്നു പറയാവുന്ന ഗ്രന്ഥലിപിയ്ക്കു അഭ്യസ്തവിദ്യരായ ജനസാമാന്യത്തിനിടയിൽ ഏകദേശം പ്രചാരണം ലഭിച്ചിരുന്നു. എങ്കിലും ഭരണസംബന്ധമായ രേഖകളിൽ തിരുവിതാംകൂറിൽ തമിഴ് എഴുത്തും മലബാറിൽ ഇംഗ്ലീഷു് ലിപിയും പലപ്പോഴും ഗ്രന്ഥത്തേക്കാൾ മുന്നിട്ടുനിന്നു. ഇക്കാലം വരെയും വരമൊഴിയേക്കാൾ വാമൊഴിയായിരുന്നുസാധാരണ ജനങ്ങളുടെ വിജ്ഞാന-വിനിമയ-മാദ്ധ്യമം എന്നു പറയാം. 
എഴുത്താണി ഉപയോഗിച്ച് പനയോലയിലോ, തൂവലോ മഷി മുക്കി എഴുതുന്ന 'സ്റ്റീൽ പെൻ' എന്ന ഉപകരണമോ ഉപയോഗിച്ച് കടലാസിലോ എഴുതിയിരുന്ന അക്കാലത്തെ സമ്പ്രദായം ഒരു കൃതിയുടെ ഒട്ടേറെ പകർപ്പുകളുണ്ടാക്കുന്ന ജോലി തികച്ചും അപ്രായോഗികമാക്കിത്തീർത്തു. ചുരുക്കത്തിൽ, മലയാള'പുസ്തകങ്ങൾ' എന്ന സങ്കല്പം ആവിർഭവിക്കാൻ അനുകൂലമായ സാഹചര്യങ്ങൾ 1850-കൾ വരെ ഉരുത്തിരിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ ലോകമെങ്ങും അവരുടെ കോളനികൾ സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വേളയായിരുന്നു ഇക്കാലം. സാമ്പത്തികമായ നേട്ടങ്ങളോടൊപ്പം തന്നെ, മതപരമായ 'സുവിശേഷ'പ്രചരണം, 'സാമൂഹ്യപരിഷ്കരണം' എന്നിവയും അവരുടെ പ്രഖ്യാപിതലക്ഷ്യങ്ങളായിരുന്നു. പടിഞ്ഞാറൻ യൂറോപ്യന്മാരുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, ഏഷ്യ, ആഫ്രിക്ക, അമേരിക്കകൾ, ആസ്ത്രേലിയ എന്നീ ഭൂഖണ്ഡങ്ങളിൽ അധിവസിച്ചിരുന്ന ജനസമൂഹങ്ങളൊക്കെ തികച്ചും അപരിഷ്കൃതരായിരുന്നു. ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ സുവിശേഷസംസ്കാരമാണു് ലോകമെങ്ങും ജനങ്ങൾ അനുവർത്തിക്കേണ്ടതെന്നു് അവർ വിശ്വസിച്ചു. അതിനുവേണ്ടി പരമാവധി പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതു് തങ്ങളുടെ ദൈവികമായ കർത്തവ്യവും പുണ്യവുമാണെന്നുവരെ അവർ കരുതി. അതിന്റെ ഭാഗമായി മിക്ക മതസ്ഥാപനങ്ങളും സുവിശേഷപ്രചാരണസംഘടനകളും തങ്ങൾക്കു് സ്വാധീനമുള്ള എല്ലാ അധിനിവേശിതപ്രദേശങ്ങളിലേക്കും മിഷണറിമാരേയും പുരോഹിതന്മാരെയും അയച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഇത്തരം പ്രദേശങ്ങളിലൊക്കെത്തന്നെ, പ്രാചീനകാലം മുതൽക്കേ തനതായ സംസ്കാരസാഹിത്യവിശേഷങ്ങളുള്ള സമൂഹങ്ങളായിരുന്നു നിലനിന്നിരുന്നതെങ്കിലും, നവോത്ഥാനത്തിലൂടെ യൂറോപ്പിൽ വ്യാപകമായി ലഭിച്ച അച്ചടി പോലുള്ള പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ ഇവർക്കു പ്രാപ്യമായിരുന്നില്ല. മിഷണറിമാരുടെ ആഗമനം ഇക്കാര്യത്തിൽ തന്നാട്ടുസമൂഹങ്ങൾക്കു ലഭിച്ച വലിയൊരു അവസരമായി മാറി.

ഇത്തരത്തിൽ കേരളത്തിലേക്കു വന്ന മിഷണറി സമൂഹങ്ങളിൽ ഏറ്റവും മികച്ച പ്രകടനവും പരിണതഫലങ്ങളും കാഴ്ച്ചവെച്ച സംഘങ്ങളായിരുന്നു ബാസൽ മിഷൻ സൊസൈറ്റിയും ചർച്ച് മിഷൻ സൊസൈറ്റിയും. പിൽക്കാലത്തു്, അനേകം പ്രത്യേകതകളുള്ള ഒരു വിശേഷസമൂഹമെന്ന നിലയിൽ ലോകശ്രദ്ധ തന്നെ നേടാൻ ഇവരുടെ ആദ്യകാലപ്രവർത്തനങ്ങൾ കേരളത്തെ സഹായിച്ചു. ഹെർമൻ ഗുണ്ടർട്ട്, ബെഞ്ചമിൻ ബെയ്‌ലി, അർണ്ണോസ് പാതിരി, ആർച്ച് ഡീക്കൻ കോശി, കോളിൻസ്, ജോർജ്ജ് മാത്തൻ തുടങ്ങി അനവധി പ്രതിഭകൾ അങ്ങനെ നമ്മുടെ സാംസ്കാരികചരിത്രത്തിന്റെ മൊത്തം ഗതി നിയന്ത്രിക്കുന്നതിൽ അമരക്കാരായിത്തീർന്നു. ഇതോടൊപ്പം തന്നെ, കൈയയച്ച സൗഹൃദവും സഹിഷ്ണുതയും പങ്കുവെച്ചുകൊണ്ടു് കൊച്ചി, തിരുവിതാംകൂർ, സാമൂതിരി തുടങ്ങിയ രാജവംശങ്ങളും മറ്റു സമുദായനേതാക്കന്മാരും ഈ മഹാസാക്ഷരവിപ്ലവത്തിൽ പങ്കുചേർന്നു.

പശ്ചിമതാരകയും കേരളപതാകയും
പശ്ചാത്തലം
ആര്യസിദ്ധാന്തചന്ദ്രിക
തുടക്കം