സംഘകാല സാഹിത്യത്തിലെ പാട്ടുകളിൽനിന്നു വെളിവാകുന്ന ചില വസ്തുതകളുണ്ട്. പ്രേമത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന സങ്കല്പത്തെ 'അകം' എന്നും വീരം, ദാനശീലം, കീർത്തി മുതലായവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവയെ 'പുറം' എന്നും രണ്ട് വിഭാഗങ്ങളായി തിരിച്ചിരുന്നു. ഭാവനാസൃഷ്ടികളായ നായികാനായകന്മാരുടെ പ്രണയമാണ് അകപ്പാട്ടുകളിൽ കാണുന്നത്. പുറപ്പാട്ടുകളിലാകട്ടെ, നാടുവാഴുന്ന അരചന്റെ വീരകൃത്യങ്ങളും ദാന-ധർമങ്ങളും പൌരപ്രമുഖന്മാരുടെ സത്ക്കർമങ്ങളും മറ്റുമാണ് പ്രതിപാദ്യ വിഷയം. അങ്ങനെ അകപ്പാട്ടുകൾ പൊതുവേ ഭാവനാസൃഷ്ടവും പുറപ്പാട്ടുകൾ യഥാർഥ കഥകളുമായിരുന്നെന്നു കരുതാം.

ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങൾ കൂടുതലും നഗരങ്ങൾ അപൂർവവുമായിരുന്ന അക്കാലത്ത് അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടുമുള്ള യാത്രകളും കൂടിച്ചേരലുകളും വിരളമായിരുന്നു. ഗ്രാമീണർ മലയിലും കാട്ടിലും പാടങ്ങൾക്കു നടുവിലും കടൽത്തീരത്തുള്ള കുടിയിടങ്ങളിലുമാണ് പാർത്തിരുന്നത്. അതതു സ്ഥലത്തുതന്നെ കൃഷി, നായാട്ട്, മീൻപിടിത്തം മുതലായ തൊഴിലുകളിലേർപ്പെട്ടു ജീവിച്ചുപോന്നു. സ്നേഹം, അറിവ്, പ്രായം, സൗന്ദര്യം മുതലായ ഗുണങ്ങളിൽ ചേർച്ചയുള്ളവർ തമ്മിൽ പ്രേമവിവാഹവും സാമൂഹികാചാരപ്രകാരമുള്ള വിവാഹവും നിലവിലിരുന്നു. ഈ വിധത്തിലുള്ള പ്രേമവും കുടുംബജീവിതവും അക്കാലത്തെ സ്വാഭാവിക ജീവിതശൈലിയായിരുന്നു. ഗ്രാമീണരുടെ പ്രകൃതിയോടിണങ്ങിയ ജീവിതവും തൊഴിലും മറ്റുമാണ് നാടൻ പാട്ടുകളിലെ പ്രമേയം. പ്രകൃതിയിലെ വസ്തുക്കളും തൊഴിൽ കാര്യങ്ങളും മനുഷ്യനുവേണ്ടി രൂപംകൊണ്ടവയാണെന്ന വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ അന്നത്തെ പാട്ടുകളിൽ പ്രേമം കേന്ദ്രബിന്ദുവായി. പ്രേമപൂർണമായ ജീവിതത്തെ ആവിഷ്കരിക്കാനുതകുന്ന ബിംബങ്ങളാണ് മരം, മൃഗം, പക്ഷി, തൊഴിൽ മുതലായവ. പ്രകൃതി വിഭവങ്ങളും തൊഴിലുകളും ആചാര മര്യാദകളും ഓരോ പ്രദേശത്തും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നതിനാൽ ഓരോ പ്രദേശത്തെയും നാടൻ പാട്ടുകൾക്കും വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങളുണ്ടായി. സംഘകാല സാഹിത്യം രൂപപ്പെട്ട അവസരത്തിൽ ആ നാടൻപാട്ടുകൾ കവികളുടെ കരവിരുതിനിണങ്ങിയ രീതിയിൽ കുറിഞ്ചി, മുല്ലൈ, മരുതം, നെയ്തൽ, പാലൈ എന്നിങ്ങനെ അഞ്ചിനം പാട്ടുകളായി തരംതിരിക്കപ്പെട്ടു. പഴയ കാലത്തെ നാടൻപാട്ടുകൾ പൂർണരൂപേണ കിട്ടാൻ മാർഗ്ഗമില്ല. അവയുടെ ശൈലികൾ അനുകരിച്ച് കവികൾ രചിച്ച അഞ്ചിനം പാട്ടുകളെല്ലാം ഇപ്പോൾ ലഭ്യമല്ല. ഏറെക്കുറെ 1800 അകപ്പാട്ടുകളും അന്നത്തെ വ്യാകരണ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലൊന്നായ തൊല്കാപ്പിയവും മാത്രമേ കണ്ടുകിട്ടിയിട്ടുള്ളൂ. അവയിലെ ബിംബങ്ങൾ സംഘകാലത്തിനു ശേഷവും പല നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ കവികൾ പ്രണയ ഗീതങ്ങളിൽ പ്രയോഗിച്ചിരുന്നതായി കാണുന്നു.

ഒരു പ്രേമരംഗം ഭാവനചെയ്തു പാടുമ്പോൾ അതിനുചിതമായ സ്ഥലം, സമയം, പക്ഷി, മൃഗം, മരം, പൂവ് മുതലായ ബിംബങ്ങളെ അതിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി പശ്ചാത്തല വർണന നടത്തുന്ന പതിവ് ദീർഘകാലമായി നിലനിന്നുപോന്നു. എഴുതപ്പെടാതെ വായ്മൊഴിയിലൂടെ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രചരിച്ചിരുന്ന ഈ നടോടിഗാനങ്ങളിലെ ബിംബങ്ങളെ പുതിയ കവികൾ അവരുടെ കവിതകളിലും അതേപടി ഉൾപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു. ഭാര്യയും ഭർത്താവും തമ്മിൽ പിണങ്ങുന്ന സന്ദർഭത്തെ വർണിക്കുമ്പോൾ പോലും കവികൾ ഈ നയം തുടരുകയും അതിന് അനുയോജ്യമായ പാടവും പറമ്പും മരങ്ങളും മറ്റും പശ്ചാത്തലമാക്കുകയും ചെയ്തുവന്നു. ജനങ്ങളുടെ വായ്മൊഴിസാഹിത്യമായ നാടോടി ഗാനങ്ങളിൽ ഇതുപോലുള്ള പ്രതീകങ്ങൾ ശക്തമായ സ്വാധീനത ചെലുത്തിയിരുന്നു. തന്മൂലം സാഹിത്യരചനകളിലെല്ലാം സ്ഥാനം പിടിക്കുവാൻ അവയ്ക്കു സാധിച്ചു. അങ്ങനെ, അകപ്പാട്ടുകളിൽ പ്രകൃതിവർണന അവിഭാജ്യ ഘടകമായിത്തീർന്നു. ചിലത് വെറും പ്രകൃതിവർണനയാണെന്നു തോന്നുമെങ്കിലും വാസ്തവത്തിൽ മനുഷ്യരുടെ പ്രണയമാണ് അതിൽ പ്രതീകാത്മകമായി പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നത്. പ്രണയത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലമാണ് പ്രകൃതിവർണന.

ധീരത, ദാനശീലം മുതലായ ഗുണങ്ങളെ സംബന്ധിക്കുന്ന പുറപ്പാട്ടുകളിൽ പൊതുവായ ബിംബങ്ങളില്ല. പേരും വംശവും സൂചിപ്പിച്ച് ഇന്ന രാജാവിന്റെ വീരകൃത്യം അല്ലെങ്കിൽ ഇന്ന പ്രഭുവിന്റെ ഔദാര്യം എന്ന മട്ടിൽ വ്യക്തമായിത്തന്നെയാണ് വർണന നടത്താറുള്ളത്. അതുകൊണ്ട് പുറപ്പാട്ടുകൾ മുൻകാല രാജാക്കന്മാരുടേയും പ്രഭുക്കന്മാരുടേയും മറ്റും ജീവിത കഥകളും ചരിത്ര സംഭവങ്ങളും വെളിപ്പെടുത്തുവാനുപകരിക്കുന്നു. അവ രസകരമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതിനാവശ്യമായ വർണനകളല്ലാതെ ഭാവനാസൃഷ്ടമായ സന്ദർഭങ്ങൾ അവയിൽ വിരളമായിരുന്നു.

യുദ്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചു വർണിക്കുന്ന പാട്ടുകളെ ഏഴ് ഇനങ്ങളായി (തിണൈ) വിഭജിച്ചിരുന്നു. ശത്രുവിന്റെ നാട്ടിൽനിന്ന് പശുക്കളെ മോഷ്ടിച്ച് യുദ്ധത്തിനു തുടക്കം കുറിക്കുന്നത് 'വെട്ചിത്തിണൈ'. ശത്രുവിന്റെ നാട്ടിലേക്കു പട നയിക്കുന്നത് 'വഞ്ചി'. ശത്രുവിന്റെ കോട്ടയെ വളയുന്നത് 'ഉഴിഞ്ഞൈ'. മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച ഒരു സ്ഥലത്തുവച്ച് രണ്ട് സൈന്യങ്ങളും ഏറ്റുമുട്ടുന്നത് 'തുമ്പൈ'. ജയിക്കുന്നത് 'വാകൈ'. സ്തുതിഗീതത്തിന് 'പാടാൻ' എന്നും ഇഹലോക ജീവിതത്തിന്റെ നശ്വരതയെക്കുറിച്ചു പാടുന്നതിനു 'കാഞ്ചി' എന്നുമാണ് പേരുകൾ.

അകപ്പൊരുളിലും മുകളിൽ സൂചിപ്പിച്ച തീവ്രപ്രണയത്തിന്റേതായ അഞ്ച് തിണകളോടൊപ്പം കൈക്കിളൈ, പെരുന്തിണൈ എന്ന് രണ്ടെണ്ണം ഉൾപ്പെടെ ഏഴ് തിണകൾ ഉള്ളതായി പറയുന്നുണ്ട്. കൈക്കിളൈയും പെരുന്തിണൈയും വളരെ തീവ്രമല്ലാത്ത പ്രണയത്തെയാണ് വർണിക്കുന്നത്. സ്ത്രീപുരുഷന്മാരിൽ ഒരാൾക്കു മാത്രമാണ് പ്രേമമെങ്കിൽ അതിനെ കൈക്കിളൈ എന്നുപറയുന്നു. കാമുകീകാമുകന്മാർ രണ്ടാളും ഒരുപോലെ പരസ്പരം പ്രേമിക്കാത്തപക്ഷം-അവരുടെ പ്രേമത്തിന് ഏറ്റക്കുറച്ചിലുണ്ടെങ്കിൽ - അതാണ് പെരുന്തിണൈ. ഇപ്രകാരം ഏഴ് അകത്തിണയേയും ഏഴ് പുറത്തിണയേയും പറ്റിയാണ് സംഘകാല സാഹിത്യത്തിൽ വർണിച്ചിരിക്കുന്നത്.

എട്ടുത്തൊകൈയിലെ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ അഞ്ചിലും അകപ്പൊരുളിനെ സംബന്ധിക്കുന്ന പാട്ടുകളാണ്. അവയിൽ 13 മുതൽ 31 വരെ ചരണങ്ങളുള്ള 400 പാട്ടുകൾ ചേർത്ത് അകനാനൂറെന്നു പേരിട്ടു. 9 മുതൽ 12 വരെ വരികളുള്ള 400 പാട്ടുകളെ നറ്റിണൈ എന്നു വിളിച്ചു. 4 മുതൽ 8 വരെ വരികളുള്ള നാനൂറെണ്ണം ചേർന്ന് കുറുന്തൊകൈ ആയി. മൂന്ന് മുതൽ അഞ്ച് വരെ വരികളുള്ള 500 പാട്ടുകളുടെ സമാഹാരം ഐങ്കുറുനൂറ് എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. നല്ല ഈണമുള്ള കലിപ്പാവൃത്തത്തിൽ രചിച്ച 150 പാട്ടുകൾ ചേർന്നത് കലിത്തൊകൈ എന്നപേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു. ഈ അഞ്ച് പുരാതന കവിതാസമാഹാരങ്ങളും അകപ്പൊരുളിനെ (പ്രണയ സങ്കല്പത്തെ) സംബന്ധിക്കുന്നവയാണ്.

ഈണത്തിൽ പാടാവുന്ന വൃത്തമാണ് 'പരിപാടൽ. ' ഇത്തരത്തിലുള്ള എഴുപത് പാട്ടുകൾ ഉൾപ്പെട്ട ഗ്രന്ഥത്തിനും പരിപാടൽ എന്നാണ് പേര്. അതിൽ ഇരുപത്തി രണ്ട് പാട്ടുകൾ മാത്രമേ കണ്ടുകിട്ടിയിട്ടുള്ളൂ. അവയിൽ ചിലതിലെ പ്രതിപാദ്യം പ്രേമവും മറ്റു ചിലതിലേത് ദൈവസ്തുതിയുമാണ്.

ചേരനാട്ടു രാജാക്കൻമാരായ പത്തുപേരെക്കുറിച്ചു രചിക്കപ്പെട്ട പത്തു പാട്ടുകൾ വീതമുള്ളതും ആകെ നൂറെണ്ണം ചേർന്നതുമായ ഒരു സമാഹാരത്തെയാണ് പതിറ്റുപ്പത്ത് എന്നു പറയുന്നത്. തമിഴ്നാട്ടിലെ രാജാക്കന്മാരുടേയും സാമന്തന്മാരുടേയും പ്രഭുക്കന്മാരുടേയും നാട്ടുപ്രമാണിമാരുടേയും മറ്റും വീരകൃത്യങ്ങളേയും സത്ക്കർമങ്ങളേയും വാഴ്ത്തുന്ന നാനൂറു പാട്ടുകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണ് പുറനാനൂറ് ചില പൊതു തത്ത്വങ്ങൾക്ക് ഊന്നൽ നല്കുന്ന പാട്ടുകളും ഈ വിഭാഗത്തിലുണ്ട്.

പുറനാനൂറിലും പതിറ്റുപ്പത്തിലും ഉള്ള പാട്ടുകളിൽ ഭൂരിഭാഗവും കവികൾ നേരിട്ടു പാടുന്ന രീതിയിലാണ് രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ചിലതുമാത്രം പാണനോ ദാസിയോ പാടുന്നതും സ്വഗതഭാഷണത്തിന്റെ രൂപത്തിലുള്ളതുമാണ്.

പത്തുപ്പാട്ടിലെ കവിതകളിൽ പലതും നീളം കൂടിയവയാണ്. ഏറ്റവും വലുതാണ് മധുരൈക്കാഞ്ചി. ഇതിൽ 782 വരികളുണ്ട്. പത്തുപ്പാട്ടുകളിൽ നാലെണ്ണം അകപ്പൊരുളിനേയും ആറെണ്ണം പുറപ്പൊരുളിനേയും സംബന്ധിക്കുന്നവയാണ്. സദുപദേശം എല്ലാറ്റിലുമുണ്ട്.

സംഘകാല സാഹിത്യത്തിൽ ആകെ 2381 പാട്ടുകളാണുള്ളത്. ഇവ രചിച്ച കവികളിൽ 473 പേരെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ ലഭ്യമാണ്. 108 പാട്ടുകളുടെ രചയിതാക്കൾ ആരെന്നറിവില്ല. കപിലർ എന്നു പേരുള്ള ഒരു കവി 235 പാട്ടുകളെഴുതി. മറ്റു നാല് പേർ നൂറിലധികം വീതവും. നാലഞ്ചു പാട്ടുകളും ഓരോന്നു വീതവും എഴുതിയവരുമുണ്ട്.

സംഘസാഹിത്യത്തിലെ പാട്ടുകളിൽ ഏറിയകൂറും അകവൽ എന്ന ഒരിനം ലളിതമായ വൃത്തത്തിലുള്ളവയാണ്. കലിത്തൊകൈയും പരിപാടലും കലി പരിപാട്ട് എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന, ഈണത്തിൽ പാടാവുന്ന വൃത്തത്തിലുള്ളവയാണ്.

അക്കാലത്തെ കവികളിൽ ചുരുക്കം പേർ നഗരങ്ങളിലുള്ളവരാണ് കൂടുതലും ഗ്രാമവാസികൾ തന്നെ. അദ്ധ്യാപകർ, സ്വർണക്കച്ചവടക്കാർ, വസ്ത്ര വ്യാപാരികൾ, വൈദ്യന്മാർ, മരപ്പണിക്കാർ, ജോത്സ്യന്മാർ, തട്ടാന്മാർ, കൊല്ലന്മാർ, സേനാനായകർ, മന്ത്രിമാർ, പാണർ, നർത്തകർ തുടങ്ങി വിവിധ തൊഴിലുകളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നവരാണ് പാട്ടുകളെഴുതിയിരുന്നത്. മുപ്പതിൽപ്പരം കവയിത്രികളുമുണ്ടായിരുന്നു. രാജാക്കന്മാരോ രാജകുടുംബാംഗങ്ങളോ ആയ കവികൾ മുപ്പത്തൊന്നു പേരുണ്ടായിരുന്നു. അക്കൂട്ടത്തിൽ, കോപ്പെരും ചോഴൻ, കിള്ളി വളവൻ, ചോഴൻ നല്ലങ്കിള്ളി, പാണ്ഡ്യൻ നെടുഞ്ചെഴിയൻ എന്നിവർ പേരെടുത്ത ഭരണാധികാരികൾ ആയിരുന്നു. തമിഴ്സാഹിത്യചരിത്രത്തിൽ സ്ഥാനം കരസ്ഥമാക്കത്തക്കവണ്ണം കവിതാരചനയിലും അവർ പ്രാഗല്ഭ്യം തെളിയിച്ചിരുന്നുവെന്നത് എടുത്തുപറയേണ്ട വസ്തുതയാണ് കവിതാവാസനയില്ലാത്ത രാജാക്കന്മാർ പോലും കവികളുടെ പ്രശംസയ്ക്കു പാത്രമാകുന്നത് ഒരു വലിയ കാര്യമായി കരുതിയിരുന്നു. കവികളുടെ ആദരവു നേടിയവർക്കു മാത്രമേ മരണാനന്തരം സ്വർഗപ്രാപ്തിയുണ്ടാകൂ എന്ന വിശ്വാസവും അക്കാലത്തു നിലനിന്നിരുന്നു.

ചേരൻ, ചോളൻ, പാണ്ഡ്യൻ എന്നീ രാജാക്കന്മാരുടേയും അവരുടെ സാമാന്തന്മാരുടേയും ഭരണത്തിലായിരുന്നു തമിഴ്നാട്. ഈ മൂന്ന് രാജാക്കന്മാരേയും അവരുടെ നാടുകളേയും കുറിച്ചുള്ള പരാമർശങ്ങൾ സംസ്കൃതത്തിലെ മഹാഭാരതത്തിലും വാല്മീകി രാമായണത്തിലും കാണുന്നുണ്ട്. മൂന്ന് ഭരണാധികാരികളുടേയും തലസ്ഥാനങ്ങളായ വഞ്ചിയും ഉറയൂരും മധുരയും കലാക്ഷേത്രങ്ങളായി പരിലസിച്ചിരുന്നു. മൂന്ന് രാജാക്കന്മാരുടേയും ആധിപത്യത്തെ നാട്ടുകാർ അംഗീകരിച്ചിരുന്നെങ്കിലും രാജാക്കന്മാർക്കിടയിലും സാമന്തന്മാർ തമ്മിലും വഴക്കും പോരും പതിവായിരുന്നു. അപ്പോഴെല്ലാം വഴക്കു തീർക്കാനും സമാധാനം സ്ഥാപിക്കാനും കവികളാണു മുൻകൈ എടുത്തിരുന്നത്.

പാശ്ചാത്യസ്വാധീനവും നിയോക്ളാസ്സിസിസവും
ലിപി
ചരിത്രനോവലുകൾ
പഴയകാല സാഹിത്യ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ