കാന്തികക്ഷേത്രത്തിന്‌ വികിരണത്തിനുമേലുള്ള സ്വാധീനത്തെക്കുറിച്ച് ആദ്യമായി പഠിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത് മൈക്കൽ ഫാരഡേ ആയിരുന്നു. 1862-ൽ സോഡിയത്തിന്റെ D രേഖ ഒരു കാന്തത്തിന്റെ ധ്രുവങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ കടത്തിവിട്ട് അതിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് നിരീക്ഷിക്കാൻ അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ തന്റെ ഉപകരണങ്ങളുടെ അപര്യാപ്തത മൂലം മാറ്റങ്ങളൊന്നും അദ്ദേഹത്തിന്‌ കാണാനായില്ല.
1896-ൽ ലെയ്ഡൻ സർവകലാശാലയിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കാലത്ത് കൂടുതൽ ശക്തിയുള്ള സ്പെക്ട്രോസ്കോപ്പുപയോഗിച്ച് കാന്തികക്ഷേത്രത്തിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ ഒരു സ്പെക്ട്രൽ രേഖ മൂന്നായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടത് കാണാന്‌ സീമാന്‌ സാധിച്ചു. കാമർലിങ് ഓൺസിന്റെ കീഴിൽ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്ന സീമാന്‌ പരീക്ഷണത്തിന്‌ അനുവാദം ലഭിക്കാഞ്ഞതിനാൽ ഓൺസിന്റെ അഭാവത്തിലായിരുന്നു ഈ പരീക്ഷണം നടത്തിയത്. തദ്ഫലമായി സീമാൻ സർവകലാശാലയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടു.

കാമർലിങ് ഓൺസ് തന്നെ ഈ പരീക്ഷണഫലങ്ങൾ 1896 ഒക്ടോബർ 31-ന്‌ ആംസ്റ്റർഡാമിലെ നെതർലാൻഡ്സ് റോയൽ അക്കാഡമി ഓഫ് ആർട്ട്സ് ആൻഡ് സയൻസസിന്റെ സമ്മേളനത്തിൽ പുറത്തുവിട്ടു. ലെയ്ഡൻ സർവകലാശാലയിൽത്തന്നെ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്ന ഹെൻഡ്രിക് ലോറൻസ് അവിടെവച്ചാണ്‌ സീമാന്റെ പരീക്ഷണഫലങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞത്. ഉടൻ തന്നെ വൈദ്യുതകാന്തികതരംഗങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ സിദ്ധാന്തമുപയോഗിച്ച് പരീക്ഷണഫലങ്ങൾ സീമാന്‌ വിശദീകരിച്ചുകൊടുക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന്‌ സാധിച്ചു.

1902-ലെ ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിനുള്ള നോബൽ സമ്മാനം ഈ കണ്ടുപിടിത്തത്തിന്‌ സീമാനും ലോറെന്റ്സും പങ്കിട്ടു.

ക്രമവിരുദ്ധ സീമാൻ പ്രഭാവം
പാഷൻ-ബാക്ക് പ്രഭാവം
ചരിത്രം
ഉത്ഭവം