1964-ൽ ജോൺ കെമെനിയും തോമസ് കട്സും ചേർന്നാണ് ബേസിക് ഭാഷക്ക് രൂപകൽപന നടത്തിയത്. ഇവരുടെ കീഴിൽ യു.എസിലെ ഹാനോവറിലുള്ള ഡാർട്ട്മൗത്ത് കോളേജിലെ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ഒരു സംഘം ഇത് വികസിപ്പിച്ചെടുത്തു. ബേസിക് എന്ന പേരും അതിന്റെ വികസിതരൂപവും (ബിഗിനേഴ്സ് ഓൾ പർപസ് സിമ്പോളിക് ഇൻസ്ട്രക്ഷൻ കോഡ്) പിൽക്കാലത്ത് ആരോപിക്കപ്പെട്ടതല്ല; മറിച്ച്, തോമസ് കട്സിന്റെ ഒരു പ്രസിദ്ധീകരിക്കാത്ത പ്രബന്ധത്തിന്റെ പേരാണ്. വിദ്യാർതഥികൾക്ക് ഡാർട്ട്മൗത്ത് ടൈം-ഷെയറിങ് സിസ്റ്റത്തിൽ പ്രോഗ്രാമുകൾ എഴുതാനായിരുന്നു ബേസിക് രൂപകൽപന ചെയ്തത്. ടൈം-ഷെയറിങ് കമ്പ്യൂട്ടിങ്ങിന്റെ വരവോടെയുണ്ടായ പുത്തൻതലമുറ ഉപയോക്താക്കളെയാണ് ഇത് ലക്ഷ്യം വച്ചത് - അതായത്, പരമ്പരാഗത ഉപയോക്താക്കളെപ്പോലെ ഗണിതശാസ്ത്രപരിജ്ഞാനമില്ലാത്ത സാധാരണ ഉപയോക്താക്കൾ. അദ്ധ്യയനത്തിനും ഗവേഷണത്തിനും സഹായത്തിനായി കമ്പ്യൂട്ടർ ഉപയോഗിക്കാനാകുക എന്നത് അക്കാലത്ത് തികച്ചും നൂതനമായ കാര്യമായിരുന്നു.

പുതിയ ഈ ഭാഷ, ഫോർട്രാൻ രണ്ട് അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതായിരുന്നു. അൽഗോളിൽനിന്നും ചില ആശയങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ടൈം-ഷെയറിങ്ങിനു യോജിച്ച രീതിയിൽ ചില കൂട്ടിച്ചേർക്കലുകളും വരുത്തിയിരുന്നു. തുടക്കത്തിൽ 
ഗണിതക്രിയകളെ പിന്തുണക്കുന്നതിലാണ് ബേസിക് ഭാഷ ലക്ഷ്യമിട്ടത്. അതിന്റെ ആദ്യസാക്ഷാത്കാരത്തിൽത്തന്നെ മെട്രിക്സ് ക്രിയകൾ പിന്തുണച്ചിരുന്നു. 1965-ആയപ്പോഴേക്കും അക്ഷരക്കൂട്ടങ്ങളുടെ (സ്ട്രിങ്) കൈകാര്യശേഷിയും ഈ ഭാഷയിൽ ഉൾക്കൊള്ളിക്കപ്പെട്ടു.

കമ്പൈലർ സൗജന്യമായി നൽകുകയാണെങ്കിൽ ഈ ഭാഷ പെട്ടെന്ന് ജനകീയമാകുമെന്ന് ചിന്തിച്ച ഇതിന്റെ രൂപകർത്താക്കൾ അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ തീരുമാനമെടുത്തു. അവർ ഹാനോവർ പ്രദേശത്തുള്ള ഹൈസ്കൂളുകളിൽ കമ്പൈലർ നൽകുകയും ഇതിനെ വ്യാപകമാക്കാനുള്ള ഒട്ടേറെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തുകയും ചെയ്തു. തുടർന്നുള്ള വർഷങ്ങളിൽ ബേസിക്കിന്റെ മറ്റു വകഭേദങ്ങൾ പുറത്തുവന്നതോടെ കെമനിയുടേയും കർട്സിന്റെയും ആദ്യരൂപം ഡാർട്ട്മൗത്ത് ബേസിക് എന്നറിയപ്പെടാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു.
ഉൽപ്പത്തി
മിനി കമ്പ്യൂട്ടറുകളിലേക്കുള്ള പകർച്ച
അടുത്തിറങ്ങിയ പതിപ്പുകൾ
വൻവളർച്ച: ഗാർഹിക കമ്പ്യൂട്ടർ യുഗം