1940 കളിലെ പാകിസ്താൻ പ്രക്ഷോഭ സമയത്ത് പടിഞ്ഞാറൻ ബർമയിലെ റോഹിങ്ക്യ മുസ്ലിംകൾ ഈ പ്രദേശം കിഴക്കൻ പാകിസ്താനിലേക്ക് ലയിപ്പിക്കാൻ ഒരു വിഘടനവാദ പ്രസ്ഥാനത്തിന് രൂപം നൽകിയിരുന്നു. യുദ്ധാനന്തരമുള്ള മുസ്ലിംകളുടെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം വ്യക്തമല്ലായിരുന്നു. മറ്റു ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്കൊപ്പം മുസ്ലിം വിഭാഗത്തിന് അവരുടെ വിശ്വസ്തതയ്ക്ക് തക്കതായ പ്രതിഫലം നൽകണമെന്ന് ആൻഡ്രൂ ഇർവിനെപ്പോലെയുള്ള വി ഫോഴ്സ് ഓഫീസർമാർക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷുകാർ മാംഗ്ഡാവ് മേഖലയിൽ അവർക്ക് ഒരു 'മുസ്ലിം ദേശീയ മേഖല' നൽകുമെന്ന് മുസ്ലീം നേതാക്കൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ഭാവിയിലെ ബുദ്ധമതക്കാർക്ക് ഭൂരിപക്ഷമുള്ള ഒരു ഭരണകൂടത്തെ അവർ ഭയന്നിരുന്നു. 1946 ൽ പാകിസ്താനിലേയ്ക്കു ചേർത്ത് പ്രദേശം സ്വതന്ത്രമാക്കാനും ഒരു സ്വതന്ത്ര രാജ്യത്തിനുവേണ്ടിയും ആഹ്വാനമുണ്ടായിരുന്നു. 1948 ജനുവരിയിൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിൽനിന്നു വേർപെടുത്തി ബർമ്മയ്ക്കു സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്നതിനു മുമ്പ്, ആർക്കാനിലെ മുസ്ലീം നേതാക്കൾ, പാകിസ്താൻ സ്ഥാപകനായ മുഹമ്മദ് അലി ജിന്നയെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുകയും കിഴക്കൻ പാകിസ്താനുമായുള്ള അവരുടെ മതപരമായ ബന്ധവും, ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ സമീപനവും കണക്കിലെടുത്ത്, മയൂ പ്രവിശ്യ പാകിസ്താനിലേക്ക് സംയോജിപ്പിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹായം തേടിയിരുന്നു. രണ്ടു മാസത്തിനുശേഷം അക്യാബിൽ (ആധുനിക സിറ്റ്വെ) വടക്കൻ അരാക്കാൻ മുസ്ലീം ലീഗ് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.ബർമൻ വിഷയങ്ങളിൽ ഇടപെടാൻ തയ്യാറാകാത്ത നിലയിലാണെന്ന പ്രഖ്യാപനത്തോടെ ഈ വിഷയം ജിന്ന തള്ളിക്കളഞ്ഞതുകൊണ്ട് നിർദ്ദേശം ഒരുക്കലും പ്രാവർത്തികമായില്ല.

മനുഷ്യാവകാശങ്ങളും അഭയാർത്ഥി പദവിയും
പാകിസ്താൻ പ്രസ്ഥാനം
രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം
ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയൽ ഭരണം