ഒട്ടേറെ താർക്കിക, പക്ഷസ്ഥാപന രചനകളിൽ അവിശ്രമം മുഴുകിയ കാൽവിനെ അവ വിവാദപുരുഷനാക്കി. അസഹിഷ്ണുവും പരുക്കൻ സ്വഭാവക്കാരനും ആയി അറിയപ്പെട്ടെങ്കിലും, ഫിലിപ്പ് മെലാഞ്ഛ്തണേയും, ഹിൻറിച്ച് ബുള്ളിഞ്ഞറേയും പോലുള്ള ഇതരപക്ഷനവീകർത്താക്കളുമായി അദ്ദേഹം സൗഹാർദ്ദപൂർവം കത്തിടപാടുകൾ നടത്തി. "ക്രിസ്തുധർമ്മത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾ" എന്ന വിഖ്യാതരചനയ്ക്കു പുറമേ കാൽവിൻ ബൈബിളിലെ മിക്കവാറും പുസ്തകങ്ങൾക്കും വ്യാഖ്യാനങ്ങളും, ദൈവശാസ്ത്രനിബന്ധങ്ങളും വിശ്വാസപ്രഘോഷണങ്ങളും എഴുതി. ആഴ്ചമുഴുവൻ അദ്ദേഹം ജനീവയിൽ പ്രഭാഷണങ്ങൾ നടത്തി. 

തന്റെ അന്തിമവർഷങ്ങൾ കാൽവിൻ ചെലവഴിച്ചത് ജനീവയിലും, യൂറോപ്പിൽ പൊതുവേയും, നവീകരണാശയങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിലാണ്. ലളിതമായി ജീവിച്ച അദ്ദേഹം തന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റേയും അനുയായികളുടെ വിശ്വസ്തതയുടേയും ബലത്തിൽ ജനീവയുടെ മേലുള്ള അധികാരം നിലനിർത്തി. കാലക്രമേണ അവിടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നില കൂടുതൽ ഭദ്രമായി. അദ്ദേഹത്തിനു നേരിടേണ്ടി വന്ന ബലഹീനതകൾ ശാരീരികമായിരുന്നു. തലവേദന, കാസരോഗം, ഉദരരോഗങ്ങൾ, മൂത്രാശയരോഗങ്ങൾ, സന്ധിവാതം എന്നിവയെല്ലാം അദ്ദേഹത്തെ ദുർബ്ബലനാക്കി. ശ്വാസകോശത്തിൽ നിന്നുള്ള രക്തശ്രാവമായിരുന്നു മറ്റൊരു പ്രശ്നം. മിക്കവാറും ശയ്യാലവംബിയായി കഴിയേണ്ടി വന്നെപ്പോഴും, അദ്ദേഹം പഠനവും പ്രഭാഷണങ്ങളും തുടർന്നു. 1564 ഏപ്രിൽ 25-നു എഴുതിയ മരണപത്രത്തിൽ കാൽവിൻ, സ്വർഗ്ഗസമ്മാനത്തിലേക്കുള്ള തന്റെ തെരെഞ്ഞെടുപ്പിൽ തികഞ്ഞ വിശ്വാസം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ജനീവയിലെ ഭരണസമിതിയംഗങ്ങളായ സഹപ്രവർത്തകർ സന്ദർശിക്കാനെത്തിയപ്പോൾ കാൽവിൻ അവരോട്, താൻ നടത്തിയിട്ടുള്ള രോഷപ്രകടനങ്ങൾക്കു മാപ്പു ചോദിക്കുകയും കലർപ്പില്ലാത്ത വിശ്വാസത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. 1564 മേയ് 27-നു അദ്ദേഹം മരിച്ചു.

ജീവിതാന്ത്യം
തുടക്കം
ബേസൽ, 'ഇൻസ്റ്റിട്യൂട്ടുകൾ'
കാൽവിൻവാദം