മഹേഷ് അലഹബാദ് സർവകലാശാലയിൽ ഭൗതികശാസ്ത്രം പഠിക്കുകയും 1942 ൽ ബിരുദം നേടുകയും ചെയ്തു. ജബൽപൂരിലെ ഗൺ കാരേജ് ഫാക്ടറിയിൽ കുറച്ചുകാലം അദ്ദേഹം ജോലി ചെയ്തിരുന്നുവെന്ന് ചില സ്രോതസ്സുകൾ പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും 1941 ൽ അദ്ദേഹം ജ്യോതിർ മഠത്തിലെ ശങ്കരാചാര്യയുടെ അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റീവ് സെക്രട്ടറിയായി, സ്വാമി ബ്രാഹ്മാനന്ദ സരസ്വതി (ഗുരുദേവ് എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു) , "ദിവ്യ ഗുരു" എന്നാണ് അർത്ഥമാക്കുന്നത്) ബാൽ ബ്രഹ്മചാരി മഹേഷ് എന്ന പുതിയ പേര് സ്വീകരിച്ചു. "ബാല ബ്രഹ്മചാരിയെ" ഒരു തലക്കെട്ടും പേരും ആയി കോപ്ലിൻ പരാമർശിക്കുന്നു, കൂടാതെ "ആത്മീയ വിജ്ഞാനത്തിന്റെയും ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ബ്രഹ്മചര്യം സന്യാസിയുടെയും പൂർണ സമർപ്പിത വിദ്യാർത്ഥിയുടെയും ജീവിതം അന്നദ്ദേഹം ആരംഭിച്ചു എന്നും കരുതുന്നു. മഹേഷിനെ ഒരു ശിഷ്യനായി സ്വീകരിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ആദ്യം യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി ബിരുദം പൂർത്തിയാക്കി മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്ന് അനുമതി വാങ്ങണമെന്ന് ബ്രഹ്മാനന്ദ സരസ്വതി ആശംസിച്ചു. ബ്രഹ്മാനന്ദ സരസ്വതി യുടെ ചിന്താഗതിയിൽ സ്വയം എത്തിച്ചേരാനും "സമ്പൂർണ്ണ ഐക്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വികാരം" നേടാനും രണ്ടര വർഷമെടുത്തത് എങ്ങനെയെന്ന് മഹർഷി അനുസ്മരിക്കുന്നു. ആദ്യം ബ്രഹ്മചാരി മഹേഷ് സാധാരണ ജോലികൾ ചെയ്തെങ്കിലും വിശ്വാസം നേടി ഗുരുദേവിന്റെ "പേഴ്സണൽ സെക്രട്ടറി"ആയി , "പ്രിയപ്പെട്ട വിദ്യാർത്ഥി" ആയി. സ്വാമിബ്രഹ്മാനന്ദ സരസ്വതി യുടെ കത്തിടപാടുകളിൽ ഭൂരിഭാഗവും ദിശാബോധമില്ലാതെ പരിപാലിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു, വേദ (തിരുവെഴുത്തു) വിഷയങ്ങാളെക്കുറിച്ച് പരസ്യ പ്രസംഗങ്ങൾ നടത്താനും അദ്ദേഹത്തെ അയച്ചു. തന്റെ ജീവിതം യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരംഭിച്ചത് 1940 ൽ, യജമാനന്റെ കാൽക്കൽ, വേഗതയേറിയതും ആഴത്തിലുള്ളതുമായ ധ്യാനത്തിന്റെ രഹസ്യം അറിഞ്ഞപ്പോഴാണ് എന്ന് മഹർഷി പറഞ്ഞു. 

1953 ൽ ഹിമാലയത്തിലെ ഉത്തരാഖണ്ഡിലെ ഉത്തർകാശിയിലേക്ക് താമസം മാറിയപ്പോൾ ബ്രഹ്മചാരി മഹേഷ് സ്വാമി ബ്രഹ്മാനന്ദ സരസ്വതിയോടൊപ്പം തുടർന്നു. അദ്ദേഹം ബ്രാഹ്മണ ജാതിയിൽ പെട്ടവനല്ല.എന്നതുകൊണ്ട്ബ്രഹ്മചാരി മഹേഷ് അടുത്ത ശിഷ്യനായിരുന്നെങ്കിലും ശങ്കരാചാര്യരുടെ ആത്മീയ പിൻഗാമിയാകാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞില്ല, . ജീവിതാവസാനം ശങ്കരാചാര്യൻ ജനങ്ങളിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യാനും ധ്യാനം പഠിപ്പിക്കാനുമുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം അദ്ദേഹത്തോട് ചുമത്തി, അതേസമയം സ്വാമി ശാന്താനന്ദ സരസ്വതിയെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിൻഗാമിയായി നാമകരണം ചെയ്തു. 

ഒരു പരമ്പരാഗത ധ്യാനരീതി തന്റെ യജമാനനായ ബ്രഹ്മാനന്ദ സരസ്വതി യിൽ നിന്ന് പഠിച്ചു. ആ രീതിയെ അദ്ദേഹം ട്രാൻസെൻഡെന്റൽ ഡീപ് മെഡിറ്റേഷൻ എന്നും വിളിച്ചു. 1955-ൽ, ബ്രഹ്മചാരി മഹേഷ് ഉത്തർകാഷി വിട്ട് അത് പരസ്യമായി പഠിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി . പിന്നീട് ഈ സാങ്കേതികതയെ ട്രാൻസെൻഡെന്റൽ മെഡിറ്റേഷൻ എന്ന് പുനർനാമകരണം ചെയ്തു. "ഇന്ത്യൻ പണ്ഡിറ്റുകളിൽ" നിന്നുള്ള ചില സ്രോതസ്സുകൾ പ്രകാരം അദ്ദേഹത്തിന് "മഹർഷി" എന്ന ബഹുമതി നൽകി. ("മഹാനായ മുനി") എന്നാണ് ആ പേര് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യയിലെ അനുയായികൾ യോഗിയുമായി. പിന്നീട് പടിഞ്ഞാറൻ ദേശങ്ങളിൽ ആ തലക്കെട്ട് ഒരു പേരായി നിലനിർത്തി. 

രണ്ടുവർഷക്കാലം അദ്ദേഹം ഇന്ത്യയിൽ ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ചു തന്റെ "ഹിന്ദു പ്രേക്ഷകരുമായി" ഒരു "ഇന്ത്യൻ പശ്ചാത്തലത്തിൽ" സംവദിച്ചു. അക്കാലത്ത് അദ്ദേഹം തന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തെ ആത്മീയ വികസന പ്രസ്ഥാനം എന്ന് വിളിച്ചു, എന്നാൽ ആത്മീയ പുനരുജ്ജീവന പ്രസ്ഥാനം എന്ന് പുനർനാമകരണം ചെയ്തു, 1957 ൽ ഇന്ത്യയിലെ മദ്രാസിൽ, ആത്മീയ തിളക്കങ്ങളുടെ സെമിനാറിന്റെ സമാപന ദിവസം. കോപ്ലിൻ പറയുന്നതനുസരിച്ച്, തെക്കേ ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള സന്ദർശനങ്ങളിൽ, ഭാഷാപരമായ സ്വയം നിർണ്ണയം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരിൽ ചെറുത്തുനിൽപ്പ് ഒഴിവാക്കുന്നതിനും "പഠിച്ച ക്ലാസുകളോട്" അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നതിനും മഹർഷി സ്വന്തം പ്രദേശത്ത് സംസാരിക്കുന്ന ഹിന്ദിയേക്കാൾ ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിച്ചു. 

ജീവിതം
ലോക ടൂറുകൾ (1958-1968)
ബീറ്റിലുകളുമായുള്ള ബന്ധം
മുൻകാലജീവിതം