പരിത്യാഗജീവിതത്തിന്റെ മേന്മ അംഗീകരിച്ചതിനൊപ്പം തീവ്രവൈരാഗ്യത്തിന്റെ വഴി പിന്തുടരാതിരുന്നതാണ്‌ കാസിയനെ ശ്രദ്ധേയനാക്കുന്നത്. സന്യാസജീവിതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമായി കാസിയൻ കണ്ടത് ഹൃദയവിശുദ്ധിയാണ്‌. ആ ലക്ഷ്യം പ്രാപിക്കാനായി പരിത്യജിക്കേണ്ട തിന്മകളേയും ആർജ്ജിക്കേണ്ട ഗുണങ്ങളേയും അദ്ദേഹം അന്വേഷിച്ചു. കാസിയൻ നിർദ്ദേശിച്ച ആശ്രമജീവിതചര്യ, നിരന്തരമായ പ്രാർത്ഥനയും, വിശുദ്ധഗ്രന്ഥപാരായണവും, സക്രിയമായ ധ്യാനവും അടങ്ങിയതായിരുന്നു. സന്യാസികൾ നിർ‌വ്വചിതമായ ഒരു ചട്ടക്കൂടിൽ ചിട്ടയോടെ ജീവിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യം അദ്ദേഹം എടുത്തു പറഞ്ഞു. സന്യാസവഴിയിൽ, മാസ്മരികതയുള്ള ഒരു നേതാവിനെ ആവേശത്തോടെ പിന്തുടരുക മാത്രം ചെയ്യുന്നതിലെ അപകടം കാസിയന്‌ അറിയാമായിരുന്നു. കടുത്ത വൈരാഗ്യത്തിന്റെ വഴി അദ്ദേഹം തള്ളിപ്പറഞ്ഞു. ഭക്ഷണം ലഭ്യമാണെന്നിരിക്കെ സന്യാസി അതിനെ നിരസിക്കേണ്ടതില്ല. ഭക്ഷണത്തോടോ പണത്തോടോ വസ്തുവകകളോടോ ഉള്ള മമത അതിരുവിടുമ്പോൾ മാത്രമാണ്‌ സന്യാസി വഴിതെറ്റുന്നത്. ആശ്രമത്തിനു പുറത്തുള്ള സമൂഹത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞ് അവരുമായി സഹകരിച്ച് അവർക്ക് പ്രയോജനപ്പെടുന്ന വിധത്തിൽ ജീവിക്കാൻ സന്യാസികൾ ശ്രമിക്കണം എന്നും കാസിയൻ കരുതി. 

ഈജിപ്തിലെ മരുഭൂമികളിൽ വസിച്ചിരുന്ന സന്യാസികൾ യോഗാത്മകതയിലേയ്ക്ക് പിന്തുടർന്നിരുന്ന മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളുള്ള വഴിയാണ്‌ കാസിയൻ തന്റെ മാതൃകയാക്കിയത്‌. ലത്തീനിൽ "പർഗേഷ്യോ"(Purgatio) എന്നും ഗ്രീക്കിൽ "കത്താർസിസ്"(Catharsis) എന്നും അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ആദ്യഘട്ടം ശുദ്ധീകരണത്തിന്റേതായിരുന്നു. പ്രാർത്ഥനയും പരിത്യാഗപ്രവർത്തികളും വഴി മാംസമായ ശരീരത്തിന്റെ ദുർ‌വാസനകളിന്മേൽ നിയന്ത്രണം പ്രാപിക്കുകയാണ്‌ ഈ ഘട്ടത്തിൽ സന്യാസികൾ ചെയ്തിരുന്നത്. ഭക്ഷണപ്രിയം, വിഷയാസക്തി, ദുര തുടങ്ങിയ തിന്മകളെയാണ്‌ അവർ നിയന്ത്രണത്തിൽ കൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നത്. ഈവക വാസനകളെ ചെറുക്കാൻ തങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന ശക്തിയും ദൈവകൃപയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദാനമാണെന്ന് സന്യാസികൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ടിയിരുന്നു. ഏറെ വർഷങ്ങൾ ദീർഘിച്ചേക്കാവുന്ന ഈ ഘട്ടത്തിനൊടുവിൽ, തന്റെ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങൾക്കും ദൈവത്തിൽ ശരണപ്പെടാൻ സന്യാസി പഠിക്കുന്നു. 
വിശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ ഈ ഘട്ടത്തിനൊടുവിൽ, പരസ്യജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ മരുഭൂമിയിൽ യേശു നേരിട്ട പ്രലോഭനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി തന്റെ അനുഭവങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാൻ സന്യാസിയ്ക്ക് കഴിയുമെന്നാകുമ്പോൾ യാത്രയുടെ അടുത്ത ഘട്ടം തുടങ്ങുന്നു. ലത്തീനിൽ "ഇല്ല്യൂമിനേഷ്യോ"(Illuminatio) എന്നും ഗ്രീക്കിൽ "തിയോറിയാ"(Theorea) എന്നുമാണ്‌ ബോധജ്ഞാനത്തിന്റെ ഈ രണ്ടാം ഘട്ടം അറിയപ്പെടുന്നത്. ഈ ഘട്ടത്തിൽ, സുവിശേഷങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന വിശുദ്ധിമാർഗ്ഗങ്ങൾ സന്യാസി കണ്ടെത്തുന്നു. ഇക്കാലത്ത് സന്യാസികൾ സന്ദർശകരേയും ശിഷ്യന്മാരേയും സ്വീകരിക്കുകയും തങ്ങളുടെ കഴിവനുസരിച്ചുള്ള പരോപകാരപ്രവൃത്തികളിൽ ദരിദ്രരെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു. മത്തായിയുടെ സുവിശേഷം അഞ്ചു മുതൽ ഏഴുവരെ അദ്ധ്യായങ്ങളിൽ വിവരിക്കുന്ന ഗിരിപ്രഭാഷണത്തിന്റെ സന്ദേശം സന്യാസികൾ ഇക്കാലത്ത് സ്വാംശീകരിക്കുന്നു. ദൈവോന്മുഖമായ മനോഭാവത്തോടെ വിനയപൂർ‌വമായ ജീവിതം സന്യാസി തുടരുന്നു; സഹനത്തെ മമതാരഹിതമായ സ്വീകരിക്കാനുള്ള കഴിവു മൂലം പലപ്പോഴും ചുറ്റുപാടുമുള്ള ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി ധൈര്യവും സാഹസവും ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കാൻ സന്യാസി തയ്യാറാവുന്നു. പല സന്യാസികളും ജീവിതാന്ത്യമാകുമ്പോഴും ഈ ഘട്ടം വരെ മാത്രമേ എത്തിയിരുന്നുള്ളൂ. 

ലത്തീനിൽ "യുണീഷ്യോ"(Unitio) എന്നും ഗ്രീക്കിൽ "തിയോസിസ്" (Theosis) എന്നും അറിയപ്പെടുന്ന അന്തിമഘട്ടം ദൈവസം‌യോഗത്തിന്റേതാണ്‌. സന്യാസി ദൈവാത്മാവുമായി ഒന്നാകുന്ന ഈ ഘട്ടം പഴയനിയമത്തിലെ ഉത്തമഗീതത്തിൽ വിവരിക്കുന്നതായി കരുതപ്പെടുന്ന പരമമായ ദൈവാനുഭവത്തെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നു‌. ദൈവജ്ഞാനത്തിന്റെ ഈ തലം ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഏകാന്തതയ്ക്കും ശാന്തിയ്ക്കുമായി വൃദ്ധസന്യാസികൾ മരുഭൂമിയുടെ വിദൂരമായ ആഴങ്ങളിലേയ്ക്ക് പോവുക പതിവായിരുന്നു. ഈ ഘട്ടത്തെ സന്യാസികൾ യേശുവിന്റെ രൂപാന്തരീകരണത്തിന്റെയും ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പിനുശേഷം ശിഷ്യന്മാരിൽ നിന്ന് മിക്കവാറും മറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞ കാലത്തിന്റേയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ മനസ്സിലാക്കുന്നു. യോഗത്തികവിന്റെ ഈ തലത്തിലെത്തിയ സന്യാസിയ്ക്ക് ഓർത്തഡോക്സ് സഭയിൽ സ്കീമാ(Schema) എന്നായിരുന്നു പേര്‌.

രചനകൾ
അർദ്ധ പെലേജിയനിസം
കാസിയന്റെ സ്വാധീനം
കാസിയന്റെ യോഗമാർഗ്ഗം