ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവം മുതലേ രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യവും സാമൂഹ്യനീതിയും തമ്മിലുള്ള അഭേദ്യബന്ധം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ശാശ്വത സമാധാനത്തിനടിസ്ഥാനം സാമൂഹ്യനീതിയാണെന്ന് രണ്ടാം ലോകയുദ്ധത്തിനുശേഷമുണ്ടായ ഉടമ്പടികൾ വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. അത്തരം വ്യവസ്ഥകൾ എല്ലാം തന്നെ കോടതിയുടെ പിൻബലത്തോടെ നടപ്പാക്കാൻ പറ്റാത്തവയാകാമെന്ന ധാരണയും പരക്കെയുണ്ടായിരുന്നു. അതോടൊപ്പംതന്നെ, അവ ഭരണകൂടങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അനുവർത്തിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു പ്രതിജ്ഞയുടെ സ്വഭാവം ഉൾക്കൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നു.

1937-ൽ രൂപീകൃതമായ ഐറിഷ് ഭരണഘടന ഇക്കാര്യത്തിൽ ഒരു മാതൃകയായി. അവിടെ മൗലികാവകാശങ്ങളും മാർഗനിർദ്ദേശകതത്ത്വങ്ങളും തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള സമീപനമാണുണ്ടായത്. അതിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിൽ രൂപീകരിച്ച ടി.ബി. സപ്രൂകമ്മിറ്റി പുതിയ ഭരണഘടനയിൽ കോടതിവഴി നടപ്പാക്കാവുന്നതും അല്ലാത്തതുമായ രണ്ടുതരം അവകാശങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്തണമെന്നു ശിപാർശ ചെയ്തു. രണ്ടാമത്തെ വിഭാഗത്തെപ്പറ്റി എതിരഭിപ്രായവും സമിതിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ വിശദചർച്ചകൾക്കുശേഷം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ഭരണഘടനയിൽ നിർദ്ദേശകതത്ത്വങ്ങളെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആദ്യത്തേതിൽ കോടതിവഴി അവകാശമായി നടപ്പിലാക്കാവുന്ന മൗലികാവകാശങ്ങളും രണ്ടാമത്തേതിൽ കോടതി വഴി നടപ്പിലാക്കാൻ കഴിയണമെന്നില്ലാത്ത മാർഗനിർദ്ദേശകതത്ത്വങ്ങളും ഉൾപ്പെടുത്തി. ക്ഷേമരാഷ്ട്രം എന്ന ആശയം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ടു ജനങ്ങളുടെ ക്ഷേമവും ഐശ്വര്യവും ഉറപ്പുവരുത്തേണ്ടതു രാജ്യത്തിന്റെ കടമയായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. രാജ്യത്തിന്റെ പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുയോജ്യമായ സാമ്പത്തികവും സാമൂഹികവുമായ ചില തത്ത്വങ്ങളാണു മാർഗനിർദ്ദേശകതത്ത്വങ്ങളായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടത്. സമിതി സ്വീകരിച്ച സമീപനത്തെ ന്യായീകരിച്ചുകൊണ്ടു ഡോ. അംബേദ്കർ പറഞ്ഞത്, ഭരണഘടയുടെ പ്രധാനലക്ഷ്യം ദ്വിമുഖമാണെന്നും അവ രാഷ്ട്രീയ ജനാധിപത്യവും സാമ്പത്തിക ജനാധിപത്യവും ഉറപ്പുവരുത്തുകയാണെന്നുമാണ്. നാലാം ഭാഗത്തിന്റെ മൊത്തം ഉള്ളടക്കത്തെ മൂന്നുവിഭാഗമായി തരംതിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. നാലാം ഭാഗത്തിലെ പ്രധാന തത്ത്വങ്ങൾ ഇപ്രകാരമാണ്:

സാമൂഹ്യക്ഷേമം
പശ്ചാത്തലം
സാമൂഹ്യ സുരക്ഷ
സാമൂഹിക സാമ്പത്തിക സ്വഭാവം