ഇടയകവികളുടെ യശോമോഹത്തിന്റെ വ്യർത്ഥതയെക്കുറിച്ചുള്ള പരിതാപം കവിതയിൽ, ആഖ്യാതാവിന്റെ വാക്കുകളുടെ ധാര മുറിക്കുന്ന ഒരിടപെടലിന്‌ അവസരമൊരുക്കുന്നു. "യശസ്സ് മർത്ത്യതയുടെ മണ്ണിൽ വളരുന്ന മരമല്ല" എന്നു തുടങ്ങുന്ന ആ ഇടപെടൽ നടത്തിയത് ഈ കവിതയിലെ ദൈവരൂപമായ സൂര്യദേവൻ ഫീബസ്(അപ്പോളോ) ആയിരുന്നു. കവിയുടെ ചെവികളെ സ്പർശിച്ച ആ ദൈവസ്വരം പിന്നെയും തുടർന്നു: "കേട്ടുകേൾ‌വിയിലല്ല യശസ്സ് നിലകൊള്ളുന്നത്. എല്ലാത്തിനേയും ശരിയായി കാണുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ശുദ്ധനേത്രത്തിന്റെ സാക്ഷ്യമാണ്‌ യശസ്. എല്ലാ കർമ്മങ്ങളുടേയും അവസാന വിധികർത്താവ് ദൈവമായിരിക്കയാൾ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വിധിച്ചുകിട്ടുന്ന പ്രശസ്തിയെ മാത്രം പ്രതിഫലമായി കാണുക."

ഫീബസിന്റെ ഇടപെടൽ അവസാനിച്ചപ്പോൾ കവി സമുദ്രത്തിന്റെ സാക്ഷ്യത്തിനു ചെവികൊടുക്കുന്നു. സമുദ്രദേവന്റെ ദൂതൻ സാമുദ്രികശക്തികളായ തിരയോടും കാറ്റിനോടും എല്ലാം, പാവപ്പെട്ട ഈ ഇടയന്റെ മരണത്തിൽ അവർക്കു പങ്കുണ്ടോ എന്നന്വേഷിക്കുന്നത് കവി കേട്ടു. സമുദ്രശക്തികൾ ശാന്തമായിരുന്നപ്പോഴായിരുന്നു അത്യാഹിതം സംഭവിച്ചതെന്നും ഗ്രഹണദിനത്തിൽ നിർമ്മിതമായ ആ ശപിക്കപ്പെട്ട നൗകക്കല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനും അതിൽ പങ്കില്ലെന്നും അതോടെ വ്യക്തമായി.

തുടർന്ന്, ഇടയന്റെ മേച്ചിൽ പുറമായിരുന്ന കേംബ്രിഡ്ജ് സർ‌വകലാശാലയും(Camus) കവിതയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് തന്റെ ഇഷ്ടപുത്രന്റെ മരണത്തിൽ വിലപിക്കുന്നു.

കുറിപ്പുകൾ
ഫീബസും മറ്റും
ഗലീലാക്കായൽ മൂപ്പൻ
സമാപനം