രാസവിനിമയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മാർക്‌സിന്റെ ലേഖനങ്ങൾ ആരംഭിക്കുന്നത് ഇംഗ്ലണ്ടിലെ രണ്ടാം കാർഷിക വിപ്ലവത്തിന്റെ കാലത്തായിരുന്നു (1815-1880). മണ്ണ്-രസതന്ത്രം (Soil chemistry) പുരോഗമിക്കുകയും രാസവളങ്ങളുടെ ഉപയോഗം വർധിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു കാലഘട്ടം. എല്ലിന്റെയും ഗുവാനോയുടെയും (Guano - കടൽപക്ഷികളുടെ കാഷ്ഠം) ഇറക്കുമതിക്കുവേണ്ടി നെപ്പോളിയന്റെ പോർക്കളങ്ങളും ഭൂഗർഭ കല്ലറകളും റെയ്ഡ് നടത്തും വിധവും പെറുവിലെ ഗുവാനോ വിതരണത്തിന്റെ കുത്തക ബ്രിട്ടൻ ഏറ്റെടുക്കും വിധവും ഗുവാനോ സമ്പുഷ്ടമായ ഏതൊരു ദ്വീപും തങ്ങളുടെ സാമ്രാജ്യത്വത്തിലേക്ക് കൂട്ടിച്ചേർക്കും വിധവും അമേരിക്കയിലുമൊക്കെ അക്കാലത്ത് വളത്തിനുള്ള ആവശ്യം ക്രമാതീതമായി വർധിക്കുകയുണ്ടായി. ഇത് എല്ലും ഗുവാനോയും ഇറക്കുമതി ചെയ്യാനുള്ള വ്യതിരിക്ത നയങ്ങൾ രൂപീകരിക്കാൻ അവരെ നിർബന്ധിതമാക്കി. അങ്ങനെ, ഒരു വശത്ത് മണ്ണിന്റെ ഫലഭൂയിഷ്ഠതയിലുള്ള ശോഷണം അഥവാ 'മണ്ണ് ശോഷണം' (Soiles exhaustion) എന്നത് മുതലാളിത്തത്തിന്റെ ഒരു അടിസ്ഥാന പ്രശ്‌നമായി മാറി. മറുവശത്ത് വളത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള മുറവിളി ഉയരുകയും ചെയ്തു.

സുസ്ഥിര നഗരങ്ങൾ (Sustainable cities)
മണ്ണ് ശാസ്ത്രവും ലീബിഗും (Liebig and soil science)
മനുഷ്യാദ്ധ്വാനവും പ്രകൃതിയും
മണ്ണപഹരണവും കാർഷിക വിപ്ലവങ്ങളും (Soil exhaustion and agricultural revolutions)