1854-ൽ പ്രവിശ്യാ ഗവർണറായിരുന്ന ഇസാക്ക് സ്റ്റീവൻസ്, വാഷിങ്ടണിൽ ഒരു സർവകലാശാല സ്ഥാപിക്കണമെന്നു ശിപാർശ ചെയ്തിരുന്നു. മെതോഡിസ്റ്റ് ധർമ്മോപദേശകനായിരുന്ന ഡാനിയൽ ബാഗ്ലി ഉൾപ്പെടെയുല്ള പ്രമുഖ സിയാറ്റിൽ പ്രാദേശ നിവാസികൾ ഇത് നഗരത്തിന്റെ പ്രാബല്യവും അഭിമാനവും ഉയർത്തുന്നതിനുള്ള ഒരു അവസരമായി കണ്ടു. സ്കൂൾ സ്ഥാപിക്കുന്നതിന്റെ പ്രാധാന്യം സംബന്ധിച്ച് സിയാറ്റിലിന്റെ ആദ്യകാല സ്ഥാപകനും പ്രാദേശിക നിയമനിർമ്മാണ സഭയിലെ അംഗമുമായിരുന്ന ആർതർ എ. ഡെന്നിയെ അവർ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തി.

രണ്ട് സർവകലാശാലകൾ തുടക്കത്തിൽ ചാർട്ടേർഡ് ചെയ്യപ്പെട്ടുവെങ്കിലും ഈ തീരുമാനം റദ്ദു ചെയ്യപ്പെടുകയും പിന്നീട് പ്രാദേശികയമായ സംഭാവന ചെയ്ത് ഭൂമി ലഭ്യമായിരുന്നു എന്നതിനാൽ ലൂയിസ് കൗണ്ടിയിൽ മാത്രമായി ഒരു സർവകലാശാലയ്ക്ക് അനുകൂലമായി തീരുമാനം കൈക്കൊള്ളുകയും ചെയ്തു.  നിർദ്ദിഷ്ട സ്ഥലങ്ങളിലൊന്നും തന്നെ നടപടികളുണ്ടാകാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ 1858 ൽ സിയാറ്റിലിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഒരു പുനർവിചിന്തനത്തിനായി ആർതർ എ. ഡെന്നി നിയമസഭയിലേയ്ക്ക് അപേക്ഷ സമർപ്പിച്ചു.

1861 ൽ ഒരു പുതിയ സർവ്വകലാശാലാ കാമ്പസിനായി സിയാറ്റിലിൽ 10 ഏക്കർ (4 ഹെക്ടർ) സ്ഥലം പരിശോധനാവിധേയമായി. ആർതറും മേരി ഡെന്നിയും ചേർന്ന് എട്ട് ഏക്കർ സംഭാവന ചെയ്തു. മറ്റു പ്രഥമ പ്രവർത്തകരായിരുന്ന എഡ്വേർഡ് ലാൻഡർ, ചാർളി, മേരി ടെറി എന്നിവർ രണ്ടു ഏക്കറിലധികം വരുന്ന പ്രദേശം സിയാറ്റിൽ നഗരമദ്ധ്യത്തിനു സമീപമുള്ള ‘ഡെന്നീസ് നോൾ’ എന്ന മൊട്ടക്കുന്നിൽ സംഭാവന ചെയ്തു. കൂടുതൽ സുവ്യക്തമായി, ഈ ഭൂഭാഗത്തിന്റെ അതിരുകൾ പടിഞ്ഞാറ് ഫോർത്ത് അവന്യൂ, കിഴക്ക് സിക്സ്ത്ത് അവന്യൂ, വടക്ക് യൂണിയൻ സ്ട്രീറ്റ്, തെക്ക് സെനെക സ്ട്രീറ്റുകൾ എന്നിവയായിരുന്നു.

1861 നവംബർ 4 ന് യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഓഫ് വാഷിംഗ്ടൺ,  ‘ടെറിട്ടോറിയൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഓഫ് വാഷിങ്ടൺ’ ആയി തുറന്നു പ്രവർത്തനമാരംഭിച്ചു. നിയമസഭ സർവ്വകലാശാലയിൽ ചേർക്കുവാനുള്ള വ്യവസ്ഥകൾ പാസാക്കുകയും 1862 ൽ ഒരു ബോർഡ് ഓഫ് റീജന്റ് രൂപീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. ബാലാരിഷട്തകൾ കാരണമായി ഈ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനം മൂന്നു തവണ അടച്ചുപൂട്ടിയിരുന്നു; ആദ്യതവണ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ കുറവുമൂലവും 1867ലും 1876 ലും മൂലധനത്തിന്റെ കുറവുമൂലവുമായിരുന്നു ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചത്. എന്നിരുന്നാലും, 1876 ൽ സർവ്വകലാശാലയുടെ ആദ്യ ബിരുദധാരിയായ ക്ലാര അന്റോണെറ്റ് മക്കാർട്ടി വിൽറ്റന് ശാസ്ത്രത്തിൽ ബാച്ച്ലേർ ബിരുദം നല്കുവാൻ സാധിച്ചു.

21 ആം നൂറ്റാണ്ട്
സ്ഥാപിക്കൽ
20 ആം നൂറ്റാണ്ടിലെ വിപുലീകരണം
ചരിത്രം