പ്രാചീനകാലത്ത് ബാലികാബാലന്മാർക്കുവേണ്ടി മുതിർന്നവർ കഥകൾ സങ്കല്പിച്ചുണ്ടാക്കിയിരുന്നു എന്ന് തൊല്കാപ്പിയത്തിലെ പരാമർശങ്ങളിൽ നിന്നു മനസ്സിലാക്കാം. ഇപ്രകാരമുള്ള കഥകൾ പറയാനും കേൾക്കാനുമുള്ള താത്പര്യം പഴയകാലത്തും ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ നിലവിലിരുന്നു എന്നാണ് ഇതിനർഥം. കടങ്കഥകളെ 'പിച്ചി' എന്നാണ് തൊല്കാപ്പിയത്തിൽ വിശേഷിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. ആ ഗ്രന്ഥത്തിൽ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്ന കല്പിതകഥകൾ പലതരം ജന്തുക്കൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങളും അവയുടെ പലതരം വ്യാപാരങ്ങളും ചിത്രീകരിക്കുന്നവയാണ്. കടങ്കഥകൾക്ക് പിൽക്കാലത്തെന്നപോലെ ഈ പ്രാചീനകാലത്തും പദ്യസദൃശമായ രൂപം ഉണ്ടായിരുന്നതായി അനുമാനിക്കാം. എന്നാൽ കല്പിതകഥകൾ ഗദ്യച്ഛായയുള്ള രൂപത്തിലാണ് നിലനിന്നുപോന്നിട്ടുള്ളത്.

കുട്ടികൾക്കു ചൊല്ലാനും ചൊല്ലിക്കേൾപ്പിക്കാനും വേണ്ടിയുള്ള നാടോടിപ്പാട്ടുകൾ അനവധി നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുമ്പു മുതൽ തമിഴിൽ പ്രചരിച്ചുപോരുന്നു. കുട്ടികൾക്കു കേൾക്കാൻ കൌതുകമുള്ള സംഭവകഥകളും സങ്കല്പങ്ങളും ചിത്രീകരിക്കുന്നവ ആയിരുന്നു ഈ പാട്ടുകൾ. അവയും വളരെ അടുത്തകാലംവരെ വായ്മൊഴി രൂപത്തിലാണ് നിലനിന്നുപോന്നിട്ടുള്ളത്. പ്രാചീനങ്ങളായ ഈ നാടോടിപ്പാട്ടുകൾ ശേഖരിച്ച് ആദ്യമായി അച്ചടിച്ചത് ആർ. അയ്യസ്വാമിയാണ്. അവയ്ക്ക് അദ്ദേഹം കുളൈന്തകൾക്കാന നാടോടിപാടൽകൾ എന്നാണ് പേരു നല്കിയിരിക്കുന്നത്. സദാചാരതത്ത്വങ്ങൾ പ്രതിപാദിക്കുന്ന നാടോടിപ്പാട്ടുകൾ പല നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുമ്പു മുതൽ തമിഴ്നാട്ടിൽ പ്രചരിച്ചുവരുന്നു. ഔവ്വയാരുടെആത്തിച്ചുടിയും (ആത്തിപുഷ്പം ചൂടിയവർ), പാണ്ഡ്യന്റെ വെട്റിവെർക്കയും ഉലകനാഥരുടെ ഉലകനീതിയുംഇവയുടെ കൂട്ടത്തിൽപ്പെടുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട ചില നാടൻപാട്ടുകൾ ആണ്.

പ്രാചീനകാലത്തു തന്നെ ഇങ്ങനെ പലതരം നാടോടിപ്പാട്ടുകൾ തമിഴിൽ പ്രചാരത്തിലിരുന്നുവെങ്കിലും അവയെല്ലാം ഇന്നു നാം ഉദ്ദേശിക്കുന്ന അർത്ഥത്തിലുള്ള ബാലസാഹിത്യത്തിൽപ്പെടുന്നവ ആയിരുന്നില്ല. ബാലന്മാർക്കുവേണ്ടി ലളിതഗാനങ്ങളും ലഘു കവിതകളും ബോധപൂർവം രചിക്കപ്പെട്ടുതുടങ്ങിയത് ആധുനിക തമിഴിലെ പ്രമുഖകവിയായ സുബ്രഹ്മണ്യഭാരതിയുടെ കാലം മുതൽക്കാണ്. ബാലികാബാലന്മാർക്ക് പാടിനടക്കാവുന്ന പല ലഘു കവിതകളും ഭാരതി രചിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവരുടെ ഭാവനയ്ക്കൊത്ത ഗാനങ്ങളും കവിതകളും ഏറ്റവും കൂടുതൽ രചിച്ചിട്ടുള്ളത് കവിമണി ദേശികവിനായകം പിള്ളയാണ്. മറ്റൊരു പ്രശസ്തകവിയായ ഭാരതീദാസനും കുട്ടികളുടെ മനസ്സിനിണങ്ങുന്ന അനേകം ലഘുഭാവഗീതങ്ങൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.

സുബ്രഹ്മണ്യഭാരതിയുടെ പാപ്പപ്പാട്ട് (കുട്ടികൾക്കുള്ള പാട്ട്) എന്ന കൃതി ആധുനിക ബാലസാഹിത്യത്തിന് ലഭിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു ഉത്തമ കൃതിയാണ്. അത് ഔവ്വയാരുടെ ബാലകവിതകളെപ്പോലെ സാരോപദേശങ്ങൾ അടങ്ങിയവയത്രേ. ദേശികവിനായകംപിള്ള കുട്ടികൾക്കു പാടാൻ പറ്റിയ ഗാനരൂപത്തിലുള്ള അനവധി ലഘുകവിതകൾ രചിച്ചിട്ടുള്ള ആളാണ്. ആ കവിതകൾ 'ഇളം തെന്റൽ' (ഇളംകാറ്റ്) എന്ന പേരിൽ സമാഹരിച്ച് പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന്റെപശുവും കന്റും (പശുവും കിടാവും) എന്ന കവിത ആധുനികകാലത്തെ ബാലകവിതകളിൽ വച്ച് ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രചാരമാർജിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. കവിതാരൂപത്തിൽ കുട്ടികൾക്ക് ആസ്വാദ്യങ്ങളായ കഥകൾ പറയുന്ന കൃതികൾ അദ്ദേഹം രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇന്നത്തെ അമുദു എന്നപേരിൽ രണ്ടുഭാഗങ്ങളായി സമാഹരിച്ചിട്ടുള്ള ബാലകവിതകളുടെ കർത്താവായ ഭാരതീദാസൻ ബാലസാഹിത്യത്തിന് പുതിയൊരു മാതൃക ആവിഷ്കരിച്ച ആളാണ്. കീർത്തനങ്ങൾഎന്ന പേരിൽ അദ്ദേഹം കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടി എഴുതിയിട്ടുള്ള പാട്ടുകൾ വിഖ്യാതങ്ങളത്രേ. സംസ്കൃതപദങ്ങളോ ഗ്രാമ്യപദങ്ങളോ കലരാത്ത തമിഴിലാണ് അദ്ദേഹം തന്റെ ബാലകവിതകൾ രചിച്ചത്. ഇളൈജ്ഞർ ഇലക്കിയം (യുവസാഹിതി) എന്ന പേരുള്ള ഒരു കവിതാസമാഹാരവും അദ്ദേഹത്തിന്റേതായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.

താഴ്ന്ന ക്ളാസുകളിൽ പഠിക്കുന്ന കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടി തയ്യാറാക്കുന്ന പാഠപുസ്തകങ്ങളിൽ ചേർക്കാൻവേണ്ടി ബാലകവിതകൾ എഴുതാറുള്ള ചില എഴുത്തുകാർ തമിഴിലുണ്ട്. സി.ആർ. നമശിവായമുതലിയാർ, മണിതിരുനാവുക്കരശു, മയിലൈശിവമുത്തു എന്നിവർ ഇത്തരം കവികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ശ്രദ്ധേയരാണ്. നമശിവായമുതലിയാരുടെ ബാലകവിതകൾ സുഗ്രഹങ്ങളും മനസ്സിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നവയുമാണ്. അപ്പാവൈപ്പോൽ നാൻ ആനാൽ (ഞാൻ അച്ഛനു തുല്യനായിത്തീർന്നാൽ, അതായത് അച്ഛനോളം വളർന്നാൽ) എന്ന് ആരംഭിക്കുന്ന കവിത ഇതിനൊരു ദൃഷ്ടാന്തമാണ്. ശിവമൂർത്തി രചിച്ച പിട്ടു (ഒരു ഉറക്കുപാട്ട്) എന്ന കൃതിയും പ്രസിദ്ധമാണ്. മുത്തുപാടൽകൾ എന്ന പേരിലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികൾ സമാഹരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്.

കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള കവിതകളുടെ രചനയിലൂടെ പ്രസിദ്ധിയാർജിച്ച മറ്റൊരാളാണ് അഴവള്ളിയപ്പ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ ഒരു കൃതിയാണ് മലരും ഉള്ളം (വിടരുന്ന ഹൃദയം). ഈ കവിയുടെ പ്രശസ്തി മറ്റു പലരേയും ബാല കവിതാ രചനയിലേക്ക് ആകർഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. അഖിലേന്ത്യാ റേഡിയോയിൽ കുട്ടികൾക്കു വേണ്ടിയുള്ള പരിപാടിയുടെ ചുമതല വഹിച്ചിരുന്ന ആർ. അയ്യാസ്വാമി (1912-80) ബാലകവിതകളുടെ കർത്താവെന്ന നിലയിൽ അനുസ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബാലരാമായണം കുട്ടികൾക്ക് ആസ്വാദ്യമാംവണ്ണം രാമായണകഥ പ്രതിപാദിക്കുന്ന നല്ലൊരു കൃതിയാണ്.

തമിഴ്ഒലി, തനിഹൈ ഉലകനാഥൻ, പൂവണ്ണൻ, പെരിയ സ്വാമി തൂരൻ, നാഗമുത്തയ്യ, നമ്പിശ്രീനിവാസൻ എന്നിവരാണ് പ്രശസ്ത രായ മറ്റു ബാലകവിതാരചയിതാക്കൾ. രാജം സീതാരാമന്റെ ബാലർ ഇയർക്കൈപാടൽ, വി.ആർ. ശിവജ്ഞാന വള്ളലിന്റെ കുളന്തൈകൾക്ക് അണ്ണ, അരുമ സോമസുന്ദരത്തിന്റെ ചിറവരക്കു വിജ്ഞാനം, പിറൈ അണിവോന്റെ അറിവ് കേൾവികൾ, പി.വി. മുത്തുകൃഷ്ണന്റെ ശിറുവർ ഉലകം, ഷൺമുഖ സുബ്ബയ്യന്റെ കണ്ണൻ എൻ തമ്പി എന്നിവ എടുത്തുപറയത്തക്ക ബാലകവിതാസമാഹാരങ്ങളാണ്.

നിരൂപണം
തൊല്കാപ്പിയം
നാടകത്തിലെ പാശ്ചാത്യസ്വാധീനത
ബാലസാഹിത്യം