1960-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ സർവകലാശാലകളിൽ കമ്പ്യൂട്ടർ ശാസ്ത്രവിദ്യാഭ്യാസം ആരംഭിക്കുകയും പ്രോഗ്രാമിങ് ഭാഷകൾ പഠിപ്പിക്കാനാരംഭിക്കുകയും ചെയ്തു. ഐ.ബി.എം. രൂപകൽപന ചെയ്ത പ്രോഗ്രാമിങ് ഭാഷയായ ഫോർട്രാന്റെ കമ്പൈലറുകൾക്ക് അക്കാലത്ത് ചില ന്യൂനതകളുണ്ടായിരുന്നു. വേഗതയില്ലാത്തതും പ്രശ്നസാധ്യതയുള്ളതുമായ മൂന്നു ഘട്ടങ്ങൾ ബാച്ച് പ്രോസസിങ് രീതിയിൽ നടത്തിയാണ് പ്രോഗ്രാമുകൾ പ്രവർത്തിപ്പിക്കേണ്ടിയിരുന്നത്. ആദ്യഘട്ടത്തിൽ കമ്പൈലർ, ഫോർട്രാൻ ഭാഷയിലെഴുതിയ സോഴ്സ് കോഡിനെ സ്വീകരിച്ച് ഓബ്ജക്റ്റ് കോഡ് ആക്കി മാറ്റുന്നു. രണ്ടാം ഘട്ടത്തിൽ ഈ ഓബ്ജക്റ്റ് കോഡിനെ ഒരു ലിങ്കർ ഉപയോഗിച്ച് പൊതുഫങ്ഷനുകളടങ്ങിയ ലൈബ്രറികളുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച് സമ്പൂർണ്ണപ്രോഗ്രാം ആക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു. അവസാനം ഈ പ്രോഗ്രാമിനെ ആവശ്യാനുസരണം പ്രവർത്തിപ്പിച്ച് ഫലം നേടുന്നു. ഇത്തരത്തിലുള്ള ഓരോ ഘട്ടത്തിലും മിക്കവാറും ഒരു പുതിയ കൂട്ടം പഞ്ച്ഡ് കാർഡുകളോ ടേപ്പോ ഉപയോഗിക്കണമായിരുന്നു. വാണിജ്യാവശ്യങ്ങൾക്കായി നിർമ്മിക്കുന്ന പ്രോഗ്രാമുകൾക്ക് ഡാറ്റാ ഇൻപുട്ടുകൾ മാറ്റിമാറ്റി നൽകി ഇതിലെ മൂന്നാംഘട്ടം മാത്രം ആവർത്തിച്ച് ഫലം നേടാമായിരുന്നു. എന്നാൽ പ്രോഗ്രാമിങ് വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. അവരുടെ പ്രോഗ്രാമുകൾ സാധാരണയായി വളരെ ചെറുതും, മിക്കവാറും തെറ്റുണ്ടാവാൻ സാധ്യതയുള്ളതുമായിരുന്നു. തെറ്റുകൾ പരിഹരിച്ച് ഒരിക്കൽ പ്രവർത്തിപ്പിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ പിന്നീടത് ഉപയോഗിക്കുകയേയില്ല.
തെറ്റുകൾ പരിഹരിക്കുന്നതിനായി മെല്ലെയുള്ള ഈ ഘട്ടങ്ങൾ ആവർത്തിക്കേണ്ടിവന്നിരുന്നു എന്നത് വളരെ സമയനഷ്ടത്തിനിടയാക്കുമായിരുന്നു.

1961-ൽ മേൽപ്പറഞ്ഞ ഘട്ടങ്ങളിൽ ചിലത് സംയോജിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ഐ.ബി.എം. 1620 കമ്പ്യൂട്ടറിനുവേണ്ടിയുള്ള ഫോർഗോ (FORGO) എന്ന ഒരു സങ്കേതം വിസ്കോൺസിൻ യൂനിവേഴ്സിറ്റി വികസിപ്പിച്ചിരുന്നു. സമാനമായ ഒരു പരീക്ഷണം ഐ.ബി.എം. 7090 കമ്പ്യൂട്ടറിനുവേണ്ടി പർഡ്യൂ സർവകലാശാലയും നടത്തിയിരുന്നു. ഈ സങ്കേതം പഫ്റ്റ് (PUFFT) എന്നാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്.
വാട്ട്ഫൈവ്
വാട്ട്ഫോർ 360
ചരിത്രം
വാട്ട്ഫോർ-77