പൊതുവേ താമസിച്ചായിരുന്നു ആഫ്രിക്കൻ ദേശീയബോധം ഉണർന്നത്. അധിനിവേശ വാഴ്ചയുടെ ഫലമായി വർണവിവേചനം തുടങ്ങിയ നിരവധി പരാധീനതകൾക്ക് ആഫ്രിക്കൻ ജനത വിധേയരായിത്തീർന്നു. കോളനിവാഴ്ചയിലൂടെ ആഫ്രിക്കൻ ജനത അനുഭവിച്ച കടുത്ത യാതനകളായിരുന്നു ആഫ്രിക്കൻ ദേശീയതയുടെ വളർച്ചയ്ക്കു കാരണം. ഏഷ്യയിലെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരങ്ങളും ആഫ്രിക്കക്കാർക്കു മാർഗദർശകങ്ങളായിരുന്നു. ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിലെ വർണവിവേചനത്തിന് എതിരെ ഉണ്ടായ സമരങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നല്കിയത് മഹാത്മാഗാന്ധി ആയിരുന്നു എന്ന വസ്തുത ശ്രദ്ധേയമാണ്. രണ്ടാം ലോകയുദ്ധത്തിനുശേഷം ഏഷ്യൻ രാഷ്ട്രങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രാപിച്ചുതുടങ്ങിയപ്പോൾ ആഫ്രിക്കയിലെ ദേശീയബോധം കൂടുതൽ ശക്തമായിത്തീർന്നു. ഇറ്റലിക്കാരുടെ അധീനതയിൽനിന്ന് എത്യോപ്യ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയത് ആഫ്രിക്കൻ ദേശീയവാദികൾക്ക് വലിയ പ്രോത്സാഹനമായി. 1956-ൽ സൂയസ്സ് കനാൽ ദേശസാത്കരിക്കുമ്പോൾ ഈജിപ്തിലെ പ്രസിഡന്റ് നാസ്സർ നേടിയ വിജയവും ആഫ്രിക്കൻ ദേശീയതയെ ഏറെ സഹായിച്ചു. ഘാന, നൈജീരിയ, ഉഗാണ്ട, അൾജീരിയ, കോങ്ഗൊ, റൊഡേഷ്യ, ദക്ഷിണാഫ്രിക്ക തുടങ്ങിയ ആഫ്രിക്കൻ രാഷ്ട്രങ്ങളെല്ലാം ഇതോടെ സ്വതന്ത്ര ദേശീയ റിപ്പബ്ലിക്കുകൾ ആയി മാറി.

യൂറോപ്യൻ ദേശീയത
ആഫ്രിക്കയിലെ ദേശീയബോധം
ദേശീയബോധത്തിന്റെ വളർച്ച
അക്രമാസക്ത ദേശീയത