ഏകദേശം 1465–1566, ചെങ്‌ഹുവ കാലഘട്ടം (成化) മുതൽ ജിയാജിംഗ് കാലഘട്ടം (嘉靖) വരെ.

ശാസ്ത്രീയമായ ജ്ഹെ സ്കൂളും യുവാന്തി സ്കൂളും ക്ഷയിക്കുകയും രാജ്യവ്യാപകമായി ഏറ്റവും പ്രബലമായ സ്കൂളായി വു സ്കൂൾ മാറി. വു സ്കൂൾ ചിത്രകാരന്മാരുടെ പ്രവർത്തന കേന്ദ്രമായ സൂഴൌ ഈ കാലയളവിൽ ചൈനീസ് ചിത്രങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ കേന്ദ്രമായി മാറി.

വു ചിത്രകാരന്മാർ പ്രധാനമായും യുവാൻ പണ്ഡിത ചിത്രകലാകാരന്മാരുടെ ശൈലിയിലുള്ള ചിത്രങ്ങളുടെ (റെൻ‌വെൻ പെയിന്റിംഗ്, 人文 畫) പാരമ്പര്യത്തെ പിന്തുടർന്ന് ഈ ശൈലി അതിന്റെ ഉന്നതിയിലെത്തി. അധ്യാപക-വിദ്യാർത്ഥി ബന്ധവും (ഉദാ. ടാങ് യിൻ, വെൻ ഷെങ്‌മിംഗ് തുടങ്ങിയവരുടെ അദ്ധ്യാപകനായിരുന്നു ഷെൻ സൗ.) കുടുംബബന്ധവും (ഉദാ. വെൻ കുടുംബം, ചിത്രകാരന്മാരായ വെൻ ഷെങ്‌മിംഗ്, വെൻ ജിയ (文 嘉), വെൻ ബോറെൻ (文) തുടങ്ങിയവർ). ഉൾപ്പെടെ ഒരു വലിയ കൂട്ടം ആളുകളായിരുന്നു വു സ്‌കൂളിലുണ്ടായിരുന്നത്. 

സെജിയാങ് പ്രവിശ്യയിലെ ഷായോക്‌സിങിൽ നിന്നുള്ള സൂ വെയ് (徐渭) ചൈനീസ് ചിത്രകലയുടെ (സിയേയ്, 寫意 畫) "ആസ്വാദ്യമായ ശൈലി" ഗണ്യമായി വികസിപ്പിച്ചു. പ്രത്യേകിച്ചും "മികച്ച ആസ്വാദ്യമായ ശൈലി" (ഡാക്‌സി,). ശ്രദ്ധേയനായ ഒരു പണ്ഡിതനെന്ന നിലയിൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങൾ പ്രധാനമായും പണ്ഡിത ചിത്രകലാകാരന്മാരുടെ മേഖലയിൽ പ്രത്യേകിച്ചും ബേർഡ്-ഫ്ളവർ ചിത്രരചനയിലായിരുന്നു.

ചെൻ ചുൻ (陳 淳) തന്റെ ആദ്യകാലങ്ങളിൽ വു സ്കൂളിൽ ചിത്രകലയിൽ അദ്ധ്യാപനം തുടരുകയും ഷാൻ ഷൂയി പെയിന്റിംഗിൽ (ലാൻഡ്സ്കേപ്പ് പെയിന്റിംഗ്, 山水畫) സ്വന്തം "ആസ്വാദ്യമായ" ശൈലി വികസിപ്പികയും ചെയ്തു.

വികസനം
ആദ്യകാല മിങ് കാലഘട്ടം
മധ്യ മിങ് കാലഘട്ടം
അവസാന മിങ് കാലഘട്ടം