1666 സെപ്. 2-ന് ലണ്ടൻ നഗരത്തിലുണ്ടായ ഭീമമായ അഗ്നിബാധ വലിയ നാശനഷ്ടങ്ങളുണ്ടാക്കി. അതോടുകൂടിയാണ് അഗ്നിമൂലമുണ്ടാകുന്ന നഷ്ടം സംഘടിതമായ രീതിയിൽ പരിഹരിക്കേണ്ടതിന്റെ അവശ്യകതയെക്കുറിച്ച് ജനങ്ങൾ ചിന്തിക്കുവാൻ തുടങ്ങിയത്. 1667-ൽ ഡോ. നിക്കോളാസ് ബാർബൺ എന്നയാൾ അഗ്നി ഇൻഷുറൻസ് ആദ്യം നടപ്പിൽ വരുത്തി. അതിനു മുൻപ് ഒരിടത്ത് അഗ്നിബാധകൊണ്ടു നഷ്ടമുണ്ടായാൽ ആ നഷ്ടം നികത്തുന്നതിന് ആ പ്രദേശത്തെ മറ്റു ജനങ്ങളെ ആശ്രയിക്കുകയായിരുന്നു പതിവ്. 1680-ലാണ് ഇംഗ്ളണ്ടിൽ കൂട്ടുടമക്കമ്പനി വ്യവസ്ഥയിൽ ആദ്യത്തെ അഗ്നി ഇൻഷുറൻസ് സ്ഥാപനമുണ്ടായത്. ചുടുകട്ടകൊണ്ടുകെട്ടിയ വീടുകൾക്ക് വാർഷിക വാടകയുടെ 2.5 ശ.മാ.വും മരംകൊണ്ടു നിർമിച്ച വീടുകൾക്ക് വാർഷിക വാടകയുടെ 5 ശ.മാ.വും പ്രീമിയം കൊടുക്കണമെന്നായിരുന്നു വ്യവസ്ഥ. ഇന്നത്തെ രീതിയിലുള്ള അഗ്നി ഇൻഷുറൻസിന്റെ തുടക്കം കുറിച്ചത് ചാൾസ് പോവിയാണ്. 1706-ൽ ഇദ്ദേഹം തന്റെ "എക്സ്ചേഞ്ച് ഹൌസ് ഫയർ ഓഫീസ്" തുടങ്ങി. ഈ സ്ഥാപനത്തിലെ ഇൻഷുറർ ഒരു വ്യക്തിയാണ്. അഗ്നിബാധകൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന നഷ്ടത്തിന് സാമ്പത്തിക പരിഹാരം നല്കുക ഒരു വ്യക്തിയുടെ കഴിവിനതീതമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ പോവി 1710-ൽ തന്റെ ബിസിനസ് വിപുലീകരിച്ച് "സൺ ഫയർ ഓഫീസ്" സ്ഥാപിച്ചു. 1710-26 വരെ ഈ സ്ഥാപനം പങ്കാളിത്ത വ്യവസ്ഥയിൽ തുടർന്നു; 1726-ൽ കൂട്ടുടമാസ്ഥാപനമായി. ആദ്യകാലങ്ങളിൽ അഗ്നി ഇൻഷുറൻസിന് നിയമപരമായ നിയന്ത്രണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നില്ല. 1909 വരെ പ്രീമിയത്തെക്കാൾ കൂടുതലായ ഒരു തുക സ്റ്റാമ്പ് ഡ്യൂട്ടിയായി ഇൻഷുറർ അടയ്ക്കേണ്ടിയിരുന്നു. 1909-ൽ അഗ്നി ഇൻഷുറൻസ് കമ്പനികളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന നിയമങ്ങളുണ്ടായി. ഇംഗ്ളണ്ടിൽ അഗ്നി ഇൻഷുറൻസ് കമ്പനികളുടെ വകയായി ഫയർ ബ്രിഗേഡുകൾ ഏർപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. 19-ം ശ.-ത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഇത്തരം ഫയർ ബ്രിഗേഡുകളാണ് "മെട്രോപൊളിറ്റൻ ഫയർ ബ്രിഗേഡി"ന് നാന്ദി കുറിച്ചത്.

അമേരിക്കയിലെ അഗ്നി ഇൻഷുറൻസ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വളർച്ചയെ നാലുഘട്ടങ്ങളായി തിരിക്കാം. 

ആദ്യഘട്ടത്തിൽ അഗ്നിബാധയിൽനിന്നുണ്ടാകുന്ന നഷ്ടത്തിന് സാമ്പത്തികസഹായം നല്കിയിരുന്നത് വ്യക്തിഗത സ്ഥാപനങ്ങളോ പങ്കാളിത്തമുള്ള സ്ഥാപനങ്ങളോ ആയിരുന്നു. ഇംഗ്ളണ്ടിലെ "അമിക്കബിൾ കോൺട്രിബ്യൂട്ടർഷിപ്പി"ന്റെ മാതൃകയിൽ ബഞ്ചമിൻ ഫ്രാങ്ക്ളിൻ 1752 ഏപ്രിൽ 13-ന് "ദ ഫിലാഡൽഫിയാ കോൺട്രിബ്യൂട്ടർഷിപ്പ്" എന്ന കമ്പനി സ്ഥാപിച്ചു. അഗ്നി ഇൻഷുറൻസ് സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേതായിരുന്നു ഇത്.

1784-ൽ "മ്യൂച്വൽ ഇൻഷുറൻസ് കമ്പനി"യും 1787-ൽ "നിക്കർ ബ്രോക്കർ ഫയർ" എന്ന കമ്പനിയും 1794-ൽ "ബാൾട്ടിമോർ ഇക്വിറ്റബിൾ സൊസൈറ്റി"യും "ഇൻഷുറൻസ് കമ്പനി ഒഫ് നോർത്ത് അമേരിക്ക"യും സ്ഥാപിതമായി. മറൈൻ ഇൻഷുറൻസിനുവേണ്ടിയാണ് "ഇൻഷുറൻസ് കമ്പനി ഒഫ് നോർത്ത് അമേരിക്ക" തുടങ്ങിയതെങ്കിലും പിന്നീട് അതിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ അഗ്നി ഇൻഷുറൻസിലേക്കു കൂടി വ്യാപിപ്പിച്ചു.

1835-ൽ ന്യൂയോർക്കിലുണ്ടായ അഗ്നിബാധ അഗ്നി ഇൻഷുറൻസ് കമ്പനികളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ അപര്യാപ്തമെന്ന് തെളിയിച്ചു. അഗ്നി ഇൻഷുറൻസിന്റെ വിവിധവശങ്ങളെ പരാമർശിച്ചുകൊണ്ട് മാസ്സാച്ചുസെറ്റ്സ് 1837-ലും ന്യൂയോർക്ക് 1853-ലും നിയമങ്ങൾ പാസ്സാക്കി. 1860-ൽ അഗ്നി ഇൻഷുറൻസ് കമ്പനികൾ ചേർന്ന് "നാഷനൽ ബോർഡ് ഒഫ് ഫയർ അണ്ടർറൈറ്റേഴ്സ്" സംഘടിപ്പിച്ചു.

1871-ൽ ഷിക്കാഗോയിലും 1872-ൽ ബോസ്റ്റണിലും ഉണ്ടായ അഗ്നിബാധകൾ അഗ്നി ഇൻഷുറൻസ് വിപുലീകരിക്കാൻ അവസരമുണ്ടാക്കി. ഇക്കാലത്ത് നിലവിലിരുന്ന പല കമ്പനികളും പ്രവർത്തനരഹിതമായി. 1880-ഓടുകൂടി സഹകരണാടിസ്ഥാനത്തിൽ ഇൻഷുറൻസ് കമ്പനികൾ ഉണ്ടായി. 

1950 ആയതോടെ എല്ലാ സ്റ്റേറ്റുകളും അഗ്നി ഇൻഷുറൻസ് നിയമങ്ങളുണ്ടാക്കി. എല്ലാ അഗ്നി ഇൻഷുറൻസ് കമ്പനികളുടെയും പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ഐകരൂപ്യമുണ്ടായിരിക്കണമെന്ന് നിയമങ്ങൾ അനുശാസിക്കുന്നു. കമ്പനിയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിന് സ്റ്റേറ്റ് ഇൻഷുറൻസ് ഡിപ്പാർട്ടുമെന്റിന്റെ ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാരുണ്ട്.

മൌലികതത്ത്വങ്ങൾ
ഇന്ത്യയിൽ
ചരിത്രം
സ്റ്റാൻഡാർഡ് ഫയർ ഇൻഷ്വറൻസ് പോളിസി