തണുത്ത കാലാവസ്ഥയ്ക്കനുയോജ്യമാവാൻ മാമോത്തുകൾക്ക് പല മാറ്റങ്ങളും സംഭവിച്ചിരുന്നു. 50 സെന്റിമീറ്റർ (20 ഇഞ്ച്) വരെ നീളമുള്ള രോമങ്ങൾ വരെ മാമോത്തുകൾക്കുണ്ടായിരുന്നു, വോളീ മാമോത്തുകൾക്ക് ഈ പേരു വന്നതുതന്നെ ഇങ്ങനെയാണ്. ഇന്നത്തെക്കാലത്തെ ആനകളുള്ളതിനേക്കാൾ വളരെ ചെറിയ ചെവികളാണ് മമോത്തുകൾക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നത്; ഇന്ന് വരെ കണ്ട് കിട്ടിയിട്ടുള്ള മാമോത്ത് അവശിഷ്ടങ്ങളിൽ വച്ച് ഏറ്റവും വലിയ ചെവിയുള്ളതിന് ചെവിയുടെ വലിപ്പം ഒരു അടി (30 സെന്റിമീറ്റർ) മാത്രമാണ് നീളം. ആഫ്രിക്കൻ ആനകൾക്ക് ആറടി (1.8 മീറ്റർ) വരെ നീളം ചെവിക്ക് ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. ചെവിയുടെ ദ്വാരത്തിനു ചുറ്റുമായി രോമം നിറഞ്ഞ ത്വക്ക് തണുപ്പിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ മാമോത്തുകൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.

ശിഖരങ്ങളുള്ള കട്ടിയുള്ള ടുണ്ട്ര ചെടികൾ കഴിക്കുവാനായി മാമോത്തുകളുടെ പല്ലുകൾ അവയുടെ തന്നെ ദക്ഷിണദിക്കിലുള്ള ബന്ധുക്കളേക്കാൾ‍ അനുയോജ്യമായിരുന്നു. മാമോത്തുകളുടെ ത്വക്കിന് ഇന്നുള്ള ആനകളുടെ ത്വക്കിന്റെ അത്ര തന്നെ കനമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, പക്ഷേ ആനകളുടെ ത്വക്കിലിലാത്ത അസംഖ്യം മാമോത്തുകളുടെ തൊലിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇത് വഴുവഴുപ്പുള്ള കൊഴുപ്പ് രോമങ്ങളിലേക്ക് സ്രവിപ്പിച്ച് തണുപ്പിന്റെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള ശേഷി കൂട്ടിയിരുന്നു. 8 സെന്റിമീറ്റർ (3 ഇഞ്ച്) വരെ കനത്തിൽ ഇവയ്ക്ക് കൊഴുപ്പിന്റെ അട്ടി ത്വക്കിന്റെ അടിയിൽ ഇണ്ടായിരുന്നത് തിമിംഗിലങ്ങളുടെ പോലെ പ്രവർത്തിച്ച് ഇവയ്ക്ക് ചൂട് നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

വളരെ നീളം കൂടിയ കൊമ്പുകളാണ് മാമോത്തുകൾക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നത് - 16 അടി(5 മീറ്റർ) വരെ നീളത്തിൽ - ഇവയ്ക്ക് ആനകൾക്കുണ്ടായിരുന്നതിനേക്കാൾ വളവുമുണ്ടായിരുന്നു. ഈ കൊമ്പുകൾ പരിതഃസ്ഥിതിയുമായി ഇണങ്ങിജീവിക്കാനായി അങ്ങനെയായതാണോ എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ഇതുവരെ സാധിച്ചിട്ടില്ല, പക്ഷേ ഈ കൊമ്പുകൾ, മഞ്ഞ് നീക്കം ചെയ്ത് അതിന്റെ അടിയിൽ മൂടിക്കിടക്കുന്ന ചെടികൾ ഭക്ഷണമാക്കാൻ ഇവയെ സഹായിച്ചിരിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് ചിലർ വിശ്വസിക്കുന്നു.

വംശനാശം
ഐതിഹ്യം
പരിണാമചരിത്രം
സമരസപ്പെടുത്തൽ