തമിഴ് സംഘകൃതികളിൽ നല്ല പങ്കും കേരളത്തിലുണ്ടായവയാണ്‌. അക്കാലത്ത്‌ മലയാളം എന്നൊരു ഭാഷ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അന്നത്തെ ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ ചരിത്രം കേരളത്തിൻറെ ചരിത്രവും ഉൾപ്പെട്ടതാണ്. അക്കാലത്തു ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ ഇടയർ, മറവർ, കുറവർ, പരതവർ, പാണൻ, വിരലിയർ, കുത്തർ, കൊല്ലർ, കുശവൻ, വണ്ണാൻ, അരചർ, അന്തണർ, വണികർ, വെള്ളാളർ എന്നിങ്ങനെ വിഭിന്ന വർഗ്ഗങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. തൊഴിൽ, പാർപ്പിടം എന്നിവ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഉണ്ടായ വൈജാത്യമാണിത്‌. കുറിഞ്ചി (മലവാരം), മുല്ലൈ (കാട്‌), മരുതം (വയലും കരയും),പാലൈ (മഴയില്ലാത്ത സ്ഥലം), നെയ്തൽ (സമുദ്രതീരം) എന്നീ തിണകളിലായി അവർ പാർത്തിരുന്നു. കുറിഞ്ചിയിൽ കുറവരും മുല്ലൈ നിലങ്ങളിൽ ഇടയരും, പാലൈ നിലങ്ങളിൽ മറവരും, നെയ്തൽ പ്രദേശങ്ങളിൽ പരവതരും മരുത നിലങ്ങളിൽ കർഷകരായ വെള്ളാളരും പാർത്തിരുന്നു. ഇന്നത്തെ പോലുള്ള ജാതിവിവേചനം അന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. രാജ്യഭരണം, വിദ്യാഭ്യാസം, വാണിജ്യം, നെയ്ത്ത്‌, യുദ്ധം, യുദ്ധോപകരണ നിർമ്മാണം എന്നിവയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നവരും ഉണ്ടായിരുന്നു. വിജ്ഞാനം, ധനം, പരാക്രമം, സൈന്യബലം, എന്നിവ കൊണ്ട്‌ ഔന്നത്യം നേടിയവർ രാജപദവിയിലും ജ്ഞാന സമ്പന്നർ അന്തണർ എന്ന നിലയിലും പൗരുഷവും സമ്പത്തുമുള്ളവർ വ്യാപാരികളായും കൃഷിപ്പണിയിൽ വ്യാപരിച്ചവർ വെള്ളാളരായും പ്രസിദ്ധിനേടി. "രാജാവിന്റെ ചെങ്കോലിനെ നയിക്കുന്നത്‌ വെള്ളാളൻ കലപ്പയടിക്കുന്ന ചെറുകോലാണ്‌" എന്നു മഹാകവി കമ്പർ പാടി. അന്തണരും സ്ത്രീകളൂം ഒഴിച്ചുള്ളവർ യുദ്ധകാലങ്ങളിൽ "പോർ മറവർ" എന്ന പേരിൽ രാജ്യസേവനം നടത്തി

കോട്ട വെള്ളാളർ
വെള്ളാളരിലെ ഉൾപ്പിരിവുകൾ
വെള്ളാളരെക്കുറിച്ച് സംഘസാഹിത്യത്തിൽ
വെള്ളാളോല്പത്തി - ഐതിഹ്യം