1922ൽ ബാന്റിങ്ങും ബെസ്റ്റുമാണ് ഇൻസുലിനെ ആഗ്നേയഗ്രന്ഥിയിൽ നിന്നും വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്നത്. രക്തത്തിൽ ഗ്ലൂക്കോസ് അധികമാകുമ്പോൾ കോശങ്ങളിലേയ്ക്ക് കടത്തിവിട്ടും കോശങ്ങളുടെ താര്യത കൂട്ടിയും കരളിൽ ഗ്ലൈക്കോജനായി സംഭരിച്ചും ഇൻസുലിൻ ഗ്ലൂക്കോസിന്റെ അളവിനെ കുറയ്ക്കുന്നു. ബീറ്റാ കോശങ്ങളിലെ പരുക്കൻ അന്തർദ്രവ്യജാലിക(റഫ് എൻഡോപ്ലാസ്മിക് റട്ടിക്കുലം)യിലെ റൈബോസോമുകളിൽ പ്രീ പ്രോ ഇൻസുലിനായാണ് ഇവ ഉത്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. പ്രീപ്രോ ഇൻസുലിനിലുള്ള 23 അമിനോഅമ്ളശ്രേണിയുൾക്കൊള്ളുന്ന ലെഡർ ശ്രേണിയെ(leader sequence)അന്തർദ്രവ്യജാലികയിൽ വച്ചുതന്നെ ഒഴിവാക്കുമ്പോൾ അത് പ്രോ ഇൻസുലിനാകുന്നു. ഇത് ഗോൾഗി വസ്തുക്കളിലേയ്ക്ക് സംവഹനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.
ഡൈസൾഫൈഡ് രാസബന്ധനങ്ങളാൽ ചേർന്നുകാണപ്പെടുന്ന ഈ ശൃംഖലയിൽ A ചെയിൻ, B ചെയിൻ, 31 അമിനോഅമ്ളശ്രേണിയുള്ള സി-പെപ്റ്റൈഡ് എന്നിവ കാണപ്പെടുന്നു. സി-പെപ്റ്റൈഡിനെ ഒഴിവാക്കിക്കഴിഞ്ഞ് ഇത് ആക്ടീവ് ഇൻസുലിനാകുന്നു. രണ്ട് ഡൈസൾഫൈഡ് ബന്ധങ്ങളുള്ള, 21 ഉം 30ഉം അമിനോഅമ്ലങ്ങളുള്ള രണ്ട് പോളിപെപ്റ്റൈഡ് ശൃ​ഖലയാണ് ഇൻസുലിനിലുള്ളത്. പിന്നീട് ഇവ സ്രവണശേഷിയുള്ള ഗ്രാന്യൂളുകളായ സഞ്ചികളിലേയ്ക്ക് നിറയ്ക്കപ്പെട്ട് കോശസ്തരത്തിനടുത്തേയ്ക്കെത്തുന്നു. ഈ ഗ്രാന്യൂളുകളിൽ നിന്നും പിന്നീട് ഇൻസുലിനായും സി-പെപ്റ്റൈഡായും ഇവ പുറത്തുവരുന്നു. ഇൻസുലിന്റെ പ്രധാന പ്രവർത്തന സ്ഥാനങ്ങൾ കരളും ആഡിപ്പോസ് കലകളും പേശികളുമാണ്.

അമൈലിൻ
മധുര റൊട്ടി
ബീറ്റാ കോശങ്ങൾ
ഇൻസുലിൻ