ലാറ്റിൻ ഭാഷയിൽ നിന്നും വന്ന ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷ ബ്രിട്ടീഷ്,ഇംഗ്ലന്റ് കാരോടുകൂടി ലോകവ്യാപകമായി എത്തിപ്പെട്ടതിനോടൊപ്പം കേരളം മുഴുക്കെ ഉപയോഗിക്കുക ഉണ്ടായി.ആധുനിക ഭാരതത്തിൽ എല്ലാ ജനങ്ങൾക്കും എല്ലാ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും വ്യാപകമായി ഒരേ പോലെ സംസാരിക്കുന്ന ഒരേ ഒരു ഭാഷ ഇംഗ്ലീഷ് ആണ്. 26 അക്ഷരങ്ങൾ ഉള്ള ഇംഗ്ലീഷ് ലിപി മലയാളം എഴുതാൻ അപര്യാപ്തം ആണെങ്കിലും ഈ ആംഗലേയ ഭാഷ സാമുഹ്യ മാധ്യമങ്ങളിൽ മലയാളം എഴുതാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നു.
ഇപ്രകാരം നവലോകത്തിൽ മലയാളം എഴുത്തിന് ഇംഗ്ലീഷ് ലിപിയും വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഇതിലുടെ തന്നെ മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണ് ഓരോ കാലത്തും സാമൂഹിക സാഹിത്യ പ്രാധാന്യം അർഹിക്കുന്ന ഭാഷകൾ ലിപി രൂപത്തിൽ കേരളത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു എന്നത് ഇതിലൂടെ വ്യക്തമാണ്.

മലയാളം തനത് ലിപിയിൽ സാഹിത്യം എഴുതുന്നതിന് വളരെക്കാലം കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നു എന്ന വസ്തുത നിലനിർത്തി മലയാളം ഒരു നവഭാഷയോ ഉപഭാഷയോ എന്ന നിലയിൽ ചിന്തിക്കുന്നത് ശുദ്ധമായ മണ്ടത്തരംമാത്രമാണ്. മലയാളത്തിന്റെ ആദ്യകാല ലിപി ബ്രഹ്മി ആയിരുന്നു, കാലാന്തരത്തിൽ ബ്രഹ്മിക്ക് കൈവന്ന പരിണാമം മാത്രമാണ് ലിപി പരിണാമം മാത്രമാണ് മലയാളത്തെ വേറേ ഒരു ഭാഷയായി ചിത്രീകരിക്കാൻ കാരണം. എഴുതുന്ന ലിപിവച്ച് ഒരു ഭാഷയെ വിലയിരുത്താൻ സാധിക്കില്ല, തമിഴ് അക്ഷരത്തിൽ എഴുതിയാൽ അത് തമിഴോ ഇംഗ്ലിഷ് അക്ഷരത്തിൽ എഴുതിയാൽ അത് ഇംഗ്ലീഷോ ആവുക ഇല്ല. ഭാഷയുടെ ലിപിയിൽ അല്ല ഘടനയിലാണ് കണ്ണത്തേണ്ടത്. ഉദാഹരണമായി സിഎറ്റി ക്യാറ്റ് (Cat) എന്ന് എഴുതാം അതുപോലെ പിഓഓസിഎച്ച്എ പൂച്ച (Poocha) എന്നും എഴുതാൻ സാധിക്കും. മലയാളം മറ്റ് ഭാഷകൾ അവയുടെ ഘടനയിലും ലിപി ഉപയോഗിച്ച് മലയാളത്തിന്റെ ഘടനയിലും എഴുതിയിരുന്നു. ഇത്തരം ലിപികളക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞതിലുടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് പുരാതന കാലം മുതലെ മലയാളം മറ്റ് ഭാഷാ ലിപികളിലും എഴുത്ത് നടത്തിയിരുന്നു എന്നതാണ്. എങ്കിലും മലയാളത്തിന് അന്നേ സ്യന്തമായി ലിപി ഇല്ലായിരുന്നു എന്നതല്ല, മറിച്ച് മലയാളത്തിന്റെ ലിപിയിൽ എഴുതപ്പെട്ട ലേഖനങ്ങൾ നശിപ്പിക്കപ്പെടുകയോ മറവ് ചെയ്യപ്പെടുകയോ കണ്ടുകിട്ടാതിരിക്കുകയോ ആവാം.ഭാഷയുടെ പരിണാമവും ലിപിയുടെ പരിണാമവും എങ്ങനെ സാധ്യമായി എന്നത് ഇനി പറയുന്നതാണ്.

=സിദ്ധാന്തപ്രകാരം=
പൂർവ്വമലയാളം ഭാഷ ആധുനിക ലിപി വ്യവസ്ഥയിലേക്കും വ്യവഹാരരൂപത്തിലേക്കും എപ്രകാരമാണ് പരിക്രമിച്ചത് എന്ന് അറിയണമെങ്കിൽ 25 നൂറ്റാണ്ട് കൾ വരെയ്ക്കു പുറകിലുള്ള ചരിത്രം പരിശോധിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഏകദേശം 2500 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് പുരാതന ഭാരതത്തിൽ മുഴുക്കെയും വ്യാപകമാകും ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരേ ഒരു ഭാഷ പ്രാകൃതം മാത്രമായിരുന്നു. പ്രാകൃത ഭാഷയാണ് എല്ലാ ഭാഷകളുടേയും മൂലഭാഷ. പ്രാകൃത ഭാഷ എഴുതുന്നതിനായി ഭാരതം മുഴുക്കെ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ലിപി ബ്രഹ്മി ലിപി മാത്രമായിരുന്നു.ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ ഭാരതത്തിലെ ഭാഷ പ്രാകൃതവും ലിപി ബ്രഹ്മിയും ആയിരുന്നു ഇതാണ് സത്യം. ഇക്കാലത്ത് ഭാരതം ചെറു ചെറു നാട്ട് രാജ്യങ്ങളായി ഭിന്നപ്പെട്ട് കിടന്നിരുന്നു. ഓരോ പ്രദേശവും ഒരോ രാജാക്കന്മാർ പ്രത്യേകമായി ഭരിച്ചിരുന്നു. നാട്ടുരാജ്യങ്ങൾ തമ്മിൽ ക്രമേണ സമ്പത്ത്, അതികാരം, അതിർത്തി ,വിഭവങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി യുദ്ധം, സന്ധി, വാദഗതികളും നിലനിന്നതിനാൽ അന്യനാടുകൾ തമ്മിൽ പരസ്പര സമ്പർക്കം കുറഞ്ഞ് വരികയും, കൂടാതെ ചില പ്രത്യേക കാരണങ്ങളാൽ രാജാക്കന്മാരുടെ എണ്ണം കൂടുകയും പ്രദേശങ്ങൾ ഭിന്നിച്ച് ഭരിക്കുക വരെയും ചെയ്യേണ്ടി വന്നു. ഇത്തരത്തിൽ നാട്ട് രാജ്യങ്ങളായി നിലനിന്നിരുന്ന നാട്കളിൽ ഭാഷയ്ക്ക് വലിയ തോതിൽ പരിവർത്തനവും ഭേതങ്ങളും ഉണ്ടായി. പുറംദേശങ്ങളുമായുള്ള വ്യാപാര ബന്ധം, അന്യ നാടുകളുമായുള്ള സമ്പർക്കമില്ലായ്മ , കലാ ആചാരങ്ങൾ ,തൊഴിൽ, കാലാവസ്ഥ,ഭു പ്രകൃതിയുടെ വ്യത്യാസം ഇവയെല്ലാം ഭാഷയുടെ ഈ പരിവർത്തനത്തിന് കാരണമായി. 
അപ്രകാരം ഭാരതത്തിന്റെ ദക്ഷിണമേഖലയിലെ പ്രാകൃതത്തിനും ഉത്തരമേഖലയിലെ പ്രാകൃതത്തിനും ക്രമാതീതമായ ഭേദം ഉളവാകാൻ തുടങ്ങി. ഉത്തരഭാഗത്ത് അന്യദേശക്കാരുടെ കടന്ന് കയറ്റം, യുദ്ധം, വ്യാപാരം, പതു സാമ്രാജ്യങ്ങളുടെ ഉദയം സംസ്കാര പരിവർത്തനം ഇവയിലുടെയാണ് വലിയ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചത് കാരണം ഉത്തര പ്രാകൃതത്തിൽ സംസ്കൃതീയമായ പരിവർത്തനം രൂക്ഷമായി കൊണ്ടിരുന്ന.ഇതിന് ശേഷമാണ് സംസ്കൃതം പ്രാകൃതത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടത് എന്നാൽ ഉത്തരഭാഗത്തെ ഭാഷാവൈവിധ്യം നാട്ട് ദേദത്താൽ സാമ്യം പുലർത്തിയിരുന്നു. നേരേ മറിച്ച് ദക്ഷിണ ഭാഗത്തിൽ പ്രാകൃതത്തിന് വലിയ തോതിൽ മാറ്റം സംഭവിക്കുക ഉണ്ടായില്ല. ഉത്തര പ്രാകൃതത്തിൽ നിന്നും ഭിന്നമായ തെക്കൻ പ്രാകൃതത്തെയാണ് മൂല ദ്രാവിഡം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. മൂല ദ്രാവിഡം പ്രാകൃത ഭാഷയിൽ നിന്നും പ്രാകൃതമലയാളം ആയി മാറി എന്നത് എങ്ങനെ എന്ന് നമുക്ക് നോക്കാം. ഇനി തെക്കൻ പ്രാകൃതത്തെ ആണ് മൂല ദ്രാവിഡം എന്ന വിപക്ഷയിൽ കുറിക്കുന്നത് എന്നത് വിസ്മരിക്കാതിരിക്കുക.പുരാതന ഭാരതത്തിൽ വച്ച് തന്നെ ദക്ഷിണ പ്രാകൃതം ദ്രാവിഡ ഭാഷ എന്നാണ് അറിയപ്പെട്ടു കൊണ്ടെ ഇരുന്നത്. ഉത്തരദേശ പ്രാകൃതത്തിന് സംഭവിച്ച പരിവർത്തനത്താലവും ദേശികമായ ഈ വേർപാട് ഉളവാകാൻ കാരണം.

= പരിവർത്തനം=
2000 വർഷങ്ങൾക്ക്  വളരെ മുന്പേ(B.Cയിൽ വച്ച്) തന്നെ പൂർവ്വദ്രാവിഡഭാഷ (മൂലദ്രാവിഡ ഭാഷ) ശിഥിലമാക്കപ്പെട്ടതിനെ തുടർന്നു രണ്ട്(2)തരം ഭാഷാവകഭേദങ്ങൾ ദ്രാവിഡഭാഷയിൽ ഉത്ഭവിച്ചു എന്നതിൽ ആർക്കും തന്നെ എതിർപ്പില്ല. മൂലദ്രാവിഡം ശിഥിലമാക്കപ്പെട്ടതിന് കാരണം മൂലദ്രാവിഡ ദേശത്തിന്റെ ഉത്തര പ്രദേശങ്ങളിലെ ഭാഷയ്ക്ക് കൈവന്ന വകഭേദമാണ്.ഈ വകഭേദത്തിന് കാരണം ഉത്തര പ്രദേശത്തെ നാടുകൾ ഉത്തര ഭാരതത്തിലെ പ്രാകൃത ഭാഷയോടും സംസ്കൃത ത്തോടും പുലർത്തിയ ബന്ധമാണ്.ഇത് പ്രകാരം ഭക്ഷിണ ഭാരതത്തിലെ മൂല ദ്രാവിഡം രണ്ട് വകഭേദത്തിലേക്ക് നയിക്കപ്പെട്ടു. ഉത്തര ദ്രാവിഡം, ദക്ഷിണ ദ്രാവിഡം എന്നിവ ആയിരുന്നു ഇവ. ഉത്തര ദ്രാവിഡം സംസ്കൃത പ്രകൃതത്തിന്റ ശക്തമായ അധിനിവേശത്താൽ തെലുങ്കിലേക്കും തുടർന്ന് കന്നട ഭാഷയിലേക്കും വഴിവെച്ചു. അതുപോലെ തന്നെ ദക്ഷിണ ദ്രാവിഡമാണ് ആധുനിക തമിഴ്ലേക്കും മലയാളത്തിലേക്കും വഴിതെളിച്ചത്. അനേകം ഭാഷകുടുംബങ്ങളുടേയും നാഥിയായ നിരവധി ഭാഷകൾക്കും ജന്മം നൽകിയ മൂലഭാഷയാണ് ദ്രാവിഡഭാഷ അഥവാ ദക്ഷിണപ്രാകൃതം. 5000യിരത്തിലേറെ വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കം സിന്ധുനദി സംസ്കാരവും മറ്റും വിളിച്ചോതുന്നയാണ്. ദ്രാവിഡഭാഷകൾക്ക് ഉണ്ടായ  രൂപ മാറ്റങ്ങളും സിന്ധു നദി തട സംസ്കാരത്തിന്റെ അവസാനവും ദേശങ്ങളിലേക്ക്‌ ഒതുങ്ങി കൂടിയ വകഭേദങ്ങളും അന്യഭാഷസ്വാധീനവും ദ്രാവിഡ ഭാഷയെശിഥിലമാക്കി എന്നത് തന്നെയാണ് എക്കാലവും അനുമാനിക്കുന്നത്. ഇതിനെതുടർന്ന്.ബി.സി കാലത്തിൽ വച്ച് തന്നെ മൂലദ്രാവിഡം ഉത്തരദ്രാവിഡം,ദക്ഷിണദ്രാവിഡം എന്നീ രണ്ട്  സ്ഥാലിക വകഭേദങ്ങൾക്ക് ജന്മം നൽകി എന്നത് നാട്ടുരാജ്യത്തിന്റെ അതിരുകൾക്ക് ഉള്ളിൽ നിന്നു കൊണ്ട് മാത്രമാണ്.

ക്രമേണ ഉത്തരദ്രാവിഡം അന്യഭാഷ സ്വാധീനത്തിലും ദേശഭേദത്താലും രൂപമാറ്റം സംഭവിച്ച് തെലുഗ്, കന്നട എന്നീ  കാവ്യഭാഷകളായി  പരിണമിക്കുകയുണ്ടായി. എങ്കിലും ഭക്ഷിണദ്രാവിഡം മൂലദ്രാവിഡ ഭാഷയുടെ അസ്ഥിത്യത്തിൽ  ഏറെ  നാൾ ഉറച്ചു നിന്നു. ഈ ദക്ഷിണദ്ദേശം പൊതുവേ  തമിഴകം (ഇന്നത്തെ കേരളവും  തമിഴ്നാടും ഉൾകൊള്ളുന്ന പ്രദേശം)എന്ന നാമത്തിൽ  വിശേഷിക്കപ്പെട്ടു.

ദേശ ഭേദങ്ങളാണ്  ദ്രാവിഡത്തെ ഇന്നത്തെ പ്രധാന നാല്  ഭാഷകളാക്കി പരിണമിപ്പിച്ചത്.തെലുഗ് ,തമിഴ് , കന്നട,മലയാളം കൂടാതെ  തുളു ഭാഷകളും ഇത്തരത്തിൽ നിർണായമായ ഒരു  പരിണാമകഥ  വിളിച്ചോതുന്നുണ്ട്.
മൂല ദ്രാവിഡതത്തിൽ നിന്ന് ആദ്യം പിരിഞ്ഞത് തെലുഗ്  തന്നെ  ആവാം. ഇതിന് കാരണങ്ങൾ ഒരുപാടുണ്ട്  തമിഴ് പ്പെയർ ദേശം തമിഴിൽ നിന്ന് ബന്ധം പിരിഞ്ഞദേശം ആണ് ഇത് എന്നതിന് തെളിവുകൾ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. ദക്ഷിണ ദ്രാവിഡം പൊതുവേ തമിഴ് പ്രദേശം (തമിഴക ദേശം]] എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത് ( ചെന്തമിഴിനെ അഥവാ ആധുനിക തമിഴിനെ മാത്രമായി കുറിക്കുന്ന ഒന്ന് അല്ല തമിഴ് എന്ന നാമം) തമിഴ് എന്ന  വാക്കിന്റെ  അർത്ഥം മധുരം എന്നാണ്  അതുപോലെ തെലുഗ്  എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം  തേനാവുന്നത് എന്നാണ് ബ്രഹ്മി എന്നാൽ അറിവ് മഹിമ മധുരം എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. ദ്രാവിഡ ഭാഷകളിലെ വെച്ച് ശക്തമായ സംസ്ക്യത സ്വാധീനമാവണം തെലുങ്കിനെ  പ്രചാരം  ഉണർത്തി  ഭാരതമൊട്ടാകെ പ്രചാരം നേടിയതും. യാദവ വംശം ,വിജയനഗര സംസ്കാരങ്ങളും കാവ്യ ഭാഷയായി തെലുങ്കിനെ ഉയർത്തിയതിനാൽ തന്നെ  പണ്ഡിതന്മാർ ഇത് വേഗം പ്രചരിപ്പിച്ചു. അതത് ദേശത്തിന്റെ പേരിലാണ് ദ്രാവിഡ ഭാഷകൾ പിന്നീട് ഉള്ള കാലത്ത് അറിയപ്പെട്ടിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ തമിഴകത്തെ ഭാഷ തമിഴ് എന്നാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്.ക്രമേണത്രിലിങ്ഗ ദേശത്തെഭാഷ തെലുഗ് എന്നും അറിയപ്പെട്ടു. കറുത്ത മണ്ണുള്ള നാട് ക്രമേണ കറുനാട് എന്നും  അവിടുത്തെ ഭാഷ കറുനാട് ഭാഷ എന്നും അറിയപ്പെട്ടു.മലയ്ക്ക് അപ്പുറത്തെ നാട്ടിലെ ഭാഷ  മലനാടു ഭാഷ എന്നും  വിശേഷിക്കപ്പെട്ടു. ദേശഭേദത്തിനൊപ്പം  സംസ്കാരവും  കലയും  ഗണ്യമായ പരിണാമങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കപ്പെടാൻ കാരണപ്പെട്ടു. അത്തരത്തിൽ തമിഴകവുമായുള്ള ബന്ധം കറുനാട്ടുകാർക്കും ഇല്ലതായതിനെ തുടർന്ന്  തമിഴകത്തെ ദ്രാവിഡ ഭാഷ പരിണാമം ചരിത്ര തലത്തിലേക്ക് ആരംഭം കുറിക്കുന്നു.

കന്നഡ, തെലുഗ്  ഭാഷാവേർതിരിവിന് ശേഷവും  തമിഴകഭാഷ മൂലദ്രാവിഡ ഭാഷയായി തന്നെ നിലനിന്നു. ദ്രാവിഡ ഭാഷയുടെ  എല്ലാ ഗുണങ്ങളെയും  ഇവ  നിലനിർത്തി. തമിഴകം ( കേരളം, തമിഴ്നാട് ) മൂവരശർ അഥവാ  മുവേന്തർ ഭരിക്കുവാൻ ഇടയായിരുന്നു. അകം എന്നാൽ ദേശം/ നാട്  എന്നാണ്  വിവക്ഷിക്കുന്നത്. ചേര, ചോള, പാണ്ഡ്യരാണ് മൂവരശർ.തമിഴകത്തിന്റെ 80 % കാതം ചേരലാലും,56 %കാതം പാണ്ഡ്യരാലും, 44% കാതംചോളരാലും ഭരണം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു.ഇവർക്കിടയിൽ എക്കാലവും അതിർത്തിക്കായി പോരാട്ടം നടന്നിരുന്നു. കൂടാതെ ഇവരുടെ പ്രദേശത്തിന്റെ വിസ്തൃതി യുദ്ധത്തിൽ വിജയിക്കുന്നവരാൽ തീരുമാനിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആധിപത്യം പുലർത്തിയ ചേരർ എല്ലാം കൊണ്ടും ദ്രാവിഡ സംസ്കാരത്തെ ആട്ടി ഉറപ്പിച്ചു. ചേരരുടെ നാട് ചേരലം എന്നാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത് ഇത് സംസ്കൃതീഭവിച്ചാണ് കേരളമായി മാറിയത് എന്ന് കരുതുന്നുണ്ടെങ്കിലും അശോകന്റെ ശാസനത്തിൽ വ്യക്തമായി കേരളം എന്ന് തന്നെയാണ് കാണപ്പെടുന്നത്. തമിഴകത്ത് നിലനിന്നിരുന്ന ദ്രാവിഡ ഭാഷയെ പൊതുവേ തമിഴ് എന്നാണ് വിളിച്ചു പോരുന്നത്. ഇത് ഇന്നത്തെ 'തമിഴ് ഭാഷയെഅല്ല എന്നത് ഭൂരിഭാഗം പേർക്കും അറിവുള്ളതല്ല എന്നത് വിഷമ ജനനീയമാണ്, മൂലതമിഴ് ആയ ദ്രാവിഡഭാഷയെയാണ് തമിഴ് എന്ന പദത്താൽ കുറിക്കുന്നത്.

ഏകദേശം  ക്രി.മു. മൂന്നാം(3) ശതകത്തോടു കൂടി സാഹിത്യരചനക്ക് വേണ്ടി  മാധുരികമായ  ഭാഷ  നിർമ്മിക്കേണ്ട ആവശ്യം നിലവിൽ വന്നു. അങ്ങനെ ദ്രാവിഡ ഭാഷയെ  സാഹിത്യഭാഷ ആക്കുന്നതിന് വേണ്ടി  വ്യാകരണ നിയമങ്ങൾക്കും  പരിഷ്കാരങ്ങൾക്കും  വിധേയമാക്കി ബൃഹത്ത് പരിഷ്കാരം നടത്തി ഇത്തരത്തിൽ ചൊവ്വാക്കിയ  ഭാഷ  ചെന്തമിഴ്   എന്ന നാമത്താൽ വിവക്ഷിക്കപ്പെട്ടു.കാവ്യഭാഷ എന്നതിലൂടെ എല്ലാവരെയും ആകർഷിക്കാനും പുളകം കൊള്ളിക്കാനും കഴിവുള്ള മികവുറ്റ ഭാഷത്തക്കുക എന്നതായിരുന്നു.സംസ്കൃത കാവ്യങ്ങൾക്ക് മേലീയസ്ഥാനം കൈവരുത്താൻ ചെന്തമിഴിലൂടെയായി. ചെന്തമിഴിലെ ഏതെങ്കിലും വാചകങ്ങളെ കൂട്ടിഇണക്കി ഗാനമായി പാടുകയാണെങ്കിൽ അത് മികവുറ്റ ഹൃദയോഷ്മളമായ ആകർഷണീയ സംഗീതമായി മാറുന്നത് കാണാമിത് തന്നെയാണ് ചെന്തമിഴ് ദ്രാവിഡ ഭാഷയുടെ കവ്യഭാഷയാണ് എന്നതിന്റെ തെളിവ്. ലീലാതിലകകാരാൻ പാട്ട്ന് നൽക്കുന്ന നിർവചനം തന്നെ ചെന്തമിന്റെ വേർതിരിവിര വ്യത്യാസത്തെ അതിന്റെ അസ്ഥിത്യത്തെ ഉൾകൊള്ളുന്ന ഇതിവൃത്തമാണ്. ചെന്തമിഴ് കേവലം ദ്രാവിഡ ഭാഷയുടെ പരാണാമം  അല്ലായിരുന്നു.മറിച്ച് പണ്ഡിതന്മാരുടെ  ഇഷ്ടാനുസരണം ദ്രാവിഡ സ്വഭാവത്തെ  ഉൾക്കൊള്ളിച്ച് മൂല ദ്രാവിഡത്തിൽ നിന്നും മിനുക്കി എടുത്ത ഒരു കാവ്യ ഭാഷ മാത്രമായിരുന്നു ചെന്തമിഴ് എന്നത് തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്.

ചെന്തമിഴിന്റെ ഉത്ഭവത്തോടുകൂടി കാവ്യ രചനകളെല്ലാം ഈ ഭാഷയിലേക്ക് ചുരുങ്ങിക്കൂടി. എങ്കിലും ശരിയായ ദ്രാവിഡ ഭാഷയുടെ അസ്തമയം അവിടംകൊണ്ടൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല.മൂല ദ്രാവിഡഭാഷ ചെന്തമിഴിന് മുമ്പും ചെന്തമിഴിന് ശേഷവും ദക്ഷിണ ഭാരതത്തിൽ നിലകൊണ്ടു, നിലകൊള്ളുന്നു എന്നതാണ് സത്യം. ദ്രാവിഡ ഭാഷയിൽ നിന്നുള്ള ചെന്തമിഴ് കാവ്യഭാഷയായപ്പോൾ ഒരു വേർപിരിവിന് കാരണമാകുക ആയിരുന്നു. തമിഴകത്ത് കാവ്യഭാഷ, സംസാരഭാഷ എന്നിങ്ങനെ രണ്ട് വേർതിരുവുകൾ ഉടലെടുത്തു. ഇത്തരത്തിൽ സംസാരഭാഷ ദ്രാവിഡത്തിന്റെ അസ്തിത്വത്തിൽ തന്നെ ഉറച്ചു നിന്നു. ഈ സംസാരഭാഷ കൊടുംതമിഴ് എന്ന നാമത്താലും അറിയപ്പെട്ടു തുടങ്ങി.  ഇതിന് തെളിവാണ് ചെന്തമിഴിലെ ' ഐ' കാരശബ്ദം നേരേ മറിച് കൊടും തമിഴിൽ ദ്രാവിഡ 'അ' കാരശബ്ദമാണ് നിലനിന്നിരുന്നത്. കാവ്യ ഭാഷ വിശിഷ്ഠമായി തീർന്നതോടെ തമിഴകം മുഴുവൻ ചെന്തമിഴ് പ്രചാരം പ്രാപിച്ചു. എങ്കിലും കൊടുംതമിഴ് എന്ന സംസാരഭാഷ ചിലദേശങ്ങളിലായി നിലനിൽക്കുകയും ഓരോ ദേശത്തിന് അനുസൃതമായി വകഭേദങ്ങൾ കൊടുംതമിഴിലും പ്രകടമായി. അതായത് ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ കാവ്യ ഭാഷയായി രൂപം പ്രാപിക്കാത്ത കൊടുംതമിഴ് ഭാഷ എന്നത് മൂലദ്രാവിഡ ഭാഷ തന്നെ ആണ്.

മലനാട്ടിൽ നിലനിന്ന കൊടുംതമിഴ് ബാക്കിയുള്ള ദേശങ്ങളിലെ സംസാരഭാഷയിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി നിലനിന്നു. കാരണം  സഹ്യപർവ്വതനിരകളാലുള്ള  വേർതിരിവ് മൂലം ഈ പ്രദേശത്തെ  സംസാരഭാഷയിൽ  മാറ്റങ്ങൾ  സൃഷ്ടിക്കാൻ  ചെന്തമിഴിനോ  മറ്റ  പ്രദേശങ്ങൾക്കോ  അധികമൊന്നും സാധിച്ചില്ല.തമിഴകത്തിൽ സംസാരത്തിനും കൊടും തമിഴിനെ ഒഴിവാക്കി ചെന്തമിഴിന്റെ ഘടനയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് തന്നെ വ്യാപകമായ ഉപയോഗത്തിലേക്ക് കുതിച്ചു. സഹ്യനിരകളാൽ വേർപെട്ട മലനാട്ടിൽ ഇത്തരത്തിലുള്ള ചെന്ത വിഴ് സംസാരം വ്യാപിക്കപ്പെട്ടില്ല. ശക്തമായ രീതിയിൽ വിനിമയം നടന്നിട്ടില്ല എന്നതാണ് ഇതിന് കാരണം. സാഹിത്യ നിർമ്മതിക്ക് വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു മലയാളദേശത്തിൽ അഥവാ മലനാട്ടിൽ ചെന്തമിഴ് ഉപയോഗിച്ചത്.എന്നാൽ തമിഴ്നാട്ടിലെ ജനങ്ങൾ സംസാരത്തിനും എഴുത്തിനും തുടർച്ചയായി ചെന്തമിഴ് ഉപയോഗിക്കാൻ ആരംഭിച്ചു.ചെന്തമിഴ് പഠിക്കാനും എഴുതാനും വളരെ ലളിതവും സുഗമവുമായിരുന്നു എന്നതാണ് ഇതിന് കാരണം.മറിച്ച് മലയാളദേശത്തിലാവട്ടെ നിലനിന്നിരുന്ന  കൊടുംതമിഴ് (മസൃണമല്ലാത്ത തമിഴ്   എന്നതാണ്  ഇതിന്റെ  അർത്ഥം) അപ്രകാരം തന്നെ  മൂലദ്രാവിഡ ഭാഷയാണ്  മലനാട്ഭാഷ  അഥവാ  മലയാളഭാഷ  എന്ന്  അറിയപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയത്. ഇത്തരത്തിലെ മലനാട്ഭാഷ ചെന്തമിഴിന്റെ പുത്രിയോ ചേച്ചിയോ അല്ല എന്നത് ആദ്യം തന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. മൂലദ്രാവിഡത്തിന്റെ പരിണാമ വികസിതമായ ഒരു കൊടുംതമിഴ് രൂപം ആയിരുന്നു മലനാട് ഭാഷ.ഈ സമയത്ത് സംസ്കൃത കാവ്യങ്ങൾക്ക് മലനാട്ടിൽ പ്രശസ്തി ഏറിവന്നു.തന്മൂലം ഭാഷാ പണ്ഡിതന്മാരെല്ലാം സംസ്ക്യതം പഠിക്കുകയും പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ പ്രവണത മലനാട് ഭാഷയിൽ വികാസം സൃഷ്ടിച്ചു. മലനാട്ടിലെ ദ്രാവിഡ ജനങ്ങൾ ചെന്തമിഴിലും സംസ്കൃതത്തിലും കാര്യമായ രചനാതർജ്ജിമകൾ നടത്തി. കാലക്രമേണ മലനാട് ദ്രാവിഡ കൊടുംതമിഴും സംസ്കൃതവും സംസാരഭാഷയിൽ കൂടികലർന്നു. ഇപ്രകാരമുള്ള സാഹിത്യ അധിനിവേശമാണ് മണിപ്രവാളത്തിലേക്കും പാട്ടിലേക്കും കാര്യമായ മുന്നേറ്റങ്ങൾ വാരിക്കൂട്ടിയത്. അതായത് മൂലതമിഴിന് ഒപ്പം സംസ്കൃതവും ചെന്തമിഴോ ഇണങ്ങി ചേർന്നിരിക്കാം. അതിനാൽ ആധുനിക മലയാളത്തെൽ ചെന്തമിഴിന്റെയും ഭാവം നിലനിന്നിരിക്കാം. പക്ഷേ എങ്കിൽ കൂടി കേരളപാണിനി പറയുന്നത് പോലെ ഏഴ്(7) നയങ്ങൾ മൂലം ചെന്തമിഴ് മലയാളമായി മാറിയതല്ല അത് ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണമാത്രമാണ്. ഇപ്പോൾ തന്നെ ലോകത്തിലെ ഒരു ഭാഷയുടേയും ലിപി ഉപയോഗിച്ച് സ്പുടമായി മലയാള ഭാഷ എഴുതുവാൻ സാധിക്കുകയില്ല എന്നത് ആണ് സത്യം. മലയാളം സ്പുടമായി എഴുത്ത് സാധ്യമാവണം എങ്കിൽ ആധുനിക ലിപി തന്നെ വേണം. ഇതാണ് മലയാള ഭാഷ ഇന്നലകളിൽ നേരിട്ട വെല്ലുവിളി. ബ്രഹ്മിയിൽ മാത്രമാവണം അല്പമേലും സ്വതന്ത്രമായ എഴുത്ത് സാധ്യമായത്. സംസ്ക്യതവിഭക്തി ഉപയോഗം നടന്നിരിക്കാം എന്നത് മാത്രമാണ് യാഥാർത്ഥ്യം. ബ്രാഹ്മി ലിപിയിൽ എഴുത്ത് നടത്തിയിരുന്ന മലയാളത്തിന് സംസ്കൃതത്തിൽ നിന്നും അക്ഷരവ്യവസ്ഥ സ്വീകരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല എന്നതും സ്മരിക്കുക. മലയാള ദേശത്തിന്റെ കാവ്യപാരമ്പര്യം അളക്കാൻ ഭാഷാ ഘടനയോ ലിപിയോ അല്ല, ദേശത്തിലെ മഹത്യകമായ പ്രദേശങളുടെയോ പ്രാദേശിക സംസ്കാര കഥയുടെയോ അടിസ്ഥാനത്തിലാവണം നിരീക്ഷിക്കേണ്ടത്. ഇത്രയും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷവും മൂലദ്രാവിഡത്തിന്റെ തനിമ മലനാട് ഭാഷ വിട്ടൊഴിഞ്ഞില്ല. അതിനാൽ തന്നെ പ്രധാന അഞ്ച് സിദ്ധാന്തങ്ങൾ പറയുന്ന സംയുകത രൂപിമ സ്വഭാവം മലയാളം നിലനിർത്തുന്നു. മൂല ദ്രാവിഡത്തിന്റെയോ തമിഴിന്റെയോ സംസ്കൃതത്തിന്റെയോ പുത്രി അല്ല മലയാളം എന്നതിന് ഉത്തമ മായ മറ്റൊരു ഉദാഹരണമാണ് തുളു ഭാഷ. 2000 വർഷം പഴക്കമുള്ള തുളു ഭാഷ പ്രോട്ടോ ദ്രാവിഡ പുത്രി ആണ്.മലയാള,കന്നഡ ഭാഷകളുമായുളള ഇതിന്റെ സാദൃശ്യം എടുത്തു പറയേണ്ടതാണ്. തുളു പോലെ തന്നെ കന്നഡയും ദ്രാവിഡ പുത്രി ആണ്. എന്നാൽ ദ്രാവിഡ കാവ്യ ഭാഷ ആയതിനാൽ ചെന്തമിഴ് ദ്രാവിഡ കൊടുംതമിഴ്മലയാളം ചെന്തമിഴിൽ നിന്ന് ഉരിത്തിരിഞ്ഞ ശെന്തമിഴിനോട് വളരെയധികം സാദൃശ്യം പുലർത്തുന്നുണ്ട്. പുത്രികാ സ്വഭാവമാണ് കന്നഡയേയും തുളുവിനെയും ഒന്നിപ്പിക്കുന്നത്. ദ്രാവിഡ ഭാഷയുടെ പരിണാമത്തിലെ അവസാനഘട്ടമായതിനാൽ മലയാളം ഇവയോടെല്ലാം അടുത്ത് നിൽക്കുന്നു. കാരണം മൂലഭാഷാ സ്വഭാവം നിലയുറച്ച ഭാഷ മലയാളം മാത്രമാണ്, അതിനാൽ തന്നെയും എല്ലാ ദ്രാവിഡ ഭാഷകളും മൂല ദ്രാവിഡത്തിൽ നിന്ന് പിരിഞ്ഞ കാലത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഭാഷ സാമ്യ വേർതിരിവ് കാണാനാവും (അവസാനം പിരിഞ്ഞ ഭാഷക്കാവാം കുടുതൽ മലയാളം (മൂലദ്രാവിഡ) സാമ്യം നിലനിൽക്കുക ) ദ്രാവിഡഭാഷയുടെ എല്ലാ സ്വഭാവങ്ങളും ഉൾകൊള്ളുന്ന നവീന ഭാഷയും മലയാളം തന്നെയാണ്. ഏത് സാഹചര്യത്തിലും വാഴുന്ന ദ്രാവിഡ ഭാഷ സംസ്കൃതവുമായി പിരിയാനാവാത്ത വിധം ഇണങ്ങി ചേർന്നത് മലയാളം ഭാഷാ ഉയിർപ്പിന് പ്രാധാനകാരണമായി.
മലയാളം പരിണാമത്തിന് ഇരയായ മൂലദ്രാവിഡ ഭാഷ ആണെന്ന് ഇന്ന് പരക്കെ അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ട്. ഏത് ഭാഷയിലേക്കും ഇനങ്ങി ചേരുന്ന ദ്രമിഡ പൊതു സ്വഭാവം തന്നെ ഈ വാദഗതിക്ക് ഊന്നൽ നൽകുന്നു.ആധുനിക തമിഴിന് മാത്രം ഇത് കഴിയാതെ പോയത് അത് കാവ്യഭാഷാചെന്തമിഴിൽ നിന്ന് ഉരിത്തിരിഞ്ഞ ിശെന്തമിഴായതിനാലാണ്. മലയാളം ഇന്നും പരിണാമ വിധേയമാണ് ആഗലേയ അന്യഭാഷകളാലും സ്വാധീനവിധേയമായി കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

=മലയാളം പിന്തുടരുന്ന ദ്രാവിഡ സ്വഭാവങ്ങൾ =
കോലെഴുത്ത് ലിപി
ഇംഗ്ലീഷ് ലിപി
ഗ്രന്ഥ ലിപി
അകാരം