ലോകത്തെ പ്രത്യക്ഷണം ചെയ്യുന്നതിനും  അനുഭവങ്ങളെ  ഏകോപിപ്പിക്കുന്നതിനും വേണ്ടി നമ്മൾ രൂപപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള സവിശേഷഘടനകളെപ്പറ്റിയുള്ള വിചാരമാണ് ഘടനാവാദം, അല്ലാതെ ബാഹ്യലോകത്ത് നിലനിൽക്കുന്ന വാസ്തവികമായ ഘടനകളെപ്പറ്റിയല്ല. അതു കൊണ്ട് ഘടനാവാദം മനുഷ്യബോധത്തിനു വിഷയമാകുന്ന ലോകത്തിന്റെ ഘടനകളെപ്പറ്റിയുള്ള പഠനമാണ്. ചിഹ്നങ്ങളുടെ വ്യവസ്ഥയായ ഭാഷയിലുടെയാണ് ഈ ഘടനകൾ നിമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്. ബന്ധങ്ങളെ മുന്നിർത്തി ചിഹ്നങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുകയാണ് ഘടനാവാദം ചെയ്യുന്നത്. ചിഹ്നം ഘടകങ്ങളുടെ സമവായമാണെന്നും അത് നിർവചിക്കപ്പെടുന്നത് ചിഹ്നങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങളെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയാണെന്നുമുള്ള വീക്ഷണമാണ് ഘടനാവാദത്തിനുള്ളത്.
പൊതുവെ മാനുഷിക പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക്  ആധാരമായ ഘടനകളെ വിവരിക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ് ഘടനാവാദം ചെയ്യുന്നതെന്നും ഘടനാപരമായ വിശകലനങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം മനുഷ്യൻ വസ്തുക്കൾക്ക് അർത്ഥം പകരുന്ന പ്രകൃയയെ മനസ്സിലാക്കുകയണെന്നും റൊളാങ്ങ് ബാർത്ത് വിശദീകരിക്കുന്നു.ഒറ്റപ്പെട്ട വസ്തുതകൾക്കുപരി വസ്തുതകളുടെ പരസ്പരാശ്രിതത്വവും അവതമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ നിയമങ്ങളുമാണ് ഘടനാവാദികൾ പഠനവിഷയമാക്കിയത്. ഭാഷയെ പരസ്പര ബന്ധിതമായി നിൽക്കുന്ന മൂലകങ്ങളുടെ സമഗ്രതയായി വീക്ഷിക്കുക, ആ ബന്ധങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്യുന്നതിലൂടെ അവയുടെ ഘടനാപരമായ വ്യാപ്തിയും പ്രസക്തിയും നിർദ്ധാരണം ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു ഘടനാവാദത്തിന്റെ രീതിശാസ്ത്രം. അർത്ഥമെന്ത് എന്നല്ല അർത്ഥം സാദ്ധ്യമാകുന്നത് അഥവാ സാദ്ധ്യമാക്കുന്നത് എങ്ങനെ എന്നാണ് ഘടനാവാദവിശകലനം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് എന്നാണ് ബാർത്തിന്റെ നിലപാട്.
മനുഷ്യനെ സബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഭാഷയിലൂടെയാണ്‌ എല്ല യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നത് എന്നതിനാൽ ഭാഷയുടെ ഘടന പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്ന് ഘടനാവാദികൾ കരുതുന്നു. ഭാഷയിലൂടെ നമുക്കു തെളിഞ്ഞുകിട്ടുന്ന വസ്തുവിന്‌ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരർത്ഥവുമില്ല. അർത്ഥം വസ്തുവിന്മേൽ ആരോപിക്കപ്പെടുകയാണ്. അൻപതുകളിൽ ചർച്ചചെയ്യപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയ ഘടനാവാദത്തിന്റെ തുടക്കം സൊസ്സൂറിന്റെ ഏതാനും പരികല്പനകളിൽ നിന്നാണ്‌.

ഘടനാവാദത്തിന്റെ ദർശനവും പ്രാരംഭ സങ്കല്പനങ്ങളും
ഭാഷയും യാഥാർത്ഥ്യവും
സൊസ്സൂറിന്റെ ഭാഷാദർശനം
ഭാഷ/ഭാഷണം