ശ്രീലങ്ക ബ്രിട്ടന്റെ കോളനി ആയിരുന്ന കാലത്ത് 60 ശതമാനത്തോളം, സർക്കാർ ജോലികളും, ന്യൂനപക്ഷമായ ശ്രീലങ്കൻ തമിഴ് അഭയാർത്ഥികൾക്കായിരുന്നു. ശ്രീലങ്കൻ ജനസംഖ്യയുടെ 15 ശതമാനത്തോളം മാത്രമേ ഈ സമൂഹം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. തമിഴർക്ക് ഏറെ പ്രാതിനിധ്യമുള്ള പ്രദേശമായ ജാഫ്നയിൽ ക്രിസ്ത്യൻ മിഷണറിമാരുടേയും, ഹൈന്ദവ നവോത്ഥാനപ്രസ്ഥാനത്തിന്റേയും ഒക്കെ കൊണ്ട് ലഭ്യമായ പാശ്ചാത്യ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ സഹായം കൊണ്ടായിരുന്നു ഇത്.

1956 ൽ ശ്രീലങ്കയിൽ ഔദ്യോഗിക ഭാഷാ നിയമം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇതിനെതിരേ തമിഴ് വംശജരും, ഇടതുപക്ഷ പാർട്ടികളും നടത്തിയ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ ഒരു വലിയ കലാപത്തിലേക്കു നയിച്ചു. സിംഹള ഭാഷ ശ്രീലങ്കയിലെ ഔദ്യോഗിക ഭാഷയാക്കിയ സർക്കാരിന്റെ തീരുമാനം, തമിഴ് ന്യൂനപക്ഷത്തെ വല്ലാത്തൊരു നിരാശയിലേക്കു നയിച്ചു.

1960കളിൽ ഒറ്റപ്പെട്ട പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ ഈ വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടിരുന്നു. സർവ്വകലാശാല പ്രവേശനത്തിനുള്ള സംവരണവും, രാഷ്ട്രീയത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിനുള്ള ആനുപാതികമായ ശതമാനവും എല്ലാം വീണ്ടും പ്രശ്നങ്ങളിലേക്കു വഴിവെച്ചു. യുണൈറ്റഡ് നാഷണൽ പാർട്ടി അധികാരത്തിലെത്തിയതിനെ തുടർന്ന് 1977ൽ വീണ്ടും കലാപമുണ്ടായി. 1981ൽ ജാഫ്നയിലെ പബ്ലിക്ക് ലൈബ്രറി രോഷാകുലരായ ജനക്കൂട്ടം തീവെച്ചു നശിപ്പിച്ചു. 1983 വരെ ശ്രീലങ്കൻ സർക്കാരും, തമിഴ് വംശജരുടെ രക്ഷക്കെന്ന പേരിൽ മുളച്ചു പൊങ്ങിയ തീവ്രവാദി സംഘടനകളും തമ്മിൽ ചെറിയ തോതിലുള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ നിലനിന്നിരുന്നു.

1983 ജൂലൈ 23ആം തീയതി, നഗരത്തിൽ പട്രോൾ നടത്തിയിരുന്ന ശ്രീലങ്കൻ സൈനികർക്കു നേരേ എൽ.ടി.ടി.ഇ യന്ത്രവത്കൃത തോക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ആക്രമണം നടത്തി. ഒരു ഓഫീസർ ഉൾപ്പെട്ടെ പതിമൂന്നു പട്ടാളക്കാർ തൽക്ഷണം മരണമടഞ്ഞു. രണ്ടു പേർക്ക് ഗുരുതരമായി പരുക്കേറ്റു. മരണമടഞ്ഞ വിമതരുൾപ്പടെ മൊത്തം മരണസംഖ്യ പതിനഞ്ചായിരുന്നു. എൽ.ടി.ടി.ഇയുടെ പ്രാദേശിക കമാൻഡറായിരുന്ന കിട്ടുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിലായിരുന്നു ഈ ആക്രമണം. എൽ.ടി.ടി.ഇയുടെ മുതിർന്ന നേതാവായിരുന്ന ചാൾസ് ആന്റണിയെ ശ്രീലങ്കൻ സൈന്യം വധിച്ചതിന്റെ പ്രതികാരമായിട്ടായിരുന്നു ഈ ആക്രമണം.
ജൂലൈ 24, ഞായർ
ദൃക്സാക്ഷി വിവരണങ്ങൾ
കേസും, നഷ്ടപരിഹാരവും
പശ്ചാത്തലം