യാത്രകൾക്കൊടുവിലെ ഇരുപതു വയസ്സ് തികഞ്ഞിട്ടില്ലായിരുന്ന അബലാർഡ് പാരിസിലിലെത്തി. അവിടെ, നോത്ര് ദാം ഭദ്രാസനത്തോടു ചേർന്നുള്ള വിദ്യാലയത്തിൽ, ലാവോണിലെ അൻസെൽമിന്റെ ശിഷ്യനും യഥാർത്ഥ്യവാദ ചിന്തയുടെ മുൻ‌നിരവക്താക്കളിൽ ഒരാളുമായിരുന്ന ഷമ്പീക്സിലെ വില്യമിന്റെ കീഴിൽ അദ്ദേഹം കുറേക്കാലം പഠിച്ചു. ഇക്കാലത്താണ്‌ അദ്ദേഹം തന്റെ പേര്‌ അബലാർഡ് എന്നു മാറ്റിയത്. താമസിയാതെ ഗുരുവിനെത്തന്നെ സം‌വാദത്തിൽ തോല്പിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിനു കഴിഞ്ഞു. ഇതേത്തുടർന്നുണ്ടായ ദീർഘമായ മത്സരം, മദ്ധ്യകാലചിന്തയിൽ അന്നേവരെ മുന്നിട്ടുനിന്നിരുന്ന യാഥാർത്ഥ്യവാദത്തിന്റെ(realism) തിരോധാനത്തിലും നാമവാദത്തിന്റെ(nominalism) സ്വീകാര്യതയിലും കലാശിച്ചു. ഗുരുവിനോടു മത്സരിച്ച്, 22 വയസ്സു മാത്രമുണ്ടായിരുന്നു അബലാർഡ് ആദ്യം മെലൻ എന്ന സ്ഥലത്തും, പിന്നെ നേരിട്ടുള്ള എതിർപ്പിനായി പാരിസിനടുത്തു തന്നെയുള്ള കോർബീലിലും സ്വന്തം വിദ്യാലയം തുടങ്ങി.

അബലാർഡിന്റെ അദ്ധ്യാപനം വൻ‌വിജയമായിരുന്നെങ്കിലും, ആരോഗ്യ സംബന്ധമായ പ്രശ്നങ്ങളാൽ ഇടയ്ക്ക് അത് നിർത്തിവയ്ക്കാൻ അദ്ദേഹം നിർബന്ധിതനായി. 1108-ൽ അബലാർഡ് മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ സെയ്ന്റ് വിക്ടർ എന്ന സ്ഥലത്ത് വില്യം പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ വീണ്ടും പ്രതിദ്വന്ദികളായി. ഇത്തവണയും വിജയം അബലാർഡിനു തന്നെയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മേധാവിത്വം ഇതോടെ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. ഒരിക്കൽ കൂടി അദ്ദേഹം മെലനിൾ പഠിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. പാരിസിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് അബലാർഡിനെ തടയാൻ വില്യമിന്‌ കുറേക്കാലം കഴിഞ്ഞെങ്കിലും ഒടുവിൽ നോത്ര് ദാമിന്‌ അഭിമുഖമായി സൈൻ നദിയുടെ കരയിലുള്ള സെയിന്റ് ജെനവീവ് കുന്നിൽ അദ്ദേഹം ഒരു വിദ്യാലയം തുടങ്ങി. സം‌വാദചിന്തയിൽ(dialectic) വിജയം സ്ഥാപിച്ചു കഴിഞ്ഞതിനാൽ തത്ത്വചിന്തയിലേയ്ക്ക് ശ്രദ്ധതിരിച്ച അബലാർഡ്, ലവോണിൽ അൻസെൽമിന്റെ ക്ലാസ്സുകളിൽ പങ്കെടുക്കാൻ തുടങ്ങി. അവിടേയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിജയം സമ്പൂർണ്ണമായിരുന്നു. മുൻ തയ്യാറെടുപ്പോ പ്രത്യേക പഠനമോ ഇല്ലാതെ ആ വിഷയവും അദ്ദേഹത്തിന്‌ താമസിയാതെ പഠിപ്പിക്കാനായി. ശിഷ്യന്റെ ക്ലാസുകൽ ഗുരുവിന്റേതിനേക്കാൽ മെച്ചപ്പെട്ടവയെന്ന് അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. അതോടെ അബലാർഡ് പ്രശസ്തിയുടെ കൊടുമുടിയിലായി. നോത്ര് ദാമിൽ അദ്ധ്യാപകസ്ഥാനത്തേയ്ക്ക് നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ട അദ്ദേഹം 1115-ൽ ആ സ്ഥാനം ഏറ്റെടുത്തു. 

ആകർഷകമായ രൂപവും പെരുമാറ്റവും അബലാർഡിനെ അനുഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. താമസിയാതെ, വിവിധദേശക്കാരായ ആയിരക്കണക്കിനു ശിഷ്യന്മാർ അദ്ദേഹത്തിനു ചുറ്റും കൂടി. വിദ്യാർത്ഥികൾ കൊടുത്ത പ്രതിഫലത്തിൽ നിന്നു ലഭിച്ച സമ്പത്തും, എല്ലാവരുടേയും ആരാധനയും മൂലം ലോകത്തിലെ ഏക അപരാജിതദാർശനികനായി താൻ സ്വയം കാണാൻ തുടങ്ങിയെന്ന് അബലാർഡ് പറയുന്നു. എന്നാൽ പ്രശസ്തിയുടെ കൊടുമുടിയിൽ പ്രേമത്തിന്റെ പിടിയിലായതിനെ തുടർന്ന്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവസ്ഥ താമസിയാതെ മാറി.

എലൂയീസ്
പ്രശസ്തിയിലേയ്ക്ക്
ദുരിതങ്ങളുടെ കഥയും മറ്റും
സന്യാസജീവിതം