എന്നിരുന്നാലും ബ്രിട്ടീഷുകാർ പ്ലാസ്സി യുദ്ധത്തിൽ വിജയംവരിക്കുകയും ഒഡീഷയിലെ ബംഗാൾ, ബീഹാർ, മദീനാപൂർ തുടങ്ങിയ പ്രവിശ്യകൾ കയ്യേറുകയും ചെയ്തതിനു ശേഷം 1757 ലാണ് പ്രധാന പ്രശ്നങ്ങൾ ആരംഭിക്കുന്നത്. 1765 ൽ അവർ ആന്ധ്രാപ്രദേശിലെ ഒരു വിശാലമായ ഭൂഭാഗം പാഴ്സികൾ, ഹൈദരാബാദിലെ നൈസാം എന്നിവരിൽനിന്നും പിടിച്ചെടുക്കുകയുണ്ടായി. ഖർദയ്കു തെക്കായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഗഞ്ചാമിൽ ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഒരു കോട്ട പടുത്തുയർത്തുകയും ചെയ്തു. ഗഞ്ചം, മേദിനാപൂർ എന്നിവയ്ക്കിടയിലെ ഗതാഗതാവശ്യങ്ങൾക്കായി ഖുർദ രാജാവിന്റെ ചതിയനായ സഹോദരൻ ശ്യാംസുന്ദർ ദേവിന്റെ സഹായത്തോടെ 1798 ൽ അവർ ഖുർദ ആക്രമിച്ചു.  ഖുർദ രാജാവായ ഗജാപതി ദിബ്യസിൻഘ ദേവിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത മരണത്തിന്റെ ആഘാത ഘട്ടത്തിൽ പോലും രാജഗുരു അവരുടെ ശ്രമത്തെ വിജയിക്കാൻ അനുവദിച്ചില്ല. രാജ്ഗുരു അടുത്ത രാജാവായി മുകുന്ദ ദേവ് രണ്ടാമനെ പിന്തുണക്കുകയും അദ്ദേഹത്തെ ഖുദ്രയിലെ രാജാവാക്കുകയും ചെയ്തു. 

ഗഞ്ചം, ബാലസോർ എന്നിവിടങ്ങളെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതിനായി ഗഞ്ചാമിലെ  ജില്ലാ മജിസ്ട്രേറ്റായിരുന്ന കേണൽ ഹാർകോർട്ട്, ഖുർദ രാജാവുമായി ഒരു കരാറുണ്ടാക്കുന്നതിൽ വിജയിച്ചു. ബ്രിട്ടീഷുകാർ നഷ്ടപരിഹാരമെന്ന നിലയിൽ ഒരു ലക്ഷം രൂപ (₹ 1, 00,000) നൽകുന്നതാണ്  എന്നും കൂടാതെ 1760 എ.ഡി മുതൽ മറാത്തകളുടെ അധീനതയിലുള്ള നാല് പർഗാനകൾ തിരികെ നൽകുമെന്നും കരാറിൽ വ്യവസ്ഥ ചെയ്യപ്പെട്ടു.  എന്നാൽ, ബ്രിട്ടീഷുകാർ രണ്ടു വഴികളിലും ഖുർദ രാജാവിനെ ചതിക്കുകയാണുണ്ടായത്. രജഗുരു രണ്ടു കരാറുകളും പാലിപ്പിക്കാൻ തന്റെ കഴിവിന്റെ പരമാവധി ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രമങ്ങൾ വ്യർഥമായി. 1803-04 കാലഘട്ടത്തിൽ, ഏകദേശം രണ്ടായിരത്തോളംവരുന്ന സായുധരായ പൈക്കുകളുടെ അകമ്പടിയോടെ അദ്ദേഹം കട്ടക്കിലേക്ക് മാർച്ച് ചെയ്തുവെങ്കിലും  40,000 രൂപ മാത്രം ലഭിക്കുകയും പർഗാനകൾ വിട്ടുകൊടുക്കുന്നതിനു ബ്രിട്ടീഷുകാർ വിസമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു.

ബർഗികൾ
ബ്രിട്ടീഷുകാർ
കയ്യേറ്റക്കാർക്കെതിരെയുള്ള പ്രക്ഷോഭം
ജീവിതരേഖ