1908 നവംബർ മാസത്തിലെ ഒരു ദിവസം എഡിത്ത് സ്കൂളിൽനിന്നെത്തിയത് വളരെ ക്ഷീണിതയായാണ്. തനിക്ക് ഒരു സുഖവും തോന്നുന്നല്ല എന്ന ആവലാതിയിൽ ഹെലെന ഒരു ഭിഷഗ്വരനെ വിളിച്ചുവരുത്തുകയും അദ്ദേഹം പരിശോധനനടത്തിയശേഷം എഡിത്തിന് ശ്വാസകോശത്തിൽ വീക്കമുണ്ടെന്ന് അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. 1909 ലെ പുതുവത്സരദിനത്തിൽ എഡിത്തിന് ക്ഷയരോഗമുണ്ടെന്ന് സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടു. പരിശോധനാറിപ്പോർട്ട് വന്ന ഒരു മാസത്തിനുള്ളില്ത്തന്ന എഡിത്ത് നുമ്മെല സാനിട്ടോറിയത്തിൽ അഡ്മിറ്റായി. അവരുടെ പിതാവ് മരണപ്പെടുന്നതിനു മുമ്പ് ചികിത്സിച്ചിരുന്ന അതേ ആശുപത്രിയായിരുന്നു അത്. ഓർമ്മകൾ അവരെ വേട്ടയാടുകയും അവിടുത്തെ ചികിത്സ അവർക്ക് സുഖപ്രദമല്ലാതെ വരുകയും ചെയ്തു. അക്കാലത്ത് ക്ഷയരോഗം പൂർണ്ണമായി സുഖപ്പെടുവാനുള്ള സാഹചര്യങ്ങളില്ലായിരുന്നു. 70 മുതൽ 80 ശതമാനം വരെയുള്ള കേസുകളിൽ രോഗികൾ അസുഖം കണ്ടുപിടിച്ച് 10 വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മരണമടഞ്ഞിരുന്നു. നുമ്മെലയിൽ എഡിത്ത് വളരെ അസന്തുഷ്ടയായി കാണപ്പെട്ടിരുന്നു. അവരുടെ പിതാവിൻറെ മരണവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന കേന്ദ്രമെന്ന നിലയിൽ പ്രത്യേകിച്ചും. അവരുടെ തൂക്കം കുറയുകയും മാനസികാരോഗ്യം വളരെ താഴ്ന്നനിലയിലെത്തുകയും ചെയ്തിരുന്നു. തനിക്കു മാനസികരോഗിയായി മാറിയിട്ടുണ്ടെയെന്ന് അവർ ഒരിക്കൽ ഡോക്ടറോട് സംശയം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. 

അവരെ ഭൂതകാലം വേട്ടയാടുകയും ആ സ്ഥലം സ്ഥലം കൂടുതൽ ഒരു ജയിലിൽ സാദൃശ്യമുള്ളതായി അവർക്കു തോന്നകയും ചെയ്തു. വിരസമായ ദിവസങ്ങളിൽ അവർ മറ്റു ദേശങ്ങളിൽ യാത്ര ചെയ്യുന്നതായി ദിവാസ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നു. ദിവസങ്ങൾ കഴിയവേ  അവർ തന്റെ മനസ്സിനെ വിചിത്രമായ ലോകത്തേയ്ക്കു പാറിപ്പറക്കുന്നതിനായി അഴിച്ചുവിട്ടു. അടുത്ത വർഷം അവരുടെ സ്ഥിതി കൂടുതൽ വഷളായിത്തീർന്നിരുന്നു. അതിനാൽ കുടുംബം വിദേശത്തുനിന്നുള്ള സഹായം ലഭിക്കുവാനുള്ള സാദ്ധ്യതകൾ ആരാഞ്ഞു. പ്രഥമഗണന സ്വിറ്റ്സർലാന്റ് ആയിരുന്നു. അക്കാലത്ത് യൂറോപ്പിലെ ക്ഷയരോഗ ചികിത്സയുടെ കേന്ദ്രമായി സ്വിറ്റ്സർലാന്റ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു.

1911 ലെ ഒക്ടോബർ മാസത്തിൽ, അസുഖനിർണ്ണയം നടത്തി ഏകദേശം മൂന്നു വർഷങ്ങൾത്തു ശേഷം എഡിത്തും അവരുടെ അമ്മയും സ്വിറ്റസർലാൻറിലെ അറോസായിലേയ്ക്കു യാത്രയായി. എന്നാൽ അവിടെയും അവർ‌ക്ക് സുഖകരമായി തോന്നിയില്ല. മൂന്നു വ്യത്യസ്ത ഡോക്ടർമാർ അവരെ പരിശോധിക്കുകയും അസുഖം ഭേദമാകുന്നതിനുള്ള തികച്ചും വ്യത്യസ്തങ്ങളായ വിവിധ മാർഗ്ഗങ്ങൾ നിർദ്ദേശിക്കുകയും ചെയ്തു. ഏതാനും മാസങ്ങൾക്കു ശേഷം അവരെ ഡവോസ്-ഡോർഫ് സാനിട്ടോറിയത്തിലെ ഡോക്ടർ ലുഡ്‍വിഗ് വോൺ മുറാൾട്ടിന്റെ അടുത്തെത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. പ്രസ്തുത ഡോക്ടറെ കണ്ടമാത്രയിൽത്തന്നെ അവർക്ക് വളരെ ആശ്വാസം അനുഭവപ്പെടുകയും, ഡോക്ടർ വോൺ മുറാൾട്ട് അവർക്ക് വലതു ഭാഗത്തു ചെയ്യാവുന്നതായ ന്യൂമോത്തൊറാക്സ് എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ചികിത്സ നിർദ്ദേശിച്ചു.  ഇത് ശസ്ത്രക്രിയക്കിടയിൽ ശ്വാസകോശം തുളച്ച് അതിൽ നൈട്രജൻ ഗ്യാസ് നിറക്കുന്ന പ്രക്രയയും ഉൾപ്പെട്ടതായിരുന്നു. തുളയ്ക്കുന്ന ശ്വാസകോശം ഉപയോഗക്ഷമമല്ലാതാവുമെങ്കിലും അത് വിശ്രമാവസ്ഥയിലാകുമായിരുന്നു. 1912 മെയ് മാസത്തിനു ശേഷം അസുഖം ഭേദപ്പെട്ടിരുന്നില്ലെങ്കിലും  അവരുടെ ശ്വാസകോശത്തിൽ ക്ഷയരോഗത്തിന്റെ ബാക്ടീരിയകൾ ഒന്നും തന്നെ അവശേഷിച്ചായി കാണപ്പെട്ടില്ല. അവർ ഓരോ ദിവസവും അനേകമണിക്കൂറുകൾ വിശമിക്കേണ്ടതും ആഹാരക്രമം അനുഷ്ടിക്കേണ്ടതുമുണ്ടായിരുന്നു. 

ഫിൻലാൻറിലെ ഒരു ചെറു പ്രദേശത്തുനിന്ന് ബൌധികമായി വളരെ ഉന്നതനിലയിലുള്ള ഒരു രാജ്യത്തെത്തിയ അവർക്ക് അവിടെനിന്ന് വളരെ ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ പകർന്നുകിട്ടി. യൂറോപ്പിലെ പ്രതിഭാധനരായ നിരവധി ആളുകളുമായി കൂടിക്കാഴ്ച നടത്തുവാൻ സാനിട്ടോറിയത്തിലെ ചികിത്സാകാലത്ത് അവർക്ക് സാധിച്ചിരുന്നു. ഇത്തരം ആളുകളിൽനിന്ന് ഒരു പ്രത്യേക അടുപ്പം അവർക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. ഇത് സെന്റ് പീറ്റേർസ്ബർഗ്ഗിലെ താമസത്തിനിടയിൽ വളരെ വിരളമായി ലഭിച്ചിരുന്നതാണ്. തീർച്ചയായും അവരുടെ വിശ്വാസവും സൗഹൃദം നേടിയ ആദ്യ ഡോക്ടർ വോൺ മുറാൾട്ട് ആയിരുന്നു. 1917 ൽ ഡോക്ടർ വോൺ മുറാൾട്ട് അന്തരിച്ചവേളയിൽ “Trädet i skogen”  ("The Tree in the Forest") “Fragment av en stämning”  ("Fragment of a Mood") എന്നിങ്ങനെ  രണ്ടു കവിതകൾ അവർ അദ്ദേഹത്തെ സംബന്ധിച്ച് എഴുതുകയുണ്ടായി. സ്വിറ്റ്സർലന്റിലെ വാസകാലത്ത് അദ്ദേഹത്തെസംബന്ധിച്ച് അവർക്കുണ്ടായിരുന്ന ബഹുമാനവും ദുഖവും സ്നേഹവുമൊക്കെ ഈ കവിതകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. 

ക്രമേണ എഡിത്തിൻറെ ആരോഗ്യം മെച്ചപ്പെടുകയും ചുമ മാറുകയും ചെയ്തതിൻറെ ഫലമായി സാധാരണ ജീവിതത്തിലേയ്ക്കു മെല്ലെ പ്രവേശിച്ചു.  1914 ലെ വസന്തത്തിൽ അവർ കുടുംബത്തിലേയ്ക്കു യാത്രതിരിച്ചു. എന്നാൽ അവരോടൊപ്പം അസുഖത്തിൻറ നിഴൽ ഒപ്പം സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. 

കൃതികളും ആസ്വാദനനിലവാരവും
രചനകൾ
അസുഖകാലം
ആദ്യകാലജീവിതം