ഐർലാന്റിലെ ആദ്യകാല നിയമം വധശിക്ഷ നൽകുന്നത് നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. കൊലപാതകം രണ്ടുതരം പിഴ ചുമത്തിയാണ് ശിക്ഷിച്ചിരുന്നത്. ഒരു ക്ലിപ്തമായ തുകയും ("éraic") മാറിവരാവുന്ന തുകയുമായിരുന്നു ("Log nEnech") പിഴയായി നൽകേണ്ടിയിരുന്നത്. കൊലയാളിക്കോ അയാളുടെ കുടുംബാംഗങ്ങൾക്കോ പിഴ നൽകാൻ സാധിച്ചില്ലെങ്കിൽ മാത്രമായിരുന്നു വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കിയിരുന്നത്. സൈന്റ് ഓർഡന്റെ കൊലപാതകിയെ വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിച്ച സംഭവം ക്രിസ്തുമതത്തിനു മുൻപുണ്ടായിരുന്ന നഷ്ടപരിഹാരത്തിലൂന്നിയ നിയമത്തെ (restorative justice) ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ പ്രതികാരത്തിലൂന്നിയ നിയമം (retributive justice) സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ട് ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള ശ്രമമായിരുന്നെന്നാണ് വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നത്. 
നോർമാൻ അധിനിവേശത്തിനു ശേഷം ബ്രിട്ടീഷ് നിയമമാണ് ഐർലാന്റിലെ നിയമവ്യവസ്ഥയ്ക്ക് അടിസ്ഥാനമായത്. ഫെലണി (felony) എന്ന ഗണത്തിൽ പെടുന്ന എല്ലാ കുറ്റങ്ങൾക്കും വധശിക്ഷയായിരുന്നു ഈ നിയമം ആദ്യകാലത്ത് അനുശാസിച്ചിരുന്നത്. 1827 മുതൽ 1861 വരെ നടപ്പാക്കിയ പരിഷ്കാരങ്ങൾ ന്യായാധിപർക്ക് നാടുകടത്തൽ എന്നൊരു ശിക്ഷ കൂടി നൽകാൻ അനുവാദം നൽകി. അതിനു ശേഷം ജോലിയെടുക്കേണ്ട തരം തടവും നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ടു. ഇവയൊക്കെ ഇതിനു മുൻപ് വധശിക്ഷ നൽകപ്പെട്ടിരുന്ന കുറ്റങ്ങൾക്കാണ് നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. ഐർലാന്റിലെ വധശിക്ഷാ നിയമം (1842) വധശിക്ഷ നൽകാവുന്ന കുറ്റങ്ങളുടെ എണ്ണം കുറച്ചുകൊണ്ട് നിയമത്തെ ഇംഗ്ലീഷ് നിയമത്തോട് കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു. ഫ്രഞ്ച് സൈന്യത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നതിന് വധശിക്ഷ നൽകിയിരുന്ന നിയമം പിൻവലിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഐർലാന്റിൽ അവസാനമായി പരസ്യ വധശിക്ഷ നടന്നത് 1868 ലാണ്. വധശിക്ഷാ ഭേദഗതി നിയമം പാസായ ശേഷം വധശിക്ഷ നൽകുന്നത് ജയിലിനുള്ളിലാക്കി. ഐർലാന്റുകാരൻ ഡോക്ടർ സാമുവൽ ഹൗട്ടനാണ് കൂടുതൽ മനുഷ്യത്വപരമായ സ്റ്റാൻഡേർഡ് വീഴ്ച്ചാ ദൈർഘ്യമുള്ള തൂക്കിക്കൊല്ലൽ വികസിപ്പിച്ചെടുത്തത്. ഇത് 1866-ൽ ഉപയോഗത്തിൽ വന്നു. സമാധാന കാലത്ത് യുനൈറ്റഡ് കിംഗ്ഡം ഓഫ് ഗ്രേറ്റ് ബ്രിട്ടൺ ആൻഡ് ഐർലന്റിനു കീഴിൽ അവസാനമായി വധിക്കപ്പെട്ടയാൾ തന്റെ ഭാര്യയെക്കൊന്ന വില്യം സ്കാലൻ എന്നയാളായിരുന്നു (1911). 

ഐറിഷ് റിപ്പബ്ലിക്ക് വാദികളുടെ വധശിക്ഷ രാഷ്ട്രീയ രക്തസാക്ഷികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. 1867-ലെ മാഞ്ചസ്റ്റർ രക്തസാക്ഷികൾ ഉദാഹരണം. ഭൂമിക്കു വേണ്ടിയുള്ള യുദ്ധം (ലാന്റ് വാർ) എന്നറിയപ്പെടുന്ന പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്കെതിരായാണ് "ദി പ്രിവൻഷൻ ഓഫ് ക്രൈം (ഐർലാന്റ്) ആക്റ്റ്" 1882-ൽ നിലവിൽ വന്നത്. ഇത് ജൂറിയില്ലാത്ത വിചാരണയിൽ മരണശിക്ഷ കൊടുക്കാനുള്ള സാഹചര്യമുണ്ടാക്കി. ഇത് പ്രതിഷേധത്തിന് കാരണമായെങ്കിലും ഈ നിയമം മൂലം ഒരാളെയും ശിക്ഷിച്ചിട്ടില്ല. 1916-ൽ ഈസ്റ്റർ പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ (Easter Rising) നേതാക്കളെ വധിച്ചത് പ്രക്ഷോഭകാരികൾക്ക് പൊതുജന പിന്തുണ കിട്ടാൻ കാരണമായി. ഐറിഷ് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായുള്ള യുദ്ധത്തിൽ (1919-21) 24 റിബലുകളെ വധിച്ചിരുന്നു. സൈനിക നിയമത്തിൻ കീഴിലായിരുന്ന മുൺസ്റ്ററിലെ കോർക്ക് എന്ന സ്ഥലത്ത് 13 പേരെയും ലിമ്മറിക് എന്ന സ്ഥലത്ത് ഒരാളെയും വെടിവച്ചു കൊന്നിരുന്നു. മൗണ്ട്ജോയ് ജയിലിൽ പത്തു പേരെ (The Forgotten Ten) തൂക്കിക്കൊന്നു. ബ്രിട്ടൻ വധിച്ച അവസാന വ്യക്തി വില്യം മിച്ചൽ ആയിരുന്നു. ഇയാൾ റോയൽ ഐറിഷ് കോൺസ്റ്റാബുലറിയിലെ (പോലീസ് സേന) അംഗമായിരുന്നു. ഒരു ന്യായാധിപനെ വധിച്ചു എന്നതായിരുന്നു കുറ്റാരോപണം.

1919–21 സമയത്ത് ബ്രിട്ടനെതിരേ യുദ്ധം ചെയ്ത സ്വയം പ്രഘ്യാപിത "ഐറിഷ് റിപ്പബ്ലിക്ക്" സ്വന്തം കോടതികളും സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു. ഇവയിൽ വധശിക്ഷ നൽകപ്പെടുമായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ ഐറിഷ് റിപ്പബ്ലിക്കൻ ആർമിക്ക് ബ്രിട്ടനോടു കൂറുള്ള സാധാരണക്കാരെയും ചാരപ്രവൃത്തി, ശത്രുവിനോടു കൂട്ടുചേരൽ തുടങ്ങിയ കുറ്റങ്ങൾക്ക് സൈനികവിചാരണ നടത്തി വധിക്കാൻ അധികാരം നൽകപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇത്തരം പല കോടതികളും തട്ടിക്കൂട്ടപ്പെട്ടവയും അന്യായമായ ശിക്ഷ നൽകുന്നവയുമായിരുന്നു. ഇത്തരം നിയമത്തിനു പുറത്തുള്ള കൊലപാതകങ്ങളും ധാരാളം നടന്നിട്ടുണ്ട്. 1922-ലെ ഡണ്മാൻവേ കൊലപാതകങ്ങൾ പോലെയുള്ളവ വിവാദങ്ങളുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. 

1922-ലെ ഭരണഘടനയുടെ കരടിൽ വധശിക്ഷ നിർത്തലാക്കാനുള്ള നിർദ്ദേശം ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ ഇത് സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടില്ല. അതിനാൽ നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന ബ്രിട്ടീഷ് നിയമങ്ങൾ തുടർന്നു. വധശിക്ഷ തുടരാനുള്ള കാരണം 1922-3 ലെ ഐറിഷ് ആഭ്യന്തര യുദ്ധമായിരുന്നു. സൈനിക കോടതികൾക്ക് ഉടമ്പടിക്കെതിരായി യുദ്ധം ചെയ്യുന്നവർക്ക് വധശിക്ഷ വിധിക്കാനുള്ള അവകാശവും 1922 സെപ്റ്റംബർ 26-ന് നൽകപ്പെട്ടു. ഇത്തരത്തിലുള്ള 81 തടവുകാരെ സർക്കാർ ഫയറിംഗ് സ്ക്വാഡുപയോഗിച്ച് വധിക്കുകയുണ്ടായി. 

വധശിക്ഷ നിർത്തലാക്കൽ
പിന്നീടുണ്ടായ വധശിക്ഷകൾ
നിയമരംഗത്തെ സംഭവവികാസങ്ങൾ
ആദ്യകാല ചരിത്രം