ഇന്ത്യയിൽ വളരെ പ്രാചീനകാലം മുതൽ തൈര് (ദധി) പ്രചാരത്തിലുണ്ട്. തൈരിന്റെ ഔഷധപരവും ആരോഗ്യപരവുമായ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ച് പണ്ടുമുതൽക്കേ ഭാരതീയ ഭിഷഗ്വരന്മാർ ബോധവാന്മാരായിരുന്നു. പാൽ പുളിച്ചു തൈരാകുന്നത് സൂക്ഷ്മാണുക്കളുടെ പ്രവർത്തനം മൂലമാണെന്ന് ലൂയി പാസ്ചർ കണ്ടുപിടിച്ചത് 19 ശ.-ത്തിന്റെ മധ്യത്തിലാണ്. തൈരിനു സമാനമായ പാലുത്പന്നങ്ങളാണ് യോഗർട്ട്, കെഫീർ, കുമിസ് എന്നിവ. യൂറോപ്പ്, ഏഷ്യ, ആഫ്രിക്ക എന്നിവിടങ്ങളിൽ യോഗർട്ടിനാണ് അധികം പ്രചാരം. കൊക്കേഷ്യൻ പർവതപ്രാന്തങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന കെഫീർ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നത് കോലാട്, ചെമ്മരിയാട്, പശു എന്നിവയുടെ പാലിൽനിന്നാണ്. റഷ്യയിൽ പ്രചാരമുള്ള കുമിസ് ഉണ്ടാക്കുന്നത് കുതിരപ്പാലിൽനിന്നാണ്. ടാറോ (ബാൾക്കൻ ദ്വീപുകൾ), മസ്സുൻ (യു.എസ്.), ഗിയോസു, മെസ്സോർഡ്സ്, സ്കിർ എന്നിവയ്ക്ക് യോഗർട്ടിനോടു സാദൃശ്യമുണ്ട്. ടാറ്റെ എന്ന ഇനം പാലുത്പന്നമാണ് സ്കാൻഡിനേവിയൻ രാജ്യങ്ങളിൽ തൈരിനു സമാനമായി ഉപയോഗിക്കുന്നത്. 
തൈരും ഈന്തപ്പഴവും റംസാൻ നോമ്പ് വീടുന്നതിന് പശ്ചിമേഷ്യയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ശീലമുണ്ട്.

പുരാതനനാടോടി കാലഘട്ടം മുതലുള്ള തുർക്കികളുടെ ഭക്ഷണത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് തൈര്. പരമ്പരാഗതപാത പിന്തുടർന്ന്, തുർക്കികൾ ഏതാണ്ടെല്ലാ ഭക്ഷണവിഭവങ്ങൾക്കുമൊപ്പം തൈര് ചേർത്ത് ഉപയോഗിക്കുന്നു. യോഗർട്ട് എന്ന പദം തുർക്കിഷ് ഭാഷയിൽ നിന്നുള്ളതാണ്. പതിനൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ മഹ്മൂദ് കാശ്ഗാരി എഴുതിയ ദിവാൻ ലുഗാത് അൽ തുർക്ക് (തുർക്കിഷ് ഭക്ഷണവിഭവങ്ങൾ) എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ തൈരിന്റെ ഔഷധഗുണങ്ങൾ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യ പകുതിയിലാണ് യോഗർട്ട് യൂറോപ്പിലെത്തിയത്. ഫ്രഞ്ച് രാജാവ് ഫ്രാൻസിസ് ഒന്നാമന് (1515 -47) കലശലായ വയറിളക്കം ബാധിക്കുകയും അന്നാട്ടിലെ വൈദ്യന്മാർക്ക് അത് സുഖമാക്കാൻ കഴിയാതെ വരുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, ഓട്ടൊമൻ തുർക്കിയിലെ സുൽത്താൻ സുലെയ്മാൻ അയച്ചു കൊടുത്ത അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൊട്ടാരം വൈദ്യനാണ് അത് ഭേദമാക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്. അസുഖം മാറ്റുന്നതിന് യോഗർട്ടാണ് വൈദ്യനന്ന് മരുന്നായി ഉപയോഗിച്ചത്.

പ്രചാരം
തരങ്ങൾ
ഘടകങ്ങൾ
കറികൾ