1907-ൽ ജിൽബർട്ട് ആൻഡ് എല്ലിസ് ദീപുകളിലെ ബ്രിട്ടീഷ് റെസിഡന്റ് കമ്മീഷണർ (ആ സമയത്ത് ഈ ദ്വീപുകൾ ബ്രിട്ടീഷ് സംരക്ഷണത്തിലായിരുന്നു. ഇവ 1979 മുതൽ കിരിബാത്തി, തുവാലു എന്ന സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രങ്ങളാണ്) സ്വൈൻസ് ദ്വീപ് യുനൈറ്റഡ് കിംഗ്ഡത്തിന്റെതാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുകയും 85 അമേരിക്കൻ ഡോളർ നികുതി ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ജെന്നിംഗ്സ് നികുതി കൊടുത്തുവെങ്കിലും ഇക്കാര്യം അമേരിക്കൻ സ്റ്റേറ്റ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെടുത്തി. ഇയാളുടെ പണം പിന്നീട് തിരികെ കൊടുക്കപ്പെട്ടു. ഇതെത്തുടർന്ന് ഈ ദ്വീപ് അമേരിക്കയുടേതാണെന്ന് ബ്രിട്ടൻ സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തുവത്രേ. 
1920-ൽ എലി (അച്ഛൻ), 1921-ൽ അയാളുടെ ഭാര്യ എന്നിവർ മരിച്ചപ്പോൾ ദ്വീപിന്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശത്തെപ്പറ്റി തർക്കമുണ്ടായി. അമേരിക്കൻ സർക്കാർ ദ്വീപിന്റെ ഭരണം എലിയുടെ മകൾ ആനിനും മകൻ അലക്സാണ്ടർക്കുമായി നൽകാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഇതോടൊപ്പം ഇത് അമേരിക്കൻ സമോവയുടെ ഭാഗമാക്കാനും തീരുമാനിച്ചു. 1925 മാർച്ച് നാലിനാണ് ഈ കൂട്ടിച്ചേർക്കൽ നടന്നത്. എലി ജെന്നിംഗ്സ് ജൂനിയറിന്റെ മകൻ അലക്സാണ്ടർ ജെന്നിംഗ്സ് ദ്വീപിന്റെ മാനേജറായി. ഈ സമയത്ത് ഇവിടെ നൂറോളം ആൾക്കാർ താമസമുണ്ടായിരുന്നു. 

1953-ൽ തൊഴിലാളികൾ ദ്വീപിൽ കൈവശാവകാശമുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയതിനാൽ തൊഴിൽ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് തുടക്കമായി. തങ്ങൾ ദ്വീപിൽ വർഷം മുഴുവനും താമസിക്കുന്നതിനാൽ തങ്ങൾക്കാണ് ദ്വീപിന്റെ അധികാരമെന്നായിരുന്നു ഇവർ വാദിച്ചത്. അലക്സാണ്ടർ ജെന്നിംഗ്സ് ദ്വീപിൽ നിന്ന് 56 തൊഴിലാളികളെയും അവരുടെ കുടുംബങ്ങളെയും ഒഴിപ്പിച്ചശേഷം അമേരിക്കൻ സമോവയിലെ ഗവർണർ ഇടപെട്ടു. ജെന്നിംഗ്സിന് ദ്വീപ് സ്വത്തായി ഉപയോഗിക്കാനുള്ള അധികാരം ഈ ഉത്തരവ് ഉറപ്പുവരുത്തിയെങ്കിലും തൊഴിലാളികളുടെ കരാറും പ്രാദേശിക സർക്കാരും സ്ഥാപിക്കുകയും തൊഴിലാളികളുടെ അധികാരങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. അമേരിക്കൻ സമോവയിലെ ജനപ്രാതിനിദ്ധ്യസഭയിൽ ദ്വീപുവാസികളുടെ ഒരു പ്രതിനിധിയെ ഉൾപ്പെടുത്താനും തീരുമാനമായി.

അമേരിക്കൻ പരമാധികാരം ഉറപ്പിക്കുന്നു
വൈദ്യുതിയും റേഡിയോയും
പരമാധികാരവും കച്ചവടവും സംബന്ധിച്ച് അടുത്തകാലത്തുണ്ടായ പ്രശ്നങ്ങൾ
2005-ലെ പേഴ്സി കൊടുങ്കാറ്റ്