സസ്സൂറിന്റെ ഒരടിസ്ഥാന ദ്വന്ദ്വസങ്കല്പമാണ് langue/parole അഥവാ ഭാഷ/ഭാഷണം. ഭാഷ അഥവാ ലാങ് എന്നാൽ ഒരു ഭാഷയുടെ ഘടകങ്ങളായ ചിഹ്നങ്ങളേയും പ്രവർത്തനങ്ങളേയും നിർണ്ണയിക്കുന്ന നിയമങ്ങളുടെ ആകെത്തുകയായ വ്യവസ്ഥയെന്നാണ് സസ്സൂർ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. ഈ ഭാഷ സമൂഹത്തിൽ ലയിച്ച് കിടക്കുകയാണ്. ഒരു ഭാഷ സമൂഹത്തിലെ എല്ലാ അംഗങ്ങളും പങ്കു വെക്കുന്ന ഭാഷാ നിയമങ്ങളുടെ ആകെത്തുകയാണെങ്കിൽ ഭാഷണം അഥവാ പരോൾ എന്നത് സമൂഹം പൊതുവായി പങ്കിടുന്ന അമൂർത്തമായ ഭാഷാ വ്യവസ്ഥയെ ഉപയോഗിച്ച് ഓരോ ആളും നടത്തുന്ന സംസാരരൂപേണയുള്ള ഭാഷയുടെ ആവിഷ്കാരമാണ്.ഭാഷണം വ്യക്തിഗതവും സവിശേഷവുമാണ്. ഭാഷയാകട്ടെ ഭാഷണത്തെതന്നെ സാദ്ധ്യമാക്കുന്ന അതിന്റെ അടിസ്ഥാനമാണ്. ഭാഷണത്തെ ഉപയോഗിച്ച് അതിനു പിന്നിലുള്ള സ്ഥിരവും പൂർണ്ണവുമായ ചിഹ്നവ്യവസ്ഥയെ പൂർണ്ണമായി പഠിക്കുക എന്നാതാണ് ഭാഷാശാസ്ത്രത്തിന്റെ പരിപാടി. ഭാഷാപഠനത്തിന് എഴുതപ്പെട്ട (വരമൊഴി) രേഖകളെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്ന പരമ്പരാഗത ഭാഷാപണ്ഡിതന്മാരുടെ രീതിയെ സൊസ്സൂർ നിരാകരിച്ചു. പകരം വാമൊഴിയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിവേണം ഭാഷാപഠനം തുടങ്ങേണ്ടതെന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലപാട്. അതിനാൽ അദ്ദേഹം പരമ്പരാഗത ഭാഷാപഠനത്തിന്റെ സാമ്പ്രദായിക മാർഗ്ഗങ്ങളെ കൈവിട്ടുകളഞ്ഞു.

ഭാഷയും യാഥാർത്ഥ്യവും
ബഹുകാലികം /ഏകകാലികം
സൊസ്സൂറിന്റെ ഭാഷാദർശനം
ഭാഷ/ഭാഷണം