ബിർച്ച് പുറംതൊലിയുടെ ഉപരിതലത്തിൽ ഇൻഡിക് ഭാഷയെ മാറ്റിയെഴുതാൻ ക്രി.വ. 2-ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ തന്നെ തുടങ്ങിയിയിരുന്നു. ഇന്ത്യയിൽ പ്രാദേശികമായി ബിർച്ച് പുറംതൊലിയെ ഭോജ്പത്ര എന്ന് വിളിക്കുന്നു. സംസ്കൃതത്തിൽ പത്രയുടെ അർത്ഥം ഷീറ്റ്/ ഇല / പുറംതൊലി എന്നിവയാണ്. ഇൻഡിക് കൈയെഴുത്തുപ്രതികൾക്ക് പേപ്പർ ലഭ്യമാകുന്നതുവരെയും പനയോലകൾ പേപ്പറിന് പകരം ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു, കൈയെഴുത്തുപ്രതിയ്ക്ക് പേന എഴുത്തിന് ഒരു നല്ല ഉപരിതലം ആയിരുന്നതിനാൽ ഇല സാധാരണയായി സുന്ദരവും അലങ്കാര കൈയക്ഷരവും സൃഷ്ടിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു അത് ഇന്ന് കാലിഗ്രാഫി എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഈ ഇലയുടെ ഇരുവശത്തും എഴുതാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. അവ പരസ്പരം ഒന്നിനൊന്നു മുകളിൽ അടുക്കിവച്ചു. തുടർന്ന് ആളുകൾ ഇലകളിൽ ദ്വാരങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി, അവയെ സ്ട്രിംഗ് ഉപയോഗിച്ച് ഒന്നിച്ചു ചേർത്ത്, അന്നത്തെ തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യയിലെ സാധാരണ ഇന്ത്യൻ കൈയെഴുത്തുപ്രതികൾ സൃഷ്ടിച്ചു.

ആദ്യകാല കാലിഗ്രാഫി (ക്രിമു രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ട് - ക്രിവ 6-ആം നൂറ്റാണ്ട്)
ചരിത്രം
മധ്യകാലഘട്ടങ്ങൾ (6 ആം നൂറ്റാണ്ട് -16 നൂറ്റാണ്ട്)
ഇന്ത്യൻ കാലിഗ്രാഫിയിലെ സവിശേഷതകൾ