ഒരേ സംസ്കാരത്തിന്റെയോ സമുദായത്തിന്റെയോ പരിധിക്കുള്ളിൽപ്പെടുന്നവർപോലും അശ്ലീലതയെപ്പറ്റി വിഭിന്നവും വ്യത്യസ്തവുമായ ആശയങ്ങളാണ് വച്ചുപുലർത്തുന്നത്. പുരാണേതിഹാസങ്ങളിലെയും ലബ്ധപ്രതിഷ്ഠങ്ങളായ സാഹിത്യകൃതികളിലെയും അശ്ലീലഭാഗങ്ങളുടെ നേരെ നിസ്സംഗമനോഭാവം പുലർത്തുന്നവർതന്നെ ആനുകാലികകൃതികളിൽ അശ്ലീലാംശം കാണുമ്പോൾ അസ്വസ്ഥചിത്തരായിത്തീരുന്നു. സംസ്കൃതത്തിലെ സ്തനനിതംബവർണനകളിലും സംഭോഗശൃംഗാര പ്രതിപാദനങ്ങളിലും സാഹിത്യഭംഗി ദർശിക്കുവാൻ കഴിയുന്ന വിമർശകരിലും ആസ്വാദകരിലുംപെടുന്ന ഒരു വലിയ വിഭാഗത്തിനു പലപ്പോഴും ആധുനിക കൃതികളിലെ, ഒരുപക്ഷേ കുറേക്കൂടി ഗോപനം ചെയ്ത ഏതാദൃശഭാഗങ്ങൾ അരോചകമായി അനുഭവപ്പെടുന്നതായിട്ടാണ് അവരുടെ പൊതുപ്രസ്താവനകളിൽനിന്നു മനസ്സിലാകുന്നത്. സാധാരണക്കാരന് മനസ്സിലാകാത്ത സംസ്കൃത കൃതികളിലെ അശ്ലീലാംശങ്ങൾ പച്ചമലയാളത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ അവയ്ക്ക് വ്യാപകമായ പ്രസിദ്ധീകരണവും പ്രചാരവും ലഭിക്കുമെന്ന് ഒരുപക്ഷേ വാദിച്ചേക്കാം. അക്കാരണത്താൽത്തന്നെയായിരിക്കണം, ഗ്രീക്-റോമൻ ക്ലാസ്സിക്കുകൾ ഇംഗ്ലീഷിലേക്കു പരിഭാഷപ്പെടുത്തുമ്പോൾ അശ്ലീലച്ചുവയുണ്ടെന്ന് സംശയിക്കുന്ന ഭാഗങ്ങൾ ലത്തീൻഭാഷയുടെ തിരസ്കരണിക്കുള്ളിൽ ഒതുക്കിനിറുത്തി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഭാഷയുടെ മാന്യതയോ, സാഹിത്യകൃതികളുടെ പഴക്കമോ, പ്രതിപാദ്യത്തിന്റെ ആവിഷ്കരണഭംഗിയോ അശ്ലീലതയുടെ സത്തയ്ക്കു മാറ്റം വരുത്തുവാൻ പര്യാപ്തമല്ല.

അശ്ലീലതാസങ്കല്പത്തിൽ കടന്നുകൂടിയിട്ടുള്ള ഈ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ കണക്കിലെടുത്തുകൊണ്ട് അശ്ലീലതയെന്ന് ഒന്നുണ്ടെന്ന് കരുതുന്നവരുടെ മനോമണ്ഡലത്തിലോ വികാരസാമ്രാജ്യത്തിലോ മറ്റൊരിടത്തും അതു കണ്ടെത്താൻകഴിയുന്നതല്ലെന്ന ഒരു ചിന്താഗതി രൂപംപ്രാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. 'ഒരു ഗ്രന്ഥത്തിന്റെയോ ചിത്രത്തിന്റെയോ സ്വഭാവമായി അശ്ലീലതയെ കണക്കാക്കുവാൻ സാധ്യമല്ലെന്ന് നിയോഡാർ വ്യുഡറും, ഭാഷയല്ല മനസാണ് ഈജിയൻ തൊഴുത്തായി കരുതേണ്ടതെന്ന് ഡി. എച്ച്. ലോറൻസും വാദിക്കുന്നു.

സങ്കല്പ വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ
വാദഗതികൾ
പുതിയ മാനദണ്ഡങ്ങൾ
ബ്രിട്ടീഷ് അശ്ലീലതാ നിരോധന നിയമം