മിയാവാക്കി പ്രാഥമികമായി സസ്യ പരിസ്ഥിതിയിലും വിത്തുകളിലും വിദഗ്ദ്ധനായ സസ്യശാസ്ത്രജ്ഞനാണ് . ഹിരോഷിമ സർവകലാശാലയിലെ ബയോളജി വിഭാഗത്തിൽ അദ്ദേഹം ഈ വിഷയത്തിൽ ഒരു പ്രബന്ധം എഴുതി. ടോക്കിയോ സർവകലാശാലയിൽ പഠനം തുടരുന്ന അദ്ദേഹം യോകോഹാമ നാഷണൽ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയിൽ റിസർച്ച് അസിസ്റ്റന്റായി ജോലി ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ ജപ്പാനിലെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ ഫീൽഡ് റിസർച്ച് നടത്തി.   

ഫെഡറൽ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഫോർ വെജിറ്റേഷൻ മാപ്പിംഗിന്റെ തലവനായ റെയിൻ‌ഹോൾഡ് ട്യൂക്സെൻ (1899-1980) അദ്ദേഹത്തെ ജർമ്മനിയിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. 1956 മുതൽ 1958 വരെ മിയാവാക്കി "പ്രകൃതിദത്ത സസ്യങ്ങൾ" (മനുഷ്യരുടെ ഇടപെടലിന്റെ അഭാവത്തിൽ സ്വാഭാവികമായി സംഭവിക്കുന്ന സസ്യങ്ങൾ) എന്ന ആശയത്തിൽ അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം പ്രവർത്തിച്ചു. 

1960 ൽ ജപ്പാനിലേക്ക് മടങ്ങിയ അദ്ദേഹം പ്രകൃതിദത്ത സസ്യങ്ങളെ (പി‌എൻ‌വി) മാപ്പിംഗ് രീതികൾ പ്രയോഗിച്ചു. ക്ഷേത്രങ്ങൾക്കും ആരാധനാലയങ്ങൾക്കും സമീപം ( "ചിഞ്ചു-നോ-മോറി" പുണ്യ തോട്ടങ്ങൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള) പുരാതന വനങ്ങളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തി. ജപ്പാനിലുടനീളം പതിനായിരത്തിലധികം സൈറ്റുകൾ കണ്ടുപിടിച്ച അദ്ദേഹം, പർവതപ്രദേശങ്ങൾ, നദീതീരങ്ങൾ, ഗ്രാമീണ ഗ്രാമങ്ങൾ, നഗരപ്രദേശങ്ങൾ എന്നിവയുൾപ്പെടെ വിവിധതരം മനുഷ്യ പ്രവർത്തനങ്ങളെ ബാധിച്ച ഈ സസ്യജാലങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞു. 

ഈ ഡാറ്റയിൽ നിന്ന്, നിലവിലുള്ള സസ്യങ്ങളുടെ മാപ്പുകളും പ്രകൃതിദത്ത സസ്യങ്ങളുടെ മാപ്പുകളും അദ്ദേഹം സൃഷ്ടിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാപ്പുകൾ ഇപ്പോഴും ശാസ്ത്രീയ ഗവേഷണത്തിനും ഇംപാക്ട് പഠനത്തിനും അടിസ്ഥാനമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു, കൂടാതെ ഭൂവിനിയോഗം, രോഗനിർണയം, ബയോളജിക്കൽ ഇടനാഴികൾ മാപ്പിംഗ് എന്നിവയ്ക്കുള്ള ഫലപ്രദമായ ഉപകരണമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു. നശിച്ച ആവാസ വ്യവസ്ഥകളും നേറ്റീവ് സസ്യ പരിതഃസ്ഥിതിയും പുന restore സ്ഥാപിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു മാതൃകയായി പ്രകൃതിദത്ത സസ്യങ്ങളുടെ ഈ ഭൂപടങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.   

1980 മുതൽ 1990 വരെ പത്തുവർഷത്തിനിടയിൽ, ഫൈറ്റോഇക്കോളജി, സർവ്വകലാശാലകളുടെ ലബോറട്ടറികളുമായി സഹകരിച്ച് മിയാവാക്കി ജപ്പാനിലുടനീളം സസ്യങ്ങളെ മാപ്പ് ചെയ്യുന്നതിന് ബൊട്ടാണിക്കൽ, ഫൈറ്റോസോഷ്യോളജിക്കൽ ഇൻവെന്ററികൾ നയിച്ചു, 6,000 പേജിലധികം അഭിപ്രായങ്ങളുള്ള ഒരു പത്ത് വാല്യങ്ങളുള്ള പുസ്തകത്തിലേക്ക് സമാഹരിച്ചു. 

ഫലം
ജീവചരിത്രം
പാഠ്യപദ്ധതി
അന്താരാഷ്ട്ര അപ്ലിക്കേഷനുകൾ