ശക്തമായ ഒരു സാമ്രാജ്യവിരുദ്ധപ്രസ്ഥാനം കെട്ടിപ്പടുക്കണമെങ്കിൽ അതിന്റെ മുൻനിരയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരേണ്ടത് അടിസ്ഥാനവർഗ്ഗമായ തൊഴിലാളികളേയാണ് എന്ന് കൃഷ്ണപിള്ളക്കറിയാമായിരുന്നു. ഇതിൻ പ്രകാരം അദ്ദേഹം, കോൺഗ്രസ്സ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ രൂപീകരണസമയത്തു തന്നെ തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിക്കാനും തുടങ്ങിയിരുന്നു. എൻ.സി. ശേഖർ, കെ.പി. ഗോപാലൻ, എ.കെ. ഗോപാലൻ തുടങ്ങിയവരെ ഇതിനു വേണ്ടി കൃഷ്ണപിള്ള നിയോഗിച്ചു. അസംഘടിതരായ തൊഴിലാളികളെ ഒരു തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനത്തിനു കീഴിൽ കൊണ്ടു വന്ന്, അവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കും, അവകാശങ്ങൾക്കും വേണ്ടി പടപൊരുതാൻ കൃഷ്ണപിള്ളയുട നേതൃത്വത്തിലുള്ള പ്രസ്ഥാനം പ്രാപ്തമാക്കി. ദേശീയ സ്വാതന്ത്ര്യസമരപ്രസ്ഥാനത്തിനുവേണ്ടി മാത്രമല്ല, മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥിതിക്കെതിരായും തൊഴിലാളികൾ സംഘടിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത കൃഷ്ണപിള്ള അവരെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചു. മുതലാളിത്തത്തെ മറിച്ചിട്ട് പകരം തൊഴിലാളി നേതൃത്വം വഹിക്കുന്ന ഒരു പ്രസ്ഥാനം നിലവിൽ വരേണ്ടതുണ്ടെന്ന് കൃഷ്ണപിള്ള തൊഴിലാളികളെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി. സാധാരണ രാഷ്ട്രീയ പഠനക്ലാസ്സുകൾ എന്നതിലുപരി, ഇത്തരം പാഠശാലകളിൽ കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ എഴുത്തും വായനയും പഠിപ്പിച്ചു. പ്രസംഗിക്കാൻ പരിശീലിപ്പിച്ചു. കൂടാതെ സോഷ്യലിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങൾ കൂടി ഇത്തരം ക്ലാസ്സുകളിൽ വെച്ച് തൊഴിലാളികൾക്ക് നൽകിയിരുന്നു.

1934 ൽ കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ ശ്രമഫലമായി കാലിക്കറ്റ് ലേബർ യൂണിയൻ സ്ഥാപിച്ചു. 17 പേരാണ് ഈ സംഘടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ആദ്യകാലത്ത് എല്ലാ വ്യവസായത്തിലേയും തൊഴിലാളികളെ ഈ യൂണിയനിൽ ചേർത്തിരുന്നു. പിന്നീട് ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വ്യവസായത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തൊഴിലാളികളെ ചേർക്കാൻ തുടങ്ങി. ഈ യൂണിയനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നടത്തിയിരുന്ന ക്ലാസ്സുകൾ, യോഗങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം തൊഴിലാളികളുടെ കൂട്ടായ മുന്നോട്ടുള്ള പ്രവർത്തനത്തിനു വലിയൊരു മുതൽക്കൂട്ടാവുകയായിരുന്നു. 1934 ഏപ്രിൽ മുതൽ ജൂൺവരെ ഉത്തരേന്ത്യയിലെ നെയ്ത്ത് തൊഴിലാളികൾ പണിമുടക്കുകയുണ്ടായി, ഈ സമരങ്ങളെ കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കാൻ തൊഴിലാളികളുടെ ക്ഷേമത്തിനുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുന്ന കൃഷ്ണപിള്ളക്കായില്ല. സമരംമൂലം ജോലിയും കൂലിയും ഇല്ലാതായ ബോംബെയിലെ തൊഴിലാളികൾക്ക് കഴിയുന്നത്ര വേഗത്തിൽ സഹായം സംഭരിച്ചുനൽകാൻ കേരളത്തിലെ തൊഴിലാളി സുഹൃത്തുക്കളോട് കൃഷ്ണപിള്ള ഒരു പത്രലേഖനത്തിലൂടെ ആവശ്യപ്പെട്ടു. കോൺഗ്രസ്സ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയും, വളർന്നുവരുന്ന തൊഴിലാളി സമൂഹവും ഈ ആവശ്യം ഏറ്റെടുക്കുകയും ഉത്തരേന്ത്യയിൽ നടക്കുന്ന സമരത്തോട് ഐക്യദാർഢ്യം പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു.

തിരുവണ്ണൂരിലെ കോട്ടൺമില്ലിലെ തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിക്കാനായി കൃഷ്ണപിള്ളയും എ.കെ. ഗോപാലനും വളരെധികം പരിശ്രമിച്ചു. അവരുടെ കഷ്ടപ്പാടിന്റെ ഫലമെന്നോണം കോട്ടൺമിൽ വർക്കേഴ്സ് യൂണിയൻ എന്ന പേരിൽ ഒരു തൊഴിലാളി സംഘടന നിലവിൽ വന്നു. 75ശതമാനത്തോളം തൊഴിലാളികൾ സംഘടയിൽ ചേരുകയുണ്ടായി. കമ്പനിക്കു ലഭിക്കുന്ന ലാഭവും, തൊഴിലാളിക്കു ലഭിക്കുന്ന തുച്ഛമായ കൂലിയേയും കുറിച്ച് ഇരുവരും വ്യക്തമായി പഠിക്കുകയും അത് ലഘുലേഖകളും, യോഗങ്ങളും വഴി തൊഴിലാളികളെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്തു. 1935 ഫെബ്രുവരി 12ന് തിരുവണ്ണൂരിലെ കോട്ടൺ മിൽ തൊഴിലാളികൾ സമരം പണിമുടക്കാരംഭിച്ചു. ഇന്ത്യൻ ഫാക്ടറീസ് ആക്ട് പ്രകാരം തൊഴിലാളിയുടെ ജോലി സമയം ആഴ്ചയിൽ 54 മണിക്കൂറായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇത് മുതലാളിമാർ തങ്ങൾക്കിഷ്ടമുള്ള രീതിയിൽ നടപ്പിലാക്കി, ഫലമായി തൊഴിലാളിയുടെ അരദിവസത്തെ കൂലി നഷ്ടമായി. ഈ മാർഗ്ഗം തന്നെ ഇന്ത്യയിലെ മിക്ക കമ്പനികളും നടപ്പിലാക്കിയിരുന്നു. കേരളത്തിൽ ഈ നിയമം തന്നെയായിരുന്നു നിലവിലിരുന്നത്. തൊഴിലാളിയുടെ അരദിവസത്തെ കൂലി പിടിച്ചെടുക്കുന്നതിനെതിരേ സമരം ചെയ്യുന്നതിനായി കൃഷ്ണപിള്ള തൊഴിലാളികളെ സ‍ജ്ജമാക്കി. ഈ തെറ്റായ രീതി പിൻവലിക്കണം എന്നാവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട് കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ തൊഴിലാളികൾ നിവേദനം നൽകി. തുടക്കത്തിൽ കമ്പനി ഉടമകൾ എതിർത്തുവെങ്കിലും, ഈ വിഷയത്തിൽ ഭാവിയിൽ വരാനിടയാകാവുന്ന തൊഴിലാളി പ്രക്ഷോഭത്തെ ഭയന്ന് തൊഴിലാളികളുടെ ജോലി സമയം ദിവസം 9 മണിക്കൂറും, ആകെ പ്രവൃത്തി ദിനങ്ങൾ ആഴ്ചയിൽ 6 ദിവസവുമായി നിജപ്പെടുത്താൻ അവസാനം ഉടമകൾ സമ്മതിച്ചു.

തിരുവണ്ണൂരിലെ പോലെ തന്നെ ഫറോക്കിലെ ഓട്ടുകമ്പനി തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിക്കാനും ഇതിനിടയിൽ കൃഷ്ണപിള്ള ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഏതാണ്ട് ഒന്നരക്കൊല്ലത്തെ അദ്ധ്വാനംകൊണ്ട് എ.കെ.ജി തുടങ്ങിയവരുടെ സഹകരണത്തോടെ ഓട്ടു കമ്പനി തൊഴിലാളി യൂണിയൻ എന്ന സംഘടന രൂപമെടുത്തു. തുടക്കത്തിൽ ഏതാനും പേരാണ് സംഘടനയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളുവെങ്കിലും, പിന്നീട് ഏതാണ്ട് 400 ഓളം പേർ ഈ യൂണിയനിൽ അംഗങ്ങളായി ചേർന്നു. വരാൻ പോകുന്ന ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ മുന്നിൽ കണ്ട് ഫറോക്കിൽ മുതലാളിമാർ നേരത്തേ തന്നെ തൊഴിലാളികളെ പിരിച്ചുവിടുന്നതു തുടങ്ങിയ പ്രതികാര നടപടികൾ തുടങ്ങിയിരുന്നു. കൂടാതെ തൊഴിലാളികൾക്ക് സമ്മേളിക്കാനും, കൃഷ്ണപിള്ളക്കും മറ്റും പ്രവർത്തകർക്കും പ്രസംഗിക്കാനും മറ്റും സ്ഥലം അനുവാദിക്കാതിരിക്കാനും സമ്മർദ്ദം തുടങ്ങി. മുതലാളിമാരുടെ ശ്രമഫലമായി ഫറോക്കിലും പരിസരങ്ങളിലും, ക്രിമിനൽ നിയമം 144 വകുപ്പു പ്രകാരം നിരോധനാജ്ഞ നടപ്പിലാക്കി. എന്നിട്ടും കൃഷ്ണപിള്ളയുടം നേതാക്കളും രഹസ്യയോഗങ്ങളും പരിപാടികളും സംഘടിപ്പിച്ചു. ഇത്തരം യോഗങ്ങളിൽ വെച്ച് ഈ നിരോധനാജ്ഞകൾക്ക് നടപ്പിലാക്കി തൊഴിലാളികളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്ന മുതലാളിമാരേയും അവരെ സഹായിക്കുന്ന പോലീസുകാരേയും കൃഷ്ണപിള്ള താക്കീതു ചെയ്തു. വൈകാതെ ഫറോക്കിലെ ഓട്ടു കമ്പനി തൊഴിലാളികൾ പണിമുടക്കാരംഭിക്കുകയാണെന്ന് കൃഷ്ണപിള്ള പ്രഖ്യാപിച്ചു. പണിമുടക്കിനെ മുതലാളിമാർ അക്രമം കൊണ്ടു നേരിട്ടുവെങ്കിലും പൊതുജനങ്ങളുടെ സഹായംകൊണ്ടും മറ്റു തൊഴിലാളികളുടെ സഹായം കൊണ്ടും ഫറോക്കിലെ ഓട്ടു കമ്പനിയിലെ തൊഴിലാളികൾ ഇതിനെയെല്ലാം ധീരമായി നേരിട്ടു. സമരംതുടർന്നുവെങ്കിലും മുതലാളിമാർ അനുരഞ്ജനത്തിനു തയ്യാറായില്ല, കൂടാതെ ചില തൊഴിലാളികൾ പണിമുടക്കുപേക്ഷിച്ച് ജോലിക്കു കയറാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ കുറേയേറെപ്പേർ സമരത്തിന് ഐക്യദാർഢ്യം പ്രഖ്യാപിച്ച് ജോലിക്കു കയറാതെ മറ്റു തൊഴിലുകൾ നോക്കി പോയി. പക്ഷേ ഇതധികകാലം തുടരുവാനാവുമായിരുന്നില്ല. വൈകാതെ ഫറോക്കിലെ ഓട്ടു കമ്പനിക തൊഴിലാളികളുടെ ഈ പണിമുടക്ക് പരാജയപ്പെട്ടു.

അഖിലകേരള തൊഴിലാളി സമ്മേളനത്തോടെ കേരളത്തിലെ തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനം ശക്തി പ്രാപിച്ചു. തൊഴിലാളിക്ഷേമത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ ശ്രദ്ധ പതിഞ്ഞ മറ്റൊരു അസംഘടിതമേഖലയായിരുന്നു കണ്ണൂരിലെ ബീഡിനിർമ്മാണ തൊഴിലാളികൾ. തുച്ഛമായ കൂലിക്കു ദിനരാത്രങ്ങൾ പണിയെടുക്കുന്ന ഇവരുടെ ജീവിതം കഷ്ടകരമായിരുന്നു. കൂടുതൽ ഉത്പാദനത്തിനുവേണ്ടി മുതലാളിമാർ ഇവരെ ഓരോ നിയമങ്ങൾ പറഞ്ഞ് വീണ്ടും ബുദ്ധിമുട്ടിലേക്ക് തള്ളിയിടുകയായിരുന്നു. ആഴ്ചയിൽ ഏഴുദിവസവും ജോലിചെയ്താലും ഇവർക്കു കിട്ടിയിരുന്ന കൂലി ആയിരം ബീഡിക്ക് ആറ് അണവരെയായിരുന്നു. അഖിലകേരള ബീഡി തൊഴിലാളി സംഘം എന്ന പേരിൽ തലശ്ശേരി ആസ്ഥാനമാക്കി ഒരു സംഘടന നിലവിലുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും നിർജ്ജീവമായിരുന്നു. ഈ സംഘടനയെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിച്ച് അഖിലേന്ത്യാ തൊഴിലാളി സംഘടനയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാൻ കൃഷ്ണപിള്ള മുൻകൈയ്യെടുത്തു. 1937 ൽ കൃഷ്ണപിള്ള സംഘടനയുടെ പ്രസിഡന്റായിരുന്നുവെങ്കിലും, 1938 ൽ നേതൃത്വം എ.കെ. ഗോപാലൻ ഏറ്റെടുക്കുകയും സംഘടനയുടെ പേര് തലശ്ശേരി ബീഡി തൊഴിലാളി യൂണിയൻ എന്നു മാറ്റുകയും ചെയ്തു. തൊഴിലാളികൾ സംഘടനയുടെ ഒരു കുടക്കീഴിൽ വന്നതോടെ കൂടുതൽ മെച്ചപ്പെട്ട ജീവിത സൗകര്യങ്ങൾക്കായി അവർ സമരം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ന്യൂ ദർബാർ ബീഡി വർക്സ്, കണ്ണൂരിലെ ബീഡിതൊഴിലാളി പണിമുടക്കം തുടങ്ങിയ സമരങ്ങളിലൂടെ എന്നിങ്ങനെ തൊഴിലാളികളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നേടിയെടുക്കാനായി പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു. അവസാനം ഒരണ വർദ്ധനവിൽ സമരം അവസാനിപ്പിക്കാൻ ഒത്തു തീർപ്പായെങ്കിലും, ഈ കുറഞ്ഞ നേട്ടത്തിൽ ആരും തന്നെ പണിക്കു ചെല്ലരുതെന്ന് കൃഷ്ണപിള്ള നിർദ്ദേശിച്ചുവെങ്കിലും തൊഴിലാളികൾ ആ നിർദ്ദേശം പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലാവാതെ, അനുഭവ‍ജ്ഞാനത്തിന്റെ കുറവുകൊണ്ടും സമരത്തെ തകർക്കാനുള്ള മുതലാളിമാരുടെ തന്ത്രത്തിൽ പെട്ടുപോവുകയായിരുന്നു.

ആദ്യകാല ജീവിതം
ഉപ്പു സത്യാഗ്രഹം
തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനം
പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരം