പ്രസിദ്ധീകരണകാലത്തുണ്ടായ നാനൂറോളം നിരൂപണങ്ങളിൽ ചിലത് ഈ കൃതിയെ "ആർക്കും തിരിയാത്ത അസംബന്ധം" എന്നു വിശേഷിപ്പിച്ചപ്പോൾ സവിശേഷ രചനയായി ഇതിനെ കണ്ട മറ്റൊരുവിഭാഗം നിരൂപകർ ജോയ്സിന്റെ പദകുബേരതയിൽ ആശ്ചര്യഭരിതരായി. ഒന്നും പറയാനില്ലാത്ത രചനയെന്നും വായനക്കാരോട് ആരോടും ചെയ്യരുതാത്തതു ചെയ്യുന്ന കൃതിയെന്നും ഇതു വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അതേസമയം ജി.ഡബ്ലിയൂ. സ്റ്റോണിയറെപ്പോലുള്ള വിമർശകർ ഇതിലെ ഭാഷയുടെ ദുർഗ്രഹത സമ്മതിച്ചപ്പോഴും, ക്ഷമയോടെയുള്ള വായന ഇതിൽ ലാളിത്യം കൊണ്ടുവരുമെന്നും അർത്ഥം മങ്ങുന്നിടത്ത് സംഗീതം വായനക്കാരനെ കീഴടക്കുമെന്നും കരുതി. 

ഭാഷാപരമായ പരീക്ഷണങ്ങളും, ബോധധാരാശൈലിയും, ദുർഗ്രഹമായ സാഹിത്യവിവക്ഷകളും, സ്വപ്നാനുഭവങ്ങളുടെ ധാരാളിത്തവും, പാത്രസൃഷ്ടിയുടേയും കഥാഘടനയുടേയും അസാമ്പ്രദായികതയും മൂലം സാമാന്യവായനക്കാർക്കിടയിൽ ഏറെ പ്രചാരമില്ലാതിരിക്കുന്ന ഈ കൃതി, ഹാസ്യത്തിന്റെ അനന്തസാദ്ധ്യത പേറുന്നതാണെന്നു പോലും കരുതുന്നവരുണ്ട്. 1939-ൽ ലോകം ഭീഷണമായൊരു മഹായുദ്ധത്തിന്റെ വിളുമ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ഫിനെഗസ് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടതെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ഇംഗ്ലീഷ് ഹാസ്യലേഖകനും ഗാനരചയിതാവുമായ ആന്തണി ബർജസ് അതിന്റെ ഓരോ പുറത്തും പൊട്ടിച്ചിരിയുടെ സാദ്ധ്യത കാണുന്നു. 

ഫിനെഗൻസ് വെയ്ക്കിനെ ജോയ്സിന്റെ നായകശില്പമായി കരുതിയ അമേരിക്കൻ സാഹിത്യനിരൂപകൻ ഹാരോഡ് ബ്ലൂം, പാശ്ചാത്യലോകത്തെ എക്കാലത്തേയും ഉദാത്തരചനകളുടെ സംഹിതയായി സങ്കല്പിച്ച "വെസ്റ്റൺ കാനനിൽ" അതിന് ഇടം നൽകി. സൗന്ദര്യാനുഭൂതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട യോഗ്യതയെ മുഖ്യപരിഗണനയാക്കിയാൽ നമ്മുടെ 'അലങ്കോലയുഗത്തിന്' ഷേയ്ക്സ്പിയറുടേയും ദാന്തെയുടേയും ഔന്നത്ത്യത്തെ സമീപിക്കാവുന്നതിന്റെ പരമാവധിയായി ഫിനെഗൻസ് വെയ്കിനെ കാണാനാകുമെന്നു ബ്ലൂം കരുതി.

ഘടന
കുറിപ്പുകൾ
വിലയിരുത്തൽ
ഭാഷ