സാഹിത്യ നിരൂപണത്തിൽ രൂപവാദികളുടെ സവിശേഷ സംഭാവനയാണ് അപരിചിതവത്കരണം എന്ന ആശയം. അപരിചിതവത്കരണത്തിലൂടെ സാഹിത്യത്തെ മറ്റു മനുഷ്യ ശ്രമങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി മനസ്സിലാക്കാനാണ് രൂപവാദികൾ ശ്രമിച്ചത്. ഇതുവരെ അന്യമായിരുന്ന നവീനവും ചിരപരിചിതമല്ലാത്തതുമായ വഴികളിൽ സാഹിത്യം ഭാഷയെ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു പ്രക്രിയയായാണ് അപരിചിതവത്കരണത്തെ നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. വിക്ടർ ഷ്ലോവ്സ്കിയാണ് ഈ പദം ആദ്യമായി ഉപയോഗിച്ചത്. അപരിചിതവത്കരണം എന്നാൽ അപരിചിതമാക്കൽ എന്നു തന്നെയാണ് അർഥം. ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ നമ്മൾ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ പുതുമയുള്ളതായി നമുക്ക് തോന്നാറില്ല. കാരണം അവ നമുക്ക് ചിരപരിചിതങ്ങളാണ്. മനുഷ്യർ ചിലപ്പോൾ യാന്ത്രികമായി കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തുപോകാറുണ്ട്. അവബോധമില്ലാത്ത ഒരു യാന്ത്രിക ജീവിതമാണ് ഇതിന്റെ ഫലം. ഈ നിരന്തര അവബോധത്തെ നമുക്ക് തിരികെത്തരുന്നതു കലയും സാഹിത്യവുമൊക്കെയാണ്. തത്ഫലമായി നമുക്ക് ചിരപരിചിതങ്ങളായി തോന്നേണ്ട കാര്യങ്ങൾ യാതൊരു പരിചയവുമില്ലാത്തതായി നമുക്കു തോന്നുന്നു. അവയ്ക്കു മുമ്പിൽ നമ്മൾ തീർത്തും അപരിചിതരായി മാറുന്നു. നമ്മൾ നിത്യേന കണ്ടുമുട്ടുന്ന കാര്യങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ പരിചയമില്ലാത്തവരായി നാം നില്ക്കുകയും തത്ഫലമായി ഈ ലോകം തന്നെ നമുക്ക് നൂതനമായി തോന്നുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഒരു ഗ്രന്ഥകർത്താവ് താൻ തന്നെ രൂപം കൊടുക്കുന്ന നവീന പ്രപഞ്ചത്തെ വരുതിയിൽ നിർത്താൻ കഴിവുള്ളവനാണ്. താൻ തന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന വാക്കുകളിലൂടെയും കഥാഖ്യാനരീതിയിലൂടെയും ഇതുവരെയും ആരും നടന്നിട്ടില്ലാത്ത വഴികളിലൂടെ നടക്കാൻ എല്ലാ ഗ്രന്ഥകർത്താക്കൾക്കും സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. ഗ്രന്ഥകർത്താവ് എന്തു പറയുന്നുവെന്നതും അയാൾ അത് എങ്ങനെ പറയുന്നുവെന്നതും തമ്മിൽ അഭേദ്യമായൊരു നാഭീനാള ബന്ധമുണ്ട്. അതായത് ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെ സന്ദേശവും ആ സന്ദേശത്തെ ഇതരരിലേക്കു സന്നിവേശി പ്പിക്കാനായി അയാൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതിയും ഒരുപോലെതന്നെ നമുക്ക് പ്രിയങ്കരമാവേണ്ടാതാണ്. സാഹിത്യത്തിനു തനതായൊരു ചരിത്രവും അതിന് അതിന്റേതു മാത്രമായൊരു പുതുമയുമുണ്ടെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നവരാണ് രൂപവാദക്കാർ. അപരിചിതവത്കരണത്തിനുള്ള നൂതന വഴികൾ തേടുകയെന്ന ഉദ്യമം ഗ്രന്ഥകാരനിൽ മാത്രം നിക്ഷിപ്തവുമാണ്.

സാഹിതീയത
രൂപവാദം
ഉപസംഹാരം
അപരിചിതവത്കരണം