ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിനു് ഉയരം ചെല്ലുംതോറും സാന്ദ്രത കുറഞ്ഞുവരുന്നു. ഏകദേശം 80 കി.മീ. മുതൽ 500 കിലോമീറ്റർ വരെയാണു് അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ ഏറ്റവും പുറത്തുള്ള പാളി. ഈ പാളിയിൽ തീരെ ഘനം കുറഞ്ഞ വാതകങ്ങൾ വളരെ കുറഞ്ഞ സാന്ദ്രതയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. തെർമോസ്ഫിയർ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈ പാളിയിൽ വളരെ കുറഞ്ഞ അളവിലാണെങ്കിൽ പോലും ഈ വാതകങ്ങൾ ഘർഷണം ഉളവാക്കുന്നു. അതിവേഗത്തിൽ (സെക്കന്റിൽ 7.8 കി.മീ. അഥവാ മണിക്കൂറിൽ 28,080 കി.മീ.) സഞ്ചരിക്കേണ്ടുന്ന ഉപഗ്രഹങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ ഘർഷണം ഗണ്യമായ ഒരു തടസ്സമായിരിക്കും. ഘർഷണം മൂലം പ്രവേഗം ക്രമത്തിൽ കുറഞ്ഞുവരികയും അതിനനുസരിച്ച് ഉപഗ്രഹം കൂടുതൽ താഴേക്കു് നീങ്ങുവാനും ഒടുവിൽ ഭൂമിയിൽ പതിക്കുവാനും ഇടയാകും. ഇതിനെ ഭ്രമണാപചയം (orbital decay) എന്നു പറയുന്നു.ഉന്നതി കൂടും തോറും ആവശ്യമായ ചുരുങ്ങിയ വേഗവും വാതകസാന്ദ്രത മൂലമുള്ള ഘർഷണവും കുറച്ചുകൊണ്ടുവരാനാവും. അതിനാൽ, ബഹിരാകാശപര്യവേക്ഷണപേടകങ്ങൾക്കു്, പരമാവധി ഉയരം പ്രാപിക്കാൻ സാധിക്കുന്നതാണു് അഭികാമ്യം.

അതേ സമയം, കൂടുതൽ ഉയരത്തിലേക്കു് ഒരു ഉപഗ്രഹം തൊടുത്തുവിടുന്നതിനു് കൂടുതൽ ഇന്ധനവും മറ്റു ചെലവുകളും വേണ്ടിവരും. കൂടാതെ, ഭൂമിയിൽനിന്നുള്ള ദൂരം കൂടും തോറും, അവയിലെ ഉപകരണങ്ങളുടെ സംവേദനക്ഷമതയും (sensitivity) പ്രവർദ്ധനശക്തിയും (amplification power) കൂടുതൽ വർദ്ധിപ്പിക്കേണ്ടിയും വരും. ഇതിനുപുറമേ, ഉയരത്തിനൊപ്പം, സിഗ്നലുകൾ ഭൂമിയിൽനിന്നും അങ്ങോട്ടും തിരിച്ചും എത്തുവാൻ വേണ്ട സമയതാമസം (latency) വർദ്ധിക്കുകയും അതിനൊപ്പം സിഗ്നലുകൾക്കു് ഉപയോഗിക്കാവുന്ന ബാൻഡ് വിഡ്ത്ത് കുറായുകയും ചെയ്യും.

മദ്ധ്യോന്നത ഭ്രമണപഥം (Medium earth orbit)
ഭൂഗുരുത്വബലവും അപകേന്ദ്രബലവും
അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ സാന്ദ്രതയും ഘർഷണവും
ഉന്നതിയും വേഗതയും പ്രദക്ഷിണകാലവും