വിത്തു മൂലം സ്വാഭാവിക പുനരുൽഭവം നടക്കാറുണ്ട്. വിത്തു നേരിട്ടു കൃഷിസ്ഥലത്തുപാകിയോ മൂന്നുമാസം പ്രായമായ കുടത്തൈകൾ നട്ടോ തോട്ടം ഉണ്ടാക്കാം.

1971-72 ൽ ഇന്ത്യൻ ആഗ്രോ ഇൻഡസ്ട്രീസ് ഫൗണ്ടേഷനാണ് ഇന്ത്യയിൽ സുബാബുൽ കൃഷി ആരംഭിച്ചത്. കാലിത്തീറ്റയ്ക്കായി ആസ്ത്രേലിയയിൽ നിന്ന് ഹവായിയൻ ഇനത്തിൻറെ വിത്താണ് അവർ വരുത്തിയത്. 1981 ൽ ഇന്ത്യാഗവണ്മെൻറ് സ്വീഡിഷ് അന്താരാഷ്ട്രവികസന ഏജൻസിയുടെ സഹായത്തോടെ ഫിലിപ്പൈയിൻസിൽ നിന്ന് സാലവഡോർ ഇനത്തിൻറെ K8, K28 എന്നീ ഇനങ്ങളുടെ വിത്തും വരുത്തി. ഇന്ന് വനവിളയായും കാർഷിക വിളയായും സുബാബുൽ ഇന്ത്യയിൽ മിക്ക ഇടങ്ങളിലും കൃഷിചെയ്തുവരുന്നു

തോട്ടനിർമ്മാണത്തിനുള്ള കായ് മരത്തിൽനിന്നുതന്നെ ശേഖരിക്കണം. രണ്ടുവർഷം പ്രായമായ ഒരു ഹെക്ടർ തോട്ടത്തിൽ നിന്ന് മൂന്നു ടണ്ണോളം വിത്തു കിട്ടും. ഒരു ചെടിയിൽ നിന്ന് 1-1.5 കിലോഗ്രാം വിത്തു പ്രതീക്ഷിക്കാം. വിത്ത് ജീവനക്ഷമത നഷ്ടപ്പെടാതെ മൂന്നുവർഷം വരെ സൂക്ഷിച്ചുവൈക്കാം. ഒരു ഗ്രാമിൽ അമ്പതോളം വിത്തു കാണും.

വിത്തു വിതക്കുന്നതിനു മുമ്പ് വിദാരണം ചെയ്യുന്നതു നല്ലതാണ്. ഗാഢ സൾഫൂറിക്ക് അംളത്തിൽ പത്തു മിന്നിറ്റ് ഇടുക, തിളയ്ക്കുന്ന വെള്ളത്തിലിട്ട് തണുക്കാനനുവദിക്കുക മുതലായവയാണ് നല്ല വിദാരണരീതികൾ. 18x12 സെ.മി. വലിപ്പമുള്ള പോളിത്തിൻ സഞ്ചികളാണ് വിത്തുപാകാൻ പറ്റിയത്. സഞ്ചിയുടെ അടിയിൽ ചെറിയദ്വാരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം. സഞ്ചികൾ ജൈവവളം ചേർത്തു പൊടിച്ചരിച്ച മണ്ണു നിറച്ച ബെഡ്ഡുകളിൽ നിരത്തണം. പിന്നീട് ഓരോ സഞ്ചിയിലും രണ്ടോ മൂന്നോ വിത്തു പാകാം. എല്ലാ വിത്തും മുളച്ചാൽ ഓരോ സഞ്ചിയിലും ഒരു തൈ വീതം നിറുത്തി ബാക്കിയുള്ളവ പറിച്ചു മാറ്റണം. ബെഡ്ഡുകൾക്കു പന്തൽ വേണമെന്നില്ല. എങ്കിലും ആദ്യത്തെ രണ്ടാഴ്ച പന്തൽ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതു നല്ലതാണ്. ഇത് മണ്ണിൻറെ നനവു നിലനിർത്താൻ സഹായിക്കും. മഴക്കാലം വരെ സഞ്ചികൾ പതിവായി നനയ്ക്കണം.

ചതുപ്പുസ്ഥലങ്ങളും അംളതകൂടിയ മണ്ണും സുബാബുലിനു പറ്റിയതല്ല. ധാരാളം സൂര്യപ്രകാശം കിട്ടുന്നസ്ഥലം തിരഞ്ഞെടുക്കണം. മൂന്നുമാസം പ്രായമുള്ള തൈകൾ 25 സെ.മീ. വീതം നീളവും വീതിയും താഴ്ച്ചയും ഉള്ള കുഴികളിൽ നടാം. നടുന്നതിനു മുമ്പ് മൺകട്ട ഉടയാതെ പോളിത്തിൻ സഞ്ചി ഉരിച്ചു കളയണം. തടിക്കു വേണ്ടി നിർമ്മിക്കുന്ന തോട്ടമാണെങ്കിൽ തൈകൾ തമ്മിലു അകലം രണ്ടോ മൂന്നോ മീറ്റർആകാം. വിറകിനോ കന്നുകാലിതീറ്റയ്ക്കോ മണ്ണുപോഷണത്തിനോ തോട്ടം നിർമ്മിക്കുമ്പോൾ അകലം ഒരു മീറ്റർ മതി.

സവിശേഷതകൾ
പുനരുൽഭവം
ആവാസവും വിതരണവും
ഉപയോഗം