കൽദായസഭയിൽ നിന്നുള്ള പൗരസ്ത്യ മെത്രാന്മാരുടെ കാലത്ത്, സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ സഭാഭരണ വ്യവസ്ഥ ഇതര സഭകളുടേതിൽ നിന്ന് ഏറെ ഭിന്നമായിരുന്നു. വിദേശികളായ ഈ മെത്രാന്മാരെ നസ്രാണികൾ ഏറെ ബഹുമാനിച്ചിരുന്നു. എങ്കിലും, സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ ഏറെ ഇടപെടാതിരുന്ന മെത്രാന്മാർ ബഹുമാന്യരായ വിദൂര വ്യക്തിത്വങ്ങൾ ആയിരുന്നു. ബാബിലോണിയരായ ആ വൈദികമേലക്ഷ്യന്മാർക്ക് മലയാള ഭാഷയിലും നാട്ടു നടപ്പുകളിലും അങ്ങേയറ്റം വന്നാൽ പ്രാഥമിക ജ്ഞാനം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു എന്നതും, ഭരണാധികാരികൾ എന്ന നിലയിൽ കാര്യക്ഷമതയുള്ളവരായിരിക്കാൻ അവരെ അപ്രാപ്തരാക്കി. അതിനാൽ സഭയുടെ ദൈനം ദിന ഭരണത്തിന്റേയും, ഹൈന്ദവ, ഇസ്ലാമിക, യഹൂദ പശ്ചാത്തലങ്ങളിൽ പെട്ട ഒട്ടേറെ പേരുമായുള്ള സഭാ സമൂഹത്തിന്റെ അയൽ ബന്ധങ്ങളുടേയും ചുമതല അർക്കദ്യാക്കോന് ആയിരുന്നു. 

ഔപചാരികമായ സിവിൽ അധികാരങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ലാതിരുന്നെങ്കിലും നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ വികസിച്ചു നിലനിന്നു പോന്ന പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ബലം അർക്കദ്യാക്കോൻ സ്ഥാനത്തിന് മാന്യതയും പ്രതാപവും നൽകി. നസ്രാണി യുവാക്കളുടെ ഒരു അംഗരക്ഷക സേന അവരെ സംരക്ഷിച്ചു. മെനസിസ് മെത്രാപ്പോലീത്തയുമായുള്ള ആദ്യത്തെ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് കൊച്ചിയിലേക്കു പോയ അന്നത്തെ അർക്കാദ്യാക്കോൻ ഗീവർഗീസിനെ സായുധരായ മൂവ്വായിരം യോദ്ധാക്കളും രണ്ടു പണിക്കർമാരും അനുഗമിച്ചിരുന്നതായും ചർച്ച നടക്കുമ്പോൾ പണിക്കർമാർ ഇരുവരും ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച വാളുകളുമായി കാവൽ നിന്നിരുന്നതായും, മെത്രാപ്പോലീത്തയുടെ വക്താവായി ഉദയമ്പേരൂർ സൂനഹദോസിന്റെ കഥ എഴുതിയ പോർത്തുഗീസ് പാതിരി അന്തോണിയോ ഗുവായ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

സംഘർഷം
പശ്ചാത്തലം
പരിണാമം
കുറിപ്പുകൾ