തെക്കൻ മാൽവയിൽ നാടോടി സംഗീതത്തിന്റെ വ്യാപകമായ ഒരു രൂപമാണ് "ലവാനി", ഇത് മറാത്തക്കാർ ഈ പ്രദേശത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. "നിര്ഗുനി ലവനി" (ദാർശനിക) ഉം "ശ്രിന്ഗരി ലവനി" (ലൈംഗികം) പ്രധാന വിഭാഗങ്ങളിൽ രണ്ട്. ഭിൽസിന് സ്വന്തമായി നാടോടി ഗാനങ്ങളുണ്ട്, അവ എല്ലായ്പ്പോഴും നൃത്തത്തോടൊപ്പമുണ്ട്. മാൽവയിലെ നാടോടി സംഗീത രീതികൾ നാലോ അഞ്ചോ കുറിപ്പുകളാണ്, അപൂർവ സന്ദർഭങ്ങളിൽ ആറ്. "നിർഗുണി" ആരാധനയുടെ ഭക്തി സംഗീതം മാൽവയിലുടനീളം ജനപ്രിയമാണ്. "രാജാ" ഭോജ് ആൻഡ് "ബിജൊരി," "കന്ജര്" പെൺകുട്ടി, ഒപ്പം "ബലബൌ" കഥ ഇതിഹാസങ്ങളിലും നാടൻ പാട്ടുകൾ പ്രശസ്തമായ തീമുകളാണ്. മാൽവ സംഗീതത്തിൽ "സ്റ്റോബ" എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഉൾപ്പെടുത്തലുകൾ സാധാരണയായി ഉപയോഗിക്കുന്നു; ഇത് നാല് തരത്തിൽ സംഭവിക്കാം: "മാത്ര സ്‌തോഭ" ( "സിലബിൾ" ഉൾപ്പെടുത്തൽ), "വർണ്ണ സ്‌തോഭ" (അക്ഷരം ഉൾപ്പെടുത്തൽ), "ശബ്ബാ ശോഭ" (വാക്ക് ഉൾപ്പെടുത്തൽ), "വാക്യ സ്‌തോഭ" (വാക്യം ഉൾപ്പെടുത്തൽ). 

ഗുപ്ത കാലഘട്ടത്തിലും അതിനുശേഷവും സംസ്കൃത സാഹിത്യത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായിരുന്നു മാൽവ. ഈ പ്രദേശത്തെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തനായ നാടകകൃത്ത് കാളിദാസ എക്കാലത്തെയും മികച്ച ഇന്ത്യൻ എഴുത്തുകാരനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. അവശേഷിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ നാടകം "മാളവികാഗ്നിമിത്ര" (മാളവികയും അഗ്നിമിത്രയും) ആണ്. കാളിദാസന്റെ രണ്ടാമത്തെ നാടകം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാസ്റ്റർപീസ്, അഭിജാനകുന്തലം, ദുഷ്യന്ത രാജാവിന്റെ കഥ പറയുന്നു, താഴ്ന്ന ജനനത്തോടുകൂടിയ സുന്ദരിയായ ശകുന്തളയെ പ്രണയിക്കുന്നു. കാളിദാസന്റെ അവശേഷിക്കുന്ന നാടകങ്ങളിൽ അവസാനത്തേത് "വിക്രാമുർവാഷിയ്യയാണ്" (" "വീര്യത്താൽ ജയിച്ച ഉർവാഷി" "). കാളിദാസൻ പുറമേ ഇതിഹാസം കവിതകൾ എഴുതി "രഘുവമ്ശ" ( "രഘു രാജവംശം"), "രിതുസമ്ഹാര" ആൻഡ് "കുമരസംഭവ" ( "യുദ്ധം ദേവന്റെ ജനനം"), അതുപോലെ ഭാവഗീതങ്ങളുടേയും "മെഘദുഉത" ( "മേഘം ദൂതൻ"). 

"മാൽവയിലെ" ജനപ്രിയ നൃത്തരൂപമാണ് "സ്വാങ്" ; ബിസി ഒന്നാം സഹസ്രാബ്ദത്തിൽ ഇന്ത്യൻ നാടക പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തിലേക്ക് അതിന്റെ വേരുകൾ പോകുന്നു. നൃത്ത-നാടക രൂപത്തിൽ സ്ത്രീകൾ പങ്കെടുക്കാത്തതിനാൽ പുരുഷന്മാർ അവരുടെ വേഷങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചു. പാട്ടും ഡയലോഗും മാറിമാറി അനുയോജ്യമായ നാടകങ്ങളും "അനുകരണങ്ങളും സ്വാങ്" ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. പ്രസ്ഥാനത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതിനേക്കാൾ സംഭാഷണം അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ് ഈ വിഭാഗം. 

സംസ്കാരം
സമ്പദ്
സ്പോർട്സ്
ചരിത്രം