ചരിത്രാതീത കാലത്തെ മനുഷ്യർ തങ്ങളുടെ വാസഗേഹമായ ഗുഹകളെ വികസിപ്പിക്കുന്നതിനായിട്ടാകണം ആദ്യമായി തുരങ്ക നിർമ്മാണം നടത്തിയത്. പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രാചീന സംസ്ക്കാരങ്ങളിലെല്ലാം തുരങ്ക നിർമ്മാണ രീതികൾ പ്രയോഗത്തിലിരുന്നതായി പരാമർശിച്ചു കാണുന്നു. ബാബിലോണിയൻ വംശജർ ജലസേചനത്തിനായി തുരങ്കങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. ബി.സി. 180-60 കളിൽ രാജകൊട്ടാരത്തെ ഒരു ക്ഷേത്രവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാൻ യൂഫ്രറ്റിസ് നദിക്കടിയിലൂടെ ചെങ്കല്ല് പാകിയ 900 മീ. നീളമുള്ള പാത നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടു. വേനൽക്കാലത്ത് നദിയുടെ ഗതി തിരിച്ചുവിട്ടാണ് ഇതു പണിതത്. കടുപ്പം കുറഞ്ഞ പാറകൾ തുരന്ന് ക്ഷേത്രങ്ങളും മറ്റും പണിയുന്ന സമ്പ്രദായം ഈജിപ്ത്, എത്യോപ്യ, ഇന്ത്യ എന്നീ രാജ്യങ്ങളിൽ നിലനിന്നിരുന്നു. വെള്ളം വറ്റിച്ച് ചതുപ്പു നിലങ്ങളെ വീണ്ടെടുക്കാനും ജലപ്രണാളി പണിയാനും ഗ്രീക്കുകാരും റോമാക്കാരും തുരങ്കങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. ഗ്രീക്കുകാർ ബി.സി. 6-ൽ സാമോസ് ദ്വീപിൽ ചുണ്ണാമ്പു പാറയ്ക്കുള്ളിലൂടെ പണിത ജല തുരങ്കത്തിന് 1036 മീ. നീളവും 1.83 മീ. ഉയരവും ഉണ്ടായിരുന്നു. നേപ്പിൾസിനേയും പൊത്സ്വോലീയേയും (ഇംഗ്ലീഷ്: Pozzouli) ബന്ധിപ്പിച്ച് ബി.സി. 36-ൽ നിർമിച്ച പൊസിലിപ്പൊ (ഇംഗ്ലീഷ്: Pausilippo) ആണ് പ്രാചീന കാലത്തുണ്ടായിരുന്ന ഏറ്റവും വലിയ തുരങ്കം (1468 മീ. നീളം, 7.62 മീ. വീതി, 9.14 മീ. പൊക്കം). ഉൾ ഭിത്തികളുടെ സുരക്ഷിതത്വം ഉറപ്പാക്കുവാൻ സാമാന്യം ബലമേറിയ പാറക്കെട്ടിനുള്ളിലൂടെയാണ് മിക്ക തുരങ്കങ്ങളും നിർമിച്ചിരുന്നത്. തീ കൂട്ടി ചൂടാക്കിയ ശേഷം വെള്ളമൊഴിച്ച് പെട്ടെന്ന് പാറ തണുപ്പിക്കുന്ന ദ്രുത-ശീതനരീതിയാണ് (ഇംഗ്ലീഷ്: fire quenching) ഇതിനായി സ്വീകരിച്ചുപോന്നത്. എന്നാൽ തുരങ്കങ്ങളിലെ വായു പ്രസഞ്ചാരണ രീതി തികച്ചും പ്രാകൃതമായിരുന്നു. ദ്വാരമുഖങ്ങളിൽ കാൻവാസ് വീശി തുരങ്കത്തിലേക്ക് വായു പ്രവഹിപ്പിക്കുവാൻ അടിമകളെ നിയോഗിക്കുന്ന പതിവാണ് ആദ്യകാലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നത്. നിരവധി പേർക്ക് ജീവഹാനി സംഭവിച്ച ഇത്തരം സംവിധാനം, അടിമകൾ സ്വതന്ത്രരാക്കപ്പെട്ടതോടെ ഇല്ലാതായി. തുരങ്ക നിർമ്മാണത്തിൽ പില്ക്കാലത്ത് കൂടുതൽ സുരക്ഷാ ക്രമീകരണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തി. ആസ്റ്റരിയയിലെ ഹാൾസ്റ്റാറ്റ് ഗ്രാമത്തിലെ ഉപ്പളങ്ങളിൽ നടത്തിയ പുരാവസ്തു ഖനനത്തിൽ നിന്ന് ഇതിനുള്ള തെളിവുകൾ ലഭ്യമാണ്.

ഖനനത്തിനും സൈനിക എൻജിനീയറിങ് ആവശ്യങ്ങൾക്കു മായിട്ടാണ് മധ്യകാലത്ത് തുരങ്ക നിർമ്മാണം നടത്തിയിരുന്നത്. 17-ാം ശതകത്തോടെ ഗതാഗത ആവശ്യങ്ങൾക്കായും തുരങ്കങ്ങൾ നിർമിച്ചു തുടങ്ങി. ഇത്തരത്തിലൊരെണ്ണം ആദ്യമായി നിർമിച്ചത് (1666-1681) ഫ്രാൻസിലെ പിയെറെ റിക്വെയാണ് (ഇംഗ്ലീഷ്: Pierre Riquet) . അത്ലാന്തിക് കരയേയും മെഡിറ്ററേനിയൻ കടലിനേയും ബന്ധിപ്പിക്കാനുള്ള നീർച്ചാലിന്റെ ഭാഗമായി നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ഇതിന് 156.97 മീ. നീളവും 6.70 × 8.22 ചതുരശ്ര മീറ്റർ ഛേദ വിസ്തീർണവും ഉണ്ടായിരുന്നു. തുരങ്കങ്ങളുണ്ടാക്കാൻ ആദ്യമായി വെടിമരുന്ന് ഉപയോഗിച്ചത് ഇതിന്റെ നിർമ്മാണത്തിലാണ്. വേധക (ഇംഗ്ലീഷ്: drill) പ്രയോഗത്തിലൂടെ ചെറിയ തുളകൾ ഉണ്ടാക്കി വെടിമരുന്നു നിറച്ച് പൊട്ടിച്ചാണ് പാറ തുരന്നിരുന്നത്. തീവണ്ടി ഗതാഗതം വികസിച്ചതോടെ ധാരാളം തുരങ്കങ്ങൾ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിന്റെ തുടക്കം ഇംഗ്ളണ്ടിലായിരുന്നു. തുടർന്ന് യു.എസ്സിലും റെയിൽവേ തുരങ്കങ്ങൾ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടു. ഈ കാലയളവിൽത്തന്നെ ആൽപ്സിനു കുറുകെ തുരങ്കം നിർമ്മിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളും ആരംഭിച്ചിരുന്നു. ക്രമേണ തുരങ്ക നിർമ്മാണത്തിന് റെയിൽ - മൌണ്ടഡ് ഡ്രിൽ ക്യാരേജ്, ഹൈഡ്രോളിക റാം, എയർ കംപ്രസ്സർ തുടങ്ങിയ ഉപകരണങ്ങൾ പ്രയോജനപ്പെടുത്തിത്തുടങ്ങി. നിർമ്മാണ രീതിയിലെ സാങ്കേതികതയ്ക്ക് പുതിയ മാനങ്ങൾ നൽകിയ സംരംഭമാണ് 1876-ൽ മസാച്യുസെറ്റ്സിൽ പൂർത്തിയായ ഹൂസാക് (ഇംഗ്ലീഷ്: Housac) തുരങ്കം. പാറ പൊട്ടിക്കാൻ ഡൈനമൈറ്റ് ആദ്യമായി ഉപയോഗിച്ചത് ഇവിടെയാണ്. വൈദ്യുതി സംവിധാനം, പവർ ഡ്രില്ലുകൾ (നീരാവി കൊണ്ട് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന ഇവ പിന്നീട് വായു കൊണ്ട് പ്രവർത്തിപ്പിച്ചു) എന്നിവയെല്ലാം ഇതിന്റെ നിർമ്മാണത്തിൽ പ്രയോജനപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. വായു പരിസഞ്ചാരണം, ഡ്രെയിനേജ് എന്നിവ സുഗമമാക്കാൻ പുതിയ സംവിധാനങ്ങൾ കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടു.

ചരിത്രം
അപവാഹ സംവിധാനം
പ്രകാശനം
കടുപ്പമേറിയ പാറയടരുകളിലൂടെയുള്ള തുരങ്ക നിർമ്മാണം