പരസ്യമായ വധശിക്ഷകൾ 1939 വരെ തുടർന്നു. പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മദ്ധ്യം മുതൽ ഉച്ചയ്ക്കു ശേഷം മൂന്നുമണി, പുലർച്ചെ, പകൽസമയം എന്നിങ്ങനെ ശിക്ഷാ സമയം മാറി മറിഞ്ഞു വന്നിരുന്നു. അങ്ങാടികൾ പോലെ പൊതുസ്ഥലങ്ങളിലാണ് ആദ്യും വധശിക്ഷകൾ നൽകപ്പെട്ടിരുന്നതെങ്കിലും പിന്നീട് ജയിലിലേയ്ക്ക് മാറി. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യകാലത്ത് ജയിലിന്റെ ഗേറ്റിനു തൊട്ടു വെളിയിലായിരുന്നു ഗില്ലറ്റിൻ സ്ഥാപിച്ചിരുന്നത്. യൂജിൻ വീഡ്മാൻ എന്ന ആറു പേരെക്കൊന്നയാളെയാണ് അവസാനമായി വധിച്ചത്. 1939 ജൂൺ 17-ന് സെന്റ് പിയറി ജയിലിജു വെളിയിലായിരുന്നു ഇത് നടന്നത്. ഇതിന്റെ ഫോട്ടോകൾ പത്രങ്ങളിൽ പ്രസിദ്ധീകൃതമായതിനെത്തുടർന്നുണ്ടായ കോലാഹലം കാരണമാണ് സർക്കാർ പരസ്യ വധശിക്ഷകൾ നിർത്തലാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത് എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ജയിലിനകത്തേയ്ക്കാണ് ഇതിനുശേഷം ഗില്ലറ്റിനുകൾ മാറ്റപ്പെട്ടത്. സ്വന്തം ഭാര്യയെയും ഭാര്യാപിതാവിനെയും കൊന്ന ഷാങ് ഡെഹേൻ എന്നയാളെയായിരുന്നു ആദ്യമായി ജയിലിനുള്ളിൽ വച്ച് വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധേയനാക്കിയത്. 1939 ജൂലൈ 19 നാണ് ഇതു നടന്നത്. 

1940 കളിൽ (പ്രത്യേകിച്ച് രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധ സമയത്ത്) വധശിക്ഷകളുടെ എണ്ണത്തിൽ വർദ്ധനയുണ്ടായി. ഈ സമയത്ത് പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിനു ശേഷം ആദ്യമായി സ്ത്രീകളെയും വധിക്കാൻ തുടങ്ങി. 

1950 കൾ മുതൽ 1970കൾ വരെ വധശിക്ഷകളുടെ എണ്ണം ക്രമാനുഗതമായി കുറഞ്ഞുവന്നു. 1969-നും 1974-നുമിടയിൽ പ്രസിഡന്റ് ജോർജസ് പോംപിഡോ വധശിക്ഷ വിധിക്കപ്പെട്ട 15 ആൾക്കാരിൽ 3 പേരൊഴികെ മറ്റുള്ളവർക്ക് മാപ്പു നൽകുകയുണ്ടായി. വലേരി ഗിസ്കാർഡ് ഡി'എസ്റ്റൈംഗ് പ്രസിഡന്റായിരുന്നപ്പോഴാണ് അവസാനം വധശിക്ഷ നടന്നത്. 

1981 വരെ ഫ്രഞ്ച് പീനൽ കോഡിൽ ഇപ്രകാരം പറാഞ്ഞിരുന്നു: 

ഏൻഷിയൻ റെജീം
ഗില്ലറ്റിൻ ഉപയോഗിക്കൽ
1939-നു ശേഷം
മാപ്പുനൽകൽ