1923 നവംബറിനും 1954 ഏപ്രിലിനുമിടയിൽ രാജ്യത്ത് 35 വധശിക്ഷകൾ നടപ്പാക്കപ്പെടുകയുണ്ടായി. 1920-കളിൽ കൊലക്കുറ്റത്തിന് വധശിക്ഷ നൽകുന്നത് സാധാരണമായിരുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു മുൻപ് നടന്നിരുന്നതു പോലെ ബ്രിട്ടനിൽ നിന്ന് ആരാച്ചാർ വന്നായിരുന്നു വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കിയിരുന്നത്. വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കുന്നതു പഠിക്കാൻ ബ്രിട്ടനിലേയ്ക്കയക്കപ്പെട്ട ഒരു ഐർലന്റുകാരന് ആരാച്ചാരാകാനുള്ള സ്വഭാവഗുണമില്ല എന്ന് കണ്ടതുകൊണ്ട് അയാളെ നിയമിക്കുകയുണ്ടായില്ല. 

സ്വാതന്ത്ര്യശേഷം വധിക്കപ്പെട്ട ഒരേയൊരു സ്ത്രീ ആനി വെൽഷ് ആയിരുന്നു (1925). ആനിയുടെ വൃദ്ധനായ ഭർത്താവിന്റെ കൊന്നു എന്നതായിരുന്നു കുറ്റാരോപണം. ആനിയും അവരുടെ അനന്തരവനും പരസ്പരം കൊലക്കുറ്റം ആരോപിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പത്രങ്ങൾ അനന്തരവനെ ശിക്ഷിക്കാനാണ് സാദ്ധ്യത എന്ന പ്രവചിച്ചുവെങ്കിലും രണ്ടു പേരെയും ജൂറി കുറ്റക്കാരെന്ന് കണ്ടെത്തി. ജൂറി ദയകാണിക്കണമെന്ന് അഭ്യർത്ഥിച്ചെങ്കിലും 31-ആം വയസ്സിൽ ആനിയെ തൂക്കിലേറ്റി. 

രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധസമയത്ത് ഐർലാന്റിൽ അടിയന്തരാവസ്ഥ പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നപ്പൊൾ ഐ.ആർ.എ. യുടെ പ്രവർത്തനം 6 വധശിക്ഷകൾക്ക കാരണമായി. സൈനികക്കോടതി വിചാരണയ്ക്കു ശേഷം ചാർലി കെരിൻസ് എന്നയാളെ തൂക്കിക്കൊല്ലുകയും മറ്റ് അഞ്ചു പേരെ ഫയറിംഗ് സ്ക്വാഡുപയോഗിച്ച് വെടിവച്ചു കൊല്ലുകയുമായിരുന്നു. ഇവരിൽ മൗറീസ് ഒ'നൈൽ, റിച്ചാർഡ് ഗോസ്സ് എന്നിവർ ഗർഡായ് എന്നയാളെ വെടിവച്ചുവെങ്കിലും അയാൾ മരിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. കൊലപാതകമല്ലാത്ത കുറ്റത്തിന് ഐർലാന്റിൽ മരണശിക്ഷ ലഭിച്ചവർ ഇവർ രണ്ടു പേർ മാത്രമാണ്. 

കൊലപാതകക്കുറ്റത്തിന് 1954 ഏപ്രിൽ 20ന് തൂക്കിക്കൊന്ന മൈക്കൽ മാനിംഗ് ആണ് ഐർലാന്റിൽ വധശിക്ഷ ലഭിച്ച അവസാനത്തെയാൾ.

വധശിക്ഷ നിർത്തലാക്കൽ
പിന്നീടുണ്ടായ വധശിക്ഷകൾ
നിയമരംഗത്തെ സംഭവവികാസങ്ങൾ
ചർച്ച