ഷ്വൈറ്റ്സറുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, തന്റെ ജീവിതകാലത്തു തന്നെ ചരിത്രം പരിസമാപ്തിയിലെത്തുമെന്ന വിശ്വാസത്തിലാണ്‌ യേശു പരസ്യജീവിതം ആരംഭിച്ചതും ശിഷ്യന്മാരെ സുവിശേഷവേലയ്ക്ക് നിയോഗിച്ചതും. അതു നടക്കാൻ പോകുന്നില്ലെന്ന് ബോധ്യമായപ്പോൾ, തന്റെ ആത്മത്യാഗത്തോടെ യുഗസമാപ്തി എത്തിച്ചേരുമെന്ന വിശ്വാസത്തിൽ അതിന്‌ അവസരമൊരുക്കും വിധം ദൗത്യത്തിന്റെ ശേഷഭാഗം യേശു രൂപപ്പെടുത്തി. യഹൂദരുടെ പെസഹാതിരുനാളിനു മുൻപ് യെരുശലേമിലേക്ക് പുറപ്പെട്ട അദ്ദേഹം, അവിടെ ഉന്നതങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ദൈവസഹായം തനിക്കു രക്ഷയാകുമെന്നു വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. തന്റെ തന്നെ ദൗത്യവും അതിനൊടുവിലെ മരണവും വഴി പലസ്തീനയിലെ റോമൻ ഭരണം അവസാനിച്ച് ചരിത്രം സമാപ്തിയിലെത്തുകയും എന്നേക്കുമായി ദൈവരാജ്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമെന്ന് യേശു കരുതിയെന്ന് ഷ്വൈറ്റ്സർ എഴുതി. ഷ്വൈറ്റ്സറുടെ പഠനത്തിലെ പ്രസിദ്ധമായൊരു ഭാഗം ഇതാണ്‌:

പുതിയനിയമത്തിലെ നാലു സുവിശേഷങ്ങളിൽ ഒടുവിലത്തേതായ യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തെ യേശുകഥയുടെ ജ്ഞാനവാദവീക്ഷണത്തിൽ നിന്നുള്ള പിൽക്കാലവ്യാഖ്യാനമായി കരുതുന്ന ഷ്വൈറ്റ്സർ, തന്റെ നിഗമനങ്ങൾക്ക് അടിസ്ഥാനമാക്കുന്നത് സമാന്തരസുവിശേഷങ്ങളെ ആണ്. ഈ സുവിശേഷങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് അവയിൽ ഏറ്റവും ഹ്രസ്വവും ആദ്യത്തേതും ആയ മർക്കോസിന്റെ സുവിശേഷം, അതിന്റെ മൗലികഘടകങ്ങളിൽ ചരിത്രം തന്നെയാണെന്ന് ഷ്വൈറ്റ്സർ കരുതി.

വിശകലനം
ഷ്വൈറ്റ്സറുടെ പ്രതിസന്ധി
ലോകചക്രം
യുഗാന്തബോധം