ഓരോ ജനപ്രതിനിധിയും, തന്നെ തെരഞ്ഞെടുത്തവരുടെ മാത്രം ഏജന്റായി പ്രവർത്തിക്കണമോ, അതല്ല രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണസഭയിലെ ഒരംഗം എന്ന നിലയിൽ രാജ്യത്തിന്റെ ഉത്തമതാല്പര്യങ്ങളെ മുൻ നിർത്തി സ്വന്തം വിവേകവും മനസാക്ഷിയുമനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കണമോ എന്നുള്ളത് രാഷ്ട്രീയ ചിന്തകരുടെ ഒരു പ്രധാന ചർച്ചാവിഷയമായിരുന്നു. വ്യത്യസ്തങ്ങളും പരസ്പരവിരുദ്ധങ്ങളുമായ താൽപര്യങ്ങളുടെ പ്രതിപുരുഷന്മാർ സമ്മേളിച്ചു പരസ്പരം വാക് സമരം നടത്തുന്ന വേദിയായിട്ടല്ല പാർലമെന്റ് പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതെന്നും മറിച്ച് രാജ്യത്തിന്റെ മുഴുവൻ നന്മയെന്ന ഒരേ ഒരു ലക്ഷ്യത്തോടുകൂടിവേണം പ്രവർത്തിക്കാനെന്നും "എഡ്മണ്ട് ബർക്ക്" 1780-ൽ തന്റെ സമ്മതിദായകരോടു ചെയ്ത പ്രസംഗത്തിൽ ഉൽബോധിപ്പിക്കുകയുണ്ടായി. തന്റെ നിയോജകരുമായി ഉറ്റസമ്പർക്കം പുലർത്തുകയും അവരുടെ ആവശ്യങ്ങളും അഭിപ്രായങ്ങളും ശ്രദ്ധിക്കുകയും ചെയ്യുകയെന്നത് ഒരു പ്രതിനിധിക്ക് ഒഴിച്ചുകൂടാൻ പാടില്ലാത്തതാണെങ്കിലും അദ്ദേഹം തന്റെ വിവേകവും മനസാക്ഷിയും ആർക്കുവേണ്ടിയും ബലികഴിച്ചുകൂടെന്നും "ബർക്ക്" വാദിച്ചു. ഓരോ പ്രതിനിധിയും തന്റെ മനസാക്ഷിക്കൊത്ത അഭിപ്രായം മാത്രം പ്രകടിപ്പിച്ചാൽ ജനഹിതം ഉരുത്തിരിയുകയില്ല; നേരെമറിച്ച് ഓരോ പ്രതിനിധിയും തന്റെ നിയോജകരുടെ അഭിപ്രായം പ്രതിധ്വനിപ്പിക്കുകയും അതിനുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്താൽ പ്രതിനിധിസഭയുടെ ഭൂരിപക്ഷതീരുമാനം രാജ്യമാകെയുള്ള ജനങ്ങളുടെ ഭൂരിപക്ഷതീരുമാനമായിരിക്കും. അതിനാൽ ഓരോ പ്രതിനിധിയും തന്റെ നിയോജകരുടെ ഏജന്റായി പ്രവർത്തിക്കേണ്ടത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആവശ്യമാണെന്നും വാദിച്ചവരുണ്ട്. നിയോജകരുടെ സങ്കുചിതതാല്പര്യങ്ങൾക്കു വേണ്ടിയല്ല, രാഷ്ട്രത്തിനു മുഴുവനും വേണ്ടിയാണു ജനപ്രതിനിധി സംസാരിക്കേണ്ടതെന്ന് 1791-ലെ ഫ്രഞ്ചുഭരണഘടനയിൽ വ്യവസ്ഥചെയ്തിരുന്നു. 1919-ൽ ജർമ്മനിയിലുണ്ടായ "വീമർ" റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ ഭരണഘടനയും ഈ തത്ത്വം അംഗീകരിച്ചു.

ഭാരതീയ ജനാധിപത്യം
വിദ്യാഭ്യാസവും ജനാധിപത്യവും
ജനപ്രതിനിധിയുടെ ചുമതല
അവലംബം