ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കത്തിൽ സാധാരണ ക്രിസ്തീയ രചനകളിൽ ഉപയോഗിക്കാറില്ലാത്ത വാക്കുകൾ പരിഭാഷകൻ ധാരാളമായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതും വിമർശനത്തിനിടയാക്കി. ഭഗവാൻ‍, ഈശ്വരൻ, വിശ്വരൂപം തുടങ്ങിയ സംസ്കൃതജന്യ മലയാള പദങ്ങളുടെ പേരിലായിരുന്നു ഈ വിമർശനം. വചനമാകുന്ന ദൈവം എന്നതിന് ശബ്ദബ്രഹ്മം എന്നും, അപ്പസ്തോലൻ എന്നതിനു ധർമ്മദൂതൻ എന്നും ഒക്കെ പ്രയയോഗിച്ചുകണ്ടതും പലരേയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ഈശ്വരൻ എന്ന പദം ക്രിസ്ത്യാനികൾ സാധാരണയായി ഉപയോഗിയ്ക്കാത്തതു് അതു് പുല്ലിംഗപദമായതുകൊണ്ടാണു്. ദൈവം എന്ന അലിംഗ പദമാണു് പകരം അവർ ഉപയോഗിയ്ക്കുന്നതു്.

ഒന്നാം പുസ്തകം ഒന്നാം അദ്ധ്യായത്തിലെ പ്രസിദ്ധമായ ഒന്നാം ഖണ്ഡികയുടെ പരിഭാഷ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു:

"എന്നെ പിന്തുടരുന്നവൻ ഇരുട്ടിൽ നടക്കുന്നില്ല എന്നു ഭഗവാൻ പറയുന്നു"(യോഹ 8-12). ഇത് ക്രിസ്തുവിന്റെ വചനമാണ്. നമുക്ക് യഥാർഥ പ്രബുദ്ധതയും ഹൃദയത്തിന്റെ അന്ധതയിൽ നിന്ന് മോചനവും സിദ്ധിക്കണമെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തെയും രീതികളെയും അനുകരിക്കണമെന്ന് അത് നമ്മോടുപദേശിക്കുന്നു.

ക്രിസ്ത്വനുകരണം എന്ന പേരിൽ ക്രൈസ്തവ സാഹിത്യ സമിതി (തിരുവല്ല)1996-ലും 2000-ലും പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പ്രഫ.കെ വി തമ്പിയുടെ പരിഭാഷയിൽ ഇങ്ങനെയാണാ ഭാഗം:- ""എന്നെ അനുഗമിയ്ക്കുന്നവൻ ഒരിയ്ക്കലും ഇരുട്ടിൽ നടക്കുന്നില്ല" എന്നു് നാഥൻ പറയുന്നു. ഈ വാക്കകളിലൂടെ നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങളും സ്വഭാവങ്ങളും അവന്റെ പ്രതിരൂപത്തിൽ വാർത്തെടുക്കുവാൻ ക്രിസ്തു നമ്മെ പ്രേരിപ്പിയ്ക്കുന്നു; നാം യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രബുദ്ധരാകുവാനും സകല ഹൃദയാന്ധതകളിൽ നിന്നും മുക്തരാകുവാനും അഭിലഷിയ്ക്കുന്നുവെങ്കിൽ അതുകൊണ്ടു് എല്ലാറ്റിനും ഉപരിയായി യേശു ക്രിസ്തുവിന്റെ ജന്മത്തെ ധ്യാനിയ്ക്കുവാൻ നാം യത്നിയ്ക്കുമെന്നു് ഉറപ്പാക്കുക."

മൂന്നാം പുസ്തകം പത്താം അദ്ധ്യായത്തിന്റെ തുടക്കം മയ്യനാട്ട് ജോൺ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയത് ഇങ്ങനെ:

"ഭഗവാനേ, ഇപ്പോൾ ഞാൻ സംസാരിക്കും. ഞാൻ നിശ്ശബ്ദനായിരിക്കുകയില്ല. ഉന്നതനായ എന്റെ ഈശ്വരൻ, എന്റെ ഭഗവാൻ, എന്റെ രാജാവ് കേൾ‍ക്കത്തക്കവണ്ണം ഞാൻ ഇപ്രകാരം പറയും. "ഭഗവാനേ, അങ്ങയെ ഭയപ്പെടുന്നവർക്കായി അങ്ങു ഗൂഢമായി സൂക്ഷിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്ന അങ്ങയുടെ മാധുര്യം എത്ര മഹത്താകുന്നു."
മൂന്നാം പുസ്തകത്തിലെ ഇരുപതാം അദ്ധ്യായത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം മയ്യനാട്ട് ജോൺ ഇങ്ങനെയാണു് പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയതു്:

"പാപത്തിന്റെ രസപ്രദത്വം ലോകാസക്തനായ മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തെ കീഴടക്കുകയും മുള്ളുകളുടെ ഇടയിൽ ആനന്ദമുണ്ടെന്ന് അവൻ ഭ്രമിക്കുകയു ചെയ്യുന്നു; എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ, അവൻ ഈശ്വരമാധുര്യമോ പുണ്യത്തിന്റെ ആന്തരമായ ആനന്ദമോ കാണുകയോ ആസ്വദിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല. എന്നാൽ ലോകത്തെ നിശ്ശേഷം വെറുക്കുകയും ഈശ്വരന്റെ പരിശുദ്ധ ശിക്ഷണത്തിനു വശം‌വദരായി ജീവിക്കാൻ യത്നിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർക്ക് സർ‌വസംഗപരിത്യാഗികൾക്കു പ്രതിശ്രുതമായിരിക്കുന്ന ദിവ്യമാധുര്യം അനുഭവവേദ്യമാകുന്നു"

ക്രിസ്ത്വനുകരണം എന്ന പരിഭാഷയിൽ അതു് ഇപ്രകാരമാണു്:"എന്നാലും ജഡത്തിന്റെ ദുഷ്ടാഭിലാഷങ്ങൾക്കു് ഏറെ കരുത്തുള്ളതിനാൽ അവയെ സംത്യജിയ്ക്കുക കഠിനമെന്നു് നാം കാണുന്നു. ചിലകാര്യങ്ങൾ ലോകത്തെ സ്നേഹിയ്ക്കാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിയ്ക്കുന്നു; അതേസമയം മറ്റുചിലവ വെറുക്കാനും . ദുഷ്ടപ്രകൃതിയുടെ സന്ദർപ്പണവും നയന സാഫല്യവും, ജീവനത്തിന്റെ ശൂന്യാർഭാടവും നമ്മെക്കൊണ്ടു് ലോകത്തെ സ്നേഹിപ്പിയ്ക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇവയൊക്കെത്തന്നെ എല്ലാ യാതനകളോടെ അവയുടേതായശിക്ഷയെ കൊണ്ടുവരുന്നു; അപ്പോൾ നമുക്കു് ലോകത്തോടു് ദ്വേഷവും ജുഗുപ്സയും തോന്നുന്നു. എന്നാൽ ദുഃഖകരമായ സത്യം ഇതാകുന്നു; ലൗകികമായ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും അധമമോദങ്ങൾ അവയുടെ ദിനത്തെ വെട്ടിപ്പിടിയ്ക്കുന്നു. മാത്രമല്ല മുള്ളുകൾ മധുരമായ എന്തിനെയോ മൂടിവയ്ക്കുന്നു എന്നു് സങ്കല്പിച്ചുപോകുന്നു. ദൈവമാധുര്യത്തിന്റെ സ്വാദും നന്മയുടെഅന്തർ‍മുഖമായ സന്തോഷവും രുചിയ്ക്കുവാനും അവയുടെ നൈമിഷികദർശനം നേടുവാനും അതിനു് ഒരിയ്ക്കലും കഴിഞ്ഞില്ല എന്നതുകൊണ്ടാണിതു്."

ഗ്രന്ഥനാമത്തെച്ചൊല്ലി
ഉള്ളടക്കത്തിന്റെ പേരിൽ
വിവാദം
മയ്യനാട്ടിന്റെ പ്രതികരണം