ജർമ്മൻ ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞനായ ജൂലിയസ് ഷെയ്നർ 1894ൽ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത സങ്കേതമാണ് ഷെയ്നർ. ജ്യോതിശാസ്ത്രഛായാഗ്രഹണത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഛായാഗ്രഹണ ഫലകങ്ങളുടെ വേഗതകൾ താരതമ്യപ്പെടുത്താനാണ് അദ്ദേഹം ഇതു വികസിപ്പിച്ചത്.

ഷെയ്നർ സങ്കേതം ഛായാഗ്രഹണ ഫലകങ്ങളുടെ വേഗം നിജപ്പെടുത്തുന്നത് ആ ഫലകത്തിൽ ദൃശ്യമായ മാറ്റമുണ്ടാക്കാൻ വേണ്ട ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ എക്സ്പോഷർ നോക്കിയാണ്. ഡിഗ്രി ഷെയ്നർ ആണ് വേഗതയ്ക്ക് ഈ സങ്കേതത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഏകകം. 1° ഷെയ്നർ മുതൽ 20° ഷെയ്നർ വരെയാണ് ആദ്യ ഷെയ്നർ സങ്കേതത്തിലുണ്ടായിരുന്നത്. 1 മുതൽ 20 വരെയുള്ള 19° ഷെയ്നർ വർധന 100 ഇരട്ടി സെൻസിറ്റിവിറ്റി വർധനയെ കാണിക്കുന്നു. അതായത് 3° ഷെയ്നർ വർധന ഇരട്ടി സെൻസിറ്റിവിറ്റി വർധനയെ കാണിക്കുന്നു.

ഈ സങ്കേതം പിന്നീട് മെച്ചപ്പെടുത്തി കൂടുതൽ പരിധി ഉൾപ്പെടുത്തി. കൂടാതെ ഇതിന്റെ ചില പ്രായോഗിക കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളും ഓസ്ട്രിയക്കാരനായ ജോസഫ് മരിയ ഈഡറും വാൾട്ടർ ഹെക്റ്റും പരിഹരിച്ചു. എന്നിട്ടും ഈ സങ്കേതം ഉപയോഗിച്ച് ഫിലിം വേഗം നിർണ്ണയിക്കുന്നത് ഫിലിം നിർമ്മാതാക്കൾക്ക് എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. അതുമൂലം ഷെയ്നർ സങ്കേതത്തിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയുള്ള പതിപ്പുകൾ പലതും വന്നുതുടങ്ങി. ഇവ ഷെയ്നറുടെ മൗലിക പ്രവർത്തനങ്ങൾ പിന്തുടരുന്നവയായിരുന്നില്ല. അതു കൊണ്ടു തന്നെ അവയെ ഷെയ്നറുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാനും സാധ്യമല്ലാതായി. 

ഡിഐഎൻ സങ്കേതം 1934ൽ അടിസ്ഥാന മാതൃകയായതോടെ ഷെയ്നർ സിസ്റ്റ്ം ജർമ്മനിയിൽ ഉപയോഗിക്കാതായി. പല രൂപങ്ങളിൽ ഈ സങ്കേതം കുറച്ചു വർഷങ്ങൾ കൂടി പല രാജ്യങ്ങളിലും നില നിന്നിരുന്നു.

ബിഎസ്ഐ
ഷെയ്നർ
ഫിലിം വേഗം അളക്കുന്നതിനുള്ള സങ്കേതങ്ങൾ
എഎസ്എ