സോഫ്റ്റ്‌വേർ വികസന പ്രക്രിയയിൽ, ടോപ്പ്-ഡ and ൺ, ബോട്ടപ്പ്-അപ്പ് സമീപനങ്ങൾ ഒരു പ്രധാന പങ്ക് വഹിക്കുന്നു. 

ടോപ്‍-ഡൗൺ സമീപനത്തിൽ സമീപനങ്ങൾ ആസൂത്രണത്തിനും സിസ്റ്റത്തെക്കുറിച്ച് പൂർണ്ണമായ ധാരണയ്ക്കും പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. സിസ്റ്റത്തിന്റെ ചില ഭാഗങ്ങളെങ്കിലും രൂപകൽപ്പനയിൽ മതിയായ വിശദാംശങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നതുവരെ ഒരു കോഡിംഗും ആരംഭിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നത് അന്തർലീനമാണ്. മൊഡ്യൂളിന് പകരം സ്റ്റബുകൾ അറ്റാച്ചുചെയ്തുകൊണ്ട് ടോപ്‍-ഡൗൺ സമീപനത്തിൽസമീപനങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, കാര്യമായ രൂപകൽപ്പന പൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ ഇത് സിസ്റ്റത്തിന്റെ ആത്യന്തിക പ്രവർത്തന യൂണിറ്റുകളുടെ പരിശോധന വൈകിപ്പിക്കുന്നു. ചുവടെയുള്ളത് കോഡിംഗിനും ആദ്യകാല പരിശോധനയ്ക്കും പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു, ആദ്യ മൊഡ്യൂൾ വ്യക്തമാക്കിയ ഉടൻ തന്നെ ഇത് ആരംഭിക്കാൻ കഴിയും. എന്നിരുന്നാലും, സിസ്റ്റത്തിന്റെ മറ്റ് ഭാഗങ്ങളുമായി മൊഡ്യൂളുകൾ എങ്ങനെ ബന്ധിപ്പിക്കുമെന്നതിനെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ധാരണയില്ലാതെ മൊഡ്യൂളുകൾ കോഡ് ചെയ്യാമെന്ന അപകടസാധ്യത ഈ സമീപനം പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നു, അത്തരം ലിങ്കിംഗ് ആദ്യം വിചാരിച്ചത്ര എളുപ്പമായിരിക്കില്ല. താഴെയുള്ള സമീപനത്തിന്റെ പ്രധാന നേട്ടങ്ങളിലൊന്നാണ് കോഡിന്റെ പുനരുപയോഗം . 

ടോപ്‍-ഡൗൺ സമീപനത്തിൽ ഡിസൈൻ 1970 കളിൽ ഐബി‌എം ഗവേഷകരായ ഹാർലൻ മിൽ‌സും നിക്ലാസ് വിർ‌ത്തും പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. പ്രായോഗിക ഉപയോഗത്തിനായി മിൽ‌സ് ഘടനാപരമായ പ്രോഗ്രാമിംഗ് ആശയങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുകയും "ന്യൂയോർക്ക് ടൈംസ്" മോർഗ് സൂചിക ഓട്ടോമേറ്റ് ചെയ്യുന്നതിനായി 1969 ലെ ഒരു പ്രോജക്റ്റിൽ അവ പരീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ പ്രോജക്റ്റിന്റെ എഞ്ചിനീയറിംഗ്, മാനേജുമെന്റ് വിജയം ഐബി‌എമ്മിലൂടെയും മറ്റ് കമ്പ്യൂട്ടർ വ്യവസായത്തിലൂടെയും ടോപ്പ്-ഡ approach ൺ സമീപനം വ്യാപിപ്പിക്കുന്നതിന് കാരണമായി. മറ്റ് നേട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ, പാസ്കൽ പ്രോഗ്രാമിംഗ് ഭാഷയുടെ ഡവലപ്പറായ നിക്ലാസ് വിർത്ത്, "സ്റ്റെപ്വൈസ് റിഫൈനമെന്റ് പ്രോഗ്രാം ഡെവലപ്മെൻറ് എന്ന" പ്രബന്ധം എഴുതി. നിക്ലൌസ് വിര്ഥ് പോലുള്ള ഭാഷകളിൽ വികസിപ്പിക്കാൻ പോയി ശേഷം മൊദുല ആൻഡ് ഒബിറോൺ (എവിടെ മുഴുവൻ പ്രോഗ്രാം സ്പെസിഫിക്കേഷൻ കുറിച്ച് അറിയാതെ മുമ്പ് ഒരു ഘടകം define കഴിഞ്ഞില്ല), ഒരു ടോപ് ഡൗൺ പ്രോഗ്രാമിംഗ് താൻ പ്രമോട്ട് എന്തു കർശനമായി ആയിരുന്നില്ല അനുമാനിക്കാൻ കഴിയും. 1980 കളുടെ അവസാനം വരെ സോഫ്റ്റ്‌വേർ എഞ്ചിനീയറിംഗിൽ ടോപ്‍-ഡൗൺ സമീപനരീതികൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു, ടോപ്പ്-ഡ and ൺ, ബോട്ടപ്പ്-അപ്പ് പ്രോഗ്രാമിംഗിന്റെ രണ്ട് വശങ്ങളും ഉപയോഗപ്പെടുത്താമെന്ന ആശയം തെളിയിക്കാൻ ഒബ്ജക്റ്റ്-ഓറിയന്റഡ് പ്രോഗ്രാമിംഗ് സഹായിച്ചു. 

ആധുനിക സോഫ്റ്റ്‌വേർ ഡിസൈൻ സമീപനങ്ങൾ സാധാരണയായി ടോപ്പ്-ഡ and ൺ, ബോട്ടപ്പ്-അപ്പ് സമീപനങ്ങളെ സംയോജിപ്പിക്കുന്നു. പൂർണ്ണമായ സിസ്റ്റത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണ സാധാരണയായി നല്ല രൂപകൽപ്പനയ്ക്ക് ആവശ്യമാണെന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു, സൈദ്ധാന്തികമായി ഒരു ടോപ്പ്-ഡ approach ൺ സമീപനത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു, മിക്ക സോഫ്റ്റ്‌വേർ പ്രോജക്റ്റുകളും നിലവിലുള്ള കോഡ് ഒരു പരിധിവരെ ഉപയോഗിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. മുൻകൂട്ടി നിലവിലുള്ള മൊഡ്യൂളുകൾ ഡിസൈനുകൾക്ക് ഒരു അടിത്തറയുള്ള രസം നൽകുന്നു. ഭാഗികമായി പ്രവർത്തനക്ഷമമായ ഒരു സിസ്റ്റം രൂപകൽപ്പന ചെയ്യുകയും പൂർ‌ത്തിയാക്കുന്നതിന് കോഡ് ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു സമീപനവും ചില ഡിസൈൻ‌ സമീപനങ്ങൾ‌ ഉപയോഗിക്കുന്നു, കൂടാതെ പ്രോജക്റ്റിന്റെ എല്ലാ ആവശ്യകതകളും നിറവേറ്റുന്നതിനായി ഈ സിസ്റ്റം വിപുലീകരിക്കുന്നു 

സോഫ്റ്റ്വെയര് വികസനം
കമ്പ്യൂട്ടർ സയൻസ്
പാഴ്‌സിംഗ്
ഇക്കോളജി