1821-ൽ ഈ സർവ്വകലാശാല സെൻറ് പീറ്റേഴ്സ്ബർഗ് ഇംപീരിയൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റി എന്ന് പുനർനാമകരണം ചെയ്യപ്പെട്ടു. 1823 ൽ സർവ്വകലാശാലയുടെ ഭൂരിഭാഗവും ‘ട്വൽവ് കൊളജിയ’ കെട്ടിടത്തിൽനിന്ന് ഫോണ്ടാൻകയ്ക്ക് അപ്പുറം നഗരത്തിന്റെ തെക്കൻഭാഗത്തേയ്ക്ക് മാറി.

1824 ൽ സെന്റ് പീറ്റേർസ്ബർഗ്ഗ് ഇമ്പീരിയൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ ആദ്യ ചാർട്ടറായി മോസ്കോ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ പരിഷ്കരിച്ച ചാർട്ടർ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു. 1829 ൽ ഏകദേശം 19 പൂർണ്ണ സമയ പ്രൊഫസർമാരും 169 മുഴുവൻസമയ-പാർട്ട്ടൈം വിദ്യാർത്ഥികൾ ഈ സർവ്വകലാശാലയിലുണ്ടായിരുന്നു. 1830-ൽ സാർ നിക്കോളാസ് ‘ട്വൽവ് കൊളജിയ’ യുടെ മുഴുവൻ കെട്ടിടവും സർവ്വകലാശാലയ്ക്കു തിരിച്ചുകൊടുക്കുകയും അവിടെ കോഴ്സുകൾ പുനരാരംഭിക്കുകയും ചെയ്തു. 1835-ൽ റഷ്യയിലെ ഇമ്പീരിയൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റികളുടെ ഒരു പുതിയ ചാർട്ടർ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു.

ഇത്  നിയമം, ചരിത്രവും ഭാഷാശാസ്ത്രവും, ഊർജ്ജതന്ത്രവും ഗണിതശാസ്ത്രവും ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഫാക്കൽറ്റികൾ സ്ഥാപിക്കുന്നതിന് സാദ്ധ്യമാവുകയും  ഊർജ്ജതന്ത്രവും ഗണിതശാസ്ത്രവും ഉൾപ്പെട്ട ഫാക്കൽറ്റി, ഒന്ന്, രണ്ട് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റുകളായി ഫാക്കൽറ്റി ഓഫ് ഫിലോസഫിയിലേയ്ക്കു യഥാക്രമം ലയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

1849 ലെ സ്പ്രിങ്ങ് ഓഫ് നേഷൻസിനു ശേഷം, (1848 ലെ കലാപം) റഷ്യൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സെനറ്റ്, സർവ്വകലാശാലയുടെ പ്രിൻസിപ്പലിനെ നിയമിക്കേണ്ടത് സർവ്വകലാശാലയുടെ അസംബ്ലിക്കു പകരം  നാഷണൽ എൻലൈറ്റെൻമെന്റ് മന്ത്രാലയം ആയിരിക്കണമെന്ന് നിഷ്കർഷിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും, പ്യോട്ടിർ പ്ലെറ്റ്നിയോവ് പ്രിൻസിപ്പലായി പുനപ്രവേശനം നടത്തുകയും  പിന്നീട് സെന്റ് പീറ്റേർസ്ബർഗ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ ഏറ്റവും ദൈർഘ്യമേറിയ പ്രിൻസിപ്പലായിത്തീരുകയും ചെയ്തു. (1840–1861).

1855 ൽ ഓറിയന്റൽ പഠനങ്ങൾ ചരിത്ര-ഭാഷാശാസ്ത്ര വിഭാഗത്തിൽനിന്നു വേർപെടുത്തുകയും നാലാമതൊരു പഠനവിഭാഗമായി ഫാക്കൽറ്റി ഓഫ് ഓറിയന്റൽ സ്റ്റഡീസ് 1855 ആഗസ്റ്റ് 27 ന് ഔപചാരികമായി ഉദ്ഘാടനം ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. 

1859-1861 കാലങ്ങളിൽ സർവ്വകലാശാലയിലെ പാർട്ട്-ടൈം വിദ്യാർത്ഥിനികൾ പ്രഭാഷണങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കുവാൻ ആരംഭിച്ചു. 1861 ൽ സർവ്വകലാശാലയിലാകെ 1,270 മുഴുവൻ സമയ വിദ്യാർത്ഥികളും 167 പാർട്ട്-ടൈം വിദ്യാർത്ഥികളുമുണ്ടായിരുന്നു. ഇവരിൽ 498 പേർ ഏറ്റവും വലിയ ഉപവിഭാഗമായ നിയമ പഠനവിഭാഗത്തിലായിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ വലിയ ഉപവിഭാഗം സുരക്ഷ, തൊഴിൽപരമായ ആരോഗ്യം,  രസതന്ത്രം, ജീവശാസ്ത്രം, കൃഷിശാസ്ത്രം എന്നിവയുൾപ്പെട്ട  എൻവയോൺമെന്റൽ എൻജിനീയറിംഗ് മാനേജ്മെന്റ് & സയൻസ്, ഇവയൊടൊപ്പം നിയമവും തത്ത്വചിന്തയും കൂടി ഉൾക്കൊള്ളുന്ന  ക്യാമറാറ്റിക് പഠനവിഭാഗമായിരുന്നു. മാനേർമാർ, എൻജീനീയർമാർ എന്നിവരുപ്പെട്ട നിരവധി റഷ്യൻ, ജോർജ്ജിയൻ പൌരന്മാർ ഈ സർവ്വകലാശാലയിലെ നിയമപഠനവിഭാഗത്തിൽ വിദ്യാഭ്യാസം ചെയ്തിരുന്നു.

1861 മുതൽ 1862 വരെയുടെ കാലത്ത് സർവ്വകലാശാലയിലെ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കിടയിൽ അസ്വസ്ഥതകൾ ഉണ്ടാകുകയും ഇക്കാലത്ത് സർവ്വകലാശാല രണ്ടുതവണ താൽക്കാലികമായി അടച്ചിട്ടിരുന്നു. വിദ്യാർത്ഥികൾ കൂട്ടം കൂടുന്നതു നിരോധിക്കുകയും നിരന്തരമായ പോലീസ് നിരീക്ഷണത്തോടൊപ്പം പൊതു പ്രഭാഷണങ്ങൾ നിരോധിക്കുകയും ചെയ്തു. നിരവധി വിദ്യാർത്ഥികൾ സർവ്വകലാശാലയിൽനിന്നു പുറത്താക്കപ്പെട്ടു. അസ്വാസ്ഥ്യങ്ങൾ അവസാനിച്ചശേഷം 1865 കാലത്ത് 524 വിദ്യാർത്ഥികളാണ് ഇവിടെ അവശേഷിച്ചത്.

1863 ഫെബ്രുവരി 18-ന് റഷ്യയിലെ അലക്സാണ്ടർ II ചക്രവർത്തിയുടെ വിജ്ഞാപനപ്രകാരം സർവകലാശാലയുടെ അസംബ്ലിയുടെ പ്രിൻസിപ്പലിനെ നിയമിക്കാനുള്ള അവകാശങ്ങൾ  പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. അതോടൊപ്പം ചരിത്ര-ഭാഷാശാസ്ത്ര വിഭാഗത്തിന്റെ കീഴിൽ പുതിയതായി ‘കലയുടെ സിദ്ധാന്തവും ചരിത്രവും’ എന്നൊരു അദ്ധ്യയന വിഭാഗം രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു. 1869 മാർച്ചിൽ വിദ്യാർത്ഥികളുടെയിടയിൽ നേരിയ തോതിലുള്ള അസ്വസ്ഥതകൾ വീണ്ടും തലപൊക്കുവാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. 1869 ആയപ്പോഴേക്കും 2,588 പേർ ഈ സർവ്വകലാശാലയിൽനിന്ന് ബിരുദം നേടിയിരുന്നു.

1880-ൽ നാഷണൽ എൻലൈറ്റെൻമെന്റ് മന്ത്രാലയം ഇവിടെ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾ വിവാഹം കഴിക്കുന്നതും വിവാഹിതരായവർക്ക് സർവ്വകലാശാലയിൽ പ്രവേശനം കൊടുക്കുന്നതും തടയുകയും ചെയ്തു. 1882 ൽ സർവ്വകലാശാലയിലെ വിദ്യാർത്ഥികളുടെയിടയിൽ മറ്റൊരു സംഘർഷം ഉണ്ടായി. 1884-ൽ ഇംപീരിയൽ റഷ്യൻ യൂണിവേഴ്സിറ്റികളുടെ ഒരു പുതിയ ചാർട്ടർ സ്വീകരിക്കുകയും  റെക്ടറെ (പ്രിൻസിപ്പൽ)  നിയമിക്കാനുള്ള അവകാശം വീണ്ടും നാഷണൽ എൻലൈറ്റെൻഡ് മന്ത്രാലയത്തിനു ലഭിക്കുകയും ചെയ്തു.  1887 (O.S.) മാർച്ച് 1-ന് റഷ്യയിലെ അലക്സാണ്ടർ മൂന്നാമനെ വധിക്കുന്നതിന് ഗൂഢാലോചനയിൽ പങ്കെടുക്കവേ ഒരു കൂട്ടം  സർവ്വകലാശാലാ വിദ്യാർത്ഥികൾ അറസ്റ്റിലായി.

തത്ഫലമായി, ജിംനേഷ്യങ്ങൾക്കും സർവ്വകലാശാലകൾക്കുമുള്ള പുതിയ അഡ്മിഷൻ നിയമങ്ങൾ നാഷണൽ എൻലൈറ്റെൻമെന്റ് മന്ത്രിയായ ഇവാൻ ഡെൽയാനോവിന്റെ അംഗീകാരത്തിനു വിധേയമാണെന്ന് 1887 ൽ നിഷ്കർഷിക്കപ്പെട്ടു. ഈ നിയമമനുസരിച്ച് ഉത്ഭവം അജ്ഞാതമായവർക്ക് അവർ അനിതരസാധാരണമായ കഴിവുകൾ പ്രകടിപ്പിച്ചായെങ്കിൽ പ്രവേശനം നിഷേധിച്ചിരുന്നു.

1894 ഓടെ 9,212 വിദ്യാർത്ഥികൾ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ നിന്ന് ബിരുദം നേടി. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ ഇവിടെ വിദ്യാഭ്യാസം ചെയ്ത അറിയപ്പെടുന്ന പണ്ഡിതരിൽ ഗണിതശാസ്ത്രജ്ഞൻ പാഫ്നുട്ടി ചെബിഷേവ്, ഭൗതികവിജ്ഞാനി ഹെയിൻ‍റിച്ച് ലെൻസ്, രസതന്ത്രജ്ഞന്മാരായ ഡിമിട്രി മെൻഡെലീവ്, അലക്സാണ്ടർ ബട്ലെറോവ്, ഭ്രൂണശാസ്ത്രജ്ഞൻ അലക്സാണ്ടർ കൊവാലേവ്സ്കി, ശരീരശാസ്ത്രജ്ഞൻ ഇവാൻ സെചെനോവ്, ഭൌമശാസ്ത്രജ്ഞൻ വാസിലി ഡോകുച്യേവ് എന്നിവരും ഉണ്ടായിരുന്നു. 1896 (O.S.) മാർച്ച് 24 ന് സർവ്വകലാശാലാവളപ്പിൽ അലക്സാണ്ടർ പോപൊവ് ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി റേഡിയോ തരംഗങ്ങളുടെ സംപ്രേഷണം തെളിവുസഹിതം പ്രദശിപ്പിച്ചു. 

1900 ജനുവരി 1 ലെ കണക്കുകൾ പ്രകാരം, 2,099 വിദ്യാർത്ഥികൾ നിയമ വിഭാഗത്തിലും, 1,149 വിദ്യാർത്ഥികൾ ഊർജ്ജതന്ത്രം-ഗണിതശാസ്ത്ര വിഭാഗത്തിലും 212 വിദ്യാർത്ഥികൾ ഓറിയന്റൽ ഭാഷാ വിഭാഗത്തിലും 171 വിദ്യാർത്ഥികൾ ചരിത്രം-ഭാഷാശാസ്ത്രം വിഭാഗത്തിലും പ്രവേശനം നേടിയിരുന്നു. 1902 ൽ റഷ്യയിലെ ആദ്യത്തെ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കുള്ള ഭക്ഷണമുറി സർവ്വകലാശാലയിൽ തുറന്നു.

1897-മുതൽ പതിവ് പണിമുടക്കുകളും വിദ്യാർത്ഥികളിലെ അസ്വസ്ഥതകളും സർവ്വകലാശാലയെ പിടിച്ചുലച്ചു. ഈ അസ്വസ്ഥതകൾ റഷ്യയിലെ മറ്റ് ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്കു വ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു. 1905-ലെ വിപ്ലവസമയത്ത് റഷ്യൻ യൂണിവേഴ്സിറ്റികളുടെ ചാർട്ടർ വീണ്ടും ഭേദഗതി ചെയ്യപ്പെടുകയും സർവ്വകലാശാലകളുടെ സ്വയംഭരണം ഭാഗികമായി പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും 1884 നു ശേഷം ആദ്യമായി  പ്രിൻസിപ്പലിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള അവകാശം അക്കാദമിക് ബോർഡിലേയ്ക്കു തിരിച്ചെത്തുകയും ചെയ്തു. 1905-1906 കാലത്ത് വിദ്യാർത്ഥികളിലെ അസ്വസ്ഥതകൾ കാരണം സർവ്വകലാശാല താൽക്കാലികമായി അടച്ചു. 1911 ൽ അതിന്റെ സ്വയംഭരണം വീണ്ടും പിൻവലിക്കപ്പെട്ടു. അതേ വർഷം സർവകലാശാല വീണ്ടും താൽക്കാലികമായി അടക്കപ്പെട്ടു.

1914 ൽ ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ സർവ്വകലാശാലയുടെ പേര്, സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന നഗരത്തിന്റെ പേരിനെ ആസ്പദമാക്കി പേര് പെട്രോഗ്രാഡ് ഇമ്പീരിയൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റി  എന്നു പുനർനാമകരണം ചെയ്യപ്പെട്ടു. യുദ്ധകാലത്ത് റഷ്യൻ ബൌദ്ധിക വിഭവങ്ങളുടടെ സംഘടിപ്പിക്കലും നീക്കവും നടത്താനുള്ള പ്രധാന കേന്ദ്രമായിരുന്നു ഈ സർവകലാശാല. 1915 ൽ പേമിൽ സർവ്വകലാശാലയുടെ ഒരു ശാഖ തുറന്നു. ഇതു പിൽക്കാലത്ത് പേം സ്റ്റേറ്റ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയായി പരണമിച്ചു. പെട്രോഗ്രാഡ് ഇംപീരിയൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റി അസംബ്ലി 1917 ഫെബ്രുവരി വിപ്ലവത്തെ പരസ്യമായി സ്വാഗതം ചെയ്തു. അത് റഷ്യൻ രാജവാഴ്ച അവസാനിക്കുന്നതിന് നിമിത്തമായിത്തീരുകയും ചെയ്തു. അക്കാലത്ത് സർവ്വകലാശാല പെട്രോഗ്രാഡ് സർവ്വകലാശാല എന്ന് മാത്രം അറിയപ്പെട്ടു. എന്നിരുന്നാലും, 1917 ഒക്ടോബറിലുണ്ടായ വിപ്ലവത്തിനുശേഷം, സർവകലാശാലയിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥരും ഭരണവും ബോൾഷെവിക് അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കലിനെ വാക്കാൽ എതിർക്കുകയും പുതുതായി നിലവിൽവന്ന നാർക്കോംപ്രോസ് എന്ന ഏജൻസിയുമായി സഹകരിക്കാൻ വിമുഖത കാണിക്കുകയും ചെയ്തു.

പിന്നീട് 1917-1922 കാലയളവിലെ റഷ്യൻ ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിൽ എതിർ-വിപ്ലവ അനുഭാവികളെന്ന് സംശയിക്കപ്പെടുന്ന (ഉദാ. ലെവ് ഷെർ‌ബ) ചില സർവ്വകലാശാലാ ഉദ്യോഗസ്ഥർ തടവുശിക്ഷ അനുഭവിച്ചിരുന്നു. 1922 ൽ അത്തരക്കാരായ ബുദ്ധിജീവകളെ ഫിലോസഫേർസ് ഷിപ്പുകൾ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ആവിക്കപ്പലുകളിൽ വിദേശത്തേയ്ക്കു നാടുകടത്തുകയോ വധശിക്ഷ നൽകുകയോ ചെയ്തു. കൂടാതെ ഇക്കാലയളവിൽ സർവ്വകലാശാലയിലെ മുഴുവൻ ജീവനക്കാരും വിശപ്പും, കടുത്ത ദാരിദ്ര്യവും അനുഭവിക്കുകയുണ്ടായി.

1918-ൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഒന്നാം പെട്രോഗ്രാഡ് സ്റ്റേറ്റ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി എന്ന് പുനർനാമകരണം ചെയ്യപ്പെട്ടു. 1919-ൽ നാർക്കോംപ്രോസ് ഇതിനെ രണ്ടാമത്തെ PSUവുമായി (മുൻ സൈക്കോന്യൂറോളജിക്കൽ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്) ലയിപ്പിച്ചു. മൂന്നാം PSU (മുൻ ബെസ്റ്റുഷേവ് ഹയർ കോഴ്സസ് ഫോർ വിമൻ) പെട്രോഗ്രാഡ് സ്റ്റേറ്റ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ ലയിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.

1919 ൽ നാർക്കോംപ്രോസ്, ചരിത്രം-ഭാഷാശാസ്ത്രം, ഓറിയന്റൽ ലാംഗ്വേജ്, നിയമം എന്നീ ഫാക്കൽറ്റികൾക്കു പകരമായി, ‘ഫാക്കൽറ്റി ഓഫ് സോഷ്യൽ സയൻസ്’ രൂപീകരിച്ചു.  പുതിയ ഫാക്കൽറ്റിയുടെ ഡീൻ ആയി നിക്കോളാസ് മാർ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടു. ഊർജ്ജതന്ത്രം-ഗണിതശാസ്ത്രം ഫാക്കൽറ്റിയുടെ തലവനായി രസതന്ത്രജ്ഞൻ അലെക്സി ഫവോർസ്കി നിയമിതനായി. വിശാല വിദ്യാഭ്യാസത്തിനായി റബ്ഫാക്സുകളും (തൊഴിലാളി യൂണിവേഴ്സിറ്റി), സ്വതന്ത്ര കോഴ്സുകളും സർവ്വകലാശാലകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ആരംഭിക്കപ്പെട്ടു.1920 ന്റെ തുടക്കത്തിൽ ഫ്രഷ്മാൻ സ്റ്റുഡന്റ് ആയ അലീസ് റോസെൻബൌം നിരീക്ഷിച്ചതനുസരിച്ച്, പ്രവേശനം സിദ്ധിച്ച വിദ്യാർത്ഥികളിൽ ഭൂരിഭാഗവും കമ്യൂണിസ്റ്റ് വിരുദ്ധരായിരുന്നു. ഇത്തരക്കാർ നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടശേഷം ഭരണകൂടത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദ എതിരാളികൾ മാത്രമായിരുന്നു അവശേഷിച്ചത്. 

1924-ൽ നിലനിൽക്കുന്ന നഗരത്തിന്റെ പേരിന് അനുസൃതമായി, സർവ്വകലാശാലയുടെ പേര് ലെനിൻഗ്രാഡ് സ്റ്റേറ്റ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി എന്ന പേര് മാറ്റിയിരുന്നു. സോവിയറ്റ് ഭരണത്തിനെതിരെയുള്ള ബൗദ്ധികമായ എതിർപ്പുകളെ അടിച്ചമർത്തുന്നതിനായി, സർവ്വകലാശാലയിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ചരിത്രകാരന്മാരിലുൾപ്പെട്ട സെർഗീ പ്ലാറ്റോനോവ്, യെവ്ജെനി ടാർലെ, ബോറിസ് ഗ്രെക്കോവ് എന്നിവരുൾപ്പെടെയുള്ളവരെ ഗവൺമെന്റിനെ അട്ടിമറിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു പ്രതിവിപ്ലവ ഗൂഢാലോചനയിൽ (1929-1930 ലെ അക്കാദമി അഫയേർസ്) പങ്കെടുത്തുവെന്ന കെട്ടിച്ചമച്ച കുറ്റം ചുമത്തി ജയിലിലടച്ചിരുന്നു. 1937-1938 കാലഘട്ടത്തിലെ മഹത്തായ ശുദ്ധീകരണ സമയത്ത് മറ്റു ചില അംഗങ്ങൾ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടു.

1941-1944 കാലഘട്ടത്തിലെ രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിൽ ലെനിൻഗ്രാഡിനെതിരെയുള്ള ഉപരോധം മൂലം പല വിദ്യാർത്ഥികളും ജീവനക്കാരും പട്ടിണിമൂലവും നിന്നും യുദ്ധങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള കെടുതിയാലും അടിച്ചമർത്തലുകളാലും മരണമടഞ്ഞിരുന്നു. 1942-1944 ൽ സരാറ്റോവിലേക്ക് ഒഴിഞ്ഞുവെങ്കിലും സർവ്വകലാശാല തുടർച്ചയായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു. യുദ്ധകാലത്ത് യെലബുഗയിൽ സർവകലാശാലയുടെ ഒരു ശാഖ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു.

1944 ൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ സുപ്രീം കൗൺസിൽ ശാസ്ത്രത്തിനും സംസ്കാരത്തിനും നൽകിയ സംഭാവനകളുടെ പേരിൽ ഈ സർവ്വകലാശാലയ്ക്ക് അതിന്റെ 125 ആമതു വാർഷികത്തിൽ ‘ഓർഡർ ഓഫ് ലെനിൻ’  എന്ന ബഹുമതി നൽകി ആദരിച്ചിരുന്നു.

-1948-ൽ മന്ത്രിസഭാംഗങ്ങൾ, സമീപകാലത്ത് അന്തരിച്ച കമ്യൂണിസ്റ്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്ന ആൻഡ്രെ ഷ്ഡാനോവിൻറെ പേര് സർവ്വകലാശാലയക്ക് നൽകുകയും പെരിസ്ട്രോയിക്കയുടെ കാലത്ത് 1989 ൽ ഈ തീരുമാനം റദ്ദാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

-1949-1950 കാലത്ത് കേന്ദ്ര സോവിയറ്റ് നേതൃത്വം കെട്ടിച്ചമച്ച ലെനിൻഗ്രാഡ് അഫെയർ അന്വേഷണത്തിനിടെ സർവ്വകലാശാലയിലെ നിരവധി പ്രൊഫസർമാർ ജയിലിലാകുകയും അവിടെ മരണപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നു. RSFSRർ വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രിയും മുൻ റെക്ടറുമായിരുന്ന റിച്ചാർഡ് അലക്സാണ്ടർ വോസ്നെസെൻസ്കിയുടെ വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കുകയും ചെയ്തു.

-1966 ൽ മന്ത്രിസഭ, പെട്രോഡ്വോറെറ്റ്സിലെ നഗരപ്രാന്തത്തിൽ ഗണിതശാസ്ത്രം, പ്രകൃതിശാസ്ത്രം എന്നീ ഫാക്കൽറ്റികൾക്കായി ഒരു പുതിയ കാമ്പസ് നിർമ്മിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. 1990 കളിൽ ഫാക്കൽറ്റികളുടെ പുനർവിന്യാസം പൂർത്തിയാക്കപ്പെട്ടു.

-1969 ൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ സുപ്രീം കൗൺസിൽ പ്രസീഡിയം സർവ്വകലാശാലയ്ക്ക് ' ഓർഡർ ഓഫ് ദ റെഡ് ബാനർ ഓഫ് ലേബർ' എന്ന അവാർഡ് നൽകുകയുണ്ടായി.

-1991-ൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റി, സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന നഗരത്തിൻറെ പേരിന് അനുസൃതമായി സെന്റ് പീറ്റേഴ്സ് ബാർഗ് സ്റ്റേറ്റ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി എന്ന പേരിലേയ്ക്കു പുനർനാമകരണം ചെയ്തു.

1724 മുതൽ 1821 വരെ
ചരിത്രം
ഫാക്കൽറ്റികളും ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടുകളും
1821 മുതൽ ഇതുവരെ