ഇന്ത്യൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയിൽ സോവിയറ്റ്-ചൈനീസ് വേർതിരിവുകൾ ആദ്യമായുണ്ടാകുന്നത് 1940-കളുടെ അവസാനപാദത്തിലാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഇന്ത്യയിൽ അവലംബിക്കേണ്ട രാഷ്ട്രീയനിലപാടിനെ ചൊല്ലിയായിരുന്നു ഈ തർക്കങ്ങൾ. കൊമിൻഫോമിന്റെ സ്ഥാപനസമ്മേളനത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ച ഷദനോവ് രേഖയാണ് ചേരിതിരിവുകൾക്ക് തുടക്കമിട്ടത്. യൂറോപ്പിലെ ബൂർഷ്വാ ഗവൺമെന്റുകൾക്കെതിരെയും കൊളോണിയൽ ഗവൺമെന്റുകൾക്കെതിരെയും കടുത്ത പോരാട്ടങ്ങൾക്ക് ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നതായിരുന്നു പ്രബന്ധം. കോളനി രാജ്യങ്ങളിൽ ദേശീയ ബൂർഷ്വാസിയോടും ഫ്യൂഡൽ-വിരുദ്ധ താല്പര്യങ്ങളുള്ള ധനിക-ഇടത്തരം കർഷകരോടും സ്വീകരിക്കേണ്ട സമീപനത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്നുംതന്നെ അതിൽ പരാമർശിച്ചിരുന്നില്ല. 

1947 ഡിസംബറിൽ നടന്ന പാർട്ടി കേന്ദ്രകമ്മിറ്റി യോഗം നെഹ്രു ഗവൺമെന്റിനെ സായുധ സമരത്തിലൂടെ പുറത്താക്കണമെന്ന് ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രമേയം അംഗീകരിച്ചു. സ്വാതന്ത്ര്യാനതരം അധികാരമേറ്റ നെഹൃ ഗവൺമെന്റിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന സമീപനമായിരുന്നു 1930കൾ മുതൽ അന്നത്തെ സി.പി.ഐ. ജനറൽ സെക്രട്ടറി ആയിരുന്ന പി.സി. ജോഷി സ്വീകരിച്ചിരുന്നത്. ഈ നയത്തിനെതിരെയാണ് ബി.ടി. രണദിവെ പ്രമേയം അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. കേന്ദ്രക്കമ്മിറ്റിയിലെ ഭൂരിപക്ഷം അംഗങ്ങളും പ്രമേയത്തെ പിന്തുണച്ചു.

പാർട്ടി കോൺഗ്രസ്സ്
അനന്തര ഫലങ്ങൾ
സൈദ്ധാന്തിക ഭിന്നതകൾ
പശ്ചാത്തലം