ഗോവിന്ദ പൈ അസാധാരണ എഴുത്തുകാരനാണ്. അദ്ദേഹത്തിൻറെ ആദ്യത്തെ കൃതി "ശ്രീകൃഷ്ണ ചരിത"ത്തിൽ (1909) തന്നെ ഇത് നമുക്ക് കാണാവുന്നതാണ്. ഗോവിന്ദ പൈ ക്രിസ്തുവിൻറെ ക്രൂശീകരണത്തെ കുറിച്ച് എഴുതിയ കഥയാന് "ഗൊൽഗൊഥാ" (1931). വൈശാഖി, പ്രഭാസ, ദെഹലി എന്ന ജീവിതഗാഥകളിൽ ഗോവിന്ദ പൈ ശ്രീ ബുദ്ധൻറെയും ശ്രീ കൃഷ്നൻറെയും ഗാന്ധിയുടെയും കഥ പറഞ്ഞു. ഗൊൽഗൊഥയുടെ വിജയത്തിൻറെ ഫലങ്ങളായിരുന്നു ഇവ. അദ്ദേഹത്തിൻറെ മികച്ച കൃതികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ "ഗൊൽഗൊഥായും" (ക്രിസ്തുവിൻറെ അവസാന നാളുകൾ 1937), "വൈശാഖിയും" (ബുദ്ധൻറെ അവസാന നാളുകൾ 1946) "ഹെബ്ബെരളുവും" (പെരുംവിരൽ, ഏകലവ്യൻറെ കഥ 1946) ആണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ സഹൃദയരുടെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചു പറ്റിയത്. "ഗൊമ്മട്ട ജിനസ്തുതി" ആണ് അദ്ദേഹത്തിൻറെ പ്രസിദ്ധീരിക്കപ്പെട്ട കൃതികളിൽ ആദ്യത്തേത്. കന്നഡയിൽ സോണറ്റുകൾ രചിച്ച സാഹിത്യകാരൻമാർക്കിടയിൽ ഗോവിന്ദ പൈയുടെ പേര് ഒന്നാം നിരയിൽ വരും. ഹെബ്ബെരളു മഹാഭാരതത്തിലെ ദ്രോണൻറെയും ഏകലവ്യൻറെയും കഥാപാത്രങ്ങളെ ആസ്പദമാക്കിയുള്ളതാണ്.

ഗോവിന്ദ പൈ സാഹിത്യ രചനകളിലൂടെയും ചാരിത്രിക പഠനനങ്ങളിലൂടെയും കന്നഡ സാഹിത്യത്തെ സംപുഷ്ടമാക്കി. തുളുനാടിൻറെ ചരിത്രത്തെ കുറിച്ച് ഏറ്റവും നന്നായിട്ട് അറിയാവുന്ന ആളായിരുന്നു ഗോവിന്ദ പൈ. ഗദ്യ രചനകളിലും ഗോവിന്ദ പൈ മികവു കാട്ടി. ഗോവിന്ദ പൈയുടെ കൃതികളിൽ സമൂഹത്തിൻറെ കീഴ്ത്തട്ടിലെ ആളുകളോടുള്ള കാരുണ്യം സുവ്യക്തമാണ്. 

കന്നട, മലയാളം, സംസ്കൃതം, കൊങ്കണി, തുളു, മറാഠി, തെലുങ്ക്, തമിഴ്, ബംഗാളി, പെർഷ്യൻ, പാലി, ഉർദു, ഗ്രീക്ക്, ജാപ്പനീസ് തുടങ്ങി വിവിധ ഇന്ത്യൻ ഭാഷകളും വിദേശ ഭാഷകളും ഗോവിന്ദ പൈയ്ക്കു വശമുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം അനേകം ജാപ്പനീസ് കൃതികൾ കന്നഡയിലേക്ക് തർജ്ജമ ചെയ്തു.

ജീവിതചര്യ
﻿സംശോധനം
ആദ്യകാല ജീവിതം
പൈതൃകം