ചരിത്രാതീത കാലത്തുതന്നെ മനുഷ്യർക്ക് ദന്തരോഗങ്ങൾ ബാധിച്ചിരുന്നു എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. നിയാൻഡർതാൽ മനുഷ്യന്റെ തലയോട് ദന്തരോഗങ്ങളുടെ തെളിവുകൾ അവശേഷിപ്പിക്കുന്നതായി കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. ആധുനിക മനുഷ്യരിൽ പൊതുവേ കണ്ടുവരുന്ന ദന്തരോഗങ്ങൾ പ്രാചീന മനുഷ്യരിൽ അത്ര വ്യാപകമായിരുന്നില്ല. വേവിക്കാത്തതും കട്ടി കൂടിയതുമായ ഭക്ഷ്യപദാർഥങ്ങൾ ആഹരിക്കുകമൂലം ഉണ്ടാകുന്ന ദന്തക്ഷയമായിരുന്നു കൂടുതലായി ഉണ്ടായിരുന്നത്. ദന്തശാസ്ത്രം എന്ന സംസ്കൃതം വാക്കിൽ നിന്നാണ്‌ "ഡെന്റിസ്റ്റ്‌റി" എന്ന വാക്കിന്റെ ഉത്ഭവം.

പല്ലുവേദനയെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും പുരാതന ലിഖിതങ്ങൾ മെസപ്പൊട്ടേമിയയിൽനിന്നു ലഭിച്ച സുമേറിയൻ കളിമൺ ഫലകങ്ങളിലാണ് കണ്ടുകിട്ടിയത്. ബി.സി. 2500-ഓളം പഴക്കമുള്ള ഇവയിൽ മരുന്നുകളും യന്ത്രങ്ങളും മന്ത്രങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് പല്ലുവേദന ചികിത്സിച്ചിരുന്നതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. പുഴുക്കൾ ദന്തക്ഷയത്തിന് കാരണമാകുമെന്നും ഇതിൽ പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു. വായിലുണ്ടാകുന്ന രോഗങ്ങളെക്കുറിച്ചും ദന്തധാവനത്തിനുപയോഗിക്കുന്ന ഔഷധക്കമ്പുകളെക്കുറിച്ചും ഹൈന്ദവ വേദങ്ങളിൽ പരാമർശമുണ്ട്. പുരാതന ചൈനയിൽ ബി.സി. 2700-ൽത്തന്നെ പല്ലുവേദനയ്ക്ക് അക്യുപങ്ചർ ചികിത്സ നടത്തിയിരുന്നു. ബൈബിൾ പഴയനിയമത്തിലും ആരോഗ്യമുള്ള പല്ലുകളെക്കുറിച്ചു പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഹീബ്രു വിഭാഗക്കാർ പല്ലുവേദനയ്ക്ക് വിനാഗിരി പുരട്ടിയിരുന്നതായും സ്വർണം, വെള്ളി, തടി എന്നിവകൊണ്ടുള്ള കൃത്രിമ ദന്തങ്ങൾ വച്ചുപിടിപ്പിച്ചിരുന്നതായും രേഖപ്പെടുത്തിക്കാണുന്നു. ഈജിപ്തിൽ ബി.സി. സുമാർ 3700-ൽത്തന്നെ ഒരു വൈദ്യശാസ്ത്രശാഖ എന്ന നിലയിൽ ദന്തചികിത്സ വികസിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു എന്ന് ബി.സി. 1500-ൽ എഴുതപ്പെട്ടതും 1875-ൽ ജോർജ് എമ്പർസ് കണ്ടെത്തിയതുമായ "എമ്പർസ് പാപിറസ്" എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ പറയുന്നു. താടിയെല്ലുകൾക്കുണ്ടാകുന്ന ക്ഷതങ്ങളും വായിലുണ്ടാകുന്ന വ്രണങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാ ദന്തരോഗങ്ങൾക്കുമുള്ള പ്രതിവിധികളും ഔഷധങ്ങളും ഈ ഗ്രന്ഥത്തിൽ വിശദമായി ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്.

"ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന്റെ പിതാവ്" എന്ന് പാശ്ചാത്യർ വിളിക്കുന്ന ഗ്രീക്ക് ഭിഷഗ്വരനായ ഹിപ്പോക്രാറ്റസ് (ബി.സി. 5-4 ശതകം) ദന്തരോഗങ്ങളെയും ദന്തചികിത്സയെയും പറ്റിയുള്ള നിരീക്ഷണങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. പല്ലെടുക്കുന്നതിനുള്ള ഉപകരണങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നതിനു പുറമേ ഇദ്ദേഹം കേടുവന്ന പല്ലുകൾ നീക്കം ചെയ്യുകയും താടിയെല്ലുകളിലും വായിലും ശസ്ത്രക്രിയകൾ നടത്തുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഗാലൻ തുടങ്ങിയ അനവധി ഗ്രീക്ക് ഭിഷഗ്വരന്മാർ ദന്തചികിത്സാ രംഗത്ത് വിലപ്പെട്ട സംഭാവനകൾ നല്കിയിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും അക്കാലത്ത് പല്ലു പറിച്ചിരുന്നത് ബാർബർമാരും, ആനക്കൊമ്പും മറ്റും ഉപയോഗിച്ച് കൃത്രിമ ദന്തങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നത് ശില്പികളും ആയിരുന്നു.

എ.ഡി. ഒന്നാം ശതകത്തിൽ റോമാക്കാരായ സെൽസസ്, പ്ളിനി എന്നിവർ വായിലെ രോഗങ്ങൾ, പല്ലെടുക്കുന്ന രീതികൾ, ഞെരുങ്ങിയ പല്ലുകൾ ക്രമമാക്കുന്ന വിധം, വായ്നാറ്റം, വായുടെ ശുചിത്വം എന്നീ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ഭാരതീയ ആയുർവേദത്തിൽ വായുടെ ശുചിത്വത്തിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ചും ശുചിത്വം പരിപാലിക്കേണ്ട വിധങ്ങളെക്കുറിച്ചും ചരകസംഹിതയിൽ പറയുന്നു. ദന്തരോഗങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവയുടെ ചികിത്സാരീതികളെക്കുറിച്ചും സുശ്രുതസംഹിതയിലും വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. ദന്തധാവന ചൂർണങ്ങളും ദന്തധാവനത്തിനുള്ള പ്രകൃതിദത്ത ഉപകരണങ്ങളും പ്രാചീനകാലം മുതൽ ഭാരതത്തിൽ പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. മേൽവായിലെ ദന്തമൂലാഗ്രത്തിൽ പഴുപ്പ് കെട്ടിയാൽ അത് മസ്തിഷ്കത്തെ ബാധിക്കാൻ ഇടയുണ്ടന്ന വസ്തുത ആയുർവേദാചാര്യന്മാർക്ക് അറിവുണ്ടായിരുന്നു.

പുരാതന സംസ്കാരങ്ങളിലെ വൈദ്യഗ്രന്ഥങ്ങളിലെല്ലാം ദന്തശാസ്ത്രത്തെപ്പറ്റി പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും,വിസ്തൃതമായി ദന്തശാസ്ത്രത്തെപ്പറ്റി പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്നത്‌ ശല്യക്രീയയുടെ പിതാവായ ശുശ്രുതൻ എഴുതിയ ശുശ്രുതസംഹിത (ക്രി.മു. 6-ആം നൂറ്റാണ്ട്) എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലാണ്‌. ഈ കാലഘട്ടത്തെപ്പറ്റി പഠിക്കുന്ന പുരാവസ്തു ഗവേഷകർ സിന്ധൂ നദീതട സംസ്കാരത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച തെളിവുകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി‍ ദന്തശാസ്ത്രം ഒരു വൈദ്യശാസ്ത്ര വിഷയമെന്ന നിലയിൽ പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് തെളിയിക്കുന്നു.

സുമേറിയൻ, ബാബിലോണിയൻ, അസ്സീറിയൻ (ക്രി. മു. 3000) സംസ്കാരങ്ങളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങളിൽ മോണ രോഗങ്ങളെയും അവയുടെ ചികിത്സകളേയും വിവരിക്കുന്ന "ക്ലേ ടാബ്ലറ്റു"കൾ ഗവേഷകർക്ക്‌ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. ഇജിപ്ഷ്യൻ സംസ്കാരത്തിൽ ദന്ത ശാസ്ത്രത്തെപ്പറ്റി "ഏബെർസ്‌ പാപ്പിറസ്‌, എഡ്വിൻ സ്മിത്ത്‌ സർജിക്കൽ പാപ്പിറസ്‌"എന്നീ വൈദ്യ-ശല്യശാസ്ത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ വിശദമായി പ്രദിപാദിച്ചിരിക്കുന്നു.

ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന്റെ പിതാവായ ഹിപ്പോക്ക്രേറ്റ്‌സ്‌ (ക്രി മു 460-377), പ്രശസ്ത അറബി വൈദ്യന്മാരായിരുന്ന ബിൻ സീന (980-1037), അബുൾ കാസിം (936-1013) എന്നിവരുടെ സംഭാവനകളും ദന്ത ശാസ്ത്രത്തിനുണ്ടായി. നവോത്ഥാന കാലത്ത്‌ ബാർതോളൊമേയൗസ്‌ യൂസ്റ്റേഷ്യസ്‌ (1520-1574) എഴുതിയ ലിബെല്ലസ്‌ ഡി ഡെന്റിബസ്‌ എന്ന 30 അധ്യായങ്ങളുള്ള ഗ്രന്ഥമാണ്‌ ശുശ്രുതസംഹിതയ്ക്കു ശേഷം ഉണ്ടായ ആധികാരിക ഗ്രന്ഥം. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ യൂറോപ്പിലാണ്‌ ആധുനിക ദന്ത ശാസ്ത്രം രൂപം കൊണ്ടത്‌. പിയറീ ഫോഷാർഡ്‌ (1678-1761) എന്ന ഫ്രഞ്ച്‌ വൈദ്യനാണ്‌ ആധുനിക ദന്ത ശാസ്ത്രത്തിന്റെ പിതാവ്‌.
മധ്യകാലഘട്ടത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ യൂറോപ്പിൽനിന്ന് ഈ രംഗത്ത് കാര്യമായ സംഭാവനകളൊന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. എന്നാൽ ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ അറബി ഭിഷഗ്വരന്മാർ (റേസസ്, അബുൽ കാസിസ്) പല്ല് തേക്കുന്നതിന് കുഴമ്പും സുഷിരങ്ങൾ നിറയ്ക്കുന്നതിന് ലോഹപദാർഥങ്ങളും ശുപാർശ ചെയ്തിരുന്നു. ദന്തമാലിന്യം പല്ലുകൾക്ക് ദോഷമുണ്ടാക്കുമെന്നും അവർ സമർഥിച്ചു. എ.ഡി. 1300-1700 വരെ ഇംഗ്ലണ്ട് ഉൾപ്പെടെയുള്ള യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളിൽ ബാർബർമാരായിരുന്നു പല്ലുപറിച്ചിരുന്നത്. 1308-ൽ ഇവർ രൂപവത്കരിച്ച ഒരു സംഘടന 400 വർഷത്തോളം നിലനിന്നിരുന്നു. ദന്തചികിത്സക്കായി ഇവർ പല തരത്തിലുള്ള ഉപകരണങ്ങൾ നിർമിച്ച് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. ദൃഢമായ വേരുകളുള്ള പല്ലുകൾ വലിച്ചെടുക്കുന്നതിനുള്ള ലീവറും പെലിക്കനും ഇതിനുദാഹരണങ്ങളാണ്. നവോത്ഥാന കാലഘട്ടം ആരോഗ്യരംഗത്ത് വിപ്ലവകരമായ മാറ്റങ്ങൾക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുകയുണ്ടായി. സൂക്ഷ്മദർശിനിയുടെ ആവിർഭാവവും ജന്തുശാസ്ത്രം, രസതന്ത്രം, ഊർജതന്ത്രം, ശരീരശാസ്ത്രം, ശരീരക്രിയാശാസ്ത്രം തുടങ്ങിയ ശാസ്ത്രമേഖലകളിലുണ്ടായ കണ്ടുപിടിത്തങ്ങളും ദന്തചികിത്സയ്ക്ക് ശാസ്ത്രീയ അടിത്തറ പാകി.

വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഒരു വിഭാഗമായി ദന്തവിജ്ഞാനീയ പഠനം ആരംഭിച്ചത് ഫ്രാൻസിലാണ്. 1700-ൽ സർജൻമാരുടെ കോളജിൽ രണ്ടുവർഷത്തെ പാഠ്യപദ്ധതിയും തുടർന്നുള്ള പരീക്ഷയും പ്രവൃത്തിപരിചയവും ദന്തചികിത്സകർക്ക് നിർബന്ധിതമാക്കി. 1728-ൽ പിയർ ഫോഷാർഡ് എന്ന ദന്തഡോക്ടർ "ദ് സർജൻ ദന്തിസ്റ്റ്" എന്ന പുസ്തകം പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയത് ആധുനിക ഡെന്റിസ്ട്രിയുടെ തുടക്കം കുറിച്ചു. ഇദ്ദേഹത്തെ ആധുനിക ഡെന്റിസ്ട്രിയുടെ പിതാവായി കരുതിവരുന്നു. 1789-ൽ ഡ്യൂബോ ഡി ഷിമാൻഡ് പോഴ്സലേൻകൊണ്ട് കൃത്രിമ ദന്തങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി. കൂടാതെ ഞെരുങ്ങിനില്ക്കുന്ന പല്ലുകൾ അകറ്റുന്നതിന് ബാൻഡ്ലെറ്റ് (bandelette) എന്ന ഉപകരണം നിർമ്മിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഫ്രാൻസിന്റെ ചുവടുപിടിച്ച് യൂറോപ്പിന്റെ ഇതരഭാഗങ്ങളിലും ദന്തസംരക്ഷണ-ദന്തചികിത്സാ രംഗങ്ങളിൽ പുതിയ കണ്ടെത്തലുകൾ ഉണ്ടാവുകയും അനവധി ഗ്രന്ഥങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകൃതമാവുകയും ചെയ്തു. പല്ല് പറിക്കുവാൻ "ഇംഗ്ളിഷ് കീ" അഥവാ ടേൺകീ (Turnkey) എന്ന പുതിയ ഉപകരണം വികസിപ്പിച്ചെടുത്തതാണ് 18-ം ശതകത്തിൽ യൂറോപ്പിൽ ഈ രംഗത്തുണ്ടായ പ്രധാന നേട്ടം. പെലിക്കനെയും ലീവറിനെയും വളരെവേഗം പ്രതിസ്ഥാപിക്കുന്നതിന് ഈ ഉപകരണത്തിനു സാധിച്ചു.

19-ം ശതകത്തിൽ നൂതന ചികിത്സാരീതികളും ഉപകരണങ്ങളും പദാർഥങ്ങളും കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടു. വേദന കൂടാതെ ശസ്ത്രക്രിയ ചെയ്യുവാനുള്ള ബോധഹരണൌഷധങ്ങളുടെ കണ്ടുപിടിത്തം ഈ രംഗത്തെ ഒരു നാഴികക്കല്ലാണ്. ഹോറേസ് വെൽസ്, വില്യം മോർട്ടൻ എന്നീ ദന്തഡോക്ടർമാരാണ് നൈട്രസ് ഓക്സൈഡും ഈഥറും ഉപയോഗിച്ച് വേദന കൂടാതെ ശസ്ത്രക്രിയ ചെയ്യാമെന്ന് ആദ്യം തെളിയിച്ചത്. പൊതുജനമധ്യത്തിൽവച്ച് പല്ലെടുത്താണ് ഈ രാസപദാർഥങ്ങളുടെ ബോധഹരണസ്വഭാവം ഇവർ വ്യക്തമാക്കിയത്. മോണയിൽ കുത്തിവച്ച് മരവിപ്പിക്കുന്ന മരുന്നുകൾ (നോവാകെയ് ൻ, ലിഗ്നോകെയ് ൻ) കണ്ടുപിടിച്ചത് 19-ം ശതകത്തിന്റെ അവസാനമാണ്. ഇക്കാലത്തുതന്നെയാണ് ഇ.വി. ബ്ലാക്ക് എന്ന ഭിഷഗ്വരൻ ദന്തസുഷിരങ്ങളുടെ പൂരണത്തിനായി സിൽവർ അമാൽഗം അലോയ് രൂപപ്പെടുത്തിയത്.
പിയർ ഫോഷാർഡ്

1919-ൽ അമേരിക്കൻ ആർമിയുടെ ആവശ്യപ്രകാരം അമേരിക്കൻ നാഷണൽ സ്റ്റാൻഡേഡ്സ് എന്ന സ്ഥാപനം ദന്തചികിത്സയ്ക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്ന എല്ലാ പദാർഥങ്ങൾക്കും ഗുണനിലവാരം നിർദ്ദേശിച്ചു. കൂടാതെ ഔഷധങ്ങൾക്കും ഉപകരണങ്ങൾക്കും സർക്കാർ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ട ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ യോഗ്യതയും നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടു. 1928-ൽ അമേരിക്കൻ ഡെന്റൽ അസോസിയേഷൻ സർക്കാർ സഹയാത്തോടെ ഡെന്റിസ്ട്രിയിൽ ഗവേഷണ പരമ്പരകൾതന്നെ ആരംഭിച്ചു. അനേകം ദന്തൽ കോളജുകൾ തുടങ്ങുകയും ദന്തചികിത്സ നടത്തണമെങ്കിൽ "ഡോക്ടർ ഒഫ് ഡെന്റൽ സർജറി" എന്ന അടിസ്ഥാനബിരുദം നിർബന്ധിതമാക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇംഗ്ലണ്ടിൽ 1930-ൽ റോയൽ കോളജ് ഒഫ് സർജൻസ് എന്ന സ്ഥാപനത്തിൽ "ലൈസെൻഷ്യേറ്റ് ഒഫ് ഡെന്റൽ സർജറി ഒഫ് ദ് റോയൽ കോളജ് ഒഫ് സർജൻസ്" (LDSRCS) എന്ന അടിസ്ഥാന ദന്തൽ ബിരുദത്തിന് നാലുവർഷത്തെ പാഠ്യക്രമം ഏർപ്പെടുത്തി. 1940-നുശേഷം ബിരുദാനന്തരബിരുദമായി "ഫെലോ ഒഫ് ഡെന്റൽ സർജൻ ഒഫ് ദ് റോയൽ കോളജ് ഒഫ് സർജൻസ്" (FDSRCS) എന്ന ദ്വിവർഷ പാഠ്യപദ്ധതിയും ഏർപ്പെടുത്തി. ഇതേ സമയത്ത് അമേരിക്കയിൽ ഡെന്റിസ്ട്രിയിൽ പല ശാഖകൾ ഉണ്ടാവുകയും അതിലോരോന്നിലും ബിരുദാനന്തരബിരുദ (MS) പഠനക്രമം നിലവിൽവരികയും ചെയ്തു. മറ്റു യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലും സോവിയറ്റ് റഷ്യയിലും ഇതേ വിധത്തിലുള്ള വികാസം ഉണ്ടായി. പക്ഷേ, ചൈനയിൽ വളരെക്കാലം പാരമ്പര്യ ചികിത്സാ സമ്പ്രദായങ്ങൾതന്നെയാണ് നിലനിന്നിരുന്നത്.

ഭാരതത്തിൽ, 1948-ൽ ഇന്ത്യൻ ഡെന്റിസ്റ്റ് ആക്റ്റ് (Indian Dentist Act) നിലവിൽ വന്നു. ഇതനുസരിച്ച് ഇന്ത്യൻ ഡെന്റൽ കൗൺസിലും സംസ്ഥാന കൗൺസിലുകളും രൂപവത്കൃതമായി. നിയമാനുസൃതമായ വിദ്യാഭ്യാസവും ദന്തചികിത്സയും ഇതോടെ പ്രാബല്യത്തിൽ വന്നു. രജിസ്ട്രേഷൻ കർശനമാക്കി. നിയമം നടപ്പിലാക്കിയ സമയത്ത് ദന്തവൈദ്യം തൊഴിലായി സ്വീകരിച്ചിരുന്നവരെ "ബി" ക്ലാസ് ആയും ദന്തൽ ബിരുദധാരികളെ "എ" ക്ലാസ് ആയും ആണ് രജിസ്റ്റർ ചെയ്തിരുന്നത്. തുടർന്നിങ്ങോട്ട് ഡെന്റിസ്ട്രിയിൽ ബിരുദം നേടിയവർക്കു മാത്രമേ രജിസ്ട്രേഷൻ നല്കുന്നുള്ളൂ.

ഇന്ത്യയിൽ ആദ്യത്തെ ദന്തൽ കോളജ് സ്ഥാപിതമായത് കൽക്കത്തയിലാണ് (1950). ലൈസൻഷിയേറ്റ് ഇൻ ഡെന്റൽ സർജറി (ഡി എസ്) എന്ന ഡിപ്ലോമയാണ് ആദ്യമായി ആരംഭിച്ചത്. രണ്ടുവർഷത്തിനുശേഷം ഇതു നിറുത്തലാക്കിക്കൊണ്ട് ബാച്ചിലർ ഒഫ് ഡെന്റൽ സർജറി (ബി.ഡി. എസ്.) എന്ന ബിരുദ പാഠ്യക്രമം ആരംഭിച്ചു. 1958-59 ഓടെ മിക്കവാറും സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ സർക്കാർ ഓരോ ദന്തൽ കോളജ് വീതം സ്ഥാപിച്ചു. സ്വകാര്യമേഖലയിലും ദന്തൽ കോളജുകൾ പ്രവർത്തനമാരംഭിച്ചു. കോളജുകളുടെ നിലവാരം പരിശോധിക്കുന്നതും അംഗീകാരം നല്കുന്നതും ദന്തൽ കൌൺസിൽ, കേന്ദ്രസർക്കാർ, ബന്ധപ്പെട്ട സർവകലാശാല, സംസ്ഥാന സർക്കാർ എന്നീ കാര്യനിർവഹണകേന്ദ്രങ്ങളാണ്. ഡെന്റിസ്ട്രിയുടെ ഒരു പ്രത്യേക ശാഖയിൽ വിദഗ്ദ്ധ പരിശീലനം നേടുന്നതിനായി ബിരുദാനന്തര ബിരുദം (എം.ഡി.എസ്.) ആദ്യമായി ആരംഭിച്ചത് ബോംബെ സർവകലാശാലയിലാണ് (1960). ദന്തൽ കോളജുകളിൽ ബിരുദത്തിന് അനുബന്ധമായി ദ്വിവർഷ ദന്തൽ ടെക്നീഷ്യൻ, ദന്തൽ ഹൈജീനിസ്റ്റ്, ദന്തൽ അസിസ്റ്റന്റ് എന്നീ കോഴ്സുകൾ നിലവിൽവന്നു. ദന്തഡോക്ടറെ സഹായിക്കാൻ ഇവരുടെ സേവനം അത്യാവശ്യമാണ്.

പാഠ്യക്രമം
ഓറൽ ആൻഡ് മാക്സിലോ ഫേഷ്യൽ സർജറി
ചരിത്രം
പ്രോസ്തോഡോൺടിക്സ്