1912-ൽ കവിസംഘം അവരുടെ കവിതകളുടെ ഒരു സമാഹാരം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. "സായാഹ്നം" എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ആ സമാഹാരം, 9 വർഷത്തിനിടെ ഇറങ്ങിയ 5 സമാഹാരങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേതായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ പതിപ്പിലെ 500 പ്രതികൾ പെട്ടെന്ന് വിറ്റഴിയുകയും സാഹിത്യപത്രികകളിൽ ഏറെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. മനശാസ്ത്രപരമായ പിരിമുറുക്കം കാട്ടിയ ലഘുകവിതകളായിരുന്നു സമാഹാരത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. സുഭഗമായ പദയോജനയും, പിടിച്ചുനിർത്തുന്ന വിശദാംശങ്ങളും വർണ്ണപ്പൊലിമയും അവയുടെ പ്രത്യേകതകളായിരുന്നു. "സായാഹ്നവും" അതിനെ പിന്തുടർന്ന നാലു സമാഹാരങ്ങളും പ്രേമഭാവത്തിന്റെ ഹ്രസ്വചിത്രങ്ങളായിരുന്നു; അഖ്മത്തോവയുടെ ആദ്യകാലകവിതകൾ, സ്ത്രീപുരുഷ ബന്ധത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഹൃദയസ്പൃക്കും സന്നിഗ്‌ധവുമായ നിമിഷങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങളായിരുന്നു. അത്തരം കവിതകൾ ഏറെ അനുകരിക്കപ്പെട്ടതിനു പുറമേ പിൽക്കാലത്ത്, നബക്കോബിനെപ്പോലുള്ളവരുടെ വികൃതാനുകരണങ്ങൾക്കും വിഷയമായി. തന്റെ രചനകളുടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ അഖ്മത്തോവ ഏറെ ശ്രദ്ധകാട്ടി. 1911ന്റെ അവസാനം വരെ എഴുതിയ 20-ഓളം കവിതകളിൽ നിന്ന് അവർ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ തെരഞ്ഞെടുത്തത് വെറും 35 എണ്ണം മാത്രമായിരുന്നു. (1911 സെപ്തംബർ 29-നെഴുതിയ "അവസാനത്തെ കൂടിക്കാഴ്ചയുടെ പാട്ട്", തന്റെ 200-ആമത്തെ കവിതയായിരുന്നെന്ന് അഖ്മത്തോവ പറയുന്നുണ്ട്.) ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു പുതിയ എഴുത്തുകാരിയെന്ന നിലയിൽ അവരുടെ സ്ഥാനം ഉറപ്പിക്കാൻ ഈ പുസ്തകം സഹായിച്ചു. "ചാരക്കണ്ണൻ രാജാവ്", "കാട്ടിൽ", "ജലപ്പരപ്പിൽ", "എനിക്കിനി കാലുകൾ വേണ്ട" തുടങ്ങിയ കവിതകൾ അവരുടെ പ്രശസ്തി വർദ്ധിപ്പിച്ചതിനെക്കുറിച്ച് അവർ ഇങ്ങനെ എഴുതി.
ഒരു ഇളക്കക്കാരിപ്പെൺകുട്ടിയുടെ ആ ബാലിശരചനകൾക്ക് എന്തുകൊണ്ടോ പതിമൂന്നു പതിപ്പുകൾ ഉണ്ടായി [...] ഒട്ടേറെ പരിഭാഷകളും അവയ്ക്കുണ്ടായി. അവയ്ക്ക് അത്തരം ഒരു സ്വീകരണം ലഭിക്കുന്നത് ആ പെൺകുട്ടി സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നില്ല. അവ ആദ്യം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുവന്ന മാസികകളെ അവൾ സോഫായുടെ കുഷനുകൾക്കു താഴെ ഒളിച്ചുവയ്ക്കുക പോലും പതിവായിരുന്നു. 
1914 മാർച്ചുമാസത്തിൽ ഇറങ്ങിയ "ജപമാല" എന്ന രണ്ടാം സമാഹാരത്തോടെ, അക്കാലത്തെ ഏറ്റവും ജനസമ്മതിയുള്ള കവികളിൽ ഒരാളായി അഖ്മത്തോവ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. ആയിരക്കണക്കിനു സ്ത്രീകൾ "അഖ്മത്തോവയെ ബഹുമാനിച്ചും" അവരുടെ ശൈലി അനുകരിച്ചും കവിതകൾ എഴുതിയപ്പോൾ അഖ്മത്തോവയുടെ പ്രതികരണം ഇതായിരുന്നു: "നമ്മുടെ പെണ്ണുങ്ങളെ ഞാൻ വർത്തമാനം പറയാൻ പഠിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ അവരെ മിണ്ടാതിരിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കേണ്ടതെങ്ങനെയെന്ന് എനിക്കറിഞ്ഞുകൂടാ." അവരുടെ പ്രൗഢമായ പെരുമാറ്റരീതിയും കലാപരമായ സത്യസന്ധതയും അവർക്ക് "നേവയിലെ റാണി", "രജതയുഗത്തിന്റെ ആത്മാവ്", തുടങ്ങിയ വിശേഷണങ്ങൾ നേടിക്കൊടുത്തു. റഷ്യൻ കവിതയിൽ ആ കാലഘട്ടം രജതയുഗം എന്നാണ്‌ പിന്നീട് അറിയപ്പെട്ടത്. "നായകനില്ലാത്ത കവിത" എന്ന പേരിൽ ദശകങ്ങൾക്കുശേഷം എഴുതിയ പ്രസിദ്ധമായ ദീർഘകവിതയിൽ, തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും അനുഗൃഹീതമായ കാലമായി അവർ ഇതിനെ അനുസ്മരിക്കുന്നുണ്ട്.(1940–65). അമീദിയോ മോദിഗ്ലിയാനി, ബോറിസ് പാസ്റ്റർനാക്ക് തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ സാഹിത്യകാരന്മാർ അവരുടെ ഉറ്റസുഹൃത്തുക്കളായി. വിവാഹിതനായിരുന്നിട്ടും, പാസ്റ്റർനാക്ക് പലവട്ടം അവരോട് വിവാഹാഭ്യർത്ഥന നടത്തി. അലക്സാണ്ടർ ബ്ലോക്ക് എന്ന കവിയുമായി അവരെ ബന്ധപ്പെടുത്തുന്ന കഥകളും അക്കാലത്ത് പ്രചരിച്ചിരുന്നു.

1914 ആഗസ്റ്റ് മാസം ജർമ്മനി റഷ്യയോട് യുദ്ധപ്രഖ്യാപനം നടത്തി. റഷ്യൻ കവിതയിലെ രജതയുഗം അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു; ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധവും, ആഭ്യന്തരയുദ്ധവും വിപ്ലവവും റഷ്യയെ കീഴ്‌മേൽ മറിച്ചു. അഖ്മത്തോവയുടെ ഭർത്താവ് ഗൂമില്യോവ് റഷ്യൻ സൈന്യത്തിൽ ചേർന്നു.

1918-ൽ തന്റെ പ്രശസ്തിയുടെ ഉച്ചിയിൽ അഖ്മത്തോവ ഗൂമില്യോവിൽ നിന്ന് വിവാഹമോചനം നേടി. ഏറെക്കാലം വേർപെട്ടുകഴിഞ്ഞിരുന്ന അവരിരുവർക്കും ഒട്ടേറെ ഇതരബന്ധങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. വിവാഹമോചനത്തിനു ശേഷം അഹ്മതോവ, മൊസായിക് കലാകാരനും കവിയുമായ ബോറിസ് അൻറെപ്പുമായി അടുപ്പത്തിലായി; അവരുടെ അക്കാലത്തെ കവിതകളിൽ പലതും അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു‌. അഖ്മത്തോവയെ ഉൾപ്പെടുത്തിയ മൊസായിക്കുകൾ അദ്ദേഹവും സൃഷ്ടിച്ചു. അയർലണ്ടിലെ മല്ലിങ്ങറിലുള്ള യേശുരാജന്റെ ഭദ്രാസനപ്പള്ളിയിൽ അദ്ദേഹം തീർത്ത വിശുദ്ധ ആനിയുടെ രൂപത്തിൽ, ആനി എന്നതിനു "അന്ന" എന്നാണെഴുതിയിരിക്കുന്നത്. 20-കളുടെ മദ്ധ്യത്തിലുള്ള അഖ്മത്തോവയുടെ രൂപമാണ്‌ ആ ചിത്രത്തിന്‌. "ദയ"(compassion) എന്ന പേരിൽ നിർമ്മിച്ച മതപരമായ മറ്റൊരു മൊസായിക്കിലും അദ്ദേഹം അഖ്മത്തോവയെ ചിത്രീകരിച്ചു.

1917-ൽ, "വെളുത്ത ആട്ടിൻപറ്റം" എന്നു പേരിട്ട തന്റെ മൂന്നാമത്തെ സമാഹാരത്തിലേയ്ക്കുള്ള കവിതകൾ അഖ്മത്തോവ തെരഞ്ഞെടുത്തു. ഈ സമാഹാരത്തിൽ, അഖ്മത്തോവയുടെ വ്യക്തിനിഷ്ടമായ അനുഭൂതികൾ, ചുറ്റുപാടും നടമാടിയിരുന്ന ഭീകരതയുടെ അമർത്തിവച്ച ചിത്രങ്ങളുമായി ഇടകലർന്നു കാണപ്പെടുന്നതായി, കവിയും നിരൂപകനുമായ ജോസെഫ് ബ്രോഡ്‌സ്കി നിരീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. 1917 ഫെബ്രുവരിയിൽ, പീറ്റേഴ്സ്ബർഗ്ഗിൽ വിപ്ലവം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. സൈന്യത്തിലെ ഒരു ഭാഗം പ്രകടനം നടത്തിയ ജനക്കൂട്ടത്തിന്മേൽ നിറയൊഴിക്കുകയും മറ്റൊരു ഭാഗം കലാപമുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്തു. അഖ്മത്തോവയുടെ സുഹൃത്തുക്കളിലും സഹപ്രവർത്തകരിലും പലരും റഷ്യ വിട്ട് സുരക്ഷിത സ്ഥാനങ്ങളിലേയ്ക്കു പോയി. അൻറെപ്പും അവരിൽ ഒരാളായിരുന്നു. അയാൾ തെരഞ്ഞെടുത്തത് ഇംഗ്ലണ്ടായിരുന്നു. റഷ്യയിൽ തുടരാൻ തീരുമാനിച്ച അഖ്മത്തോവ, അക്കാലത്ത് ഇങ്ങനെ എഴുതി:
മരതകദ്വീപിനുവേണ്ടി, ജന്മനാടിനേയും
അതിന്റെ പാട്ടുകളേയും വിശുദ്ധരൂപങ്ങളേയും
തടാകത്തിലേയ്ക്കു ചാഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പൈൻ‌മരത്തേയും
തള്ളിപ്പറഞ്ഞ, അതേ തള്ളിപ്പറഞ്ഞ നിങ്ങൾ
ഒരു ഒറ്റുകാരനാണ്‌
1918 ആഗസ്റ്റുമാസം, തന്റെ മിക്കവാറും സുഹൃത്തുക്കളുടെ അഭിപ്രായം അവഗണിച്ച്, പ്രമുഖ അസീറിയ വിദഗ്ദ്ധനും കവിയുമായിരുന്ന, വ്ലാഡിമിർ ഷിലേജ്കോയെ അഖ്മത്തോവ വിവാഹം കഴിച്ചു. അതേക്കുറിച്ച് പിന്നീട് അവർ പറഞ്ഞത് ഇതാണ്‌: “എനിക്കാകെ വെടിപ്പില്ലായ്ക തോന്നി. (ഈ പുതിയ ബന്ധം) ഒരു ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ ഫലം ചെയ്യുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി; സ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ കന്യാസ്ത്രിമഠത്തിൽ ചേരുന്നതുപോലെയായിരുന്നു അത്.” അക്കാലത്തു തന്നെ, നാടകസം‌വിധായകൻ മിഖായേൽ സിമ്മർമാനും സംഗീതജ്ഞൻ ആർതർ ലൂറിയുമായും അവർ അടുത്തു. അഖ്മത്തോവയുടെ പല കവിതകൾക്കും സംഗീതം പകർന്നത് ലൂറിയായിരുന്നു.

1939 മുതൽ
അന്തിമവർഷങ്ങൾ
"രജതയുഗം"
ശപ്തവർഷങ്ങൾ