രാജ്യദ്രോഹം എന്താണെന്ന് നിർണയിക്കാനുള്ള രാജാവിന്റെ അധികാരത്തെ ഈ നിയമം പരിമിതപ്പെടുത്തിയിരുന്നില്ല. ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ നിയമത്തിന്റെ പരിധി വർദ്ധിപ്പിക്കാനുള്ള അധികാരം നിയമപാലകർക്ക് നൽകിക്കൊണ്ടുള്ള ഒരു പ്രത്യേക വകുപ്പ് ഈ നിയമത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. ഈ നിയമം ബ്രിട്ടന്റെ അമേരിക്കയിലുള്ള കോളനികളിലും ബാധകമായിരുന്നു. മേരിലാന്റ്, വിർജീനിയ എന്നീ കോളനികളിൽ രാജ്യദ്രോഹത്തിനുള്ള ചില വധശിക്ഷകൾ നടപ്പായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും രണ്ടുപേരെയേ വലിച്ചിഴയ്ക്കുകയും തൂക്കിലിടുകയും കഷണങ്ങളാക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുള്ളൂ. ഇതിനു ശേഷമുള്ള വിധികൾ മാപ്പു നൽകലിലോ തൂക്കിക്കൊല്ലലിലോ അവസാനിക്കുകയാണുണ്ടായത്.

ആദ്യകാലങ്ങളിൽ ഒരു സാക്ഷി മൊഴി കണക്കിലെടുത്ത് ഒരാളെ രാജ്യദ്രോഹക്കുറ്റത്തിന് ശിക്ഷിക്കാനാവുമായിരുന്നു. 1552-ൽ ഇത് രണ്ടു സാക്ഷി മൊഴികളായി വർദ്ധിപ്പിച്ചു. കുറ്റം ചെയ്തതായി സംശയിക്കുന്നവരെ ആദ്യം രഹസ്യമായി പ്രൈവി കൗൺസിൽ ചോദ്യം ചെയ്തശേഷമായിരുന്നു പരസ്യ വിചാരണ നടത്തിയിരുന്നത്. പ്രതികൾക്ക് സാക്ഷികളെ കൊണ്ടുവരാനോ അഭിഭാഷകനെ നിയമിക്കാനോ അവകാശമുണ്ടായിരുന്നില്ല. വിചാരണയുടെ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ പ്രതികൾ കുറ്റം ചെയ്തതായി കണക്കാക്കുകയായിരുന്നു പതിവ്. ഈ രീതി കാരണം രാജ്യദ്രോഹക്കുറ്റം ആരോപിക്കപ്പെടുന്നവർ നൂറ്റാണ്ടുകളോളം നിയമപരമായ വിവേചനമനുഭവിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇത് പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനസമയം വരെ തുടർന്നു. വിഗ് പാർട്ടി അംഗങ്ങളായ രാഷ്ട്രീയക്കാർക്കെതിരേ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യം വച്ചുള്ള രാജ്യദ്രോഹാരോപണങ്ങൾ തുടരെ വരാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ 1695-ലെ രാജ്യദ്രോഹ നിയമം നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടു. ഇത് പ്രതികൾക്ക് അഭിഭാഷകരെ അനുവദിച്ചു. സാക്ഷികളെ കൊണ്ടുവരാനുള്ള അവകാശവും കുറ്റപത്രത്തിന്റെ ഒരു പകർപ്പ് കിട്ടാനുള്ള അവകാശവും ലഭിച്ചത് ഇതോടെയാണ്. രാജാവിന്റെ ജീവനെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു എന്ന കുറ്റാരോപണത്തിനൊഴികെ മൂന്നു വർഷത്തിനുള്ളിൽ ഇവരെ വിചാരണ ചെയ്യണമെന്നതും നിർബന്ധമായിരുന്നു. 

സാധാരണ രാജ്യദ്രോഹം
ഇംഗ്ലണ്ടിലെ രാജ്യദ്രോഹനിയമം
രാജാവിന്റെ പ്രത്യേകാധികാരം
ശിക്ഷ നടപ്പാക്കൽ