ഭരണാധികാരികളുടെ ക്രൂരതയുടേയും നുണകളുടേയും കാപട്യത്തിന്റേയും, യുദ്ധത്തിന്റെ വ്യർത്ഥതയുടേയും ഒട്ടേറെ ചിത്രങ്ങൾ ധർമ്മപുരാണത്തിലുണ്ട്. ആശുപത്രികൾ ചിലപ്പോൾ, മനുഷ്യശരീരങ്ങളെ ശവങ്ങളാക്കി വിദേശസർ‌വകലാശാലകൾക്ക് ഗവേഷണത്തിനായി വിൽക്കുന്ന തൊഴിൽ ശാലകളായി പ്രവർത്തിച്ചു. പാകം ചെയ്ത മനുഷ്യമാംസത്തിന്റെ കയറ്റുമതി വഴി വിദേശനാണ്യം നേടുന്നതുപോലും രാഷ്ട്രഹിതത്തിന്റേയും സാമ്രാജ്യത്വവിരുദ്ധതയുടേയും പേരിൽ നീതീകരിക്കപ്പെട്ടു. സൈനികബലത്തിൽ അളവറ്റ് ആശ്രയിക്കുകയും നിരന്തരം യുദ്ധങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്തെങ്കിലും തങ്ങളുടെ നയം സമ്പൂർണ്ണസമാധാനമാണെന്നും തങ്ങൾക്ക് ഒരു സൈന്യം പോലും ഇല്ലെന്നും ആയിരുന്നു ധർമ്മരാജ്യം അവകാശപ്പെട്ടിരുന്നത്. സൈനികരെ അവർ ഉപദേഷ്ടാക്കളെന്ന് വിളിച്ചു. യുദ്ധത്തിന്‌ "ദുഃഖം" എന്നായിരുന്നു പേര്‌. ആര്യദത്തനും ഘൃണിയും കുടുംബത്തെ പിരിഞ്ഞ് അതിർത്തികളിൽ വ്യർത്ഥമായ കാവലിന്‌ നിർബ്ബന്ധിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവരുടെ ഇണകളായ, മന്ദാകിനിയും ശ്രീലതയും വിരഹികളായി കഴിഞ്ഞു. അവരുടെ സങ്കടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് പ്രജാപതിയിൽ ഉളവാക്കിയത് ലൈംഗികമായ ഉത്തേജനം മാത്രമായിരുന്നു (പുറം 72). പ്രതിസന്ധിഘട്ടങ്ങളിൽ ജനങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധതിരിക്കാനായി ഭരണകൂടം, അയൽ‌രാജ്യമായ സമർഖണ്ഡുമായി ഉഭയസമ്മതത്തോടെ യുദ്ധം ചെയ്യുക പോലും ചെയ്തു. രാഷ്ട്രത്തിന്റെ വിഭവങ്ങളെല്ലാം സൈനികശക്തിയ്ക്കായി ഉപയോഗിച്ചതിനാൽ ജനങ്ങളെ ദാരിദ്ര്യവും ജീവകക്കുറവും വലച്ചു. അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിലായിരിക്കെ ജീവകക്കുറവിൽ അന്ധയായിത്തീർന്ന കാഞ്ചനമാല എന്ന ബാലിക നോവലിൽ പലവട്ടം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുണ്ട്. ധർമ്മപുരിയുടെ പഴയ ആദർശപുരുഷൻ ഗോസായി അമ്മാവൻ മരിച്ചുപോയെന്നായിരുന്നു ഔദ്യോഗിക ഭാഷ്യം. അദ്ദേഹം തിരിച്ചുവരുമെന്ന് ചിലരെങ്കിലും വിശ്വസിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കുന്നത് രാജ്യദ്രോഹമായിരുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഗോസായി അമ്മാവൻ ജെയിലിലായിരുന്നു. 
രാഷ്ട്രവ്യവഹാരത്തിന്റെ നയവും ലക്ഷ്യവും ഭരണവർഗ്ഗത്തിന്റെ ഭോഗപരതയ്ക്ക് സൗകര്യം സൃഷ്ടിക്കുകയായിരുന്നു. പ്രജാപതിയുമായുള്ള ഒരു സംഭാഷണത്തിനിടെ, അയാളുടെ ചാരത്തലവൻ ശകുനി നടത്തുന്ന നിരീക്ഷണം(പുറം 173) ഇതാണ്‌:-

രാഷ്ട്രനീതി
കുറിപ്പുകൾ
ഉള്ളടക്കം
പ്രജാപതി