രാജവാഴ്ചക്കാലത്ത് ഫ്രാൻസിൽ സുഘടിതമായ നിയമവ്യവസ്ഥ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഫ്യൂഡൽ പ്രഭുക്കളുടെ ഇച്ഛാനുസരണം നിയമങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടു. ഇറ്റലിയോടു തൊട്ടു കിടന്ന ദക്ഷിണഫ്രാൻസിൽ റോമൻ നിയമം പ്രചാരത്തിലിരുന്നു. എന്നാൽ ഉത്തരഭാഗങ്ങളിൽ ഫ്രാങ്ക് വംശജരുടെ പരമ്പരാഗത നിയമങ്ങളാണ് നിലനിന്നിരുന്നത്. ഇവക്കൊക്കെ സമാന്തരമായി പുറപ്പെടുവിക്കപ്പെട്ട ക്രൈസ്തവസഭയുടെ നിയമങ്ങളും രാജശാസനങ്ങളും പലപ്പോഴും ജനജീവിതത്തെ സങ്കീർണമാക്കി. പലേ നിയമങ്ങളും വാമൊഴിയായി മാത്രം നിലനിന്നിരുന്ന ആചാരങ്ങളായിരുന്നു. ഫ്രഞ്ചു ജനതക്ക് മുഴുവൻ ബാധകമായ ഏകരൂപേണയുള്ള നിയമവ്യവസ്ഥ(Unifrom civil code) സുഗമമായ ജനജീവിതത്തിനും ദേശീയഐക്യത്തിനും അത്യാവശ്യമാണെന്നും ഫ്രഞ്ചു വിപ്ലവത്തിന്റെ പ്രത്യക്ഷമായ ലക്ഷ്യങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു ഇതെന്നും നെപോളിയൻ മനസ്സിലാക്കി. 1789-ൽ വിപ്ലവസമിതി നടത്തിയ പതിനേഴു പ്രസ്താവങ്ങളുള്ള മനുഷ്യാവകാശ-പൗരാവകാശ പ്രഖ്യാപനം ഇതിന്റെ മുന്നോടിയായിരുന്നു. 1791-ൽ അന്നത്തെ ജനപ്രതിനിധി സഭയും (നാഷണൽ അസംബ്ലി) ഏകീകൃത സിവിൽ കോഡിന്റെ കാര്യം അംഗീകരിച്ചിരുന്നു. 1793-ൽ നിയമവിദഗ്ദ്ധൻ കാംബേഴ്സിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഇതിനായി ഒരു പ്രത്യേകസമിതി രൂപീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നു. 1799 വരെ പ്രയത്നങ്ങൾ തുടർന്നു, നിയമസംഹിത രണ്ടു മൂന്നു തവണ തിരുത്തിയെഴുതപ്പെട്ടെങ്കിലും ഒന്നും ഫലപ്രദമായില്ല. നെപോളിയൻ മുഖ്യ കൗൺസിലറായി അധികാരമേറ്റശേഷം ഈ ഉദ്യമം കൂടുതൽ ലക്ഷ്യബോധത്തോടെ വീണ്ടും ആരംഭിച്ചു. നെപോളിയൻ ചെയർമാനായുള്ള സമിതിയിൽ കാംബേഴ്സിനു പുറമേ മറ്റു നാലു നിയമജ്ഞർ "-ഫെലിക്സ് ജൂലിയൻ ബിഗോ ദേ പ്രൊമിന്യു, ജാക്വിസ് മെൽവിൽ, ഷോൺ എറ്റിയെൻ പൊർടലിസ്, ഫ്രാൻസ്വാ ട്രോൻച്ചെ-" അംഗങ്ങളായിരുന്നു.

ഭേദഗതികൾ, നവീകരണങ്ങൾ
ഫ്രഞ്ചു നിയമാവലി ഇന്ന്
ശ്രദ്ധേയമായ നിയമങ്ങൾ
പശ്ചാത്തലം