അർക്കദ്യാക്കോൻ പദവിയുടെ പ്രാധാന്യവും അതിനെ പ്രസക്തമാക്കുന്ന ചരിത്ര-സാമൂഹ്യ സാഹചര്യങ്ങളുടെ സങ്കീർണ്ണതയും മനസ്സിലാക്കാൻ പോർത്തുഗീസുകാർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അർക്കദ്യാക്കോന്റെ അധികാരവും പ്രാമുഖ്യവും അംഗീകരിക്കാൻ അവർ മടിച്ചത്, അവരും പ്രാദേശിക സഭയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിൽ പ്രശ്നങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. സുറിയാനിസഭയെ പാശ്ചാത്യ മേൽക്കൊയ്മയിലാക്കാൻ 16-ആം നൂറ്റാണ്ടിനൊടുവിൽ പോർത്തുഗീസുകാർ നടത്തിയ ശ്രമത്തെ ചെറുക്കാൻ അന്നത്തെ അർക്കാദ്യാക്കോൻ ഗീവർഗീസ് ശ്രമിച്ചു. സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ അവസാനത്തെ കൽദായ മെത്രാൻ മാർ അബ്രാഹാം, തന്റെ പിൻഗാമിയായി ഗീവർഗീസ് അർക്കദ്യാക്കോനെ വാഴിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും പോർത്തുഗീസുകാരുടെ ഇടപെടൽ മൂലം ആ പദ്ധതി നടപ്പായില്ല. മാർ അബ്രാഹമിന്റെ മരണ ശേഷം സുറിയാനി സഭയെ പാശ്ചാത്യ മാതൃകയിൽ പുനർസൃഷ്ടിക്കാൻ ശ്രമിച്ച 1599-ലെ ഉദയമ്പേരൂർ സൂനഹദോസിന്റെ തീരുമാനങ്ങളോട്, ഗത്യന്തരം ഇല്ലാതിരുന്നതിനാൽ അർക്കദ്യാക്കോനു വഴങ്ങേണ്ടി വന്നു.

സൂനഹദോസിനു ശേഷം സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ മെത്രാനായ ഫ്രാൻസിസ് റോസിനും ഗീവർഗീസ് അർക്കാദ്യാക്കോനുമായി നല്ല ബന്ധം അല്ലായിരുന്നു. അർക്കദ്യാക്കോനോട് കൂടുതൽ സൗഹൃദം കാട്ടാൻ ഉപദേശിച്ചവർക്ക് റോസ് കൊടുത്ത മറുപടി, തനിക്ക് അയാളെ 29 വർഷം മുൻപ് കേരളത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ മുതൽ അറിയാമെന്നും, മര്യാദയുടെ ഭാഷ അയാളോടു ഫലിക്കുകയില്ല എന്നുമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ഗോവ സന്ദർശിക്കാൻ പോയ റോസ്, തന്റെ അസാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ രൂപതയുടെ ചുമതലക്കാരനായ വികാരി ജനറാളായി നിയമിച്ചത് അർക്കദ്യാക്കോനു പകരം വൈപ്പിക്കോട്ട സെമിനാരിയുടെ തലവനെ ആയിരുന്നു. ഇതു തന്നെ അപമാനിക്കുന്നതിനു തുല്യമായി കരുതിയ അർക്കാദ്യാക്കോൻ, റോസിനെ ധിക്കരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു ഘട്ടത്തിൽ അർക്കദ്യാക്കോന് റോസ് സഭാഭ്രഷ്ട് കല്പിക്കുക പോലും ചെയ്തു. അതു പിന്നീട് പിൻവലിക്കപ്പെട്ടു.

കുറിപ്പുകൾ
പരിണാമം
പശ്ചാത്തലം
സംഘർഷം