ബഹുമുഖസ്വഭാവമുള്ള ഒരു സങ്കീർണ്ണവ്യക്തിത്വമായിരുന്നു കാസനോവയുടേതെങ്കിലും വിഷയലോലുപതയായിരുന്നു അതിന്റെ മുഖമുദ്ര. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കു സുഖം നൽകുന്നവയെ പിന്തുടരുകയെന്നത് ജീവിതത്തിലെ പ്രധാന ധർമ്മമായി താൻ എന്നും കരുതിയെന്നും അതിനേക്കാൾ പ്രാധാന്യം മറ്റൊന്നിനും കല്പിച്ചില്ലെന്നും അദ്ദേഹം സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ട്. താൻ എതിർലിംഗത്തിൽ പെട്ടവർക്കുവേണ്ടി ജനിച്ചവനാണെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു.
കാസനോവയുടെ സങ്കല്പത്തിലെ ആദർശബന്ധത്തിൽ ലൈംഗികതയ്ക്കപ്പുറം സങ്കീർണ്ണമായ സംഭവഗതികളും, ഹീറോകളും വില്ലന്മാരും രക്ഷകന്മാരും എല്ലാം ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹം പലപ്പോഴും പിന്തുടർന്നിട്ടുള്ള ഒരു മാതൃകയിൽ, സംഭവങ്ങളുടെ പിന്തുടർച്ച ഏതാണ്ട് ഇങ്ങനെയായിരുന്നു: 


നന്ദി ജനിപ്പിച്ച് കീഴടക്കാൻ കഴിയാത്തവളായി ഒരു പതിവ്രതയുമില്ലെന്ന് കാസനോവ കരുതി. "ഏറ്റവും ഹ്രസ്വവും ആയാസരഹിതവുമായ വഴി അതാണ്‌." ശ്രദ്ധയും ചെറിയ ഉപകാരങ്ങളും വഴിയാണ്‌ പെണ്ണിന്റെ ഹൃദയത്തെ മയപ്പെടുത്തേണ്ടത്. എന്നാൽ പ്രേമം വാക്കുകളിൽ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നവൻ വിഡ്ഢിയാണ്‌. സംഭാഷണം ആവശ്യമാണ്‌. അതിന്റെ അഭാവത്തിൽ പ്രേമത്തിന്റെ മാധുര്യം മൂന്നിൽ രണ്ടും ഇല്ലാതാകുന്നു. എന്നാൽ സംഭാഷണത്തിൽ പ്രേമം സൂചിപ്പിക്കയല്ലാതെ കൊട്ടി ഘോഷിക്കരുത്.

ഉഭയസമ്മതം വശീകരണത്തിൽ പ്രധാനമാണെന്ന് കാസനോവ കരുതി. എന്നാൽ ഏറെ എളുപ്പമുള്ളതോ തീരെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതോ ആയ ബന്ധങ്ങളെ അദ്ദേഹം ഒഴിവാക്കി. ഒന്നാം രംഗത്തിൽ ഫലിതപ്രിയനും, സഹായസന്നദ്ധനും, ആത്മവിശ്വാസം തികഞ്ഞവനുമായ ഒരു ആദർശസഹയാത്രികന്റെ ഭാഗം മാത്രം അഭിനയിച്ച അദ്ദേഹം മൂന്നാം രംഗത്തിനു മുൻപ് കിടപ്പറയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചില്ല. താൻ ഒരിക്കലും ഒരു ചൂഷകൻ ആയിരുന്നില്ലെന്ന് കാസനോവ എടുത്തുപറയുന്നു. പൂർ‌വപരിചയമില്ലാത്തവരേയും, ലോലമനസാക്ഷിയുള്ളവരേയും ഒക്കെ താൻ വെറുതേവിട്ടെന്നും അദ്ദേഹം പറയുന്നു. പെണ്ണുങ്ങളുടെ ബുദ്ധിയ്ക്ക് വിലകല്പിച്ചെങ്കിലും വിദ്യാഭ്യാസം അവർക്കാവശ്യമെല്ലെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതി.

കുറിപ്പുകൾ
ബാല്യം
വശീകരണകല
സ്മരണകൾ