ക്ലാസിക്കൽ സാമ്പത്തിക വിദഗ്ദ്ധരായ ഡേവിഡ്‌ റിക്കാർഡോവിനും മാൽത്തൂസിനും അപരിചിതമായ കാർഷിക രസതന്ത്രത്തിലെ അക്കാലത്തുണ്ടായ മുന്നേറ്റങ്ങൾ മാർക്‌സിന്റെ സിദ്ധാന്തം ഉൾക്കൊള്ളുകയായിരുന്നു. റിക്കാർഡോയെയും മാൽത്തൂസിനെയും സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വ്യത്യസ്ത തലങ്ങളിലുള്ള മണ്ണിന്റെ വളക്കൂറ് (അതിനാൽ പാട്ടവും) മണ്ണിന്റെ തനതും സമ്പൂർണ്ണവുമായ ഉല്പാദനക്ഷമതയിൽ മാത്രം അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയുള്ളതായിരുന്നു. അതിൽ മണ്ണിന്റെ ഗുണമേന്മ വർദ്ധിപ്പിക്കലിനു (അല്ലെങ്കിൽ ഗുണമേന്മ നശിക്കുന്നതിനോ) ചെറിയൊരു പങ്കുമാത്രമേ വഹിക്കാനുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. സസ്യങ്ങളുടെ വളർച്ചയിൽ മണ്ണിലെ പോഷകങ്ങളുടെ പങ്കിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യത്തെ വിശ്വാസയോഗ്യമായ വിശദീകരണം അവതരിപ്പിച്ചത്, 'Organic chemistry in its applications to agriculture and physiology'(1840) എന്ന തന്റെ കൃതിയിലൂടെ ജർമ്മൻ കാർഷിക രസതന്ത്രജ്ഞനായ യുസ്റ്റസ് ലീബിഗാണ്. 1842-ൽ ലീബിഗ് "രാസവിനിമയം" (Metabolism) എന്ന പദപ്രയോഗത്തെ ശരീരത്തിലെ പദാർത്ഥ കൈമാറ്റത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിന്നും പ്രകൃതി വ്യവസ്ഥകളിലെ ജീവരസതന്ത്ര പ്രക്രിയകളെ (biochemical process) സൂചിപ്പിക്കുന്നതിലേക്ക് വികസിപ്പിയ്ക്കുകയുണ്ടായി.

കാലം കഴിയുന്തോറും ലീബിഗിന്റെ കൃതികൾ മുതലാളിത്ത രീതിയോട് കൂടുതൽ വിമർശനപരമായിത്തീർന്നു എന്ന വാദമാണ് ഫോസ്റ്റർ മുന്നോട്ട് വയ്ക്കുന്നത്. പോഷക ചക്രത്തെ സംബന്ധിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ സുസ്ഥിരതയെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്ന വിധം നഗരങ്ങളും ഗ്രാമങ്ങളും തമ്മിലുള്ള സാമൂഹിക സാമ്പത്തിക ബന്ധം സ്വതേപ്രത്യക്ഷത്തിൽ തന്നെ പരസ്പര വിരുദ്ധമാണെന്ന്‌ വെളിവാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നും ലീബിഗ് നിരീക്ഷിച്ചു; 

മണ്ണ് ശാസ്ത്രവും ലീബിഗും (Liebig and soil science)
മാർക്‌സ് മുതലുളള എഴുത്തുകാർ
സുസ്ഥിര നഗരങ്ങൾ (Sustainable cities)
നഗരവും ഗ്രാമവും (Town & Country)