‌പൂർവ്വ ദക്ഷിണദ്രാവിഡത്തെ രണ്ടു ശാഖകളായി വേർതിരിച്ചു കാണിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് സ്വലബിൽ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. അവ തമിഴ്-മലയാളം. കർണ്ണാടകം എന്നിവയാണ്. പൂർ‌വ്വ ദക്ഷിണദ്രാവിഡത്തിലെ മറ്റ് അംഗഭാഷകളിൽ കാണാത്തതും തമിഴ്-മലയാളങ്ങളിൽ മാത്രമുള്ളതുമായ പ്രാക്തനസ്വഭാവങ്ങളും നവപരിവർത്തനങ്ങളും അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.
രൂപപരമായ പല സമാനതകളും തമിഴ്‌മലയാളങ്ങളുടെ ഏകീകൃതഘട്ടത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നവയാണ്. ഏതാണ്ട് പൂർവ്വ മദ്ധ്യകാല തമിഴിൽനിന്നാണ്‌ പടിഞ്ഞാറൻ തീരത്തെ ഭാഷാഭേദം അകന്ന് സ്വതന്ത്രഭാഷയായി രൂപപ്പെടാൻ തുടങ്ങുന്നതെന്ന് സ്വലബിലും പറയുന്നു. മലയാളത്തിനും തമിഴിനും സംഭവിച്ച നവപ്രവർത്തനങ്ങളും സ്വലബിൽ ഉദാഹരിക്കുന്നുണ്ട്.
ചരിത്രപരമോ സാംസ്കാരികമോ സാമൂഹികമോ ആയ പ്രതിഭാസങ്ങൾ പരിഗണിക്കാതെ ഭാഷാപരമായ തെളിവുകൾ മാത്രം ആശ്രയിച്ച് ഉന്നയിച്ചിട്ടുള്ള സിദ്ധാന്തമാണ്‌ സ്വലബിലിന്റേത്. നിഗമനത്തിൽ എൽ.വി. രാമസ്വാമി അയ്യരുടെ നിരീക്ഷണത്തിൽനിന്ന് വളരെയൊന്നും ഭിന്നമല്ല സ്വലബിലിന്റെ സിദ്ധാന്തം. 
എൽവി രാമസ്വാമി അയ്യർ
ശങ്കരൻ നമ്പ്യാരുടെ നിലപാട്
സ്വലബിലിന്റെ സിദ്ധാന്തം
ഏ ഗോവിന്ദൻകുട്ടിയുടെയും എസ്വി ഷണ്മുഖത്തിന്റെയും സിദ്ധാന്തങ്ങൾ