സ്വവർഗ്ഗലൈംഗികതയെക്കുറിച്ചുള്ള ഗവേഷണം ആദ്യം ആരംഭിച്ചതുമുതൽ സ്വവർഗ്ഗലൈംഗികതയെ ഒരു മാനസിക വിഭ്രാന്തിയായിട്ടാണ് സാഹിത്യത്തിൽ കാണുന്നത്. എന്നിരുന്നാലും, ഒരു അച്ചടക്കമെന്ന നിലയിൽ സ്വവർഗ്ഗലൈംഗികതയെക്കുറിച്ചുള്ള മനഃശാസ്ത്രം അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത് വർഷങ്ങളായി വികാസം പ്രാപിച്ചു. നിലവിലെ മനോഭാവങ്ങൾക്ക് മത, നിയമ, സാംസ്കാരിക അടിത്തറകളുമുണ്ട്. ഇസ്രായേൽ ജനത പോലുള്ള ചില പുരാതന സമീപ കിഴക്കൻ സമൂഹങ്ങൾക്ക് സ്വവർഗ്ഗലൈംഗികതയെ നിരോധിക്കുന്ന കർശനമായ ധർമ്മസംഹിത ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇത് അതേ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ പിൽക്കാല ഉപയോഗത്തിന് ഇസ്രായേൽ ഗോത്രങ്ങളിൽനിന്നു വന്ന ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ മിഷനറിമാർ വഴിയൊരുക്കി. പുതിയ സഭകൾക്കുള്ള കത്തുകളിൽ അത്തരം ഗ്രന്ഥങ്ങളെ പരാമർശിക്കുകയും ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തതിലൂടെ പൗലോസ് അപ്പസ്തോലൻ ശ്രദ്ധേയനാണ്. പിന്നീട്, അപ്പസ്തോലിക പിതാക്കന്മാരും അവരുടെ പിൻഗാമികളും അവരുടെ രചനകളിൽ (നിലനിൽക്കുന്ന) പരാമർശിക്കുമ്പോഴെല്ലാം സ്വവർഗ്ഗലൈംഗികതക്കെതിരായി സംസാരിക്കുന്നത് തുടർന്നു. മധ്യകാലഘട്ടത്തിൽ ക്രിസ്ത്യൻ സഭ മതേതര സമൂഹത്തിൽ സ്വവർഗ്ഗലൈംഗികതയെ അവഗണിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും, പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെ, സ്വവർഗ്ഗലൈംഗികതയോടുള്ള ശത്രുത യൂറോപ്പിലെ മതേതര, മത സ്ഥാപനങ്ങളിലൂടെ ഉയർന്നുവരാൻ തുടങ്ങി. തോമസ് അക്വിനാസിന്റെയും മറ്റുള്ളവരുടെയും കൃതികളിൽ സ്വവർഗ്ഗലൈംഗികതയുടെ സ്വഭാവത്തിന് അസ്വാഭാവികതയെ അപലപിക്കുന്ന ഔദ്യോഗിക പ്രയോഗങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ട് വരെ സ്വവർഗ്ഗലൈംഗികതയെ "പ്രകൃതിവിരുദ്ധം, പ്രകൃതിക്കെതിരായ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ", സ്വവർഗ്ഗലൈംഗികത അല്ലെങ്കിൽ ബഗ്ഗറി എന്ന് വിളിക്കുകയും നിയമപ്രകാരം ശിക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചിലപ്പോൾ വധശിക്ഷ വരെ നൽകുകയും ചെയ്തു.

ഏഷ്യ
സൈക്കോതെറാപ്പി
ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലം
യൂറോപ്പ്