രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനു ശേഷം നാസി യുദ്ധക്കുറ്റവാളികളെ പരസ്യമായി തൂക്കിക്കൊന്നിരുന്നു. ഓഷ്വിറ്റ്സ് കോൺസൺട്രേഷൻ കാമ്പിലെ കമാന്റർ റുഡോൾഫ് ഹോസ്സ് എന്നയാളെ കാമ്പിൽ വച്ചുതന്നെ വലിയ ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ വധിക്കുകയുണ്ടായി. സ്വതന്ത്ര നഗരമായിരുന്ന ഡാൻസിഗിലെ സെനറ്റിന്റെ പ്രസിഡന്റ് ആർതർ ഗ്രീസർ എന്നയാളെ പോസാൻ എന്ന സ്ഥലത്തുവച്ച് 1946 ജൂലൈ 14-ന് പരസ്യമായി തൂക്കിക്കൊന്നു. ഇതായിരുന്നു പോളണ്ടിലെ അവസാന പരസ്യ വധശിക്ഷ. 1950 വരെ പോളണ്ടിലെ ആഭ്യന്തരമന്ത്രിക്ക് പരസ്യ വധശിക്ഷയ്ക്കുള്ള ഉത്തരവിടാൻ അധികാരമുണ്ടായിരുന്നു.

1944 മുതൽ 1956 വരെയുള്ള സ്റ്റാലിനിസ്റ്റ് കാലഘട്ടത്തിൽ വധശിക്ഷ രാഷ്ട്രീയമായ അടിച്ചമർത്തലിനുപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരു പ്രധാന ആയുധമായിരുന്നു. തലയ്ക്കുപിന്നിൽ ഒറ്റവെടിയുണ്ട പായിച്ച് വധിക്കുന്നതായിരുന്നു പ്രധാന ശിക്ഷാമാർഗ്ഗം. വിറ്റോൾഡ് പൈലെക്കി എന്ന മുൻ ഓഷ്വിറ്റ്സ് തടവുകാരനും ഇക്കൂട്ടത്തിൽ വധിക്കപ്പെട്ടവരിൽ പെടും. 1956 വരെ വധിക്കപ്പെട്ടവരുടെ കൃത്യമായ എണ്ണം ലഭ്യമല്ല. 3000-ൽ അധികമാൾക്കാർ വധിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടായിരിക്കാമെന്നാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. 

1956-നു ശേഷം രാഷ്ട്രീയത്തടവുകാരെ വധിക്കുന്ന രീതി നിലച്ചു. മിക്ക വധശിക്ഷകളൂം കൊലപാതകങ്ങൾക്കോ മറ്റു കുറ്റങ്ങൾക്കോ ആയിരുന്നു നൽകിവന്നിരുന്നത്. സ്റ്റാനിസ്ലാവ് വാവ്രെസ്ക്കി എന്നയാളുടെ വധശിക്ഷയായിരുന്നു ഇതിനൊരപവാദം. ധനകാര്യക്കുറ്റങ്ങൾക്കായിരുന്നു ഇദ്ദേഹത്തെ വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിച്ചത്. കമ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവ് വ്ലാഡിസ്ലാവ് ഗോമുൾക്കയുടെ സമ്മർദ്ദം കാരണമാണ് ഈ ശിക്ഷ നടപ്പാക്കിയത്. രാജ്യത്തിനെതിരായ കുറ്റങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന സൈനികർക്കും ജനങ്ങൾക്കും ഫയറിംഗ് സ്ക്വാഡുപയോഗിച്ചുള്ള വധശിക്ഷയായിരുന്നു നൽകപ്പെട്ടിരുന്നത്. 

1969 മുതൽ 1995 വരെ 344 പേരെ വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കുകയും 183 പേരെ വധിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇവരെല്ലാവരും പുരുഷന്മാരായിരുന്നു. സോവിയറ്റ് നിയന്ത്രണത്തിലുണ്ടായിരുന്ന മറ്റു രാജ്യങ്ങളെയപേക്ഷിച്ച് പോളണ്ടിലെ വധശിക്ഷകളുടെ എണ്ണം തുലോം കുറവായിരുന്നു. 

അവസാന വധശിക്ഷ 1988 ഏപ്രിൽ 21ന് ക്രാക്കോവിൽ വച്ചാണു നടന്നത്. കൊലപാതകവും ബലാത്സംഗവും നടത്തി എന്ന കുറ്റത്തിന് സ്റ്റാനിസ്ലാവ് ക്സബാൻസ്കി എന്നയാളെ തൂക്കിക്കൊല്ലുകയായിരുന്നു. 

1995-ൽ ഹെൻറൈക്ക് മോറുസ് എന്നയാൾക്കാണ് അവസാനമായി വധശിക്ഷാവിധി ലഭിച്ചത്. 

വധശിക്ഷയുടെ നടപടിക്രമം
രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനു ശേഷം
ചരിത്രം
വധശിക്ഷ നിർത്തലാക്കൽ