1863-ൽ ബ്രിട്ടീഷുകാരും അഷാന്തികളും തമ്മിൽ വീണ്ടും ശത്രുത വർധിച്ചു. 1869-ൽ ടോഗോലാൻഡിലെ അഷാന്തിസേന ജർമൻ മിഷനറിമാരെ ബന്ധനസ്ഥരാക്കി. ഡച്ചുകാർ തങ്ങളുടെ എൽമിനായിലെ കോട്ട ബ്രിട്ടീഷുകാർക്ക് കൈമാറിയത് (1870) അഷാന്തികൾക്കു ഹിതകരമായില്ല. 1873-ൽ അഷാന്തികൾ സമുദ്രതീരപ്രദേശങ്ങളിലെ ഡെൻകേറ, ഫാന്റി എന്നീ രാജ്യങ്ങൾ ആക്രമിച്ചു. മേജർ ജനറൽ സർ ഗാർനറ്റ് വൂൾസ്ലീയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ബ്രിട്ടീഷ്സേന അഷാന്തി ആക്രമിച്ച് കുമാസിപ്രദേശം നശിപ്പിച്ചു (1874). സമുദ്രതീരത്തുള്ള ബ്രിട്ടീഷ് കോളനികൾ സംരക്ഷിക്കുക മാത്രമായിരുന്നു ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ ലക്ഷ്യം. യുദ്ധത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ടതോടുകൂടി അഷാന്തി യൂണിയൻ ശിഥിലമാകുകയും അംഗരാജ്യങ്ങൾ 1874-ലെ ഫൊമേന സന്ധി അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ സന്ധിയനുസരിച്ച് അഷാന്തികൾ ഡെൻകേറ, അക്കിം, അസിൻ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളുടെയും സമുദ്രതീരത്തുള്ള ബ്രിട്ടീഷ് കോട്ടകളുടെയും മേലുള്ള അവകാശങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു. സമാധാനപരമായി വ്യാപാരം നടത്താമെന്നും നരബലി അവസാനിപ്പിക്കാമെന്നും അവർ സമ്മതിച്ചു; യുദ്ധച്ചെലവിനായി നഷ്ടപരിഹാരം നൽകാനും അഷാന്തികൾ നിർബന്ധിതരായി. എന്നാൽ ഏറെ താമസിയാതെ അഷാന്തിരാജ്യങ്ങൾ വീണ്ടും സംഘടിക്കുകയും പ്രബലരാകുകയും ചെയ്തു; പക്ഷേ, അഷാന്തികളുടെയിടയിൽ വീണ്ടും അഭിപ്രായഭിന്നതകളും ആഭ്യന്തരസമരവും ഉണ്ടായത് അവരെ ശക്തിഹീനരാക്കി. 1888-ൽ അഷാന്തികളുടെ നേതാവായി പ്രെംപേ എന്ന യുവാവ് അവരോധിതനായി.

ഫൊമേന സന്ധിവ്യവസ്ഥകൾ പാലിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ട അഷാന്തികളുമായി ഒരു സംഘട്ടനം അനിവാര്യമായി. 1896-ൽ ബ്രിട്ടീഷുകാർ രണ്ടാംപ്രാവശ്യവും അഷാന്തികളുടെ കുമാസിപ്രദേശം കീഴടക്കി അഷാന്തികളുടെ ഗോത്രത്തലവന്മാരെ ബന്ധനസ്ഥരാക്കി നാടുകടത്തി. അഷാന്തി യൂണിയനിലെ രാജ്യങ്ങളുമായി ബ്രിട്ടീഷുകാർ പ്രത്യേക സന്ധികൾ ഒപ്പുവച്ചു; അഷാന്തി യൂണിയൻ നാമാവശേഷമായി. അടുത്ത നാലുവർഷം (1896-1900) അഷാന്തിപ്രദേശം ശാന്തമായിരുന്നു. എന്നാൽ 1900-ൽ അഷാന്തിജനത ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കെതിരായി സായുധസമരം നടത്താൻ തയ്യാറായി. ഗോൾഡ്കോസ്റ്റ് ഗവർണറായിരുന്ന ഫ്രെഡറിക്ക് ഹോഗ്സന്റെ (Frederick Hodgson) കുമാസി സന്ദർശനവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചില പ്രസ്താവനകളും അഷാന്തിജനതയെ രോഷാകുലരാക്കി. 9 മാസം നീണ്ടുനിന്ന യുദ്ധത്തിനുശേഷം മാത്രമാണ് അഷാന്തികളെ പരാജയപ്പെടുത്താൻ ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കു സാധിച്ചത്. 

സാമൂഹികജീവിതം
സാമ്പത്തികമായ ഉന്നതി
ബ്രിട്ടീഷുകാരുമായി ശത്രുത
ബ്രിട്ടീഷ് കോളനിയായി പ്രഖ്യാപിച്ചു