പാലി പ്രമാണത്തിൽ രണ്ടു തരം ബുദ്ധന്മാരെ ഗണിക്കുന്നുണ്ട്‌. സാമ്യക്ഷമബുദ്ധന്മാരുംപ്രത്യേകബുദ്ധന്മാരും.
സാമ്യക്ഷമബുദ്ധന്മാരുടെ ശിഷ്യന്മാരെ സാവക (ശ്രോതാവ്‌ /അനുയായി എന്നർത്ഥം) എന്നോ ഒരിക്കൽ ബോധദീപ്തമായവരെ അരഹന്റ്‌ എന്നോ ആണ്‌ വിളിക്കുന്നത്‌. ഈ രണ്ടു പദങ്ങളും തമ്മിൽ നേരിയ അർത്ഥവ്യത്യാസം ഉണ്ടെങ്കിൽ പോലും പൊതുവായി ഉപയോഗിക്കുന്നത്‌ ഉൽബുദ്ധനായ ശിഷ്യൻ എന്നു ചിത്രീകരിക്കാനായിട്ടാണ്‌. അനുബുദ്ധ എന്നത്‌ ഇവരെക്കുറിക്കാൻ വളരെ അപൂർവമായി ഉപയോഗിക്കുന്നതാണെങ്കിലും, Khuddakapatha യിലെ ബുദ്ധൻ ഈ വാക്ക്‌, ബോധനങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നതിലൂടെ ബുദ്ധനായിത്തീരുന്നവരെ വിളിക്കാനായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. ഉത്‌‍ബോധിപ്പിക്കപ്പെട്ട ശിഷ്യന്മാർ രണ്ടു തരത്തിലുമുള്ള ബുദ്ധന്മാർ ചെയ്യുന്നതു പോലെ നിർവാണവും, പരിനിർവാണവും പ്രാപിക്കാറുണ്ട്‌. അരഹന്റ്‌ എന്ന വാക്ക്‌ പ്രധാനമായും ഇവരെ സൂചിപ്പിക്കാനാണ്‌ ഉപയോഗിക്കുന്നത്‌.
12-ാ‍ം നൂറ്റാണ്ടിൽ തേരവാദ ഭാഷ്യത്തിൽ 'സാവകബുദ്ധൻ' എന്ന പദം, ഉത്‍ബോധിപ്പിക്കപ്പെട്ട ശിഷ്യൻ എന്നു സൂചിപ്പിക്കാനായി ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈ ഭാഷ്യം പ്രകാരം മൂന്നു തരം ബുദ്ധന്മാരുണ്ട്‌. ഇതിൽ ബുദ്ധൻ എന്നുള്ളതിന്റെ സാധാരണ നിർവചനം (ഗുരുസഹായമില്ലാതെ ധർമ്മം സ്വയമേവ കണ്ടെത്തുന്നവൻ) ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നില്ല. മുഖ്യധാരയിലുള്ള തേരവാദ, മഹായാന രീതികൾ ഈ പദത്തെ സ്വീകരിക്കുന്നില്ല. രണ്ടു തരം ബുദ്ധന്മാർ മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്നുള്ള വാദം സമർത്ഥിച്ചു കൊണ്ട്‌ അവർ സാവക എന്ന പദം മാത്രമേ ഉപയോഗിക്കുന്നുള്ളൂ.

ബുദ്ധന്റെ സവിശേഷതകൾ
പാലി പ്രമാണം : ബുദ്ധനെന്ന മനുഷ്യൻ
ആത്മീയ സാത്ഷാത്‌കരണം
വിവിധതരം ബുദ്ധന്മാർ