ഷീയെസിന്റെ കരടുരേഖയിലെ ഭരണത്തലവൻ പേരിനു മാത്രമാണെന്നും അത് ശരിയല്ലെന്നുമുള്ള പിടിവാദത്തിൽ നെപ്പോളിയൻ ഉറച്ചു നിന്നു..പ്രതിഭാശാലിയും പ്രഗൽഭമതിയുമായ ഒരു വ്യക്തിയും അത്തരമൊരു പദവി സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറാവില്ലെന്നു് നെപോളിയൻ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. . ഒടുവിൽ ഷീയെസ് വഴങ്ങി. ഭരണത്തലവനു പകരം മുഖ്യകോൺസിലും രണ്ടു ഉപകോൺസിലുമാരും എന്ന ഭേദഗതി സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു. മുഖ്യകോൺസിലിന്റെ അധികാരപരിധികൾ വിപുലീകരിക്കപ്പെട്ടു. പകുതി സെനറ്റർമാരെ നാമനിർദ്ദേശം ചെയ്യാനുള്ള അധികാരം മുഖ്യകോൺസിലിനു ലഭിച്ചു, അവർ ബാക്കിയുള്ളവരെ തെരഞ്ഞെടുക്കും. തദ്ദേശ-പ്രാദേശിക-രാഷ്ട തലങ്ങളിലും ,സൈനികശ്രേണികളിലും, നീതിന്യായവകുപ്പിലും(അല്പം ചില ഭേദഗതികളോടെ) ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാരെ നിയമിക്കാനുള്ള അധികാരമടക്കം രാഷ്ട്രത്തിന്റെ സകലചുമതലകളും മുഖ്യകൗൺസിലിൽ മാത്രം നിക്ഷിപ്തമായി.. ഇതോടെ ലെജിസ്ലേറ്റീവ് ശാഖക്കുപരിയായി എക്സിക്യൂട്ടീവിന്റെ സ്ഥാനം.
മുഖ്യകോൺസിലിന് അഞ്ചുലക്ഷം ഫ്രാങ്കും, ഉപകോൺസിലുകൾക്ക് മൂന്നു ലക്ഷം ഫ്രാങ്കും വാർഷികവേതനം. ടൂയിലെറി കൊട്ടാരസമുച്ചയത്തിൽ താമസസൗകര്യവും, അംഗരക്ഷകരും. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ നെപോളിയനു താഴെ ഉപകോൺസിൽ പദവി സ്വീകരിക്കാൻ ഷീയെസ് തയ്യാറായില്ല. 
നെപോളിയനെ മുഖ്യകോൺസിലായും കാംബസിറേസിനേയും ലെബ്രൂണിനേയും ഉപകോൺസിലുമാരായും നാമനിർദ്ദേശം ചെയ്തകൊണ്ടുള്ള ഭരണഘടനയിലെ മറ്റു ചില പ്രധാന വ്യവസ്ഥകൾ ഇപ്രകാരമായിരുന്നു. കോൺസിലുകളും ഷീയെസും ഡൂക്കോസുമടങ്ങുന്ന സമിതി, ദേശീയലിസ്റ്റിൽ നിന്ന് 31 സെനറ്റർമാരെ നാമനിർദ്ദേശം ചെയ്യും ഇവർ ബാക്കി ഇരുപത്തൊമ്പതു പേരെ തെരഞ്ഞെടുക്കും. മറ്റു രണ്ടു നിയമസഭാ മണ്ഡലങ്ങളിലേക്കുള്ള അംഗങ്ങളെ സെനറ്റ് തെരഞ്ഞെടുക്കും. കൗൺസിലുകളുടെ ഉദ്യോഗകാലാവധി പത്തു വർഷമായിരിക്കും. 

സീയെസിന്റെ രൂപരേഖ
നെപോളിയന്റെ ഭേദഗതികൾ
പശ്ചാത്തലം
നെപോളിയൻ - ആജീവനാന്തം മുഖ്യകോൺസുൽ