1946-ൽ സർവ്വേ ആരംഭിച്ചതിനുശേഷം 1971-ൽ തുരങ്കനിർമ്മാണം തുടങ്ങി. 1982 ആഗസ്റ്റ് ആയപ്പോഴേയ്ക്കും 700മീ. ൽ കൂടുതൽ ദൈർഘ്യത്തിൽ തുരങ്കം കുഴിക്കാൻ ബാക്കിനിന്നു. ഈ ഭാഗം സുഗാരു കടലിടുക്കിന് ഏകദേശം 20കി.മീ. കുറുകെ കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറും ഭാഗത്തായി കിടക്കുന്നു.1946-ലെ ആദ്യത്തെ സർവ്വേ പ്രകാരം കിഴക്കുഭാഗത്തിന് 200മീ.(656അടി) ആഴത്തിൽ അഗ്നിപർവ്വതമുള്ള ഭൂഗർഭമാണെന്ന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. പടിഞ്ഞാറ് ഭാഗത്തായി 140മീ.(459അടി) ആഴത്തിൽ നിയോജീൻ കാലഘട്ടത്തിൽ കാണപ്പെടുന്ന അവസാദശിലകളാണ്. തുരങ്കം കുഴിയ്ക്കാനുള്ള സൗകര്യാർത്ഥം പടിഞ്ഞാറ് ഭാഗം തെരഞ്ഞെടുത്തു. 

കടലിനടിയിലെ തുരങ്കം നിർമ്മിക്കുന്ന ഭാഗത്തെ ഭൂഗർഭഘടന അഗ്നിപർവ്വതശിലകളും, പൈറോക്ലാസ്റ്റിക്ക് ശിലകളും, അവസാദശിലകളും നിറഞ്ഞതാണ്. പ്രദേശത്തെ വലനത്തിന്റെ മധ്യഭാഗമായ ലംബ അഭിനതിയിൽ അതായത് കടലിടുക്കിൻറെ മധ്യഭാഗം മുതൽ ഇളം പാറകൾ അവസാനം വരെ ചേർന്നുകിടക്കുന്നു. പ്രദേശത്തെ മൂന്നായി വിഭാഗിക്കുമ്പോൾ ഹൊൻഷൂ ഭാഗത്ത് അഗ്നിപർവ്വത പാറകളും (andesite, basalt etc.) ഹോക്കൈഡൊ ഭാഗത്ത് അവസാദശിലകളും (Tertiary period tuff, mudstone, etc.) മധ്യഭാഗമായ കുറോമാറ്റ്സുനായി ഭാഗത്ത് സ്ട്രാറ്റമും (Tertiary period sand-like mudstone) കാണപ്പെടുന്നു.അഗ്നിപർവ്വതപാറകളുടെ പിഴവ് മൂലം പാറകൾ തകരുകയും തുരങ്കം നിർമ്മാണം സങ്കീർണമാകുകയും ചെയ്തു.

1946 മുതൽ 1963 വരെ നടന്ന ആദ്യ ഭൂഗർഭ സംബന്ധമായ അന്വേഷണങ്ങളിൽ സീ ബെഡ് ഡ്രില്ലിംഗ്, സോണിക് സർവ്വേകൾ, അന്തർവാഹിനി ബോറിംഗ്, മിനി-അന്തർവാഹിനി, ഭൂകമ്പം, കാന്തിക സർവ്വേകൾ എന്നിവയുടെ നിരീക്ഷണങ്ങൾ എന്നിവ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കാൻ, പ്രധാന തുരങ്കത്തിൻറെ തുടർച്ചയായ പ്രവർത്തനങ്ങളോടൊപ്പം ഒരു തിരശ്ചീന പൈലറ്റ് ബോറിംഗ് കൂടി നടത്തി വടക്കൻ ഭാഗത്തിൻറെ അവസാനവും തെക്കും ഒരേസമയം തുരങ്കത്തിൻറെ നിർമ്മാണം തുടർന്നു. പ്രധാന തുരങ്കത്തിൻറെ വരണ്ട ഭൂമി ഭാഗങ്ങൾ പരമ്പരാഗത മൗണ്ടൻ ടണലിംഗ് രീതികൾ ഉപയോഗിച്ച് കൈകാര്യം ചെയ്തു.എന്നിരുന്നാലും, ആഴക്കടൽ ഭാഗത്ത് 23.3 കിലോമീറ്റർ അളവിലുള്ള ഒരു പൈലറ്റ് ടണൽ, ഒരു സർവീസ് ടണൽ, അവസാനം പ്രധാന ടണൽ എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് കുഴികൾ ആയി യഥാക്രമം വ്യാസം കൂട്ടി കുഴിച്ചു. 600 മുതൽ 1000 മീറ്റർ വരെ ഇടവേളകളുള്ള ഇടനാഴികളിലൂടെ സർവീസ് തുരങ്കം പ്രധാന തുരങ്കവുമായി ഇടവിട്ട് ബന്ധിപ്പിച്ചു. മധ്യഭാഗത്തേക്ക് അഞ്ചു കിലോമീറ്റർ സർവീസ് തുരങ്കമായി പൈലറ്റ് ടണൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. സുഗാരു കടലിടുക്കിന് അടിയിൽ രണ്ട് കിലോമീറ്ററിൽ താഴെ (1.2 മൈൽ) ദൂരത്തിൽ ഒരു ടണൽ ബോറിങ് യന്ത്രം (ടിബിഎം) ഉപയോഗിച്ച് പാറയുടെ വൈവിധ്യമാർന്ന സ്വഭാവമനുസരിച്ച് മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിന് ബുദ്ധിമുട്ടനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു. അങ്ങനെയുള്ളവസരത്തിൽ ഡൈനാമിറ്റ്, മെക്കാനിക്കൽ പിക്കിംഗ് എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് പാറകളിൽ സ്ഫോടനം നടത്തി.

സർവ്വേ, നിർമ്മാണം,ഭൂഗർഭശാസ്ത്രം
സംരക്ഷണം
ചരിത്രം
ഘടന