ആംഗലേയ സാഹിത്യത്തിൽ സുപ്രധാനമായ ഒരു കാലഘട്ടമാണ് അഗസ്റ്റൻയുഗം. സൂക്ഷ്മമായി പറഞ്ഞാൽ ആനി രാജ്ഞിയുടെ ഭരണകാലമാണ് ഈ സംജ്ഞകൊണ്ടു വിവക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതെങ്കിലും ഡ്രൈഡന്റെ മരണം മുതൽ (1700) കാല്പനിക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആവിർഭാവം കുറിച്ചുകൊണ്ട് ലിറിക്കൽ ബാലഡ്സ് എന്ന കാവ്യസമാഹാരം പ്രസിദ്ധീകൃതമായതുവരെ (1798)യുള്ള കാലയളവിനെ ഈ പദത്തിന്റെ അർത്ഥവ്യാപ്തിയിൽ ഒതുക്കി നിർത്താറുണ്ട്. അഗസ്റ്റൻയുഗത്തെ അതിനു മുൻപും പിൻപുമുള്ള കാലത്തിൽനിന്നു വ്യവച്ഛേദിക്കുന്ന ചില സവിശേഷതകളുണ്ട്. വ്യക്തിക്കു കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നല്കുവാനായി സാമൂഹികബോധത്തിനും വീക്ഷണത്തിനും പ്രാമുഖ്യം നല്കിയിരുന്നു എന്നതായിരുന്നു അഗസ്റ്റൻയുഗത്തിലെ കൃതികളുടെ പ്രധാനമായ പ്രത്യേകത. ലോക്ക്, ഷാഫ്റ്റ്സ്ബറി, ആഡിസൺ, ഹ്യൂം, ആഡം സ്മിത്ത് എന്നിവരുടെ രചനകളിൽ ഈ സാമൂഹികബോധം പ്രതിഫലിച്ചിട്ടുണ്ട്. സാഹിത്യത്തെ വ്യക്തിനിഷ്ടഠമായ വൈകാരികാനുഭൂതികൾ പകർത്തുന്നതിനോ, ആത്മാവിന്റെ അന്തർദാഹങ്ങളെ ആവിഷ്കരിക്കുന്നതിനോ ഉള്ള ഉപാധിയായി അഗസ്റ്റൻയുഗത്തിലെ എഴുത്തുകാർ ആരുംതന്നെ കരുതിയിരുന്നില്ല. ഇതിന്റെ പരിണതഫലമായി കവിത പോലും സാധാരണീകരിക്കപ്പെട്ടു. ഉദാത്തമായ ഭാവനയുടെയും കാല്പനികതയുടെയും അഭാവം അഗസ്റ്റൻകവിതയിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു. കവിതയെ തേച്ചുമിനുക്കി മോടിപിടിപ്പിക്കുന്നതിലുള്ള വ്യഗ്രതയാണ് ഈ കാലത്തെ കവികൾ അധികമായി പ്രദർശിപ്പിച്ചത്. അവരുടെ ഫലിതോക്തിപ്രതിഭയുടെ ആവിഷ്കരണത്തിന് ഏറ്റവും ഉചിതമായ ഉപാധി ഹെറോയിക് കപ്ലറ്റ് (Heroic Couplet) ആയിരുന്നു.

അഗസ്റ്റീൻ യുഗത്തിന്റെ പ്രത്യേകത
കവികളും കവിതയും
നിയോ ക്ലാസിക്കൽ യുഗം
ആക്ഷേപഹാസസാഹിത്യത്തിന്റെ കാലഘട്ടം