സാംസ്കാരികമായ സവിശേഷതകൾ മൂലം വിശേഷമായ അർത്ഥവും മൂല്യവും ലഭിച്ച ബഹുവിധങ്ങളായ മിത്തുകളുടെ ഉപരിതലത്തിലല്ല ആഴത്തിലാണ് സ്ട്രോസ് ശ്രദ്ധവെച്ചത്. മിത്തുകളുടെ ഒരു ഗഹന വ്യാകരണം കണ്ടെത്തുകയാണ് ലെവിസ്ട്രോസ് ചെയ്തത്. അതുകൊണ്ട് പ്രത്യേക പ്രത്യേക സംഗതികളെ വ്യാഖ്യനിക്കുകയായിരുന്നില്ല അദ്ദേഹത്തിന്റെ രീതി. അവയ്ക്കടിയിൽ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ ഏകോപിപ്പിക്കുന്നതായ അടിസ്ഥാന ഘടനയെ വെളിയിൽ കൊണ്ടുവരിക എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം.സ്ഥലകാലാതീതമായി മനുഷ്യമനസ്സിലും ചിന്താരീതിയിലും അന്തർലീനമായിരിക്കുന്ന ഘടനാപരമായ സാമാന്യതയെ കണ്ടെത്താൻ ഇതു സഹായിക്കും. 
അങ്ങനെ വരുമ്പോൾ ഗ്രീക്കുകാരുടേയും അമേരിക്കക്കാരുടേയും എസ്കിമോകളുടേയും മിത്തുകൾ തമ്മിൽ ഉപരിതലത്തിൽ പലതരത്തിലുള്ള വ്യത്യസ്തതകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും അവയ്ക്കടിയിൽ അവയെ ഏകോപിപ്പിക്കുന്നതായ ഒരു പൊതു ഘടകമുണ്ട്. ആ പൊതു ഘടകം അവയെ ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്ന പ്രജനകമൂശ (generative matrix )യാണ്.ഒരേ പ്രജനകമൂശയിൽ നിന്നാണ് എല്ലാ മിത്തുകളുടേയും ഘടനകൾ ഉരുത്തിരിഞ്ഞിട്ടുള്ളത് .ഈ ആന്തരികഘടനകളെപ്പറ്റിയുള്ള അന്വേഷണമാണ് സ്ട്രോസിന്റെ ചിന്താലോകം

നരവംശശാസ്ത്രത്തെ ചിഹ്നശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഒരു ശാഖയായിക്കാണുവാൻ അദ്ദേഹം താല്പര്യപ്പെട്ടു. സകല സാംസ്കാരികപ്രതിഭാസങ്ങളുംഭാഷ പോലെ വ്യവസ്ഥാപിതമാണെന്നും ഭാഷയുടെ സ്വനിമപരമായ ഘടന രൂപപ്പെടുന്നതു പോലെ ഘടകങ്ങൾ തമ്മിൽ ദ്വന്ദ്വപ്രതിയോഗങ്ങളായി (binary oppositions) സംയോജിച്ചാണ് സംസ്കാരം രൂപപ്പെടുന്നതെന്നും സ്ട്രോസ് കരുതി.
നരവംശ സംസ്കാരത്തിന്റെ ആന്തരികഘടന വിശദീകരിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി അദ്ദേഹം കുടുംബബന്ധം, കുലചിഹ്നങ്ങൾ, മിത്തുകൾ, പാചകം, അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ എന്നിവയൊക്കെ വിശകലനം ചെയ്തു. കുടുംബബന്ധം, കുലചിഹ്നങ്ങൾ, മിത്തുകൾ, പാചകം, അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ എന്നിവയെയൊക്കെ ആശയവിനിമയം നിർവഹിക്കുന്ന ചിഹ്നവ്യവസ്ഥകളായി സ്ട്രോസ് പരിഗണിച്ചു. സ്വന-സ്വനിമ വ്യവസ്ഥയുടെ (അഥവാ പരോളിന്റെ) ഒരു ഭാഗം മാത്രമാണ് ഭാഷണം എന്നതുപോലെ ഒരാന്തരികവ്യവസ്ഥയുടെ ഭാഗം മാത്രമാണ് സംസ്കാരം. സംസ്കാരം ഒരു ചിഹ്ന വ്യവസ്ഥയാണെന്നാണ് സ്ട്രോസ് ഇതുകൊണ്ട് അർത്ഥമാക്കുന്നത്.

ഭക്ഷണവ്യസ്ഥയും സംസ്കാരവും
ദ്വന്ദ്വപ്രതിയോഗം
ജീവിത രേഖ
പ്രധാന ആശയങ്ങൾ