പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ പകുതിവരെ മിക്ക നിയമവ്യവസ്ഥകളും ഭാര്യയെത്തല്ലുന്നത് അവളുടെ മേൽ ഭർത്താവിനുള്ള അധികാരത്തിന്റെ സാധുവായ പ്രയോഗമായാണ് കണ്ടിരുന്നത്. ഇതിന് ഒരു അപവാദമായി 1641 ഇൽ വിവാഹിതയായ സ്ത്രീക്ക് ഭർത്താവിൽ നിന്ന് ശാരീരിക നിയന്ത്രണങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്.

19 ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ നടന്ന രാഷ്ട്രീയ സംഘർഷങ്ങളുടെ ഫലമായി ഗാർഹിക പീഡനത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന പൊതു അഭിപ്രായവും നിയമങ്ങളും യുണൈറ്റഡ് കിങ്ഡം, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ എന്നിവിടങ്ങളിലും മറ്റു രാജ്യങ്ങളിലും മാറ്റത്തിനു വിധേയമായി. 1850 ഇൽ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ സ്റ്റേറ്റുകളിൽ ടെനിസിയാണ് ആദ്യമായി ഭാര്യാ പീഡനത്തിനെതിരെ നിയമനിർമ്മാണം നടത്തിയത്. തുടർന്ന് മറ്റു സംസ്ഥാനങ്ങളും ഈ മാതൃക പിന്തുടർന്നു. 1878 ഇൽ ഇംഗ്ലണ്ടിലെ സ്ത്രീകൾക്ക് പീഡകനായ ഭർത്താവിൽ നിന്ന് നിയമപരമായ വിവാഹമോചനം സാദ്ധ്യമാക്കി. 1870 ന്റെ അവസാനത്തോടെ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിൽ മിക്ക കോടതികളും ഭാര്യയെ മർദ്ദിച്ച് അനുസരിപ്പിക്കാൻ ഭർത്താക്കന്മാർക്കുള്ള അവകാശമുണ്ടെന്ന വാദം തള്ളിക്കളഞ്ഞു. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കമായപ്പോഴേക്ക് അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിൽ ഗാർഹിക പീഡനങ്ങളിൽ പോലീസ് ഇടപെടൽ സ്ഥിരമായെങ്കിലും അറസ്റ്റുകൾ അപൂർവമായിത്തന്നെ തുടർന്നു.

ലോകമെമ്പാടുമുള്ള നിയമവ്യവസ്ഥകളിൽ ഗാർഹിക പീഡനത്തിന്റെ വിഷയം ചർച്ചചെയ്യപ്പെടുന്നത് 1990 കൾക്കു ശേഷം മാത്രമാണ്. 20 ആം നൂറ്റാണ്ടിനു മുൻപ് മിക്ക രാജ്യങ്ങളിലും ഗാർഹിക പീഡനത്തിനെതിരെ നിയമപരമോ പ്രായോഗികമോ ആയ വളരെക്കുറച്ച് സംരക്ഷണം മാത്രമേ ലഭ്യമായിരുന്നുള്ളൂ. ഐക്യരാഷ്ട്ര സംഘടന 1993 ഇൽ ഗാർഹികപീഡനത്തെ നേരിടുന്നതിനുള്ള തന്ത്രപരമായ സഹായങ്ങൾ എന്ന രേഖ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തി (Strategies for Confronting Domestic Violence: A Resource Manual). ഇത് ലോകരാജ്യങ്ങളെ ഗാർഹിക പീഡനത്തെ ഒരു കുറ്റകൃത്യമായി പരിഗണിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. അത് എഴുതുന്ന സമയത്ത് നിയമവ്യവസ്ഥകൾ പൊതുവിൽ ഗാർഹിക പീഡനം നിയമപരമായ ഇടപെടലിനു സാദ്ധ്യതയില്ലാത്ത ഒന്നായി കണക്കാക്കിയിരുന്നു എന്നത് അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ, കുടുംബജീവിതത്തിലെ സ്വകാര്യതയ്ക്കുള്ള അവകാശം കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ നേരെ അതിക്രമം കാട്ടാനുള്ള അവകാശമല്ലെന്ന് രേഖ പ്രസ്താവിച്ചു. അക്കാലത്തെ അവസ്ഥ ഇങ്ങനെയാണ് രേഖയിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്നത്: “കുട്ടികളെ ശാരീരികമായ അച്ചടക്ക നടപടികൾക്ക് വിധേയമാക്കുന്നത് മിക്ക നിയമവ്യവസ്ഥകളും അംഗീകരിക്കുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഒട്ടേറെ രാജ്യങ്ങൾ ഭാര്യയെ ശാരീരികമായി ശിക്ഷിച്ച് നന്നാക്കുന്നത് അനുവദിച്ചിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നില്ലെങ്കിൽ തന്നെ കഴിഞ്ഞ നൂറു വർഷങ്ങളായി അത് നടന്നു വരുന്നു. ഭാര്യയുടെ ഇംഗിതത്തിന് വിരുദ്ധമായി ഭർത്താവുമായി ലൈംഗികബന്ധം പുലർത്താൻ നിർബന്ധിക്കപ്പെറ്റുന്ന അവസ്ഥ കുറ്റകരമായി കാണുന്നതിൽ മിക്ക നിയമവ്യവസ്ഥകളും പരാജയപ്പെട്ടു. [...] സ്ത്രീകൾ അക്രമത്തെ പ്രകോപിപ്പിക്കുന്നവരാണെന്നും, ഭാര്യമാർ ഭർത്താക്കന്മാരിൽനിന്നുള്ള പീഡനം ഒരു പരിധിവരെ സഹിക്കുകയും ആസ്വദിക്കുകവരെ ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നവരാണെന്നതാണ് സ്ത്രീകൾക്കെതിരായ അതിക്രമങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ ഉള്ള വിശ്വാസം”

സമീപ ദശകങ്ങളിൽ ഗാർഹിക പീഡനത്തെ സ്വകാര്യതയായി കണക്കാക്കി ശിക്ഷയിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കുന്നത് നിർത്തലാക്കാൻ ഉള്ള ആഹ്വാനം ഉയർന്നു വന്നിട്ടുണ്ട്. ആണ് സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയുള്ള അക്രമത്തിനും ഗാർഹിക പീഡനത്തിനും എതിരെയുള്ള നടപടി നിയമപരമായ ബാദ്ധ്യതയാക്കുന്ന യൂറോപ്പിലെ ആദ്യത്തെ രേഖ. ഗാർഹിക പീഡനത്തോടും സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയുള്ള അതിക്രമങ്ങളോടും ഉള്ള സഹിഷ്ണുത നിയമത്തിലും പ്രയോഗത്തിലും അവസാനിപ്പിക്കുകയാണ് ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം. യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ നിയമപ്രകാരമോ പ്രായോഗികമായോ ഈ അതിക്രമങ്ങളെ അവഗണിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് അതിന്റെ വിശദമായ റിപ്പോർട്ടിൽ അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ട്. “ മുൻകാല പതിവുകളിൽ ഇരയും കുറ്റവാളിയും വിവാഹിതരാണെങ്കിലോ ഒരു പരസ്പര സമ്മതത്തോടെയുള്ള ബന്ധത്തിൽ ഉള്ളവരാണെങ്കിലോ നിയമനടപടികൾ ഒഴിവാക്കുന്ന ധാരാളം ഉദാഹരണങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഇവയിൽ ഏറ്റവും പ്രധാന ഉദാഹരണം വൈവാഹിക ബലാത്സംഗത്തിന്റേതാണ്. കുറ്റവാളിയും ഇരയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം മൂലം ഇത് വളരെക്കാലം ബലാത്സംഗമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.

ദുരഭിമാനക്കൊല, സ്ത്രീധനക്കൊലപാതകങ്ങൾ, നിർബന്ധിത വിവാഹങ്ങൾ തുടങ്ങിയ ഗാർഹിക പീഡനത്തിന്റെ സവിശേഷ രൂപങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കൊടുത്തു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഇന്ത്യയിലെ സ്ത്രീ സംഘടനകളുടെ ഒട്ടേറെ വർഷങ്ങൾ നീണ്ട സംവാദങ്ങളുടെയും പ്രവർത്തനങ്ങളുടെയും ഫലമായി 2005 ഇൽ സ്ത്രീധനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അതിക്രമങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കാൻ (Protection of Women from Domestic Violence Act PWDVA) പ്രാബല്യത്തിൽ വന്നു. (crime of passion) തികച്ചും ലഘുവായി കണ്ടിരുന്ന ചരിത്രമുള്ള ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയും അന്താരാഷ്ട്രശ്രദ്ധിൽ വന്നു. ദുരഭിമാനക്കൊലയും വികാരാവേശത്താലുള്ള അക്രമങ്ങളും സമാനസ്വഭാവമുള്ളവയാണെന്ന വാദങ്ങൾ ഉയർന്നുവന്നു. 

ചരിത്രപരമായി തന്നെ ലോകത്തിന്റെ മിക്ക ഭാഗങ്ങളിലും കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നുള്ള അക്രമത്തിൽ നിന്ന് നിയമപരമായ സംരക്ഷണം കുറവായിരുന്നു. ഇന്നും ഇത് തന്നെയാണ് അവസ്ഥ. ഉദാഹരണത്തിന് പുരാതന റോമിൽ, പിതാവിന് മക്കളെ കൊല്ലാൻ നിയമപരമായ അധികാരം ഉണ്ടായിരുന്നു. പല സംസ്കാരങ്ങളും പിതാവിന് മക്കളെ അടിമകളായി വിൽക്കാനുള്ള അവകാശം അംഗീകരിച്ചിരുന്നു. ബാല ബലിയും ഒരു കാലത്ത് നിലനിന്നിരുന്നു. ശിശു മനശാസ്ത്രജ്ഞനായ സി. ഹെന്റി കെമ്പിന്റെ 'ദ ബാറ്റേർഡ് ചൈൽഡ് സിൻഡ്രോം' (The Battered Child Syndrome) എന്ന പുസ്തകം പുറത്തുവന്നതോടെ കുട്ടികളോടുള്ള കുറ്റകരമായ പെരുമാറ്റം മുഖ്യധാരയുടെ ശ്രദ്ധയാകർഷിച്ചുതുടങ്ങി. ഇതിനു മുൻപ് പീഡനഫലമായി കുട്ടികളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന തുടർച്ചയായ എല്ലുപൊട്ടലുകൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പരിക്കുകൾ പോലും ബോധപൂർവം ഏൽപ്പിച്ച ആഘാതത്തിന്റെ ഫലമായി കണക്കാക്കിയിരുന്നില്ല. 

ശാരീരികം
ജനസംഖ്യാശാസ്ത്രം
ലിംഗഭേദം
ചരിത്രം