ബാഷ്പീകരണത്തിന്റെ തോത് നന്നെ കുറവാകയാൽ സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് അന്തരീക്ഷത്തിലേക്കുള്ള ജലവിനിമയം ഗണനീയമായ അളവിൽ നടക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ 50° തെ. അക്ഷാംശത്തിന് ഇരുപുറവുമുള്ള മേഖലകളിൽ നീരാവി നിറഞ്ഞ കാറ്റുകൾ പ്രചണ്ഡമായി വീശുന്നത് വാർഷിക വർഷണത്തിന്റെ ശ.ശ. തോത് നന്നെ ഉച്ചതമമാക്കുന്നു. ഹിമവർഷമാണ് ഏറിയകൂറും നടക്കുന്നത്. വർഷണത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള പ്രഭാവം ലവണത്വത്തിൻമേലാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത്. ശൈത്യകാലത്ത് വെള്ളം ഉറയുമ്പോൾ അതിലടങ്ങിയിട്ടുള്ള ലവണങ്ങൾ അടിഞ്ഞുതാഴുന്നു; വേനൽക്കാലത്ത് മഞ്ഞുരുകി ഉണ്ടാകുന്ന വെള്ളം താരതമ്യേന ശുദ്ധമായിരിക്കും. ഇത് അന്റാർട്ടിക് സമുദ്രത്തിലെ ഉപരിതല ജലപിണ്ഡത്തിന്റെ ലവണത്വം കുറയുന്നതിന് കാരണമാകുന്നു. ഉഷ്ണകാലത്ത് വൻകരയോരത്തോട് അടുത്തുള്ള മേഖലയിലേക്കുമാത്രമായി ഒതുങ്ങുന്ന ഹിമപാളികൾ ശൈത്യകാലാന്ത്യത്തോടെ അന്റാർട്ടിക്കാ വൻകരയോളം വിസ്താരത്തിൽ പുറത്തേക്കു വ്യാപിക്കുന്നു. 1978-87 വർഷങ്ങളിലെ ഉപഗ്രഹ-നിരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ വെളിവായിരിക്കുന്നത് ഹിമബാധിത മേഖലയുടെ വിസ്തീർണം ഉഷ്ണകാലത്ത് 3.5 ദശലക്ഷം ച.കി.മീ.ഉം ശൈത്യകാലത്ത് 18 ദശലക്ഷം ച.കി.മീ.ഉം ഉണ്ടെന്നാണ്. ശൈത്യകാലത്ത് ഹിമബാധിതമാകേണ്ട മേഖലകളിൽ തന്നെ വിസ്തൃതമായ ജലതലങ്ങൾ രൂപംകൊണ്ടുകാണാറുണ്ട്. പാളീന്യ എന്നുവിളിക്കപ്പെടുന്ന ഇവ രൂപപ്പെടുന്നതിന്റെ കാരണം വ്യക്തമല്ല. സമുദ്രത്തിലെ മഞ്ഞുമൂടിയ ഭാഗത്തെ 18 ശ.മാ.-ത്തോളം പാളീന്യകളാണെന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഹിമാവരണത്തിനു വ., തെ. അക്ഷാ. 50° വരെ മഞ്ഞുമലകൾ കാണപ്പെടുന്നു. ഒരു ഗ്രീഷ്മകാലത്തിനുള്ളിൽ ഉരുകിത്തീരാത്തവയാണ് ഇവയിൽ ഭൂരിഭാഗവും.

അന്റാർട്ടിക് ജലത്തിന്റെ സവിശേഷതകളും ജലപിണ്ഡങ്ങളും
വർഷണവും ഹിമപാതവും
ജൈവസമ്പത്ത്
വാതസഞ്ചരണ വ്യവസ്ഥ