പുതിയനിയമത്തിലെ ഗിരിപ്രഭാഷണമായിരുന്നു കാത്താർ സാന്മാർഗ്ഗികതയുടെ അടിത്തറ. സ്വകാര്യസ്വത്തിനേയും സമ്പത്തിലുള്ള ഭ്രമത്തേയും അവർ വെറുത്തു. വധശിക്ഷയെ കാത്താറികൾ കൊലപാതകമായി കണക്കാക്കി. അവരുടെ സങ്കല്പത്തിലെ മരണാനന്തരജീവിതത്തിൽ നരകവും ശുദ്ധീകരണസ്ഥലവും ഇല്ലായിരുന്നു. ദൈവം ഒടുവിൽ എല്ലാ ആത്മാക്കളേയും ജന്മാന്തരങ്ങളിലൂടെയെങ്കിലും രക്ഷിച്ച്, തിന്മയുടെ മേൽ അന്തിമവിജയം നേടുമെന്ന് അവർ കരുതി. പാപാവസ്ഥയിൽ മരിക്കുന്ന മനുഷ്യർ മൃഗങ്ങളായി പുനർജ്ജനിക്കുമെന്നും കാത്താറികൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. അതിനാൽ ഇവർ മുട്ടയും പാലും മാസവും ആഹരിച്ചിരുന്നില്ല. ലൈംഗികതയോടുള്ള വെറുപ്പും ഈ ആഹാരനിഷ്ഠക്കു പിന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. മത്സ്യങ്ങളിൽ ലൈംഗികപ്രജനനം ഇല്ല എന്ന വിശ്വാസം മൂലം മത്സ്യാഹാരം ഇവർക്കു വർജ്ജ്യമല്ലായിരുന്നു. 

മരണാനന്തരരക്ഷക്കായി കാത്താറികൾ അവരുടെ വിശ്വാസികൾക്ക് ഒരുതരം സാന്ത്വനശുശ്രൂഷ നൽകിയിരുന്നു. അതു ലഭിക്കാതെ മരിക്കുന്നവർക്ക് സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തി സാദ്ധ്യമല്ലെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. എങ്കിലും ആയുസ്സിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം സ്വീകരിക്കാൻ സാധിക്കുന്ന ആ സാന്ത്വനശുശ്രൂഷയുടെ സ്വീകരണം അതിവാർദ്ധക്യത്തോളമോ മരണം ഉറപ്പാകും വരേയോ അവർ മാറ്റി വച്ചു. ആ ശുശ്രൂഷ ലഭിച്ച ആസന്നമരണന്റെ സുഖപ്രാപ്തി വലിയ നിർഭാഗ്യമായി അവർ കരുതി. അത്തരം സാഹചര്യത്തിൽ, വിശ്വാസിയോട് ഭക്ഷണം ഉപേക്ഷിച്ചു വിശന്നു മരിക്കാൻ ഉപദേശിക്കുകയോ, അയാളുടെ സമ്മതം വാങ്ങിയ ശേഷം ഞെക്കിക്കൊല്ലുകയോ ചെയ്തിരുന്നതായും പറയപ്പെടുന്നു.

സഭാവിമർശനം
അടിച്ചമർത്തൽ
ജീവിതം, മരണം
കാത്താർ'മതം'