തുടക്കം മുതലേ നെറ്റ്വയർ രൂപകൽപന, വളരെയേറെ റാം ലഭ്യമായ സെർവറുകളെ കേന്ദ്രീകരിച്ചായിരുന്നു. നെറ്റ്വെയറിൽ ഒരു വോള്യം മൗണ്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ അതിന്റെ ഫയൽ അലോക്കേഷൻ ടേബിൾ (ഫാറ്റ്) മൊത്തമായി റാമിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നതിനാൽ, സെർവറിലേക്ക് ഒരു ഹാർഡ്‌ഡിസ്ക് കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നതിനൊപ്പം പലപ്പോഴും റാം കൂടി ഉയർത്തേണ്ടതായി വരാറുണ്ട്. വിൻഡോസ് എൻ.ടിക്കു മുന്പുള്ള നെറ്റ്വർക്ക് ഓപ്പറേറ്റിങ് സിസ്റ്റം പ്രതിയോഗികളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, നെറ്റ്വെയർ സെർവറിലെ ഉപയോഗമില്ലാത്ത മുഴുവൻ റാമും ഫയലുകളുടെ താൽക്കാലികശേഖരണത്തിനുവേണ്ടി (കാഷിങ്) ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. വേഗത വർദ്ധിപ്പിക്കാനായി തൽസമയത്തെ ഫയൽ വായനയും എഴുത്തുമെല്ലാം റാമിൽത്തന്നെ നടത്തുകയും പിന്നീട് ഡിസ്കിലേക്ക് മാറ്റുകയുമാണ് (delayed write-back) ചെയ്തിരുന്നത്. ഇതുമൂലം അവിചാരിതമായി സെർവർ നിന്നുപോയാൽ ഫയലുകൾ കേടാവാനുള്ള സാധ്യത വളരെയധികമായിരുന്നു. ഇത് നെറ്റ്വെയർ സെർവറിനൊപ്പം ഒരു യു.പി.എസിനെ അത്യാവശ്യഘടകമാക്കി മാറ്റി.

റാമിലുള്ള താൽക്കാലിക ഫയലിന് മാറ്റം വന്നതിനുശേഷം എത്ര സമയത്തിനുള്ളിൽ ഡിസ്കിൽ എഴുതണം എന്ന ഇടവേളയാണ് ഡേർട്ടി കാഷി ഡിലേ സമയം (dirty cache delay time). നെറ്റ്വയർ 286 അഥവാ 2.x പതിപ്പിൽ ഡേർട്ടി കാഷി ഡിലേ സമയം 2.2 സെക്കന്റ് എന്ന സ്ഥായിയായ വിലയായിരുന്നു. നെറ്റ്വെയർ 386, 3.x പതിപ്പുമുതൽ ഈ സമയം സ്വതേ 3.3 സെക്കന്റും, 0.5 സെക്കന്റിനും 10 സെക്കന്റിടയിലുള്ള ഒരു വിലയിൽ ക്രമീകരിക്കാനും സാധിക്കുമായിരുന്നു. ഡേർട്ടി കാഷി ഡിലേ ഉയർത്തുന്നത്, പ്രകടനം വളരെയേറെ മെച്ചപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ഘടകമാണ്. ഇന്നത്തെ വിൻഡോസ് സെർവറുകൾ, കാഷി ഡിലേ പ്രത്യേക അൽഗരിതം ഉപയോഗിച്ച് സ്വയം ക്രമീകരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും മാനുഷികമായി ക്രമീകരിക്കാനുള്ള സൗകര്യം നൽകുന്നില്ല.

വൻതോതിലുള്ള ഡിസ്ക് കാഷിങ്
പ്രകടനം
നെറ്റ്വെയർ 65
തന്ത്രപരമായ പാളിച്ചകൾ