തുസ്സിഡിഡീസും ചരിത്രരചനയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പൂർവഗാമിയായിരുന്ന ഹെറോഡൊട്ടസും പാശ്ചാത്യചരിത്രവീക്ഷണത്തെ ഗണ്യമായി സ്വാധീനിച്ചു. തുസ്സിഡിഡീസ് ഹെറോഡൊട്ടസിനെ പേരെടുത്തു പരാമർശിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ പെലൊപൊന്നേസ് യുദ്ധത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ താഴെപ്പറയുന്ന ഭാഗം ഹെറോഡൊട്ടസിനെ പരാമർശിക്കുന്നതായി കരുതപ്പെടുന്നു. 

ആഘോഷാവസരങ്ങളിൽ ഹെറോഡൊട്ടസിന്റെ കൃതി പരസ്യമായി വായിക്കപ്പെടുകയും ഒളിമ്പിക്സ് മത്സരങ്ങളിലെന്നപോലെ വായനക്കാർ സമ്മാനിതമാവുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നുവെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.
ഹെറോഡൊട്ടസ് തന്റെ ചരിത്രത്തിൽ പേർഷ്യൻ യുദ്ധത്തിലെ സംഭവങ്ങൾക്കൊപ്പം ഭൂമിശാസ്ത്രത്തെയും, മനുഷ്യജാതികളേയും കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങളും, ദീർഘമായയാത്രകളിൽ താൻ കേട്ട അത്ഭുതകരവും ഐതിഹാസികവുമായ കഥകളും ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിട്ടുണ്ട്. പരസ്പരവിരുദ്ധവും അവിശ്വസനീയവുമായ വിവരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഏതു വിശ്വസിക്കണം എന്ന തീരുമാനം അദ്ദേഹം വായനക്കാരന് വിടുന്നു. 

ഹെറോഡൊട്ടസ് ചരിത്രത്തെ കണ്ടത്, ധാർമ്മികപാഠങ്ങളുടെ ഉറവിടമായാണ്. കലഹങ്ങളും യുദ്ധങ്ങളും ഉണ്ടാവുന്നത് നീതിരഹിതമായ പ്രവൃത്തികളിലും അവ ഉളവാക്കുന്ന പ്രതികാരങ്ങളിലും നിന്നാണെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതി. തുസ്സിഡിഡീസാവട്ടെ, തന്റെ കാലത്തെ രാഷ്ട്രീയ-സൈനിക സംഭവങ്ങളെ വിശ്വസ്തമായ ദൃസാക്ഷി വിവരണങ്ങളെ ആധാരമാക്കി രേഖപ്പെടുത്തുകയാണ് ചെയ്തതെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടു. എന്നാൽ, ഹെറോഡൊട്ടസിനെപ്പോലെ അദ്ദേഹം തന്റെ വിവരണത്തിന്റെ ഉറവിടങ്ങൾ വെളിവാക്കുന്നില്ല. ജീവിതത്തെ രാജനീതിയുമായി മാത്രം ബന്ധപ്പെടുത്തിയും ചരിത്രത്തെ രാഷ്ട്രനീതിയുടെ ചരിത്രമായും തുസ്സിഡിഡീസ് കണ്ടു. രാഷ്ട്രീയസംഭവങ്ങളുടെ വിശകലനത്തിൽ ധാർമ്മികതയെ അദ്ദേഹം പരിഗണിക്കുന്നേയില്ല. ഭൂമിശാസ്ത്രപരവും നരവംശശാസ്ത്രപരവുമായ വശങ്ങൾക്കാകട്ടെ പരാമാവധി രണ്ടാം സ്ഥാനമാണ് അദ്ദേഹം കല്പിച്ചത്.
സ്ട്രാബോ, പൊളിബിയസ്, ഡയോഡോറസ്, പ്ലൂട്ടാർക്ക് തുടങ്ങിയ പിൽക്കാല ഗ്രീക്ക് ചരിത്രകാരന്മാർ തുസ്സിഡിഡീസിനെ സത്യനിഷ്ഠയോടുകൂടിയ ചരിത്രരചനയുടെ പര‍മോദാഹരണമായി വിലയിരുത്തി. സംഭവങ്ങളെ അവ നടന്നതുപോലെതന്നെ (} വേണം രേഖപ്പെടുത്താനെന്ന നിയമം ഗ്രീക്ക് ചരിത്രകാരന്മാർക്ക് നൽകിയത് തുസ്സിഡിഡീസാണെന്ന് ലൂഷൻ കരുതി. ചരിത്രമെന്നാൽ രാഷ്ട്രീയചരിത്രമാണെന്നും, സമകാലീനചരിത്രമാണ് ഓരോ ചരിത്രകാരന്റേയും പ്രവർത്തനമേഖല എന്നും തുസ്സിഡിഡീസിനെപ്പോലെ നാലാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഗ്രീക്ക് ചരിത്രകാരന്മാരും വിശ്വസിച്ചു. എന്നാൽ ഹെറോഡൊട്ടസിനെപ്പോലെ അവരും, ചരിത്രത്തെ ധാർമ്മികപാഠങ്ങളുടെ ഉറവിടമായി കണ്ടു. എന്നിട്ടും അവരിൽ ചിലർ ഹെറോഡൊട്ടസിനെ "നുണകളുടെ പിതാവായി" ചിത്രീകരിച്ച് ലേഖനങ്ങൾ എഴുതി. എന്നാൽ റോമൻ രാഷ്ട്രതന്ത്രജ്ഞനും ലേഖകനുമായ സിസറോ ഹെറോഡൊട്ടസിനെ ചരിത്രരചനയുടെ പിതാവ് എന്നു വിശേഷിപ്പിച്ചു. 

മധ്യയുഗങ്ങളിൽ തുസ്സിഡിഡീസും ഹെറോഡൊട്ടസും പൊതുവേ വിസ്മരിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും പതിനാറും പതിനേഴും നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ ഹെറോഡൊട്ടസ് മാനിക്കപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. അമേരിക്ക കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടതിനെ തുടർന്ന്, ഹെറോഡൊട്ടസിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ വിവരിച്ചിട്ടുള്ളതിനേക്കാൾ വിചിത്രമായ ആചാരങ്ങളും ജന്തുവർഗ്ഗങ്ങളുമായി പാശ്ചാത്യലോകം പരിചയപ്പെടാൻ ഇടവന്നതായിരുന്നു ഇതിന് ഒരു കാരണം. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കലാപത്തിന്റെ ആശയങ്ങൾ പിന്തുടർന്നിരുന്ന ഐസക്ക് ന്യൂട്ടണെപ്പോലെയുള്ളവർ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ, ബൈബിളിൽ വിവരിച്ചിരിക്കുന്ന സംഭവങ്ങളുടെ സമയക്രമം നിജപ്പെടുത്താൻ ഹെറോഡൊട്ടസിന്റെ ചരിത്രം സഹായകമായി എന്നത് മറ്റൊരു കാരണവും.
നവോത്ഥാനകാലത്തും തുസ്സിഡിഡീസ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിൻഗാമിയായിരുന്ന പൊളിബിയസിനോളം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടില്ല. രാഷ്ട്രീയാധികാരത്തിന്റെ ഒരേയൊരു ലക്‌ഷ്യം മത-ധാർമ്മികപരിഗണനകൾക്കുപരിയായി അധികരം തേടുകയാനെന്ന് സ്ഥാപിക്കുന്ന രാജപുത്രൻ (Il Principe - The Prince) എന്ന പ്രഖ്യാതരചനയുടെ കർത്താവായ പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിലെ നിക്കോളോ മാക്കിയവെല്ലി തുസ്സിഡിഡീസിനെ കാര്യമായി കണക്കിലെടുത്തില്ലെങ്കിലും പിൽക്കാലലേഖകന്മാർ അവർക്കിടയിൽ പല സമാനതകളും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, കടുത്ത സമഗ്രാധിപത്യത്തെ പിന്തുണച്ച് 'ലിവ്യാത്താൻ' എന്ന ഗ്രന്ഥം രചിച്ച രാഷ്ട്രീയചിന്തകനായ തോമസ് ഹോബ്സ് തുസ്സിഡിഡീസിന്റെ ആരാധകനായിരുന്നു. 1628-ൽ അദ്ദേഹം, തുസ്സിഡിഡീസിന്റെ കൃതിയുടെ ഏറെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ട ഒരു പരിഭാഷ നിർവഹിച്ചു. രാഷ്ട്രങ്ങൾ ലക്‌ഷ്യം വക്കുന്നത് ആദർശങ്ങളോ ധാർമ്മികമൂല്യങ്ങളോ അല്ല, രാഷ്ട്രീയമേൽക്കോയ്മയും സൈനികശക്തിയും സുരക്ഷയുമാണെന്നുമുള്ള രാഷ്ട്രീയപ്രയോജനവാദത്തിന്റെ വക്താക്കളായി തുസ്സിഡിഡീസും, ഹോബ്സും, മാക്കിയവെല്ലിയും കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ തുസ്സിഡിഡീസിന്റെ പ്രശസ്തി വർദ്ധിച്ചു. "തുസ്സിഡിഡീസ് വരച്ചുകാട്ടുന്ന മനുഷ്യചിത്രത്തിൽ നിഷ്പക്ഷമായ അറിവിന്റെ സംസ്കാരം പുഷ്കലമായി എന്നു പറഞ്ഞ ഫ്രീഡ്രിക് നീച്ച, ഫ്രീഡ്രിക് ഷെല്ലിങ്ങ്, ഫ്രീഡ്രിക് ഷ്ലീഗൽ തുടങ്ങിയ തുടങ്ങിയ ജർമ്മൻ ചിന്തകന്മാർ തുസ്സിഡിഡീസിന്റെ ആരാധകന്മാരായിരുന്നു. ഉറവിടങ്ങളെ ആധാരമാക്കിയുള്ള ആധുനികചരിത്രരചനയുടെ തുടക്കക്കാരായ എഡ്‌വേർഡ് മെയർ, മക്കളേ തുടങ്ങിയവരും തുസ്സിഡിഡീസിനെ മാതൃകയായെടുത്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനയുടെ ദാർശനികവും കലാപരവുമായ ശക്തികളെ അവർ പ്രത്യേകം വിലമതിച്ചു. അതേസമയം, ജർമ്മൻ ചരിത്രകാരന്മാർക്കിടയിൽ ഹെറോഡൊട്ടസും ബഹുമാനിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു: സംസ്കാരത്തിന്റെ ചരിത്രം രാഷ്ട്രീയചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടു.
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജൊഹാൻ ഹൈസിംഗാ, മാർക്ക് ബ്ലോക്ക്, ബ്രാഡൽ തുടങ്ങിയവർ ഒരു പുതിയതരം ചരിത്രരചനക്ക് തുടക്കമിട്ടു. ഇതിന്റെ പ്രചോദകൻ തുസ്സിഡിഡീസ് ആയിരുന്നില്ല. രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിനുപകരം ദീർഘകാലത്തെ സാമ്പത്തിക-സാംസ്കാരിക സംഭവങ്ങളുടേയും ദൈനംദിനജീവിതത്തിന്റേയും പഠനത്തിനാണ് അത് പ്രാധാന്യം കല്പിച്ചത്. ഇത് ഹെറോഡൊട്ടസിന്റെ മാതൃകയുടെ വികാസമാണെന്ന് പറയാം. അതേസമയം, ഹാൻസ് മൊർഗൻതാവ്, ലിയോ സ്ട്രാസ്, എഡ്‌വേർഡ് കാർ തുടങ്ങിയവരുടെ രചനകൾ വഴി രാഷ്ട്രാന്തരബന്ധങ്ങളുടെ മേഖലയിൽ തുസ്സിഡിഡീസിന്റെ സ്വാധീനം കൂടുതൽ പ്രകടമായി. 
തുസ്സിഡിഡീസിന്റേയും ഹെറോഡൊട്ടസിന്റേയും പാരമ്പര്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം ചരിത്രഗവേഷണത്തിന്റെ മേഖലയിൽ മാത്രമല്ല ഉള്ളത്. അമേരിക്കൻ നവയാഥാസ്ഥിതികതയുടെ (Neoconservatism) സ്ഥാപകനായി കരുതപ്പെടുന്ന ഇർവിങ്ങ് ക്രിസ്റ്റോളിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, വിദേശബന്ധങ്ങളുടെ വിഷയത്തിൽ നവയാഥാസ്ഥിതികർക്കു പ്രിയപ്പെട്ട രചന തുസ്സിഡിഡീസിന്റേതാണ്. അമേരിക്കയിലെ നാവികയുദ്ധകലാലയത്തിൽ (Naval War College) തുസ്സിഡിഡീസിന്റെ രചന അവശ്യവായനയാണ്. അതേസമയം, ലേഖകനും തൊഴിലാളികൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള വക്കീലുമായ തോമസ് ജിയോഘേഗൻ, സമകാലീനപ്രസക്തിയുള്ള പാഠങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്നവർക്ക് തുസ്സിഡിഡീസിനേക്കാൾ പ്രയോജനകരമായ വായന ഹെറോഡൊട്ടസ് ആണെന്ന് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.

തുസ്സിഡിഡീസ് ജനസംസ്കാരത്തിൽ
സ്വഭാവം
തുസ്സിഡിഡീസും ഹെറോഡൊട്ടസും
ഹെറോഡൊട്ടസിന്റെ സാക്‌ഷ്യം