പുരാതന സംഘകാലകേരളത്തിലെ പുരോഹിതന്മാരും വൈദ്യന്മാരും ആയിരുന്നു വേലൻ(ർ) സമുദായം. കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും പഴക്കം ചെന്ന ദൈവസങ്കല്പമായ മുരുകനിൽ (വേലൻ) നിന്നുമാണ് വേലൻ(ർ) സമുദായത്തിൻ്റെ ഉത്ഭവം എന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ചരിത്രകാരനായ ശ്രീ കെ. പി. പത്മനാഭമേനോൻ തൻ്റെ 'കൊച്ചി രാജ്യ ചരിത്രം' (ആദ്യ പ്രസിദ്ധീകരണം1912) എന്ന ബൃഹത്തായ ചരിത്ര ഗ്രന്ഥത്തിൽ ഉദ്ധരിക്കുന്നത് വേലന്മാർ മലയാളത്തിലെ നായന്മാർക്ക് ആയോധനവിദ്യയിൽ ഗുരുക്കന്മാരായിരുന്നു എന്നാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ നായർ സമുദായാംഗങ്ങൾ വേലരുടെ പലവിധചടങ്ങുകളിലും ബന്ധുക്കളെന്ന പോലെ വീടുകളിൽ ചെന്ന് സർവ്വസഹായങ്ങളും ചെയ്തു പോന്നിരുന്നെന്നു അദ്ദേഹം ഉദ്ധരിക്കുന്നുണ്ട്. ജീവിതമാർഗ്ഗം എന്ന നിലയിൽ പലവിധതൊഴിലുകളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നു എങ്കിലും പ്രധാനവൃത്തി വൈദ്യവും അബ്രാഹ്മണപൗരോഹിത്യവുമായിരുന്നു. മനുഷ്യർക്കു മാത്രമല്ല, ദൈവങ്ങൾക്ക് കൂടി വേലരുടെ ചികിൽസ ഇല്ലാതെ പറ്റുകയില്ല. നൂറ്റാണ്ടുകളായി അമ്പലപ്പുഴ ശ്രീകൃഷ്ണസ്വാമിക്ഷേത്രത്തിൽ നടന്ന് വരുന്ന പള്ളിപ്പാന ഇത്തരത്തിൽ പ്രസിദ്ധമാണ്. പലവിധദോഷങ്ങളാൽ പരിക്ഷീണിതനാകുന്ന അമ്പലപ്പുഴ ശ്രീകൃഷ്ണസ്വാമിയുടെ ദോഷങ്ങളകറ്റി ദേവൻ്റെ ചൈതന്യവർദ്ധനവ് നടത്തുന്നത് വേലരാണ്. ശബരിമലയിലും ഇതിന് സമാനമായ പ്രവൃത്തി വേലന്മാർ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ദാരികനുമായുള്ള യുദ്ധത്തിൽ തളർന്ന കൊടുങ്ങല്ലൂരമ്മക്ക് മരുന്ന് നിശ്ചയിക്കുന്നതും വേലരാണ്. ഇങ്ങനെ ദൈവങ്ങൾക്ക് പോലും ചികിൽസ നടത്തുന്നത് വേലൻ(മുരുകൻ) എന്ന ദൈവത്തിൻ്റെ പിൻഗാമികളെന്ന സങ്കൽപ്പത്തിലാണ്. പാലാഴിമഥനം കഴിഞ്ഞ് തളർന്ന മഹാവിഷ്ണുവിനെ ചികിൽസിക്കാൻ വേലൻ്റേയും വേലസ്ത്രീയുടേയും വേഷത്തിൽ വന്ന സാക്ഷാൽ പരമേശ്വരൻ്റേയും പാർവ്വതിദേവിയുടേയും പിന്തുടർച്ചക്കാരാണ് വേലന്മാരെന്നും ഐതിഹ്യമുണ്ട്. 

കേരളത്തിൽ ഈ സമൂഹം ഒരു പേരിലല്ല അറിയപ്പെടുന്നത്. ഉത്തര കേരളത്തിൽ പെരുവണ്ണാൻ, പെരുമണ്ണാൻ, മണ്ണാൻ, വേലൻ, വണ്ണാൻ എന്നും മദ്ധ്യ കേരളത്തിൽ മണ്ണാൻ, പതിയാൻ, ചാക്കമർ, വേലൻ, വർണ്ണവർ, തച്ചർ എന്നും തെക്കൻ കേരളത്തിൽ വണ്ണാൻ, തണ്ടാൻ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. ജീവിതമാർഗ്ഗം എന്ന നിലയിൽ അലക്ക്, തെങ്ങുകയറി തേങ്ങായിടൽ, ചാക്കുതുന്നൽ, കുടകെട്ട്, തോറ്റംപാട്ട്, ബാലചികിത്സ, ചായം പൂശൽ, കൃഷി, കിടക്ക-തലയണ നിർമ്മാണം, ഇത്യാദി തൊഴിലുകളും ചെണ്ട, ഉടുക്ക്, നന്തുണി എന്നീ വാദ്യങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്നവരും ആയിരുന്നു. മദ്ധ്യ-ദക്ഷിണ കേരളത്തിൽ വേലപണിക്കൻ (ചുണ്ണാമ്പു വേലൻ) എന്നു കൂടി അറിയപ്പെടുന്ന വേലന്മാർ ഭഗവതി പാട്ടും ഭഗവതി തോറ്റവും വേലൻ തുള്ളൽ, വേലൻ പ്രവൃത്തി എന്നിവയും അനുഷ്ടാനമായി ചെയ്തിരുന്നു. ചിലർ ദുർമന്ത്ര വാദികളും പിശാചുനൃത്തക്കാരും മന്ത്രവാദബാധ ഒഴിപ്പിക്കൽകാരും ഇതിനോടുവിൽ കോഴിവെട്ട്, ആഭിചാരക്രിയ എന്നിവ നടത്തുന്നവരും ആയിരുന്നു. ചണ്ഡൻ, മുണ്ഡൻ,ഘണ്ഠാകർണ്ണൻ, കരിങ്കുട്ടി, ചാത്തൻ, കാരണവന്മാർ എന്നിത്യാദികളുടെ വെച്ചാരാധനയും നടത്തിയിരുന്നു. 

തിരുവിതാംകൂർ ശ്രീമൂലം തിരുനാൾ മഹാരാജാവ് ഭരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന 1888 മുതൽ 1924 വരെയുള്ള കാലഘട്ടം. നമ്മുടെ സമൂഹം തികച്ചും അപരിഷ്കൃതരും അടിമകളും അസ്പ്രുശ്യരും ആയിരുന്നു. തെങ്ങുകയറ്റ തൊഴിൽ ഇക്കൂട്ടരുടെ കുത്തകയായിരുന്നു, അദ്ധ്വാനം കൂടുതലുള്ള തൊഴിലായതിനാൽ വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ ഇക്കൂട്ടർ ശരീരത്തിനു ആയാസം കിട്ടാൻ കള്ള് ഒരൗഷധമെന്ന നിലയിൽ കഴിക്കുവാൻ തുടങ്ങുമായിരുന്നു. അക്കാരണം കൊണ്ട് മിക്കവാറും വീട്ടുചെലവ് കഴിയുന്നത് സ്ത്രീകളുടെ അലക്ക്, മാറ്റുകൊടുക്കൽ മുതലായ തൊഴിലിൽ നിന്നാണ്. വിരിഞ്ഞ മാറും മസിലുകൾ ഉറച്ച് കടഞ്ഞെടുത്തതു പോലുള്ള കൈ-കാലുകളുമായി പുരുഷസൌന്ദര്യത്തിൻറെ മൂർത്തിഭാവമായ യുവാക്കൾക്ക് തെങ്ങിൻറെയും കള്ളിൻറെയും കൂടികുഴഞ്ഞ ഒരു പ്രത്യേക ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. സ്ത്രീകൾക്കാകട്ടെ ചെറുപ്പത്തിലെ തുടങ്ങിയ കായിക അദ്ധ്വാനം മൂലം ഉറച്ച ശരീരവും ചാണകത്തിൻറെയും ചാരത്തിൻറെയും, കാരത്തിൻറെയും, സോപ്പിൻറെയും കൂടികുഴഞ്ഞ ഒരു പ്രത്യേക ഗന്ധവും ഉണ്ടായിരുന്നു, ഇക്കാരണത്താൽ മറ്റുള്ളവർ (മറ്റ് ആയിത്തജാതിക്കാർ പോലും) ഇവരെ അകറ്റി നിർത്താൻ പ്രത്യകം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. അലക്കിയ തുണികൾ തിര്യെ നൽകുവാനും, മാറ്റു കൊടുക്കുവാനും, അലക്കാനുള്ള തുണികൾ ശേഖരിക്കുവാനും പോകുന്നവഴി വീടുകളിൽ നിന്നും കിട്ടുന്ന എച്ചിൽ ഭക്ഷണം മുഷിഞ്ഞുനാറിയ തുണികളിൽ കെട്ടി കൊണ്ടുവന്നിരുന്നത് ആഘോഷപൂർവ്വം കഴിക്കുകയെന്നതല്ലാതെ വീടുകളിൽ സ്വന്തമായി ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കുന്നതപൂർവം. കാരത്തിലും ചാരത്തിലും പുഴുങ്ങിയ തുണികൾ വലിയ അലക്കുകല്ലിൽ ആയാസപൂർവം അലക്കുമ്പോൾ ഉതിരുന്ന വിയർപ്പു തുള്ളികളും മാറുമറക്കാത്ത ശരീരത്തിൽ തെറിച്ചു വീഴുന്ന അഴുക്കും മെഴുക്കും മുലപ്പാലിലൂടെ ആഹരിച്ച് വളരുന്ന ശൈശവം. മദ്ധ്യവയസു തുടങ്ങും മുമ്പേ ഇവർക്കു വയസായി. അദ്ധ്വാനഭാരം കൊണ്ട് വളഞ്ഞ ശരീരവും ജോലിചെയ്യുവാൻ കഴിയാതെയായതു കൊണ്ട് മുൻപ് മാറിനിന്നിരുന്ന അസുഖങ്ങൾ ഓരോന്നായി പിടിപെട്ട് ചുമച്ചും കുരച്ചും വലിച്ചും ഒടുങ്ങാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവർ. പിന്നെ ജീവിക്കുവാൻ കുറെ കുരുട്ടുവിദ്യകൾ. ബാലചികിത്സ, മന്ത്രവാദം, കുടകെട്ട് ഇത്യാദി. ‘വേലൻ മൂത്താൽ വേലികെട്ട് പിന്നെ മന്ത്രവാദം’ കരപ്പുറത്ത് ഇങ്ങനെയൊരു ചൊല്ലുകൂടിയുണ്ട്. 

പുരുഷന്മാര്ക്കും സ്ത്രീകള്ക്കും മുട്ടിനു താഴെ നില്ക്കു ന്ന കുറിയ മുണ്ട് ഉടുക്കാൻ മാത്രമെ അക്കാലത്ത് അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അക്ഷരാ ഭ്യാസമുള്ള വൈദ്യന്മാർ പോലും ദാരിദ്രവും വിനയവും അവകാശമില്ലായ്മയും മൂലം തോൾ മുണ്ട് പോലും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നില്ല. മാറ് മറയ്ക്കാൻ അനുമതി കിട്ടിയ ശേഷം മാത്രമാണ് റൌക്ക പോലുള്ള മേൽച്ചട്ട സ്ത്രീകൾ ധരിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. ഞാത്തി തൂക്കിയ കാതിൽ കാതോല, കറുത്ത ചരടിൽ തൂക്കിയ കല്ലുമാല എന്നിവയായിരുന്നു ആഭരണങ്ങൾ. കാലാന്തരത്തിൽ കാശുമാല, കാതിൽപൂ, ആണുങ്ങൾ കല്ലുവച്ച കടുക്കൻ എന്നിവ അണിയുവാൻ തുടങ്ങി. ബാലചികിത്സയ്ക്കും ഓതികൊടുക്കലിനും മറ്റുമായി അത്യാവശ്യം എഴുത്തും വായനയും കാർന്നോന്മാർക്ക് വശമായിരുന്നു. ആയത് ചെറിയ പ്രായത്തിൽ തന്നെ കുഞ്ഞുങ്ങളിലേയ്ക്ക് പകരുന്നതിൽ അവർ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. ഒരുപക്ഷെ ഈ സാക്ഷരതയായിരിക്കണം നമ്മളെ മറ്റ് അവശവിഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തരാക്കിയത്. പാരമ്പര്യമായി സിദ്ധിച്ച പാടാനുള്ള കഴിവ് പോലിപ്പിച്ചെടുത്ത് ഭദ്രകാളി ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ പാനപ്പാട്ടു തറയിൽ ആചാരാവകാശ ചടങ്ങായി തോറ്റംപാട്ട്, ഭഗവതിപ്പാട്ട് തുടങ്ങിയവയും നടത്തിയിരുന്നു. വടക്കൻ കേരളത്തിൽ പ്രത്യേകിച്ചും മലബാറിൽ തെയ്യവും തിറയും കേട്ടിയാടിയിരുന്നവർക്ക് ദൈവപ്രസാദമുള്ളവരെന്ന നിലയിൽ ചില പരിഗണനകൾ കിട്ടിയിരുന്നു.

വെറ്റിലയിൽ ഇഞ്ചിയും ഉപ്പും വച്ച് ഓതികൊടുത്ത് വയറുനോവുമൂലം വാവിട്ടു കരയുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ നൊടിയിടെ സുഖപ്പെടുത്തി വൈദ്യനെന്നു പേരെടുത്ത ഒരുപാടു കാർന്നോന്മാർ ഈ അടുത്ത കാലത്തുപോലും നമ്മുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇവർക്ക് സമൂഹത്തിൽ അൽപ്പം മാന്യത കിട്ടിയിരുന്നു. വൈദ്യന്മാർ പ്രതിഫലം പറ്റിയിരുന്നില്ല. അറിഞ്ഞ് ആരെങ്കിലും നൽകുന്നത് വാങ്ങിയിരുന്നു എന്നുമാത്രം. ദാരിദ്ര്യം അവരുടെ കൂടപ്പിറപ്പായിരുന്നു. അവരുടെ കുടുംമ്പത്തിലെ ചില കുട്ടികൾ മലയാളവും സംസ്കൃതവും പഠിച്ചിരുന്നു. ചിലർ സിദ്ധരൂപം, ബാലപ്രബോധനം, ബാലചികിത്സാഗ്രന്ഥം, സഹസ്രയോഗം, അമരകോശം മറ്റും പഠിച്ചു ബാലചികിത്സ തൊഴിലാക്കി. 

ഗോത്രസ്മൃതികളുയർത്തുന്ന ദായക്രമങ്ങുകളായ തിരണ്ടുകുളി, നൂലുകെട്ട്, പുടവകൊട എന്നിവയും കല്യാണം, മരണം, മരണാടിയന്തിരം മുതലായ അവസരങ്ങളിലും ആണ് സമുദായാംഗങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു ചേരുന്നത്. കള്ളിൻറെ അതിപ്രസരത്താൽ വാക്കുതർക്കവും അടിപിടിയും, അവസാനം സദ്യ കഴിക്കാതെ ഇറങ്ങിപ്പോയി അടുത്തുള്ള ഷാപ്പിൽ കയറുക എന്നതും ഈ സമുദായത്തിന്റെ മുഖമുദ്രയായിരുന്നു. മൂന്നു ദിവസത്തെ സദ്യയാണ് കല്യാണച്ചടങ്ങുകളുടെ പ്രത്യേകത. മൂന്നാം ദിവസം ഇണങ്ങന് ദക്ഷിണ കൊടുത്തശേഷം പെണ്ണിന് ഒരു പുടവയും തോർത്തും കൊടുത്ത് സദ്യയും കഴിച്ച് പെണ്ണിനേയും കൊണ്ടുപോരും. എന്നാൽ വിവരിച്ചതുപോലെ അത്ര ശാന്തമായി കാര്യങ്ങൾ പര്യവസാനിക്കുമെന്നു വിചാരിക്കണ്ട. ചെറിയ വാക്കുതർക്കത്തിൽ തുടങ്ങി ഉന്തും തള്ളിലുമായി നീണ്ട് അവസാനം അടിപിടിയിലെത്തുകയും നാട്ടുകാർ ഇടപെട്ട് ഒരുവിധം രണ്ടു കൂട്ടരെയും അകറ്റി നിർത്തിയാലും മുറുമുറുത്ത് സദ്യ ബഹിഷ്കരിച്ച്‌ ഒരു കൂട്ടർ ഇറങ്ങിപ്പോകുകയും വീട്ടുകാരുടെ സന്തോഷം ദുഃഖമായി, ദുരന്തമായി മാറുകയും ചെയ്യും. ഇതിനൊക്കെ ഒരു പരിഹാരം വേണമെന്ൻ ഉൽപതിഷ്ണുക്കളായ ചെറുപ്പക്കാർക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഇവരിൽ ചിലരാണ് സമുദായത്തിൻറെ ഉദ്ധാരണത്തിനും സാമൂഹ്യമായ സമത്വത്തിനും വേണ്ടി രംഗത്തിറങ്ങിയത്. തലപ്പുലം ടി. കെ. ഗോവിന്ദൻ, അർത്തുങ്കൽ പി. ആർ. വേലായുധൻ വൈദ്യർ, ചേർത്തല അങ്കൻ വൈദ്യർ എന്നിവർ ഇതിൽ പ്രധാനികളാണ്. 

വേലൻ സമുദായം
സന്മാർഗ്ഗ പോഷിണി സമസ്ത കേരള വേലൻ മഹാസഭ
അഖില തിരുവിതാംകൂർ വേലവർ മഹാസഭ
കേരള വേലൻ മഹാസഭ