ബി.സി.2000-മാണ്ടുകളിൽ സിന്ധുനദീതടത്തിലാണ് പ്രാചീന ഇന്ത്യൻ ശില്പകലയുടെ വികാസം. <MASK> ശില്പങ്ങൾക്ക് പ്രാചീനകാലശില്പകലയിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട സ്ഥാനമുണ്ട്. ബി.സി.2500 മുതൽ ബി.സി.1700വരെയായിരുന്നു ഈ സംസ്ക്കാരത്തിന്റെ സുവർണ്ണകാലം. ശില, ലോഹം, കളിമണ്ണ് എന്നിവയിലാണ് സിന്ധുനദീതടവാസികൾ ശില്പനിർമ്മാണം നടത്തിയിരുന്നത്.  സിന്ധുനദിയുടെ വടക്കേകരയിലുള്ള ഹാരപ്പ, തെക്ക്ഭാഗത്തെ മോഹെൻജൊദാരോ എന്നീനഗരങ്ങളായിരുന്നു അക്കാലത്തെ പ്രധാനകേന്ദ്രങ്ങൾ. ഇവിടെനിന്നും മുദ്രകളായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ശിലാഫലകങ്ങളും മനുഷ്യർ, മൃഗങ്ങൾ, ദേവതകൾ എന്നിവയുടെ രൂപങ്ങളും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. മോഹെൻജൊദാരോയിൽ നിന്നും കണ്ടെടുത്ത ശിലാഫലകത്തിൽ ഒറ്റക്കൊമ്പുള്ള സാങ്കല്പിക മൃഗത്തിന്റെ ചിത്രം കൊത്തിവച്ചിട്ടുണ്ട്. കാള,ആന,കാണ്ടാമൃഗം എന്നിവയും അക്കാലത്തെ ശില്പങ്ങൾക്കു വിഷയമായിരുന്നു. ഇവിടെനിന്നും ലഭിച്ച ചുണ്ണാമ്പുകല്ലുകളിൽ കൊത്തിയെടുത്തദൈവത്തിന്റെ കബന്ധപ്രതിമ എന്ന ശില്പം പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നു.  വെങ്കലത്തിൽ നിർമ്മിച്ച നർത്തകിയെപോലുള്ള പെൺകുട്ടിയുടെ  ചെറുപ്രതിമയും ഇവിടെ നിന്ന് കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്.
ഏഷ്യൻ ശില്പകല
ഹാരപ്പ മോഹെൻജൊദാരോ സിന്ധുനദീതടസംസ്ക്കാരത്തിലെ അജന്താഗുഹകളിലും