ക്രി.വ. 495-ൽ കശ്യപരാജാവിന്റെ പരാജയത്തെ തുടർന്ന് ബുദ്ധവിഹാരകേന്ദ്രമായി മാറിയ സിഗിരിയ 13-14 നൂറ്റാണ്ടുകൾ വരെ ആങ്ങനെ തുടർന്നു.  തുടർന്നുള്ള കുറേക്കാലത്തേക്ക് സിഗിരിയയെ സംബന്ധിച്ച രേഖകൾ ലഭ്യമല്ല. പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ <MASK> രാജാവ് അതിനെ ഒരു സൈനികകേന്ദ്രമായി ഉപയോഗിച്ചു. ബ്രിട്ടീഷ് ശക്തിക്കു മുൻപിൽ കാൻഡി രാജ്യത്തിന്റെ പതനത്തെ തുടർന്ന് സിഗിരിയ വീണ്ടും വിസ്മരിക്കപ്പെട്ടു. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ശ്രീലങ്ക ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൽ കീഴായിരുന്നപ്പോൾ സിഗിരിയ പുരാവൃത്താന്വേഷികളുടേയും ചരിത്രകാരന്മാരുടേയും ശ്രദ്ധ ആകർഷിച്ചു. 1853-ൽ പുരാവസ്തുഗവേഷകരായ ആഡവും ബെയ്ലിയുമാണ്‌ സിഗരിയയുടെ ചരിത്രം പഠനവിധേയമാക്കിയത്. 1890-കളിൽ സിഗിരിയയിലെ അവശിഷ്ടങ്ങളുടെ ശാസ്ത്രീയപഠനം ചെറിയതോതിൽ തുടങ്ങി.  തുടർന്ന് എച്ച്.സി.പി. ബെൽ കൂടുതൽ വിശദമായ പഠനങ്ങൾ നടത്തി. ശ്രീലങ്കൻ സർക്കാർ 1982-ൽ തുടങ്ങിയ സാംസ്കാരികത്രികോണ പദ്ധതി സിഗിരിയക്ക് ഏറെ പ്രാധാന്യം നൽകി.  സിഗിരിയയിലെ നഗരസമുച്ചയം മുഴുവൻ ഉൾപ്പെടുത്തിയുള്ള പഠനങ്ങൾ ആദ്യമായി നടന്നത് ഈ പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായാണ്.
സിഗിരിയ
അജന്തയിലെ അനുരാധപുരം കാൻഡിയിലെ ഒരഗ്നിപർവതം