മാർപ്പാപ്പയുടെ ഭൗതികാധികാരത്തെ രക്ഷപെടുത്താനുള്ള തന്ത്രമായി അപ്രമാദിത്വപ്രഖ്യാപനത്തെ കണ്ട യൂറോപ്പിലെ രാഷ്ട്രീയശക്തികൾ അരിശം കൊണ്ടു.  പ്രഷ്യൻ ചാൻസലർ ബിസ്മാർക്കും ബ്രിട്ടീഷ് പ്രധാനമന്ത്രി ഗ്ലാഡ്സ്റ്റണും അതിനെ നിശിതമായി വിമർശിച്ചു. പഴകിത്തുരുമ്പിച്ചതിനാൽ ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കും എന്നു കരുതിയ ആയുധങ്ങളെ <MASK> തേച്ചു മിനുക്കി പ്രദർശിപ്പിക്കുകയാണെന്ന് ഗ്ലാഡ്സ്റ്റൺ പരിഹസിച്ചു.  ഏതായാലും, അപ്രമാദിത്വപ്രഖ്യാപനത്തിനു വെറും രണ്ടാഴ്ചക്കു ശേഷം, ഫ്രഞ്ചു സൈന്യം റോമിൽ നിന്നു പിൻവാങ്ങിയതിനെ തുടർന്ന് നഗരം പീഡിമോണ്ടുകാരായ ഇറ്റാലിയൻ ദേശീയവാദികളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായി. പുതിയ ഇറ്റാലിയൻ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ തലസ്ഥാനമായിത്തീർന്നു ആ നഗരം. ഇറ്റലിയിലെ പേപ്പൽ ഭരണത്തിന്റെ അന്ത്യമായിരുന്നു അത്.  പീഡ്മോണ്ടിലെ ഭരണാധികാരിയായിരുന്ന വിക്ടർ ഇമ്മാനുവേൽ, ഏകീകൃതി ഇറ്റലിയുടെ രാജാവായി. റോമിന്റെ പുതിയ അധിപതികൾ വച്ചുനീട്ടിയ സാമ്പത്തികസഹായവും ഒത്തുതീർപ്പു വ്യവസ്ഥകളും സ്വീകരിക്കാനോ, റോമിനു വെളിയിൽ പലരും വച്ചുനീട്ടിയ അഭയം സ്വീകരിക്കാനോ മാർപ്പാപ്പ തയ്യാറായില്ല.  തന്നെ അദ്ദേഹം റോമിൽ, വത്തിക്കാൻ കൊട്ടാരത്തിലെ തടവുകാരനായി സ്വയം പ്രഖ്യാപിച്ചു.
ഒൻപതാം പീയൂസ് മാർപ്പാപ്പ
റോം ചിലിയിലും സ്പെയിൻ ഇറ്റലിയുടേയും