ഐക്യത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള അറബിപ്രവർത്തനം ആരംഭിച്ചത് 1942-ൽ <MASK> പ്രധാനമന്ത്രിയായിരുന്ന നൂറി അൽ സൈദു ഒരു 'ബ്ളൂബുക്ക്' തയ്യാറാക്കിയതോടെയാണ്. ഒരു ഫെഡറേഷനിലൂടെ ഇറാക്ക്, സിറിയ, ലെബനൻ, പലസ്തീൻ, ട്രാൻസ് ജോർദാൻ എന്നീ രാജ്യങ്ങളെ പുനഃസംയോജിപ്പിച്ച് ഒരു വിശാല സിറിയൻ രാഷ്ട്രം ഉണ്ടാക്കുവാനും, തയ്യാറുള്ള മറ്റു അറബിരാജ്യങ്ങളുമായി യോജിച്ച് ഒരു അറബിലീഗ് സംഘടിപ്പിക്കുവാനും ഉള്ള ഒരു പദ്ധതിയായിരുന്നു നൂറിയുടേത്. ബ്രിട്ടൻ പൂർണ പിന്തുണ നല്കിയെങ്കിലും ഈജിപ്തും സൗദി അറേബ്യയും ഒരു ശക്തമായ സിറിയ എന്ന ആശയത്തെ ഭയന്ന് അതിനെ എതിർത്തു. അറബിഐക്യം അറബികൾ തന്നെ ഉണ്ടാക്കേണ്ടതാണെന്നും പുറത്തുനിന്ന് അവരുടെമേൽ വച്ചുകെട്ടേണ്ട ഒന്നല്ലെന്നും ഈഡൻ അഭിപ്രായപ്പെട്ടതിനെത്തുടർന്ന് 1943-ൽ ഈജിപ്തിന്റെ പ്രധാനമന്ത്രിയായിരുന്ന നഹാസ് പാഷ ചില നിർദ്ദേശങ്ങൾ അറബിരാഷ്ട്രങ്ങളിലെ പ്രധാനമന്ത്രിമാരുടെ പരിഗണനയ്ക്കായി സമർപ്പിച്ചു. അതിനുള്ള പ്രധാന കാരണങ്ങൾ ഇവയായിരുന്നു: (1) നൂറിയുടെ പ്ലാൻ പാടെ നിരാകരിച്ചാൽ അത് അറബി ഐക്യത്തെ എതിർക്കുകയാണെന്നു വരും. അതുകൊണ്ട് നിഷേധാത്മകമല്ലാത്ത ഒരു ബദൽപദ്ധതി ആവിഷ്കരിക്കണം.
അറബ് ലീഗ്
ഇറാക്കിലെ സിറിയ ഈജിപ്തും ഈജിപ്ത്