ബി.സി. അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിൽ നിലവിലിരുന്ന ഗ്രീസിലെ നഗരരാഷ്ട്രങ്ങളിൽ എല്ലാ പൗരന്മാർക്കും അംഗത്വമുള്ള <MASK> ഭരണകാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചിരുന്നത്. ഈ സമ്പ്രദായത്തെ പ്രത്യക്ഷ ജനാധിപത്യം(Direct Democracy) എന്ന് വിളിക്കുന്നു. എല്ലാ പൗരന്മാരും രാജ്യകാര്യസഭയിലെ അംഗങ്ങളായിരുന്നെങ്കിലും, എല്ലാ ജനങ്ങളും പൗരന്മാരായിരുന്നില്ല. സ്ത്രീകൾക്കും, അടിമകൾക്കും മറ്റും പൗരത്വം നിഷേധിച്ചിരുന്നു. പൗരന്മാർക്ക് രാജ്യകാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതിനു വേണ്ടത്ര സമയം ലഭിക്കുന്നതിന്ന് അടിമകൾ ആവശ്യമാണെന്നത്രേ നഗരരാഷ്ട്രങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്. അപ്പോൾ അവകാശ സമത്വം എന്ന സങ്കല്പം പ്രത്യക്ഷ ജനാധിപത്യത്തിന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നുള്ളത് വ്യക്തമാണു. അക്കാലത്ത് ഗ്രീക്ക് ചിന്തകർ ഈ സമ്പ്രദായത്തെ വളരെയൊന്നും അനുകൂലിച്ചില്ല. പെരിക്ലിസ് അതിന്റെ ആരാധകനായിരുന്നെങ്കിലും, പ്ലേറ്റോയും ഐസോക്രാറ്റീസും അതിനെതിരായിരുന്നു. അരിസ്റ്റോട്ടിൽ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ശത്രുവായിരുന്നില്ല. ഏതാനും പേരുടെ കൈയിൽ അധികാരം കേന്ദ്രീകരിക്കുകയെന്ന വിപത്തൊഴിവാക്കാൻ ജനാധിപത്യത്തിനുള്ള കഴിവ് അദ്ദേഹം അംഗീകരിച്ചു. എങ്കിലും സംഖ്യയിൽ കൂടുതലായ ദരിദ്രരുടെ സർവ്വാധിപത്യത്തിന്ന് ജനാധിപത്യം വഴിയൊരുക്കുമെന്നും, സമർത്ഥന്മാർക്ക് അർഹിക്കുന്ന സ്ഥാനം ലഭിക്കുകയില്ലെന്നുമുള്ള വിമർശനങ്ങൾ അദ്ദേഹം ഉന്നയിച്ചു.
ജനാധിപത്യം
ജർമ്മനിയിലുണ്ടായ ഇംഗ്ലണ്ട് ഫ്രാൻസിലെ നിയമസഭകളാണു