ശാസ്ത്രചരിത്രത്തിൽ അപൂർവമൃത്തുകളുടെ കഥ ആരംഭിക്കുന്നത് 1751-ൽ പുതിയ ചില ഗുണധർമങ്ങളോടുകൂടിയ ഒരു നൂതനഖനിജം വിവരിക്കപ്പെട്ടതോടുകൂടിയാണ്. ബെർസേലിയസ്സും ഹിസിംഗറും (Berzelius,Hisinger) കൂടി 1803-ൽ ഈ ഖനിജം പുനഃപരിശോധിക്കുകയും, അതിനെ സീറൈറ്റ് (Cerite) എന്നു വിളിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതിൽ നിന്ന് അശുദ്ധരൂപത്തിൽ സീറിയം ഓക്സൈഡ് അവർക്കു ലഭിച്ചു. ആ കൊല്ലം തന്നെ ക്ലാപ്റോത്ത് എന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞനും ഇതേ പദാർഥം ലഭിക്കുകയുണ്ടായി. 1794-ൽ <MASK> രസതന്ത്രജ്ഞനായ ഗഡോലിൻ (Gadolin), യിറ്റർബി എന്ന സ്ഥലത്തിനടുത്തുനിന്ന് കിട്ടിയ ഒരു ഖനിജം വിവരിക്കുകയും അതിൽ ഒരു പുതിയമൃത്ത് ഉണ്ടെന്ന് ഊഹിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എക്ബെർഗ് (Ekeberg), എന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞൻ ഇതിൽനിന്ന് 1797-ൽ അശുദ്ധമായ യിട്രിയ (യിട്രിയം ഓക്സൈഡ്) നിർമിച്ചു. ഇത്തരം ഖനിജങ്ങളുടെ സങ്കീർണസ്വഭാവം മനസ്സിലായത് 1839 മുതൽ മൊസാൻഡർ നടത്തിയ സീറൈറ്റ്-ഗവേഷണത്തിൽ നിന്നാണ്. അദ്ദേഹവും കൂട്ടുകാരും അനേകം പുതിയ മൃത്തുകൾ വേർതിരിച്ചു. പ്രൊമീഥിയം ഒഴികെയുള്ള ലോഹങ്ങളുടെ ഓക്സൈഡുകൾ അങ്ങനെ ഓരോന്നായി പൃഥക്കൃതങ്ങളായി. ഇവയിൽ അവസാനത്തേതാണ് 1908-ൽ കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ട ലുട്ടീഷ്യം ഒക്സൈഡ്.
റെയർ എർത്ത് മൂലകങ്ങൾ
ഇന്ത്യ കേരളത്തിൽ സ്വീഡിഷ് നോർവേ