എബ്രായ ഭാഷയേക്കാൾ ഫിലോയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നത് ഗ്രീക്ക് ആയിരുന്നു.  അദ്ദേഹത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം യവനമായിരുന്നു. ഒരു യവനചിന്തകനായി അദ്ദേഹത്തെ കണക്കാക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ല.   ഫിലോയുടെ ബൈബിൾ വ്യാഖ്യാനം ഗ്രീക്ക് തത്ത്വചിന്തയുമായി അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്ന ഗാഢപരിചയം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.  അന്യാപദേശപരവും പ്രതീകാത്മകവുമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങളിൽ, ഫിലോ മോശയെ നിയമദാതാവും പ്രവാചകനും, പിൽക്കാല ദർശനങ്ങളുടെയെല്ലാം ഉറവിടമായ ഉന്നതദാർശനികനും ആയി ചിത്രീകരിച്ചു.  ഗ്രീക്ക് തത്ത്വചിന്തയിലെ ഉദാത്തമായ ചിന്തകളെല്ലാം യഹൂദനിയമത്തിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നെന്നും, ആ ചിന്തയിലെ വലിയൊരു ഭാഗത്തിന്റെ ഉടവിടം മോശെ ആണെന്നും ഫിലോ വാദിച്ചു.  അലക്സാണ്ഡ്രിയയിലെ യവനപശ്ചാത്തലത്തിൽ എഴുതിയ ഫിലോ, യഹൂദസംസ്കാരം യവനസംസ്കാരത്തിന് ഒപ്പം നിൽക്കാൻ യോഗ്യതയുള്ളതാണെന്ന് സ്ഥാപിയ്ക്കാനാണ് ഈ വ്യാഖ്യാനങ്ങളിൽ ശ്രമിച്ചത്.  ഫിലോയുടെ ദൈവസങ്കല്പത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ അതീതത്വത്തേയും സാമീപ്യത്തേയും(Transcendence & Immanence) കുറിച്ചുള്ള <MASK> ആശയങ്ങൾ മുന്നിട്ടുനിൽക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ഉണ്മയെ, പ്രപഞ്ചത്തിന്മേൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ദൈവശക്തിയിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹം വേർതിരിച്ചു.  പിൽക്കാലചിന്തയെ ഏറെ സ്വാധീനിച്ച "ലോഗോസ്" എന്ന സങ്കല്പത്തെ യഹൂദ-യവന ചിന്താപാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്ന് കണ്ടെത്തി സംസ്കൃതരൂപം നൽകിയത് ഫിലോയാണ്.
ഫിലോ
പ്ലേറ്റോയുടെ ജോസെഫസിന്റേയും ഒരിജൻ ജോസെഫസ്