ഈ തത്ത്വങ്ങൾ ഐക്യരാഷ്ട്ര ഉടമ്പടിക്ക് ആധാരമായിരിക്കേണ്ട ആശയങ്ങളെ മുൻകൂട്ടി കാണുകയാണുണ്ടായത്. ഈ ചാർട്ടറിലെ വ്യവസ്ഥകളെല്ലാം യു.എൻ. അംഗീകരിച്ചിട്ടുണ്ട് (1942 ജനുവരി 1). യു.എസ്.എസ്.ആറും ഇരുപത്തിനാലു സഖ്യരാജ്യങ്ങളും ഈ സംയുക്തപ്രഖ്യാപനം അംഗീകരിച്ചു. എന്നാൽ ശത്രുരാജ്യത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, രണ്ടാംവകുപ്പ് ബാധകമല്ലെന്ന് 1944 ഫെബ്രുവരി 22-ന് അറ്റ്ലാന്റിക്ക് ചാർട്ടറിന്റെ ശില്പികളിലൊരാളായ ബ്രിട്ടിഷ് പ്രധാനമന്ത്രി വിൻസ്റ്റൺ ചർച്ചിൽ പാർലമെന്റിൽ പ്രസ്താവിച്ചു. ഒരു കൊല്ലം കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഈ ഉടമ്പടി, ഒരു നിയമമെന്ന നിലയിലല്ല, വഴികാട്ടിയെന്ന നിലയിൽ മാത്രമേ സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയൂ എന്നും അദ്ദേഹം അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. നേരത്തെതന്നെ (1943 ഡിസമ്പറിൽ) കിഴക്കേ പോളണ്ടിനെ യു.എസ്.എസ്.ആറുമായി സംയോജിപ്പിച്ചതിനെ അദ്ദേഹവും സ്റ്റാലിനും കൂടി പ്രത്യക്ഷത്തിൽ ശരിവയ്ക്കുകയും, ജർമനിയിൽ നിന്നും, തദ്ദേശവാസികളുടെ ആഗ്രഹാഭിലാഷങ്ങളെ ഒട്ടും പരിഗണിക്കാതെ തന്നെ, <MASK> നഷ്ടപരിഹാരം ലഭിക്കേണ്ടതാണെന്ന വാദം അംഗീകരിക്കുകയുമുണ്ടായി. അതിനുമുൻപ് വെള്ളക്കാർക്ക് മാത്രമായി ചാർട്ടറിന്റെ പ്രയോജനങ്ങൾ പരിമിതമാക്കണമെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള അഭിപ്രായങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. കേവലമൊരു അനൌപചാരിക പ്രമാണമോ, അഭിപ്രായപ്രകടനം മാത്രമോ ആയ പ്രസ്തുത ചാർട്ടർ കാലക്രമേണ വിസ്മൃതമായി.
അറ്റ്ലാന്റിക് ചാർട്ടർ
പോളണ്ടിന് ബ്രിട്ടിഷ് യു.എസ്. ബ്രിട്ടണിൽ