അമേരിക്കയിലെ പല റെഡ് ഇന്ത്യൻ വംശജർക്കും  പഞ്ഞിമരം വളരെ വിശുദ്ധമായിരുന്നു. ജീവന്റെ വൃക്ഷമായാണ് അവർ പഞ്ഞിമരത്തെ കരുതിയിരുന്നത്. സീബാ എന്ന് അവർ വിളിച്ചിരുന്ന പഞ്ഞിമരത്തിന്റെ വേരുകൾ പാതാളത്തിലും ശിഖരങ്ങൾ സ്വർഗ്ഗത്തിലും എത്തുന്നതായി അവർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. നഗരത്തിന്റെയും ഗ്രാമത്തിന്റേയും മധ്യത്തിൽ അവർ പഞ്ഞിമരം നട്ടുവളർത്തി. അസൗകര്യമായി വളർന്നു നിന്ന മരത്തെപ്പോലും അവർ മുറിക്കുമായിരുന്നില്ല. അത്യാവശ്യഘട്ടങ്ങളിൽ വള്ളമുണ്ടാക്കാൻ മരം മുറിക്കേണ്ടിവരുന്ന അവസരങ്ങളിൽ അത് മരത്തിന്റെ സമ്മതത്തോടെയേ ചെയ്തിരുന്നുള്ളൂ. മുറിക്കുന്നയാളോട് അതിൽ കുഴപ്പമില്ലെന്ന് മരം പറഞ്ഞിരുന്നുവത്രേ. ആ മരത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ പിന്നീട് എല്ലാക്കാലവും നോക്കി സംരക്ഷിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം മുറിച്ചവർക്കാണ്. ആഫ്രിക്കയിലും പഞ്ഞിമരത്തെ വിശുദ്ധമായിത്തന്നെ കാണുന്നു. പഞ്ഞിത്തലയണയിൽ കിടന്നാൽ സൗഭാഗ്യം വരുകയും ആത്മാവിനു ശുദ്ധിയുണ്ടാവുകയും ചെയ്യുമെന്നാണാവരുടെ വിശ്വാസം. മരണമടഞ്ഞവരുടെ ആത്മാക്കൾ ഈ മരത്തിന്റെ ശിഖരങ്ങളിൽ കയറിയാണ് സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോവുന്നതെന്ന് <MASK> വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.
പഞ്ഞിമരം
മെക്സിക്കോയിലെ തായ്‌ലാന്റിലും മായന്മാർ ഗ്വാട്ടിമാലയിലെയും