ഇപ്രകാരം ന്യായമായ അവകാശങ്ങളേയും മറ്റും മുൻനിർത്തി അധികാര മോഹികളായ രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കൾ കുത്തിപ്പൊക്കുന്ന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ പലയിടത്തും അക്രമാസക്ത ദേശീയതയായി തലയുയർത്തുന്നുണ്ട്. ശ്രീലങ്കയിലെ തമിഴ് പ്രശ്നം, <MASK> ബാസ് തർക്കം, റഷ്യയിലെ ചെച്നിയ, മ്യാന്മാറിലെ കരേൻ തുടങ്ങിയവ അക്രമത്തിലേക്ക് നീങ്ങിക്കഴിഞ്ഞ ദേശീയതയുടെ ഉദാഹരണങ്ങളാണെങ്കിൽ ഇനിയും അക്രമത്തിൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ഉപദേശീയതയുടെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ് ബ്രിട്ടണിലെ വെയിൽസിലും സ്കോട്ട്ലൻഡിലും തല ഉയർത്തുന്ന ദേശീയ വികാരങ്ങൾ. ആഫ്രിക്കയിൽ ഗോത്രവർഗനിലയിൽ നിന്നും വളരെ ഉയർന്നിട്ടില്ലാത്ത പല രാഷ്ട്രങ്ങളിലും ഈ പ്രവണത അക്രമാസക്തമായി തീർന്നിരിക്കുന്നു. എത്യോപ്യയിൽ നിന്ന് എറിട്രിയ വിട്ടുപോയതും റുവാണ്ടയും ബറൂണ്ടിയും രണ്ടായി പിരിഞ്ഞതും, തത്ക്കാലത്തേക്ക് കെട്ടടങ്ങിയ നൈജീരിയയിലെ ബയാഫ്രാ കലാപവും ചെക്കസ്ലോവാക്കിയയുടെ പിളർപ്പും, ബാൾക്കൻ പ്രദേശത്തെ പഴയ യുഗോസ്ലോവ്യയുടെ തകർച്ചയെ തുടർന്ന് ഇപ്പോഴും തുടരുന്ന സംഘർഷങ്ങളും മറ്റും ഉദാഹരണം. പശ്ചിമേഷ്യയിൽ ഇറാഖിലും തുർക്കിയിലും മറ്റുമായി ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ഖുർദുകളുടെ രാഷ്ട്രത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള സമരവും അഫ്ഘാനിസ്താനിലെ ഉസ്ബെക്ക്, പുഷ്തു തർക്കങ്ങളും എല്ലാം ഈ പ്രവണതയുടെ ബഹിർസ്ഫുരണങ്ങളാണ്.
അക്രമാസക്ത ദേശീയത
തമിഴ്നാട്ടിലുമാണ് സ്പെയിനിലെ മുസ്ലീംലീഗ് ഫ്രഞ്ചുകാരനായ