ഇൻട്രാ സെല്ലുലാർ പ്രോട്ടിയോലൈസിസ് ഗവേഷണത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന അവ്രാം ഹെർഷ്കോയുടെ സംഘത്തോടൊപ്പം സിചനോവർ ബിരുദ പഠനം ആരംഭിച്ചു. അക്കാലത്ത് ഹെർഷ്കോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ കൂടുതലും കേന്ദ്രീകരിച്ച സെറം-ഇൻഡ്യൂസ്ഡ് “പ്ലിയോട്രോപിക് പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ” സംവിധാനത്തെയും അത് തിരിച്ചറിയാനുള്ള ശ്രമവും ഉപേക്ഷിച്ചിരുന്നു. റെറ്റികുലോസൈറ്റിലെ അസാധാരണമായ ഹീമോഗ്ലോബിന്റെ അപചയമായ പ്രോട്ടിയോലൈസിസ് പഠിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തു. ഇത് ചുവന്ന രക്താണുക്കളെ വേർതിരിക്കുന്നു. റെറ്റിക്യുലോസൈറ്റിനെ ഒരു മാതൃകാ സംവിധാനമായി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനുള്ള കാരണം, നോൺ-ലൈസോസോമൽ, എനർജി ആവശ്യപ്പെടുന്ന പ്രോട്ടിയോലൈറ്റിക് സിസ്റ്റം തേടുകയായിരുന്നു എന്നതാണ്. ഇൻട്രാ സെല്ലുലാർ പ്രോട്ടീനുകളുടെ നിയന്ത്രിത പ്രോട്ടിയോലൈസിസ് ലൈസോസോമല്ലെന്ന് പല പഠനങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യക്തമായിരുന്നു. റെറ്റിക്യുലോസൈറ്റിൽ കൂടുതൽ കാലം ലൈസോസോമുകൾ നിലനിൽക്കുന്നില്ല. ഇത് അതിന്റെ പൂർണ്ണതയുടെ അവസാന ഘട്ടത്തിൽ രക്തചംക്രമണത്തിലേക്ക് എത്തുന്നതിന് മുമ്പ് നീക്കംചെയ്യുന്നു. 1978-ലെ വേനൽക്കാലത്ത്, ലൈസോസോമുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ഗോർഡൻ കോൺഫറൻസിനിടെ, <MASK> യെശിവ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി സ്‌കൂൾ ഓഫ് മെഡിസിനിൽ നിന്നുള്ള ഡോ. അലക്സ് നോവികോഫിനെയും അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ലൈസോസോം ഗവേഷണ മേഖലയുടെ തുടക്കക്കാരിൽ ഒരാളായ ക്രിസ്റ്റ്യൻ ഡി ഡുവെയെയും കണ്ടുമുട്ടി.
ആരോൺ സിചനോവർ
ഹൈഫ അർമേനിയ ഇസ്രായേൽ ന്യൂയോർക്കിലെ