വിശുദ്ധ ഡെനിസിന്റെ ആശ്രമത്തിൽ മടങ്ങിയെത്തിയ അബലാർഡിന്‌ അവിടത്തെ സാഹചര്യങ്ങളും മുൻപത്തേതിൽ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതായി അനുഭവപ്പെട്ടു.  ഇതിൽ ഒരളുവരേ കുറ്റം അബലാർഡിന്റെ തന്നെ ആയിരുന്നു.  മറ്റു സന്യാസിമാരെ അരിശം കൊള്ളിക്കുന്നതിൽ അബലാർഡ് ഒരു പ്രത്യേകതരം ആനന്ദം കണ്ടെത്തി.  ഉദാഹരണത്തിന്‌, ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ആഥൻസിലെ മെത്രാനായിരുന്ന അരയോപാഗസുകാരൻ ദിയൊനുസ്യോസിനെ വിശുദ്ധ ഡെനിസിന്റെ ആശ്രമത്തിലെ മറ്റു സന്യാസികൾ തങ്ങളുടെ ആശ്രമത്തിന്റെ സ്ഥാപകനായി കരുതിയിരുന്നു.  അരയോപാഗസുകാരൻ ദിയൊനുസ്യോസ് ആഥൻസിലെ മെത്രാനായിരുന്നെന്ന ഒൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ആശ്രമാധിപൻ ഹിൽഡുയിന്റെ സാക്ഷ്യം അവർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.  എന്നാൽ, അവരെ അരിശം കൊള്ളിക്കാനായി അബലാർഡ്, അരയോപാഗസുകാരൻ ദിയൊനുസ്യോസ് കൊരിന്തിലെ മെത്രാനായിരുന്നു എന്ന സഭാചരിത്രകാരൻ <MASK> സാക്ഷ്യം എടുത്തുകാട്ടി.   ചരിത്രപരമായ ഈ "പാഷണ്ഡത" സ്വാഭാവികമായും പീഡനങ്ങളിലേയ്ക്കു നയിച്ചപ്പോൾ, അബലാർഡ് ആശ്രമാധിപന്‌ ഒരു കത്തെഴുതി.
പീറ്റർ അബലാർഡ്
ബോത്തിയസിന്റേയും ജെറോമിന്റേയും ബീഡിന്റെ അരിസ്റ്റോട്ടിലിന്റേയും