పనీర్ అనే పదం పెర్షియన్ మూలానికి చెందినది. టర్కిష్ పదం ఇనీర్ర్, పెర్షియన్ పనీర్ పానిర్, అజర్బైజాయా పదాలు పెండిర్, ఆర్మేనియన్ పద పానిర్ (պանիր), పన్నీర్ నుండి ఉద్భవించిన అన్ని రకాల చీజులను సూచిస్తాయి. పనీర్ మూలం కూడా చర్చనీయాంశమైంది. వేద భారతీయ, ఆఫ్ఘనిస్తాన్, ఇరానియన్, పోర్చుగీసు-బెంగాలీ మూలాలు పనీర్‌గా ప్రతిపాదించబడ్డాయి.
సంజీవ్ కపూర్ వంటి కొంతమంది రచయితలు వేద సాహిత్యంలో పనీర్ రూపంగా సూచించబడే పదార్ధం ఉన్నట్లు ప్రతిపాదించారు. ఆర్థర్ బెర్డెడెల కీత్ రచనల ఆధారంగా రింగెడు (6.48.18 లో) పేరుతో "ఒక రకమైన చీజ్" "బహుశా ఉన్నట్లు పేర్కొన్నారు. ఏది ఏమైనప్పటికీ, ఋగ్వేదం " పాల విరుగుడు కాని జున్ను కాదు" అని ఒట్టో స్క్రాడేర్ అభిప్రాయపడ్డాడు. 

కె.టి. ఆచాయ పురాతన ఇండో-ఆర్యన్ సంస్కృతిలో పాల ఆమ్లీకరణ ఒక నిషిద్ధమని పేర్కొంటూ, కృష్ణుడి గురించి పవిత్రమైన పాలు, వెన్న, నెయ్యి, దహి (పెరుగు) లను సూచిస్తుంది కానీ విరిగినపాల చీజ్ గురించి ప్రస్తావించవద్దు.
చరణ సంహిత, బి.ఎన్.మాథూర్ వంటి గ్రంథాల ఆధారంగా భారతదేశంలో వేడి-యాసిడ్ గడ్డకట్టిన పాల ఉత్పత్తుల మొట్టమొదటి రుజువును కుషాన్-శాతవాహన యుగంలో క్రీ.శ. 75-300 మద్యకాలం నాటిలో ప్రారంభం అయిందని గుర్తించవచ్చు. సునీల్ కుమార్, ఇతరులు ఈ ఉత్పత్తిని ప్రస్తుత పనీరుగా అర్థం చేసుకుంటున్నారు. వారి అభిప్రాయం ప్రకారం, పనీర్ అనేది దక్షిణ ఆసియా, ఉత్తర-పశ్చిమ ప్రాంతాలకు చెందినది. దీనిని ఆఫ్ఘన్, ఇరానియన్ ప్రయాణికులు భారతదేశంలో ప్రవేశపెట్టారు. డి.ఆర్ భారతీయ నేషనల్ డైరీ రీసెర్చ్ ఇన్స్టిట్యూట్ గూడకార్ కూడా ఆఫ్ఘని, ఇరానియన్ దండయాత్రలచే భారతదేశంలో పనీర్ను ప్రవేశపెట్టినట్లు విశ్వసించాడు.

కె.టి. అచయ, ఆండ్రీ ఎస్. వైలీ, పాట్ చాప్మన్ అభిప్రాయాల ఆధారంగా పోర్చుగీస్ 17 వ శతాబ్దంలో బెంగాల్కు ఆమ్లీకరణతో పాలను విరుగకొట్టే ("బ్రేకింగ్") సాంకేతికతను ప్రవేశపెట్టారు. అందువల్ల, పన్నీరు, చెనా వంటి భారతీయ ఆమ్ల-సెట్ చీజ్లు మొదట బెంగాల్లో పోర్చుగీసు ప్రభావముతో తయారు చేయబడ్డాయి.

పేరు వెనుక చరిత్ర
తయారీ
సారూప్య జున్నులు
వంటకాలు