9 వ, 10 వ శతాబ్దాలలో నార్వేజియన్ సాహిత్య చరిత్ర బ్రగి బోడిసన్, ఐవిన్డెర్ స్కల్డిల్లిల్లర్ వంటి కవులతో, ఎడాడిక్ పద్యాలు, స్కల్డిక్ పదాలతో మొదలైంది. 1000లో క్రిస్టియానిటీ రాక యూరోపియన్ మద్యయుగ హజియోగ్రఫి (సెయింటుల గురించి వ్రాయడం), చరిత్ర రచనలను నార్వేకు పరిచయం చేసింది. స్థానిక మౌఖిక సాంప్రదాయం ఐస్లాండిక్ ప్రభావముతో విలీనం అయ్యింది. ఇది 12 వ శతాబ్దం చివరలో, 13 వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో వ్రాయబడిన సాహిత్యాన్ని ప్రభావితం చేసింది. ఆ కాలంలో ప్రధాన రచనలలో హిస్టోరియా నార్గివే, బయోరిక్సాగా, కొనంగ్స్ స్కుగ్గ్‌స్జ ఉన్నాయి.

స్కాండినేవియన్ యూనియన్, తదుపరి డోనో-నార్వేజియన్ యూనియన్ (1387-1814) కాలం నుండి లిటిల్ నార్వేజియన్ సాహిత్యం మొదలైంది. వీటిలో పీటర్ డాస్, లుడ్విగ్ హోల్బెర్గ్ వంటివి మినహాయింపుగా ఉన్నాయి. ఇబ్సెన్ తన నాటకంలో పీర్ జింట్లో, ఈ కాలాన్ని "రెండు వందల సంవత్సరాల చీకటి మునిగిన కోతుల జాతికి" అని వర్ణించాడు. ఇందులోని మొదటి పంక్తి తరచుగా కోట్ చేయబడింది. డెన్మార్కుతో సంకీర్ణం కారణంగా నార్వేజియన్ సాహిత్యం రచన స్థాయిని తగ్గిస్తూ వ్రాతపూర్వక డానిషును ఉపయోగించాలని ప్రభుత్వం విధానాలలో మార్పును తీసుకువచ్చింది.

నార్వేజియన్ సాహిత్యంలో ప్రధానంగా రెండు ప్రధాన సంఘటనలు పునరుజ్జీవనాన్ని కలిగించాయి: మొదటిది 1811 లో ఓస్లో (క్రిస్టియానా)లో నార్వే విశ్వవిద్యాలయం స్థాపించబడడం. రెండోది అమెరికన్ ఫ్రెంచ్ విప్లవాల తరువాత విప్లవం స్ఫూర్తిని స్వాధీనం చేసుకోవడం. 1814 లో నార్వేయులు తమ మొదటి రాజ్యాంగాన్ని రూపొందించారు. స్కాండినేవియాలో మొట్టమొదటిగా గుర్తించబడిన తరువాత ప్రపంచవ్యాప్తంగా శక్తివంతమైన రచయితలుగా ఖ్యాతిగడించిన వారిలో హెన్రిక్ వేర్జెల్లాండ్, పీటర్ క్రిస్టెన్ అస్జజోర్న్‌సన్, జోర్గన్ మో, కెమిల్లా కొల్లెట్ ఉన్నారు.

19 వ శతాబ్దం చివరి నాటికి నార్వేజియన్ సాహిత్య స్వర్ణయుగం "గ్రేట్ ఫోర్" అని పిలవబడింది: హెన్రిక్ ఇబ్సెన్, బ్జోర్న్‌స్టర్నే జోజ్రర్న్‌సన్, అలెగ్జాండర్ కీలండ్, జోనస్ లీ వంటి రచయితలున్నారు. బ్జోర్న్‌సన్ వ్యవసాయదారుల రచనలు ఐన్ గ్లాడ్ గట్ (ఎ హ్యాపీ బాయ్), సిన్నోవ్వ్ సోల్బాకెన్ విలక్షణమైన నార్వేజియన్ రోమనిక్ జీవితచిత్రణ ప్రధానాంశంగా ఉండేది. కీలండ్ నవలలు, చిన్న కథలు ఎక్కువగా సహజమైనవి. ప్రారంభ శృంగార జాతీయవాదానికి (ముఖ్యంగా పీర్ గైంట్) ముఖ్యమైన పాత్ర పోషించినప్పటికీ, హెన్రిక్ ఇబ్సెన్ ది వైల్డ్ డక్, ఎ డాల్'స్ హౌస్ వంటి అతని యథార్థ వాస్తవిక నాటకాలకు బాగా పేరు పొందాడు. వారు మధ్య తరగతి తరగతుల తన దాపరికండు చిత్రణలు, అవిశ్వాసం, సంతోషకరమైన వివాహాలు, అవినీతిపరులైన వ్యాపారవేత్తలతో పూర్తిచేసిన కారణంగా వారు గొడవకు కారణమయ్యారు.

19 వ శతాబ్దం చివరి నాటికి నార్వేజియన్ సాహిత్య స్వర్ణయుగంలో "గ్రేట్ ఫోర్" అని పిలవబడేది: హెన్రిక్ ఇబ్సెన్, బ్జోర్న్‌స్ట్‌జెర్నే బ్జొర్న్‌సన్, అలెగ్జాండర్ కీలండ్, జోనాస్ లీ. ఐన్ గ్లాడ్ రైతుల నవలలు గట్ (ఎ హ్యాపీ బాయ్), సిన్నోవ్వ్ సోల్బాకెన్ వంటి బిజోర్న్సన్ ఆరోజులలో అసలుసిసలైన నార్వేజియన్ రోమనిజ జాతీయవాదం ప్రధానాంశంగా ఉండేది. కీలండ్ నవలలు, చిన్న కథలు ఎక్కువగా సహజత్వానికి దగ్గరిగా ఉండేది. ప్రారంభ రోమనిజ జాతీయవాదం (ముఖ్యంగా పీర్ గైంట్) ముఖ్యమైన పాత్ర పోషించినప్పటికీ హెన్రిక్ ఇబ్సెన్ ది వైల్డ్ డక్, ఎ డాల్'స్ హౌస్ వంటి అతని సహజత్వం ప్రతిబింబించే నాటకాలకు బాగా పేరు పొందాడు. ఆయన మద్య తరగతుల అవిశ్వాసం, సంతోషం పోగొట్టుకున్న వివాహాలు, అవినీతిపరులైన వ్యాపారవేత్తల గురించి నాటకరచన కొనసాగిన కారణంగా అవి గొడవకు కారణమయ్యాయి.

20 వ శతాబ్దంలో ముగ్గురు నార్వేజియన్ నవలా రచయితలకు సాహిత్యంలో నోబెల్ బహుమతిని ప్రదానం చేశారు. బ్జోర్న్‌స్ట్‌జెర్నే బ్జొర్న్‌సన్ (1903), 1920 లో మార్కెన్స్ గ్రోడే ("గ్రోత్ అఫ్ ది సాయిల్") పుస్తకం, నార్త్ హమ్సన్, 1928 లో సిగ్రిడ్ అండ్‌సెట్, (క్రిస్టిన్లావ్రాంస్‌డాటర్). దాగ్ సోల్స్‌స్టాడ్, జోన్ ఫోస్సే, కోరా సాండెల్, ఓలావ్ డున్న్, ఓలావ్ హెచ్ హౌజ్, గున్వోర్ హాఫ్మో, స్టెయిన్ మెహ్రెన్, క్జెల్ ఆస్కెల్డ్‌సెన్, హన్స్ హెర్బొజొర్న్‌స్రడ్, అక్సేల్ సండెమోస్, బెర్గుల్‌జోట్ హాబెక్ హాఫ్, జోస్టీన్ గార్డర్ర్, ఎరిక్ ఫొస్నెస్ హంసెన్, జెంస్ బ్జోర్న్‌బో,క్జర్టన్ ఫ్లాగ్స్టాడ్,లార్డ్స్ సాబే క్రిస్టెంసెన్, జోహన్ బర్గెన్, హెర్బ్జోర్గ్ వాస్మొ, జాన్ ఎరిక్ వోల్డ్, రాల్ఫ్ జాకబ్సన్, ఓలాఫ్ బుల్,జాన్ క్జర్‌స్టాడ్, జార్జ్ జొహనెసెన్, టర్జీ వెసాస్, సిగర్డ్ హోయల్, అర్నుల్ఫ్ ఓవర్లాండ్, కార్ల్ ఓవే క్నౌస్గార్డ్, జోహన్ ఫాల్క్‌బెర్గెట్ వంటి రచయితలు గుర్తింపు కలిగి ఉన్నారు.

సాహిత్యం
వైకింగ్ యుగం
రవాణా
యూనియన్ రద్దు