కురవంజి అనగా ఒక నృత్య విశేషంతో కూడిన అడుగు. అడవులలో నివసించే కురవలనేవారి అడుగు కాబట్టి, దానిని కురవంజి అని కూడా పిలుస్తూ వచ్చారు. గంతులూ, చిందులు, గొండ్లి, అంజె అనేవి నృత్యావిశేషానికి సంబంధించిన పర్యాయపదాలు. కురవంజి కళారూపం ఆటవికులది. మానవుల అడవుల్లో నివసించే కాలంలో ప్రచారంలో కొచ్చిందీ కళారూపం. ఆనాటికీ ఈనాటికీ పుణ్యక్షేత్రాలుగా వున్న సింహాచలం దేవాలయంలోనూ, మంగళగిరి నృసింహ దేవాలయంలోనూ, విజయవాడ కనకదుర్గ దేవాలయం వద్దనూ, శ్రీశైలం మల్లికార్జునదేవాలయం వద్దనూ, తిరుపతి కొండమీదా సంవత్సరం పొడుగునా యాత్రా ఉత్సవాలు జరుగుతూ వుండేవి. దేశం నలుప్రక్కల నుండి, స్వాంజి దర్శనార్థం యాత్రికులు వచ్చి పోతూవుండేవారు. ఇలా వుత్సవాలకు వచ్చిన యాత్రికుల వినోదార్థం ఆటవికులైన కురవలు, వినోద ప్రదర్శనలు ఇస్తూవుండేవారు. ఈ వినోదాన్ని యాత్రికులు ఎంతగానో మెచ్చుకుని వారి మంచి మంచి బహుమతులను దానం చేసేవారు. ఏ మాత్రం నిర్మాణ పటుత్వంలేని అడుగులనే ప్రారంభదశలో ప్రారంభించినా క్రమేపీ వారి ఆడుగులకు ప్రేక్షకులు అమిత వుత్సాహాన్నిచ్చిన తరువాత కురవంజి అడుగు ఒక కళారూపంగా ఆభివృద్ధి చెందింది. కురవంజులు వేషధారణలో అడవిజంతువుల రకరకాల చర్మాలూ, నెమలి ఈకలూ, పందిముళ్ళు, కోరలూ, పులిగోళ్ళూ, ఎలుగుబంటి వెంట్రుకలూ మొదలైన వాఆటిని ధరించి నృత్యాలు చేస్తూ వుండేవారు. ప్రారంభ దశలో కాలికి వచ్చిన చిందులు తొక్కి నోటికి వచ్చిన పాటలు పాడి ఆడినా, క్రమేపీ ఒక విశిష్ట రూపాన్ని పొందింది కురవంజి. ఏయే క్షేత్రాల్లో వారు యాత్రికుల వినోదార్థం ప్రదర్శనాలు ఇస్తూ వుండేవారో, ఆయా పుణ్యక్షేత్రాల మహోత్సవాల గురించి, కథలల్లి వాటిని ఒక కళారూపంతో చెప్పి, యాత్రికుల్ని ముగ్దుల్ని చేసేవారు. ఇలా ఈ వినోద కాలక్షేపంలోనే ర్ఫక్తికి రక్తి, భక్తికి భక్తిగా శివలీలలూ, విష్ణుకథలూ చెపుతూ వీనులకూ, కనులకూ విందు చేసేవారు. ఈ విధంగా కురవంజులు చక్కని ఇతివృత్తాలను కథలుగా తీసుకుని వాటిని గేయాలుగా వ్రాయించి, వాటికి క్రమమైన అడుగుల నమర్చి, కురవంజి అడుగును క్రమేపీ ఒక కళారూపంగా ఆభివృద్ధిలోకి తెచ్చారు. ఇలా యాత్రాస్థలాలల్లో పుట్టి పెరిగిన ఈ కొరవంజి కళారూపమే క్రమేపి దేశం నాలుగు మూలలకూ వ్వాపించింది. ఈ "కురవంజి " కళారూపం ఒరవడినే జక్కులవారనే (యక్షులు) కళావంతులు మొదలైన వారు కూడా ప్రదర్శనాలను ప్రారంబించారు.

ఇట్లు వెలసిన ఆదృశ్య రచనములు తొలుత అత్యల్పముగా గేయభాగములును విశేషముగా నృత్యమును కలిగియుండెను. అవి సింగి, సింగడు అను ఇద్దరు పాత్రలు గలవై సంస్కృతమున గల వీధినాటకములను పోలియుండెడివి. వీరిద్దరే కథాపాత్రలను పోషించుచుండెడివారు. కొన్నింట కథా సంధాయకుడు-సంధి వచనములను చెప్పువాడు, విదూషకుడనదగినవాడు- మూడవ పాత్రను కోణంగి అనువాడు- కనిపించును. సంస్కృతనాటకములలో ధ్రువాగానమే కురువంజులలో దరువు అనబడును. ఎంతో కాలము 
కొండ పట్టులందు సాగుచుండిన గేయనృత్య సంపద కొతకాలమునకు నగరములకు వ్యాపించినవి.

కొరవంజే శివుడు
కురవంజి అంటే
పార్వతీదేవే కొరవంజి
ద్రావిడ కళారూపం