பூட்டுதலில்லா நிறுத்த அமைப்பை, முதலில் 1929 ஆம் ஆண்டில் பிரான்சு நாட்டைச் சேர்ந்த, தானியங்கூர்தி மற்றும் வானூர்திகளின் தயாரிப்பில் முன்னோடியான, கேப்ரியல் வாய்சின் விமானங்களில் பொருத்துவதற்காக உருவாக்கினார். வானூர்தியில் முகப்புநிலை நிறுத்தல் (threshold braking) சாத்தியமில்லாததால் இம்முறையை செயல்படுத்தினார். இம்முறையில் 1950 ஆம் ஆண்டுகளில் அறிமுகமான ஆரம்பகால டன்லப்பின் மாக்செரெட் வானூர்திகளில் இன்றும் பயன்பாட்டில் உள்ளது. இந்த அமைப்பு ஒரு வேகக் கட்டுப்பாட்டுச் சக்கரத்துடன் (flywheel), பிரேக் உருளைகளுக்குத் திரவத்தை இட்டுச் செல்லும் திரவக்குழாயில் இணைக்கும் வால்வு ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்துகின்றன. வேகக் கட்டுப்பாட்டுச் சக்கரமானது, சக்கரத்தின் வேகத்திற்கு இணையான வேகத்தில் ஓடும் ஒரு வட்டுருளையுடன் இணைக்கப்படுகிறது. சாதாரண நிறுத்தத்தில் வட்டுருளையும் வேகக்கட்டுப்பாட்டு சக்கரமும் ஒரே வேகத்தில் சுழலும். சக்கரத்தின் வேகம் சடுதியில் குறைந்தால், வேகக்கட்டுப்பாட்டுச் சக்கரத்தின் சுழற்சி வேகத்தை அதிகரிக்கச் செய்து, வட்டுருளையின் வேகமும் குறையும். இது வால்வைத் திறக்கச் செய்து, உருளையின் மீதான அழுத்தம் குறைந்து பிரேக்குகளை விடுவிக்கும்படியாக, சிறிதளவு பிரேக் திரவத்தை முதன்மை உருளையின் புறவழியாக உள்தேக்கத்திற்குச் செல்ல அனுமதிக்கும். சக்கரம் திரும்பும்போது மட்டுமே வால்வு திறந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக, வட்டுருளையும் வேகக்கட்டுப்பாட்டுச் சக்கரமும் பயன்படுத்தப்பட்டது. சோதனை ஓட்டங்களின் பொழுது, நிறுத்த நிகழ்வில் 30 சதவீத மேம்பாடு காணமுடிந்தது. ஏனெனில், விமான ஓட்டிகள், சறுக்கு முனையை அறியும்பொருட்டு மெதுவாக அழுத்தத்தை அதிகரிப்பதற்குப் பதிலாக உடனடியாக முழுமையாக நிறுத்தக் கருவியைப் பயன்படுத்துவர். உருளைகள் எரிவதும் வெடிப்பதும் தவிர்க்கப்படுவது ஒரு கூடுதல் நன்மையாகும்.

1958 ஆம் ஆண்டுகளில் மாக்சரெட் பூட்டுதலில்லா நிறுத்த அமைப்பை சோதிப்பதற்கு, சாலை ஆராய்ச்சி சோதனைக்கூடம் ஒரு ராயல் என்பீல்ட் சூப்பர் மீடியோர் மோட்டார் சைக்கிளைப் பயன்படுத்தியது. பெரும்பாலான விபத்துகளில் சறுக்கி விழுதல் நிகழ்கின்றன என்பதால், மோட்டார் சைக்கிள்களில் பூட்டுதலில்லா நிறுத்தக் கருவிகள் மிகவும் பயன்படக்கூடும் என சோதனைகள் நிறுவின. அநேகமாக எல்லா சோதனைகளிலும் பூட்டிய சக்கர நிறுத்தக் கருவிகளோடு ஒப்பிடுகையில் நிற்கும் தொலைவுகள் குறைந்தன. குறிப்பாக, வழுக்கும் பரப்புகளில் 30 சதவிகித அளவுக்கு மேம்பாடு இருந்தது. என்ஃபீல்ட் நிறுவனத்தின் அப்போதைய தொழில்நுட்ப இயக்குனராக இருந்த டோனி வில்சன்-ஜோன்ஸ் இந்த அமைப்பிற்கு நல்ல எதிர்காலம் இருப்பதாகக் கருதாததால், அந்நிறுவனம் இந்த அமைப்பை உற்பத்தி செய்யவில்லை.

1960 ஆம் ஆண்டுகளில் ஃபெர்குசன் P99 பந்தயக் கார், ஜென்சன் FF மற்றும் சோதனை வாகனமான அனைத்து சக்கர ஓட்ட ஃபோர்ட் சோடியாக் போன்ற தானியங்கூர்திகளில் முழுவதும் இயந்திரமயமான முறை அளவாக அறிமுகமானது. ஆனால் இம்முறை மிகவும் செலவுடையதாகவும், தானியங்கூர்திகளில் அதன் பயன்பாடு நம்பகத்தன்மையற்றதாகவும் இருந்ததால் அதற்குமேல் அது தொடரவில்லை.

ஆரம்பகால ஏபிஎஸ்
மோட்டார் சைக்கிள்கள்
வடிவமைப்பு மற்றும் உறுப்புகளின் தேர்வு
நவீன ஏபிஎஸ்