1500 களில் ஐரோப்பிய இரசவாதிகளால் கரையக்கூடிய சிலிகேட்டுகள், கார உலோகங்களில் (சோடியம் அல்லது பொட்டாசியம்) இருந்து கண்டறியப்பட்டது. 

"நீர் கண்ணாடி" மற்றும் "கரையக்கூடிய கண்ணாடி" என்ற வார்த்தைகள்  லியோபோல்ட் உல்ப் 1846 இல், Émile Kopp , 1857 இல், மற்றும் 1887இல் ஹெர்மன் கிராசர் இவர்களால் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

சோடியம் சிலிகேட்டுகள் நிறமற்ற கண்ணாடி அல்லது படிக திடப்பொருள், அல்லது வெள்ளை பொடிகளாக உள்ளன. இவை நீரில்  மிக எளிதில் கரைந்து நீர்காரங்களைத் தருகின்றன.

நடுநிலை மற்றும் நீர்க்காரங்களில் சோடியம் சிலிக்கேட்டுகள் நிலையாக உள்ளன.. அமில கரைசல்களில், சிலிக்கேட்டு அயனிகள் ஐதரசன் அயனிகளுடன் வினைபுரிந்து சிலிசிக் அமிலங்களைத் தருகின்றன. இது நீரேற்றமடைந்த சிலிக்கான் டை ஆக்சைடு ஜெல் ஆக சிதைவடைகின்றன. இதனை நீருடன் வெப்பப்படுத்தும் போது கடின கசியும் பொருள் கிடைக்கின்றது. இது சிலிக்கா ஜெல் என்று அழைக்கப்படுகிறது.இது ஒரு ஈரமுறிஞ்சி ஆக பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

நீர் சிகிச்சை
வரலாறு
பயன்கள்
பிசின்