இந்த ஆலயம் முதலில் 11 ஆம் நூற்றாண்டில் லாகூரின் புறநகரில் கூசுவிரி கட்டிய மசூதிக்கு அடுத்த ஒரு எளிய கல்லறையாக நிறுவப்பட்டது. 13 ஆம் நூற்றாண்டில், பெரிய சூஃபி புனிதர்களின் ஆன்மீக சக்திகள் அவர்களின் அடக்கம் செய்யப்பட்ட இடங்களுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளன என்ற நம்பிக்கை முஸ்லிம் உலகில் பரவலாக இருந்தது. எனவே முகலாய காலத்தில் கூஜ்விரியின் அடக்கம் செய்யப்பட்ட இடத்தை நினைவுகூரும் வகையில் ஒரு பெரிய ஆலயம் கட்டப்பட்டது. இந்த ஆலயம் வளாகம் 19 ஆம் நூற்றாண்டில் விரிவுபடுத்தப்பட்டது, கூஜ்விரியின் மசூதி மீண்டும் கட்டப்பட்டது. 

1960 ஆம் ஆண்டு "ஆக்ஃப் கட்டளைச் சட்டத்தின்" ஒரு பகுதியாக நாடு முழுவதும் உள்ள ஆலய பராமரிப்பாளர்கள் பக்தர்களை நிதி ரீதியாக சுரண்டுவதைத் தடுக்கும் அதிகாரப்பூர்வ நோக்கத்துடன் இந்த ஆலயம் பாக்கித்தான் அரசாங்கத்தின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வந்தது. 1980 களில் இராணுவ சர்வாதிகாரி ஜியா உல்-ஹக்கின் ஆட்சியில் இந்த ஆலயம் பெரிதும் விரிவுபடுத்தப்பட்டது. இந்த சமயத்தில் இந்த ஆலயம் தெற்காசியாவில் மிகப்பெரியதாக மாறியது. "தன்னார்வ" தொண்டு நிறுவனங்களுக்கான அலுவலகங்கள், ஒரு நூலகம், "மதரஸா", காவல் நிலையம், வாகன நிறுத்துமிடம் மற்றும் அலுவலகங்கள் அனைத்தும் அவரது ஆட்சியின் கீழ் சேர்க்கப்பட்டன. இசை நிகழ்ச்சிகளுக்கான கட்டப்பட்ட இடங்கள் மற்றும் புதிய இலவச சமையலறைகளும் அந்த நேரத்தில் சேர்க்கப்பட்டன. அதன் பெரிய விரிவாக்கத்திலிருந்து தளத்தை சுற்றி புதிய சந்தைகள் உருவாகியுள்ளன. 

1965 ஆம் ஆண்டு முதல், "மெகபில்-இ-சாமா" என்ற 2 நாள் "கவ்வாலி" இசை விழா, சன்னதிக்கு அருகில் நடைபெற்றது. இது 1992 இல் அருகிலுள்ள பள்ளிக்கு மாற்றப்பட்டது. 

சமூக சேவைகள்
கட்டிடக்கலை
வரலாறு
இருப்பிடம்