கதக்கின் கதை பழங்காலத்துடன் தொடங்குகிறது, கதைச் சொல்வதையே தங்கள் வாழ்க்கைத் தொழிலாகக் கொண்ட "கதகாஸ்" என்று அழைக்கப்பட்டவர்கள் இதிகாசங்கள் மற்றும் புராணங்களிலிருந்த கதைகளை சிறு நடனக் கூறுகளுடன் ஒப்புவிக்கவோ பாடவோ செய்தனர். "" கதகாஸ்/0}களின் பழக்கவழக்கங்கள் மரபுவழியாய் தொடர்வது மற்றும் நடனங்கள் தலைமுறை தலைமுறையாக ஒருவர் மற்றொருவரிடமிருந்து மாறி வந்திருக்கிறது. கி.மு. மூன்றாவது மற்றும் நான்காவது நூற்றாண்டுகளில் இந்த "கதகாஸ்"களைக் குறிப்பிடும் இலக்கிய மேறகோள்கள் இருக்கிறது. இந்த இரு உரைகளும் மிதிலாவிலுள்ள காமேஷ்வர் நூலகத்தின் ஆவணப் பதிப்பகத்தில் இருக்கிறது.

அதிலிருந்து ஒரு சாரம்சம் இவ்வாறு இருக்கிறது:
கி.மு. மூன்றாவது நூற்றாண்டின் ஒரு சமஸ்கிருத ஸ்லோகம் (மிதிலா, பிந்தைய மௌரிய காலம்):
மகாபாரதத்தில் இருக்கும் இரு கவிதைகளும் கூட கதாக்ஸ்களை குறிப்பிடுகின்றன:
ஷோவனா நாராயண் இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்: 'இங்கு ‘கண்களுக்கு விருந்தாக இருப்பது’ மீதான முக்கியத்துவம் "கதகாஸ்" களின் நிகழ்த்தும் அம்சத்தைக் குறிக்கிறது. மற்றொரு கவிதை அனுசாசானிகா பர்வாவில் இருக்கிறது. கிறித்துவ வரலாற்று காலத்தில், பானாவின் ஹர்ஷ சரிதாவிலும் கூட கதக் பற்றிய குறிப்பு இருக்கிறது.

13 ஆம் நூற்றாண்டுக்குள் ஒரு திட்டவட்டமான பாணி உருவாகியிருந்தது மேலும் விரைவிலேயே நினைவூட்டம் அசைகள் மற்றும் போல் போன்ற நுணுக்கமான அம்சங்கள் உருவானது. 15 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 16 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் ஏற்பட்ட பக்தி இயக்கத்தின் போது, "ரசலீலாக்கள்" கதக்கின் மீது ஒரு பெரும் விளைவை ஏற்படுத்தியிருந்தது. இந்த நாட்டிய வடிவம், கோவில்களில் நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்த "கதாவசகாஸ்" களிடத்திலும் பரவியது.

பக்தி காலத்தில் மாற்றம்
கதக்கின் வரலாறு
கலப்பில்லாத நடனம் (நிருத்தா)
"குங்க்ரு"