விவசாயச்சூழ்நிலையியலாளர்கள் வேளாண்மையில் தொழில்நுட்ப உள்ளீடுகளை ஒருமனதாக எதிர்ப்பதில்லை. ஆனால், தொழில்நுட்பங்களை எவ்வாறு, எப்போது இயற்கை, சமூகம், மனிதர் சார்ந்த வளங்களுடன் சேர்த்தோ பயன்படுத்தலாம் என்பது குறித்து மதிப்பீடு செய்கின்றனர். விவசாயச் சூழ்நிலையியல் சூழ்நிலை சார்ந்த அல்லது இடத்துக்கு உகந்த முறையில் விவசாயச் சூழ்நிலையியல் முறைமைகளை ஆய்வு செய்வதை வேண்டிநிற்கிறது. இதனால், விவசாயச் சூழ்நிலை முறைமையின் வெற்றிக்கும், உயரளவான நலத்துக்கும் எல்லாச் சூழ்நிலைகளுக்கும் பொருந்தக்கூடிய ஒரு சமன்பாடோ அல்லது வழிமுறையோ இல்லை என்பதை அது ஏற்றுக்கொள்கிறது. ஆகவே, விவசாயச் சூழ்நிலையியல், பூச்சிகொல்லிகளுக்குப் பதிலாக இயற்கை எதிரிகளைப் பயன்படுத்துதல், அல்லது ஒருபயிர்ச் சாகுபடிக்குப் பதிலாக பல்பயிர்ச் சாகுபடியைக் கைக்கொள்ளுதல் போன்ற குறிப்பிட்ட மேலாண்மை நடைமுறைகளால் வரையறுக்கப்படுவதில்லை.

பதிலாக, விவசாயச் சூழ்நிலை முறைமைகளின் நான்கு இயல்புகளான உற்பத்தித்திறன், உறுதிப்பாடு, பேண்தகைமை, சமநிலை (equitability) ஆகியவை தொடர்பான பிரச்சினைகளை விவசாயச் சூழ்நிலையியலாளர்கள் ஆய்வு செய்கின்றனர். இவ்வியல்புகளில் ஒன்றையோ சிலவற்றையோ மட்டும் கருத்தில் எடுக்கக்கூடிய துறைகளைப் போலன்றி, விவசாயச் சூழ்நிலையியல், நான்கு இயல்புகளுமே ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புள்ளவை என்றும் விவசாயச் சூழ்நிலை முறைமையின் வெற்றிக்கு ஒருங்கிணைந்த பங்களிப்புச் செய்கின்றன என்றும் கொள்கிறது. மேற்காட்டிய இயல்புகள் பல்வேறுபட்ட இடஞ்சார் அளவுத்திட்டங்களில் காணப்படுவதால், விவசாயச் சூழ்நிலையாளர்கள், மரபணு - உயிரினம் - இனத்தொகை - சமுதாயம் - சூழ்நிலைமண்டலம் - நிலத்தோற்றம் - உயிரினவாழிடம், வயல் - பண்ணை - சமூகம் - பிரதேசம் - மாநிலம் - நாடு - கண்டம் - உலகம் போன்ற ஏதாவது ஒரு அளவுத்திட்டத்தில் ஆய்வுகளை நிறுத்திக்கொள்வதில்லை.


கனிமச்சுழற்சி
மனிதனால் கட்டுப்படுத்தப்படுதல்
சூழ்நிலையியல் உத்தி
வளர்ச்சி நிலை