குளுக்கோஸ் உயிரியலில் ஒரு எரிசக்தியாக நீக்கமற நிறைந்துள்ளது. பாக்டீரியா முதல் மனிதர்கள் வரை அநேக உயிரினங்களில் இது சக்திக்கான ஆதாரமாய் திகழ்கிறது. காற்று வழி சுவாசம், காற்றிலா சுவாசம், அல்லது நொதித்தல் மூலமாக குளுக்கோஸ் பயன்படுத்தப்படலாம். கார்போஹைட்ரேட்டுகள் தான் காற்றுவழி சுவாசம் மூலமாக மனித உடலின் முக்கியமான சக்தி ஆதாரமாய் திகழ்கின்றன. இவை தோராயமாக கிராமுக்கு 3.75 கிலோகலோரி (16 கிலோஜூல்கள்) உணவு சக்தியை வழங்குகின்றன. கார்போஹைட்ரேட்டுகள் உடைந்து (உ-ம். தரசம்) ஒற்றை மற்றும் இரட்டை சாக்கரைடுகளை அளிக்கிறது. இவற்றில் அநேகமானவை குளுக்கோஸ் ஆகும். கிளைகோலிசிஸ் மற்றும் பின்னர் சிட்ரிக் அமில சுழற்சி வேதிவினைகளின் மூலம் குளுகோஸ் இறுதியாக கரியமில வாயு (CO) மற்றும் நீரை ஆக்சிஜனேற்றத்தால் உருவாக்குகிறது. இது எரிசக்தி ஆதாரங்களை அளிக்கிறது. பெரும்பாலும் இது ஏடிபி (அடினோசின் ட்ரைபாஸ்பேட்) வடிவில் இருக்கும். இன்சுலின் வேதிவினையும் மற்ற இயங்குமுறைகளும் இரத்தத்தில் குளுக்கோஸின் செறிவை கட்டுப்படுத்துகின்றன. அதிகமான பட்டினி அளவிலும் இரத்த சர்க்கரை அளவானது நீரிழிவு அல்லது அதற்கு முந்தைய நிலைமையைக் குறிக்கிறது.

குளுக்கோஸ் மூளைக்கான சக்தியின் முதன்மை ஆதாரமாக உள்ளது. எனவே அதன் கையிருப்பு உளவியல் பாதிப்புகளையும் கொண்டுள்ளது. குளுக்கோஸ் குறைவாக இருந்தால் மூளை முயற்சி தேவைப்படும் உளவியல் நிகழ்முறைகள் (உதாரணமாக சுய கட்டுப்பாடு, முடிவு மேற்கொள்ளல் போன்றவை) பாதிக்கப்படுகின்றன.

உயிரியல் கூட்டுச்சேர்க்கை
தயாரிப்பு
இயற்பியல் குணங்கள்
சக்தியின் ஆதாரம்