சன்னி இஸ்லாம் ஆட்சியின் சமயமாக இருந்த போதும் அந்த மதத்திற்கு மாறுவதற்கு எந்த நெருக்கடியும் கொடுக்கப்படவில்லை. பதிலாக ஜஹாங்கிர் அவரது அதிகாரிகளை "யாரையும் இஸ்லாமுக்கு மாறுவதற்கு நெருக்கடி தரக்கூடாது" என குறிப்பாக எச்சரித்திருந்தார். இஸ்லாமிய விஸ்தரிப்பின் முதல் நூற்றாண்டில் இந்த நடத்தையானது பகுதியான கருத்துகளுக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. அதாவது இஸ்லாமியர்கள் அல்லாதவர்களின் வருமானம் இந்த ஆட்சியில் பறிக்கப்படாமல் இருந்தது. எனினும் ஜஹாங்கிர் மூலமாக ஜிஸ்யா கவரப்படவில்லை. அவர்கள் வெறும் பொருளாதாரக் காரணங்களைக் கொண்டு இந்த திட்டத்தின் சகிப்புத்தன்மைக்கு மிகவும் பின்னால் இருந்தனர். ஜஹாங்கிர் மற்ற சமயத்தார்களையும் திருமணம் செய்துகொள்ள விருப்பத்துடன் இருந்தார். மேலும் அச்சமயத்தில் இந்தியாவில் ஆங்கிலப் பாதிரியாராக இருந்த எட்வர்டு டெர்ரி, ஜஹாங்கிரின் ஆட்சியின் கீழ் "அனைத்து சமயத்தாரும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருப்பதையும் அவர்களது கொண்டிருக்கும் உடைமைகள் சிறப்பாக மதிப்பளிக்கப்படுவதையும்" கண்டார். கங்கை நதிக்கரையில் இருந்த பிராமணர்கள் பேரரசரிடம் இருந்து பரிசுகளைப் பெற்றனர். மேலும் ஒரு இந்து துறவியான ஜாத்ரப்புடன் ஜஹாங்கிரின் சந்திப்பைத் தொடர்ந்து "அவருடன் இணைந்திருப்பது சிறப்புரிமையை" வழங்கும் என கருத்துரைக்க எண்ணியிருந்தார். பிராமணர்களுடன் இறைமை இயல் சார்ந்த தந்திரங்களைப் பற்றி வாதிப்பதில் ஜஹாங்கிர் மகிழ்ச்சியுற்றார். குறிப்பாக கடவுளின் அவதாரங்களின் இருப்பின் சாத்தியம் பற்றி விவாதிப்பார். சன்னிகள் மற்றும் ஷியாஸ் என இரு மதத்தினரும் அவைக்குள் வரவேற்கப்பட்டனர். மேலும் இரண்டு தரப்பு உறுப்பினர்களும் உயர் அலுவலகப் பகுதியைப் பெற்றனர். ஜஹாங்கிர் குடித்திருக்கும் போது முகலாய அவைக்கான இங்கிலாந்தின் முதல் தூதரான சர் தாமஸ் ரோவிடம் புத்கத்தின் அனைத்து மக்களையும் காப்பேன் என உறுதி பூண்டுள்ளார். பல சமகாலத்து செய்தியாளர்கள் அவரது தனிப்பட்ட நம்பிக்கை அமைப்புமுறையை எவ்வாறு விவரிப்பது என்பதை சரியாக அறிந்திருக்கவில்லை.

ரோ, ஜஹாங்கிரை ஒரு நாத்திகராகக் குறிப்பிடுகிறார். எனினும் மற்ற பிறர் அவரை அந்த வார்த்தையில் அழைப்பதை ஏற்கவில்லை. அவர்களால் ஜஹாங்கிரை ஒரு வைதீகமான சன்னி என்று அழைக்கவும் அவர்களால் முடியவில்லை. அவர் சோதிடங்களை அதிக அளவில் நம்பக்கூடியவராக இருந்தார். அச்சமயத்தில் ஆட்சியாளர்களின் வழக்கமின்மையாக இது காணப்படவில்லையெனினும் நகரத்தில் நுழைவதற்கு பேரரசுக்குரிய முகாமிற்கான மிகவும் உகந்த நேரத்தை அவர்கள் கணித்து தருவது கூட அவருக்கு முக்கியமாக இருந்தது. ஜஹாங்கிரின் சமயமானது அவராலேயே உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் என ரோ நம்பினார். "பொறாமைகுணம் கொண்ட முகமதுகளில் அவர் ஒரு ஞானியாக கண்டிப்பாக சிறந்து விளங்கவில்லை என்பதற்கு அறிவுரையாக எந்தக் காரணமும் இல்லை. ஆகையால் அவரது தொழில் அவ்வாறு இருக்கிறது … அவர் வழியில் செல்லும் பலரையும் அவர் கண்டுள்ளார்". அச்சமயம் அப்போதைய ஆங்கிலத் தூதரும் அவர் வழியைப் பின்பற்றுபவர் ஆனார். ஜஹாங்கிரின் நெருக்கமானவர்களில் அவரைப் பின்பற்றுபவரை அவர் தொடங்கி வைத்திருந்தாலும் ரோவிற்கு சமயம் சார்ந்த நம்பிக்கை இல்லாமல் போனது. ஜஹாங்கிர் என்ன செய்கிறார் என்பது அவருக்குத் சரியாகப் புரியவில்லை: ஜஹாங்கிர் "அவரது உருவப்படத்தைக் கொண்ட கம்பியைக் கொண்ட சங்கிலியை ஒரு தொங்கியைக் கொண்டு" ரோவின் கழுத்தைச் சுற்றித் தொங்கவிட்டிருந்தார். "ஒரு சிறப்பான சலுகையான ராஜாக்களின் உருவங்களை எந்த சிறந்த மனிதனும் அணிவார்கள் (கொடுக்கப்பட்டவர்களைத் தவிர வேறு எவரும் இதை செய்யமாட்டார்கள்) ஆறு பென்சாக பெரிய தங்க பதக்கத்தைக் காட்டிலும் வேறு எதையும் பெற மாட்டார்கள்" என இதை ரோ நினைத்தார்.

ரோ திட்டமிட்டே மதம் மாறினார். இது லண்டனில் அவர் மேல் முழுமையான அவதூறை உண்டாக்கியது. ஆனால் இதற்கு எந்த தீர்மானமும் இல்லாததால் இந்த சிக்கலுக்கு எந்தத் தீர்வும் அளிக்கப்படவில்லை. அதைப் போன்ற வழிநடப்போர்கள் பேரரசுக்குரிய பணியாளர்களின் உயர்ந்தோர் குழுவில் இருந்தனர். அதில் ஒருவர் தலைமை நீதிபதியாக பதவி உயர்வு பெற்றார். எனினும் அவரது வழிநடப்போர்களில் எவரும் அவர்களது முந்தைய சமயங்களில் இருந்து வெளியேறிவிட்டனரா என்பது சரியாகத் தெரியவில்லை. அதனால் பேரரசர் எவ்வழியில் அவரது மேன்மக்களுக்கும் இடையில் வலிமை பெற்றிருக்கிறார் என்பதை காணத்தக்கதாக இது இருந்தது. ரோ சாதாரணமாக அவரை 'நாத்திகர்' என்ற சொல்லில் அழைத்தாலும் அவரால் ஜஹாங்கிரின் உண்மையான நம்பிக்கைகளை முழுவதும் அவரால் தொட முடியவில்லை. "உலகில் மாற்றவே முடியாத மனிதராக அவர் இருக்கிறார் அல்லது மிகவும் எளிதில் மாற்றக்கூடியவராக அவர் இருக்கிறார். அவரது அன்பை அறியும் போதும் அவரது மிகவும் சிறிய சமயத்தின் போதும் அவரால் எந்த சமயத்திலும் நகைச்சுவை செய்யக்கூடிய திறமையைப் பெற்றிருக்கிறார்" என ரோ பேரரசரைப் பற்றித் தனது கருத்தை தெரிவித்துள்ளார். பிற சமயங்களின் மீது அவருக்கு இருந்த பரந்த சகிப்புத் தன்மையானது சமயம் சார்ந்த சச்சரவுகளை ஏற்படுத்தும் ஐரோப்பியர்களுக்கு சிறிது அறிவை உண்டாக்கியது. ஜஹாங்கிரின் வாழ்க்கைமுறை மற்றும் பகட்டுகள் போன்றவை அவரை ஒரு கடவுள் பற்றுள்ள இஸ்லாமியராகப் பார்ப்பதற்கு கடினமாக இருந்தது. சமகாலத்தவர்கள் மற்றும் சில வரலாற்று அறிஞர்கள் ஜஹாங்கிரின் நம்பிக்கைகளை இழிந்துரைப்பதைப் பற்றி ஸ்ரீ ராம் சர்மா வாதிடுகிறார். அவரது பார்வைகளை நம்பிக்கையில்லாத பிறர்களின் மேல் கட்டாயப்படுத்துவதில்லை என அதில் சர்மா வாதிடுகிறார்.

இது பாவமன்னிப்பு கேட்கும் நிலையைக் கொண்ட அனைவரின் மீதும் கண்டிப்பாக உணர்த்தாது அல்லது அனைத்து இஸ்லாமியர்களும் இந்தியாவில் இந்த நிலையைக் கண்டு மகிழ்ச்சி கொண்டிருந்தனர். ஜஹாங்கிருக்கான நிலைவரைவு எழுதப்பட்ட இந்த புத்தகத்தில் "ஞானிகளின் கருத்துகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கு அவரது அனைத்து திறன்களும், 'உலமாவின் கருத்துகளைக் புரிந்துகொள்வதிலும்" நேரடியாக அவருக்கு நூலாசிரியர் ஆலோசனை கூறியுள்ளார். அவரது ஆட்சி தொடங்கிய போது சன்னிகளின் ஆதரவாளர்கள் பலர் ஜஹாங்கிரின் மேல் நம்பிக்கை கொண்டனர். ஏனெனில் அவரது தந்தை இருந்ததைக் காட்டிலும் பிறரது நம்பிக்கைகளில் மேல் தலையிடுவதில் அவர் விரும்பம் கொண்டிருக்கவில்லை. அவர் பதவியேற்ற சமயத்தில் அவரது தந்தையின் தலைமை மந்திரி பதவியில் இருந்து நீக்கப்பட்டார். மேலும் அவரது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சமயம் சார்ந்த மனப்பாங்கின் சிற்பியாக ஒரு வலிமையான வைதீகமுடைய உயர்ந்தோர் குலத்தவர் அந்த நிர்வாகத்தின் பொறுப்பைப் பெற்றார்". சில இந்து வழக்கங்கள் மற்றும் சடங்குகளை அனைத்து சமயத்திலும் ஜஹாங்கிர் ஆதரிப்பதில்லை. இந்து கோவில்களை சென்று பார்க்கையில் பன்றியுடன் தலையுடன் ஒரு மனிதனின் சிலையை ஜஹாங்கிர் கண்டார். அது கடவுளை சுட்டிக்காட்டுவதாக இருந்தது. அதனால் அவர் "அந்த உருவச்சிலையை உடைத்து அந்த வெறுப்பூட்டுகிற சிலையை தொட்டியில் தூக்கியெறியும் படி உத்தரவிட்டார்". இப்பொருளில் துஜுக் நம்பிக்கை கொண்டவர்களாக இருந்தால் (அவ்வாறு இல்லை என்பதற்கு எந்த காரணமும் இல்லை) பின்னர் இது ஒரு வேறுமாதிரியான விசயமாகும்.

"மிகவும் பிரபலமாக பயபக்தியுடைய சமயம் சார்ந்த உருவங்களுக்கு விடாப்பிடியான எதிரியாக ஜஹாங்கிர் காணப்பட்டார்" என ஜே. எஃப். ரிச்சர்ட்ஸ் வாதிடுகிறார். இது தவறான கருத்துகளுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. ஜாத்ரப் போன்ற இந்து துறவிகள் மரியாதையுடன் நடத்தப்பட்டனர். இந்த ஆணையினால் மகிழ்ச்சியடையாதவர்களுக்கு மட்டுமே இந்த நிலை கவலையை ஏற்படுத்தியதாக இந்த நிலை பற்றி அச்சுறுத்தப்பட்டது, மேலும் இந்த அச்சுறுத்தல் பிரபலமடைந்தால் அவர்களுக்கு அது மிகவும் அபாயமாக வந்து முடியும். சில வழிநடப்போர்களைக் சம்பாதித்துள்ள ஒரு இஸ்லாமியர், குவாலியர் கோட்டையில் சிறை வைக்கப்பட்டிருந்த முகமதுவின் நண்பர்களைப் புரிந்துகொள்வது செயலில் விஞ்சுவதாக இருந்தது எனக் கூறியுள்ளார். அவரது கருத்துக்களைப் பரப்புவதிற்கு அனுமதியளிக்கப்பட்டாலும் தொடர்ச்சியான இடையூறுகளை அவர் சந்தித்ததால் அதை அவர் நிறுத்திக்கொண்டார்.

சீக்கிய குரு அர்ஜூனுக்கு அளிக்கப்பட்ட தண்டனையானது மிகவும் கெட்ட பெயரை உருவாக்கியது. ஒரு இந்துவாக குரு அர்ஜூனை குறிக்கப்பட்ட சீக்கியரைப் பற்றி ஜஹாங்கிர் அறிந்து கொண்டாரா என்பது சரியாகத் தெரியவில்லை. குரு அர்ஜூன் "இந்துக்களின் இதயத்தில் இடம்பெற்றிருந்தார். அவரது நடத்தைகள் மற்றும் ஒழுங்குமுறை காரணமாக இஸ்லாம் வழியில் நடப்பவர்கள் மற்றும் அதை தவிர்ப்பவர்கள் கூட அவரை மதித்து வந்தனர் … மூன்று அல்லது நான்கு தலைமுறைகளுக்கு (ஆன்மீகத்தில் வெற்றி பெற்றவர்கள்) அவர்கள் இந்த நிகழ்ச்சியை சூடாகவே வைத்திருந்தனர்". ஜஹாங்கிருக்கு எதிராக கிளர்ச்சி செய்த அவரது மகன் குர்ஸா மிர்ஸாவை குரு அர்ஜூன் ஆதரித்து அவருக்கு மரண தண்டனை வழங்கக் காரணமாக அமைந்தது. அதற்கு முன்பிருந்தே ஜஹாங்கிருக்கு குரு அர்ஜூனைப் பிடிக்கவில்லை என்பது அவரது வரலாற்றுக் குறிப்புகள் மூலமாக அறியப்பட்டது: "இந்த பயனற்ற நிகழ்வை நிறுத்துவதற்கு பல நேரங்கள் இது எனக்கு நடந்துள்ளது அல்லது இஸ்லாமிய மக்களின் அவையினுள் அவர் கொண்டு வரப்பட்டிருந்தார்".

லாகூரின் முகலாய ஆளுநரின் முன்பு குரு அர்ஜூன் கொண்டு நிறுத்தப்பட்டார். அவர் இஸ்லாமிற்கு மாறுவதை புறக்கணித்ததால் இறக்கும் வரை சித்திரவதை செய்யப்பட்டார். ஜஹாங்கிர் அவரது மரண தண்டனைக்கு ஆணையிட்டார். ஆனால் விரும்பத்தகாத வகையில் இரண்டு காரணங்களுக்காக குரு அர்ஜூனை சித்தரவதை செய்து மதம் மாற வைப்பதற்கும் ஆணையிட்டுள்ளார். அவையாவன: ஒன்று, ஜஹாங்கிர் பொதுவாக அவரது சமய சகிப்புத் தன்மையுடைய ஆட்சியில் மக்களை இஸ்லாமிற்கு மாறச்சொல்லி கட்டாயப்படுத்தினார் என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டுகள் ஏதும் இல்லை. இரண்டாவது, குரு அர்ஜூனை சித்திரவதை செய்ததற்கும், இரண்டு புரட்சிக் காரர்களை சித்திரவதை செய்ததுடன் குரு அர்ஜூனின் மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டதையும் பற்றி ஜஹாங்கிர் எந்தக் குறிப்பையும் வைத்திருக்கவில்லை. ஜஹாங்கிர் அவருக்கு சீக்கியர்கள் மீதுள்ள பகையைத் தொடரும் விதமாக குரு ஹார்கோபைன்டை கைது செய்தார். இவர் பல்வேறு ஆண்டுகளுக்கு குரு அர்ஜூனின் பின் வந்தவாராகத் திகழ்ந்தார்.

கடவுள் நம்பிக்கையற்றவராக இதை ரானா விளக்கியுள்ளார். ஆனால் முகலாயர்களுக்கு எதிராக அவர் சண்டையிட்டதால் மட்டுமே இஸ்லாமியர் அல்லாத அனைவராலும் ஏதோ ஒரு வழியில் ஒவ்வொரு நாளும் கடவுள் நம்பிக்கையற்றவர் என்ற வார்த்தை பயன்படுத்தப்பட்டது. மறுப்புக்கிடமின்றி இஸ்லாமியர்கள் பெரும்பாலான இந்துக்களின் சடங்குகளை செய்வதை எதிர்த்துள்ளனர். மேலும் இறைவழிபாடு செய்வதற்கு கருப்புக் கல்லால் ஆன தர்காவிற்கு அர்பணிக்கும் வகையில் கோவில்களில் இஸ்லாமியர்கள் இறைவழிபாடு செய்ததை ஜஹாங்கிர் கூறியுள்ளார். அரிதாக இந்து விழாக்களில் ஜஹாங்கிரும் பங்கெடுத்துள்ளார். இஸ்லாமியர்கள் மற்றும் இந்துக்கள் அவர்களது சடங்குகளை கண்டிப்பாகக் கலக்க மாட்டார்கள் என்ற யோசனைக்கு ஆதரவைத் தெரிவிக்கும் ஒரு வழியாக முன்கூறிய எடுத்துக்காட்டு உள்ளது. அவரது ஆட்சிப்பரப்பில் சமயம்சார்ந்த அவரது நடத்தைகள் விடாமுயற்சியுடன் இருக்கும் வரை தளர்ந்திருந்தது. சமயம் பற்றிய புதிய யோசனைகளை வெளிக்கொணரும் வரை ஜஹாங்கிர் அல்லாவின் ஆணை ஏற்று நடப்பவராக இருந்தார், இந்துக்கள் அதிகமான அளவில் இருப்பதையும் அவர்கள் குரானில் உள்ள ஒவ்வொரு வரியையும் மதித்து நடக்கத் தேவையில்லை என்பதை உணர்ந்து கொள்ளும் புத்திசாலித்தனம் ஜஹாங்கிரிடம் இருந்தது.

இதைப் போன்ற சமயம் சார்ந்த சூழ்நிலைகள், மிகவும் அண்மையில் அறிமுகமான கிறிஸ்துவம் வளர்வதற்கு வாய்ப்பாக அமைந்தது. கிறிஸ்தவத்திற்கு எதிரான எந்த ஒரு கருத்தையும் ஜஹாங்கிர் கொண்டிருக்கவில்லை. அக்பரின் ஆட்சிகாலத்தில் அவர் மிகவும் நேசமுடன் எழுதியதாவது, "சன்னிகளும், ஷியாக்களும் ஒரே பள்ளிவாசலில் சந்திக்குப் போது, பிரான்க்ஸ் மற்றும் ஜுவிஸ் ஒரு ஆலயத்தில் சந்திக்கும் போது அவர்களை இறைவழிபாட்டின் சொந்த வடிவங்களைக் காணலாம்" என எழுதியிருந்தார். "கிறிஸ்துவின் மேல் நம்பிக்கை கொண்டுள்ளதாக அவர் எப்போதுமே கூறியதில்லை" என ரோ கருத்துரைத்துள்ளார். ஆக்ராவில் அவரது இறைவழிபாட்டு அறையில் "இயேசுவின் தாய் மற்றும் இயேசுவின்" உருவப்படங்களை அவர் வைத்திருந்தார். வணிகரான வில்லியம் பின்ச்சைப் பொறுத்தவரை லாகூரில் பேரரசுக்கு சொந்தமான அரண்மனையின் கதவுகள் ஒன்றின் மேல் "நமது கோவிலின் உருவப்படம் இருந்ததாகவும்" இந்த உருவப்படத்தை இயேசுவின் தாய் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைப் போன்றும் அமைக்கப்பட்டிருந்ததாகக் கூறியிருந்தார். மேலும் தேவதைகள் மற்றும் தீயசக்திகளின் உருவப்படங்களையும் பேரரசர் வைத்திருந்தார். "மிகவும் அவலட்சணமான வடிவம், நீண்ட கொம்புகள் மற்றும் முறைக்கும் விழிகளை அந்த தீயசக்திகள் கொண்டிருந்தன … இதைப் போன்ற கடுமையான உருதிரிபின் மேல் ஒரு ஏழைப் பெண் அச்சம் கொள்ளவில்லை என்பதைக் கண்டு நான் வியந்தேன்" என்றார்.

இந்த உருவங்களை ஜஹாங்கிர் அவரது இஸ்லாமியப் புத்தகங்களில் கண்டிருக்கலாம். அதைப் போன்ற உயிரினங்கள் குரானில் இடம்பெற்றிருக்கலாம். முகமதியர் மாளிகையில் (தவிர்க்கப்பட்ட) சித்திரிக்கப்பட்டிருந்த உயிர்ப் பொருள்களாக இருக்கலாம். அதனால் இவை ஒரு கிறிஸ்துவக் கலைஞர் மூலமாக இந்த உருவங்கள் சிறப்பாக வரையப்பட்டிருக்கலாம். எனினும் முகலாயக் கலையானது இன்னும் பலமான பெர்சியக்கலையின் தாக்கத்தைப் பெற்றிருந்தது. உயிரினங்களின் உருவப்படங்களுக்கு பரவலாக இடமளிக்கப்பட்டது. அதனால் ஒருவேளை கிறிஸ்துவ உருவப்படங்களைக் கொண்ட இயற்கையற்ற உருவப்படங்களை வைத்து எதுவும் செய்திருக்கவில்லை எனலாம்; அவர்கள் பின்ச்சின் சிந்தனையை சிறிதளவு கூட கொண்டிருக்கவில்லை. முகரப் கான், ஜஹாங்கிருக்கு அனுப்பி வைத்த "ஒரு ஐரோப்பிய திரைச்சீலை (ஓவியத்திரை) பிரான்க் ஓவியர்கள் முன்பெங்கும் பார்த்திராத கலை வேலைப்பாடுகளுடன் அழகுடன் இருந்தது". "ஐரோப்பியத் திரைகளுடன் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது" என அவரது பார்வையாளர் மண்டபத்தில் இருந்த ஒருவர் கூறியுள்ளார். கிறிஸ்துவ கருப்பொருள்கள் ஜஹாங்கிரை ஈர்த்தது. துஸ்ரக்கில் கூறப்பட்டவைகளையும் கூட ஏற்றுக்கொண்டார். அவரது அடிமைகளில் ஒருவர் அவருக்கு நான்கு காட்சிகள் கொண்டு செதுக்கப்பட்ட ஒரு யானைத் தந்தம் ஒன்றைக் கொடுத்துள்ளார். அதில் இருந்த இறுதிக் காட்சியில் "ஒரு மரம் இருந்தது, அதன் கீழே உயர்வாய் மதிக்கப்படும் உருவமான (ஹஸ்ரட்) கிறிஸ்துவின் உருவம் காட்டப்பட்டிருந்தது. ஒரு நபர் கிறிஸ்துவின் பாதங்களில் தனது தலையை வைத்திருந்தார். ஒரு வயதானவர் கிறிஸ்துவுடன் உரையாடிக்கொண்டிருக்கிறார். அவர்களுடன் நான்கு நபர்கள் நின்று கொண்டிருக்கின்றனர்". அந்த தந்தத்தை வழங்கிய அடிமையின் மூலமாகவே இந்த வேலைப்பாடுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்க வேண்டும் என ஜஹாங்கிர் நினைத்தார், இது ஐரோப்பியாவில் இருந்து தருவிக்கப்பட்டிருக்கும் எனவும் உருவ மாற்றத்தை இது காட்டக்கூடிய சாத்தியக்கூறுகள் உள்ளதெனவும் சையது அகமது மற்றும் ஹென்றி பிவெரிட்ஜ் ஆகியோர் அவருக்கு அறிவுறுத்தினர். எங்கிருந்து இது வந்திருந்தாலும் எதை இது மேற்கோளிட்டாலும் ஐரோப்பியக் கலையில் முகலாயக் கலையின் ஆதிக்கம் இருந்துள்ளது என்பது தெளிவானது. இல்லையெனில் அந்த கலை தன்னால் ஆக்கப்பட்டுள்ளது என அந்த அடிமை கூறியிருக்கமாட்டார். அவரை ஜஹாங்கிரும் நம்பியிருக்க மாட்டார்.

ஜஹாங்கிர் கிறிஸ்துவத்திற்கு மாறிவிட்டார் என்ற ஆதாரமற்ற சில குறிப்புகளும் கூட உள்ளன. அக்பர் மற்றும் ஜஹாங்கிரின் ஆட்சிகாலத்தில் சமய சகிப்புத்தன்மை இருந்த காரணத்தால் இயேசு அவையினர்கள் நீண்ட கருத்துக்களைக் கொண்டிருந்தன. அவர்கள் எப்போதும் எல்லையுடைய விவாதங்களில் ஈடுபடவும் செய்தனர். "கிறிஸ்துவத்தைப் பற்றிய அரசருக்கு பெரும்பாலான அசைவுகள் உள்ளன. அவரது மேன்மக்களுக்கு முன்பு அதைப் பற்றிய ஒப்புதலை அளித்துள்ளார். அது மிகவும் வலிமையுடைய நம்பிக்கையாகவும் இருந்திருக்கலாம். இவை முகமதுவில் நிலைத்திருந்த கட்டுக்கதையாகவும் இருக்கக் கூடும்" என பின்ச் நினைவு கூர்ந்துள்ளார். முகலாயர் அவையில் கிறிஸ்தவம் வெளிப்படையான ஒன்றாகத் திகழ்ந்தது என்று பின்ச் கூறிய அனைத்தையும் இது காட்டுகிறது இது உண்மையில் மிகவும் பொருத்தமில்லாத கதையாக இருக்கலாம். போர்த்துக்கீஸ் மற்றும் கிறிஸ்துவ கொள்கைகளின் ஆக்கக்கூறுகள் ஆகியவற்றை சில இந்திய சிறுவர்களுக்கு போதிக்க கிறிஸ்துவ அவையினருக்கு ஜஹாங்கிர் அனுமதித்தார், மேலும் அகமதாபாத் மற்றும் ஹூக்லியில் தேவாலயங்களைத் திறப்பதற்கும் கிறிஸ்துவ அவையினருக்கு அனுமதி அளிக்கப்பட்டது. கிறிஸ்துமஸ், ஈஸ்டர் மற்றும் பிற விழாக்களை வெளிப்படையாகக் கொண்டாடுவதற்கு கிறிஸ்துவ அவையினர் அனுமதிக்கப்பட்டனர். அவர்களது பணிகளை சிறப்பாக்குவதற்கு சில இந்தியர்களை கிறிஸ்துவத்திற்கு மாறியதுடன் பரிசுத் தொகைகளும் பரிசுகளும் கூட அளிக்கப்பட்டன. இந்து சமயத்தின் மீது சகிப்புத்தன்மையைக் கொண்டிருந்தால் பேரரசின் இந்த செயல்பாடுகள் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தவில்லை. இஸ்லா (கிறிஸ்து) செய்ததைப் போல் கிறிஸ்துவமானது இஸ்லாமிய சட்டத்தில் ஒரு பிரத்யேக இடத்தைப் பிடித்தது. அவர்கள் மிகச்சிறந்த தீர்க்கதரிசிகள் பலரும் கருத்தில் கொள்ளப்பட்டனர்.

ஜஹாங்கிரின் சகோதரரான இளவரசர் தனியாலின் மூன்று மகன்களை வலுக்கட்டாயமாக கிறிஸ்துவத்திற்கு மாற்றியதை அடுத்து அவர்களது மத மாற்றங்களைக் கொண்டாடுவதற்கு அணிவகுப்பு நடத்தப்பட்டதில் சில வரலாற்று அறிஞர்கள் ஆச்சர்யம் கொள்கின்றனர். இது கிறிஸ்துவ சபையினர் மூலமாக மிகப்பெரிய முன்னேற்றமாகக் காணப்பட்டது. ஆனால் ஆங்கிலேயர் மற்றும் உள்ளூர் மக்கள் தான் அதைப் பற்றி நன்கு அறிந்திருப்பர். ஜஹாங்கிர் அவரது உடன் பிறந்தவர்களின் குழந்தைகளை கிறிஸ்துவராக மாற்றினார் என ஹாக்கின்ஸ் தோராயமாகக் கூறினார் "[கிறிஸ்துவ சபையினர்] பாதிரியார்களும் அனைத்து கிறிஸ்துவர்களும் எண்ணிக் கொண்டிருப்பதைப் போல் கிறிஸ்துவத்திற்கு மாறுவதற்கு எந்த ஆர்வத்தையும் அவர் கொண்டிருக்கவில்லை; ஆனால் அதை நன்கறிந்த சாதுக்கள் [இந்துக்கள்], அவரது மகன்கள் மற்றும் அவரது சகோதரர்களின் குழந்தைகளின் ஆட்சியில் கண்டிப்பாக மரபுரிமையைப் பெற்றிருக்க மாட்டார்கள் எனக் கூறினர். ஆனால் அனைத்து முகலாயர்களும் வெறுக்கும் வகையில் அவரது குழந்தைகளை ஜஹாங்கிர் உருவாக்கி விட்டார்". இந்தியாவில் கிறிஸ்துவத்தின் எல்லைகளை விரும்பத்தக்க வகையில் அவர் குறிப்பிட்டுக் காட்டியுள்ளார். அங்கு வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர்கள் கடவுள் நம்பிக்கையுடைய சமயங்களில் எதைத் தேர்வு செய்ய வேண்டுமென ஏற்கனவே முடிவெடுத்திருந்தனர். மேலும் ஐரோப்பிய கிறிஸ்துவர்கள் மதம் மாறும் ஈடுபாட்டை சிறிது செயல்முறை விளக்கம் செய்து காட்டியிருந்தனர். ஒரு சிலர் மதம் மாற்றம் அடைந்தனர். கிறிஸ்துவ அவையினரின் பணத்திற்காகவே அவர்கள் மாறினர் என டெர்ரி நம்பினாலும் அவர்களது புதிய சமயத்தைப் பற்றி அவர்கள் எதையுமே அறிந்திருக்கவில்லை. இந்த விசயத்தை ரோவும் ஒத்துக்கொண்டார். ஜஹாங்கிரின் உடன் பிறந்தவர்களின் குழந்தைகள் கூட அவர்களது இஸ்லாமிய மதத்திற்குத் திரும்பினர். ஏனெனில் "போர்ச்சுகலின் அரசர் அவர்களுக்கு பரிசுகளையோ, மனைவிகளையோ வழங்கவில்லை". கிறிஸ்துவம் சகிப்புத்தன்மையைப் பெற்றது, ஏனெனில் இந்த மதம் எந்த உண்மையான அச்சுறுத்தல்களையும் கொண்டிருக்கவில்லை. இது குறிப்பாக கலைகளிலும் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் இதனால் இந்தியாவில் உள்ள வேறு எந்த முகலாயர்களையும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தவில்லை.

ஜஹாங்கிர் மற்றும் சமயம்
இறப்பு
ஜஹாங்கிர் மற்றும் கலை
திருமணம்