1612 ஆம் ஆண்டில், ஜேம்ஸ்டவுன் குடியேற்றத்திற்கு ஆறு வருடங்கள் பின்னர் ஜான் ரால்ஃபே புகையிலையை பணப்பயிராக வெற்றிகரமாக உருவாக்கிய முதல் குடியேற்றக்காரர் என்ற பெயரைப் பெறுகிறார். புகையிலைக்குத் தேவை சட்டென்று வளர்ந்தது, இது "களைத் தங்கம்" என்று குறிப்பிடப்பட்டது. அது வெர்ஜீனிய கூட்டு பங்கு நிறுவனத்தை அதன் தங்க ஆய்வுப் பயணங்களின் தோல்வியிலிருந்து மீட்டுருவாக்கம் செய்தது.[37] பழைய உலகைச் (அமெரிக்கா அறியப்படுவதற்கு முன்பிருந்த அறியப்பட்ட உலகப்பகுதிகள்) சேர்ந்த தேவைகளை எதிர்கொள்ளும்விதமாக அடுத்தடுத்து வளர்க்கப்பட்ட புகையிலை வெகுவிரையில் நிலத்தை வளங்குன்றிப்போகச் செய்தது. இது அறியப்படாத கண்டத்தின் மேற்குப் புறத்தில் குடியேறுவதற்கும், அதேபோல புகையிலை தயாரிப்பின் விரிவாக்கத்திற்கும் ஊக்கியாக இருந்தது.[39] பணியாள் சேவைமுறையானது முதன்மை தொழிலாளர் அமைப்பு முறையாக அடுத்து வந்த பேகன் புரட்சி வரை இருந்தது. அப்புரட்சி முதல் கவனமானது அடிமைமுறை மீது திரும்பியது.[41] அமெரிக்க புரட்சியைத் தொடர்ந்து அடிமைமுறை லாபமளிக்காது என்று கருதப்பட்டதால் இப் போக்கானதுகைவிடப்பட்டது. இருப்பினும், இந் நடைமுறை பருத்தி இயந்திரம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதோடு 1794 ஆம் ஆண்டில் புதுப்பிக்கப்பட்டது.

ஜீன் நிகோட் எனும் பெயருடைய பிரெஞ்சு மனிதர் (நிகோடின் எனும் சொல் எவருடைய பெயரிலிருந்து பெறப்பட்டதோ அவர்) புகையிலையை 1560 ஆம் ஆண்டு பிரான்ஸ் நாட்டில் அறிமுகம் செய்தார். பிரான்ஸ்சிலிருந்து புகையிலை ஐக்கிய இராச்சியத்திற்குப் பரவியது. புகைபிடிக்கும் ஆங்கிலேயர் குறித்த முதல் பதிவு ஒரு மாலுமி பிரிஸ்டலில் 1556 ஆம் ஆண்டு "தனது மூக்கிலிருந்து புகையை வெளியிட்டதாக" காணப்பட்டுள்ளார்.[45] தேநீர், காஃபி மற்றும் ஓபியத்தைப் போன்று புகையிலையும் உண்மையில் மருந்து வகையில் பயன்படுத்தப்பட்ட பல போதைப் பொருட்களில் ஒன்றாகவே இருந்தது.[47] இன்றைய நவீன காலத்தில் காம்பியா மற்றும் செனகல் என்பதாக இருக்கும் இடங்களில் பிரெஞ்சு வர்த்தகர்களால் சுமார் 1600 ஆம் ஆண்டுகளில் புகையிலையானது அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அதே காலகட்டத்தில் மொராக்கோவைச் சேர்ந்த பாலைவன புகையிலையை டிம்புக்டுவைச் சுற்றியிருக்கும் பகுதிகளுக்கு கொண்டுவந்தனர். இப் பண்டத்தை (மற்றும் தாவரத்தை) தென்புற ஆப்பிரிக்காவிற்கு கொண்டுவந்த போர்ச்சுக்கீசியர்கள் 1650 ஆம் ஆண்டுகளில் ஆப்பிரிக்கா முழுவதிலும் புகையிலையின் புகழை நிறுவச்செய்தனர்.

புகையிலையானது பழைய உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட உடனேயே பலமுறை நாடு மற்றும் மதத் தலைவர்களின் விமர்சனத்திற்கு ஆளானது. 1623-40 காலகட்ட துருக்கிய பேரரசின் சுல்தானான நான்காம் முராட், புகை பிடித்தல் பொதுமக்களின் தார்மீக மற்றும் சுகாதர நலனுக்கு அச்சுறுத்தலானது என்றுக் கூறி இதற்கு தடைவிதிக்க முதலில் முயற்சித்தவர்களுள் ஒருவராவார். சீனப்பேரரசரான சோங்ஸென் தன் மரணத்திற்கும், மிங் வம்சம் தூக்கியெறியப்பட்டதற்கும் இரண்டு வருடங்கள் முன்பு புகைப்பிடித்தலைத் தடை செய்து அரசாணை வெளியிட்டார். பின்னாளில், துவக்கத்தில் நாடோடி குதிரை வீரர்களாக இருந்த பழங்குடியினரான குயிங் வம்சத்தின் மன்ச்சு புகைபிடித்தலை "வில்வித்தையை அலட்சியம் செய்வதைக் காட்டிலும் மிகக் கொடிய குற்றம்" என்று பிரகடனப்படுத்துவர். எடோ காலகட்ட ஜப்பானில், உணவுப் பயிர்களை விதைப்பதற்கு பயன்படுத்துவதைக் காட்டிலும் மகிழ்வூட்டு போதை மருந்தை பயன்படுத்துவதற்கு மதிப்புமிக்க விவசாய நிலத்தை வீணடிப்பதன் மூலம் ராணுவப் பொருளாதாரத்திற்கு அச்சுறுத்தலாக இருப்பதாகக் கூறி, துவக்கக்கால புகையிலை நடவுகள் நிலவுடைமை இராணுவ சர்வாதிகார ஆட்சியரால் (ஷோகனேட்) அழி்த்தொழிக்கப்பட்டன.[49]

புகைபிடித்தலை அறத்திற்கு புறம்பானது என்றும் முழுவதும் தெய்வ நிந்தனையுடையது என்றும் கருதியவர்களிடையே மதத் தலைவர்கள் மிகவும் முக்கியமானவர்களாக இருந்தனர். 1634 ஆம் ஆண்டில் மாஸ்கோ உயர் மட்ட தலைமைக் குரு புகையிலையின் விற்பனைக்குத் தடைவிதித்தார். தடையை கடந்து செருக்குடன் நடந்த ஆண்கள் மற்றும் பெண்களின் மூக்கு துளைகள் பிளக்கப்பட்டன என்பதோடு அவர்களுடைய பின்பக்கங்களில் தோல் உரியும் வரை அடிக்கப்பட்டனர். மேற்கத்திய தேவாலயத் தலைவரான ஏழாம் அர்பனும் இதேபோன்று புகைபிடித்தலுக்கு 1590 ஆம் ஆண்டு போப்பாண்டவருக்குரிய கட்டளையில் கண்டனம் தெரிவித்திருக்கிறார். பல கூட்டு முயற்சிகள், கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் தடைகள் இருந்தபோதிலும் ஏறக்குறைய உலகம் முழுதும் புறக்கணிக்கப்பட்டன. புகைபிடித்தல் எதிர்ப்பிற்கு ஆதரவாளரும், "எ கவுண்டர்பிளாஸ்ட் டு டொபாக்கோ" புத்தகத்தின் ஆசிரியருமான இங்கிலாந்தின் முதலாம் ஜேம்ஸ் 1604 ஆம் ஆண்டில் இந்த புதிய போக்கை தடுத்து நிறுத்துவதற்கு 4000% அளவிற்கு மிகப் பெரிதான அதிக வரிவிதிப்பை முயற்சித்தார். ஆனால் இது 1600 ஆம் ஆண்டுகளின் துவக்கத்தில் லண்டனில் ஏறத்தாழ 7,000 புகையிலை விற்பனையாளர்கள் இருந்ததால் தோல்வியை மெய்ப்பித்தது. பின்னாளில், புகைபிடித்தல் தடையின் பயனின்மையை உணர்ந்துகொண்ட சில விழிப்பு மிகுந்த ஆட்சியாளர்கள் அதற்குப் பதிலாக புகையிலை வர்த்தகம் மற்றும் சாகுபடியை அரசிற்கு ஆதாயமுடைய ஏகபோகமாக மாற்றிக்கொண்டனர்.

1600 ஆம் ஆண்டுகளின் மத்தியப் பகுதியில் ஒவ்வொரு பிரதான நாகரிகமும் புகையிலைக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. பல விஷயங்களிலும் இதனை பல ஆட்சியாளர்களும் கடுமையான அபராதங்கள் விதித்து இந்த நடைமுறையை நீக்குவதற்கு முயற்சி செய்தபோதிலும்கூட உள்ளூர் பண்பாட்டுடன் தன்மயப்படுத்திக்கொண்டன. பண்டம் மற்றும் தாவரம் ஆகிய இரண்டு வகையிலுமான புகையிலை முதன்மை வர்த்தக வழிகளிலிருந்து முக்கிய துறைமுகங்கள் மற்றும் சந்தைகளைப் பின்பற்றிச் சென்றதோடு பின்னர் உள்நாட்டுப் பகுதிகளுக்கும் பரவியது. ஆங்கில மொழி வரையறையான "புகைபிடித்தல்" என்பது 1700 ஆம் ஆண்டுகளின் பிற்பகுதியில் கோர்க்கப்பட்டது, அதற்கு முன்னரான பழக்கம் "புகைக் குடித்தல்" என்பதாக குறிக்கப்பட்டது.

ஆப்பிரிக்க துணை-சஹாரா பகுதியில் உலகின் பிற பகுதிகள் போன்று புகையிலை மற்றும் கன்னாபீஸ் சமூக உறவுகளை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள பயன்படுத்தப்பட்டது, தவிரவும் முழுமையாக புதியனவற்றையும் கூட உருவாக்கியது. இன்று காங்கோ எனவாக உள்ளதில், பேனா டியிம்பா ("கன்னாபீஸ் மக்கள்") எனுமொரு சங்கம் லுபுகோவில் ("நட்பு மண்") 1800 ஆம் ஆண்டுகளின் பிற்பகுதியில் அமைக்கப்பட்டது. பேனா டியிம்பாக்கள் கூட்டாண்மை போரொழிப்புவாதிகள் (அமைதிவாதிகள்) ஆவர். அவர்கள் மதுபானம் மற்றும் மூலிகை மருந்துகளை கன்னாபீஸ்களுக்கு சாதகமாக புறக்கணித்தனர்.

1860 ஆம் ஆண்டுகளில் நடைபெற்ற அமெரிக்க உள்நாட்டுப் போர் வரை வளர்ச்சியானது நிலைத்திருந்தது. அதிலிருந்து முதன்மை தொழிலாளர் ஆற்றலானது அடிமை முறையிலிருந்து பயிர் பங்கீட்டு முறைக்கு (குடியானவ) ஒரு நிலையிலிருந்து மற்றொன்றிற்கு மாறுதலடைந்தது. இது தேவையில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தோடு ஒன்றிணைந்து புகையிலையின் தொழில்துறை உற்பத்தியான சிகரெட்டிற்கு இட்டுச்சென்றது. கைவினைஞரான ஜேம்ஸ் போன்சாக், 1881 ஆம் ஆண்டில் சிகரெட்டுகளின் உற்பத்தியை அதிகரிக்கும் இயந்திரத்தை உருவாக்கினார்.

முந்தைய பயன்பாடுகள்
பிரபலமடைதல்
புகையிலையின் உடல் நல பாதிப்புகள்
கலை