"பிரத்யேகத் தன்மைக் கோட்பாட்டுக்கு" (பிரத்யேக வலி ஏற்பி மற்றும் பாதை) முதலில் 1874 ஆம் ஆண்டு வில்ஹெம் எர்ப் (Wilhelm Erb) என்பவர் முன்மொழிந்த கோட்பாடு சவாலாக அமைந்தது. அது "எந்த" உணர்வு ஏற்பியின் தூண்டுதலாலும் வலியின் சமிக்ஞைகள் உருவாக்கப்படக்கூடும், ஆனால் அந்தத் தூண்டுதல் வலியை ஏற்படுத்தப் போதிய அளவில் இருக்க வேண்டும் எனக் கூறுகிறது, மேலும் நாசிசெப்ஷன் ஏற்படுகிறதா இல்லையா என்பதைத் தீர்மானிப்பது தூண்டுதலின் வகையே (நேரம் மற்றும் பரப்பைப் பொறுத்த செறிவு) அன்றி ஏற்பியின் வகை அல்ல என்றும் கூறுகிறது. ஆல்ஃபிரட் கோல்ட்ஸ்கெய்டர் (Alfred Goldscheider) (1894) ஒரு கருத்தை முன்மொழிந்தார் அதன்படி, நேரம் அதிகரிக்கையில் பல உணர்வு இழைகளிலிருந்து வரும் செயல்பாடுகள் முதுகுத்தண்டில் உள்ள முதுகுப்பக்கக் கொம்புகளில் சேர்கின்றன. பின்னர் சேர்ந்துவரும் தூண்டுதல்களின் மொத்த அளவு ஏற்கக்கூடிய வரம்பைக் கடக்கும்போது வலிக்கான சமிக்ஞைகளை அனுப்பப்படுகின்றன. 1953 ஆம் ஆண்டில் வில்லெம் நூர்டென்பாஸ் (Willem Noordenbos) கண்டறிந்தார் சமிக்ஞையானது பாதிக்கப்பட்ட பகுதியிலிருந்து அதிக விட்டம் கொண்ட பகுதியின் வழியே கொண்டு செல்லப்படுகிறது, "தொடுதல், அழுத்தம் அல்லது அதிர்வு" இழைகள் போன்றவை "வலி" இழைகள் கடத்து சமிக்ஞைகளைத் தடுக்கக்கூடும் - பெரிய இழை சமிக்ஞைக்கும் மெல்லிய இழை சமிக்ஞைக்கும் உள்ள விகிதமே வலியின் செறிவைத் தீர்மானிக்கிறது; இதனாலேயே நாம் அடி விழுந்ததும் தேய்த்துக்கொள்கிறோம். இதுவே தூண்டுதலின் வகையே (இந்த நிகழ்வில் பெரிய மற்றும் மெல்லிய இழைகளினால் ஏற்படும் தூண்டுதல்கள்) வலியின் செறிவை மாற்றியமைக்கிறது என்ற கருத்திற்கான விளக்கமாகக் கருதப்பட்டது.

நாசிசெப்டிவ்
மருத்துவ சிகிச்சையும் நிர்வாகமும்
வகை
பிரத்யேகத்தன்மை