சுகாத்தியர் திருக்குறளின் பாடத்தைத் திருத்தியது பெருந்தவறு என்பது தெளிவு. பண்டைய இலக்கியமான திருக்குறள் தமிழ் மக்களால் மட்டுமன்றி உலக அளவிலேயே மாண்புடைய நூலாகப் போற்றப்படுவது. அதன் பாடத்தைத் திருத்த வேண்டும் என்றால் அதற்குப் போதிய சுவடி ஆதாரம் வேண்டும். பண்டைய உரையாசிரியர்களின் பாட வேறுபாடுகள் அறியப்பட வேண்டும். அவற்றின் அடிப்படையில் பாடத்திற்கு மாற்று பாடம் தர வேண்டும் என்றால் அறிஞர் உலகம் அதை ஏற்கும் வகையில் அது ஆதாரத்தோடு நிறுவப்படவும் வேண்டும். சுகாத்தியர் இது பற்றியெல்லாம் கவலைப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை.

மேலும், எதுகை மோனை என்பது தமிழ் இலக்கியத்தில் எழுத்துக்கு எழுத்து பொருத்தமாக இருக்கவேண்டும் என்ற வகையில் தொகுக்கப்படுவதில்லை. மாறாக, ஓசை நயம், பொருள் நயம் போன்றவற்றிற்கு முதலிடம் கொடுப்பதே மரபு. ஆனால் சுகாத்தியர் எதுகை மோனை அமைப்பில் நேருக்கு நேர் பொருத்தம் ஏற்படுத்த எண்ணியதோடு, தம் மனம் போன போக்கில், சுவடி ஆதாரமின்றி, திருக்குறளைத் திருத்தியது ஏற்புடையதன்று.

விந்தையான பால் பகுப்பு முறை
சுகாத்தியர் புகுத்திய மாற்றங்கள்
பாயிரத்தை மாற்றுதல்
எதுகை மோனை மாற்றங்களுக்குக் காரணம்