தொழுநோயாளர் குடியிருப்பில் போய்ச் சேர்ந்த உடனேயே அங்கு வாழ்ந்த மக்களின் வாழ்க்கையை எப்படி முன்னேற்றுவது என்பது குறித்து தமியான் சிந்திக்கலானார். முதல் வேலையாக ஒரு கோவில் கட்டுவது என்று முடிவுசெய்து, கோவிலைக் கட்டி அதைப் புனித பிலோமினாவுக்கு அர்ப்பணித்தார். ஆனால் அவரது பணி மறைசார்ந்த ஒன்றாக மட்டுமே இருக்கவில்லை.

தொழுநோயாளரின் புண்களைக் கட்டுவது, அவர்கள் வசதியாகத் தங்கியிருக்க வீடுகள் கட்டுவது, அவர்களுக்குத் தேவையான மரச்சாமான்களைச் செய்துகொடுப்பது, இறந்தோரை அடக்கம் செய்ய அடக்கப்பெட்டிகள் செய்வது, கல்லறைக் குழிகள் தோண்டுவது என்று பல பணிகளையும் தமியான் செய்யலானார்.

தொழுநோயாளரின் குடியிருப்பு இருந்த கலாவாவு பகுதிக்குச் சென்று ஆறு மாதங்கள் கழிந்த போது தந்தை தமியான், ஐரோப்பாவிலிருந்த தன் சகோதரர் பம்ஃபீல் ("Pamphile") என்பவருக்கு எழுதிய கடிதத்தில் கீழ்வருமாறு குறிப்பிட்டார்:

...இயேசுவுக்கு அனைத்தையும் காணிக்கையாக்கும் வண்ணம் நான் இங்குள்ள தொழுநோயாளரோடு என்னையும் ஒரு தொழுநோயாளியாக ஆக்கிக்கொண்டேன்

தொழுநோயாளரின் குடியுருப்புக்கு தந்தை தமியான் வந்து சேர்ந்தது ஒரு பெரிய திருப்புமுனையாக அமைந்தது என்று பலர் கருதுகின்றனர். அவரது தலைமையில் ஒழுங்குகள் துல்லியமாக நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டன, சீரழிந்த குடிசைகள் வீடுகளாயின, பயிரிட வயில்கள் பண்படுத்தப்பட்டன, பள்ளிக்கூடங்கள் திறக்கப்பட்டன.

தந்தை தமியான் தங்களோடு தொடர்ந்து இருக்க வேண்டும் என்று தொழுநோயாளர்கள் வேண்டுகோள் விடுத்தனர். தந்தை தமியானும் அவ்வாறே விரும்பினார். இவ்வாறு தமியான் மோலக்காயிலேயே தங்கிவிட்டார்.

தொழுநோயாளர் குடியிருப்பில் தமியான் ஆற்றிய பணிகள்
தமியான் உடலின் மீபொருள்கள் பெல்சியம் செல்லுதல்
தந்தை தமியானின் பணி பற்றிய விமரிசனம்
தமியானிடம் வேண்டுதல் நிகழ்த்தியதால் நடந்த புதுமைகள்