பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், கமுதியானது பல கிராமங்களால் சூழப்பட்ட வர்த்தக நகரமாக இருந்தது. இதன் அன்றைய மக்கள்தொகை 7000 க்கும் குறைவு. நகரில் நாடார் மற்றும் முஸ்லிம் மக்களே பெரிதும் வாழ்ந்து வந்தனர். ஆனால் சுற்றுப்புற கிராமங்களில் மறவர்கள் பெரும்பான்மையாக இருந்தனர்.  இரமநாதபுரம் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த நாடார்கள் வணிகத்தால் பொருளாதார வளர்ச்சி அடைந்துவரும் சமயத்தில், சமூகத்திலும் உயர்ந்த நிலையை அடைவதற்கான முயற்சிகளில் ஈடுபட்டனர். 1885 இல் இராமநாதபுரம் மன்னரின் கண்காணிப்பில் இருந்த கமுதி சுந்தரேசுவரர் கோயிலுக்குள் சென்று வழிபடும் உரிமை வேண்டும் என்று நாடார்கள் அரசுக்கு மனு அனுப்பினர். அப்போதிருந்து கமுதி நாடார்களுக்கும் மறவர்களுக்கும் இடையில் பகை தோன்றத் துவங்கியது. மேலும் உணவுப் பொருட்களின் விலையை உயர்த்தி விற்பதாக நாடார் வியாபாரிகள் மீது  கசப்புணர்வு இருந்தது.  1918 ஆகத்து அன்று சந்தையில் நெல் விற்றுக் கொண்டிருந்த பக்கத்து கிராமத்தைச் சேர்ந்த மறவரைச் சற்று தொலைவில் சென்று விற்குமாறு நாடார்கள் சிலர் அவரிடம் தகராறு செய்துள்ளனர். இதனால்  ஏற்பட்ட கைகலப்பில் மறவரை, நாடார்கள் தாக்கியதாகக் காவல்துறையில் புகார் அளிக்கப்பட்டது.  [[பசும்பொன் பசும்பொன்னைச் சேர்ந்த உக்கிரபாண்டிய தேவர், நாடார்களுக்கு எதிராக சில உறுதியான நடவடிக்கைகள் தேவை எனக் கருதினார். [[சிவகாசி கலவரம் 1899|சிவகாசி படுகொலைகளைப்]] போல கமுதி நாடார்களுக்கு அச்சத்தை உண்டாக்கவேண்டும் என்ற கருத்து உருவானது.

செப்டம்பர் 17 ஆம் தேதி கமுதியில் கலவரம் உருவாக உள்ளதாகத் தகவல் வந்ததை அடுத்து, கலவரத்தை அடக்க 15 காவலர்கள், ஒரு தலைமைக் கவாவலர் ஆகியோர் அனுப்பப்பட்டனர்.  உடனடியாக நகரத்தை சுற்றிவந்த காவலர்கள், கும்பல்களைக் கலைக்கத் தொடங்கினர். கலகக்காரர்களுடனான நடவடிக்கையில் ஐந்து காவலர்கள் தீவிரமான காயமுற்றனர். மேலும் காவலர்கள் தேவை என தலைமைக் காவலர் தன் மேலதிகாரிக்கு எழுதினார்.

பின்விளைவு
பின்னணி
மேற்கோள்கள்
நிகழ்வு