ஸ்கிசோஃப்ரினியா கொண்டுள்ள நோயாளிகள் குணமடைவதில் ஒரு பெரும் தடைக் கல்லாக இருப்பது அவர்கள் மீதான சமுதாயக் களங்கம் என்று அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளது. 1999வது வருடம் மிகப் பெரும் அளவில் பிரதிநிதித்துவம் பெறப்பட்டு நடத்தப்பட்ட ஒரு ஆய்வில், 12.8% அமெரிக்கர்கள் ஸ்கிசோஃப்ரினியா கொண்டுள்ள தனி நபர்கள் மற்றவர்களுக்கு எதிராக ஏதாவது வன்முறையில் ஈடுபடுவது "மிகவும் சாத்தியம்" என்று நம்பினார்கள்; 48.1% பேர் "ஓரளவு சாத்தியமானதுதான்" என்று நம்பினார்கள். 74 சதவிகிதத்திற்கு மேலானவர்கள் ஸ்கிசோஃப்ரினியா கொண்டுள்ளவர்களால் தங்களுக்கான சிகிச்சை பற்றி முடிவெடுக்க "முடியவே முடியாது" அல்லது "பெரும் அளவில் முடியாது" என்று கூறினர். நிதி மேலாண்மையைப் பொறுத்தவரையிலும் 70.2% பேர் இவ்வாறே கூறினர். ஒரு முழு-ஆய்வின்படி, 1950களிலிருந்து, உளப்பிணி கொண்டுள்ள தனி நபர்களை வன்முறையாளர்களாகப் பார்க்கும் போக்கு இரண்டு மடங்காகி விட்டது.

இந்தக் களங்கத்தை போக்குவதற்காக, 2002வது ஆண்டில், ஜப்பானிஸ் சொசைட்டி ஆஃப் சைகியாட்ரி அண்ட் ந்யூராலஜி ஸ்கிசோஃப்ரினியா நோய்க்கு "செய்ஷின்-புன்ரெட்சு-ப்யோ" 　精神分裂病 (மனப் பிளவு நோய்) என்ற சொல்லுக்குப் பதிலாக "டொகொ-ஷிட்சோ-ஷோ" 　統合失調症 ஒருங்கிணைப்பு ஒழுங்கின்மைஎன்பதைப் பயன்படுத்தினர்.

இந்தப் புதிய பெயர் உயிரியல்-சமூக உளவியல் மாதிரி விஞ்ஞானத்திலிருந்து உருவானது. இது இந்நோய் கண்டறிதலைப் பற்றி தெரிவிக்கப்பட்ட நோயாளிகளின் சதவிகிதத்தை 36.7 சதவிகிதத்திலிருந்து 69.7 சதவிகிதமாக மூன்று வருடங்களில் உயர்த்தியது.

களங்கம்
சர்ச்சைகளும் ஆராய்ச்சி மேற்செல்லும் திசைகளும்
நரம்பியல் ரீதியானவை
பிரித்தறிவதும், வராமல் தடுப்பதும்