"சாராய மயக்கம்" என்ற சொல்லை முதன் முதலாக 1849 ஆம் ஆண்டில் சுவீடன் நாட்டு மருத்துவர் மாக்னஸ் ஹாஸ் என்பவர் மதுவின் கெடுதல் செய்யும் பாதிப்புகளை விவரிக்கப் பயன்படுத்தினார்.

"பெரிய புத்தகம்" (big booki)என அறியப்படும் "பெயரிலா குடிகாரர்களின்" அடிப்படை உரை, "'குடிப்பழக்கம் என்பது உடல் சார்ந்த ஒவ்வாமை" "மற்றும் மிகைவிருப்புடன் கூடிய மனநிலை இரண்டுமே கலந்திருக்கும் ஒரு நோயாகும் என்று குறிப்பிட்டுள்ளது". இங்கே காணப்படும் "ஒவ்வாமை" என்ற சொல் தற்காலத்தில் மருத்துவர்கள் பயன்பாட்டில் உள்ள சொல்லில் இருந்து வேறுபட்டதாகும். மாக்னஸ் ஹாஸ் மற்றும் பழக்கப்பற்று நிபுணர் டாக்டர் வில்லியம் டி. சில்க்வர்த் என்பவரும், எம். டி. ஏ ஏ விற்காக எழுதும் பொழுது, மதுப் பழக்கத்திற்கு உள்ளானோர் "(உடல் ரீதியாக) மனத்தைக் கட்டுப்படுத்த இயலாத அளவிற்கு மதுவிற்காக ஏங்குவார்கள்" என்றே குறிப்பிடுகிறார்கள்.

1960 ஆம் ஆண்டில் ஈ. மோர்டன் ஜெல்லிநேக் என்பவரே நவீன சாராய மயக்கம் நோயின் தத்துவத்தை நிலை நிறுத்தியவராக அறியப்படுகிறார். ஜெல்லிநேக் அளித்த வரையறை குறிப்பிட்ட ஒரு வகையிலான இயற்கை வரலாறு கொண்டவர்க்கு மட்டுமே " சாராய மயக்கம்" என்ற சொல் பொருத்தமாகக் காணப்பட்டது. அது முதல் நவீன மருத்துவ அகராதியில் சாராய மயக்கம் பற்றிய அறிவுரை பல மாற்றங்களைக் கண்டது. அமெரிக்க மருத்துவக் கழகம் தற்பொழுது சாராய மயக்கம் என்ற சொல்லை ஒரு குறிப்பிட்ட கடுமையான முதன்மை நோய்க்கு மட்டுமே பயன் படுத்துகிறது.

மருத்துவத் துறையில் சிறுபான்மையினராக இருக்கும் சிலர், குறிப்பாக ஹெர்பர்ட் பிங்கரேட்டே மற்றும் ஸ்டாண்டன் பீலே போன்றோர், சாராய மயக்கத்தை ஒரு நோயாகக் கருதவில்லை. நோய் மாதிரி என்பதை கடுமையாக விமரிசனம் செய்வோர் அந்த சொல்லுக்குப் பதிலாக "கனத்த குடிப்பழக்கம்" என்ற பதத்தையே மதுவின் பயன்பாடுகுறித்து விளக்கும்பொழுது பயன்படுத்துகின்றனர்.

பங்கிடுதல் மற்றும் மட்டுறுத்தல்
சொல்லியல்
நோய் குறியறிதல்
தற்கொலைகள்