அப்துல் சத்தர் எதி குழந்தையாக இருந்தபோது எதி அறக்கட்டளையினைத் துவங்கும் எண்ணம் பிறந்தது. பதினொரு வயதில், எதியின் தாய் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டு பக்கவாதத்தால் முடங்கினார். இளம் அப்துல் சத்தார் எதி தனது தாயின் கவனிப்பில் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்டார். மேலும் அவருக்கு தினமும் உணவு, குளியல் மற்றும் ஆடை உடுத்துவது போன்ற பணிகளை ஏற்றுக்கொண்டார். அவரது மோசமடைந்துவரும் மன மற்றும் உடல் நிலை எதியின் மனதில் நீடித்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. இதன் விளைவாக, அவர் உயர்நிலைப் பள்ளியை விட்டு வெளியேறி, தனது தாயின் உடல்நலத்தில் கவனம் செலுத்தினார். எதியின் தாய் இவரது பத்தொன்பததாவது வயதில் இறந்தார். அவரது தாயின் மரணம் இதேபோன்ற நோய்களால் பாதிக்கப்பட்ட மற்ற சக பாக்கி்த்தானியர்களை கவனிக்க இவருக்குள் எண்ணம் தோன்றியது. 1947 இல் அவரது குடும்பம் பாக்கித்தானுக்கு குடிபெயர்ந்த பிறகு, எதி மற்ற சமூக உறுப்பினர்களின் உதவியுடன் ஒரு இலவச மருந்தகத்தை நிறுவினார். பாக்கித்தானில் சுகாதாரத் துறையை நிறுவுவதற்கும் மேம்படுத்துவதற்கும் அவருக்கு "எதி டிரஸ்ட்" என்று அழைக்கப்படும் மக்களுக்காக தனிப்பட்ட நல அறக்கட்டளையை நிறுவ உதவியது. பொது மக்களிடம் இருந்து பெறப்பட்ட நிதியுதவியின் மூலமாக ரூபாய் 2 இலட்சம் எதி தொண்டு நிறுவனத்திற்கு கிடைத்தது. மேலும் இவரின் கடின உழைப்பு மற்றும் விடாமுயற்சியின் மூலமாக ஒரு மகப்பேறு இல்லம் மற்றும் அவசர முதலுதவி வண்டி போன்ற மற்ற மருத்துவ சேவைகளையும் இவரின் தொண்டு நிறுவனம் செய்தது. தனது தொண்டுநிறுவனத்தின் ஒவ்வொரு செயல்பாடுகளிலும் இவர் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டார். மக்களுக்கு சேவையாற்றும் உன்னதமான நோக்கத்திற்காக இவரின் தொண்டு நிறுவனம் மக்களிடம் நிதியுதவி திரட்டியது. எதி அறக்கட்டளை உறவுகள் அல்லாத சடலங்களை புதைப்பது அல்லது பேரழிவுகள் போன்ற நிவாரணத்திற்கு உதவுவது போன்ற ஒவ்வொரு மனிதாபிமான காரணங்களுக்கும் இவர்களின் தொண்டு நிறுவனம் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையினை ஒதுக்கியது.. 

அவர் 2009 இல் தேசிய பொது வானொலியில் பேசும்போது "நடைபாதையில் மக்கள் கிடப்பதை நான் கண்டேன்   . . . கராச்சியில் காய்ச்சல் பரவியது, அவர்களுக்கு சிகிச்சையளிக்க யாரும் இல்லை. எனவே நான் பெஞ்சுகளை அமைத்து மருத்துவ மாணவர்களை தன்னார்வத் தொண்டுக்கு அழைத்துச் சென்றேன். நான் பணமில்லாமல் இருந்தேன், தெருவில் நன்கொடைகளை கேட்டுப் பெற்றுக் கொண்டேன். மக்கள் கொடுத்தார்கள். எனது வேலையைத் தொடங்க இந்த 8-க்கு -8 அறையை வாங்கினேன். " என்று கூறினார். 

20 வயதில் எதி ஒரு தன்னார்வலராக மேமன் தொண்டு நிறுவனத்தில் சேர்ந்தார். இருப்பினும், இது மேமன் மக்களுக்கு மட்டுமே சென்றது என்பதை அவர் புரிந்துகொண்டவுடன், அவர் தனது மேலதிகாரிகளை எதிர்கொண்டு ஒரு சுயேச்சையான மருத்துவ மையத்தை உருவாக்கினார். அவர் எடுத்த நிலைப்பாட்டின் காரணமாக மேமன்ஸ் தன்னைக் கொன்றுவிடுவார் என்று அவர் அஞ்சினார். எனவே அவர் பாதுகாப்பையும் அறிவையும் தேடி நாட்டை விட்டு வெளியேறினார். எதி ஐரோப்பாவுக்குச் சென்று நன்கொடைகளைக் கேட்டு ரோம் வழியாக லண்டனுக்குச் சென்றார். லண்டனில் அவர் இருந்த நேரம், ஐக்கிய இராச்சியத்தில் அமைக்கப்பட்ட சமூக நலத் திட்டங்களை ஆராய்வதற்கு அவரை அனுமதித்தது, மேலும் அவர் தனது மீதமுள்ள தொண்டு பணிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டார். ஏழைகளுக்கு உதவுவதற்காக தனது வாழ்க்கையை அர்ப்பணிக்க எதி தீர்மானித்தார். அடுத்த அறுபது ஆண்டுகளில் அவர் பாக்கித்தானில் பொதுநல முகத்தை ஒற்றைக் கையால் மாற்றினார்.

பயண சிக்கல்கள்
எதிர்வினைகள் மற்றும் இறுதி சடங்குகள்
எதி அறக்கட்டளையின் ஆரம்ப நாட்கள்
நோய் மற்றும் மரணம்