தங்க நாடோடிக் கூட்டத்தின் பிரமுகர்கள் நான்கு மங்கோலிய இனங்களில் இருந்து தோன்றியவர்கள். அந்த இனங்கள் கியாத், மங்குத், சிசிவுத் மற்றும் கொங்கிராடு. அவர்களது தலைவர் கான் ஆவார். அவர் படுவின் வழித்தோன்றல்களில் இருந்து குறுல்த்தாயில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். பிரதம மந்திரியும் மங்கோலிய இனத்தை சார்ந்தவர் ஆவார். அவர் "இளவரசர்களின் இளவரசர்" அல்லது "பெக்லரே-பெக்" என்று அழைக்கப்பட்டார். மந்திரிகள் "விசியர்கள்" என்று அழைக்கப்பட்டனர். உள்ளூர் ஆளுநர்கள் அல்லது "பஸ்கக்குகள்" வரி விதிப்பதற்கும் மக்களின் அதிருப்தியை சரி செய்வதற்கும் பொறுப்பு எடுத்துக் கொண்டனர். ஆட்சியாக மக்கள் மற்றும் ராணுவ நிர்வாகங்கள் தனித்தனியானவை அல்ல.

நாடோடி கூட்டமானது ஒரு நிலையான வாழ்க்கை முறை கலாச்சாரத்தை வளர்த்துக் கொண்டது. நாடோடி கலாச்சாரத்தை வளர்க்கவில்லை. சராயானது ஒரு பெரிய செழிப்பான தலைநகரமாக பரிணாமம் அடைந்தது. 14 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் தலைநகரமானது ஆற்று நீரோட்டத்தின் எதிர்திசையில் சராய் பெர்கேவுக்கு மாற்றப்பட்டது. நடுக்கால உலகில் அது பெரிய நகரங்களில் ஒன்றாக 600,000 குடிமக்களுடன் இருந்தது. பிரபல பயணியான இப்னு பதூதா சராயைப் பற்றி "மிகவும் அழகான நகரங்களுள் ஒன்று ... முழுவதும் மக்களாலும், அழகான கடைவீதிகளாலும் மற்றும் அகலமான வீதிகளாலும் நிரம்பியுள்ளது", மற்றும் "ஏராளமான சிறிய மசூதிகள்" உடன் பதிமூன்று சபை மசூதிகளையும் கொண்டுள்ளது என விளக்கியுள்ளார். மற்றொரு சமகால ஆதாரம் இந்த நகரத்தை "கடைவீதிகள், பாத்கள் மற்றும் மத நிறுவனங்கள் உள்ள நகரம்" என்று விளக்கியுள்ளது. இந்நகரத்தில் அகழ்வாய்வின் போது ஒரு வான்காட்சிக் கோளம் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த நகரமானது பல்வேறு கவிஞர்களுக்கு உறைவிடமாக இருந்துள்ளது. அக்கவிஞர்களின் பெயர்கள் மட்டுமே நமக்கு தெரியவருகிறது.

சராயில் மதமாற்ற முயற்சிகளை உருசியர்கள் எடுத்த போதிலும் மங்கோலியர்கள் தங்களது பாரம்பரிய அனிமிச அல்லது ஷாமன் மத நம்பிக்கைகளை விடாமல் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தனர். இது உஸ்பெக் கான் (1312–41) இஸ்லாமை அரசின் மதமாக ஆக்கும் வரை தொடர்ந்தது. செர்னிகோவின் மிக்கைல் மற்றும் ட்வெரின் மிக்கைல் ஆகிய பல கீவிய ருஸ்ஸின் ஆட்சியாளர்கள் சராயில் கொல்லப்பட்டதாக கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால் கான்கள் பொதுவாக சமய சகிப்புத் தன்மையுடனேயே இருந்தனர். உருசிய மரபுவழித் திருச்சபை வரி செலுத்துவதிலிருந்து விலக்கு கூட பெற்றது.

சிதறுதல் (1420–1480)
சிறிது காலத்திற்கு ஒற்றுமை (1381–1419)
வீழ்ச்சி (1480–1582)
உள் அமைப்பு