மெழுகுவர்த்திக் கடிகாரங்கள் குறிப்பாக எங்கே, எப்போது முதலில் பயன்படுத்தப்பட்டன என்பது தெரியவில்லை. இருந்தபோதிலும், 520 ஆம் ஆண்டில் யூ ஜியான்ஃபு (You Jianfu) எழுதிய ஒரு சீனக் கவிதையில் இவற்றின் மிகமுந்தைய குறிப்புக் கிடைக்கிறது. அந்தக் கவிதையின்படி, கிரமமாய் வகுத்து அளவுக்குறிகள் இடப்பட்ட மெழுகுவர்த்தியானது இரவில் நேரத்தைத் தீர்மானிப்பதற்கான ஒரு வழிவகையாக இருந்தது. இதேபோன்ற மெழுகுவர்த்திகள் பத்தாம் நூற்றாண்டு வரையில் ஜப்பானில் பயன்படுத்தப்பட்டன.

மிகப் பொதுவாகக் குறிப்பிடப்பட்ட மற்றும் எழுதப்பட்ட மெழுகுவர்த்தி கடிகாரம் மன்னர் மகா அல்பிரட்டுக்கு உரிமையானவை. இது 72 இருபத்திநான்கு குன்றிமணி எடைகள் மெழுகைக் கொண்டு தயாரிக்கப்பட்ட ஒவ்வொன்றும் உயரமும், ஒரேசீரான தடிமனாகவும், ஒவ்வொரு அங்குலமும் (2.5 செ.மீ) குறிக்கப்பட்டு இருந்த ஆறு மெழுகுவர்த்திகளைக் கொண்டிருந்தது. இந்த மெழுகுவர்த்திகள் நான்கு மணிநேரங்களுக்கு எரிவதால் ஒவ்வொரு அடையாளமும் 20 நிமிடங்களைக் குறித்தது. மெழுகுவர்த்திகளை ஏற்றியதும், சுடர் அணைவதைத் தடுப்பதற்காக அவை மரத்தால் சட்டகம் அடிக்கப்பட்ட கண்ணாடிப் பெட்டிகளினுள் வைக்கப்பட்டன.

அவற்றின் காலத்தில் மிகவும் சிக்கலான மெழுகுவர்த்தி கடிகாரங்களாக 1206 ஆம் ஆண்டில் அல்-ஜசாரியின் கடிகாரங்கள் இருந்தன. அவரின் மெழுகுவர்த்தி கடிகாரங்களில் ஒன்று நேரத்தைக் காட்டுவதற்காக மணிப்பொறி முகப்பைக் கொண்டிருந்தது. மேலும் முதன்முறையாக, இப்போதும் நவீன காலங்களில் பயன்படுத்தப்படுகின்ற ஒரு கூர்ந்து நோக்கும் பொறிமுறையான ஈட்டி இணைத்தலைப் பயன்படுத்தியது. டொனால்ட் ரூட்லெட்ஜ் ஹில் (Donald Routledge Hill) அல்-ஜசாரியின் மெழுகுவர்த்தி கடிகாரங்களைப் பின்வருமாறு விவரித்தார்:

இந்த ஆய்வுப்பொருளிலுள்ள ஒரு மாறுபாடு எண்ணெய் விளக்கு கடிகாரங்கள் ஆகும். இந்த ஆரம்பகால காலங்காட்டும் கருவிகள் கட்டமைக்கப்பட்ட விளக்குக்கு எரிபொருளை வழங்குகின்ற எண்ணெயை — பொதுவாக திமிங்கில எண்ணெய், இது சுத்தமாகவும் சமமாகவும் எரிந்தது —வைத்திருப்பதற்காக கிரமமாய் அளவுக்கூறுகள் குறிக்கப்பட்ட ஒரு களஞ்சியத்தைக் கொண்டிருந்தன. களஞ்சியத்திலுள்ள மட்டம் குறைந்தபோது, இது கடக்கும் நேரத்தின் தோராயமான அளவைக் கொடுத்தது.

காலத்தைத் துல்லியமாக அளக்கும் கருவிகள்
மெழுகுவர்த்தி கடிகாரங்கள்
ஊசல் கடிகாரங்கள்
படிக்கக்கல் அதிர்வலை எழுப்பிகள்