பூண்டு, போன்ற சாதாரணமான அல்லது புனித நீர் போன்ற புனிதப் பொருட்களும் துஷ்ட ஆவிகளை விரட்டும் சக்தி கொண்ட பொருட்களாக வாம்பயர் பற்றிய கிராமியப் புனை கதைகளில் பொதுவாகக் காணப்படுகின்றன. இந்தப் பொருட்கள் இடத்திற்கு இடம் மாறுபடுகின்றன: ஒரு காட்டு ரோஜாக் கிளை மற்றும் முட்செடி ஆகியவை வாம்பயர்களுக்குத் தீங்கிழைப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. ஐரோப்பாவில், ஒரு வீட்டின் கூரையில் கடுகு விதைகளைத் தூவுவது வாம்பயர்களை தூர வைத்திருக்கும் என்று கூறப்பட்டது. மற்ற ஆவியகற்றும் பொருட்கள் புனிதப் பொருட்களாக இருந்தன உதாரணமாக சிலுவையில் அறையப்பட்ட ஏசுவின் உருவம், ஜபமாலை அல்லது புனித நீர் ஆகியவற்றை உள்ளிட்டன. சர்ச் அல்லது கோயிலின் தரை அல்லது குறுக்கு நெடுக்காக ஒடும் நீர் போன்ற புனிதமாக்கப்பட்டவற்றின் மேல் வாம்பயர்களால் நடக்க முடியாதென்றும் சொல்லப்படுகிறது. பாராம்பரியப்படி ஒரு ஆவியகற்றும் பொருளாக இல்லாவிடினும் கதவை நோக்கி கண்ணாடிகளை வைப்பதும் வாம்பயரை அணுக விடாதிருப்பதற்கு பயன்படுத்தப்பட்டு வந்துள்ளது.(சில கலாசாரங்களில் வாம்பயர்களுக்கு பிரதிபலிக்கும் பிம்பம் உண்டு; சில வேளைகளில் அவற்றிற்கு நிழல் கிடையாது. ஒருவேளை இது வாம்பயருக்கு ஆத்மா கிடையாது என்பதனால் இருக்கலாம்). இவ்வாறு கூறப்படுபவை எல்லாம் எல்லா இடங்களிலும் ஒரே மாதிரியாக இருந்ததில்லை. இருப்பினும், பிரதிபலிக்கும் பிம்பம், நிழல் இரண்டையும் கொண்டதாக (க்ரீக்கின் "ரைகோலோகாஸ்/ டிம்பனியோஸ்" ) பிராம் ஸ்டோக்கர் பயன்படுத்திய "டிராகுலா" , பின்னாட்களில் வந்த கதாசிரியர்கள், திரைப்படத் தயாரிப்பாளர்களிடம் பிரபலமாக இருந்து வந்துள்ளது. ஒரு வீட்டிற்குள் அதன் உரிமையாளர் அழைக்காவிட்டால், வாம்பயரால் நுழைய் முடியாதென்றும் சில நம்பிக்கைகள் இருக்கின்றன. ஆயினும், ஒரு முறை அழைக்கப்பட்டு விட்டால், அதன் பிறகு அவை விரும்பும்போதெல்லாம் வந்து போகலாம். கிராமியப் புனைகதைகளின் வாம்பயர்கள் இரவு நேரங்களில் அதிக தாக்கம் கொண்டவையாக இருப்பினும், சூரிய ஒளிக்கு அவை அஞ்சும் நிலைமை கொண்டிருந்ததாகப் பொதுவாகக் கருதப்படவில்லை.

வாம்பயர் என்று சந்தேகிக்கப்பட்டதை அழிக்கும் வழிகள் பல்வேறு பட்டவையாக இருந்தன. மரக்குச்சி ஒன்றால் அதன் இதயத்தில் குத்திக் கொல்வது என்பது, குறிப்பாக தென் ஸ்லேவிக் கலாசாரங்களில் மிகவும் பொதுவாகக் காணப்பட்ட முறையாக இருந்தது. ரஷ்யாவிலும் பால்டிக் மாநிலங்களிலும் , மரத்துக்குப் பதிலாக சாம்பல் தெரிவு செய்யப்பட்டது. செர்பியாவில் முட்செடியும் சைலஷியாவில் ஓக் ம்ரப்பட்டையும் இதற்கு பயன்பட்டன. வாம்பயாராகும் சாத்தியம் கொண்டவை அவற்றின் இதயத்தில் குத்தப்பட்டன. ரஷ்யாவிலும் வடக்கு ஜெர்மனியிலும் வாயைக் குறி வைத்தனர்; வடகிழக்கு செர்பியாவில் வயிறு இலக்கானது. மார்பின் தோலை கிழித்தெடுப்பது என்பது வீங்கிப் போன வாம்பயரின் "காற்றைப் பிடுங்குவதற்கு" ஒப்பான ஒரு வழியாக இருந்தது. இது அரிவாள் போன்ற கூரான கருவிகளை சடலங்களுடன் புதைப்பதற்கு சமமான ஒரு காரியமாகும். இதற்குக் காரணம், சடலம் வீங்கி ஒரு பைசாசமாக மாறினால், இவை அதன் தோலைக் கிழித்து விடும் என்பதுதான். ஜெர்மனியில் தலையை வெட்டுவது என்பது தெரிவு செய்யப்பட்ட ஒர் முறையாக இருந்தது. மேற்கு ஸ்லேவிக் பகுதிகளில், கால்களுக்கு இடையில், பின்புறத்திற்கு பின்னால், அல்லது உடலிலிருந்து தொலைவில் இருக்குமாறு தலையைப் புதைக்கும் வழக்கம் இருந்தது. இது மரணத்திற்குப் பின் தன் உடலைச் சுற்றி வரும் ஆவியை விரைவில் அனுப்பி வைக்கும் ஒரு முறையாக சில கலாசாரங்களில் காணப்பட்டது. மேலும் வாம்பயரின் தலை, உடல், அல்லது உடைகளையும் குச்சியால் தரையோடு தரையாகக் குத்தி அவை மீண்டும் எழும்பாத வண்ணம் செய்யப்பட்டன.

ஜிப்சிக்கள் இறந்த உடலைப் புதைக்கும்பொழுது அதன் இதயப்பகுதியில் எஃகு அல்லது இரும்பு ஊசிகளை நுழைத்தும், வாயிலும், கண்களின் மீதும், விரல்களுக்கு இடையிலும் எஃகுத் துண்டுகளை வைத்தும் புதைத்தனர். சடலத்தின் காலுறையில் ஒரு முட்செடியை வைத்தனர் அல்லது அதன் கால்களுக்கு இடையில் முட்குச்சியை நுழைத்தனர். 16ம் நூற்றாண்டில் வெனிஸ் நகரின் அருகே, வாயில் செங்கல்லை நுழைத்துப் புதைக்கப்பட்ட ஒரு பெண் பிணத்தை 2006ஆம் ஆண்டு கண்டெடுத்த புதை பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் அது வாம்பயரை அழிக்கும் ஒரு சடங்காக இருந்ததாக அறிவிக்கின்றனர். கொதிக்கும் நீரைக் கல்லறைக்கு மேலே ஊற்றுவது அல்லது முற்றிலுமாக எரித்து விடுவது ஆகியவை மற்ற முறைகளாக இருந்தன. பால்கன் பிரதேசத்தில், ஒரு வாம்பயரை சுட்டு அல்லது நீரில் மூழ்கடித்து அல்லது ஈமச் சடங்குகளை மீண்டும் மீண்டும் செய்வதால், அல்லது புனித நீரை அதன் உடல் மீது தெளிப்பதால், அல்லது பேயோட்டுவதால் அதை அழித்து விட முடியும். ரொமேனியாவில், வாயில் பூண்டு வைக்கப்பட்டது. 19ஆம் நூற்றாண்டு வரை, சவப்பெட்டியை துப்பாக்கியால் துளைப்பது என்ற ஒரு முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கை கூட எடுக்கப்பட்டு வந்தது. இதற்கும் அடங்காதவைகளுக்கு, உடலைத் துண்டு துண்டாக வெட்டி, அந்தத் துண்டுகளை எரித்து, நீருடன் கலந்து அதை குடும்பத்தினருக்கு ஒரு நிவாரணமாகக் கொடுக்கும் வழக்கமும் இருந்தது. ஜெர்மனியின் சாக்ஸான் பகுதிகளில், வாம்பயர் என்று சந்தேகிக்கப்படுபவரின் வாயில் ஒரு எலுமிச்சை வைக்கப்பட்டது.

= பழங்கால நம்பிக்கைகள் =

ஜான் கோலியரின், லிலித் (1982).]]
உலகெங்கிலும் பல நூற்றாண்டுகளாக, அநேகமாக எல்லா கலாசாரங்களிலும், அமானுஷ்ய சக்திகள் உயிருடன் இருப்பவர்களின் ரத்தம் குடிப்பது அல்லது சதையைத் தின்பது போன்ற கதைகள் காணப்படுகின்றன. இன்று நாம் அவற்றை வாம்பயர்களோடு தொடர்புபடுத்துகிறோம். ஆனால், பழங்காலத்தில் "வாம்பயர்" என்ற சொல் இருக்கவில்லை; ரத்தம் குடிப்பதும் அதைப் போன்ற இதர செயல்களும் ரத்தம் குடித்து சதையைத் தின்னும் ஆவிகள் அல்லது வேதாளங்களின் செயல்களாக கருதப்பட்டன; சாத்தான் கூட வாம்பயர் போலத்தான் கருதப்பட்டது. அநேகமாக ஒவ்வொரு நாடும், ரத்தம் குடிப்பதை ஏதாவது ஒரு வகை பைசாசம் அல்லது வேதாளத்துடன், சில சமயம் ஒரு கடவுளுடன் தொடர்பு படுத்தியே வந்திருக்கின்றன. உதாரணமாக, விக்ரமாதித்ய ராஜா நழுவிச் செல்லும் வேதாளத்தைப் பிடிக்கச் சென்ற இரவு நேர சாகசக்கதைகளைக் கூறும் "கதாசரித்சாகரா" என்ற பெயர் கொண்ட நூலில் "பைதாள் பசிசி" என்னும் பிரபலமான கதையில் இந்தியாவின், சவங்களைச் சுற்றும் பிணம் தின்னிப் பிசாசுகளைப் பற்றி காணக் கிடைக்கிறது. "பைசாசம்" என்னும், தீயவர்கள் அல்லது பைத்தியம் பிடித்து இறந்தவர்கள் ஆகியோரின் ஆவி திரும்பும்போதும் அது வாம்பயரின் குண நலன்களை ஒத்ததாக இருந்திருக்கிறது. இந்தியாவின் பழம் கடவுளான, கோரைப் பற்களும், சவங்கள் அல்லது மண்டையோடுகளாலான மாலையும் அணிந்த காளி என்னும் தெய்வமும் ரத்தம் குடிக்கும் செயலுடன் நெருக்கமாகத் தொடர்பு படுத்தப்படுகிறது. பண்டைக்கால எகிப்தில், செக்மெட் என்னும் பெண் தெய்வம் ரத்தம் குடித்தது.

ரத்தம் குடிக்கும் வேதாளங்களைப் பற்றி முதன் முதலில் கதைகளைப் புனைந்தது ஆரம்ப கால நாகரிகங்களில் ஒன்றான பர்சியாவின் மக்களாவார்கள். தோண்டியெடுக்கப்பட்டிருக்கும் மண்பாண்டங்களின் உடைந்த துண்டுகளில், மனிதர்களின் ரத்தத்தைக் குடிக்க முயலும் ஜந்துக்கள் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. பழங்கால பாபிலோனியாவில் இதிகாச லிலிடு வைப் பற்றி இருந்த கதைகள் பின்னாளில் லிலித்தை ஒத்ததாக ஹெப்ரூ வேதாளவியலில் ஹெப்ரூ மற்றும் அவளது மகள் லிலு ஆகியோரைப் படைப்பதாக அமைந்தது. லிலிடு என்பது ஒரு வேதாளமாகவும், அநேக சமயங்களில் குழந்தைகளின் ரத்தததைக் குடித்து வாழ்வதாகவும் சித்தரிக்கப்பட்டது. ஆனால்,அவற்றை ஒத்த யூத ஜந்துக்கள், ஆண், பெண், அப்போதுதான் பிறந்த குழந்தை என அனைவரையும் உண்டு மகிழ்ந்தன.

பண்டைக்கால கிரேக்கத்திலும், ரோமானியர்களின் இதிகாசத்திலும், எம்புசா, லமியா மற்றும் ஸ்ட்ரிஜெஸ் பற்றி விவரிக்கப்பட்டது. காலப் போக்கில் முதல் இரண்டும் முறையே சூனியக்காரர்கள் மற்றும் வேதாளங்களைக் குறிக்கும் பொதுச் சொற்களாக மாறின. எம்புசா ஹெகேட் என்னும் கடவுளின் மகளாகவும், வேதாள குணமும், வெண்கலக் காலும் உடையவளாகவும் சித்தரிக்கப்பட்டாள். அவள் இளம் பெண்ணாக உருவெடுத்து, ஆண்களை மயக்கி, அவர்கள் உறங்குகையில், அவர்களின் ரத்தத்தைக் குடித்து விருந்துண்டாள். லாமியா, இரவு வேளைகளில், இளம் குழந்தைகள் படுக்கையில் இருக்கும்போது அவர்களின் குருதியைக் குடித்தது. "கெல்லௌடெஸ்" அல்லது கெல்லோ என்பதும் இதைத்தான் செய்தது. லாமியாவைப் போல், "" ஸ்ட்ரிஜெஸ்/0} குழந்தைகளை விருந்தாக உண்டது; ஆனால் அது இளம் வாலிபர்களையும் தனக்கு இரையாக்கியது. இவை பொதுவாக காக்கை அல்லது பறவைகளின் உடலைக் கொண்டிருந்ததாகவும் கூறப்பட்டன. பிறகு, அவை ரோமானியர்களின் இதிகாசத்தில் "ஸ்ட்ரிக்ஸ் " என்னும் மனிதரின் சதை மற்றும் ரத்தம் குடித்து வாழும் ஒரு வகையான இரவுப் பறவையாக உரு மாற்றம் பெற்றன.

= இடைக்காலத்திய மற்றும் பிற்கால ஐரோப்பிய கிராமியப் புனைகதைகள் =
வாம்பயர்களைப் பற்றிய பல தொன்மங்கள் இடைக்காலத்தில்தான் உருவாயின. 12ஆம் நூற்றாண்டில்,வால்டர் மாப் மற்றும் வில்லியம் ஆஃப் ந்யூபர்க் போன்ற சரித்திர ஆசிரியர்கள் மற்றும் ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஆவிகளைப் பற்றி உலவி வந்த கதைகளைப் பதிவு செய்துள்ளனர். ஆயினும், இதற்குப் பிறகு வாம்பயர்களைப் பற்றிய கட்டுக்கதைகளின் பதிவுகள் இன்று வரை, ஆங்கிலத்தில் மிகக் குறைவுதான். இந்தக் கதைகள் பின்னாளில் 18ஆம் நூற்றாண்டில் கிழக்கு ஐரோப்பாவில் வழங்கப்பட்ட புனைகதைகளைப் போன்றவையே. இவையே பின்னாளில் ஜெர்மனி மற்றும் இங்கிலாந்தில் நுழைந்து அங்கே மேலும் அலங்காரங்கள் பெற்று பிரபலம் அடைந்தன.

18வது நூற்றாண்டில், கிழக்கு ஐரோப்பாவில் வாம்பயரைப் பார்த்ததாக கூறப்பட்ட செய்திகள் ஜுரம் போலப் பரவின. இது பைசாசங்கள் இருக்கக் கூடிய சாத்தியங்களுக்காக அடிக்கடி கல்லறைகள் தோண்டப்படுவதிலும், சடலங்கள் மார்பில் குத்தப்படுவதிலும் முடிந்தது; அரசாங்க அதிகாரிகள் கூட இந்த வாம்பயர் வேட்டையிலும், அவ்ற்றின் மார்பில் குத்துவதிலும் ஈடுபட்டார்கள். இந்தக் கால கட்டம் ஏஜ் ஆஃப் என்லைட்மெண்ட்(அறிவொளி பெற்ற காலம்) என்று கூறப்பட்டாலும், இந்த கால கட்டத்தில் அநேக கட்டுக்கதைகள் அடக்கப்பட்டாலும், வாம்பயர்கள் பற்றிய நம்பிக்கை மிகவும் அதிகமாக வளர்ந்து கொண்டே செல்லலாயிற்று. இதனால் ஐரோப்பா முழுதும், பொதுமக்களிடையே வெறி போன்றதொரு கிளர்ச்சி உண்டாயிற்று. இந்த அச்ச உணர்வு கிழக்கு ப்ரஷ்யாவில் 1721ஆம் வருடம் வாம்பயர் வேட்டையுடன் தொடங்கி, 1725 முதல் 1734 வரை ஹாப்ஸ்பர்க் முடியாட்சியில் இருந்தது; பிறகு மற்ற பகுதிகளுக்கும் பரவலானது. முதன் முறையாக அதிகார பூர்வமாக வாம்பயர்களைப் பற்றிய இரண்டு பதிவுகள் பீட்டர் ப்லொகோஜோவிட்ஜ் மற்றும் செர்பியாவின் அர்னால்ட் பௌல் ஆகியோரின் சடலங்களைப் பற்றியதாகும். பீட்டர் ப்லொகோஜோவிட்ஜ் தனது 62வது வயதில் இறந்ததாகக் கூறப்பட்டார். ஆனால், இறந்த பிறகு திரும்ப வந்து தன் மகனிடம் உணவு கேட்டாராம். அதற்கு மறுத்த மகன் , மறு நாள் இறந்து காணப்பட்டான். பீட்டர் ப்லொகோஜோவிட்ஜ் மீண்டும் திரும்பி வந்து அக்கம்பக்கத்தினரையும் தாக்கினாராம்; அவர்கள் ரத்த இழப்பால் உயிர் இழந்தனராம். இரண்டாவது நிகழ்வில், முன்னாள் ராணுவ வீரராக இருந்து விவசாயியாக ஆன பௌல், அவர் பல வருடம் முன்பு வைக்கோல் காய வைக்கும்போது வாம்பயரால் தாக்கப்பட்டாராம். அவர் இறந்த பின் அருகாமையில் இருக்கும் பகுதிகளில் எல்லாம் மக்கள் இறக்கத் தொடங்கினர். பௌல்தான் மீண்டு வந்து தன் அக்கம்பக்கத்தினரை தனக்கு இரையாக்கிக் கொண்டதாக பரவலாக நம்பப்பட்டது. ஒரு நீராலையில் இருந்து கொண்டு ஆலையில் இருந்தவர்களைக் கொன்று அவர்கள் ரத்தம் குடித்த சவா சவானொவிக் பற்றி வாம்பயர்களைப் பற்றிக் கூறும் ஒரு பிரபலமான செர்பியக் கதை உரைக்கிறது. இந்தக் கதைதான் பிற்காலத்தில் செர்பிய எழுத்தாளரான மிலோவன் கிலிசிக் எழுதிய கதையின் புனைப்பாத்திரத்திற்காக பயன்படுத்தப்பட்டது. "லெப்டிரிகா" என்ற 1973ஆம் வருடத்து செர்பிய திகில் திரைப்படத்திற்கும் இதுதான் அடிப்படையானது.

இரண்டு சம்பவங்களும் திறம்படப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன: அரசாங்க அதிகாரிகள் சவங்களைத் தோண்டி எடுத்தனர், அறிக்கைகளை எழுதினர், ஐரோப்பா முழுவதிலும் புத்தகங்கள் பிரசுரிக்கப்பட்டன. "18ஆம் நூற்றாண்டு வாம்பயர் சர்ச்சை" என்று கூறப்படும் ஒரு வெறிக் கிளர்ச்சி, ஒரு தலைமுறைக்கு கொழுந்து விட்டெரிந்தது. கிராமப்புறங்களில் வாம்பயர்களை வேட்டையாடுவதாகக் கூறப்பட்ட கட்டுக்கு மீறிய செயல்களால் பிரச்சினை மிகுதியானது. சந்தேகமில்லாமல், கிராமப்புற மக்களின் மூட நம்பிக்கைகளாலும், உள்ளூர்க்காரர்கள் சவங்களைத் தோண்டியெடுத்து, சில சமயங்களில் அவற்றின் மார்பில் குத்துவதில் ஈடுபட்டதாலும் ஏற்பட்டதுதான் இது. இந்தக் கால கட்டத்தில் பல அறிவு ஜீவிகள் வாம்பயர்கள் இல்லை என்றும் இவற்றிற்கெல்லாம் காரணம் இறப்பதற்கு முன்பே புதைத்து விடுவது மற்றும் ரேபிஸ் நோய்தான் காரணம் என்றும் உரைத்த பொழுதிலும், மூட நம்பிக்கைகள் அதிகரிக்கலாயின. 1746ஆம் வருடம் மிகவும் மதிக்கப்பட்டவரும், ஃபிரெஞ்சு நாட்டு இறைவியலாளரும், அறிவாளியுமான டோம் அகஸ்டின் கால்மெட் ஒரு முழுமையான ஆய்வறிக்கையை அளித்தார். அது வாம்பயர்களின் இருப்பை அறிவிப்பதில் சந்தேகத்திற்கிடமின்றி இருந்தது. கால்மெட், வாம்பயர் சம்பவங்கள் பலவற்றையும் பற்றி அறிக்கைகளைத் திரட்டினார்; வால்டர் போன்ற விமரிசகர் மற்றும் வேதாள ஆராய்ச்சியாளரின் ஆதரவாளர்கள் உள்ளிட்ட அனைவரும் அந்த ஆய்வறிக்கை வாம்பயர்கள் இருப்பதை உறுதிப்படுத்துவதாக கோரினர். தனது "தத்துவ அகராதி" யில் வால்டர் எழுதினார்:

ஆஸ்டிரியாவின் அரசியான மரியா தெரசாதனது சொந்த மருத்துவரான ஜெரார்டு வான் ஸ்வைடெனை வாம்பயர்களாகக் கூறப்படுபவர்களைப் பற்றி புலனாய்வதற்காக அனுப்பிய்தும்தான், இந்த சர்ச்சை ஒய்ந்தது. அவர் வாம்பயர்கள் இல்லை என்று முடிவு செய்தார். கல்லறைகளைத் திறப்பதையும், உடல்களைச் சேதப்படுத்துவதையும் தடை செய்து அரசி சட்டங்கள் பிறப்பிக்கவும், வாம்பயர் தொடர்பான வெறிச் செயல்கள் ஒரு முடிவுக்கு வந்தன. இந்தக் கண்டனத்திற்குப் பிறகும், வாம்பயர் கலை வடிவங்களிலும், உள்ளூரில் நிலவும் மூட நம்பிக்கைகளிலும் வாழ்ந்து வந்தது.

பாதுகாப்பு
சிதைவடைதல்
ஐரோப்பா அல்லாத இதர பகுதிகளின் நம்பிக்கைகள்
வாம்பயர் வௌவால்கள்