பந்த் இப்போது உத்தரகண்டம் மாநிலத்தில் உள்ள அல்மோரா மாவட்டத்தின் கௌசனி கிராமத்தில் ஒரு படித்த நடுத்தர வர்க்க பிராமண குடும்பத்தில் பிறந்தார். பிரசவத்திற்கு சில மணிநேரங்களுக்குப் பிறகு அவரது தாயார் இறந்துவிட்டார். அவருக்கு பாட்டி, தந்தை அல்லது மூத்த சகோதரரிடமிருந்து எவ்வித பாசமும் கிடைக்கவில்லை என்று தெரிகிறது. இது பின்னர் அவரது எழுத்தில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அவரது தந்தை ஒரு உள்ளூர் தேயிலைத் தோட்டத்தின் மேலாளராக பணியாற்றினார். மேலும் ஒரு நில உரிமையாளராகவும் இருந்தார். எனவே பந்த் ஒருபோதும் பொருளீட்டுவதை விரும்பவில்லை. அவர் ஒரே கிராமத்தில் வளர்ந்தார். கிராமப்புற இந்தியாவின் அழகு மற்றும் சுவையை எப்போதும் நேசித்தார். இது அவரது அனைத்து முக்கிய படைப்புகளிலும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. 

பந்த் 1918 இல் பனாரசுவில் உள்ள குயின்ஸ் கல்லூரியில் சேர்ந்தார். அங்கு அவர் சரோஜினி நாயுடு மற்றும் ரவீந்திரநாத் தாகூர் மற்றும் ஆங்கில காதல் கவிஞர்களின் படைப்புகளைப் படிக்கத் தொடங்கினார். இவை அனைத்தும் அவரது எழுத்தில் ஒரு சக்திவாய்ந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. 1919 இல் "முயர்" கல்லூரியில் படிப்பதற்காக அலகாபாத் சென்றார். பிரித்தன் எதிர்ப்பு காரணமாக அவர் இரண்டு ஆண்டுகள் மட்டுமே படித்தார். பின்னர் அவர் கவிதைகளில் அதிக கவனம் செலுத்தி, "பல்லவ்" என்ற கவிதைத் தொகுப்பை 1926 இல் வெளியிட்டார். இந்த தொகுப்பு ஜெய்சங்கர் பிரசாத்துடன் தொடங்கிய இந்தி மறுமலர்ச்சியின் இலக்கிய நிறுவனமாக அவரை நிறுவியது. புத்தகத்தின் அறிமுகத்தில், இந்தி பேசுபவர்கள் "ஒரு மொழியில் சிந்தித்து, மற்றொரு மொழியில் தங்களை வெளிப்படுத்துகிறார்கள்" என்று பந்த் தனது அதிருப்தியை வெளிப்படுத்தினார். மேற்கத்திய இந்தி மொழி காலாவதியானது என்று அவர் உணர்ந்தார். மேலும் ஒரு புதிய தேசிய மொழியை பயன்படுத்த உதவ முற்பட்டார். 

பந்த் 1931 இல் கலகங்கருக்கு குடிபெயர்ந்தார். அங்கு அவர் ஒன்பது ஆண்டுகள் இயற்கையோடு நெருக்கமான ஒரு வாழ்க்கை வாழ்ந்தார். அதே நேரத்தில் அவர் கார்ல் மார்க்சு மற்றும் மகாத்மா காந்தியின் படைப்புகள் மற்றும் சிந்தனைகளில் ஈர்க்கப்பட்டார். இந்த நேரத்தில் அவர் தயாரித்த கவிதைகளில் பல வசனங்களை அவர்களுக்கு அர்ப்பணித்தார். பந்த் 1941 இல் அல்மோராவுக்குத் திரும்பினார். அங்கு உதய் சங்கர் கலாச்சார மையத்தில் நாடக வகுப்புகளில் கலந்து கொண்டார். அரவிந்தோவின் "தி லைஃப் டிவைனை"யும் அவர் வாசித்தார். இது அவரை பெரிதும் பாதித்தது. மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர் சென்னைக்கும் பின்னர் பாண்டிச்சேரிக்கும் சென்றார். அரவிந்தரின் ஆசிரமத்தில் தங்கியிருந்தார். நாட்டின் பிற முன்னணி எழுத்தாளர்களிடையே தனது பங்கை மீண்டும் தொடங்க 1946 ஆம் ஆண்டில் அவர் அலகாபாத்திற்கு திரும்பினார். 

இறப்பு
விருதுகள்
பின்னணி
இலக்கிய வாழ்க்கை