புனித வீரர்கள் ஐரோப்பாவின் முதல் வலிமையான சர்வதேச அமைப்பாகக் கருத்தப்பட்ட பெர்னாட்ஸின் சிஸ்டரியன் (Cistercian) அமைப்பைப் போன்றதொரு சமயத் துறவிகளுக்கான அமைப்பை உருவாக்கியிருந்தனர். அமைப்பின் கட்டமைப்பானது ஒரு வலிமையான அதிகார சங்கிலியைக் கொண்டிருந்தது. முக்கிய புனித வீரர் இருப்பைக் கொண்ட ஒவ்வொரு நாடும் (பிரான்சு, இங்கிலாந்து, அரகோன், போர்ச்சுக்கல், போய்டோவ், அபுலியா, ஜெருசலேம், திரிபோலி, அனிடோச், அன்ஜோவ், ஹங்கேரி மற்றும் குரோடியா) அந்தப் பகுதியியில் உள்ள புனித வீரர்களுக்கான அமைப்பின் தலைவர் ஒருவரைக் கொண்டிருந்தது. அவை அனைத்தும் வாழ்வு முழுமைக்கும் நியமிக்கப்பட்ட முதன்மைத் தலைவர் பொறுத்தே அமைந்தன. அவர் கிழக்கில் அமைப்பின் இராணுவ வலிமையையும் மேற்கில் அவற்றின் நிதிநிலை வைப்புகள் ஆகியவற்றையும் அவரே கண்காணிக்கின்றார். துல்லியமான எண்ணிக்கை கிடைக்கவில்லை என்றாலும், இது தோராயமாக அமைப்பின் வளர்ச்சி 15,000 மற்றும் 20,000 புனித வீரர்கள் இருந்தனர் என்று மதிப்பிடப்பட்டது. இவர்கள் சுமார் இயல்பான வீரத்திருத்தகைகளில் பத்தினுள் ஒன்றாவர்.

பெர்னார்டு டே கிளார்வாக்ஸ் மற்றும் புனித வீரர்கள் அமைப்புக்கு நடத்தைக்கான குறிப்பிட்ட குறியீட்டைக் கொண்டுவந்த ஹூகஸ் டே பயன்ஸ் இருவரும் "லத்தீன் நடத்தை விதி" க்கான நவீன வரலாற்று நாயகர்களாக அறியப்பட்டனர். வீரத்திருத்தகைகள் அணிய வேண்டிய துணி வகைகள் மற்றும் அவர்கள் எவ்வளவு குதிரைகளை வைத்திருக்க முடியும் என்பது போன்ற பின்பற்றத்தக்க நடத்தை விதியை அதன் 72 பிரிவுகள் விவரிக்கின்றன. வீரத்திருத்தகைகள் தங்களின் உணவை அமைதியாக அருந்தினர், ஒவ்வொரு வாரத்திற்கும் மூன்று முறைக்கு மேல் இறைச்சி உண்ணக்கூடாது. மேலும் தங்கள் சொந்தக் குடும்பமாக இருந்தாலும் கூட பெண்களுடன் எந்தவித உடல் ரீதியான தொடர்பைக் கொண்டிருக்கவில்லை. "4 குதிரைகள், ஒரு சமய மதகுரு மற்றும் மூன்று குதிரைகளுடன் ஒரு கணக்காளர், இரண்டு குதிரைகளுடன் ஒரு படைத்தலைவன் மற்றும் அவரது கேடயம் மற்றும் ஈட்டி ஆகியவற்றைக் கொண்டு செல்லும் ஒரு குதிரையுடன் ஒரு நேர்மையான சேவகன்" ஆகியவை அமைப்பின் ஒரு குருவிற்கு ஒதுக்கப்பட்டன. அமைப்பின் வளர்ச்சியடைந்ததால் மேலும் வழிகாட்டி நெறிமுறைகள் சேர்க்கப்பட்டன. மேலும் முதலில் உருவாக்கப்பட்ட 72 சட்டவிதிகளின் பட்டியல் அதன் இறுதி வடிவத்தில் பல நூறுகளாக விரிவாக்கப்பட்டன.
புனித வீரர்களின் தரவரிசையின் பிரிவுகள் மூன்று பகுதிகளாக இருந்தன: உயர்குடி வீரத்திருத்தகைகள், தாழ்ந்த குடியில் பிறந்த ராணுவ அதிகாரிகள் மற்றும் திருச்சபை குருமார்கள். வீரத்திருத்தகைகள் வீரத்திருத்தகைக்குரிய வம்சமாக இருக்க வேண்டும். மேலும் அவர்கள் வெள்ளை மேலங்கியை அணிய வேண்டும். அவர்கள் மூன்று அல்லது நான்கு குதிரைகள் மற்றும் ஒன்று அல்லது இரண்டு சேவகர்கள் உடன் வலிமையான குதிரைப்படை (cavalry) என போர் ஏற்பாட்டுடன் இருந்தனர். சேவகர்கள் அமைப்பின் உறுப்பினர்களாக இல்லை. ஆனால் குறிப்பிட்ட காலத்திற்குப் பணிபுரிய அழைக்கப்பட்ட வெளியாட்களாக இருந்தனர். அமைப்பில் வீரத்திருத்தகைகளுக்கு அடுத்த இடத்தைப் பெற்றனர். இவர்கள் படைத்தலைவர்களாக இருந்த தாழ்ந்த சமுதாய அடுக்குகளில் இருந்து பெறப்பட்டனர். அவர்கள் ஒரு குதிரையுடன் சிறிய எளிய குதிரைப்படையுடனோ போர் ஆயத்தத்துடனோ அல்லது அமைப்பின் சொத்துக்களை நிர்வகித்தல் அல்லது ஊழிய வேலை சார்ந்த பணிகள் மற்றும் வர்த்தகங்கள் போன்ற வழிகளிலோ பணியாற்றினர். மூன்றாம் புனித வீரர் பிரிவான மதகுருக்கள் புனித வீரர்களின் ஆன்மாக்களுக்குத் தேவையானவற்றைப் பார்த்த திருச்சபை பாதிரியார்களாக இருந்தனர்.
வீரத்திருத்தகைகள் சிவப்புச் சிலுவை மற்றும் ஒரு வெள்ளைக் கவசத்துடன் வெள்ளை நிற மேலங்கியை அணிந்தனர்; படைத்தலைவர்கள் முன்னும் பின்னும் சிவப்புச் சிலுவை மற்றும் கருப்பு அல்லது பழுப்பு நிறக் கவசத்துடன் கருப்பு உட்சட்டையை அணிந்தனர். 1129 ஆம் ஆண்டில் டிரோயஸ் சபையில் புனித வீரர்களுக்கு வெள்ளைக் கவசம் ஒதுக்கப்பட்டது. 1147 ஆம் ஆண்டில் போப் ஈகெனியஸ் III, பிரான்சின் லூயிஸ் VII மன்னர் மற்றும் பிற பல குறிப்பிடத்தக்கவர்கள் கலந்துகொண்ட பாரிசு அருகில் புனித வீரர்களின் தலைமையிடத்தில் நடந்த பிரெஞ்சு புனிதவீரர்களின் சந்திப்பின் போது 1147 ஆம் ஆண்டில் இரண்டாம் சிலுவைப்போர் தொடக்கத்தில் அவர்களின் உடுப்பில் சிலுவை சேர்க்கப்பட்டதற்கான சாத்தியம் காணப்பட்டது. அவர்களின் "நெறிமுறை" யின் படி, வீரத்திருத்தகைகள் வெள்ளைக் கவசத்தை எல்லா நேரங்களிலும் அணிய வேண்டும். சாப்பிடும்போதோ அல்லது குடிக்கும்போது கூட அவர்கள் அதை தேவையின்றி அணிந்துகொண்டிருந்தனர்.

அமைப்பில் வரவேற்பு ("receptio" ) என்று அறிப்பட்ட தொடக்கம் என்பது மிகுந்த ஆழமான கட்டுப்பாடு மற்றும் மனப்பூர்வமான சமயச்சடங்கில் ஈடுபடுதலாக இருந்தது. வெளியாட்கள் சமயச் சடங்குகளில் கலந்துகொள்வது அனுமதிக்கப்படவில்லை. அது பிந்தைய வழக்குகளின் போது இடைக்கால விசாரணையாளர்களின் சந்தேகங்களை அதிகரித்தது.

புதிய உறுப்பினர்கள் அவர்களின் அனைத்து நலன் மற்றும் நன்மைகளை அமைப்பிற்கு அளிக்க மனப்பூர்வமாக சம்மதிக்க கையெழுத்திட்டனர். மேலும் ஏழ்மை, தூய்மை, சமயப்பற்று மற்றும் கீழ்ப்படிதல் ஆகியவற்றின் மீது சத்தியப் பிரமாணம் எடுத்தனர். பெரும்பாலான சகோதரர்கள் வாழ்வு முழுமைக்கும் சேர்ந்தனர் என்றாலும், பலர் குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு மட்டுமெ சேர்ந்துகொள்ள அனுமதிக்கப்பட்டனர். சில நேரங்களில் திருமணமான ஆணையும் அவரது மனைவியின் அனுமதியுடன் சேர்ந்துகொள்ள அனுமதித்தனர். ஆனால் அவர் வெள்ளைக் கவசத்தை அணிய அனுமதிக்கப்படவில்லை.

புனித வீரர்கள் தங்களது உடுப்பில் அணிந்துள்ள செஞ்சிலுவையானது உயிர்த் தியாக சின்னமாக இருந்தது. சண்டையில் இறத்தல் என்பது சொர்க்கத்தில் உறுதியான இடத்தை அளிப்பதான சிறப்பான மரியாதையாகவும் கருதப்பட்டது. புனிதவீரர்கள் கொடி இறங்காத வரையில் போர்வீரர்கள் ஒருபோதும் சரணடையக்கூடாது என்ற முக்கியமான விதியும் இருந்தது. அதன் பின்னர் அவர்கள் சமய அறநிலைய உறுப்பினர்கள் போன்ற பிற கிறித்துவ அமைப்புகளுடன் மீண்டும் குழு சேரவும் முதலில் முயற்சித்தனர். அனைத்துக் கொடிகளும் வீழ்ந்த பின்னரே அவர்கள் போர்க்களத்திலிருந்து வெளியேற அனுமதிக்கப்பட்டனர். வீரத்திற்கான நற்பெயர், சிறப்பான பயிற்சி மற்றும் வலிமையான போர் எழுச்சிப்படை ஆகியவற்றுடன் இந்த உறுதியான கொள்கை புனித வீரர்களை இடைக்காலத்தில் மிகவும் அச்சங்கொள்ளகூடிய போர்ப் படைகளில் ஒன்றாக மாற்றியது.

நிறுவனம்
மரபுரிமைப் பேறு
குறிப்புகள்
தற்காலத்திய தேவாலய நிறுவனங்கள்