கி.பி. 200-300 ஆம் ஆண்டிற்கு முன்பே இப்பகுதியின் வரலாறு காணப்படுகிறது. சான்ட் சடாகர் உருவாக்கிய நகரத்தின் சிதைந்த பகுதியை பக்மரா காட்டில் காணலாம். முகலாயர்கள் காலத்தில், அப்பகுதி அரசர்கள் வசிக்க சுந்தரவனக்காடுகளை குத்தகைக்கு எடுத்தனர். இந்த கால கட்டத்தில், பேரரசர் அக்பரின் படைகளிடம் இருந்து தப்பிக்க சுந்தரவனக்காடுகளை ராஜா பசண்ட ராய்யும் அவருடைய அண்ணன் மகனும் புகலிடமாக ஏற்றனர். இவர்களால் கட்டப்பட்ட கட்டிடங்களை 17 ஆம் நூற்றாண்டில் போர்ச்சுக்கல் நாட்டை சார்ந்த கடற் கொள்ளையர்கள், உப்புக் கடத்தல்காரர்கள், படைக்கலம் ஏந்திய கொள்ளைக்கார்களால் அபகரிக்கப்பட்டது. நாசமாக்கப்பட்ட நேடிதோபனி சுந்தரவனக்காடுகளை சுற்றி உள்ள பிற பகுதிகளின் சிதைந்த நிலையே இதற்கான உண்மையான சான்றாகும். இந்த காட்டில் சட்டப்பூர்வமான மாற்றங்கள் தொடர்ந்து செய்யப்பட்டது. இதுவே அறிவியல் ஆராய்ச்சியின் கீழ் உருவாக்கப்பட்ட உலகின் முதல் சதுப்புநிலகாடாகும். 1757 ஆம் ஆண்டில் மொகாலாய பேரரசர் இரண்டாம் அலம்கிர்ரிடம் இருந்து காப்புரிமையைப் பெற்றது. அதைத் தொடர்ந்து உடனடியாக கிழக்கு இந்திய கம்பெனி 1764 ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்திலேயே நில அளவையர்களால் அதன் வரைபடம் வரையப்பட்டது. வங்காள மாநிலத்தின் வனத்துறை இலாக்கா நிறுவிய பின்பு 1860 ஆம் ஆண்டில் இந்த காட்டு நிலப்பகுதியின் முறையான நிருவாகம் தொடங்கப்பட்டது.

1869 ஆம் ஆண்டில் சுந்தரவனக்காடு முதன்முதலாக வனத்துறை நீர்வாகத்தின் கீழ் மாற்றுவதற்கான சட்டபூர்வ அதிகாரத்தைப் பெற்றது. 1865 ஆம் ஆண்டின் வனச்சட்டத்தின் (1865 பிரிவு VIII இல்) கீழ், 1875-76 ஆம் ஆண்டில் சுந்தரவனக்காடுகள் ஒரு பாதுகாக்கப்பட்ட வனமாக மாற்றப்பட்டது. 1893-98 ஆம் ஆண்டுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் முதல் மேம்பாட்டுத் திட்டம் எழுதப்பட்டது. வனச்சட்டம் 1865 (1865 பிரிவு VII இல்) இன் கீழ், 1875 ஆம் ஆண்டு இக்காட்டின் பெரும்பாலானப் பகுதி பாதுகாக்கப்பட்டப் பகுதியாக அறிவிட்டப்பட்டது, அதனைத் தொடர்ந்து அடுத்த ஆண்டே பிற பகுதிகளும் பாதுகாக்கப்பட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டது. அவ்வளவுகாலம் குடியியல் அதிகாரத்தின் கீழிருந்த இப்பகுதி வனத்துரையின் கட்டுப்பாட்டில் வந்தது. வனப் பிரிவு என்பது அடிப்படை வன நீர்வாகத்தையும், அதிகாரத்தையும் கொண்டது, அது 1879 ஆம் ஆண்டில் குல்னாவை தலைமையகமாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டது.

1911 ஆம் ஆண்டில் இந்த நிலப்பகுதி நாட்டிலேயே பயனில்லா, மக்கள் வசிக்க இயலாத பகுதி, அதை விரிவுபடுத்துவது வீணானது எனக்கூறப்பட்டது. பிறகு இது ஹூக்லியிலிருந்து மெக்னா வரை 24 பேரகான்ஸ் அளவு அதாவது 165 மைல்ஸ் அல்லது 266 கி.மீ வரை விரிவுபடுத்தப்பட்டது. நீர் நிறைந்த இடங்களையும் சேர்த்து மொத்தம் அதாவது பரப்பளவாகும். இது நீர் தேக்கமுடைய வனமாகவும், புலிகள் மற்றும் பிற வனவிலங்களுக்கு புகலிடமாகவும் உள்ளது. இதில் சுந்தரி என்னும் மரம் அதிக அளவில் காணப்படுவதால் இப்பெயர் பெற்றிருக்கும் எனக் கருதப்படுகிறது. இதன் உறுதியான மரக்கட்டைகள் வீடுகட்ட, படகு செய்ய மற்றும் பிற மரச்சாமன்களுக்கு பயன்படுத்தப்படுகின்றன. சுந்தரவனக்காடுகள் முழுதும் ஆறுகளும், ஓடைகளும் காணப்படுகின்றன; இவை வங்காளத்திற்கும் பிரம்மபுத்திரா பள்ளத்தாக்கிற்குமிடையே நீர்ப்போக்குவரத்திற்கு உதவுகிறது.

பரவலப் பண்பாடு
வரலாறு
நிலக் கூற்றியல்
பொருளாதாரம்