நடுக்கால ஆதாரங்கள் படையெடுத்து வந்த மங்கோலியர்கள் லட்சக்கணக்கில் இருந்ததாக கூறுகின்றன. அந்நேரத்தில் நடு ஆசியா அல்லது மத்திய கிழக்கில் இருந்த மங்கோலிய குதிரை படையினரின் ஒரு தோராயமான மொத்த எண்ணிக்கையானது 1,50,000 படை வீரர்களே ஆகும். இந்த ஆதாரங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள மங்கோலிய தளபதிகளின் எண்ணிக்கையானது, எவ்வளவு மங்கோலிய வீரர்கள் படையெடுப்புகளில் பங்கு பெற்றனர் என்பதை பற்றிய ஒரு தெளிவை நமக்கு உணர்த்தும். அத்தளபதிகள் அநேகமாக ஒரு தியுமன் படை வீரர்களுக்கு மட்டுமே தலைமை தாங்கி இருக்க வேண்டும். ஒரு தியுமன் என்பது பெயரளவில் 10,000 வீரர்களை உள்ளடக்கியதாகும். இந்த படையெடுப்புகள் செங்கிஸ்கானின் பல்வேறு வழித்தோன்றல்கள் அல்லது மங்கோலிய ராணுவத்தின் படைப்பிரிவுகளின் தளபதிகளால் தலைமை தாங்கப்பட்டன. இத்தகைய படைகளின் அளவானது 10,000 முதல் 30,000 குதிரைப் படையினர் ஆகும். ஆனால் தில்லியில் இருந்த வரலாற்றாளர்கள் 1,00,000-2,00,000 குதிரைப் படையினரை கொண்டிருந்ததாக மிகைப்படுத்திக் கூறினர்.

1260 களில் மங்கோலியப் பேரரசின் உள்நாட்டு யுத்தம் ஆரம்பித்தபோது நடு ஆசியாவை சகதை கானேடு தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருந்தது. அதன் தலைவராக 1280கள் முதல் துவா என்பவர் இருந்தார். அவர் கைடு கானுக்கு அடுத்த இடத்தில் இருந்தார். ஆப்கானிஸ்தானில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்த துவா இந்தியாவுக்கும் மங்கோலிய ஆட்சியை நீட்டிக்க முயற்சிகள் செய்தார். இஸ்லாமிய சமயத்தையும் நெகுதர் இனத்தையும் சேர்ந்த ஆளுநரான அப்துல்லா, சகதை கானின் நான்காவது தலைமுறை வழித்தோன்றல் ஆவார். அவர் 1292 இல் தனது படையுடன் பஞ்சாபின் மீது படையெடுத்தார். ஆனால் அவர்களது முன்வரிசை படையானது தோற்கடிக்கப்பட்டு அதன் தலைவர் உல்கு, கல்ஜியின் சுல்தானான ஜலாலுதீனால் சிறை பிடிக்கப்பட்டார். இவ்வாறாக பிடிக்கப்பட்ட 4,000 மங்கோலிய கைதிகள் இஸ்லாம் மதத்திற்கு மாற்றப்பட்டு டெல்லி கொண்டு வரப்பட்டு "புதிய முஸ்லிம்கள்" என்ற பெயருடன் வாழ ஆரம்பித்தனர். அவர்கள் வாழ்ந்த பகுதி சரியாக முகல்புரா என்று பெயரிடப்பட்டது. 1296–1297 இல் சகதை தியுமன்கள் தில்லி சுல்தானகத்தால் பலமுறை தோற்கடிக்கப்பட்டன.
பின்னர் மங்கோலியர்கள் ஜலாலுதீனுக்கு பின்வந்த அலாவுதீனின் ஆட்சிக்காலத்தில் வட இந்தியா மீது தொடர்ந்து படையெடுத்தனர். குறைந்தது இருமுறையாவது அவர்கள் நல்ல படைபலத்துடன் வந்தனர். 1297 ஆம் ஆண்டின் குளிர்காலத்தில் சகதை நோயனான காதர் தனது ராணுவத்துடன் வந்து பஞ்சாப் பகுதியை சூறையாடினார். மேலும் அவர் கசூர் வரை முன்னேறி வந்தார். 1298 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி ஆறாம் தேதி உலுக் கான் (மற்றும் ஜாஃபர் கான்) தலைமை தாங்கிய அலாவுதீனின் இராணுவமானது படையெடுப்பாளர்களை தோற்கடித்தது.

1298–99 ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில் ஒரு மங்கோலிய இராணுவமானது சிந்து பகுதி மீது படையெடுத்தது. சிவிஸ்தான் கோட்டையை ஆக்கிரமித்தது. அவர்கள் நெகுதர் இனத்தில் இருந்து தப்பித்தவர்களாக இருப்பதற்கே வாய்ப்புகள் அதிகம் என கருதப்படுகிறது. இந்த மங்கோலியர்கள் ஜாபர்கானால் தோற்கடிக்கப்பட்டனர். அவர்களில் குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையிலானவர்கள் கைது செய்யப்பட்டு தில்லிக்கு கைதிகளாக கொண்டு வரப்பட்டனர். அந்த நேரத்தில் அலாவுதீனின் ராணுவத்தின் முக்கிய படையானது உலுக் கான் மற்றும் நுஸ்ரத் கான் ஆகியவர்களால் தலைமை தாங்கப்பட்டு குஜராத்தை சூறையாடிக் கொண்டிருந்தது. இந்த ராணுவம் குஜராத்தில் இருந்து டெல்லிக்கு திரும்பி வந்துகொண்டிருந்த பொழுது இதிலிருந்த மங்கோலிய வீரர்களில் சிலர் தங்களுக்கு கொடுக்க வேண்டிய "கும்ஸ்" (சூறையாடப்பட்ட பொருட்களை பிரித்துக் கொடுப்பதில் ஐந்தில் ஒரு பங்கு) காரணமாக கலகம் செய்தனர். இந்தக் கலகமானது ஒடுக்கப்பட்டது. தில்லியில் இருந்த கலகக்காரர்களின் குடும்பங்கள் கடுமையாக தண்டிக்கப்பட்டன.

1299 ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில் துவா தனது மகன் குத்லுக் கவாஜாவை தில்லியை வெல்வதற்காக அனுப்பினார். அலாவுதீன் தனது ராணுவத்தை டில்லிக்கு அருகில் கிளி என்ற இடத்திற்கு கொண்டு சென்றார். போரை தாமதப்படுத்த முயன்றார். ராணுவ உதவி பொருட்கள் பற்றாக்குறை காரணமாக மங்கோலியர்கள் பின் வாங்குவார்கள் என நம்பினார். அதே நேரத்தில் தனது மாகாணங்களிலிருந்து வலுவூட்டல் படைகள் வந்து சேரும் என நம்பினார். ஆனால் அலாவுதீனின் தளபதியான ஜாபர்கான் அலாவுதீனின் அனுமதியின்றி மங்கோலிய ராணுவத்தை தாக்கினார். மங்கோலியர்கள் தோற்று ஓடுவதுபோல் ஓட ஆரம்பித்தனர். ஜாபர் கானின் ராணுவத்தை தங்களை பின் தொடருமாறு வரச்செய்து பொறியில் சிக்க வைத்தனர். படையெடுப்பாளர்கள் மீது கடுமையான சேதத்தை விளைவித்த பின்னர் ஜாபர்கான் மற்றும் அவரது வீரர்கள் கொல்லப்பட்டனர். சில நாட்களுக்குப் பிறகு மங்கோலியர்கள் பின்வாங்கினர். அவர்களது தலைவர் குத்லுக் கவாஜா படுகாயமடைந்தார். திரும்பிச் செல்லும் வழியில் இறந்தார்.

1302-03 இன் குளிர்காலத்தில் அலாவுதீன் ககதியர்களின் தலைநகரான வாராங்கலை சூறையாட தனது ராணுவத்தை அனுப்பினார். சித்தூரை முற்றுகையிட தானே கிளம்பினார். பாதுகாப்பின்றி இருந்த தில்லியை கவனித்த மங்கோலியர்கள் 1303 ஆம் ஆண்டின் ஆகஸ்ட் மாதவாக்கில் மற்றொரு படையெடுப்பை ஆரம்பித்தனர். படையெடுப்பாளர்கள் வரும் முன்பே தில்லிக்கு அலாவுதீன் சென்றடைந்தார். ஆனால் ஒரு வலிமையான தற்காப்பை அமைப்பதற்கு அவருக்குப் போதிய நேரம் கிடைக்கவில்லை. அந்நேரத்தில் கட்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்த சிரி கோட்டையில் ஒரு முகாம் அமைத்து கடுமையான பாதுகாப்புடன் அவர் தங்கியிருந்தார். தில்லி மற்றும் அதன் அண்டை பகுதிகளை மங்கோலியர்கள் சூறையாடினர். ஆனால் சிரி கோட்டையை வெல்ல முடியாத காரணத்தால் இறுதியாக பின்வாங்கினர். மங்கோலியர்களுடன் ஏற்பட்ட இந்த நெருக்கமான சண்டை மங்கோலியர்கள் இந்தியாவிற்கு வருவதற்கான பாதைகள் முழுவதும் இருந்த கோட்டைகள் மற்றும் ராணுவ இருப்பை வலிமையாக்க அலாவுதீனை தூண்டியது. மேலும் ஒரு வலிமையான ராணுவத்தை பராமரிக்கத் தேவையான போதிய அளவு வருமானத்தை உறுதி செய்வதற்காக அலாவுதீன் தொடர்ச்சியான பொருளாதார சீர்திருத்தங்களை செயல்படுத்தினார்.

இந்த நிகழ்வுகளுக்கு சிறிது காலத்திற்கு பிறகு துவா கான், யுவான் ககான் தெமுர் ஒல்ஜெய்டுவுடன் நடந்து கொண்டிருந்த சண்டைகளை நிறுத்த விரும்பினார். 1304 ஆம் ஆண்டு வாக்கில் மங்கோலிய கானேடுகளுக்கு இடையில் ஒரு பொதுவான அமைதி அறிவிக்கப்பட்டது. இதன்மூலம் யுவான் அரசமரபு மற்றும் மேற்கு கானேடுகளுக்கு இடையில் இருந்த சண்டை நிறுத்தப்பட்டது. இவ்வாறாக சுமார் 25 வருடங்களுக்கு நீடித்தது. இது நடந்த உடனேயே துவா கான் இந்தியா மீது ஒரு கூட்டு மங்கோலிய தாக்குதலை நடத்த முன்மொழிந்தார். ஆனால் அந்தப் படையெடுப்பு பொருள்வயமாக்கப்படவில்லை.

1305 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதத்தில் துவா மீண்டும் ஒரு ராணுவத்தை அனுப்பினார். அந்த ராணுவமானது கடுமையான காவலுடன் இருந்த தில்லி நகரத்தை தாண்டி தென்கிழக்கு திசையில் இமயமலை அடிவாரத்தின் வழியே கங்கைச் சமவெளிக்கு முன்னேறியது. மாலிக் நாயக்கால் தலைமை தாங்கப்பட்ட அலாவுதீனின் 30,000 வீரர்களைக் கொண்ட வலிமையான குதிரைப்படை அம்ரோகா யுத்தத்தில் மங்கோலியர்களை தோற்கடித்தது. பெரும் எண்ணிக்கையிலான மங்கோலியர்கள் கைது செய்யப்பட்டு கொல்லப்பட்டனர்.

1306 இல் அனுப்பப்பட்ட மற்றொரு மங்கோலிய ராணுவம் ரவி ஆறு வரை முன்னேறியது. வரும் வழியில் இருந்த பகுதிகளை சூறையாடியது. இந்த ராணுவத்தில் மூன்று பிரிவுகள் இருந்தன. அவை கோபேக், இக்பால்மண்ட் மற்றும் தை-பு ஆகியவர்களால் தலைமை தாங்கப்பட்டன. மாலிக்கபூர் தலைமை தாங்கிய அலாவுதீனின் படைகள் படையெடுப்பாளர்களை உறுதியுடன் தோற்கடித்தன.

அதே வருடத்தில் மங்கோலிய கானான துவா இறந்தார். அவருக்கு அடுத்து அரியணைக்கு யார் வருவது என்ற சண்டையில் இந்தியா மீதான மங்கோலிய படையெடுப்புகள் நின்று போயின. இந்த சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்திக்கொண்ட அலாவுதீனின் தளபதியான மாலிக் துக்ளக் தற்கால ஆப்கானிஸ்தானில் இருந்த மங்கோலிய பகுதிகளின் மீது அடிக்கடி தாக்குதல்களை நடத்தினார்.

தைமூர் மற்றும் பாபர்
பின்புலம்
சகதை கானேடு மற்றும் கல்ஜிக்கள்
பிற்கால மங்கோலியப் படையெடுப்புகள்