1930கள் வரை பணவாட்டம் அதுவாகவே சரியாகிவிடும் எனப் பொதுவாக பொருளாதார நிபுணர்கள்
கருதிவந்தனர். விலைகள் குறையும் போது தேவை இயல்பாகவே அதிகரிக்கும், மேலும் பொருளாதார அமைப்பு வெளிப்புறக் குறுக்கீடுகள் ஏதுமின்றி தானாகவே சரிப்படுத்திக் கொள்ளும்.

இந்தப் பார்வை 1930களில் பெரும் இறக்கத்தின் போது சவாலாக இருந்தது. கெய்னீசியன் பொருளாதார நிபுணர்கள், பொருளாதார அமைப்பு பணவாட்டத்தின் சார்பாக சுய-சரிபடுத்தலைச் செய்துகொள்ளாது, மேலும் அரசாங்கங்களும் மைய வங்கிகளும் வரியை நீக்குதல் அல்லது அரசாங்கச் செலவழிப்பை அதிகரித்தல் ஆகியவற்றின் மூலமாக தேவையை அதிகரிப்பதற்கு இயக்கமுள்ள நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் என வாதிடுகிறார்கள். மைய வங்கியில் இருந்து கையிருப்புத் தேவைகள் அதிகமாக இருக்கிறது, மேலும் மைய வங்கி பின்னர் எளிமையாக ரிசர்வ் தேவைகளைக் குறைப்பதன் மூலமாக மற்றும் வரவின் வலிமை இழப்பின் (வரவு என்பது பணத்தின் வடிவம்) காரணமாக தனியார் துறைகளில் பணம் வழங்கலை ஈடு செய்வதற்கான "திறந்த சந்தைச் செயல்பாடுகள் (எ.கா., கருவூலப் பத்திரங்களை பணத்துக்கு வாங்குதல்) பணம் வழங்கலை ஆற்றல்மிக்க விதத்தில் அதிகரிக்கலாம்.

மானிடரிஸ்டுகளின் உத்திகளின் அதிகரிப்புடன், பணவாட்டச் சண்டையில் கவனம் செலுத்துவது, வட்டி விகிதங்களை குறைத்தல் (அதாவது பணத்தின் "செலவைக்" குறைத்தல்) மூலமாக தேவையை விரிவாக்குவதில் இருக்கிறது. இந்தப் பார்வை முறையே 1990களின் முற்பகுதி மற்றும் 2000-2002 இல் பங்குச் சந்தை அதிர்வுக்குப் பிறகு செயல்லாற்றுவதற்கான தேவைக்கு ஜப்பான் மற்றும் அமெரிக்கா இரண்டிலும் இணக்கமாக கொள்கைகளின் தோல்வியின் வெளிச்சத்தினால் தள்ளி வைக்கப்பட்டது. பொருளாதார நிபுணர்கள் தற்போது சொத்து விலைகள் மீது பணம் சார்ந்த கொள்கைகளின் தாக்கத்தைப் (பணவீக்கம்) பற்றி கவலை கொள்கிறார்கள். உறுதி வாய்ந்த குறைந்த உண்மையான விகிதங்கள் ஆனது உயர் சொத்து விலைகள் மற்றும் அதிகப்படியான கடன் திரட்டுதல் ஆகியவற்றுக்கு நேரடிக் காரணமாகலாம். ஆகையால் விகிதங்கள் குறைதல் தற்காலிகத் தணிக்கும் ஆற்றல்களாக மட்டுமே நிரூபிக்கப்படும் முடிவாக விளைகிற எதிர்காலக் கடன் பணவாட்ட நெருக்கடியின் கடுமையாக்கத்துக்கு வழிவகுக்கும்.

கடன் பணவாட்டத்தின் உதாரணங்கள்
ஹாங்காங்கில் பணவாட்டம்
மிகுபணவீக்கத்திற்கான எதிர்வினை
நடுநிலையாக்குப் பணவாட்டம்