மேலே குறிப்பிடப்பட்ட சிகிச்சையளிக்கக் கூடிய வகைகளைத் தவிர வேறு எந்தவித தீர்வும் இந்நோய்க்கு கிடையாது, ஆனாலும், இந்த நோயின் முன்னேற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் மருந்தை விஞ்ஞானிகள் உருவாக்கி வருகின்றனர். நோயின் ஆரம்பநிலையில் குளோனிஸ்ட்ரேஸ் தணிப்பிகள் பயன்படுகின்றன. மனநல மற்றும் நடத்தை ரீதியான இடையூடுகளும் அவசியமானவை. நோயாளியைக் கவனித்துக் கொள்பவருக்குத் தகுந்த பயிற்சியும், நோயாளிக்கு உணர்வு பூர்வமான ஆதரவு அளிக்கும் திறனும் இருத்தல் அவசியம் ("வயதுமுதிர்ந்தோர் நலன் என்பதையும் காணவும்").

இருமொழிகளை அறிந்த நோயாளிகள் முதுமை மறதியால் பாதிப்படைவது, ஒருமொழி அறிந்த நோயாளிகளை விடக் குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்கு, அதாவது சராசரியாக நான்கு ஆண்டுகள் தாமதாக இருப்பதாக ஒரு கனடிய ஆய்வு கண்டறிந்துள்ளது. முதுமை மறதியின் ஆரம்பநிலை அறிகுறிகள் ஒரு மொழியை மட்டுமே அறிந்தவர்களுக்கு சராசரியாக 71.4 வயதிலும், இரண்டு மொழிகளை அறிந்த நபர்களிடம் சராசரியாக 75.5 வயதிலும் காணப்படுவதாக ஆய்வாளர்கள் கண்டறிந்துள்ளனர். கலாச்சார வேறுபாடுகள், புலம்பெயர்தல், முறையான கல்வி, வேலை மற்றும் பாலினம் ஆகியவையும் இவற்றைப் பாதிக்கக்கூடியதாக இருந்தன.

முதுமை மறதி கொண்ட நோயாளிகளுக்கு இசைவழிச் சிகிச்சை பயனுள்ளதாக இருப்பதாகச் சில ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன.

டாக்ரைன் (கோக்னக்ஸ்), டோனெபெசில் (அரிசெப்ட்), காலான்டாமைன் (ராசாடைன்), மற்றும் ரிவாஸ்டிக்மைன் (எக்ஸலான்) ஆகியவை அமெரிக்க உணவு மற்றும் மருந்து நிர்வாகத்தால் (FDA) அல்சைமர் நோயால் ஏற்படும் முதுமை மறதிக்கான சிகிச்சைக்கு அங்கீகாரம் பெற்றுள்ளன. பார்கின்ஸன்ஸ் நோய் அல்லது இரத்தக் குழலியசார்ந்து முதுமை மறதியை ஏற்படுத்தும் பிற நோய்களுக்கு எதிராகவும் இவை பயனுள்ளதாக இருக்கக் கூடும்.


மைனோசைக்ளின் மற்றும் கிளியோகுயினோலைன் மற்றும் நுண்ணுயிர் எதிர்ப்பிகள் அல்சைமர் நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் மூளையில் அமிலாய்டு படிவுகள் ஏற்படுவதைக் குறைக்க உதவும்.

மன அழுத்தமானது பெரும்பாலும் முதுமை மறதியுடன் இணைந்து, மனநல மற்றும் நடத்தைக் குறைபாடுகளை அதிகமாக்கக் கூடும். அல்சைமர் நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களிடையே, மனநல மற்றும் நடத்தைக் குறைபாடுகளை மனச்சோர்வு-எதிர் மருந்துகள் வெகுவாகக் குறைக்கின்றன, ஆனால் பிற வகை முதுமை மறதி நோய்களில் இவற்றின் பயன்பாடு மிகவும் குறைவானதாக இருக்கிறது.

முதுமை மறதியால் பாதிக்கப்பட்ட பல நோயாளிகள் மனச்சோர்வின் அறிகுறிகளையும் கொண்டுள்ளனர். டயாஸிபாம் (வேலியம்) போன்ற பென்சோடையாசிஃபைன்ஸ் ஆகியவை மனச்சோர்வைப் போக்குவதற்காக பிற சூழல்களில் பயன்படுத்தப்பட்டாலும், முதுமை மறதியைக் கொண்ட நபர்களிடம் இம்மருந்துகள் மனக்குழப்பத்தை அதிகரிக்கவும், மனநலக் குறைபாடுகளை அதிகமாக்கவோ அல்லது மயக்கநிலைக்கு கொண்டு செல்லவோ சாத்தியம் இருப்பதால் இவைத் தவிர்க்கப்படுகின்றன. பஸ்பிரோன் (பஸ்பார்) என்பது ஆரம்பத்தில் குறைந்தது முதல் மிதமான வரையிலான மனச்சோர்வுக்கு முயற்சிக்கப்பட்டது. முதுமை மறதியில் பென்சோடையாசிஃபைன்ஸின் பாதிப்புகளுக்கு குறைவான ஆதாரங்களே உள்ளன, ஆனால் (குறைந்த அளவுகளில்) உளநோய்-எதிர் மருந்துகளின் பயன்பாட்டுக்கு மிகவும் உறுதியான ஆதாரங்கள் உள்ளன.

முதுமை மறதி தொடர்பான உளநோயால் பாதிக்கப்பட்ட நபர்களிடையே பொதுவான உளநோய்-எதிர் மருந்துகள் (ஹாலோபெரிடோல்) மற்றும் அவ்வளவு பொதுவானதாக அல்லாத உளநோய்-எதிர் மருந்துகள் (ரிஸ்பெரிடோன் போன்றவை) ஆகிய இரண்டுமே மரணத்திற்கான ஆபத்தை அதிகரிப்பதாக உள்ளன. முதுமை மறதியுடன் தொடர்புடைய உளநோய்க்கு எந்தவொரு உளநோய்-எதிர் மருந்துகளைப் பயன்படுத்துவது அங்கீகரிக்கப்படவில்லை மற்றும் இந்த மருந்துகள் கொண்டு மேற்கொள்ளும் சிகிச்சையால் ஏற்படக்கூடிய ஆபத்துகள் மற்றும் நன்மைகள் ஆகியவற்றை நன்கு பரிசீலித்த பின்னரே சிகிச்சை தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும். மேலும், பிற சிகிச்சை முறைகள் செயலிழந்த பின்னரே இவை கருதப்பட வேண்டும். ஐக்கிய இராச்சியத்தில், 144,000 முதுமை மறதி நோயாளிகள், அவசியமின்றி இந்த மருந்துகளுக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளனர், மேலும் ஒவ்வொரு ஆண்டும் இம்மருந்துகளை உட்கொள்வதால் 2000 நோயாளிகள் வரை மரணமடைகின்றனர். மரணமடைகின்றனர்.

பிற நிலைகளின் ஒரு அம்சமாக முதுமை மறதி இருத்தல்
திருத்தப்பட்ட சிறு மனநிலை பரிசோதனை (3எம்எஸ்)
புரிதிறனில் பழுது
மேலாண்மை