இவ்வகையில் செருத்தனைப்பதியின் சிறு குடாவில் கிடுகுகளால் சிறு கொட்டில் அமைத்து வழிபாடுகள் இடம்பெறத்தொடங்கியது. அன்பர் விநாசித்தம்பி அவர்களே இவ்வாலயத்தை தாபிக்க காரணமானவர்.அவரை தொடர்ந்து வைரமுத்தர், கதிரேசர் ஆகியோரின் தலைமையில் ஆலய பரிபாலனம்நடத்தப்பட்டு வந்ததுடன் அவர்களே பக்தியில் மிகுந்த பூசாரியாகவும் செயற்பட்டார்கள். மூன்றாவது பரம்பரையில் வந்தவரே கதிரேசர் ஆவார். இக்காலத்திலேயே ஆலயம் சுண்ணாம்புக் கோவிலாக கட்டபட்டது.மண்டபங்கள் கிடுகுகளால் வேயப்பட்டது. கி.பி. 1882ம் ஆண்டு யாழ்ப்பாண கச்சேரியில் இவ்வாலயம் கற்கோவில் எனப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளமை குறிப்பிடப்பட்டது.
அதன் தர்மகத்தா திரு.வை.கதிரேசர் எனப் பதிவு செய்யப்பட்டமையும் குறிப்பிடத்தக்கது. 

மேலும் கதிரேசர் எடுத்த பெருமுயற்சியால் தென்னிந்தியாவில் இருந்து மஹாமாரி அம்பாளின் எழுந்தருளி மூர்த்தியை எடுத்து வந்து ஆலயத்தில் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது. பூசைவழிபாடுகள் உன்னதமடைந்தது இதனைத் தொடர்ந்து, தம்பர் ஆலயப்பதவியை ஏற்றார். எவர் அக்காலத்தில் உடையார் பதவியை வகித்தார். இதனால் ஆலயம் அதிக, பிரபல்யம் அடைய தொடங்கியது. ஆலய மண்டபங்களை கிடுகுக் கொட்டகையால்வேய்ந்து கொண்டார். இவர்களைத் தொடர்ந்து சுப்பிரமணியம் ஆலயப்பொறுப்பைப் ஏற்றுக்கொண்டார். 

சுப்பிரமணியம் அன்னை மஹாமாரி மீது அன்பு கொண்டிருந்தார். ஆலய புனரமைப்பில் கூடிய கவனம் செலுத்தினார் அனைத்து மண்டபங்களையும் சுண்ணாம்புக்கல்லால் அமைத்து வரும் காலத்தில் அதற்குத் தேவையான பாலை மரங்களை வெட்டி வருவதற்கு உறவுமுறை இளைஞர்களுடன் மாட்டு வண்டில்களில் வன்னிக் காட்டிற்குச் சென்று மரங்களைச் சேகரித்தார்கள். இவ்வேளையில் திக்குத் திசை தெரியாது இரண்டு மூன்று தினங்கள் உன்ன உணவின்றித் தத்தளித்த வேளையில் அம்பிகையை மனதார வேண்டி வழிபட்டார்கள். அம்பிகையே வயோதிப பெண்போல தேற்றம் அளித்தாள். பாற்சோறு கொடுத்து பசி போக்கினாள்.வழிகாட்டியாக நின்றாள்.மரங்களை எடுத்து வந்தனர். இச்சம்பவத்தை மஹாமாரி ஆலய வைபவமாலை பாடலில் 1985ம் ஆண்டு தர்மகர்த்தா வழிதோன்றலில் வந்த வித்துவான் சுப்ரமணியம் சின்னத்தம்பி அவர்கள் கூறுகின்றார்கள்.

மேலும் சுப்பிரமணியம் காலத்திலேயே ஆலயம் பிரபல்யமடையா தொடங்கியது. அக்கால மக்களால் நம்பப்பட்டு வந்த பேய்,பிசாசு,பில்லி,சூனியம்.காத்தான்,கருப்பு, போன்ற பிணிகளை வெள்ளை பிரம்பும்  வேப்பிலைவேப்பிலையும் கொண்டு நிக்கி விபூதி,நூல் என்பன கொண்டு சுகம் செய்தார் என உற்ற பெரியவர்கள் கூறியமை குறிப்பிடத்தக்கது. மேலும் சுப்பிரமணியம் காலத்தில் வேறு வேறு பிரதேசங்களில் இருந்தும் பலர் வருகை தர தொடங்கினார்கள். ஆலயத்தில் தங்கி இருந்து பல்வேறு நோய்களையும் மாற்றிக் கொண்டார்கள். முனி ஒன்றினால் தாக்கப்பட்ட இளைஞன் இக்காலத்தில் சுகம் செய்தமையும், யுவதி ஒருவர் பேய் பிசாசினால் பிடிக்கப்பட்ட காலத்தில் இவ்வாலயத்தில் தங்கியிருந்து பல நாட்கள் வழிபட்ட காலத்தில் இவ்வாலயத்தில் தங்கியிருந்த பல நாட்கள் வழிபட்ட காலத்தில் ஒரு நாள் சுப்பிரமணியம் பூசைகளை முடித்துக் கொண்டு  இப்பொண்ணுக்கு விபூதியணிந்து தனது கையை கத்தியால் கிரி இரத்தப்பழி கொடுத்தவேளை அப்பெண்ணுக்குள் இருந்த பூதம்  விலக்கியது. அப் பெண் பனை மரத்தடியில் ஏறிக் கீழே குதித்தார். சுகம் பெற்றாள். என முன்னோர் வாயிலாக பல சம்பவங்கள் அறியக் கிடை க்கின்றது. குன்மம், மனநோய்  போன்ற கொடிய நோய்களையும் குணமாக்கினார்.

இவருடைய காலத்தில் <nowiki>ஆடு</nowiki>,கோழி போன்றவற்றை  வெட்டி பலியிடும் வழக்கம் இருந்து வந்தது.இப்பலியிடலை நீக்க வேண்டும். ஆகமங்களில் இவை பெரிய பாவம் எனக் கூறப்படுகிறது. இதனை நாம் கவனத்திற்கு  கொள்ள வேண்டும். என அவர் குறி 1900 ஆம் ஆண்டளவில் உயிர்பலி நிறுத்தப்பட்டாலும் காலத்துக்குள் காலம் கோயிலுக்கு வருகை தருபவர்கள் ஆடு,கோழி என்பவற்றை கொண்டு வந்து காணிக்கையாகக் கொடுப்பதும் இருந்து வந்தது என முன்னோர்களின் வாய்மொழி மூலம் அறியமுடிகிறது.
கோயிலின் வளர்ச்சி
வரலாறு
வழிபாட்டு முறைகள்
நந்தவனம்