புவிவெப்ப ஆற்றல் என்பது நிலைநிறுத்தக்கூடிய ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. ஏனெனில் வெப்ப பிரித்தெடுத்தல் என்பது புவியின் வெப்ப உள்ளடக்கத்திற்கு சிறிய அளவில் ஒப்பிடப்படுகிறது. 10 ஜூலின் (3·10 TW·hr) உள்நிலை வெப்ப உள்ளடக்கத்தைப் புவி கொண்டிருக்கிறது. இதில் சுமார் 20% எஞ்சிய வெப்பமானது கோள் புறச்சேர்வில் (planetary accretion) உள்ளது. மேலும் எஞ்சியவையானது ஆரம்பத்தில் இருந்த உயர் கதிரியக்கச் சிதைவு விகிதங்களைச் சார்ந்து உள்ளது. இயற்கை வெப்பமானது சமனிலையில் பாய்வதில்லை. ஆனால் கோளானது மெதுவாக புவியியல் கால அட்டவணையில் குளுமையடைகிறது. மனித பிரித்தெடுத்தலானது இயற்கையான வெளிப்பாட்டின் நிமிட பகுப்பினை மட்டுமே தடைசெய்கின்றது, அது பெரும்பாலும் தடையை ஏற்படுத்துவதில்லை.

புவிவெப்ப ஆற்றல் என்பது உலகளவில் நிலைநிறுத்தத்தக்கதாக இருந்தாலும் உள்நிலைக் குறைதலைத் தவிர்ப்பதற்குக் கண்டிப்பாகக் கண்காணிக்கப்பட வேண்டும். பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாக தனிப்பட்ட கிணறுகளில் உள்நிலை வெப்பநிலைகள் கீழிறங்கி உள்ளது. மேலும் நீர் நிலைகளானது புதிய சமனிலையில் இயற்கையான ஓட்டத்துடன் அடைகிறது. லார்டெரெலோ, வெராகி மற்றும் ஜெசெர்ஸ் போன்ற மூன்று பழமையான இடங்களில் உள்நிலைக் குறைவின் காரணமாக அவைகளின் உச்ச அளவுகளில் இருந்து அனைத்து உற்பத்தியும் குறைக்கப்பட்டுள்ளது. மாறுபடக்கூடிய விகிதங்களில் வெப்ப மற்றும் நீர் ஆகியவை நிரப்பப்படுவதைக் காட்டிலும் அதிகமான வேகத்தில் பெறப்படுகிறது. உற்பத்தி குறைக்கப்பட்டு நீர் மீண்டும் உட்செலுத்தப்பட்டால் கோட்பாடளவில் இந்த கிணறுகள் அதன் முழு வளங்களைத் திரும்பப்பெறும். ஏற்கனவே சில இடங்களில் இதைப் போன்ற தணிப்பு உத்திகள் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளன. 1913 ஆம் ஆண்டு முதல் இத்தாலியில் உள்ள லாடெரெலோ தளத்திலும், 1958 ஆம் ஆண்டு முதல் நியூசிலாந்தில் உள்ள வேராகி தளத்திலும், 1960 ஆம் ஆண்டு முதல் கலிபோர்னியாவில் உள்ள ஜெசெர்ஸ் தளத்திலும் புவிவெப்பச் சக்தியின் நீண்ட-கால நீடிப்புத் திறன் நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது.

பல்வேறு ஜெசெர் தளங்களின் அழிவும் புவிவெப்ப ஆற்றல் உருவாக்கத்திற்கு காரணமாக இருந்தது.

சுற்றுச்சூழல் விளைவு
நீடிப்புத்திறன்
வரலாறு
பொருளாதாரம்