பறவைகள் வலசை போதல், கூடு கட்டுதல், இனப்பெருக்கம் செய்தல், உணவு உள்ளிட்டவை பற்றி ஆராய்ச்சி செய்வது ஒரு நவீன காலப்பழக்கம். இத்துறை கிட்டத்தட்ட முன்னூறு ஆண்டுகள் வரலாறு கொண்டது. ஆனால் இது தொடர்பான குறிப்புகள் பண்டைத் தமிழ் இலக்கியங்களில் விரவிக் கிடக்கின்றன. பண்டைத் தமிழர்கள் இவற்றை 2-ஆம் நூற்றாண்டில் எழுதிய சங்க இலக்கியத்தில் விரிவான வர்ணணைகளுடன் காணப்படுகிறது.

இதற்கு மிகச்சிறந்த எடுத்துகாட்டு சக்திமுற்றப் புலவரின் நாராய், நாராய் எனத் தொடங்கும் சங்கப்பாடல்.
<br>“நாராய், நாராய், செங்கால் நாராய்,

<br>புழம்படு பனையின் கிழங்கு பிளந்தன்ன<br><br>புவளக் கூர்வாய் செங்கால் நாராய்!<br><br>நீயும் நின்பெடையும் தென்திசைக் குமரி ஆடி<br><br>வடதிசைக்கு ஏகுவீர; ஆயின், எம்மூர்”

சத்திமுத்தம் வாவியுள் தங்கி…

என்று போகிறது.

<br>இந்தச் செய்யுள் வரிகளில் சிவப்பு கால்கள், பவளச் சிவப்பு நிறத்துடன் பனங்கிழங்கைப் பிளந்தது, போல நீண்டு காணப்படும் அலகைப் பற்றி புலவர் வர்ணிக்கிறார். இந்தக் குறிப்புகளைக் கொண்டு பார்க்கும் போது புலவர் குறிப்பிடும் பறவை செங்கால் நாரை – (WHITE STORK) என்று தெளிவாகப் புரிகிறது. அப்புலவர் அதை வர்ணிப்பது மட்டுமின்றி, அப்பறவையின் இடப்பெயர்வு பண்புகளையும் புலவர் காட்சிப்படுத்தியுள்ளார்.

பூநாரை
வலசை போதல்
புறநானூற்றில் பறவைகள்
தமிழ் இலக்கியத்தில் பறவைகள்