யூரியா சுழற்சியும் கழிவு வெளியேற்றுதலும் பாலூட்டிகளின் வளர்சிதை மாற்றத்தின் ஒரு முக்கிய பகுதியாகும். கழிவு நைட்ரசனை கொண்டு செல்லும் கடத்தி என்ற அதன் பங்களிப்பைத் தவிர யூரியா நெஃப்ரான்களின் எதிர்ப்பரிமாற்ற ஊடுறுவல் செயல்முறையிலும் ஒரு பங்களிப்பைக் கொண்டுள்ளது. இச்செயல்முறையானது வெளியேற்றப்படும் சிறுநீரிலிருந்து நீர் மற்றும் முக்கியமான அயனிகளை மீண்டும் உறிஞ்சுவதற்கு அனுமதிக்கிறது. மெடுல்லாவிலுள்ள உட்புற சேகரிப்பு நாளங்களால் யூரியா மீண்டும் உறிஞ்சப்படுகிறது . இதன் மெல்லிய வளையப்பாதையைச் சூழ்ந்திருக்கும் நீர் நிரம்பியுள்ள பகுதியின் சவ்வூடுபரவல் அடர்த்தி அதிகரிப்பதால் நீர் மீண்டும் உறிஞ்சப்படுகிறது.

இரண்டாவது யூரியா கடத்தியின் செயல்பாடு மூலம் மீளுறிஞப்பட்ட யூரியா இறுதியில் குழாயின் மெல்லிய இறங்கும் பகுதி சேகரிக்கும் குழாய்களின் வழியாகவும், வெளியேற்றப்பட்ட சிறுநீரில் மீண்டும் பாய்கிறது. இரத்த அணுக்களை ஏந்திச்செல்லும் நீர்மத்தின் பகுதிப்பொருட்களை விட அதிக செறிவு மிக்க பகுதிப்பொருள்கள் கொண்ட சிறுநீரை உருவாக்கத்தை கட்டுப்படுத்தும் சிறுநீர்ப்பிரிப்பு எதிர் இயக்குநீரின் பொறிமுறையை உடல் பயன்படுத்துகிறது. நீர் இழப்பைத் தடுப்பதற்கும், இரத்த அழுத்தத்தையும் இரத்த நீர்மத்தில் பொருத்தமான அளவுக்கு சோடியம் அயனிகளின் அளவை நிர்வகிக்கவும் இந்த செயல்முறை மிகவும் முக்கியமானது ஆகும்.

யூரியாவின் உள்ளடக்க நைட்ரசன் அளவு 0.028 கிராம் / மில்லிமோல் என்று மாற்று காரணி மூலம் மதிப்பிட முடியும். மேலும், 1 கிராம் நைட்ரசன் தோராயமாக 6.25 கிராம் புரதத்திற்கு சமம் மற்றும் 1 கிராம் புரதம் தோராயமாக 5 கிராம் தசை திசுவிற்குச் சமம். தசை எடையிழப்பு நிகழ்வுகளில் சிறுநீரில் காணப்படும் ஒரு மில்லிமோல் அளவு யூரியாவால் தோராயமாக 0.67 கிராம் தசை இழப்பு ஏற்படுகிறது. சிறுநீரின் லிட்டர் மதிப்பை யூரியாவின் மில்லிமோல் செறிவால் பெருக்குவதின் மூலம் இந்த மிகை யூரியா அளவு கணக்கிடப்படுகிறது. 

மனிதர்களில்
ஆய்வகங்களில்
வரலாற்றுச் செயல்முறைகள்
வினைகள்