இந்திய சமய-கலாச்சார மரபை வடமொழி, தமிழ் போன்ற மொழிகளில் இயற்றப்பட்ட நூல்கள் வழி ஊன்றிக் கற்ற இராபர்ட் தெ நோபிலி, வேதம் என்னும் சொல் இருக்கு முதலாகிய பண்டைய சமய நூல்களைக் குறிக்கப் பயன்பட்டதை அறிந்திருந்ததால்தான் கிறித்தவ சமய நூலாகிய விவிலியத்திற்கு வேதம் என்றே பெயர் அளித்தார் எனத் தெரிகிறது. அவர் எழுதிய "நித்திய சீவன சல்லாபம்" என்ற நூலில் வேதம் என்னும் சொல் ”கடவுள் அருளும் வெளிப்பாடு” எனவும், அந்த வெளிப்பாடு எழுத்து வடிவம் பெறும் நிலையைக் குறிப்பதாகவும் பொருள்படுகிறது.

அச்சுக்கலை தமிழகத்தில் காலூன்றிய 16ஆம் நூற்றாண்டில் தத்துவபோதகரோ, அவருக்கு முன் என்றீக்கசோ விவிலியத்தை நேரடியாக மொழிபெயர்த்து அச்சேற்றவில்லை. அவர்கள் மொழிபெயர்த்த விவிலியப் பகுதிகளின் கைப்படிகளும் காலத்தால் அழிந்துபட்டன.

மத்தேயு நற்செய்தியும் யோவான் நற்செய்தியும் தமிழில் பெயர்க்கப்பட்டிருந்தன என்று கூறப்படுகிறது. ஆனால் அந்த ஏடுகளோ அவற்றின் படிகளோ இன்று கிடைக்கவில்லை. மத்தேயு நற்செய்தியிலுள்ள "பேறுபெற்றோர்" ("பாக்கியவான்கள்") என்னும் பகுதியும் (அதிகாரம் 5), "இயேசு கற்பித்த இறைவேண்டல்" ("கர்த்தர் கற்பித்த செபம்") என்னும் பகுதியும் (அதிகாரம் 6) தமிழில் பெயர்க்கப்பட்டது உறுதி.

இம்மறைப்பணியாளர்கள் எழுதிய பிற நூல்களில் விவிலியத்தைக் குறிக்க அவர்கள் கையாண்ட சொல்லாட்சி காணக் கிடக்கிறது. அந்த ஆய்வின் அடிப்படையில், முதன்முதலாக விவிலியத்தைத் தமிழில் வேதம் என அழைத்தோர் இயேசு சபையைச் சேர்ந்த என்றீக்கசு, தெ நோபிலி போன்றோரே என உறுதியாகத் தெரிகிறது.

18ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இந்தியா வந்த சீர்திருத்த சபை கிறித்தவர்கள் விவிலியத்தின் தமிழ் பெயர்ப்பை வேதம் என்றே அழைத்தனர். எடுத்துக்காட்டாக, 1714இல் சீகன்பால்க் முதல்முறையாகத் தமிழ் விவிலியப் பகுதியாகிய புதிய ஏற்பாட்டை அச்சேற்றியபோது அதற்கு வேதபொஷ்த்தகம் என்று பெயர் கொடுத்தார். அதில் விவிலியம் என்பது "நூல்" (நூல்தொகுப்பு) என்னும் பொருள் தெரிகிறது.

இவ்வாறு கத்தோலிக்க கிறித்தவரும் சீர்திருத்த சபையினரும் வேதம் என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியதில் ஒற்றுமை இருப்பது தெளிவாகிறது.

இலத்தீன் பெயர்ப்பு
சத்தியவேதம்
திருவிவிலியம்
வேதபுத்தகம்