தென் அமெரிக்காவில் 3000 முதல் 7000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே மரவள்ளிக் கிழங்கு சாகுபடி நடைபெற்றுள்ளது. போர்த்துக்கேயர்களும், எசுப்பானியர்களும் 17 ஆம் நூற்றாண்டில் மரவள்ளியை மெக்சிகோவிலிருந்து பிலிப்பைன்சுக்கு கொண்டு சென்றனர். 18 ஆம் நூற்றாண்டில் டச்சுக்காரர்கள் இதை இந்தோனேசியாவிற்கு அறிமுகம் செய்தனர். தாய்லாந்திற்கு மரவள்ளிக்கிழங்கு முதலில் எப்பொழுது வந்தது என்பதில் தெளிவான அறுதியிடல் ஏதுமில்லை. 1786 இல் மலேசியாவில் இருந்து தாய்லாந்திற்கு இறக்குமதி செய்யப்பட்டிருக்கலாம் என்பதை ஊகிக்கமுடிகிறது. 

மரவள்ளிக் கிழங்கு வணிக நோக்கில் முதன்முதலாக தாய்லாந்தின் தெற்குப் பகுதியில் பயிரிடப்பட்டது. இயற்கை ரப்பர் மர வரிசைகளின் இடையே ஊடுபயிராக நடப்பட்டது, குறிப்பாக இது சாங்களா மாகாணத்தில் அதிகமாகப் பயிரிடப்பட்டது. சிங்கப்பூருக்கும் மலேசியாவிற்கும் ஏற்றுமதி செய்வதற்கான மரவள்ளிக் கிழங்கு மாவும், சவ்வரிசி மணிகளும் உற்பத்தி செய்வதற்கான தொழிற்சாலைகளும் இம்மாகாணத்தில்தான் நிறுவப்பட்டன. நாளடைவில் இரப்பர் மரங்களின் எண்ணிக்கை அதிகமானதால் மரவள்ளிக் கிழங்கு சாகுபடி குறையத் தொடங்கியது. இதனால் தாய்லாந்தின் கிழக்குப் பகுதியிலுள்ள சோன்புரி மற்றும் ரேயாங் மாகாணங்களில் மரவள்ளிக்கிழங்கு பயிரிடுதல் இடம்மாறியது. சந்தையில் மரவள்ளிக் கிழங்கின் தேவை அதிகரித்த காரணத்தால் மற்ற மாகாணங்களும் மரவள்ளிச் சாகுபடியில் இறங்கின. குறிப்பாக தாய்லாந்தின் வடகிழக்குப் பகுதியிலுள்ள இசான் மாகாணம் அதிகமான அளவில் பயிரிடத் தொடங்கியது

வரலாறு
வகைகள்
உற்பத்தி
பொருளாதாரம்