மோகன்தாஸ் காந்தி (மகாத்மா காந்தி என்றும் அறியப்படுபவர்), தென்னாப்பிரிக்காவில் நிறவெறி எதிர்ப்பு இயக்கத்தின் முக்கியமான தலைவராக இருந்தார் என்பதுடன், பிரிவினை அடிப்படைவாதம் மற்றும் உழைப்புச் சுரண்டல் மற்றும் ரௌலட் சட்டம் போன்ற போலீஸ் அடக்குமுறை சட்டம் போன்றவற்றின் குரல்வழி எதிர்ப்பாளராகவும் இருந்தவராவார். இந்தப் போராட்டங்களின்போது பாபா ராம் சிங்கின் (1872 இல் பஞ்சாபில் குக்கா இயக்கத்தை வழிநடத்தியற்தாக பிரபலமானவர்) தத்துவத்தால் தூண்டப்பெற்ற சத்தியாக்கிரக கருத்தாக்கத்தை முழுமையாக்கினார். தென்னாப்பிரிக்காவில் இந்தப் போராட்டங்கள் முடிவுபெற்றதானது துன்புறுத்தும் அரசியலைப்பு தள்ளுபடி செய்யப்பட்டதையும், அந்த நேரத்தில் தென்னாப்பிரிக்க அரசிற்கு தலைமையேற்றிருந்த ஜெனரல் ஜேன் ஸ்முட்டால் அரசியல் கைதிகள் விடுதலை செய்யப்பட்டதையும் கண்டது.

இருபது வருடங்களுக்குப் பின்னர் இந்தியாவிற்கும் அதன் அரசியலிற்கும் அந்நியமானவராக இருந்த காந்தி துவக்கத்தில் இந்த அமளிகளின் நுழைந்தார், தேசிய அரசின் அழைப்புகளோடு அல்லாமல் காங்கிரஸ் கட்சி கேட்டுக்கொண்டிருந்த ஒருங்கிணைந்த வர்த்தகம் சார்ந்த பிரதேசத்தின் உதவியால். ஐரோப்பியர்கள் கொண்டுவந்த தொழில்துறை முன்னேற்றம் மற்றும் கல்வித்துறை முன்னேற்றம் ஆகியவை இந்தியாவின் பல பிரச்சினைகளையும் தணிப்பதற்கு தேவைப்படுவதாக காந்தி நம்பினார். அனுபவமிக்க காங்கிரஸ்காரரும் இந்தியத் தலைவருமான கோபால் கிருஸ்ண கோகலே காந்தியின் வழிகாட்டியானார். அஹிம்சை வழியிலான அடங்க மறுத்தல் பற்றிய காந்தியின் கருத்தாக்கங்களும் வியூகங்களும் சில இந்தியர்களுக்கும் காங்கிரஸ்காரங்களுக்கும் துவக்கத்தில் நடைமுறைக்கு ஒவ்வாததாகவே தோன்றியது. காந்தியின் சொந்த வார்த்தைகளில், "அடங்க மறுத்தல் என்பது அறவியல் அடிப்படையில் அல்லாமல் சட்டப்பூர்வமாக இயற்றப்பட்ட சட்டங்களை மீறுவதாகும்". முறைகேடான அரசுடனான ஒத்துழைப்பைத் திரும்பப் பெறுவதன் மூலம் இது அஹிம்சை முறையில் எடுத்துச்செல்லப்பட வேண்டும். மில்லியன்கணக்கான பொதுமக்களை தூண்டுவதற்கான காந்தியின் திறன் பஞ்சாபில் நடைபெற்ற ரவுலட் சட்டத்திற்கு எதிரான போராட்டங்களில் அவர் சத்தியாகிரகத்தைப் பயன்படுத்தியபோது தெளிவுபெற்றது.

காந்தியின் தொலைநோக்குப் பார்வை விரைவிலேயே மில்லியன்கணக்கான சராசரி இந்தியர்களை இந்த அமைப்பிற்குள் கொண்டுவந்து அதை மேல்குடியினர் போராட்டம் என்பதிலிருந்து தேசியப் போராட்டமாக மாற்றியமைத்தது. தேசியவாத நோக்கம் சராசரி இந்தியர்களின் பொருளாதாரத்தை உருவாக்கும் நலன்கள் மற்றும் தொழில்துறை உள்ளிட்டவற்றை சேர்த்துக்கொண்டு விரிவடைந்தது. உதாரணத்திற்கு, பிஹார், சாம்பரனில் தங்களது உணவு அளிப்பை உருவாக்கும் ஆதாரப் பயிர்களின் செலவில் தாங்கவியலா வரியைச் செலுத்தவும் பணப்பயிர்களை உருவாக்கவும் கட்டாயப்படுத்தப்படும் ஏழை குத்தகைதாரர்கள் மற்றும் நிலமற்ற விவசாயிகளின் இக்கட்டான நிலைக்காக காங்கிரஸ் கட்சி போராடியது. அவர்கள் விளைவித்த பயிர்களிலிருந்து வந்த லாபங்கள் அவர்களது வாழ்வாதரத்தை அளிப்பதற்கு போதுமானதாக இல்லை"."

ஹிந்து ஜெர்மன் சதித் திட்டம் என்று குறிப்பிடப்பட்டதையும், இந்தியாவில் இருந்த தீவிரவாத இயக்கங்களில் ஜெர்மனி மற்றும் போல்ஷெவிக்கின் தொடர்பையும் விசாரப்பதற்கென்று ரவுலட் ஆணையத்தால் பேரரச அரசியலமைப்பு சபை அமைக்கப்பட்டது. முந்தைய ஆண்டு செய்யப்பட்ட பரிந்துரைகளால் இயற்றப்பட்ட ரௌலட் சட்டம் கடுமையான முறையில் எதிர்க்கப்பட்டது. கறுப்புச் சட்டம் எனப்பட்ட ரவுலட் சட்டம் பத்திரிக்கைகளை மூடுதல், விசாரணையின்றி அரசியல் செயல்பாடுகளை நசுக்குதல் மற்றும் கைதாணை இல்லாமல் கலகம் அல்லது ராஜ துரோகத்தில் ஈடுபட்டதாக கருதப்படும் எந்த ஒரு தனிநபர்களையும் கைது செய்தல் ஆகியவற்றின் மூலம் கலகத்தை நசுக்குவதற்கான உச்சபட்ச அதிகாரங்கள் வைஸ்ராயின் அரசாங்கத்திற்கு அளிக்கப்பட்டது. போராட்டத்தில் தேசம் தழுவிய அளவில் வேலை நிறுத்தத்திற்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டது, இது நாடு முழுவதும் பரவுவதற்கு துவக்கமாக இருந்தாலும் தேச அளவில் மனநிறைவளிக்காமல் போய்விட்டது.
இந்தக் கொந்தளிப்பு பஞ்சாப் அமிர்தசரஸில் ஜாலியன் வாலாபாக் படுகொலையை (அமிர்தசரஸ் படுகொலை என்றும் அறியப்படுவது) அடுத்து இயற்றப்பட்ட 1919 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 13 சட்டங்களினால் நசுக்கப்பட்டது. பிரித்தானிய ராணுவத் தளபதியான பிரிகேடியர் ஜெனரல் ரெஜினால்ட் டயர் முக்கியமான வழியைத் தடுத்து ஆண்கள், பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் என்றிருந்த நிராயுதபாணியான சந்தேகித்திற்கு இடமற்ற கூட்டத்தை நோக்கி சுடமாறு தனது வீரர்களுக்கு உத்தரவிட்டார். தடையை ஏற்க மறுக்கும் விதமாக சுவரால் சூழப்பட்டிருந்த மையப்பகுதியான ஜாலியன் வாலாபாக்கில் அவர்கள் கூடியிருந்தனர். மொத்தம் 1,651 முறைகள் சுடப்பட்டன, 379 பேர் கொல்லப்பட்டு (பிரித்தானிய ஆணையத்தின் அதிகாரப்பூர்வ மதிப்பீன்படி; இந்திய மதிப்பீட்டின்படி 1,499க்கும் அதிகம் என்று தெரிகிறது), 1,137 பேர் காயப்படுத்தப்பட்டனர், அது போர்க்கால சுயாட்சியையும் போருக்குப் பிந்தைய நன்மதிப்பு விளைவி்ன் பயனையும் சிதறடிப்பதாக இருந்தது.

வெள்ளையனே வெளியேறு
காந்தியின் இந்திய வருகை
வங்காளப் பிரிவினை
பூரண சுயராஜ்ஜியம்