1970களின் போது இந்தியப் பசுமைப் புரட்சியானது பஞ்சாபில் உள்ள சீக்கிய சமுதாய மக்களுக்கு பொருளாதாரச் செழிப்பைப் பெற்றுத்தந்தது. இந்த முன்னேற்றப் போக்கு சீக்கிய சமுதாயத்தினருக்கு அவர்களை இந்து மதத்திற்குள் இழுக்கப்படுவார்களோ என்ற ஒரு பயத்தை ஏற்படுத்தியது. இந்த பயம் சீக்கிய போராட்டக்குழு உருவாவதற்கு காரணமாக அமைந்தது. 

1980களில் இங்கே போராட்டக்குழுக்கள் வன்முறையை கையில் எடுத்து இந்திய ஒன்றியத்திடம் இருந்து காலிஸ்தானுக்கு விடுதலை வேண்டும் என்று கூக்குரல் எழுப்ப ஆரம்பித்த போது இந்த கிளர்ச்சி அதிகமானது. ஜர்நெயில் சிங் பிந்தரன்வாலே என்பவர் இந்த போராட்டக்குழுவை முன்னின்று நடத்தினார். காலிஸ்தான் உருவாவதை இவர் விரும்பவும் இல்லை அதற்கு எதிராகவும் இல்லை. மேலும் இயக்கத்தின் தேவைகளை வலியுறுத்திக் காண்பிக்க தாக்குதல் நடவடிக்கைகளைப் பயன்படுத்தினார். விரைவில் பஞ்சாப் இரத்தக்களமாக மாறியது. இந்த அமைப்பினருக்கு அண்டை நாடான பாகிஸ்தான் உதவுகிறது என இந்தியா குறை கூறியது. 1983-84 ஆம் ஆண்டுகளில் பாகிஸ்தான் சீக்கிய போராளிகளிடையே பரவலான ஆதரவைப் பெற்றது. 

காங்கிரஸ் கட்சியின் தூண்டலில் நடைபெறும் செயல்கள் என இவற்றை அகாலி தளத் தலைவர் ஹர்சந்த் சிங் லோங்கோவால் கண்டித்தார்.அரசியல்ரீதியாக அகாலி தளம் கட்சியை பலவீனப்படுத்துவதற்காக ஜர்னைல் சிங் பிந்தரன்வாலேவை ஊக்குவித்தவர் அப்போதைய பிரதமர் இந்திரா காந்தி என்றும் சொல்லப்படுவதுண்டு.

1984 ஆம் ஆண்டில் இந்திய அரசாங்கம் இந்த இயக்கத்திற்கு எதிராக ஆபரேஷன் புளு ஸ்டாரை நிகழ்த்தியது. சன்ட் பிந்தரன்வலே என்பவர் பொற்கோவிலில் பாதுகாப்பாக இருந்து கொண்டு அவரது போர்க்குழுவை தாயார்ப்படுத்திக்கொண்டு இருந்தார். அவர்களின் மீது திடீர் தாக்குதலை நடத்தியது இந்த ஆபரேஷன். அப்போதைய இந்திய பிரதமரான இந்திரா காந்தி கோவிலில் இந்தத் தாக்குதலை நடத்துவதற்கு கட்டளையிட்டார். இதன் விளைவாக பீரங்கிகளை உபயோகித்து தாக்குதலை நிகழ்த்தியது இந்திய இராணுவம். 

எழுபத்தி நான்கு மணிநேர துப்பாக்கித் தாக்குதலுக்குப்பிறகு இராணுவம் கோவிலை தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தது. இந்த தாக்குதலில் சீக்கிய குறிப்புதவி நூலகமான அகல் தக்கின் சில பகுதிகள் சேதமாகின மற்றும் பொற்கோவிலின் உள்ளேயும் சில பகுதிகள் சேதமாகின. இந்திய அரசாங்கத்தின் ஆதாரங்களின் படி இந்தத் தாக்குதலில் இந்திய தரப்பிலிருந்து எண்பத்து மூன்று இராணுவ வீரர்கள் இறந்தனர். மேலும் 249 பேர் காயமடைந்தனர். போராளிகளின் தரப்பில் இருந்து 493 பேர் கொல்லப்பட்டனர் மேலும் எண்பத்தாறு பேர் காயமடைந்தனர்.

அதே ஆண்டு பொற்கோவிலில் நடந்த இந்த தாக்குதலுக்காக இந்திரா காந்தி இரண்டு சீக்கிய மெய்க்காப்பாளர்களால் படுகொலை செய்யப்பட்டார். அதனால் சீக்கியர்கள் வன்முறைக்கு ஆளாகினர். குறிப்பாக புது டெல்லியில் இவர்கள் பரவலாக தாக்கப்பட்டனர். 1988 ஆம் ஆண்டின் ஆபரேஷன் பிளாக் தண்டரைத் தொடர்ந்து பஞ்சாப் காவல்துறை முதலில் ஜூலியோ ரிபிரோ தலைமையிலும் அதன் பிறகு KPS கில்லின் தலைமையிலும் இந்திய இராணுவத்துடன் இணைந்து செயல்பட்டு இயக்கங்களின் நிலைமையை கட்டுக்குள் கொண்டு வந்தது.

1985 ஆம் ஆண்டு சீக்கிய தீவிரவாதிகள் கனடாவில் இருந்து இந்தியா வந்து கொண்டிருந்த ஏர் இந்தியா விமானத்தில் வெடிகுண்டு வைத்ததில் ஏர் இந்தியா விமானம் 182 இல் இருந்த 329 பயணிகள் உயிரிழந்தனர். இது கனடாவின் வரலாற்றில் மிக மோசமான தீவிரவாதத் தாக்குதலாகும். 

அப்போது பாகிஸ்தான் பிரதமராக இருந்த பெனாசிர் பூட்டோ, பஞ்சாப் போராட்டக்குழு சம்மந்தப்பட்ட அவர்களிடம் இருந்த அனைத்து ஆதாரங்களையும் நன்னடத்தை நடவடிக்கையாக இந்திய அரசாங்கத்திடம் ஒப்படைத்த போது சீக்கிய போராட்டங்கள் மற்றும் காலிஸ்தான் விவகாரங்களை முடிவுக்கு கொண்டுவருவது துரிதப்படுத்தப்பட்டது. இந்திய அரசு அந்த ஆதாரங்களை பயன்படுத்தி தாக்குதலுக்கு காரணமாக இருந்த நபர்களையும் போராட்ட இயக்கங்களையும் முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தது.

1993 ஆம் ஆண்டு வெளிப்படையாக இயங்கிய சீக்கிய போராட்டக் குழுக்களை இல்லாமல் செய்ததால் அந்த ஆண்டுகள் அதன் பிறகான ஆண்டுகளில் அப்போது இயங்கிக்கொண்டிருந்த அரை டஜன் சீக்கிய போராட்டக் குழுக்கள் பொறுப்பேற்று நிகழ்த்திய தீவிரவாத நடவடிக்கைகளைப் ("அதாவது" 1995 ஆம் ஆண்டு, பஞ்சாப் முதலமைச்சர், பீந் சிங் படுகொலை செய்யப்பட்டார்) பார்க்கும்போது ஒப்பீட்டில் அமைதி நிலவிய காலமாகத் தோன்றியது. பாபர் கல்சா இண்டெர்நேஷனல், காலிஸ்தான் அதிரடிப்படை, காலிஸ்தான் விடுதலைப்படை மற்றும் கலிஸ்தான் ஜிந்தாபாத் படை ஆகியவை இந்த இயக்கங்களில் அடங்கும்.

இன்றும் பரவலாக கனடா மற்றும் யுனெட்டட் கிங்டத்திலுள்ள சீக்கிய இயக்கங்கள் காலிஸ்தான் பிரிவினையை ஆதரிக்கின்றன.

பஞ்சாப்
வாரணாசி குண்டுவெடிப்புகள்
மணிப்பூர்
வடகிழக்கு இந்தியா