ஒரு உயிரணு சரிசெய்ய முடியாத அளவிற்கு பழுதாகியிருந்தாலும், வைரசினால் தொற்றடைந்திருந்தாலும் அல்லது பசி போன்ற அயர்வு நிலையின் ஊடாக சென்றிருந்தாலும் அப்போப்டொசிஸ் ஏற்படலாம். அயனியாக்க கதிரியக்கத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட டிஎன்ஏ அல்லது நச்சு வேதிப்பொருட்கள் ஆகியவற்றால் கட்டி-ஒடுக்கும் மரபணு "p53" ன் செயல்கள் மூலமாக அப்போப்டொசிஸ் தூண்டப்படலாம். அப்போப்டொசிஸ் ஏற்படுவதற்கான "முடிவு", உயிரணுவிடமிருந்து, அதனை சுற்றியுள்ள திசுவிடமிருந்து அல்லது தடுப்பாற்றல் மண்டலத்தில் உள்ள உயிரணுவிடமிருந்து வரலாம். இது போன்ற நேரங்களில், உயிரினங்களிலிருந்து ஊட்ட உணவை மேலும் அவை எடுத்துக்கொள்வதை தவிர்ப்பதற்காக அல்லது அங்கேயே அவை தங்கி வைரஸ் சார்ந்த நோய்த்தொற்றை மேலும் பரப்பாதபடிக்கும், அப்போப்டொசிஸ் செயல்பாடுகள், பாதிக்கப்பட்ட உயிரணுவை அகற்றிவிடுகின்றன.

புற்றுநோயை தவிர்ப்பதிலும் அப்போப்டொசிஸ் பங்கு வகிக்கின்றது. திசு மரபு பிறழ்வு அல்லது உயிரி ரசாயனத்திற்குரிய ஒடுக்குதல் போன்ற காரணங்களினால், ஒரு உயிரணுவால், இயற்கையாக இறக்க முடியாவிட்டால், அவை தொடர்ந்து பிரிந்து ஒரு கட்டியாக உருவெடுக்கும். எடுத்துக்காட்டாக, பாப்பிலோமா வைரஸ்களினால் ஏற்படும் தொற்று, உயிரணுவின் p53 புரதத்தை வைரஸ் சார்ந்த மரபணு நேர்க்கொள்ளும் படி செய்யும். இந்த புரதம் திட்டமிடப்பட்ட உயிரணு இறப்பு செயலில் உள்ள முக்கிய அங்கத்தினராகும். இயற்கையாக உயிரணு இறக்கச் செய்யும் ஆற்றலில் இதன் தலையீட்டின் காரணத்தினால் கர்ப்பப்பைவாய் புற்றுநோய் உருவாவதில் பங்கு வகிக்கிறது.

குறைபாடுள்ள அப்போப்டொடிக் வழிகள்
கிருமி தொற்று
உயிரணு தீர்முனைப்பு
கண்டறிதல் மற்றும் சொற்பிறப்பியல்