14 முதல் 17 ஆம் நூற்றாண்டுகளில், வட இந்தியா முஸ்லீம் ஆட்சியின் கீழ் இருந்தபோது, பக்தி இயக்கம் மத்திய மற்றும் வட இந்தியா வழியாக பரவியது. பக்தி இயக்கம் உண்மையில் எட்டாம் நூற்றாண்டிலேயே தென்னிந்தியாவில் (இன்றைய தமிழ்நாடு மற்றும் கேரளா ) தொடங்கியது. பின்னர் படிப்படியாக வடக்கு நோக்கி பரவியது. இது குருக்கள் அல்லது புனிதர்களின் தளர்வான குழுவால் தொடங்கப்பட்டது. ஞானேஷ்வர், சைதன்ய மகாபிரபு, வல்லபாச்சார்யா, சூர்தாசர், மீரா பாய், கபீர், துளசிதாசர், ரவிதாசர், நாம்தேவ், ஏகநாதர், இராமதாசர் , துக்காராம் மற்றும் பிற மர்மவாதிகள் வடக்கில் சில புனிதர்கள். சடங்கு மற்றும் சாதியின் பாரமான சுமைகளையும் தத்துவத்தின் நுட்பமான சிக்கல்களையும் மக்கள் ஒதுக்கி வைக்க முடியும் என்றும், கடவுள்மீது அவர்கள் கொண்டுள்ள அன்பை வெறுமனே வெளிப்படுத்தலாம் என்றும் அவர்கள் கற்பித்தனர். இந்த காலகட்டம் பல்வேறு இந்திய மாநிலங்கள் அல்லது மாகாணங்களின் இன மொழிகளில் வடமொழி உரை மற்றும் கவிதைகளில் ஏராளமான பக்தி இலக்கியங்களால் வகைப்படுத்தப்பட்டது. பக்தி இயக்கம் இந்தியா முழுவதும் பல்வேறு இயக்கங்களுக்கு வழிவகுத்தது. 

பக்தி இயக்கத்தின் போது, பாரம்பரிய இந்து சாதி முறைக்கு வெளியே கருதப்பட்ட பல இந்து குழுக்கள் அந்தந்த சமூகங்களைச் சேர்ந்த புனிதர்களை வணங்குவதன் மூலம் / பின்பற்றுவதன் மூலம் பக்தி மரபுகளைப் பின்பற்றின. உதாரணமாக, உத்தரபிரதேசத்தின் சாமரின் குரு ரவிதாசர் ; சத்தீஸ்கரின் சூக்ராவின், குரு பரசுராம் ரம்னாமி ராஜஸ்தானின் பாங்கியின் மகரிசி ராம் நாவல் போன்றோர். அவர்களின் வாழ்நாளில், இந்த புனிதர்களில் பலர் வெளிநாட்டு மிஷனரிகளிடமிருந்து மதமாற்றத்தை எதிர்த்துப் போராடி, தங்கள் சமூகங்களுக்குள் இந்து மதத்தை மட்டுமே ஊக்குவித்தனர். உதாரணமாக அசாமில், பழங்குடியினரை பிரம்ம சமாஜத்தின் குருதேவ் காளிச்சரன் பிரம்மா வழிநடத்தினார்; நாகாலாந்தில் கச்சா நாகா; மற்றும் மத்திய இந்தியாவில் பிர்சா முண்டா, அனுமன் ஆரோன், ஜத்ரா பகத் மற்றும் புத பகத் ஆகியோரால் வழிநடத்தப்பட்டது. 

கிறிஸ்தவம்
மதங்கள்
வரலாறு
பக்தி இயக்கம்