முன்பு கல்யாண் இராணுவ போக்குவரத்து முகாம் என்று அழைக்கப்பட்ட உல்காசுநகர் இரண்டாம் உலகப் போரின்போது 6,000 வீரர்கள் மற்றும் 30,000 பேர் தங்குவதற்காக அமைக்கப்பட்டது. 2,126 பேரூந்துகள் மற்றும் சுமார் 1,173 நபர்கள் இருந்தனர். 

இந்தியாவின் பிரிவினைக்கு பின்னர், பாகிஸ்தானின் சிந்துவிலிருந்து 1,00,000 சிந்துவைச் சேர்ந்த அகதிகள் கல்யாண் நகரில் இருந்து ஐந்து கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள வெறிச்சோடிய இராணுவ முகாம்களுக்கு மாற்றப்பட்டனர். 1949 ஆம் ஆண்டில் இப்பகுதி ஒரு நகரமாக மாற்றப்பட்டது. 1949 ஆம் ஆண்டு ஆகத்து 8 அன்று அடித்தள விழா நடந்தது. இந்திய ஆளுநர் ஜெனரல் சி. ராஜகோபாலாச்சாரி இந்த நகரத்திற்கு உல்காசுநகர் என்று பெயரிட்டார். (அதாவது 'மகிழ்ச்சியின் நகரம்'; உல்காசு = மகிழ்ச்சி; நகர் = நகரம்) மற்றும் அவர் நகரத்திற்கு அடிக்கல் நாட்டினார். உல்ஹாஸ் பீடபூமி மற்றும் அதன் பள்ளத்தாக்குக்கு அருகாமையில் இருப்பதால் இந்த நகரம் உல்ஹாஸ்நகர் என்று அழைக்கப்பட்டதாகவும் கருதப்படுகின்றது. 

1955 ஆம் ஆண்டில் புறநகர் ரயில் நிலையம் கட்டப்பட்டது. 1960 ஆம் ஆண்டு சனவரியில் உல்காசுநகர் நகராட்சி அமைக்கப்பட்டது. நகரின் முதல் நகராட்சி தலைவராக அர்ஜுன் கே. பல்லானி இருந்தார். மேலும் ஒரு நகராட்சி மன்றம் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. 1965 ஆம் ஆண்டில் முதன்மைதலில் நகரசபை தேர்தல்கள் நடத்தப்பட்டன. உல்ஹாஸ்நகரின் பிரதான குடியிருப்பாளர்கள் சிந்தி அகதிகள் ஆவார்கள். தற்சமயம் 28 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவில் சிந்தி வம்சாவளியைச் சேர்ந்த 389,000 பேர் இங்கு வசிக்கின்றனர். இந்நகரம் இந்தியாவின் அதிகளவில் சிந்திக்கள் வாழும் இடமாகும். 2010 ஆம் ஆண்டில் உல்காசுநகரின் சிந்தி இந்துக்களின் மக்கட் தொகை 400,000 ஆகும்.

அரசியல் கட்சிகளின் ஆதரவின் கீழ் நகரத்தில் ஏராளமான குற்றக் கும்பல்கள் செயல்படுகின்றன. 1990 களில் பல சட்டவிரோத கட்டிடத் திட்டங்களுக்காக, அரசியல்வாதிகள் பணம் வசூலிக்கத் தொடங்கினர்.

வரலாறு
புள்ளிவிபரங்கள்
போக்குவரத்து
பொருளாதாரம்