லடாக்கி்ல் பெரும்பாலான இடங்களி்ல் காணப்படும் பாறைக் குடைவுகள் இந்தப் பகுதி நியோலித்திக் காலத்திலிருந்து குடியேற்றப் பகுதியாக இருந்திருக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. லடாக்கின் முற்காலத்திய குடியேறிகள் "மோன்கள்" மற்றும் "தார்த்" மக்களின் கலப்பு இந்தோ-ஆரியரை கொண்டதாக இருக்கிறது, இவர்கள் ஹெராடோடஸ்,நியார்க்கஸ், மெகஸ்தனிஸ், பாலினி, டாலமி ஆகியோரின் எழுத்துக்களிலும் புராணங்களின் புவியமைப்பு பட்டியல்களிலும் குறிப்பிடப்படுகின்றனர். ஏறத்தாழ முதல் நூற்றாண்டில் குஷான் பேரரசின் ஒரு பகுதியாக லடாக் இருந்திருக்கிறது. கிழக்கு லடாக் மற்றும் மேற்கு திபெத்தியர்கள் போன் மதத்தை பின்பற்றிய காலத்தில் இரண்டாம் நூற்றாண்டில் காஷ்மீரிலிருந்து மேற்கு லடாககிற்கு புத்த சமயம் பரவியது. ஏழாம் நூற்றாண்டு பௌத்த பயணியான யுவான்சுவாங்கும் இந்தப் பகுதியைப் பற்றி தனது குறிப்புகளில் விவரித்திருக்கிறார். 

எட்டாம் நூற்றாண்டில், இந்தப் பாதைகளின் வழியாக கிழக்கிலிருந்து உருவான திபெத்திய விரிவாக்கத்திற்கும், மத்திய ஆசியாவிலிருந்து உருவான சீன ஆதிக்க முயற்சிக்கும் இடையேயான பிரச்சினையில் லடாக் சிக்கிக்கொண்டது. லடாக் மீதான ஆளும் உரிமை சீனா மற்றும் திபெத்தின் கைகளுக்கு தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருந்தது. 842 இல் திபெத்திய அரச பிரதிநிதியான நியமா-கோன் திபெத்திய அரசுடனான உறவை முறித்துக்கொண்ட பின்னர் லடாக்கை தாமாகவே சேர்த்துக்கொண்டு தனிப்பட்ட லடாக் வம்சத்தை உருவாக்கினார். இந்த காலகட்டத்தில் லடாக் பெரும்பான்மையினராக இருக்கும் திபெத்திய மக்கள்தொகையைப் பெற்றது. இந்த வம்சம் வட-மேற்கு இந்தியாவிலிருந்து, குறிப்பாக காஷ்மீரிலிருந்து பெற்ற மத கருத்தாக்கங்களான "இரண்டாம் பௌத்த மத பரவலுக்கு" தலைமையேற்றது.

13 ஆம் நூற்றாண்டில் தெற்காசியாவின் இஸ்லாமிய வெற்றிகளை எதிர்கொண்டதால் மத விவகாரங்களில் திபெத்தின் வழிகாட்டுதலை நாடிச்சென்று ஏற்றுக்கொள்வது என்று லடாக் முடிவெடுத்தது. கிட்டத்தட்ட 1600 ஆம் ஆண்டு வரையிலான இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு, லடாக்கியர்களின் ஒரு பகுதியை இஸ்லாமிற்கு மதம் மாறச் செய்ய வழியமைத்த அண்டை முஸ்லீம் நாடுகளின் படையெடுப்பிற்கும் ஊடுருவலுக்கும் லடாக் ஆளானது.
பகன் அரசர் லடாக்கை மீண்டும் ஒருங்கிணைத்து வலுப்படுத்தியதோடு இன்றும் கூட இருந்துவரும் நாம்ஜியால் வம்சத்தை உருவாக்கினார். இந்தப் பகுதியை இஸ்லாமிற்கு மாற்றி பௌத்த கலையம்சங்களை அழிக்கும் தி்ட்டமிட்ட முயற்சிகளை எதிர்கொண்டு நாம்ஜியால்கள் பெரும்பாலான மத்திய ஆசிய படையெடுப்புகளை முறியடித்து இந்தப் பேரரசை தற்காலிகமாக நேபாளம் வரை நீட்டித்தனர். 17 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் அழிக்கப்பட்ட கலையம்சங்கள் மற்றும் காம்பாக்களை புனரமைப்பு செய்யும் முயற்சிகள் நடைபெற்றன, இந்தப் பேரரசு சன்ஸ்கார் மற்றும் ஸ்பிடி வரை விரிவடைந்தது. லடாக் முகலாயர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்டிருந்தாலும் முன்னதாகவே காஷ்மீரையும் பால்தி்ஸ்தானையும் இணைத்துக்கொண்டிருந்தது, ஆனால் அது தன்னுடைய சுதந்திரத்தை திரும்பப் பெற்றது.

17 ஆம் நூற்றாண்டில் லடாக் திபெத்துடனான பிரச்சினையில் பூடான் பக்கம் சாய்ந்தது, இது திபெத் படையெடுப்பிற்கு காரணமாக அமைந்தது. லேயில் ஒரு மசூதி கட்டப்பட வேண்டும், லடாக்கிய அரசர் இஸ்லாமிற்கு மாற வேண்டும் என்ற நிபந்தனையில் லடாக்கிய அரசை திரும்பப் பெற்றுக்கொள்ள காஷ்மீர் உதவியது. 1684ஆம் ஆண்டில் செய்துகொள்ளப்பட்ட தெமிசாம் உடன்படிக்கை திபெத்திற்கும் லடாக்கிற்கும் இடையிலிருந்த பிரச்சினையை தீர்த்துவைத்தது, ஆனால் லடாக்கின் சுதந்திரத்தை கடுமையாக தடைசெய்தது. 1834ஆம் ஆண்டில் ரஞ்சித் சிங்கின் தளபதியான ஜோராவார் சிங்கின் தலைமையிலான டோக்ராக்கள் லடாக்கிற்குள் ஊடுருவி அதை இணைத்துக்கொண்டனர். 1842ஆம் ஆண்டில் நடந்த லடாக்கிய கலகம் நசுக்கப்பட்டது என்பதுடன் ஜம்மு காஷ்மீரின் டோக்ரா அரசுடன் இணைத்துக்கொள்ளப்பட்டது. நாம்ஜியால் குடும்பத்திற்கு இன்று பெயரளவிற்கு எஞ்சியிருக்கும் ஸ்டோக் "ஜாகிர்" வழங்கப்பட்டது. 1850களில் இருந்து தொடங்கி லடாக்கி்ல் ஐரோப்பியர்களின் ஆதிக்கம் அதிகரித்தது - புவியியலாளர்கள், விளையாட்டு வீரர்கள் மற்றும் சுற்றுலாப் பயணிகள் லடாக்கை கண்டுபிடிக்கத் தொடங்கினர். 1885ஆம் ஆண்டில் லே மோராவியன் சர்ச் மிஷனுடைய தலைமையகம் ஆனது.

1947ஆம் ஆண்டில் இந்தியப் பிரிவினையின்போது, டோக்ரா அரசரான மஹாராஜா ஹரிசிங் இந்திய ஒன்றியத்துடன் இணைவதா அல்லது பாகிஸ்தானுடன் இணைவதா என்று தீர்மானமின்றி இருந்தார். முடிவில் இந்த அரசர் இந்தியாவுடனான இணைப்பு சாசனத்தில் கையெழுத்திட்டார். பாகிஸ்தான் படையெடுப்பாளர்கள் லடாக்கை எட்டினர், அவர்களை வெளியேற்றுவதற்கான ராணுவ நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. ராணுவப் பொறியாளர்களால் சோனாமார்க்கிலிருந்து சோஜி லா வரை போர்க்காலத்தில் மாற்றப்பெற்ற போனி இழுவை டாங்கிகளை மேலே கொண்டுசென்று அந்தப் பாதையை வெற்றிகரமாக கைப்பற்ற உதவியது. இந்த முன்னேறுதல் தொடர்ந்து சென்று திராஸ், கார்கில் மற்றும் லேயை விடுதலையடையச் செய்ததோடு ஊடுருவல்களை அழிக்கவும் உதவியது.

1949ஆம் ஆண்டில், பழைய வர்த்தகப் பாதைகளைத் தடுத்து நுப்ராவிற்கும் சியாங்சியாங்கிற்கும் இடையே இருந்த எல்லையை மூடியது. 1955ஆம் ஆண்டில் இந்தப் பகுதியின் வழியாக சியாங்சியாங்கையும் திபெத்தையும் இணைக்கும் சாலைகளை சீனா அமைக்கத் தொடங்கியது. இது பாகிஸ்தானுடன் சேர்ந்து கரகோரம் நெடுஞ்சாலையையும் உருவாக்கியது. இந்தக் காலகட்டத்தில் இந்தியா ஸ்ரீநகர்-லே நெடுஞ்சாலையை அமைத்தது, இது ஸ்ரீநகரிலிருந்து லேவிற்கு செல்ல ஆகும் 16 நாட்கள் என்ற நேர அளவை இரண்டு நாட்களாக குறைத்தது. ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலம் முழுவதும் இந்தியா பாகிஸ்தான் ஒருபுறமும், இந்தியா சீனா ஒருபுறமும் என்று தொடர்ந்து ஆளுகைப் பிரதேச பிரச்சினைக்கு ஆளாகிக்கொண்டே இருக்கிறது. 1947, 1965, 1971 ஆண்டுகளின் போர்களில் கார்கில் ஒரு பிரச்சினைக்குரிய பகுதியாகவே இருந்தது என்பதுடன் 1999ஆம் ஆண்டில் நடந்த கார்கில் போரின்போது நியூக்ளியர் போருக்கு வாய்ப்புள்ள அதிமுக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடமாகவும் இருந்தது.

இந்திய ராணுவத்தால் 'ஆபரேஷன் விஜய்' என்று சங்கேதப் பெயரிடப்பட்ட 1999 ஆம் ஆண்டு கார்கில் போரானது, கார்கில், திராஸ், முஷ்கா, பதாலிக் மற்றும் சோர்பத்லா ஆகிய மேற்கு லடாக் பகுதிகள் பாகிஸ்தானிய படையினரால் ஊடுருவப்பட்டு, முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஸ்ரீநகர்-லே நெடுஞ்சாலையைக் கைப்பற்றவிருந்ததை காண நேர்ந்தது. குறிப்பிடத்தகுந்த ஆயுதங்கள் மற்றும் வான்படை உதவியோடு இந்திய ராணுவத்தால் உயரமான பகுதிகளில் விரிவான நடவடிக்கைகள் தொடங்கப்பட்டன. இந்திய ராணுவத்தால் மீறப்பட மாட்டாது என்று மதிப்பளிக்கப்பட்ட இந்திய அரசாங்கம் உத்தரவிட்டிருந்த இந்தியப் பகுதியின் கட்டுப்பாட்டுக் கோட்டிலிருந்து பாகிஸ்தானிய படையினர் வெளியேற்றப்பட்டனர்.

லடாக்கின் வட-கிழக்கு முனையில் உள்ள சியாச்சின் பனிமலை 1984ஆம் ஆண்டில் இருந்து இந்தியாவிற்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையிலான ராணுவத்தை தொடர்ந்து வைத்திருப்பதன் இடமாக இருந்துவருவதோடு, உலகிலேயே மிக உயரமான போர்க்களமுமாகும். என்ஜே 9842 நிலமுனைக்கு அப்பால் உள்ள எல்லை குறித்து 1972 ஆம் ஆண்டு சிம்லா ஒப்பந்தத்தில் எதுவும் வரையறுக்கப்படாததால் இந்தப் பிரச்சினை எழுந்தது. பாகிஸ்தானின் மலையரசியலும், 1957ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்க பாதுகாப்பு வரைபடமிடல் நிறுவனத்தால் செய்யப்பட்ட தேசிய வரைபட ஆக்கிரமிப்பு பிரச்சினையும் முடிவில் சியாச்சின் சிகரத்திற்கு எல்லைகளாக அமைந்த சால்டாரோ முகட்டின் உச்சிகளை ஆக்கிரமிக்கும் போட்டிக்கு இட்டுச்சென்றது. அதிலிருந்து சிகரத்தின் வியூக முக்கியத்துவ இடங்கள் இரண்டு தரப்பினராலும் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டன, இதில் இந்தியர்களுக்கு தெளிவான வியூகமுக்கியத்துவ அனுகூலம் கிடைத்தது.

லடாக் பிரதேசம் 1979ஆம் ஆண்டில் கார்கில் மாவட்டம், லே மாவட்டம் என இருகூறுகளாக பிரிக்கப்பட்டது. 1989ஆம் ஆண்டில் பௌத்தர்களுக்கும் முஸ்லீம்களுக்கும் இடையே வன்முறைக் கலவரங்கள் மூண்டன. காஷ்மீரி ஆதிக்கம் உள்ள மாநில அரசிடமிருந்து சுயாட்சி உரிமை கோரிக்கைகள் எழுந்ததைத் தொடர்ந்து, 1993ஆம் ஆண்டில் லடாக் சுயாட்சி மலைவாழ் மேம்பாட்டு சபை உருவாக்கப்பட்டது.

வரலாறு
கலாச்சாரம்
மக்கள்தொகை விவரம்
அரசியல்