[[File:Giambattista morgagni.gif|thumb|right|ஜியாம்படிஸ்டா மோர்காக்னி என்பவர் 1769 இல் வளியூதல் தொடர்பாக முதல் விளக்கங்களை பதிவு செய்தார்]] " எம்பிசிமா(வளியூதல் ) " என்ற வார்த்தை [[கிரேக்க மொழி லிருந்து பெறப்பட்டது|கிரேக்கம்]] "எம்பிசான்" என்றால் "உப்பசெய்வது" என்று பொருள் ,அந்த வார்த்தையிலேயே ' ' en ' ἐν என்று உள்ளது ,அதன் பொருள் "உள்ளே " φυσᾶν "physan" என்பதன் பொருள் " மூச்சு, ஊதல் " என்று பொருள். நாட்பட்ட மூச்சுக்குழாய் அழற்சி , என்ற வார்த்தை 1808 ல் பயன்பாட்டிற்கு வந்தது. ஆனால் சிஓபிடி என்ற வார்த்தை 1965 முதல் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன என்று நம்பப்படுகிறது.. அதற்கு முன்பு பல்வேறு பெயர்களில் அது அறியப்பட்டது, அவைகள்: நாட்பட்ட தடைச்செய்யும் நுரையீரல் தொடர்பான மூச்சுக்குழாய் நோய், நாட்பட்ட தடைச்செய்யும் சுவாச நோய், நாள்பட்ட காற்றோட்ட அடைப்பு, நாள்பட்ட காற்றோட்ட வரையறை, நாட்பட்ட தடைச்செய்யும் நுரையீரல் நோய், குறிப்பிடப்படாத நாள்பட்ட நுரையீரல் நோய், மற்றும் நுரையீரல் அடைப்பு நோய் பரவல் கூட்டறிகுறி. நாட்பட்ட மூச்சுக்குழாய் அழற்சி மற்றும் வளியூதல் போன்ற சொற்கள் 1959 இல் முறையாக வரையறுக்கபட்டது [[நோவார்டிஸ்|சிபா]] வின் 1962 ஆம் ஆண்டு நடந்த சிறப்பு விருந்தினர் கருத்தரங்கில் மற்றும் [[அமெரிக்க தொராசிக் சொசைட்டி]] யின் நோயியல்பு தரநியமங்கள் குழு கூட்டத்தில்.

ஆரம்பகால நிகழ்வாய்ப்பில் வளியூதல் குறித்த விளக்கங்களில் இவைகள் அடங்கும்: 1679 இல் போனெட் என்பவரால் விளக்கமளிக்கப்பட்ட " மிக பெரிய நுரையீரல் " 1769 இல் [[ஜியோவானி மோர்காக்னி]] யால் சொல்லபட்ட "குறிப்பாக காற்றினால் உப்பிய" நுரையீரல். 1721 இல் வளியூதலின் முதல் வரைபடங்கள் ர்யுஷால் வெளியிடப்பட்டன. இதை தொடர்ந்து 1789 இல் [[மாத்தியு பேயில்லீ]] யின் படங்கள் மேலும் இந்த நிலைமையினால் ஏற்படும் சிதைவு மற்றும் பாதிப்பு குறித்த விளக்கங்களுடனும் வெளிவந்தது. In 1814 [[சார்லஸ் பாதாம் (மருத்துவர்)|சார்லஸ் பாதாம்]] " கட்டாரா " என்ற வார்த்தையை நாட்பட்ட மூச்சுக்குழாய் அழற்சி, இருமல் மற்றும் அதிகப்படியான சளி விவரிக்க பயன்படுத்தினார். [[ரெனே லென்னக்ஸ்]] இவர் ஒரு மருத்துவர் [[உடலொலிபெருக்கிக்காட்டி]] கண்டுபிடித்தவர் 1837 இல், "மார்பு ஒலிச்சோதனை மற்றும் நோய்கள் -ஒரு ஆய்வுக்கட்டுரை " என்ற தனது புத்தகத்தில் வளியூதல் என்ற சொல்லை பயன்படுத்தினார் ) அவர் ஒரு பிரேத மார்பை திறந்து போது சுருங்காத நிலையிலிருந்த நுரையீரலை விவரிக்க இந்த சொல்லை பயன்படுத்தினார். வழக்கம் போல் நுரையீரல் ஒடுங்கவில்லை என்றும் அதற்கு காரணம் நுரையீரல் காற்றினால் உப்பியிருந்ததும் காற்றுவழிகள் சளியினால் அடைதிருந்ததும் தான் என்று கண்டறிந்தார். 1842 இல், [[ஜான் ஹட்சின்சன் (அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்)|ஜான் ஹட்சின்சன்]] கண்டுபிடித்தது தான் [[மூச்சாற்றல் அளவி]], நுரையீரலின் முக்கிய திறனை அளந்தது. எனினும், அந்த மூச்சளவி நுரையீரலின் கனஅளவை மட்டுமே அளந்தது, காற்றோட்டத்தை அளக்கமுடியவில்லை. 1947 இல் டிப்பெனுயு மற்றும் பிநெல்லி காற்றோட்டத்தை அளக்கும், அளவிடும் கோட்பாடுகளை விவரித்தனர்.

1953 ஆம் ஆண்டில், டாக்டர் ஜார்ஜ் எல் வல்ட்போட், ஒரு அமெரிக்க ஒவ்வாமை நிபுணர், அமெரிக்க மருத்துவ கூட்டமைப்பு 1953 ஆம் ஆண்டு இதழில்" புகைப்பிடிப்பவர்களின் சுவாச நோய்" என்ற ஒரு புதிய நோய் பற்றி விவரித்தார். இது தான் புகையிலை மற்றும் புகைத்தல் போன்ற பழக்கங்களுக்கு, நாட்பட்ட சுவாச நோய்களளுடன் உள்ள தொடர்பை முதலில் தெரியபடுத்தியது.

ஆரம்ப சிகிச்சைகளில் பூண்டு மற்றும் இலவங்கப்பட்டை [[ஐபியாக் -வாந்தியை தூண்டும் மருந்து]] பயன்படுத்தினார்கள். நவீன சிகிச்சைகள் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் இரண்டாவது பாதியில் பெருகியது. சிஓபிடி சிகிச்சையில் ஊக்கமருந்துகளை பயன்படுத்துவதின் ஆதாரங்கள் 1950 களின் பிற்பகுதியில் வெளியிடப்பட்டன.. மூச்சுக்குழாய் தளர்த்தி மருந்து [[ஐசோப்ரினாலைன்]] ஒரு நம்பிக்கைக்குரிய சோதனைக்கு பின் 1960 -ல் இருந்து பயன்பாட்டிற்கு வந்தது. மேலும் மூச்சுக்குழாய் தளர்த்தி மருந்தான சால்ப்யுடாமால், 1970 இல் உருவாக்கப்பட்டது, மேலும் லாபா (LABA) பயன்பாடு 1990 களின் நடுப்பகுதியில் தொடங்கியது..

சிஓபிடி முற்காலத்திலேயே இருந்து வந்தது. ஆனால் வெவ்வேறு பெயர்களால் அழைக்கப்பட்டு வந்திருந்தது. போர்னெட் என்பவர் 1679 ஆம் ஆண்டில் “பெருத்தநிலை நுரையீரல்கள் (voluminous lungs)” என்பதை விவரித்திருக்கிறார். 1769 -ஆம் ஆண்டில், ஜியோவன்னி மோர்காக்னி என்பவர் 19 நோயாளிகளுக்கு காற்றினால் நுரையீரல்கள் “உப்பிய” நிலையில் காணப்பட்டதை விவரித்திருந்தார். 1721 -ஆம் ஆண்டில் முதன்முதலாக, எம்பிசீமாவால் விரிவடைந்த நிலையிலுள்ள காற்றுப்பாதையானது ரூஷ் என்பவரால் விவரிக்கப்பட்டது மற்றும் வரைந்து காட்டப்பட்டது. மாத்யூ பெயில்லி என்பவர் ஒரு எம்பீசீமாட்டோஸ் நுரையீரலை 1789 -ஆம் ஆண்டில் வரைந்து காண்பித்தார், மற்றும் அந்நிலையின் ஆபத்தான பண்பையும் விளக்கினார். பாதாம் என்பவர் "கட்டாரா" என்ற சொல்மூலம் தொடர்ச்சியான சுவாசப்பாதை அழற்சியின் இருமல் மற்றும் சளியின் மீசுரப்பு ஆகியவற்றை 1814 -ஆம் ஆண்டில் விவரித்தார். தொடர்ச்சியான சுவாசப்பாதை அழற்சியானது மனிதரை முடக்கக்கூடிய ஒரு குறைபாடு என்பதைக் கண்டறிந்தார்.

ஸ்டெதஸ்கோப்பைக் கண்டுபிடித்த மருத்துவர் ரீனே லேன்னெக் என்பவர் அவருடைய புத்தகமான "எ ட்ரீட்டைஸ் ஆன் தி டிசீஸஸ் ஆஃப் தி செஸ்ட் அண்ட் ஆஃப் தி மெடியேட் அஸ்குல்டேஷன் (A Treatise on the Diseases of the Chest and of Mediate Auscultation)" (1837) என்பதில் "எம்பிசீமா" என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியுள்ளார், ஒரு இறந்த உடலின் அறுவை ஆய்வின்போது மார்பைத் திறந்து பார்த்தபோது, சுருங்காத நிலை நுரையீரலைக் குறிப்பதற்காக இந்த சொல்லைப் பயன்படுத்தினார். முழுவதும் காற்றினால் நிரம்பியிருப்பதாலும், காற்றுப்பாதைகள் சளியினால் மூடப்பட்டிருப்பதாலும், அவை வழக்கமாக சுருங்குவதில்லை என்று அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

1842ஆம் ஆண்டில், ஜான் ஹட்சின்சன் என்பவர் ஸ்பைரோமீட்டர் என்பதைக் கண்டறிந்தார். இது நுரையீரலின் முதன்மை கொள்ளளவை அளவிட பயன்படக்கூடியக் கருவியாகும். ஆனாலும், அவருடைய ஸ்பைரோமீட்டர், கொள்ளளவை மட்டுமே கணக்கிடும், காற்றின் போக்கைக் கணக்கிடாது. டிஃபானவ் என்பவர் 1947 ஆம் ஆண்டிலும் கேன்ஸ்லர் என்பவர் 1950 மற்றும் 1951 ஆண்டுகளிலும், காற்றின் போக்கை அளவிடும் தத்துவத்தை விளக்கியுள்ளனர்.

தொடர்ச்சியான மூச்சுப்பாதை அழற்சி மற்றும் எம்பிசீமா ஆகியவை 1959 ஆம் ஆண்டில் நடந்த மருத்துவர்களின் சிபா கெஸ்ட் சிம்போசியத்தில் முறையாக வரையறுக்கப்பட்டன. சிஓபிடி என்ற சொல்லானது, 1965 -ஆம் ஆண்டு வில்லியம் பிரிஸ்கோ என்பவரால் முதன்முதலில் பயன்படுத்தப்பட்டது. பின்னர் இது வேறு அனைத்து பெயர்களையும் பின்னுக்கு தள்ளிவிட்டு, இந்த நோயைக் குறிப்பதற்கான விரும்பப்படும் பெயராக மாறிவிட்டது.

வரலாறு
மற்ற விலங்குகள்
பின்குறிப்புகள்
பிற சோதனைகள்