சில ஐரோப்பிய காலனி நாடுகள் மருத்துவ தேவைக்காக வெப்ப நீர் சிகிச்சை அறிவை தம்முடன் கொண்டு வந்தனர், மேலும் பிறர் பூர்வீக அமெரிக்கர்களிடமிருந்து வெப்ப நீரூற்றுகளின் நன்மைகளைக் கற்றனர். ஐரோப்பியர்கள் பல்வேறு இந்தியப் பழங்குடியினரிடமிருந்து பல வெப்ப மற்றும் குளிர்ந்த நீரூற்றுக்களை மெதுவாகப் பெற்றனர். பின்னர் அவர்கள் நீரூற்றுக்களை ஐரோப்பிய எண்ணங்களுக்கு பொருத்தமாக மேம்படுத்தினர். 1760களில் பிரிட்டிஷ் குடியேற்ற நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள் கனெக்ட்டிகுட், பென்னிசில்வானியா, நியூயார்க் மற்றும் விர்ஜினியா ஆகியவற்றில் நீர் குணப்படுத்தல்களைத் தேடுவதில் வெப்ப மற்றும் குளிர்ந்த நீருற்றுக்களுக்குப் பயணம் செய்தனர். பென்னிசில்வானியாவில் உள்ள பாத், மஞ்சள், மற்றும் பிரிஸ்டல் நீரூற்றுகள்; நியூயார்க்கில் உள்ள சரடோகா நீரூற்றுகள், கிண்டர்ஹூக் மற்றும் பால்ஸ்டன் ஸ்பா; மேலும் விர்ஜினியாவில் உள்ள மிதவெப்ப நீரூற்றுகள், வெப்ப நீரூற்றுகள் மற்றும் வெள்ளை கந்தக நீரூற்றுகள், வெஸ்ட் விர்ஜினியா (இப்பொழுது மேற்கு விர்ஜினியாவில் உள்ளது) ஆகியவை இந்த நீரூற்றுகளிடையே மிகவும் அதிகமாகப் பார்வையிடப்பட்டவை.

காலனி நாடுகளின் மருத்துவர்கள் நோய்களுக்கான வெப்ப நீரூற்றுகளை பரிந்துரைக்க மெதுவாகத் தொடங்கினர். அமெரிக்க தேச பக்தரும் மருத்துவருமான டாக்டர். பெஞ்சமின் ரஷ், 1773ம் ஆண்டில் பென்னிசில்வானியாவிலுள்ள்ள பிரிஸ்டல் நீரூற்றுகளைப் பாராட்டினார். 1783ம் ஆண்டில் டாக்டர். சாமுவேல் டென்னியும், 1792ம் ஆண்டில் டாக்டர். வாலெண்டைன் சீமேனும் நியூயார்க்கில் உள்ள சரடோகா நீரூற்றுகளின் நீரைப் பரிசோதித்து நீருற்றுகளின் சாத்தியமுள்ள பயன்பாடுகளைப் பற்றி எழுதினர். பல்வேறு நீரூற்றுகளுக்கு வரும் பார்வையாளர்களைத் தங்கவைக்க தங்கும்விடுதிகள் கட்டப்பட்டன. பயணிகள் தங்கவும், உணவருந்தவும் மற்றும் பானங்கள் பருகவும் முடியும் பொதுவிடுதிகளை தொழில்முனைவோர்கள் திறந்தனர். எனவே அமெரிக்காவில் உடல்நல ரிசார்ட் தொழில்துறை தொடங்கப்பட்டது.

18 ஆம் நூற்றாண்டில் குளியல்
குடியேற்ற அமெரிக்காவில் ஸ்பாக்கள்
சொல்லின் தோற்றம்
ஸ்பா சிகிச்சை