இவரது எழுத்து சமகால சமூக பிரச்சினைகளில் கவனம் செலுத்துகிறது. மாறிவரும் நகர்ப்புற சூழலில் மேல் இவர் ஒரு புலனுணர்வு பார்வையாளராக இருந்தார். மேலும் இவரது எழுத்து சமகால வங்காள நடுத்தர வர்க்கத்தை நெருக்கமாக ஆராய்கிறது. உலகமயமாக்கல் மற்றும் நுகர்வோர் ஆகியவற்றின் பின்னணியில் சமூக உறவுகளின் நெருக்கடி மற்றும் தற்போதைய சகாப்தத்தின் மாறிவரும் மதிப்புகள் சமூகத்தின் தார்மீக இழைகளின் சீரழிவு ஆகியவை இவரது உரைநடைகளில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. சமூக அல்லது பொருளாதார அடையாளங்களைப் பொருட்படுத்தாமல் பெண்களின் சுரண்டல்கள் மற்றும் துன்பங்கள் இவரது எழுத்தில் ஒரு தனித்துவமான குரலைக் காண்கின்றன. இவர் தனது இளம் பருவத்தில் பல சிறுசிறு வேலைகளை மேற்கொண்டிருந்தார். இறுதியாக 2004 ஆம் ஆண்டில் அவர் விட்டுச் சென்ற பொதுச் சேவையில் சேர்ந்து, முழுநேர எழுத்தாளராக ஆனார். இவரது நீண்ட வாழ்க்கை இவரது பல கதைகள் மற்றும் புதினங்களில் பிரதிபலிக்கிறது. இவர் வங்காளத்தின் சிறந்த எழுத்தாளர் என்றாலும், சகிதா பாண்டியோபாத்யாய் மற்றும் திலோத்தமா மஜும்தார் போன்ற தனது சமகால பெண் எழுத்தாளர்கள் மீது மிகுந்த மரியாதை வைத்திருந்தார். ஆஷாபூர்ணா தெபி மற்றும் மகாஸ்வேதா தெபி ஆகியோரால் இவர் ஆழ்ந்த செல்வாக்கு பெற்றார். மேலும் பெங்காலி இலக்கியத்தில் அவர்களின் பெண்ணியப் பணிகளைத் தொடர்ந்தார். 

துப்பறியும் கதை
தொழில்
திரைப்படமாக இவரது புதினங்கள்
பிற மொழிகளில்