1879 ஆம் ஆண்டில் ஆர்தர் இ. பிரவுன், ஒரு பெண் சிம்பன்ஸீயின் மரணத்திற்குப் பிறகு ஒரு ஆண் சிம்பன்ஸி எப்படி நடந்து கொண்டது என்பதை ஆராய்ச்சி செய்தார். அந்த ஆண் சிம்பன்ஸீயின் துயரத்தை அவர் கண்டார். (பிரவுன், 1879, பக்கம் 174). பல நாட்கள் நடந்த ஆராய்ச்சியில் அந்த ஆண் சிம்பன்சி, பெண் சிம்பன்சி இறந்தபின் மிகுந்த மனச்சோர்வடைந்து காணப்பட்டது. சில நாட்களுக்குப் பிறகு சிம்பன்சி நன்றாக தோன்றியது.

வில்லியம் ஈ ரிட்டர் (1925) விலங்கு மற்றும் மனித உணர்ச்சியை இணைப்பதை பற்றி ஆராய்ச்சி செய்தார். "மகிழ்ச்சி, துக்கம், அச்சம், கோபம், பொறாமை, அன்பு போன்றவற்றின் உணர்ச்சிகரமான நிலைகள் அதிகமாகவோ அல்லது குறைவாகவோ குணாதிசயமான உடல்ரீதியான வெளிப்பாடுகளுடன் தொடர்புடையவை" (ரிட்டர், 1925, பக்கம் 137). ரிட்டர் புதிய தத்துவத்தை கோட்பாட்டிற்கு முன்மொழிகிறார், மேலே குறிப்பிட்டுள்ள பட்டியலில் எந்த உணர்ச்சியும் மனிதர்களுக்கு மட்டுமே பிரத்யேகமானதல்ல, பெரும்பாலானவை விலங்கு உலகிற்கு பொதுவானவை என்று குறிப்பிடுகின்றன. மனித உணர்வு மற்றும் விலங்கு உணர்வு இடையே இணைப்பு மிகவும் வலுவான ஏனெனில், மனிதர்கள் விலங்கு இராச்சியம் இருந்து இறங்கியது என்று அவர் வாதிடுகிறார்.

ஆராய்ச்சி தாக்கங்கள்:
விலங்கு ஆராய்ச்சியின் ஆரம்ப ஆராய்ச்சி:
மார்க் பீகாப்பின் அண்மைய ஆராய்ச்சி விலங்கு துக்கம்:
விலங்குகளின் துக்கம்