இயற்பியலாளர்கள் 1970 களுக்கு முன்பு எப்படி அணுக்கரு ஒன்றாக பிணிந்துள்ளது என உறுதியாக கூறவியலாமல் இருந்தனர். அணுக்கருவில் முதன்மிகளும் நொதுமிகளும் உள்ளதையும் முதன்மிகள் நேர்மின்னூட்டத்துடனும் நொதுமிகள் மின்னூட்டம் ஏதும் இன்றியும் அமைவதை அறிந்திருந்தனர். அன்றைய இயற்பியலின் புரிதலின்படி நேர்மின்னூட்டங்கள் ஒன்றையொன்று விலக்கும். எனவே. நேர்மின்னூட்டம் உடைய முதன்மிகள் அணுக்கருவைப் பிய்த்துப் பறாகாவிடவேண்டும். என்றாலும் அப்படி ஏதும் நேர்வதில்லை. இந்த நிகழ்வை விளக்க புதிய இயற்பியல் தேவைப்பட்டது.

முதன்மிகளின் மின்காந்த விலக்கத்தையும் மீறி அணுக்கருவின் கட்டுறும் தன்மையை விளக்க வலிய இடைவினை அல்லது வல் ஈர்ப்பு விசை எடுகோளாகக் கருதப்பட்டது. இந்த கருதுகோள் விசை வல்விசை எனப்பட்டது. இது ஓர் அடிப்படை விசையாகவும் கொள்ளப்பட்டது. இது முதன்மிகள் மீதும் நொதுமிகள் மீதும் செயற்பட்டு நிலைத்த அணுக்கருவை உருவாக்குகின்றன.

பிறகு முதன்மிகளும் நொதுமிகளும் அடிப்படைத் துகள்கள் அல்ல என்பதும் இவை குவார்க்குகல் எனும் அடிப்படைத் துகள்களால் ஆனவை என்பதும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அணுக்கருவன்களுக்கு இடையில் உள்ள வலிய ஈர்ப்பு, குவார்க்குகளை முதன்மிகளாகவும் நொதுமிகளாகவும் பிணிக்கும் மேலும் அடிப்படை விசையின் பக்கவிளைவே ஆகும். குவைய மின் இயங்கியல் கோட்பாடு குவார்க்குகள் வண்ண ஊட்டங்களைக் கொண்டுள்ளன என்பதை விளக்குகிறது. ஆனால் இது கட்புல நிறத்தோடு எவ்வகையிலும் தொடர்புடையதல்ல. ஒத்தமையாத வண்ண ஊட்டமுள்ள குவார்க்குகள் வலிய இடைவினையால் ஈர்க்கின்றன. இதை நிகழ்த்தும் ஊடகமாக பசையன் எனும் துகள் அமைகிறது.

எச்ச வல்விசை
வல்விசை நடத்தை
விவரங்கள்
வரலாறு