இது ஆரம்பகால மத்தியத் தரைக் கடல் பகுதியில் பிரபலமாக இருந்தது. அது ஈரான் வழியாக நிலப்பகுதியின் ஊடே வந்தது. மேலும் அது சுயக்கட்டுபாட்டு பாரம்பரிய சமையல் அறைகளில் பிரபலமாக இருந்தது. இருப்பினும் இப்போது ஐரோப்பாவில் அது பொதுவாக மறக்கப்பட்டு விட்டது, அது இன்னமும் இந்தியாவில் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றது (பொதுவாக அங்கு ஹிங் என்று அறியப்படுகின்றது). இது வடகிழக்கு பெர்சிய பயணத்திலிருந்து திரும்பிய பின்னர் மாவீரன் அலெக்ஸாண்டரின் படையெடுப்பு வெற்றியிலிருந்து ஐரோப்பாவில் நுழைந்தது. அவர்கள் வடக்கு ஆப்பிரிக்காவில் உள்ள கிட்டத்தட்டசைரென் சில்பியம் போன்றதான தாவரத்தைக் கண்டறிந்தனர் என்று கருதப்பட்டது – இருப்பினும் அது குறைந்த சுவையுடையது. முதல் நூற்றாண்டில் டியோஸ்கோரிடஸ் அவர்கள், "சைரெனாயிக் மாதிரியானதை, ஒருமுறை சுவைத்தாலும், உடல் முழுவதும் சிரிப்பை உண்டாக்கும். மேலும் அது ஒரு மிகவும் ஆரோக்கியமான மணம் கொண்டதாகும். எனவே அது மூச்சில் அறியப்படுவதில்லை அல்லது சிறிதளவே அறியப்படுகின்றது; ஆனால் மத்தியதரைக்கடல் பகுதியினர் [ஈரானியர்] வலிமையில் குறைவானவர்கள் மற்றும் ஒரு துர்நாற்ற மணத்தையும் கொண்டிருந்தனர்" என்று எழுதியிருந்தார். இருப்பினும், இதை சமையலில் சில்பியமிற்குப் பதிலாக சேர்க்க முடிந்தது. இது நல்ல வாய்ப்பாக அமைந்தது. ஏனெனில் டியோஸ்காரிடஸ் காலத்திற்குப் பின்னர் சில பத்தாண்டுகளில் உண்மையான செரேன் சில்பியம் அழிந்துவிட்டது. மேலும் பெருங்காயம் மருத்துவர்களாலும் அதே போன்று சமையல்காரர்களாலும் பிரபலமடைந்தது.

ரோமானியப் பேரரசு வீழ்ச்சிக்குப் பின்னர் 16 ஆம் நூற்றாண்டு வரையில், ஐரோப்பாவில் பெருங்காயம் அரிதாக இருந்தது. மேலும் எப்போதும் கண்டுபிடிக்க முடியாததாக இருந்தது. அது மருந்தாகவே பார்க்கப்பட்டது. "சமையல் பொருளாகப் பயன்படுத்தினால், அது அதன் மிகவும் மோசமான மணத்தின் காரணமாக ஒவ்வொரு உணவையும் அழிக்கின்றது" என்று கார்சியா டே ஓர்ட்டாவின் ஐரோப்பிய விருந்தாளி வலியுறுத்தினார். அறிவுகெட்டவரே, "அவ்வாறு ஒன்றுமில்லை இந்தியாவின் அனைத்துப் பகுதியிலும் மருந்தாகவும் சமையலிலும் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றது. அதை வாங்க முடிந்த அனைத்து இந்துக்களும், அதை வாங்கி அவர்களின் உணவிற்கு சேர்க்கின்றனர்" என்று கார்சியா பதிலளித்தார்.

சொற்பிறப்பியல்
மேற்கில் வரலாறு
சமைத்தல்
வேளாண்மை மற்றும் உற்பத்தி