ஃபியட் நிறுவனத்தின் கட்டுப்பாட்டை தன் கீழ் கொண்டு வந்ததும் இளைய அக்னெல்லியின் முதல் நடவடிக்கைகள் முன்னர் முடிவுகளை எடுப்பதற்கான அதிகாரப் பங்கீடு ஏதுமின்றி ஒரு புறமே குவிந்திருந்த நிறுவன மேலாண்மையை பெருமளவு மறு சீரமைத்ததேயாகும். கடந்த காலத்தில் அத்தகைய ஒரு முறைமை சிறப்பாக வேலை செய்திருந்தது. ஆயினும், ஃபியட்டின் சீரான விரிவாக்கம் மற்றும் 1960ஆம் ஆண்டுகளில் துவங்கிய சர்வதேச அளவிலான அதன் விரிவாக்கம் ஆகியவற்றிற்குத் தேவையான பதிலிறுப்பு முறைமையும் நெகிழ்வுத் தன்மையையும் அது கொண்டிருக்கவில்லை. பயணிகள் மகிழுந்திற்காக ஒன்றும் பார வண்டிகள் மற்றும் இழுவை இயந்திரங்களுக்காக மற்றொன்றும் என தனது தயாரிப்புப் பொருள் சார்ந்து மறு சீரமைப்பினை ஃபியட் மேற்கொண்டது. இதற்கும் கூடுதலாக ஓரளவிற்கு சுயேச்சைத் தன்மை உடையதாகப் பல துறைகளும், துணை நிறுவனங்களும் உருவாயின. உச்ச அதிகாரக் குழுவானது நிறுவனத்தின் தினசரி நடவடிக்கைகளுக்கான பொறுப்பிலிருந்து விடுபட்டமையால், நீண்ட கால நோக்கங்களுக்காக நேரம் செலவிட அதனால் இயன்றது. 1967ஆம் ஆண்டு, ஆட்டோபியான்ச்சியை வாங்கியபோது, பிற நிறுவனங்களைக் கையகப்படுத்தும் ஃபியட் முயற்சியின் துவக்கமாக அது அமைந்தது. விற்பனை வருமானம் $1.7 பில்லியன் என்பதாக உயரவும் அது தனது ஐரோப்பியப் போட்டியாளராக வோக்ஸ்வேகனை விஞ்சியது. 1968ஆம் ஆண்டு ஃபியட் ஏறத்தாழ 1,750,000 ஊர்திகளை உற்பத்தி செய்யவும், அதன் விற்பனை வருமானம் $2.1 பில்லியனாக உயர்ந்தது. நியூஸ்வீக் பத்திரிகை இவ்வாறு குறிப்பிட்டது: 1968ஆம் வருடம் ஃபியட், "ஐரோப்பாவின் மிகச் சுறுசுறுப்பான ஊர்தித் தயாரிப்பாளராக விளங்குகிறது... [மேலும்] டெட்ராய்ட் கொண்டுள்ள உலகளாவிய முதன்மை நிலைக்கு சவால் விடுவதற்கு மிக அருகில் அது வரக் கூடும்." 
1969ஆம் ஆண்டு அது பெராரி மற்றும் லான்சியா ஆகியவற்றின் கட்டுப்பாட்டு உரிமைகளை வாங்கியது. அந்நேரம், ஃபியட் ஒரு பல நிறுவனக் குழுமமாகத் தன்னிடத்தே அலிடாலியா, வழிச்சுங்கப் பாதைகள், தட்டச்சு இயந்திரம் மற்றும் அலுவலகக் கருவிகள், மின்னணு மற்றும் மின்சாரக் கருவிகள் தயாரிக்கும் நிறுவனங்கள், சாயம் உற்பத்தி செய்யும் நிறுவனம், கட்டமைப்புப் பொறியியல் நிறுவனம் மற்றும் சர்வதேச அளவிலான ஒரு கட்டமைப்பு நிறுவனம் ஆகியவற்றைக் கொண்டிருந்தது. 1966ஆம் ஆண்டு சோவியத் அதிகாரிகளுடன் வாலெட்டா மேற்கொண்ட ஒரு ஒப்பந்தத்தின்படி, அக்னெல்லி ஓல்கா நதிக்கரையில் டோகிலியாட்டிரகிராட் (Togliattigrad) என்னும் புதிய நகரில் ஆவ்டோவாஜ் தொழிற்சாலையை நிர்மாணித்தார். இது 1970ஆம் வருடம் இயங்கத் துவங்கி ஃபியட் 124 என்பதன் உள்ளூர்ப் பதிப்புகளை லடா என்னும் பெயரில் உற்பத்தி செய்யலானது. அவரது முயற்சியின் பேரில், ஃபியட் ஊர்தி மற்றும் பார வண்டித் தொழிற்சாலைகளும் யூகோஸ்லேவியா, போலந்து, பல்கேரியா மற்றும் ரொமானியா ஆகிய நாடுகளில் எழுப்பப்பட்டன.

இவ்வாறு ஒப்புமையில் போட்டித் திறன் மிக்க வீச்சில் மகிழுந்துகளை அளிப்பினும், 1973ஆம் ஆண்டு ஊர்தித் தொழிலைப் பெருமளவு தாக்கிய எரி எண்ணெய் விலையுயர்வு அதிர்ச்சியிலிருந்து ஃபியட் நிறுவனமும் தப்பிக்க இயலவில்லை. 1976ஆம் ஆண்டின் இறுதியில், லிபியா நாட்டு அரசு இந்நிறுவனத்தில் 9.6 சதம் பங்கினை எடுத்துக் கொள்வதாகவும் அதற்கு ஈடாக £250 மில்லியன் மதிப்புள்ள மூலதனத்தை இடும் எனவும் அறிவிக்கப்பட்டது. இத்தாலிய அரசு அச்சமயம் பேச்சு வார்த்தை நடத்திக் கொண்டிருந்த ஐஎம்எஃப் நிதியுதவியான £310 மில்லியன் என்னும் கடனுதவியுடன் ஒப்பிடுகையில், லிபியாவின் முதலீட்டின் அளவு தெரியவரும். லிபிய அரசுடனான ஒப்பந்தம் திரிபோலி என்னுமிடத்தில் ஒரு பாரவண்டி மற்றும் பேருந்து ஆகியவற்றிற்கான ஒரு தொழிற்சாலை அமைப்பதையும் உட்கொண்டிருந்தது. தலைவர் அக்னெல்லி இந்த ஒப்பந்தத்தை கீழ்வருமாறு சிறப்பாக வருணித்தார்: "இது பெட்ரோலியப் பணம் மறு சுழற்சிக்கு உள்ளாவதன் ஒரு சிறப்பான உதாரணம் ஆகும். இது இத்தாலிய நிதியிருப்பு நிலையை பலப்படுத்தி, ஃபியட்டுக்குப் புதிய மூலதனம் அளித்து அக்குழுமம் தனது முதலீட்டு நிரல்களை நிம்மதியாக மேற்கொள்ள வழி வகுக்கும்." அச்சமயம் இருந்த முதலீட்டாளர்களின் பங்கமைப்பை லிபியாவின் முதலீடு கணிசமான அளவில் தளர்த்திவிடினும், நிறுவனத்தின் மிகப்பெரும் முதலீட்டாளரான அக்னெல்லி குடும்பம் மறு முதலீட்டமைப்பில் 30 சதவிகிதத்தைத் தக்க வைத்திருந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

1979ஆம் ஆண்டு, ஃபியட் ஆட்டோவினை உள்ளிட்ட பல சுயச்சார்பு நிறுவனங்களை அமைத்த பிறகு ஃபியட் ஒரு தாங்கு நிறுவனமாக அமைந்தது. 1979ஆம் வருடத்திலேயே, ஈரானிய எண்ணெய் நெருக்கடி நிலைமைக்கு இணையானதாக விற்பனையும் எப்போதும் இல்லாத அளவு உயர்ந்தது. இருப்பினும், வாயுவின் விலை 1981ஆம் ஆண்டு சரிந்தபொழுது, அமெரிக்கர்கள் விளையாட்டுப் பயன் ஊர்திகளையும், சிறு உந்திகளையும், சிறு பாரவண்டிகளையும் பெருமளவில் வாங்கத் துவங்கினர். (முன்னர் பெரிய மகிழுந்துகளை வாங்குவதாக இருந்த அவர்கள் வழக்கத்திலிருந்து மாறுபட்டதாக இது அமைந்திருந்தது.) மேலும், மகிழுந்துச் சந்தையில் ஜப்பானிய ஊர்தித் தயாரிப்பாளர்களின் பங்கானது வருடத்திற்கு அரைச் சதவிகிதம் என்னும் அளவிற்கும் மேலாக உயர்ந்து அவர்தம் பங்காற்றல் எப்பொழுதையும் விட அதிக அளவிலானது. இதன் விளைவாக 1984ஆம் வருடம் ஃபியட் மற்றும் லான்சியா ஆகியவை அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் சந்தையிலிருந்து விலகின. 1989ஆம் வருடம் ஆஸ்திரேலியாவிலும் ஃபியட் இவ்வாறே செய்தது. ஆயினும், நியூசிலாந்தில் அது தங்கிவிட்டது.

1986ஆம் வருடம் ஃபியட் இத்தாலிய அரசிடமிருந்து ஆல்ஃபா ரோமியாவை வாங்கியது. மேலும், 1986ஆம் வருடம் ஃபியட் நிறுவன முதலீட்டில் 15 சதம் லிபிய அரசின் வசமே இருந்து வந்தது. இந்த முதலீடு 70ஆம் வருடங்களின் இடைக்காலம் முதல் தொடர்ந்து வருவதானது. அதிபர் ரீகனின் ஆட்சிக் காலத்தில் அமெரிக்க வெளிநாட்டுக் கொள்கை ஃபியட் நிறுவனத்துடனான ஒரு மண்ணிழுப்பு இயந்திர உற்பத்தி ஒப்பந்தத்தை இரத்து செய்தது. மேலும், லிபிய அரசின் முதலீட்டை பெற்றுத் தருமாறு ஃபியட் நிறுவனத்திற்கு அழுத்தம் கொடுத்தது. 1992ஆம் ஆண்டு ஃபியட் குழுமத்தின் மேல்மட்ட அதிகாரிகள் இருவர் அரசியல் ரீதியான ஊழலுக்காக கைதாயினர்.<ref name="query.nytimes.com/gst"></ref> 
இதற்கு ஒரு வருடம் க்ழித்து, மாசெரெட்டியை ஃபியட் கையகப்படுத்தியது. 
1995ஆம் ஆண்டு ஆல்ஃபா ரோமியோ அமெரிக்கச் சந்தையிலிருந்து வெளியேறியது. 
மாசரெட்டி, ஃபியட்டின் கீழாக 2002ஆம் ஆண்டு அமெரிக்கச் சந்தையினுள் நுழைந்தது. 
அச்சமயம் துவங்கி, மாசரெட்டியின் விற்பனை தொடர்ந்து அதிகரித்தே வருகிறது.

போலஸ்கி ஃபியட்/ எஃப்எஸ்ஓ (போலந்து)
உற்பத்தி அமைப்புகள்
கியான்னி அக்னெல்லி
ஜிஎம் உடனான கூட்டுறவு