இத்தாலியப் பேராசிரியரான நிக்கோலோ சுக்சி (Niccolò Zucchi) என்பவரே 1616 ஆம் ஆண்டில், முதலாவது தெறிப்புத் தொலைநோக்கியைச் செய்தவர் ஆவார். இதைப் பயன்படுத்தி 1630 ஆம் ஆண்டில், வியாழக்கோளின் இரண்டு வளையங்களையும், செவ்வாய்க் கோளில் புள்ளிகள் இருப்பதையும் இவர் அவதானித்தார். எனினும் குழிவு ஆடியைத் துல்லியமாகச் செய்ய முடியாமையும், ஆடியை மறைக்காமல் விம்பத்தைப் பார்ப்பதற்கான வழிமுறைகள் இல்லாதிருந்ததாலும், பிறர் இவரது வடிவமைப்பைப் பின்பற்றவில்லை. 1663 ஆம் ஆண்டில், ஜேம்ஸ் கிரரரி என்பவர் வெளியிட்ட "ஒப்ட்டிக்கா புரொமோட்டா" "(Optica Promota)" என்னும் நூலில் இரண்டு குழிவில்லைகளைப் பயன்படுத்தித் தொலைநோக்கிகளைச் செய்வது பற்றி விளக்கியிருந்தார். இதுவே முதலாவது நடைமுறைச் சாத்தியமான தெறிப்புத் தொலைநோக்கிக்கான வடிவமைப்பு எனலாம். எனினும், செயல்படும் தொலைநோக்கி இன்னும் பத்து ஆண்டுகள் கழிந்த பின்பே உருவாக்கப்பட்டது. இதனைச் செய்தவர் ராபர்ட் ஹூக் என்பவர். முதலாவது நடைமுறையில் செயல்படக்கூடிய தொலைநோக்கியை வடிவமைத்து உருவாக்கியவர் ஐசாக் நியூட்டன் ஆவார். இது 1668 ஆம் ஆண்டில் உருவாக்கப்பட்டது. இவ் வடிவமைப்பில், தெறித்து வரும் ஒளியை 90 பாகையினால் திருப்பி விடுவதற்காகச் சாய்வாக அமைக்கப்பட்ட சிறிய ஆடி ஒன்று முதன்மை ஆடியின் குவியத்துக்கு அருகில் அமைக்கப்பட்டது. இதன் மூலம் உள்ளே வரும் ஒளியை மறைக்காமல் விம்பத்தைப் பார்க்கக் கூடிய வழி ஏற்பட்டது. இவரது தொலைநோக்கி நிறப்பிறழ்ச்சிப் பிரச்சினைக்கும் ஒரு தீர்வாக அமைந்தது.

நியூட்டன்வகை
வரலாறு
தொழில்நுட்பம்
தெறிப்புத் தொலைநோக்கி வடிவமைப்புக்கள்