நாகரத்னம்மாவின் கூற்றுப்படி, தியாகராஜரின் நினைவாக ஒரு நினைவுச்சின்னத்தை கட்டவும், கர்நாடக இசையை நிலைநிறுத்துவதற்கான ஒரு தளத்தை உருவாக்கவும் ஒரு கனவில் இவர் இயக்கப்பட்டார். இதைத் தொடர்ந்து, இவர் ஒரு சந்நியாசி வாழ்க்கை முறைக்கு திரும்பினார். மேலும், தனது வருமானம் அனைத்தையும் இந்த காரணத்திற்காக நன்கொடையாக வழங்கினார். 

சென்னையில் இருந்தபோது, நாகரத்னம்மா தனது குருவான பிதாரம் கிருட்டிணப்பா என்பவர் மூலம் தியாகராஜரின் கல்லறையின் பாழடைந்த நிலையை அறிந்தார். பிதாரம் கிருட்டிணப்பாவின் சீடர்களான கிருட்டிண பாகவதர் மற்றும் சுந்தர பாகவதர் ஆகியோர் 1903ஆம் ஆண்டில் பளிங்கால் செய்யப்பட்ட ஒரு சிறிய மாளிகையை அமைத்து, பின்னர் தியாகராஜரின் நினைவாக வருடாந்திர இசை விழாக்களை நடத்தினர். சில ஆண்டுகளில், துறவியை கௌரவிப்பதில் ஏற்பட்ட பிரச்சனையால் அந்த கட்டிடத்தின் பராமரிப்பு பாதிக்கப்பட்டது. இது நாகரத்னம்மா சமாதியை மீட்டெடுக்க நடவடிக்கை எடுக்கவும், தியாகராஜரின் இவர் கையகப்படுத்தி, ஒரு பெரிய மாளிகையை தனது சொந்த நிதி ஆதாரங்களுடன் கட்டினார். 1921இல் சிறீதியாகராஜரின் சிலை ஒன்றையும் நிறுவி, தினமும் பிரார்த்தனை செய்யவும் இவர் ஏற்பாடு செய்தார். 

தியாகராஜர் நினைவு மற்றும் ஆராதனை
ஆரம்ப கால வாழ்க்கை
தொழில்
இறப்பு