ஸ்கோர்செசி 1964ஆம் வருடம் நியூ யார்க் பல்கலைக கழகத்தின் திரைப் பள்ளியில் (பி.ஏ. ஆங்கிலம் மற்றும் 1966ஆம் ஆண்டு எம்.எஃப்.ஏ, திரைப்படப் படிப்பு) "வாட்'ஸ் அ நைஸ் கேர்ல் லைக் யூ டூயிங் இன் எ பிளேஸ் லைக் திஸ்" 
(1963) மற்றும் "இட்'ஸ் நாட் ஜஸ்ட் யூ முர்ரே" போன்ற (1964) போன்ற குறும்படங்களைத் தயாரித்தார். அந்தக் கால கட்டத்தில் அவரது மிகவும் பிரபலமான குறும்படம் கரும் நகைச்சுவையான "தி பிக் ஷேவ்" என்பதாகும். பீட்டர் பெர்னத் நடித்த இக்குறும்படம் இரத்தம் கொப்புளித்து வரும் வரையிலும் தொடர்ந்து மழித்து வந்து இறுதியில் அவர் கத்தியால் தன் தொண்டையையே அறுத்துக் கொண்டு விடுவதாகச் சித்தரிக்கிறது. இது வியட்னாம் நாட்டில் அமெரிக்க கொண்டிருந்த ஈடுபாட்டைக் குற்றம் சாட்டுவதைக் குறிப்பதாக "வியட் '67" என்னும் மற்றொரு தலைப்பும் கொண்டிருந்தது.

1967ஆம் ஆண்டிலேயே ஸ்கோர்செஸி தனது முதல் முழு நீளத் திரைப்படத்தையும் தயாரித்தார். கருப்பு வெள்ளையிலான "ஐ கால் ஃபர்ஸ்ட்" என்னும் அத்திரைப்படம் பின்னர் "ஹூ'ஸ் தட் நாக்கிங் மை டோர்" என மறு பெயரிடப்பட்டு, பின்னர் நீண்ட காலக் கூட்டாளிகளாகவிருந்த, உடன் மாணாக்கர்களான நடிகர் ஹார்வே கெயிட்டல் (Harvey Keitel) மற்றும் படத் தொகுப்பாளர் தெல்மா ஷூன்மேக்கர் (Thelma Schoonmaker) ஆகியோரைக் கொண்டு உருவானது. இது, ஓரளவிற்கு ஸ்கோர்செஸியின் சுயவரலாறான 'ஜே.ஆர்.ட்ரியாலஜி' என்பதன் முதற்பகுதியாகும் நோக்கத்தைக் கொண்டிருந்தது. இதில் "மீன் ஸ்ட்ரீட்ஸ்" என்னும் அவரது பிற்காலத்திய திரைப்படமும் இணைந்திருக்கக் கூடும். திரையில் மலரும் முன்னர் மொட்டாக அவர் இருந்த காலத்திலேயே "ஸ்கோர்செஸி பாணி" என்பது தெளிவானதாகத் தென்படலானது: நியூ யார்க்கில் இத்தாலிய அமெரிக்க தெரு-வாழ்க்கை, விருவிருப்பான படத்தொகுப்பு, பரவசமூட்டும் ராக் இசைத்தடம் மற்றும் பிரச்சினைகளில் சிக்கிக் கொண்ட ஒரு ஆண் பிரதான பாத்திரம் என இவை ஸ்கோர்செஸி பாணியின் அம்சங்களாக அறியப்படலாயின.

"போர்ட்வாக் எம்பயர்"
துவக்ககாலத் தொழில் வாழ்க்கை
"ஏஜ் ஆஃப் இன்னொசென்ஸ்"
விருதுகளும் அங்கீகாரங்களும்