இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் சமயப் பாகுபாடு இன்றி, இந்தியாவில் குடியேறிய அனைத்து நாட்டு அகதிகளுக்கும் குடியுரிமை வழங்கியுள்ளது. இந்திய அரசு 1955-இல் இந்தியக் குடியுரிமை சட்டம் இயற்றியது. இச்சட்டத்தின்படி இந்தியாவில் குடியேறிய வெளிநாட்டவர்கள் இருவகைகளில் இந்தியக் குடியுரிமை பெறலாம். 1947-இல் இந்தியப் பிரிவினைக்கு முன்னர் இருந்த ஒன்றுப்பட்ட பிரித்தானிய இந்தியாவில் பிறந்தவர்கள் இந்தியாவில் 5 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து குடியிருப்பின இயற்கையான குடியுரிமைப் பெறமுடியும். 

1971- ஆம் ஆண்டில் வங்காளதேச விடுதலைப் போரின் போதும், போருக்குப் பின்னரும் 2001-ஆண்டு முடிய இந்தியாவின் தில்லி, மேற்கு வங்காளம், அசாம், திரிபுரா போன்ற வடகிழக்கு மாநிலங்களில் 15 மில்லியன் வங்கதேசத்தவர் சட்டவிரோதமாகக் குடியேறினர். 

சட்டவிரோத குடியேறிகளால் தங்கள் ந்லம் பாதிக்கப்படுவதாக அசாம் மக்கள் கருதியதின் விளைவாக, அனைத்து அசாம் மாணவர் அமைப்புகள் நடத்திய ஆறு ஆண்டு காலத் தொடர் போராட்டங்களுக்குப் பின்னர், அசாமில் சட்டவிரோத குடியேறிகளால் ஏற்படும் பிரச்சனை நீக்க, 15 ஆகஸ்டு 1985-இல் இந்தியப் பிரதமர் இராஜீவ் காந்தி முண்ணிலையில் அசாம் ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டது. மார்ச் 1971-க்கு முன்னர் அசாமில் சட்டவிரோதமாக குடியேறிவர்களை அசாமிலிருந்து வெளியேற்ற அசாம் ஒப்பந்தம் உறுதி செய்கிறது. 

இதன் விளைவாக 1955 இந்தியக் குடியுரிமை சட்டத்தில் 1986-இல் சட்ட திருத்தம் மேற்கொள்ளப்பட்டது.அஇச்சட்டத்திருத்தத்தின் படி, 1987-க்கு முன்னர் இந்தியத் தாய் அல்லது தந்தைக்குப் பிறந்தவர்களுக்கு மட்டும் இந்தியக் குடியுரிமை வழங்கப்பட்டது. மேலும் 1986-ஆம் ஆண்டின் குடியுரிமை சட்டத்திருத்தம் சட்ட விரோத குடியேறிகளின் குழந்தைகளுக்கும் இந்தியக் குடியுரிமை அனுமதி மறுக்கப்பட்டது.

இந்தியாவில் கள்ளக் குடியேறிகள்
பின்னணி
தேசிய குடியுரிமைப் பதிவேடு
சட்டத் திருத்தங்கள்