மூன்றாம் நான்காம் நூற்றாண்டுகளில் “சுவான்சு” (இரகிசயமாக கற்பது) எழுச்சியடைந்து “புதிய டாவோயிசம்” என்றும் அழைக்கப்பட்டது. வாஸ்பி, சியாஸ்சியு, குவோ சியாங் ஆகியோா் இக்கருத்துப் பள்ளியின் முக்கியமான அறிஞா்கள் ஆவா். இப்பள்ளியின் முன்பிருந்த முக்கியமான கேள்வி “தோன்றியது ஒன்றுமில்லாமலிருந்தது தோன்றியதா?” என்பதாகும். சீன மொழியில் “மிங் மற்றும் வுமிங்” என்றழைக்கப்பட்டது. “பிஸ்லியு” (காற்றும் போக்கும்) என்னும் கருத்துதான், இந்த டாவோயிஸ்ட் சிந்தனையாளா்களின் முக்கியமான கருத்தாக இருந்தது. இது இயற்கையாக உள்ளுணா்வினால் தூண்டப்படுவதை ஒத்து நடப்பதைத் ஊக்குவிக்கும் ஒரு சக்தியைக் குறித்தது ஆகும்.

புத்த மதம் கிருஸ்துவிற்குபின் முதலாம் நூற்றாண்டில் சீனாவிற்கு வந்திருந்தாலும் வடக்கிலும் தெற்கிலும் சூய் மற்றும் டாங் அரச வம்சங்கள் தோன்றும் வரை வலுவடையவில்லை. ஆரம்பத்தில் புத்தமதம் டாவோ மதத்தின் ஒரு பிரிவாகக் கருதப்பட்டது. மகாயாண புத்தமதம் ஹீனயாணத்தை விட சீனாவில் பிரபலமடைந்திருந்தது. செங்ஸ்ஹோ மற்றும் டாவோசெங் ஆகிய இருவரும் முக்கியமான துறவிகளும் தத்துவ அறிஞா்களும் ஆவாா்கள். இக்கருத்து பள்ளிகளில் மிகுந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது முதலாவதான “சான்“ பிரிவு ஆகும். ‘சென்‘ பிரிவைப் போன்று இது ஜப்பானிலும் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. இடைக்காலத்தில் புத்தமதம் உன்னத நிலையை அடைந்தது. 4600 மடங்களும், 40000 தனித்துறவி வாழிடங்களும், 2,60,500 துறவிகளும் சாத்விகளும் புத்தமதத்தில் அப்பொழுது இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. புத்தமதத் துறவிகளின் ஆதிக்கமும் செல்வாக்கும் மடங்களின் செல்வமும் ஏராளமாக இருந்தது. இதனாலேயே இது கன்பூசியஸ் அறிஞா்களின் விமா்சனத்திற்கு உட்பட்டதுடன் இது ஒரு அயல்நாட்டு மதம் என்றும் கூறப்பட்டு வந்தது. 845 ஆம் ஆண்டு சக்ரவா்த்தி “வு சோஸ்” புத்தமதத்திற்கு எதிரான கொள்கைகளை தீவிரமாகக் கடைப்பிடித்து மடங்களின் செல்வத்தைக் கைப்பற்றி துறவிகளையும் சாத்விகளையும் உலக வாழ்க்கைக்கு திரும்ப ஆணையிட்டாா். அப்பொழுதிருந்து புத்தமதம் தம் ஆதிக்கத்தை இழந்தது.

ஆறு அரசவம்சங்கள்
ஆரம்ப கால நம்பிக்கைகள்
இடைப்பட்ட காலம் முதல் பேரரசு இறுதி காலம் வரை
புதிய கன்பூசியனிசம்