கோபாயாஷி குழந்தைகளின் உள்ளம் அறிந்தவராக, பொறுமையும், அன்பும் கொண்டவராக இருந்தார். குழந்தைகள் அனைவரும் உள்ளார்ந்த நல்ல இயல்புகளுடன்தான் பிறக்கிறார்கள். அவர்கள் வளரும் சூழலும் பெரியவர்களின் தாக்கமும் குழந்தைகளின் உள்ளார்ந்த நல்லியல்புகளை சிதைத்துவிடுகின்றன எனத் திடமாய் நம்பியவர் அவர். குழந்தைகள் தங்களது தனித்தன்மையுடன் வளர அனுமதிக்க வேண்டும் எனக்கருதினார்.

டோமோயி பள்ளியை கோபாயாஷி அவர்கள் குழந்தைகளின் கனவு இல்லம் போலவே அமைத்திருந்தார்.அங்கு படிக்கும் குழந்தைகள் தாங்கள் படிக்கும் நேரத்தையும்,பாடத்தையும் தேர்வு செய்தனர்.அவர்களுக்கு அங்கு எப்படி இருக்க விருப்பமாய் இருக்கிறதோ அப்படியே அங்கு இருக்கலாம்.எந்தவித கடுமையான விதிமுறைகளையும் அங்கு அவர்கள் பின்பற்ற வேண்டியதில்லை.அதனால் அச்சுறுத்தல்களின்றி, அடக்குமுறைகளின்றி அங்குள்ள குழந்தைகள்,குழந்தைகளாகவே வாழ அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தது. எல்லாவற்றிலுமே அங்கு சுதந்திரம்தான்.எனவே அங்குள்ள குழந்தைகள் பள்ளியின் நடைமுறைகளில் தங்களை முழுவதுமாய் அற்பணித்துக்கொண்டனர்.ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் அவர்களுக்கு புதுப்புது அனுபவங்கள் கிடைத்துக்கொண்டேயிருந்தன.தங்களது வீடுகளில் தாங்கள் பெற்றுவந்த அனுபவங்களை நெடுநேரம் கூறுமளவிற்கு டோமோயி குழந்தைகளோடு ஒன்றியிருந்தது. கற்றலானது தங்களுக்கு சம்பந்தமில்லாத ஒன்றை திணித்துவிட்டதாய் அவர்கள் அங்கு எதையும் உணரவில்லை. ஒருநாள் அங்கு தோட்டத்தில் வேளை பார்த்த விவசாயி ஒருவர் விவசாயம் பற்றி பாடம் நடத்த குழந்தைகள் முன் நிற்கின்றார்.இவ்வளவு காலம் அலட்சியமாய் கடந்துவந்த விவசாயி ஒருவர் வகுப்பிற்குள் நுழைந்து விவசாயம் குறித்து அனைத்தும் அறிந்தவராய் பாடம் நடத்துகாறார்.அங்குள்ள குழந்தைகள் மனதில் உயர்வாய் பதிகிறார்.இத்தகைய நெகிழ்வுத்தன்மை கொண்டு டோமோயி விளங்கியது. சுதந்திரமான பாடத்திட்டத்தையும் கற்பித்தலையும் கொண்டிருந்தது.

நிறைவு
டோட்டோ-சான்
கோபாயாஷி என்கிற தலைமையாசிரியர்
டோமோயி பள்ளி