୧୮ଶହ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଇଂରେଜ ମାନେ ଭାରତରେ ବଳଶାଳୀ ହୋଇ ଭାରତୀୟ ପ୍ରଜାର ଏପରି ଶୋଷଣ କଲେ ଯେ ସେମାନେ ଖାଦ୍ଯ ଅଭାବରୁ ପୋକମାଛି ଭଳି ମରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଥିଲେ । ତାପରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଦାସତ୍ୱ ପ୍ରଥା । ପେଟପାଟଣା ପାଇଁ ଦେଶର କେତେକ ଗରିବ ଲୋକେ ଇଂରେଜ ମାନଙ୍କ ସହ ଏକ ପ୍ରକାରର ବୁଝାମଣା (ଏଗ୍ରିମେଣ୍ଟ) ଦସ୍ତଖତ (ଅଙ୍ଗୁଠି ଛାପ ଦେଇ) କଲେ ଯାହାକୁ ଗିରମିଟ (ସମ୍ବଲପୁର ଅଂଚଳରେ ପରିଚିତ ନାଁ) କୁହାଗଲା । ଗିରମିଟ ଶବ୍ଦଟି ଏଗ୍ରିମେଣ୍ଟ ଶବ୍ଦର ଅପଭ୍ରଂଶ ରୂପ ଅଟେ । ହିନ୍ଦୀଭାଷୀ ଇଂରେଜମାନଙ୍କ ଚୁକ୍ତିପତ୍ରରେ ସ୍ୱାକ୍ଷର କରିଥିବା ଶ୍ରମିକମାନଙ୍କୁ ଗିରିମିଟିୟା କହୁଥିଲେ ।

ଇଂରେଜ ଶାସନର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ କାଳରେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଦେଶର ୧୦,୦୦୦ରୁ ୧୫,୦୦୦ ଶ୍ରମିକଙ୍କୁ ସାମାନ୍ଯ ଅର୍ଥ କିଛି ଆଗତୁରା ଦେଇ ଗୋଲାମ ଭଳି ଅନ୍ଯ ଦେଶକୁ ପଠେଇ ସେମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ଦୁଇଗୁଣ ପରିଶ୍ରମ କରାଉଥିଲେ । ବିଶେଷତଃ ଫିଜି, ବ୍ରିଟିଶ ଗୁଆନା, ଡଚ ଗୁଆନା, ତ୍ରିନିଦାଦ ଟୋବେଗୋ ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣ ଆଫ୍ରିକାକୁ ଅଧିକାଂଶ ଭାରତୀୟମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରମିକ ରୂପକ ଦାସ ଭଳି 
ପାଠାଯାଉଥିଲା ।

ଇଂରେଜ ମାନେ ଭାରତର କିଛି ଦେଶୀ ଚାଟୁକାର ଲୋକଙ୍କୁ ପାଳି ତାଙ୍କ ହାତରେ ଏଇ ଧନ୍ଦା କରୁଥିଲେ । ତାଙ୍କ ସରକାରୀ କାଗଜପତ୍ରରେ ଏ ସବୁ ଧନ୍ଦାକୁ ମାନ୍ଯତା ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଏ ଧନ୍ଦା କରୁଥିବା ଚନ୍ଦାମାନେ ମଧ୍ଯ କମ୍ପାନୀ ସରକାରଙ୍କ ଛତ୍ରଛାୟା ତଳେ ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିପାରୁଥିଲେ ।
ପ୍ରଭାବ
ଉଛେଦ
ସଂଘର୍ଷ କାହାଣୀ
ଉତ୍ପତ୍ତି