ପିଗୁ(Pigou) ମାର୍ଶାଲଙ୍କ ସଂଜ୍ଞାରେ ଥିବା ଭୁଲ ଗୁଡ଼ିକୁ ସଂଶୋଧନ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ । ସେ ତାଙ୍କର ଅନବଦ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ‘କଲ୍ୟାଣର ଅର୍ଥନୀତି’(The Economics of Welfare)ରେ ଆୟର ସଂଜ୍ଞା ଦେଇଛନ୍ତି । ତାଙ୍କ ମତରେ ଜାତୀୟ ଆୟର ଯେଉଁ ବସ୍ତୁନିଷ୍ଠ ଅଂଶ ଏବଂ ଏହା ସହିତ ବିଦେଶରୁ ଆନୀତ ଯେଉଁ ଆୟ ମୁଦ୍ରାଦ୍ୱାରା ପରିମାପ କରାଯାଇ ପାରିବ ତାକୁ ଜାତୀୟ ଲାଭାଂଶ କୁହାଯାଏ । ସେ ଦ୍ୱୈତ ଗଣନା ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସଚେତନ ଥିଲେ । ତେଣୁ ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ବା ସେବା ମୁଦ୍ରାଦ୍ୱାରା ପରିମାପ କରାଯାଇ ପାରିବ ସେଥିରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିଥିଲେ । ଜାତୀୟ ଆୟରେ ସେ ବିଦେଶାଗତ ଆୟକୁ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିଥିଲେ । 

ତାଙ୍କ ସଂଜ୍ଞା ଥିଲା ଅଧିକ ସଠିକ ଏବଂ ସୁବିଧାଜନକ । କିନ୍ତୁ ଏହାର କେତେକ ବ୍ୟବହାରିକ ସୀମାବଦ୍ଧତା ରହିଛି । କେତେକ ଏହାକୁ ଜାତୀୟ ଆୟର ବିରୋଧାଭାସ ବୋଲି କହୁଥିଲେ । ତାଙ୍କ ମତରେ ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ବା ସେବା ମୁଦ୍ରାଦ୍ୱାରା ପରିମିତ ହେବେ ତାହା ଜାତୀୟ ଆୟ ବୋଲି ପରିଗଣିତ ହେବ । କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠାରେ ପଣ୍ୟ ବିନିମୟ ହେବ ଅର୍ଥାତ ଦ୍ରବ୍ୟର ପ୍ରତିବଦଳରେ ଦ୍ରବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରାଯିବ ସେଗୁଡ଼ିକ ଜାତୀୟ ଆୟ ବୋଲି ପରିଗଣିତ ହେବନାହିଁ । ଜନେ ସେବିକାଙ୍କ ସେବା ଜାତୀୟ ଆୟର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କାରଣ ତାଙ୍କ ସେବା ନିମିତ୍ତ ସେ ପାଉଣା ପାଆନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ସେବିକା ଜଣକ ଯଦି ଗୃହିଣୀ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ସେ ତାଙ୍କ ସେବା ଲାଗି ପାଉଣା ପାଇବେ ନାହିଁ ବା ତାଙ୍କ ସେବା ଜାତୀୟ ଆୟର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହେବ ନାହିଁ । ଦ୍ୱିତୀୟରେ ସେ ତାଙ୍କ ସଂଜ୍ଞାରେ ମୁଦ୍ରା ବିନିମୟ ଯୋଗ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଏକ କୃତ୍ରିମ ପାର୍ଥକ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ ଦ୍ରବ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ପାର୍ଥକ୍ୟ ପରିଲକ୍ଷିତ ହୁଏନାହିଁ । ଅବଶେଷରେ ଭାରତ ପରି ଦେଶରେ ଜାତୀୟ ଅର୍ଥନୀତି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ମୁଦ୍ରା ବ୍ୟବସ୍ଥିତ(Monetised) ହୋଇନାହିଁ । ଅନେକ ସ୍ଥଳରେ ପଣ୍ୟ ବିନିମୟ ପ୍ରଥାର ପ୍ରଚଳନ ଅଛି । ତେଣୁ ଏ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଜାତୀୟ ଆୟର ମୌଦ୍ରିକ ପଦ୍ଧତି ପ୍ରଚଳନ କଲେ ପ୍ରକୃତ ଜାତୀୟ ଆୟ ସ୍ୱଳ୍ପ ହେବ ।
ଜାତୀୟ ଆୟର ପରିମାଣାତ୍ମକ ପରିବର୍ତ୍ତନ
ଜାତୀୟ ଆୟର ମୌଦ୍ରିକ ପରିବର୍ତ୍ତନ
ପିଗୁଙ୍କ ସଂଜ୍ଞା
ଉତ୍ପାଦନର ଜନସଂଖ୍ୟା ପଦ୍ଧତି