ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ସପ୍ତମ ଶତାବ୍ଦୀ ବେଳକୁ ତନ୍ତ୍ର ସାଧନାର ବିକାଶ ଘଟି ପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣପୁରରେ ସହଜଯାନ ଭାବେ ବିକଶିତ ହୋଇଥିଲା । ଭ୍ରାମ୍ୟମାଣ ଶିକ୍ଷକ-ଶିଷ୍ୟ ପରମ୍ପରା ଉପରେ ପର୍ଯ୍ୟବେସିତ ସହଜଯାନୀ ସନ୍ୟାସୀ-ସନ୍ନ୍ୟାସିନୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅଞ୍ଚଳ ବୁଲିବୁଲି ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଏହି ସାଧନା ପହଞ୍ଚାଉଥିଲେ । ଏହାର ଫଳସ୍ୱରୂପ କଳିଙ୍ଗର ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ତନ୍ତ୍ରଯାନର ବିକାଶ ସହିତ ତନ୍ତ୍ର ପୀଠମାନ ଗଢ଼ି ଉଠିଥିଲା । ସହଜଯାନୀ ସନ୍ଥ ଲୁଇପା ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟଶିଷ୍ୟାଙ୍କ ସହ ସୋନପୁର ଛାଡ଼ି ବଣ ବାଟ ଦେଇ କପ୍ତିପଦାର ଭୁଜଙ୍ଗ ରାଜ୍ୟରେ ରାଜାଙ୍କ ପୃଷ୍ଠପୋଷକତା ଲାଭ କରି ସେଠାରେ କିଛି କାଳ ବାସ କରିଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ କାଳନଦୀ କୂଳରେ ଏକ ବିରାଟ ତନ୍ତ୍ରପୀଠ ଗଢ଼ି ଉଠିଥିଲା । ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଲୁଇପା ରାଢ଼ୋ ଗାଁ ନିକଟରେ ଥିବା ସିନ୍ଦୂରମୁଣ୍ଡି ପାହାଡ଼ରେ ବାସ କରିବା କାଳରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିବାରୁ ସେ ରହୁଥିବା ଗୁମ୍ଫାର ନାମ ସିଦ୍ଧଗୁମ୍ପା ବୋଲି ଲୋକମୁଖରେ ପରିଚିତ । ସିଦ୍ଧିଲାଭ ପରେ ସେ ନିଜ ଅନୁଗାମୀଙ୍କ ସହ ନୀଳଗିରି ସନ୍ନିକଟ ଅଯୋଧ୍ୟା ବାଟ ଦେଇ ଏବେର ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ, ଆସାମ ଆଦି ଅଞ୍ଚଳ ପାରି ହୋଇ ନେପାଳ ଓ ତିବ୍ୱତ ଅଭିମୁଖେ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ । ଏହି କାରଣରୁ ନେପାଳ ରାଜ ଦରବାରରେ ଥିବା ପାଠାଗାରରୁ ଲୁଇପା ଓ ତାଙ୍କ ସମସାମୟିକ ସନ୍ଥଙ୍କ ରଚିତ ୫୦ଟି ଗୀତିକା ସଙ୍କଳିତ "ବୌଦ୍ଧଗାନ ଦୋହା” ନାମରେ ଏକ ତାଳପତ୍ର ପୋଥିକୁ ଐତିହାସିକ [[ହରପ୍ରସାଦ ଶାସ୍ତ୍ରୀ] ଆବିଷ୍କାର କରିଥିଲେ । ଏହି ଦୋହା ପଦ୍ୟାବଳୀ ପ୍ରାଚୀନ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ଲିଖିତ ହୋଇଥିଲା । [[ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମ]]ର [[ଶାକ୍ତ]]ମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ ହୋଇଥିବା ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଆକ୍ରମଣ ଫଳରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବୌଦ୍ଧ ପୀଠ ଭଳି ଭୀମେଶ୍ୱରୀ ପୀଠ ପତନ ହୋଇଥିଲା । ଏକା ସମୟରେ କାଳନଦୀର ଅପରପାଖରେ [[ଝିଙ୍କେଶ୍ୱର ଶିବ ମନ୍ଦିର]] ଗଢ଼ି ଉଠିଥିବା ଅନୁମିତ ।

ଅବସ୍ଥିତି
ଆଧାର
ମୂର୍ତ୍ତିର ସ୍ୱରୂପ
ଇତିହାସ