କାମ ନ କଲେ ବଳଦକୁ ଛାଟରେ ପିଟିଲା ଭଳି ଗିରମିଟିଆକୁ ସହିବାକୁ ହେଉଥିଲା ମାଲିକର ଅକଥନୀୟ ଅତ୍ଯାଚାର । ଶିକ୍ଷା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟସେବା ମନୋରଂଜନ ବହୁତ ଦୂରର କଥା । ୨୨ରୁ ୨୪ ଘଣ୍ଟା ଦୈନିକ ଖଟାଇ ଦୁଇ ବକ୍ତ ଖାଦ୍ଯ ମଧ୍ଯ ଦେଉନଥିଲେ ଗିରମିଟ ମାଲିକ । ବିଦେଶ ମାଟିରେ ଅତ୍ଯାଚାର ସହି ନ ପାରି ଅନେକ ଶ୍ରମିକ ଅକାଳ ମୃତ୍ଯୁବରଣ କରୁଥିଲେ । 

ଗିରମିଟିଆଙ୍କ ଚୁକ୍ତି ମୁତାବକ ସେମାନଙ୍କୁ ମାତ୍ର ପାଞ୍ଚବର୍ଷ ଯାଏଁ ଖଟିବାକୁ ହେଉଥିଲା ।
ତାପରେ ସେମାନେ ମୁକ୍ତ ହୋଇପାରନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଗିରମିଟିଆ ଶ୍ରମିକମାନଙ୍କ ପାଖରେ
ଭାରତ ଫେରିଯିବା ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ସମ୍ବଳ ନଥିବା ତଥା ଉପଯୁକ୍ତ ବୈଦେଶିକ ଜ୍ଞାନ ଅଭାବରୁ ସେମାନେ ଆଜୀବନ ବିଦେଶ ମାଟିରେ ଖଟି ଖଟି ମରିଯିବାକୁ ବାଧ୍ଯ ହେଉଥିଲେ । ବିଦେଶ ମାଟିରେ ଗିରମିଟିଆ ଶ୍ରମିକଙ୍କ ପାଖରେ କେବଳ ଦୁଇଟି ପନ୍ଥା ରହୁଥିଲା
ସେଇ ମାଲିକ ପାଖରେ ପଡିରହି ଆଜୀବନ ଖଟିବା କିମ୍ବା ଅନ୍ଯ ଗିରମିଟ ମାଲିକ ପାଖରେ କାମ କରିବା ।

ଗିରମିଟିଆକୁ ବିବାହ ବଂଶବୃଦ୍ଧି କରିବାର ଅଧିକାର ନଥିଲା । ଯଦି କିଛି ଗିରମାଟିଆ ବିବାହ କରୁଥିଲେ ବି ତାଙ୍କ ସହ ଦାସ ଭଳି ବ୍ଯବହାର କରାଯାଉଥିଲା । ସେମାନଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ପିଲାଙ୍କୁ ବିକ୍ରୀ କରିବାର ଅଧିକାର ମାଲିକମାନଙ୍କୁ ଇଂରେଜ ସରକାର ଦେଉଥିଲେ । ଗିରମାଟିଆ ଶ୍ରମିକ ସେମାନଙ୍କ ସହ ପ୍ରାୟଃ ଚାଳିସ ପ୍ରତିଶତ ସ୍ତ୍ରୀନେଇ ବିଦେଶ ଯାଉଥିଲେ । ଯୁବା ବୟସର ଗୋଲାମ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ମାଲିକ ମାନେ ରକ୍ଷିତା କରି ଖୁବ ଶୋଷଣ କଲାପରେ ଆକର୍ଷଣ କମ ହେଲା ପରେ ଶ୍ରମିକମାନଙ୍କୁ ଦେଇଦେଉଥିଲେ ଗିରମିଟ ଶ୍ରମିକ ମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନ ମାଲିକ ମାନଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ବୋଲି ଇଂରେଜ ବାହାଦୁର ସେମାନଙ୍କୁ ସରକାରୀ ସତ୍ତ୍ୱ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ । 

ଉଛେଦ
ଉତ୍ପତ୍ତି
ସଂଘର୍ଷ କାହାଣୀ
ପ୍ରଭାବ