"ଚତୁରଶୀତିସିଦ୍ଧପ୍ରବୃତ୍ତି" ନାମକ ପୁସ୍ତକରେ ବୌଦ୍ଧଧର୍ମର ବଜ୍ରଯାନ ଶାଖାର ସ୍ରଷ୍ଟା ଚଉରାଶି ମହାସିଦ୍ଧଙ୍କ ଜୀବନୀ ଚରିତ ଆଦି ପ୍ରଦତ୍ତ ହୋଇଛି । ତିବ୍ୱତୀୟ ସାଧୁ ମଣ୍ଡୁପ ଶେରାବ ଚମ୍ପାରଣ ଗ୍ରାମର ଅଭୟଦତ୍ତଶ୍ରୀଙ୍କଠାରୁ (୧୨ଶ ଶତାବ୍ଦୀ) ଏହା ଶୁଣିଥିଲେ । ସେ ଯାହା ଶୁଣିଥିଲେ ତାହା ଅନୁସାରେ ତିବ୍ୱତୀୟ ଭାଷାରେ ସମବିଷୟୀ ଗ୍ରନ୍ଥଟେ ରଚନା କରିଥିଲେ । ଏହା ଚତୁରଶୀତିସିଦ୍ଧପ୍ରବୃତ୍ତିର ଅନୁବାଦ ଭଳି ପ୍ରତୀତ ହୁଏ ।  

ଚତୁରଶୀତିସିଦ୍ଧପ୍ରବୃତ୍ତି ଗ୍ରନ୍ଥ ଅନୁସାରେ ଲୁଇପା ସିଂହଳଦ୍ୱୀପର ଏକ ଧନବାନ ରଜାଙ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁତ୍ର ଥିଲେ । ସିଂହଳଦ୍ୱୀପ ନାମରେ ଅନେକ ସ୍ଥାନ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଏ । ଶ୍ରୀଲଙ୍କାକୁ ସିଂହଳ କୁହାଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ସ୍ରୋତରେ ଓଡ଼ିଆଣ ଅଞ୍ଚଳରେ ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଥିବାରୁ ଉକ୍ତ ସିଂହଳ ଯେ ଓଡ଼ିଶା ଏହା ବେଶୀ ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ । ଓଡ଼ିଆଣ କେଉଁ ଯାଗାକୁ ବୁଝାଏ ଏହାକୁ ନେଇ ମଧ୍ୟ ବିବାଦ ରହିଛି, କିନ୍ତୁ ଓଡ଼ିଶାକୁ ଓଡ଼ିଆଣ ଏବଂ ସିଂହଳ ଉଭୟ ନାମରେ ଅଭିହିତ କରାଯାଉଥିବାରୁ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଓଡ଼ିଶାରେ ଚିହ୍ନଟ କରାଯିବା ହିଁ ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ ।
ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଲୁଇପାଙ୍କ ବାପା ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟଭାର ପ୍ରଦାନ କରିବା ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ । ଏହା ସତ୍ତ୍ୱେ ସେ "ବୋଧି" ବା ମୁକ୍ତି ଆଶରେ ରାଜ୍ୟ ତେଜି ରାମେଶ୍ୱରକୁ ଯାଇଥିଲେ । ଏହା ପରେ ସେ ବଜ୍ରାସନ (ବୋଧଗୟାର ପ୍ରାଚୀନ ନାମ) ଗଲେ । ବଜ୍ରାସନରେ ଡାକିନୀଙ୍କଠାରୁ ସେ ନିଜ ପ୍ରଥମ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିଥିଲେ । ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଯେତେବେଳେ ସେ ଶାଳୀପୁତ୍ର ବା ମଗଧକୁ ଗମନ କଲେ, ଗୋଟିଏ ଲୋକ-ଡାକିନୀ ତାଙ୍କୁ ରାଜକୁଳର ସମସ୍ତ ଗର୍ବ ପରିତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ । ଗର୍ବ ତ୍ୟାଗ କରି ଶୁଦ୍ଧାଶୁଦ୍ଧ ଭେଦଭାବ ଭାଜିଲେ ଯାଇ ତାଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ୟ ସାଧିତ ହୋଇପାରିବ । ସେହି ଉପଦେଶ କ୍ରମେ ଲୁଇପା ବାର ବର୍ଷ କାଳ ଗଙ୍ଗାକୂଳରେ ରହି କେବଳ ମାଛର ଅନ୍ତ୍ର ଭକ୍ଷଣ କଲେ । ଏହି ଅଭ୍ୟାସ ଯୋଗୁଁ ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ "'ଲୁଇ"' ଅର୍ଥାତ୍ ମତ୍ସ୍ୟ-ଅନ୍ତ୍ର-ଭକ୍ଷକ ଡାକିଲେ ।

ଚତୁରଶୀତିସିଦ୍ଧପ୍ରବୃତ୍ତିରେ ଲୁଇପା ପୁଣି ମଗଧର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରପାଳ ଓ ତାଙ୍କ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଭେଟନ୍ତି । ଉଭୟ ତାଙ୍କ ଚେଲା ହୋଇ ଦାରିକପା ଓ ଡେଙ୍ଗିପା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ । ଲୁଇପା ସେମାନଙ୍କୁ ଚକ୍ରସମ୍ଭାର ମଣ୍ଡଳରେ ଦୀକ୍ଷା ଦେଲେ ।

ବ୍ୟୁଟନ ରିଞ୍ଚେନ ଡ୍ରବଙ୍କ "History of Buddhism (ବୌଦ୍ଧଧର୍ମର ଇତିହାସ) "ପୁସ୍ତକରେ ଲୁଇପା ଓଡ଼ିଆଣର ରାଜା ଲଳିତଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର କୁହାଯାଇଛି । ରାଜକୁମାର ଲୁଇପା ସରହପାଙ୍କ ଚେଲା ଶବରପାଙ୍କୁ ଭେଟି ତାଙ୍କ ଚରିତରେ ମୋହିତ ହୁଅନ୍ତି ଓ ଦୀକ୍ଷା ମିଳିବା ପାଇଁ ଅତି ଆଗ୍ରହ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି । ଏହାଙ୍କଠାରୁ ଚକ୍ରସମ୍ଭାର ତନ୍ତ୍ରରେ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇ ସେ ନିଜ ତପରର ପ୍ରଥମ ସ୍ତର ସମ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି । ଏଥିରେ ସେ ଶ୍ମଶାନ ଭୂମିରେ ଚବିଶଗୋଟି ଡାକ-ଡାକିନୀଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ମିଶି ଗଣଚକ୍ରେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି ଓ ଅନ୍ତରେ ଜଣେ ସନ୍ଥଙ୍କ ଶବକୁ ମିଳିମିଶି ଭୁଞ୍ଜନ୍ତି । ଗୁରୁଙ୍କଠାରୁ ଅନ୍ତିମ ଅନୁମତି ଗ୍ରହଣ କରି ସେ ଓଡ଼ିଆଣ ଛାଡ଼ି ବୁଲିବୁଲି ଭିକ୍ଷୁକ-ସାଧୁ ରୂପେ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି । ପରେ ପରେ ସ୍ଥିର ହୋଇ ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନରେ ତପ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ଉପୁଜିବାରୁ ସେ ବଙ୍ଗଦେଶରେ ଗଙ୍ଗାକୂଳରେ ମାଛର ଅନ୍ତରାଳ ଗଦାଟିଏ ପାଖରେ ବସିକରି ତପ କରନ୍ତି । ବଜ୍ରଯାନ ମାର୍ଗର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥିତି "ମହାମୁଦ୍ରା-ସିଦ୍ଧି" ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲାଯାକେ ସେ ତପ କରନ୍ତି ।

ତିବ୍ୱତୀୟ ବୌଦ୍ଧଧର୍ମର ଶାକ୍ୟ ଶାଖା ମତରେ ଲୁଇପା ଜାତିରେ କାୟସ୍ଥ ବା କରଣ ଥିଲେ । ଏହି ମତାନୁସାରେ ସେ ଉତ୍ତର-ବଙ୍ଗ ରାଜା ଧର୍ମପାଳଙ୍କ ସଭାରେ କରଣ ଦାୟିତ୍ୱ ନିର୍ଭା କରୁଥିଲେ । ଧର୍ମପାଳଙ୍କ ନବରରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିଲାବେଳେ ଶବରୀପା ଲୁଇପାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମ୍ଭାର ଦୀକ୍ଷା ନିମନ୍ତେ ଲୁଇପା କରଣଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ ପ୍ରାର୍ଥୀ ମନେ କଲେ । ରଜାରାଜୁଡ଼ାଙ୍କ ଲାଗି ଲୁଇପା ଲେଖୁଥିବା ଛନ୍ଦୋବଦ୍ଧ ପତ୍ର ରଚନା ନିମନ୍ତେ ଯେଉଁ ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ତାହା ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲା 

ତିବ୍ୱତୀୟ ବୌଦ୍ଧଧର୍ମର ଜୋନାଙ୍ଗ ଶାଖାର ପଣ୍ଡିତ ତାରାନାଥଙ୍କ ଲେଖାରେ ବ୍ୟୁଟନଙ୍କ କଥାଠୁ ବହୁତ ପାର୍ଥକ୍ୟ ରହିଛି । ତାଙ୍କ ଲେଖାରେ ଲୁଇପା ଓଡ଼ିଆଣ ରାଜାଙ୍କ କରଣ ଥିଲେ ଏବଂ ବଜ୍ରବରାହୀ ମଣ୍ଡଳରେ ଦୀକ୍ଷାଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।

ମୀନପା ବା ମତ୍ସ୍ୟେନ୍ଦ୍ରନାଥଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ଏକତ୍ୱ
କବିତ୍ୱ
କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ସାହିତ୍ୟ
ସାହିତ୍ୟ