અંગ્રેજી બોલાતી દુનિયામાં લેખક એચ. એલ. એ. હાર્ટએ દલીલ કરી હતી કે કાયદાને સામાજિક નિયમની પ્રણાલી તરીકે ગણવા જોઇએ. હાર્ટે કેલ્સનના તે મંતવ્યને નકાર્યો હતો કે કાયદા પર પ્રતિબંધો આવશ્યક છે અને આદર્શમૂલક સામાજિક ઘટનાને, બિન-આદર્શમૂલક સામાજિક હકીકતોમાં મર્યાદિત કરી શકાય નહીં. હાર્ટે તેના પુસ્તક "ધ કન્સેપ્ટ ઓફ લો" મારફતે વીસમી સદીમાં વિશ્લાષણાત્મક ન્યાયશાસ્ત્રને એખ મહત્ત્વની સૈદ્ધાંતિક ચર્ચા તરીકે પુનઃજીવિત કરી હતી. ઓક્સફર્ડ યુનિવર્સિટીમાં ચેર ઓફ જ્યુરિસપ્રુડેન્સ તરીકે હાર્ટે દલીલ કરી હતી કે કાયદો એ 'નિયમોની પ્રણાલી' છે.

હાર્ટે જણાવ્યું હતું કે, નિયમો મુખ્ય નિયમો (આચરણના નિયમો) અને ગૌણ નિયમો (પ્રાથમિક નિયમો લાગુ કરવવા માટેના નિયમો)માં વહેંચાયેલા છે. ગૌણ નિયમો ન્યાયિક ચૂકાદાના નિયમો (કાનૂની વિવાદ ઉકેલવા), પરિવર્તનના નિયમો (કાયદામાં ફેરફાર લાવવા) અને માન્યતાના નિયમો (માન્ય તરીકે ઓળખાવવા કાયદાને છૂટ આપવા)માં વહેંચાયેલા છે. "માન્યતાનો નિયમ" એ અધિકારીઓ (ખાસ કરીને ન્યાયાધીશો)ની પ્રચલિત રીત છે જે ચોક્કસ કાયદા અને નિર્ણયોને કાયદાના સ્ત્રોત તરીકે અલગ તારવે છે. હાર્ટ અંગે 1981માં નીલ મેકકોર્મિકે પુસ્તક લખ્યું હતું. જેણે વધુ છણાવટ કરી હતી અને કેટલાક મહત્ત્વના વિવેચન કર્યા હતા. જેણે મેકકોર્મિકને તેનો પોતાનો સિદ્ધાંત (જેનું શ્રેષ્ઠ ઉદાહરણ તેની તાજેતરમાં પ્રકાશિત થયેલી પુસ્તક "ઇન્સ્ટિટ્યૂશન ઓફ લો" , 2007 છે) વિકસાવવા પ્રેર્યો હતો. અન્ય મહત્ત્વના વિવેચકોમાં રોનાલ્ડ ડ્વોર્કિન, જોહન ફિન્નિસ, અને જોસેફ રાઝનો સમાવેશ થાય છે.

તાજેતરના વર્ષોમાં કાયદાના પ્રકાર અંગેની ચર્ચા વધુ ઝીટવણભરી બની છે. એક મહત્ત્વની ચર્ચા કાનૂની હકારાત્મકવાદની અંદર છે. એક મંતવ્ય તેને ઘણીવાર"એક્સક્લુઝિવ કાનૂની હકારાત્મકવાદ" કહે છે અને માને છે કે નિયમની કાનૂની માન્યતા તેની નૈતિક સચ્ચાઇ પર ક્યારેય આધાર રાખતી નથી. બીજું એક મંતવ્ય તેને "સર્વાંગી કાનૂની હકારાત્મકવાદ" કહે છે. વિલ વેલુચો તેના સમર્થક છે. તે એવું મંતવ્ય ધરાવે છે કે નૈતિક સ્વીકૃતિ નિયમની કાનૂની માન્યતા નક્કી કરી "શકે" છે પરંતુ એમ જ થવું જરૂરી નથી.

એચ એલ એ હાર્ટ
વિશ્લેષણાત્મક ન્યાયશાસ્ત્ર
એરિસ્ટોટલ
ઉપયોગીતાવાદ