આ સમયગાળો પદ્યના પ્રભુત્વનો રહ્યો. પરંતુ જેમ સામાન્યતઃ સાહિત્યમાં તત્કાલીન ઘટનાઓના પડઘા જોઈ શકાતા હોય છે તેમ આ ગાળામાં ન બન્યું. સર્જનોમાં સ્વાતંત્ર્ય સંગ્રામ, સામૂહિક જીવના પ્રશ્નો, યુદ્ધો અને અન્ય બાહ્ય મુદ્દાઓના સ્થાને માનવહ્રદયની લાગણીઓ પ્રમુખ રહી. આ યુગમાં સોનેટ, મુક્તક, ઊર્મિકાવ્ય પ્રકારની રચનાઓ મુખ્ય છે.

નિરંજન ભગત, રાજેન્દ્ર શાહ, વેણીભાઈ પુરોહિત, પ્રહલાદ પારેખ અને બાલમુકુન્દ દવે એ કાવ્યલેખનમાં શ્રેષ્ઠ સર્જનો કર્યાં. રાજેન્દ્ર શાહને ભારત સરકારનો સૌથી પ્રતિષ્ઠિત પુરસ્કાર જ્ઞાનપીઠ એવોર્ડ એનાયત કરવામાં આવ્યો. તેમને અપાયેલ પ્રશસ્તિપત્ર અનુસાર "તેમની કવિતાઓમાં લાગણીઓની તીવ્રતા, સર્જનની અનોખી શૈલી અને અભિવ્યક્તિ તેમને બાકી કવિઓથી ઉપર લઈ જાય છે. સંત કબીર, નરસિંહ મહેતા જેવા મધ્યકાલીન સાહિત્યના મહાન સર્જકો માફક તેમના સર્જનોમાં ગૂઢતા છે." તેમણે કુદરતની સુંદરતાથી લઈ અને લોકોના રોજબરોજના જીવન પર અનેક કાવ્યો લખ્યાં. તેમના સર્જનમાં રવિન્દ્રનાથ ટાગોરનો પ્રભાવ છે.

આ સિવાય ગઝલ સાહિત્યપ્રકાર તેના ઉર્દુ મૂળથી દૂર થતો ગયો અને તેમાં ગુજરાતી તત્ત્વો ઉમેરાતાં ગયાં. નિરંજન ભગત સમકાલીન મુંબઈ અને અન્ય નગરોના વિષયોને કેન્દ્રમાં રાખીને કાવ્યરચનાઓ કરી છે જે આ યુગમાં અન્ય સર્જનો કરતાં અનોખી છે.

પ્રાગ નરસિંહ યુગ (ઈસ ૧૦૦૦ થી ૧૪૫૦)
અનુગાંધી યુગ (૧૯૪૦-૧૯૫૫)
અન્ય કવિઓ
ઈતિહાસ