જ્યારે એક વાક્યના પદનો ઉપયોગ એક સૌમ્યોક્તિની જેમ થાય છે, તે હંમેશાં એક રૂપક બને છે, જેનો શાબ્દિક અર્થ બાજુ પર રહી જાય છે. જ્યારે અભિવ્યક્તિ શબ્દશઃ અનિવાર્યપણે આક્રમક ન હોય, ત્યારે પણ અપ્રિય અથવા પજવતા વિચારોને છુપાવવા માટે સૌમ્યોક્તિોનો ઉપયોગ થઈ શકે છે. આ પ્રકારના સૌમ્યોક્તિ જાહેર સંબંધો અને રાજકારણમાં ઉપયોગમાં લેવાય છે, જ્યાં તેને ક્યારેક દ્વિઅર્થી તરીકે કહેવામાં આવે છે. ક્યારેક સૌમ્યોક્તિોનો ઉપયોગ સૌજન્ય સમાન ગણાય છે. અંધશ્રદ્ધાળુ સૌમ્યોક્તિો પણ હોય છે તેના પાયામાં એ માન્યતા (જાગૃતપણે અથવા અર્ધજાગૃતપણે) છે કે શબ્દોમાં ખરાબ નસીબ લાવવાની શક્તિ હોય છે, (દાખલા તરીકે, “સ્વલીનતા” શબ્દ નહીં ઉચ્ચારવો; જુઓ વ્યુત્પત્તિશાસ્ત્ર અને સામાન્ય ઉદાહરણો નીચે), અને ધાર્મિક સૌમ્યોક્તિો પણ હોય છે જે એવા મંતવ્ય પર આધારિત હોય છે કે કેટલાક શબ્દો પવિત્ર, અથવા કેટલાક શબ્દો આધ્યાત્મિક રીતે વિપદાકારક હોય છે ("નિષિદ્ધ" : જુઓ વ્યુત્પત્તિશાસ્ત્ર) 

વ્યુત્પત્તિશાસ્ત્ર
ઉપયોગ
પર્યાયોક્તિ શબ્દોનો ક્રમિક વિકાસ
ઉત્સર્જનને લગતી પર્યાયોક્તિઓ