1881માં "હાઉસહોલ્ડ સાયકલોપીડિયાએ " સલગમના વાવેતર માટે આ સૂચનાઓ આપી છેઃ

સલગમનું વાવેતર-સંવર્ધનમાંથી ઘણા ફાયદા થાય છે. ઓછી જમીનમાં પુષ્કલ પાક થવાથી સારો એવો નફો મળે છે, મોટા પાયે પાક થવાથી મનુષ્ય અને પશુને સારો એવા આહાર મળી જાય છે. જે પાક લેવાની ગણતરી હોય તેના ઉપયોગ માટે જમીન તૈયાર થાય છે અને આ પ્રાથમિક પાક સાથે જમીન સ્વચ્છ પણ થઈ જાય છે. જમીનનું સ્તર ઘાસરૂપી બિયારણ પૂરું પાડે છે, જ્યાં તેમાં વૃદ્ધિ થાય છે અને અન્ય કોઈ પણ પ્રકારની તૈયારી પછી વધુ સમૃદ્ધ બને છે. 

વાવેતર પછી તાત્કાલિક કે ઘઉં પેદા થયા પછી શક્ય તેટલી વહેલી તકે પહેલી વખત જમીન ખેડવામાં આવે છે. આ ખેડાણ સમય-સંજોગોની જરૂરિયાત અનુસાર સમગ્ર ખેતરમાં અથવા તો ઊભા પટ્ટામાં કરવામાં આવે છે. બીજી વખત કેડાઆ સ્થિતિમાં ઘાસ દૂર ન થાય ત્યાં સુધી મેદાનની સ્થિતિમાં ફેરફાર થતો નથી. સામાન્ય રીતે બીજું ખેડાણ પહેલાં ખેડાણની વિપરીત દિશામાં કરવામાં આવે છે. ત્યારબાદ વારંવાર કળબ ફેરવવામાં આવે છે. ઘણી વખત વારંવાર કળબ ફેરવીને ચોસલા પાડવામાં આવે છે અને મૂળમાં રહેલા તમામ નીંદણને સાવધાનીપૂર્વક હાથથી દૂર કરવામાં આવે છે. ત્યારબાદ ત્રીજું ખેડાણ બાકી રાખવામાં આવે છે અને અન્ય તૈયારીઓ નું પુનરાવર્તન કરવામાં આવે છે. આ તબક્કે મેદાન ભેજવાળું ન હોય તો બિયારણ છાંટવામાં આવે છે. 

આ પ્રક્રિયાનો આગામી ભાગ બીજારોપણ છે, જે વિવિધ કદના અને રચના ધરાવતા ડ્રિલિંગ મશીન દ્વારા હાથ ધરવામાં આવે છે. જોકે બધા મશીન સમાન સિદ્ધાંત પર કામ કરે છે. એક મશીનને શાફ્ટની જોડીમાં એક ઘોડા દ્વારા ખેંચવામાં આવે છે, બે ડ્રિલ એકસાથે વાવણી કરે છે અને મેદાન સપાટ હોય અને ડ્રિલ યોગ્ય રીતે કામગીરી કરે ત્યાં સારું પરિણામ મળે છે. મશીનનું વજન વાવેતરની નિયમિતતાની ખાતરી આપે છે, જે વિવિધ કદ અને રચના ધરાવતા ધરાવતા મશીનથી જ ભાગ્યે જ મળે છે. બેથી ત્રણ પાઉન્ડનું વજન ધરાવતા બીજનું વાવેતર એકરમાં કરવામાં આવે છે, છતાં સાધારણ સીઝનમાં જરૂર હોય તેના કરતાં નાના બીજ અનેક રોપા આપે છે. પણ ખેડૂતો માટે બીજ બહુ ખર્ચાળ ન હોવાથી તેઓ જાડા બીજનું વાવેતર કરવાનું પસંદ કરે છે, જે બીજ સડી જવાના જોખમ અને શરૂઆતમાં નવા રોપાને ફાયદો થાય છે. 

સલગમના વાવેતરની શરૂઆત જૂનના અંતથી શરૂ થાય છે, પણ શાણાં ખેડૂતો બીજા અને ત્રીજા અઠવાડિયામાં વાવેતર શરૂ કરવાનું પસંદ કરે છે. આ ખેડૂતો જૂનના બીજા અને ત્રીજા અઠવાડિયામાં સૌથી યોગ્ય સમય ગણાય છે. કેટલાંક ખેડૂતો મેમાં પણ વાવેતર કરે છે, પણ આ વહેલાસરની વાવણી શિયાળા અગાઉ પાક થઈ જવાનું વલણ ધરાવતા હોય છે. સામાન્ય રીતે વહેલાસર વાવણી નવી જમીનમાં કરવી જોઈએ તેવો નિયમ છે. આ પ્રકારની જમીન પર છોડવાની વૃદ્ધિ માટે લાંબો સમય લાગે છે અને અંતે અન્ય સ્થિતિમાં થતી વૃદ્ધિ કરતાં ઘણી મોડો પાક થાય છે. હકીકતમાં ગરમ સલગમના છોડના મૂળિયા સુધી ખાતર ન પહોંચે ત્યાં સુધી ઝડપથી વૃદ્ધિ થતી નથી અને અગાઉના પોષણ આ છોડવાને ટકાવી રાખે છે અને ત્યાં સુધી સંપૂર્ણ છોડની વૃદ્ધિ અટકી જાય છે. 

આ પ્રક્રિયામાં સૌપ્રથમ નિશ્ચિત સમયના અંતરે પાવડાથી ઘસવામાં આવે છે. તેમાં નાના છોડવાને નુકસાન ન થાય તેનું ધ્યાન રાખવામાં આવે છે. આ કામગીરીથી નીંદણનો નાશ થાય છે અને છોડવા સમાન લંબાઈ કે એક હારમાં ઊભા રહી શકે છે. ત્યારબાદ હાથ વડે નીંદણ દૂર કરવામાં આવે છે, જેનાથી સલગમના તમામ છોડવા વચ્ચે આઠથી 12 ઇંચનું અંતર જળવાય છે અને હાર વચ્ચેની જગ્યામાં બિનજરૂરી છોડાવા સમાઈ જાય છે. તાજા છોડવાને એકબીજાથી અલગ કરવાની કામગીરી અત્યંત મહત્વપૂર્ણ છે. તેમાં થયેલી ભૂલ પાછળથી ભાગ્યે જ સુધારી શકાય છે. છોકરા અને છોકરીઓને હંમેશા આ કામ સોંપવામાં આવે છે, પણ આ કામ યોગ્ય રીતે થાય છે કે નહીં તેનું ધ્યાન રાખવા તેમના પર એક વિશ્વાસુ માણસને રાખવામાં આવે છે. 

આઠથી 10 દિવસમાં કે આટલા સમયગાળામાં સંજોગોની જરૂરિયાત અનુસાર ઉખેડિયા કરતાં જુદી રચના ધરાવતા પાવડાનો ઉપયોગ થાય છે. હકીકતમાં સામાન્ય રીતે આ નાનું હળ હોય છે, જે ઘડેલું લોખંડ છે અને તેનું પરિમાણ નાનું હોય છે. પણ આ ઓજાર કે સાધન દ્વારા ડ્રિલ્સની બાજુથી દૂર ધરતી કપાય છે અને અગાઉના ગાળાની મધ્યમાં નવા ચોસલા આકાર લે છે. પાવડાનો ફરી ઉપયોગ કરવામાં આવે છે અને બધું નીંદણ અને નકામું સલગમ કાપવામાં આવે છે. આગળ જતાં પાવડાને ડ્રિલ્સની બાજુઓ પર ગોઠવી દેવામાં આવે છે. સૂકી જમીન પર ચાસલા પાડવા દાંતરડાનો ઉપયોગ થાય છે, પણ ઓછો ભેજ હોય તેવી જમીન પર નાના હળનો ઉપયોગ થાય છે. હકીકતમાં સામાન્ય રીતે દાંતરડાનો ઉપયોગ જ પ્રચલિત છે.

ઇતિહાસ
વાવેતર
ઉત્પત્તિ
વર્ણન