બે વર્ષ સુધી વૃક્ષને ઉછેરી ત્યારબાદ વૃક્ષ દ્વારા તજનો પાક લેવામાં આવે છે. પછીના વર્ષે, આશરે મૂળીયાંમાંથી એક ડઝન ડાળીઓ તૈયાર થશે. આ ડાળીઓની છાલને બાદમાં ઉખેડવામાં આવે છે, અને તેને સૂકવવા માટે મૂકવામાં આવે છે. માત્ર પાતળી (0.5 મીમી) આંતરીક છાલનો ઉપયોગ કરવામાં આવે છે; લાકડાંનો બાહ્ય ભાગ દૂર કરવામાં આવે છે, મીટર લાંબા તજને કાઢી સૂકાઇ જતા ભૂંગળાની (“દાંડી”) જેમ વાળવામાં આવે છે; દરેક સૂકાયેલ તજમાં સંખ્યાબંધ ડાળીઓમાંથી પટ્ટી એકત્ર કરી સાથે પેક કરવામાં આવે છે. બાદમાં વેચાણ માટે 5-10 સેમી. લંબાઇમાં દાંડીને કાપવામાં આવે છે.

અજ્ઞાત સમયથી શ્રી લંકામાં તજની ખેતી કરવામાં આવે છે, અને વૃક્ષનો પણ વ્યવસાયિક વિકાસ ભારતના દક્ષિણમાં કેરાલા, બાંગ્લાદેશ, જાવા, સુમાત્રા, વેસ્ટ ઇન્ડીઝ, બ્રાઝિલ, વિએટનામ, મડાગાસ્કર, ઝાંઝીબાર, અને ઇજીપ્તમાં કરવામાં આવે છે. શ્રી લંકાના તજ ખૂબ પાતળા, નરમ છાલ અને આછા-પીળા ઘેરા રંગના અને ખૂબ સુગંધિત હોય છે.

"ઇન્ટરનેશનલ હેરાલ્ડ ટ્રીબ્યુન" મુજબ, 2006 માં શ્રી લંકામાં વિશ્વના 90 % તજનું ઉત્પાદન, ત્યારબાદ ચાઇના, ભારત, અને વિએટનામમાં થયું હતુ. એફએઓ (FAO) મુજબ, ઇન્ડોનીશીયા વિશ્વના 40% તજની કેસીઅ પ્રજાતિ તૈયાર કરે છે.

શ્રી લંકાની વર્ગીકરણ રીતે તજની દાંડીઓને ચાર સમૂહોમાં વિભાજીત કરે છે:<br>
• અલ્બા 6 મીમી. થી ઓછો વ્યાસ<br>
• કોન્ટીનેન્ટલ 16 મીમી. થી ઓછો વ્યાસ<br>
• મેકસીકન 19 મીમી. થી ઓછો વ્યાસ<br>
• હેમ્બર્ગ 32 મીમી. થી ઓછો વ્યાસ<br>
આ સમૂહો વધુ ચોક્કસ સમૂહોમાં વિભાજીત કરવામાં આવે છે, જેમ કે મેકસીકનને
M00 000 ખાસ, M000000 અને M0000 દાંડીના વ્યાસ અને
પ્રતિ કિલો દાંડીની સંખ્યાના આધારે વિભાજીત કરવામાં આવે છે.

106 મીમી. થી ઓછા લાંબા છાલના ટુકડાંઓને દાંડી તરીકે વર્ગીકૃત કરવામાં આવે છે.
નાની ડાળખી અને વળેલ ડાળખીની આંતરીક છાલ પીંછાની હોય છે. કટકાં 
દાંડીઓના હોય છે, બાહ્ય અને આંતરીક છાલ અથવા નાની ડાળખી છાલ અલગ થઇ શકતી નથી.
શકતી નથી.

વાવેતર
સંલગ્ન પ્રજાતિઓ
વનસ્પતિ
તજ પડકાર