મહાત્મા ગાંધી and સરદાર પટેલ are said to have held the view that the INC was formed only for achieving independence and should have been disbanded in ૧૯૪૭. However, at the time of independence, the INC (led by જવાહરલાલ નેહરુ) was dominant in the Indian political environment and was established as મુખ્ય રાજનૈતિક પક્ષ. કોંગ્રેસ thus, considering the perceived need for a stable leadership and guiding vision after the confusion and problems during and following the ભારતના ભાગલા અને સ્વાધીનતા, was re-established as an electoral party સ્વાધીન ભારતમાં. Across several general elections, the party ruled uninterruptedly until ૧૯૭૭, and has remained a major political force.

૧૯૪૮માં ગાંધીની હત્યા, તથા ૧૯૫૦માં સરદાર પટેલ મૃત્યુ પછી, જવાહરલાલ નેહરુ એકમાત્ર બાકી અપ્રતીમ રાષ્ટ્રીય નેતા હતા, and soon the situation became such that Nehru was key રાજનૈતિક બળ અને કોંગ્રેસ ભાવિ છે. નેહરુ embraced secularism, socialistic economic practices and a non-aligned foreign policy, જે આધુનિક કોંગ્રેસ પાર્ટીના ચિહ્ન બની ગયો હતો. નેહરુ's policies targeted the more well-off, claiming to have thus improved the position of religious minorities and lower-caste Hindus. A generation of freedom fighting leaders was soon replaced by a generation of people who had grown up in the shadow of નેહરુ. નેહરુ ૧૯૫૨, ૧૯૫૭ અને ૧૯૬૨ની ચૂંટણીમાં સતત બહુમતી માટે કોંગ્રેસ સમાવેશ થાય છે.

૧૯૬૪માં નહેરુ મૃત્યુ પછી, પક્ષના ભવિષ્યની પ્રથમ પ્રશ્ન કર્યો હતો. No other leader had નેહરુની popular appeal, so the second-stage leadership mustered around the compromise candidate, the gentle, soft-spoken and Nehruvian લાલ બહાદુર શાસ્ત્રી. શાસ્ત્રી remained વડાપ્રધાન till his own મૃત્યુ ૧૯૬૬માં, તથા એક broad કોંગ્રેસ પાર્ટી election opted for ઈન્દિરા ગાંધી, નેહરુની પુત્રી, over the right-wing, conservative મોરારજી દેસાઈ.

Ideology and policies
જવાહરલાલ નેહરુ
Social policy
1947: Anti-Godse riots