બે કિસ્સાઓમાં રાજ્ય સરકારોએ એફડીએ (FDA) દ્વારા મંજૂર ન કરવામાં આવેલી દવાઓને કાયદેસર બનાવવાનું જરૂરી માન્યું છે. કેન્દ્રીય કાયદો એ રાજ્યોનાં વિરોધાભાસી કાયદાઓને નામંજૂર કરે છે. જેને કારણે રાજ્યોમાં રાજ્યનાં કાયદા હેઠળ કાયદેસરની માન્યતા ધરાવતી કેટલીક દવાઓનાં વેચાણ અને ધંધો કરવા બદલ, તેને જપ્ત કરવાની, ધરપકડ કરવાની અને કાયદેસરની કાર્યવાહી કરવાની સત્તા કેન્દ્રીય સત્તાધીશો રહેલી છે.

કાનૂનીકરણનો પ્રથમ જુવાળ 1970નાં દાયકામાં લેઈટ્રાઈલના 27 રાજ્યો દ્વારા જોવા મળ્યો હતો. આ દવા કેન્સરની સારવાર માટે ઉપયોગમાં લેવાતી હતી, પરંતુ આ ધારો ઘડવાનાં વલણ પૂર્વે અને ત્યારબાદ થયેલાં વૈજ્ઞાનિક અભ્યાસોમાં આ દવા અસરકારક ન હોવાનું જણાયું. કેન્દ્રીય કાયદાને કારણે આ દવાની આંતરરાજ્ય હેરાફેરી પ્રતિબંધ હોવાથી આ દવાના ઉત્પાદન અને વેચાણ માટેની અનુકૂળતા ન રહી. મેક્સિકન મિશ્રણ પર કરવામાં આવેલાં વધુ અભ્યાસોને આધારે પણ કેન્સરની સારવારમાં આ દવાની કોઈ જ અસરકારકતા ન જોવા મળી, પરંતુ એમ જણાયું કે, કેટલાંક દર્દીઓને તેને કારણે સાઈનાઈડના ઝેરના લક્ષણોનો અનુભવ થયો. જો કે, રાજકીય ચળવળ 1980ના દાયકામાં જ મરી પરવારી હોવા છતાં, લેઈટ્રાઈલનાં વેપારીઓ વિરૂદ્ધ એફડીએ (FDA) દ્વારા લેવાતાં કડક પગલાં 2000નાં દાયકા સુધી જળવાઈ રહ્યાં છે.

બીજો જુવાળ 1990 અને 2000નાં દાયકામાં મેડિકલ મારિજુઆના અંગેનો હતો. વર્જિનિયાએ 1979માં મર્યાદિત અસરો ધરાવતો એક કાયદો પસાર કર્યો હોવા છતાં, 1996માં કેલિફોર્નિયામાં આ બાબતે વધુ વિસ્તારીત વલણ શરૂ થયું. ઓબામા વહિવટી તંત્રે આ દવાનો ઉપયોગ કરનારા દર્દીઓ વિરુદ્ધના કેન્દ્રીય કાયદાના અમલને અગ્રતાક્રમેથી નીચે ઉતારી રાજ્યોના કાયદાના સ્તરે મૂક્યો, જેને પરિણામે વાસ્તવિક્તામાં તેને કાયદેસરતા મળી ગઈ છે. મોજમજા માટે લેવાતું મારિજુઆના 2009 સુધી તમામ રાજ્યો અને કેન્દ્રીય કક્ષાએ હજી પણ ગેરકાયદેસર છે, પરંતુ તે ગુનાઈત હોય તે જરૂરી નથી.

એફડીએ (FDA) સત્તાને થતાં પડકારો
નવી દવાઓ
જાહેરાત અને પ્રચાર
મંજૂર થયા વિનાની દવાઓ મેળવવાનો દર્દીઓનો અધિકાર