તેમની કારકીર્દીની શરૂઆતમાં, તેમણે પોતાનો અવાજ ફિલ્મના અભિનેતા દ્વારા હોઠ હલાવીને ગવાય તે માટે નામંજૂરી આપી હતી, જેના પરિણામે, પાછળથી તેમણે હિન્દી સિનેમામાં તેમના પતળા પણ શક્તિશાળી અવાજને ભાષ્ય રજૂ કરતા કવિના અવાજ તરીકે રજૂ કરવામાં આવ્યો, જેમ કે "ઓરે માજી મેરા સાજન હૈ ઉસ પાર" બંદિની (૧૯૬૩), ગાઇડ (૧૯૬૫)નું "વહા કૌન હૈ તેરા" અને છેલ્લે આરાધના (૧૯૬૯) "સફલ હોગી તેરી આરાધના" જેના માટે તેમને તે વર્ષે શ્રેષ્ઠ ગાયક તરીકે રાષ્ટ્રીય ફિલ્મ પુરસ્કાર પુરસ્કૃત કરવામાં આવ્યા. 

૧૯૬૦ના દાયકામાં તેમની ખરાબ તબિયતના કારણે તેમની કારકીર્દીમાં ઉતાર આવ્યો પણ પાછળથી તેમને અનેક સફળ ફિલ્મો આપી. ૧૯૬૧માં, એસ ડી બર્મન અને લતા મંગેશકરે એકી સાથે આર ડી બર્મનના પ્રથમ ગીત "છોટે નવાબ" (૧૯૬૧) માટે રેકોર્ડીંગ કર્યું. ૧૯૬૨માં તેમણે તેમના મતભેદોની સાથે સમાધાન સાંધી ફરીથી કામ કરવાનું શરૂ કર્યું.

દેવ આનંદે એસ ડી બર્મનની ભાગીદારી હેઠળ નવકેતન બેનર હેઠળ "બમ્બઇ કા બાબુ" (૧૯૬૦), "તેરે ઘર કે સામને" (૧૯૬૩), "તીન દેવીયા" (૧૯૬૫), "ગાઇડ" (૧૯૬૫) અને "જ્વેલ થીફ" જેવી સફળ ફિલ્મો આપવાનું ચાલું રાખ્યું. ૧૯૬૩માં, "મેરી સુરત તેરી આંખે" માટે ગીત બનાવ્યું અને પુછોના કેસે મેને આ ગીત મન્ના ડે દ્વારા ગાવામાં આવ્યું. અહીર ભૈરવ રાગમાં આ ગીત હતું. આ ગીત કાઝી નઝરુલ ઇસ્લામેનું ગીત "અરુનો-ક્રાંતિ કે જોગી જાના ભિખારી" , જે ભૈરવી (પ્રભાત રાગ) પર ગવામાં આવ્યું હતું તેની આધારીત હતી. 

આ સમયની એસ ડી બર્મનની અન્ય સફળતાઓમાં "બંદિની" (૧૯૬૩) અને "જીદ્દી" (૧૯૬૪)નો સમાવેશ થાય છે. "બંદિની" માં, સમપૂર્ણ સિંગે (જેને ગુલઝાર તરીકે પ્રસિદ્ધ છે) ગીતકાર તરીકે તેમની પ્રથમ ગીત "મેરા ગોરા અંગ લાઇ લે, મોહ શ્યામ રંગ દઇ દે"થી કરી હતી. દેવ આનંદને રજૂ કરતી "ગાઇડ" (૧૯૬૫), તેમની આ સમયમાં કરેલું તેમનું શ્રેષ્ઠ કામ હતું. અને તેમના તમામ ગીતો સફળ રહ્યા હતા અને આ ફિલ્મ પણ સફળ રહી હતી, પણ તેમને આ ફિલ્મ માટે શ્રેષ્ઠ સંગીત નિર્દેશકની શ્રેણી માટે ફિલ્મફેર પુરસ્કાર નહતો મળ્યો, જે બોલીવુડના ફિલ્મી પંડિતો માટે હંમેશા વિવાદનું કારણ રહ્યું હતું.

"આરાધના" (૧૯૬૯)ને બોલીવુડના ઇતિહાસમાં સીમાસ્થંભ તરીકે ગણવામાં આવે છે આ ફિલ્મના સંગીતે, ગાયક કિશોર કુમાર, ગીતકાર આનંદ બક્સી, અને ફિલ્મ નિર્માતા શક્તિ સમંત અને આર ડી બર્મન (સહ સંગીત નિર્દેશક)ની કારકીર્દીને આકાર આપ્યો.
મેરે સપનો કી રાની ગીત માટે સચિન દેવે, આર ડી ને માઉથ આર્ગન વગાડાવ્યું હતું.દેવ આનંદ અને એસ ડી બર્મને તેમની સંગીતમય ભાગીદારી "પ્રેમ પૂજારી" (૧૯૬૯) સુધી ચાલુ રાખી હતી.

એસ ડી બર્મન એક નિખાલસ અને સ્પષ્ટવક્તા હતા જેમને સ્વ અભિમાનની સખત પરખ હતી. તેમને નગમતા લોકો કે જેમની ક્ષમતા પર તેમને શક હોય (મુકેશ જેવા ગાયક)માટે તે ખુલ્લેઆમ બોલતા. પણ તેમને ધૂની પ્રતિભા તરીકે મોટે પાયે ઉદ્યોગમાં આદર આપવામાં આવતો હતો.

સાંસ્કૃતિક સંદર્ભો
૧૯૫૦નો દાયકો
જીવનકથા
૧૯૬૦નો દાયકો