ઉગ્રાશ્રવ સૌતિ (જે સૌનક ઋષિની સભામાંના વ્યાવસાયિક કથાકાર હતાં) દ્વારા વ્યાસની કૃતિના અંતિમ તબક્કાને મહાભારત નામે વર્ણનાત્મક રૂપ આપવાઅમાં આવ્યું. ભરત અને જય સાથે સમાવી મહાભારતની રચના થઈ.

મહાભારતમાં એક પરંપરા એવે આવે છે જેમાં વ્યાસ તેમની રચનાને લખવા કે કોતરવા માંગતા હતાં. બ્રહ્માજી આવીને વ્યાસને ગણપતિની મદદ લેવા કહ્યું. વ્યાસ દ્વારા વર્ણવેલાં પદોને ગણપતિ યાદ કરે કરી પત્ર પર ઉતારે છે. આવી રીતે મહાભારત લખાઈ. ગણપતિ વ્યાસની વર્ણન કરવાની ગતિ સાથે તાલ ન મેલાવી શક્યાં અને ઘણાં અક્ષરો અને પદો સુદ્ધાં છૂટી જાય છે.

મહાભારતના પૂરાણા ભાગો લગભગ ઈ.સ. પૂર્વે 4થી સદીના માનવામાં આવે છે.જ્યારે ભારતમાં લેખન ની શરૂઆત થઈ.

જોકે અમૂક એવા પુરાતાત્વીક અવશેષો (જેવા કે સ્ટૈલિ અને ચિતરેલા રાખોડી પાત્ર) મળ્યાં છે જે લગભગ ઈ.સ. પૂર્વે ૭૦૦ થી ૧૧૦૦ જેટલાં જૂના છે. બ્રાહ્મી લીપીના વપરાશના પુરાવા પણ ઓછમાં ઓછ લગભગ ઈ.સ.. પૂર્વે ૬૦૦ વર્ષ જેટલાં જૂના માનવામાં આવે છે. લેખનનો સૌપ્રથમ વખત ઉપયોગ કરાતા કોવાથી મહાભારત લખવામાં ગણપતિ દ્વારા અનુભવાયેલી કઠિનાઈ વાસ્તવિક હોવાની પૂરેપૂરી શક્યતા છે. કેમકે લેખન કળા તેમની માટે નવતર હોય અને પાઠક ખૂબ જ ઝડપથી અવિરત પઠન કરતા હોય. પાઠક માટે પણ થોભી થોભીને બોલવું શક્ય ન હતું કેમકે તેઓને સ્મૃતિમાં આવતી અને તેઓ પઠન કરતાં. પ્રાચીન કાલીન ભારતમાં અમુક રાજ્યોમાં રાજા રાજ્ય કરતાં જ્યારે અમુક રાજ્યોમાં લોકો દ્વારા નિયુક્ત સત્તાધીશ એટલેકે ગણપતિ દ્વારા રાજ્ય ચલાવાતું. કુમ્ભોજ અને અમુક હદે દ્વારકા આવા જનપદ કે પ્રજસત્તક હતાં. ગણપતિ કે જેમણે મહાભારતનું લેખન કાર્ય કર્યું તે આવી જ કોઇ લેખન કળામાં પ્રશિક્ષિત વ્યક્તિ હોવી જોઈએ.

વ્યાસ રચિત જય
યોગ ભાષ્યના રચયિતા
બૌદ્ધ ધર્મમાં
ઉગ્રાશ્રવ સૌતી નું મહાભારત