એક ઓરકેસ્ટ્રાની ટેકનીક જે પાશ્ચાત્ય અને ભારતીય સાધનો અને સંગીત રીતોના મિશ્રણનો ઉપયોગ એ ઇલીયારાજાનું સંગીતનું લક્ષણ છે. તેમણે ઇલેક્ટ્રોનિક સંગીત ટેકનોલોજીનો ઉપયોગ કર્યો જે ઇન્ટીગ્રેટેડ સિન્થેસાઇઝર્સ, ઇલેક્ટ્રીક ગિટાર્સ અને કિબોર્ડ, ડ્રમ મશીન્સ, રિધમ બોક્સીસ અને મીડી (MIDI) સાથે મોટું ઓરકેસ્ટ્રા પરંપરાગત વાદ્યો જેવાં કે "વીણા" , "વેણુ" , "નાદસ્વરમ" , "ઢોલક" , "મૃદંગમ" અને "તબલાં" સાથે મુખ્ય પાશ્ચાત્ય વાદ્યો જેવાં કે સેક્સોફોન્સ અને વાંસળીઓની વિશીષ્ટતાઓ ધરાવે છે.

તેઓ સ્વર ચડાવો, તાલ અને માત્રાની વિવિધતા સાથે ઝડપી ધુનોનો ઉપયોગ કરે છે. ઇલીયારાજાના ગીતો મુખ્યત્વે એવું સંગીત સ્વરૂપ ધરાવે છે ગીત કડીઓ અને સમૂહ ગીતોના ગાયક વૃંદની પ્રસ્તાવના અને વિરામ સાથે વણી લેવામાં આવી હોય. તેઓ વિવિધ સ્વરસંગીત ધુનોનો ઘણીવાર સમાવેશ કરે છે, જ્યાં મુખ્ય ગીતો અન્યના અવાજ દ્વારા ગવાયેલ અથવા વાદ્યો દ્વારા વગાડવામાં આવેલ સહાયક ધુનોની પંક્તિ સાથે વણી લેવામાં આવે છે.

તેના ગીતોમાં વાદ્યનો અવાજ (સંગીતમય) ગતિશીલ, નાટકીય રીતે ચડતો અને ઉતરતો હોય છે. પોલીરીધમ્સ પણ સ્પષ્ટ, ખાસ કરીતે ભારતીય લોકગીત અને કર્ણાટક પ્રભાવ ધરાવતી હોય છે. તેમના ગીતોની સંગીતમય રચનામાં નોંધપાત્ર અવાજ લાક્ષણિકતાની આવશ્યકતા હોય છે, અને ભારતના આદરણીય ગાયકો અને કે.જે. યેસુદાસ, એસ.પી. બાલાસુબ્રમણ્યમ, એસ. જાનકી, સુજાથા, સ્વર્ણલતા, પી. સુશીલા, કે.એસ. ચિત્રા, મલેશીયા વાસુદેવન, આશા ભોંસલે, લતા મંગેશકર, સાધના સરગમ અને નવી ગાયિકા શ્રેયા ઘોષાલ જેવા પ્લેબેક ગાયકોમાં પ્રભાવશાળી આધાર મળ્યો છે. ફિલ્મો માટે ઇલીયારાજાએ 400 થી વધુ પોતાની રચનાઓના ગીતો ગાયાં છે, અને તેના કડક અને અનુનાસિક અવાજથી ઓળખાય છે. તેમણે તમિલ અને અન્ય ભાષાઓમાં તેના ગીતો લખ્યાં છે. ઇલીયારાજાની ફિલ્મો નાટકીય અને પ્રભાવશાળી ધુનો બંને માટે, "જ્હોની" (1980), "મૌન રાગમ" (1986), "ગીતાંજલી" અને "ગુના" (1991) જેવી ફિલ્મોના દ્રશ્યોમાં રંગ અને સ્વભાવ આપવા માટે ખૂબ જટિલ બેકગ્રાઉન્ડ સંગીતના ઉપયોગ માટે પ્રખ્યાત છે.

સંગીત લક્ષણો
આંશિક કાર્યસૂચિ
નોંધપાત્ર કાર્યો
સંગીતકાર સભા અને ફિલ્મ વાદ્યવૃંદકાર