યંત્રનિર્માતાની વાર્તાની શરૂઆત ઉત્તર ઈટાલીનાઈમિલિઆ-રોમાગ્ના વિસ્તારના, ફેર્રારા પ્રાન્તના રેનાઝો દી સેન્ટો "વસાહત" ના દ્રાક્ષના ખેડૂતોના સંતાન ફેરરુસિઓ લામ્બોરગીનીથી થાય છે. ખેડૂતની જીવનશૈલીના બદલે લામ્બોરગીનીને કૃષિ યંત્રો તરફ ખેંચાણ હતું, અને તેમણે બોલોગ્નાની નજીક આવેલી ફ્રાટેલી ટાડ્ડીયા ટેકનિકલ ઈન્સ્ટિટ્યૂટમાં અભ્યાસ કર્યો હતો. 1940માં ઈટાલિયન વિમાન દળમાં તેમની ફરજિયાત ભરતી કરવામાં આવી, જેમાં રહોડેસ દ્વીપના રક્ષક લશ્કરમાં તેમણે મેકેનિક તરીકે ફરજ બજાવી અને થોડા સમયમાં વાહન જાળવણી એકમના સુપરવાઈઝર તરીકે નિયુકિત પામ્યા. યુદ્ધમાંથી પાછા ફર્યા બાદ, લામ્બોરગીનીએ પિઈવ દી સેન્ટોમાં એક ગેરેજ ખોલ્યું.પોતાની તકનિકી કુશળતાઓના કારણે તેમણે લશ્કરી વાહનોના કાઢી નાખવામાં આવેલા પૂરજાઓ અને સ્પેરપાર્ટ્સમાંથી ટ્રેકટર બનાવવાના ધંધામાં પ્રવેશ મેળવી લીધો.યુદ્ધ પછીના આ સમયગાળામાં ઈટાલીને આર્થિક રીતે બેઠા થવા માટે કૃષિ સાધનોની તાતી જરૂરિયાત હતી.1948માં, લામ્બોરગીનીએ લમ્બોરગીની ટ્રાટટોરી એસ.પી.એ.ની સ્થાપના કરી, અને 1950ના દાયકાના મધ્ય સુધીમાં તો તેમનું કારખાનું દર વર્ષે 1000 ટ્રેકટરોનું ઉત્પાદન કરવા માંડ્યું, અને આમ તેમનું કારખાનું દેશનાં કૃષિ યંત્રો ઉત્પાદિત કરતા સૌથી મોટાં કારખાનાઓમાંનું એક બની ગયું. 
યુનાઈટેડ સ્ટેટ્સનો પ્રવાસ કર્યા પછી, લામ્બોરગીનીએ એક ગેસ હીટર કારખાનું ખોલવા માટેની તકનિક હાથ કરી અને લામ્બોરગીની બ્રુસિએટોરી એસ.પી.એ. ખોલ્યું, જેમાં પાછળથી વાતાનુકૂલિત એકમોનું ઉત્પાદન થતું હતું.

પોતાના નવરાશના સમયમાં લામ્બોરગીની પોતાના ગેરેજમાં નાનકડી ફિઆટ ટોપોલિનો સાથે તોડ-મરોડ કર્યા કરતા, પણ તેમની વધતી જતી સમૃદ્ધિએ તેમને વિવિધ કારમાં રસ કેળવવા માટે મોકળાશ આપી. 1950ના દાયકાની શરૂઆતમાં તેમની પાસે આલ્ફા રોમિઓ અને લાન્સિઆ કાર હતી, અને એક સમય તો એવો આવ્યો જયારે તેમની પાસે એટલી કાર હતી કે તે અઠવાડિયાના દરેક દિવસે અલગ કાર વાપરી શકે. તેમની પાસેની કારોમાં મર્સિડિઝ-બેન્ઝ 300એસએલ(300SL), જેગુઆર ઈ-ટાઈપ કુપે અને બે માસેરાતી 3500જીટી(3500GT)નો ઉમેરો થયો હતો. 1958માં, લામ્બોરગીની કોચબિલ્ડર પિનિનફારીનાએ ડિઝાઈન કરેલું માળખું ધરાવતી, બે બેઠકોવાળી કુપે ફેરારી 250જીટી ખરીદવા માટે મારાનેલો ગયા.વર્ષો વીતતાં ગયાં તેમ તેમણે સ્કાગ્લીએટ્ટી દ્વારા ડિઝાઈન કરેલી 250 એસડબ્લ્યૂબી (SWB) બરલિનેટ્ટા અને 2+2 ચાર બેઠકો ધરાવતી એક 250જીટી સહિત બીજી થોડી કારો પણ ખરીદી. લામ્બોરગીનીના મતે ફેરારીની ગાડીઓ સારી હતી, પણ રસ્તા પર ચલાવવા માટેની યોગ્ય ગાડીની જગ્યાએ તે ઘણો ઘોંઘાટ ઊભો કરતી અને પ્રમાણમાં રફ ગાડીઓ હતી, તેમણે તેને નબળું આંતરિક માળખું ધરાવતી ટ્રેક કાર કહી હતી. ફેરારી કારોમાં નબળા કલચ હોવાથી, લામ્બોરગીનીએ સતત કલચના સારી સવલત માટે મોરાનેલો કાર તરફ પાછા ફરવું પડતું હતું તેની લમ્બોરગીનીને સૌથી વધુ અકળામણ હતી.ફેરારીના ટેકનિશિયનો સમારકામ માટે કલાકો સુધી ગાડી લઈ જતા, અને જીજ્ઞાસુ લામ્બોરગીનીને આ સમારકામ જોવા દેતા નહીં; લમ્બોરગીનીએ પહેલા પણ ફેરારીની વેચાણ પછીની સેવાઓ પ્રત્યે પોતાનો અસંતોષ વ્યકત કર્યો હતો અને તેમને ફેરારીની વેચાણ પછીની સેવાઓ ઊતરતી કક્ષાની લાગી હતી. વારંવાર આ પ્રકારની સમસ્યાઓનો સામનો કરવાનો આવ્યા કરતો હોવાથી, એક વાર આવી લાંબી ઈંતેજારી દરમ્યાન તેમને કંપનીના સ્થાપક, ""II કોમેન્ડેટર"" , ઈન્ઝો ફેરારી સાથે આ વિશે સીધી વાત કરી. 

એ પછી જે થયું તેણે લામ્બોરગીનીની દંતકથાને જન્મ આપ્યોઃ 1991ના એક "થરોબ્રેડ એન્ડ કલાસિક કાર" ના સામયિકમાં છપાયેલા લામ્બોરગીનીના ઈન્ટર્વ્યૂ પ્રમાણે, તેમણે ઈન્ઝોને "નાનકડી દલીલ" કરતાં કહ્યું હતું કે તેની ગાડીઓ નકામી છે; આ સાંભળીને મોડેનનના ગર્વથી છક માલિક અતિશય ગુસ્સે થઈ ગયા હતા, અને તેમણે મેન્યુફેકચરિંગના આ ટાયકૂનને કહ્યું હતું, "લામ્બોરગીની, તું ભલે ટ્રેકટર ચલાવી જાણતો હોય, પણ ફેરારીને સંભાળવી તારા બસની વાત નથી." ઈન્ઝો ફેરારીએ લામ્બોરગીનીને આપેલા આ ધુતકારના બહુ મોટાં પરિણામો આવ્યાં.લામ્બોરગીનીએ પાછળથી કહ્યું હતું કે બરાબર આ ક્ષણે તેમને લાગ્યું હતું કે જો ઈન્ઝો ફેરારી કે બીજું કોઈ તેને જોઈતી સંતોષકારક કાર ન આપી શકતા હોય, તો કદાચ બની શકે કે તે પોતે જ આવી કાર બનાવી શકે. ટ્રેકટરના મહામાનવને લાગ્યું કે ફેરારીની ગાડીઓમાં ઉત્તમ કારમાં હોવી જોઈએ તેવી લાક્ષણિકતાઓની ઊણપ છે; લામ્બોરગીનીનું માનવું હતું કે આવી કારમાં તેની ઊંચી કાર્યક્ષમતા સાથે સમાધાન કર્યા વિના , સફર ગુણવત્તા અને સક્ષમ આંતરિક માળખાઓ હોવા ઘટે.પોતે સુપ્રસિદ્ધ ફેરારીના દેખાવને પણ પાછળ છોડી દે તેવી કાર બનાવી શકે તેમ છે એવા વિશ્વાસ સાથે પિઈવ દી સેન્ટોથી પાછા ફર્યા બાદ, લિમ્બોરગીની અને તેના કારીગરોઓ તેની એક 250જીટીને ખોલી નાખી અને તેના પર કામ કરવું શરૂ કર્યું.એક માત્ર સાદા ઓવરહેડ કેમશાફટ સિલિન્ડર હેડને ખાસ પોતાની રીતના એકમોથી બદલવામાં આવ્યું અને છ ક્ષિતિજ-સમાંતર કાર્બોરેટર્સને વી12(V12)ના એન્જિન પર બેસાડવામાં આવ્યાં.લામ્બોરગીની પોતાની આ સુધારેલી કાર લઈને મોડેનાના મોટરવે પ્રવેશદ્વાર પર પહોંચ્યા અને ફેરારીના ટેસ્ટ ડ્રાઈવર્સ આવે તેની પ્રતિક્ષા કરવા માંડ્યા.લામ્બોરગીનીના મતે, તેમણે કરેલા સુધારાવધારાથી તેમની કાર, ફેરારીના કારખાનાની કાર કરતાં કમ સે કમ વધુ ઝડપી બની હતી, અને તે ટેસ્ટર્સને તેમની પાસેની ગાડીઓ કરતાં સહેલાઈથી પાછળ મૂકી દઈ શકે તેમ હતા. 
લામ્બોરગીની માત્ર ફેરારી પ્રત્યેની કિન્નાખોરીથી જ ઓટોમોબાઈલ બિઝનેસમાં પ્રવેશ્યા હતા તેવી દલીલ કેટલાક કરે છે; તેમણે માત્ર મારાનેલો કેમ્પ જે આપી શકે છે તેના કરતાં પોતે વધુ સારી કારો, વધુ ઝડપી, વધુ આકર્ષક, વધુ સુંદર અને દરેક બાબતમાં વધુ ચઢિયાતી કાર આપી શકે છે તે બતાવવા માટે જ આમ કર્યું હતું તેવું ઘણાનું માનવું છે.તો બીજા કેટલાકનું માનવું છે કે આવી કારના ઉત્પાદનથી મેળવી શકાતા આર્થિક નફાની દષ્ટિથી જ તેમણે આ ધંધામાં ઝુકાવ્યું હતું; લામ્બોરગીનીને સમજાયું હશે કે તેઓ જે પૂરજાઓ પોતાના ટ્રેકટરો બનાવવા માટે વાપરે છે તે જ પૂરજાઓ જો ઊંચી કાર્યક્ષમતા ધરાવતી વિલક્ષણ કારમાં બેસાડવામાં આવે તો ત્રણ ગણો વધુ નફો મેળવી શકાય તેમ છે. આ એક ઐતિહાસિક દુશ્મનાવટની શરૂઆત હતીઃ ફેરરુસિઓ અને ઈન્ઝોએ એ પછી કયારેય એકબીજા સાથે સીધી વાત કરી નહીં.

1967-1968: વેચાણની સફળતાનો આરંભ
ઉત્પત્તિ
1968-1969: મુશ્કેલીઓના સપાટામાં
1994-1997: ઈન્ડોનેશિયન માલિકી