પરંપરાગતરીતે, થોડાક કે બિલકુલ નાણાં સિવાયની આવક ધરાવતા ગ્રાહકોને, બેંકો નાણાકીય સેવાઓ, જેવી કે બચત ખાતાઓ કે ઉછીના વ્યાજે નાણાં નથી આપતી. ગ્રાહકના ખાતાના સંચાલન માટે બેંકને સારી એવી કિંમત લાગે છે, ભલે પછી તેમાં નાની રકમના જ જોડાયેલી હોય તો પણ. ઉદાહરણ માટે, જો બેંકને 100 લોન પર કુલ નફો 1,000 થતો હોય તો 100,000ની 1 લોનને આપવાથી વાર્ષિક આવકનું પરિણામ વધુ થાય આમ દરેક લોનને તેના પર થતો નફો અલગ અલગ હોય છે. કોઇ પણ કદની લોનને આપવા માટે નિયત કિંમત લાગે છે, જેમકે તેની ચૂકવણીનું ભાવિ તથા સુરક્ષા, ન ચૂકવેલી લોનોનો વહીવટ, ગુનેગાર ઉધારલેનારોઓથી નાણાં ભેગા કરવા, ઇત્યાદિ. તમામ કિસ્સાઓમાં આમ કરાય છે. બ્રેક-ઇવન પોઇન્ટમાં લોનની જોગવાઇ કરવી કે નીચી થાપણ પ્રત્યેક વહેવાર કરતી વખતે બેંક નાણા ગુમાવે છે. મોટાભાગે, ગરીબ લોકો બ્રેક-ઇવન પોઇન્ટથી પણ નીચે આવતા હોય છે.

વધુમાં, મોટાભાગના ગરીબ લોકો પાસે જૂજ મિલકત હોય છે કે જેને તે બેંક પાસે સુરક્ષિત રીતે ગૌણ વસ્તુની જેમ મૂકી શકે. હેરનાન્ડો ડે સોટોના વિસ્તૃત દસ્તાવેજો અને અન્યના આધારે, વિકસિત દેશોમાં તેમની પાસે પોતાની પણ જમીન હોય, તો પણ તેમની પાસે તેના અસરકારક માલિકીના હકો નહીં હોય. તેનો મતલબ કે કસૂરવાર ઉધારલેનાઓની સામે બેંક પાસે ખુબ ઓછો આધાર હોય છે.

વિસ્તૃત નજરે રીતે જોઇએ તો, પહેલેથી જ તેવું સ્વીકારવામાં આવ્યું છે કે એક તંદુરસ્ત દેશનો વિકાસમાં નાણાકીય વ્યવસ્થા ખૂબ જ મહત્વનું લક્ષ્ય છે અને દેશના આર્થિક વિકાસના વિસ્તૃત લક્ષ્ય માટે તે ઉત્પ્રેરક છે (ઉદાહરણ માટે જુઓ એલેક્સઝાન્ડર ગેરસ્ચેનકરોન, પૉલ રોસેનસ્ટેઇન-રોડન, જોસેફ સુમપેટેર, એન કરુજેર). વિકાસશીલ દેશોમાં મોટાભાગ લોકો માટે આ કારણો નિષ્ફળ નીકળતા હોય છે, આ કારણોને એડ્મસ, ગ્રાહમ અને વોન પીસ્ચકેએ તેમના શ્રેષ્ઠ વિશ્લેષણ 'અન્ડર્માઇનીંગ રુઅરલ ડિવેલપ્મન્ટ વીથ ચીપ ક્રેડિટ'માં સારી રીતે સંક્ષેપ કર્યો છે. 

આ મુશ્કેલીઓને કારણે, જ્યારે ગરીબ લોકો ઉધાર લે છે ત્યારે મોટાભાગે તે તેમના સંબંધીઓ કે સ્થાનિક નાણાધીરનાર પર આધાર રાખે છે, જેના વ્યાજ દરો ખુબ જ ઊંચા હોય છે. એશિયા, લેટીન અમેરીકા અને આફ્રિકા સહિતના દેશોમાં 28 અભ્યાસોના એક તારણમાં અનઔપચારિક નાણાં ધીરનાર દરમાં 76% નાણા ધીરનારાઓના દરોમાં દર મહિને 10%નો વધારો હોય છે, 100% પર દર મહિને 22%નો વધારો કરાય છે. નાણાં ધીરનારાઓ સામાન્યરીતે ઓછા ગરીબ લોકો કરતા ગરીબ ઉધાર લેનારાઓ પાસેથી ઊંચા દરો લે છે. જો કે નાણાં ધીરનારાઓ મોટેપાયે વ્યાજવટાના ધંધાને પિશાચગ્રસ્ત અને આરોપીત બનાવી દીધો છે, તેમની સેવાઓ સુલભ અને ઝડપી હોય છે, અને જ્યારે ઉધાર લેનારાઓ મુશ્કેલીમાં હોય છે ત્યારે તેઓ ખૂબ જ લવચીક બની જાય છે. આશા તેમને જલ્દીથી વ્યાપારની બહાર મૂકી દે છે જે અવાસ્તવિક સાબિત થાય છે, તેવી જગ્યાએ પણ જ્યાં લઘુ ધિરાણ સંસ્થાઓ ખૂબ જ સક્રિય છે.

પાછલી સદીના વાસ્તવિક સ્વપ્નદ્રષ્ટ્રોઓ, ફ્રાન્સીકન સાધુઓથી લઇને કે જેણે સામુદાયિક-અભિવિન્યસ્તવાળી નાણાં ધીરનાર દુકાનોની શરૂઆત કરી હતી, ઓગણીસમી સદીમાં યુરોપીયન ધિરાણ મંડળની ચળવળના સ્થાપક (જેવા કે ફ્રીઇડરીચ વીલહેલ્મ રાઇફ્ફેસેન) અને 1970માં લઘુ ધિરાણ ચળવળના સ્થાપકે (જેમ કે મુહમ્મદ યુનુસ) અભ્યાસ કરીને સંગઠનો બાંધીને એવા પ્રકારની તકો અને સાહસ-સંચાલન ઓજારોની રચના કરી છે કે જે નાણાકીય સેવાઓ ગરીબ લોકોના દરવાજા સુધી પૂરી પાડે છે. ગ્રામીણ બેંકની સફળતાએ (કે જે હાલમાં સાત મિલિયન ગરીબ બાંગ્લાદેશની મહિલાઓને સેવા આપે છે) વિશ્વને પ્રેરણા આપી છે, તે સાબિત કર્યું છે કે મુશ્કેલી સફળતાની પ્રતિકૃતિ છે. ઓછી વસ્તી ગીચતા વાળા દેશમાં, એક છૂટક શાખાના સંચાલનની કિંમતને મેળવવા માટે નજીકના ગ્રાહકોને સેવા આપવી જે નોંધપાત્ર રીતે વધુ મુશ્કેલી ભર્યું છે. 

જોકે ખૂબ જ પ્રગતિ કરવામાં આવી હતી, પણ મુશ્કેલી હજી ઉકલાઇ નથી, અને ખાસ કરીને ગ્રામીણ વિસ્તારમાં,દિવસનો 1 ડોલર મોટી સંખ્યામાં લોકો કમાતા હોય, ત્યાં ઔપચારિક શાખાની નાણાં- વ્યવસ્થાનો વાસ્તવિક પ્રવેશ શક્ય ના બન્યો. લઘુ ધિરાણનો વિકાસ ખૂબ જ ઝડપથી થઇ રહ્યો છે હાલમાં $25 બિલિયનની લઘુ ધિરાણની લોનો સાથે કામ કરવામાં આવી રહ્યું છે. આ ઉદ્યોગને અંદાજે $250 બિલિયનની જરૂર છે તમામ જરૂરિયાતમંદ ગરીબ લોકોને ભંડોળ પૂરું પાડવા માટે. આ ઉદ્યોગ એટલી ઝડપથી આગળ વધી રહ્યો છે અને તેવી ચિંતા પણ છે કે ભંડોળના દરને લઘુ ધિરાણમાં ફરતા કરવું એક સંભવનીય જોખમ પણ હોઇ શકે જો તેને યોગ્ય રીતે સંચાલિત ન કરાયું તો. 

પડકાર
ગરીબ લોકોની નાણાકીય જરૂરીયાતો
ગરીબી ઘટાડવા માટેના પુરાવા
સીમાઓ અને સિદ્ધાન્તો