હોબ્બસે, "લિવિઉફાન" (1651)ના સામાજિક કરારના (કે કોન્ટ્રાટેરીયન) સિદ્ધાંતના એક શરૂઆતી વૃતાંન્તમાં તેની રજૂઆત કરી હતી, તેની દલીલ હતી કે "બીભત્સ, ક્રૂર અને ટૂંકી" ગુણવત્તાવાળા જીવન પર પ્રભુત્વ મેળવવા માટે અન્ય કોઇ વ્યક્તિનો સહકાર બહુ જરૂરી છે, લોકોએ "રાષ્ટ્રસમૂહ"માં જોડાવું જ જોઇએ અને એક "સાર્વભૌમ સત્તા" કે જે તેમને સહિયારા લાભનું કામ કરવાની તેમની પર ફરજ પાડે તેની શરણે જવું જોઇએ. આ અનુકૂળ દલીલે સાર્વભૌમત્વના અનેક શરૂઆતી સમર્થકોને તેની તરફ આકર્ષિત કર્યા. હોબ્બસે સાર્વભૌમત્વની વ્યાખ્યામાંથી અનુમાન કર્યું કે તે આ પ્રમાણે જ હોવી જોઇએ:


હોબ્બસના પૂર્વસિદ્ધાન્ત મુજબ શાસનકર્તાનું સાર્વભૌમત્વ લોકો અને તેના વચ્ચે કરાર છે, જેના બદલમાં તે તેઓની સલામતીને જાળવી રાખે છે, આ વિચારે તેને તે અનુમાન પર દોરી ગયો કે જો શાસનકર્તા આમ કરવામાં નિષ્ફળ જાય તો લોકો પણ તેની અનુસરવાની તેઓની ફરજ માંથી મુક્ત થઇ શકે છે.બોડીન અને હોબ્બસના સિદ્ધાંતોએ સાર્વભૌમત્વના વિચારને એક નિર્ણાયક આકાર આપ્યો હશે, જેને આપણે સામાજિક કરારના સિદ્ધાંતમાં ફરીથી જોઇ શકીએ છીએ, ઉદાહરણ તરીકે રૂસોની (1712–1778) લોકપ્રિય સાર્વભૌમત્વની વ્યાખ્યા (પૂર્વગામી ફ્રાન્સિસ્કો સુઆરેઝની સત્તાના મૂળના સિદ્ધાંતની સાથે), કે જેમાં એક જ વાતનો ફરક છે કે તે લોકોની કાયદેસરની સાર્વભૌમમાં માને છે. વધુમાં, તે અવિચ્છેદ્ય છે - રૂસો સાર્વભૌમત્વના અભ્યાસ અને તેના મૂળની વચ્ચેના તફાવતની નિંદા કરી, એક તેવો તફાવત કે જેની પર બંધારણીય રાજશાહી કે પ્રતિનિધિત્વ લોકોશાહી આધારિત છે. નિકોલો માકીવેલ્લી, થોમસ હોબ્બસ, જોહ્ન લોકે અને મોન્ટેસક્યુ, સાર્વભૌમત્વના વિચારને સ્પષ્ટ કરનાર મહત્વના લોકો છે.

જીન-જેક્સ રૂસોનું બીજું પુસ્તક "ડુ કોન્ટ્રાન્ટ સોસીયલ, ઉ પ્રિન્સપીસ ડુ ડ્રોઇટ પોલીટીક" (Du Contrat Social, ou Principes du droit politique) (1762)માં સાર્વભૌમત્વ અને તેના હકો વિષે વાત કરવામાં આવી છે. સાર્વભૌમત્વ, કે સામાન્ય સંમતિ, અવિચ્છેદ્ય છે, આ સંમતિ બદલી શકાતી નથી તે અવિભાજ્ય છે, જ્યાં સુધી તે અનિવાર્યપણે સામાન્ય છે, ત્યાં સુધી તે અચૂક રીતે હંમેશા ન્યાયી, નિર્યાણક અને સામાન્ય લાભ દ્વારા તેની સત્તાથી મર્યાદિત છે, તે કાનૂના માધ્યમથી કાર્ય કરે છે. કાયદો સામાન્ય સંમતિનો નિર્ણય છે, જેમાં સમાન હિતોના કેટલાક હેતુ પર ધ્યાન આપવામાં આવ્યું છે, પણ સામાન્ય સંમતિ હંમેશા ન્યાયી અને લાભની ઇચ્છાને ધ્યાનમાં રાખીને બનેલી છે, તેનો ન્યાય હંમેશા બોધ આપે તેવું નથી હોતું, અને પરિણામે તે હંમેશા જેમાં સમાન લાભ હોય તેને જ જુએ તેવું જરૂરી નથી, માટે જ કાયદા ઘડનારની જરૂર પડે છે. પણ ન્યાય ઘડનારની પાસે કોઇ સત્તા નથી હોતી, તે માત્ર એક માર્ગદર્શક હોય છે, જે કાયદાનો મુસદ્દો બનાવી દરખાસ્ત રજૂ કરે છે, પણ ખાલી લોકો (આ, સાર્વભૌમ કે સામાન્ય સંમતિ છે) પાસે જ તેને બનાવવાની અને પોતાની પર લાગુ પાડવાની સત્તા હોય છે. રૂસો, તેના 1763 વિવરણ "ઓફ ધ સોશિઅલ કોન્ટ્રેક્ટ" માં 
તેવી દલીલ કરી હતી કે, "રાજ્યનો વિકાસ, સત્તાના ટ્રસ્ટીઝને તેમની સત્તાનો દુરઉપયોગ કરવાના વધુ રસ્તાઓ આપે છે, જેમ સરકાર લોકોને બાંધી રાખવા બળ કરે, તેમ બીજી તરફ વધુ બળ સાર્વભૌમ કરે શકે જેથી સરકાર કાબૂમાં રહે. તેવી સમજ સાથે કે સાર્વભૌમ એક 'ચમત્કારિક સામુહિક બળ' છે (પુસ્તક II, પ્રકરણ I) જેને વિષે લોકોની "સામાન્ય સહમતી" બને કે "કેમ કોઇ પણ માણસ, ભલે કે ગમે ત્યાં હોય, પોતાના પર હુકમ કરે, તે એક કાયદો નથી" (પુસ્તક II, પ્રકરણ VI) – આ ધારણા તેના એવા અનુમાને બંધાઈ કે લોકો નિષ્પક્ષ રીતે જ કોઈ વિષયમાં સામાન્ય સહમતી બનાવતા હોય છે. જોકે કાયદાકીય સિદ્ધાંત મુજબ એક સાર્વભૌમ ન હોય તો કોઇ પણ કાયદો ન બની છે.

1789ના ફેન્ચ ક્રાંતિ સાર્વભૌમત્વના અધિકારથી ખસીને રાષ્ટ્ર અને તેના લોકોના સાર્વભૌમ શાસક તરફ ફંટાઇ ગઇ.કાર્લ શ્મીત્તે સાર્વભૌમત્વને 'રાજ્યની અસાધારણ પરિસ્થિતિ નક્કી કરવાની સત્તા' તરીકે વ્યાખ્યાયિત કર્યું. આ પ્રયત્ન, જ્યોર્જએગમ્બેન, વોલ્ટર બેન્જામીનના એ સિધ્ધાંતની વિરુદ્ધમાં છે કે જેમાં કોઈ પણ હિંસા મૂળભૂત રૂપે જ કાયદાથી અલગ પાડેલી છે. જોર્જીસ બેટિયલના સાર્વભૌમત્વના સુધારવાદી વિચાર, કે જેને એક પ્રતિ-સાર્વભૌમત્વ પણ કહી શકાય, તેને પણ અનેક વિચારકોને જેમ કે જૈક ડેરિડા, એગમ્બેન કે જેન લ્યૂક નૈન્સીને પ્રેરણા પૂરી પાડી.

આંતરિક
સંપૂર્ણતાવાદ
કાયદેસર રીતે અને વાસ્તવિક (ડે જુરી અને ડી ફેક્ટો)
પ્રકાશ યુગ