ખેડાણ એ જમીનને વાવણી માટે અથવા પોષક પદાર્થોને ઉમેરવા અથવા જંતુ પર નિયંત્રણ મેળવવા માટે તૈયાર કરવા માટેની પદ્ધતિ છે. ખેડાણની તીવ્રતા પરંપરાગતથી માંડી બિન-ખેડાણ સુધીની હોય છે. તે જમીનને હૂંફવાળી બનાવીને ઉત્પાદકતામાં વધારો કરી શકે છે, અને ખાતરને તેમાં ભેળવે છે તથા નીંદણ પર નિયંત્રણ મુકે છે, પરંતુ જમીન વધુ ફેલાતા તે જમીનના ધોવાણને વધુ અનુકુળ બનાવે છે, CO છોડતા સંગઠિત પદાર્થોને સડવાની પ્રક્રિયાને ઉત્તેજન આપે છે અને જમીન સંઘટનાની વિપુલતા અને વિવિધતામાં ઘટાડો કરે છે. 
જંતુ નિયંત્રણ માં નીંદણ, જંતુ/નાના જંતુ, અને રોગોના સંચાલનનો સમાવેશ થાય છે. રસાયણ (જંતુનાશકો), જીવવિજ્ઞાન વિષયક (જૈવ નિયંત્રણ), યાંત્રિક (ટિલેજ), અને સાંસ્કૃતિક પદ્ધતિઓનો ઉપયોગ કરવામાં આવે છે. સાંસ્કૃતિક પદ્ધતિઓમાં પાક ફેરફાર, ચૂંટવુ, પાકનું રક્ષણ, આંતરપાક, ખાતર પૂરવુ, બચાવ અને પ્રતિકારનો સમાવેશ થાય છે. સુગથ્રિત જંતુ સંચાલન આ બધી જ પદ્ધતિઓનો ઉપયોગ જંતુની વસ્તીને એવી મર્યાદા સુધી રાખવાનો પ્રયત્ન કરે છે કે જે આર્થિક નુક્શાન કરે છે અને જંતુનાશકોને અંતિમ પ્રયત્ન તરીકે માનવામાં આવે છે. 
પોષણ સંચાલન માં પાક અને પશુધન બંનેના ઉત્પાદન માટેના પોષક પદાર્થોના સ્રોતોનો તથા પશુધન દ્વારા ઉત્પાદિત છાણીયા ખાતરના ઉપયોગની પદ્ધતિનો પણ સમાવેશ થાય છે. પોષક પદાર્થોમાં રાસાયણિક રીતે અજૈવ ખાતરો, છાણીયુ ખાતર, લીલુ છાણ, મિશ્ર ખાતર અને ખનીજ દ્રવ્યો હોઇ શકે.
પાક માટેના પોષક તત્વોનો ઉપયોગ પાક ફેરફાર અથવા પડતર સમય જેવી સાંસ્કૃતિક તકનીકો ઉપયોગ કરીને પણ સંચાલિત કરી શકાય છે. છાણનો ઉપયોગ મેનેજ્ડ ઇન્ટેન્સીવ રોટેશનલ ગ્રેઝીંગ પદ્ધતિની જેમ જ્યાં પાકનો વિકાસ થઇ રહ્યો હોય ત્યાં પશુધનનો રોકી રાખીને, અથવા પાકની જમીન અથવા લીલા ચારા પર પ્રવાહી સ્વરૂપે ફેલાવી દઇને કરવામાં આવે છે. 
જે વિસ્તારમાં વરસાદ અપૂરતો અથવા અનિયમિત હોય ત્યાં પાણીનું સંચાલન કરવામાં આવે છે, વિશ્વના માટો ભાગના ક્ષેત્રોમાં તે હોય છે. કેટલાક ખેડૂતો અપૂરતા વરસાદને કારણે સિંચાઇનો ઉપયોગ કરે છે. યુ.એસ. અને કેનેડામાં ગ્રેટ પ્લેઇન્સ જેવા અન્ય વિસ્તારોમાં, ખેડૂતો આગામી વર્ષે પાકની વૃદ્ધિ થાય તે હેતુથી જમીનના ભેજને જાળવી રાખવા માટે પડતર વર્ષનો ઉપયોગ કરે છે. કૃષિ વિશ્વમાં ઉપયોગમાં લેવામાં આવતા 70 ટકા તાજા પાણીનું પ્રતિનિધીત્વ કરે છે.

ઉત્પાદન પદ્ધતિઓ
મધ્ય યુગો
જંતુ-પ્રતિરોધક જીએમઓ (GMO) પાકો
જંતુનાશકો