સ્ટેથોસ્કોપનો આવિષ્કાર ફ્રાન્સમાં 1816માં પેરિસ સ્થિત નેકકર-એન્ફાન્ટ્સ માલડેસ હોસ્પિટલમાં રેને લેન્નર્ક દ્વારા કરવામાં આવ્યો હતો. તે લાકડાની નળીનું બનેલું હતુ અને એક જ કાનથી એકકર્ણ-શ્રાવ્ય (એક જ કાનથી સાંભળી શકાય તેવું) હતું. તેમનું ઉપકરણ, શ્રવણ સાધનના ઐતિહાસિક સ્વરૂપ, સામાન્ય કાનના ટ્રમ્પેટ (શીંગ) જેવું જ હતું; ખરેખર, રચના તેમજ કાર્યપ્રણાલી પ્રમાણે જોતા આ આવિષ્કાર શીંગથી જુદું પાડી શકાય તેવું નહોતું, અને તે સામાન્ય રીતે "માઈક્રોફોન" કહેવાતું હતું. 1851 માં આર્થર લેરેડ દ્વારા દ્વિકર્ણ-શ્રાવ્ય સ્ટેથોસ્કોપનો આવિષ્કાર કરવામાં આવ્યો, અને 1852માં જોર્જ કેમમેન્ન દ્વારા વાણિજ્યિક ઉત્પાદન માટે તે સાધનની રચનાને સંપૂર્ણ ઘાટ આપવામાં આવ્યો જે ત્યારબાદ સર્વસ્વીકૃત બન્યો. કેમ્મેન્ને પણ હૃદયનો અવાજ સાંભળીને રોગ-નિદાન પર વિષય નિરૂપક ગ્રંથો પણ લખ્યા હતા, જે વિશુદ્ધિકૃત દ્વિ-કર્ણ શ્રાવ્ય સ્ટેથોસ્કોપ દ્વારા શક્ય બન્યુ હતું. 1873 સુધીમાં વિભિન્ન પ્રકારના સ્ટેથોસ્કોપના વર્ણન જોવા મળ્યા કે જે ત્રિપરિમાણીય અસર ઉત્પન્ન કરવા માટે ભિન્ન ભિન્ન સ્થાનો સાથે જોડી શકાય, જોકે તબીબી પ્રચલનમાં આ પ્રમાણભૂત સાધન બની શક્યુ નહીં. 

1940માં રેપપોર્ટ અને સ્પ્રેગ દ્વારા નવા સ્ટેથોસ્કોપને આકાર આપવામાં આવ્યો, જે અન્ય સ્ટેથોસ્કોપના મુલ્યાંકન માટે માનદંડ બની રહ્યું, અને તે 2-બાજુનું બનેલુ હતું જેમાથી એક બાજુ શ્વસનતંત્ર માટે અને બીજી બાજુ હૃદય તેમજ રક્તવહન તંત્ર માટે ઉપયોગમાં લેવાતી હતી. પાછળથી હ્યૂલેટ-પેકર્ડ દ્વારા રેપપોર્ટ-સ્પ્રેગનું નિર્માણ કરવામાં આવ્યું હતું. એચપી (HP)ના તબીબી ઉત્પાદોના વિભાગને એજિલન્ટ ટેક્નોલોજીસ ઈન્ક.ના ભાગ તરીકે છુટુ કરવામાં આવ્યુ, જે એજિલન્ટ હેલ્થકેર બન્યું. 2004માં અખરોટના વૃક્ષના લાકડામાંથી બનેલ ખોખામાં આવતા, $300ના, અસલ રેપપોર્ટ-સ્પ્રેગ સ્ટેથોસ્કોપની સાથે સાથે ફિલિપ્સ બ્રાન્ડ હેઠળના (કેનેડાના મોન્ટ્રીયલ ખાતે આવેલ આન્દ્રોમેડ દ્વારા ઉત્પાદિત થતા) ઈલેક્ટ્રોનિક સ્ટેથોસ્કોપનો ત્યાગ કરવામાં આવે તે પહેલા ફિલિપ્સ દ્વારા એજિલન્ટ હેલ્થકેરને ખરીદી લેવામાં આવી અને તે ફિલિપ્સ મેડિકલ સિસ્ટમ બની. રેપપોર્ટ-સ્પ્રેગ બનાવટનાં સ્ટેથોસ્કોપ વજનમાં ભારે તેમજ ટૂંકા() હતા, જે જુનવાણી દેખાવ ધરાવતા હતા અને બેવડા હેડ (છેડા) યુક્ત ચેસ્ટપીસ સાથેના પરસ્પર વિરુદ્ધ " f " આકારની કાંસાનો ઢોળ ચઢાવેલી દ્વિકર્ણ-શ્રાવ્ય નળીઓ યુક્ત બે મોટી સ્વતંત્ર લેટેક્સ રબરથી જોડાયેલી દ્રશ્યમાન પૃષ્ઠ સ્પ્રિંગથી જોડાયેલી જોડના કારણે ખાસ ઓળખાતા હતા.

1960માં હાર્વર્ડ મેડિકલ સ્કૂલના અધ્યાપક ડો. ડેવિડ લીટમન દ્વારા અગાઉના સ્ટેથોસ્કોપ કરતા વજનમાં હલકા અને સુધારેલ શ્રાવ્ય તંત્ર ધરાવતા સ્ટેથોસ્કોપનું સર્જન ન કરાય ત્યાં સુધી સ્ટેથોસ્કોપમાં ગૌણ એવા અન્ય ઘણા બારીક સુધારા કરવામાં આવ્યા. 1970માં 3એમ (૩M)-લીટમન દ્વારા ટ્યૂન કરી શકાય તેવા ડાયફ્રેમ (કંપનશીલ પડદા)રજૂ કરવામાં આવ્યા: આ વધુ પડતા સખત (જી-10) કાચ-રાળમાંથી બનેલા ડાયફ્રેમ (કંપનશીલ પડદો) સભ્ય છે જેમાં આસપાસમાં સ્થિતિસ્થાપક સિલિકોન જડેલા શ્રાવ્ય તંત્રો હોય છે, અને તે પોતાનો અવાજ એકઠો કરતી સપાટીના અનુસંધાનમાં “z”-અક્ષમાં ડાયફ્રેમ (કંપનશીલ પડદો) સભ્યનું વધેલું ભ્રમણ સ્વીકારી શકતુ હતુ. ચોતરફી સમકેન્દ્રિય સપાટીમાં નિલંબિત ડાયફ્રેમ (કંપનશીલ પડદા) સભ્યની વધારેલી તીવ્રતા દ્વારા ઉત્સર્જિત કરવામાં આવતા લાંબા તરંગોને કારણે ડાબે ઓછો રણકાર ધરાવતી આવૃત્તિઓ તરફ થતા સ્થળાંતરને કારણે કેટલીક મંદ આવૃત્તિઓનો અવાજ વધે છે. તેથી વિરૂદ્ધ મનોવૈજ્ઞાનિક ઈચ્છિત ધ્વનિ ધરાવતા શારીરિક વિસ્તાર સામે સ્ટેથોસ્કોપના ડાયફ્રેમ (કંપનશીલ પડદા)ને દબાવતાં પડદાની તીવ્રતા ઘટાડીને, સમકેન્દ્રિય ઘસારાને કારણે થતા "z" (ઝેડ) અક્ષના દબાણના પ્રતિભાવ રૂપે પડદાની તીવ્રતા ઘટાડવા માટે એકોસ્ટિક (ધ્વનિક) વિસ્તારનો ઉપયોગ કરી શકાય છે. ઉચ્ચ શ્રેણીના મનોવૈજ્ઞાનિક અવાજો સાંભળવા માટે, તે તરંગલંબાઈ ઘટાડીને આવૃત્તિઓની વક્રતા વધારે છે. 3-એમ (૩-M) લીટમેન સ્ટેથોસ્કોપની નળીને બે ભાગ પાડતા તોડી શકાય તેવા ઢાંચા માટે પણ જાણીતું છે, જે સ્ટેથોસ્કોપની એક નળીને ડાબા અને જમણા એમ બે દ્વિકર્ણ-શ્રાવ્ય નળીઓમાં વિભાજીત કરતા વિભાજક સાથે આવે છે. (જે "કાર્ડિયોલોજી ટ્યૂબિંગ" તરીકે પણ જાણીતું છે; દ્વિકર્ણ-શ્રાવ્ય કાનની નળીને જોડતા આંતરિક કે ઢંકાયેલ કમાનવાળા પાટીયાનો પણ સમાવેશ થાય છે). 

1999 માં રિચર્ડ ડેસ્લૌરિએર દ્વારા બાહ્ય ઘોંઘાટને ઘટાડી શકે તેવા, ડીઆરજી (DRG) પ્યોરટોન સ્ટેથોસ્કોપની પેટન્ટ કરાવવામાં આવી હતી. તેમાં સ્ટીલની કોઈલ ધરાવતી બે સમાંતર અવકાશિકા હોય છે જે પ્રસરિત થતા ઘોંઘાટને અશ્રાવ્ય ઉષ્ણ ઊર્જાના સ્વરૂપમાં વેરવિખેર કરી નાખે છે. સ્ટીલ કોઈલના "ઈન્સ્યુલેશન" (આવરણ) દ્વારા દરેક સ્ટેથોસ્કોપમાં .30 એલબી (lb)નો ઉમેરો થયો. 2005માં ડીઆરજી (DRG)નો નિદાન વિભાગ ટ્રિમલાઇન મેડિકલ પ્રોડક્ટ્સ દ્વારા હસ્તગત કરવામાં આવ્યો. 1998-2007ની વચ્ચે માર્ક વેરબ્લડ નામના તબીબીશાસ્ત્રના અપંગ વિદ્યાર્થીએ વજનમાં હલકો 32 ઈંચ લાંબો સ્ટેથોસ્કોપ બનાવ્યો જેણે એકોસ્ટિક (ધ્વનિક) અવાજની ગુણવત્તામાં સુધારો કર્યો અને ઘોંઘાટને પણ ઘટાડ્યો. સ્ટેથોસ્કોપ બનાવવા માટે વપરાતા પદાર્થની 'આવાસી આવૃત્તિ' નિર્ધારિત કરવા માટે તેના શ્રાવ્ય ગુણધર્મોની ચકાસણી કરવામાં આવતી. પ્રત્યેક શ્રાવ્ય ઘટક પદાર્થોના પરીક્ષણોના પરિણામો પરથી જાણવા મળે છે કે તેની સામૂહિક સહભાગિતા કેવી રીતે ઉપકરણના પ્રભાવી સ્વરસંબંધિત લક્ષણ અને સ્ટેથોસ્કોપની આવૃત્તિ પ્રતિક્રિયાને નિર્ધારિત કરે છે, જેનાથી ઉચ્ચ વિશ્વસનિયતા ધરાવતા અને ઘોંઘાટ ઓછો કરી શકે તેવા સ્ટેથોસ્કોપના મોડેલ રચાયા. કેટલાક મોડેલનું વજન ઘણુ ઓછું હતું જે; 1960-1970ના કાર્ડિયોલોજી સ્ટેથોસ્કોપના વજનના કરતા અડધા વજનના હતા. નવા મોડેલ ખાસ પ્રકારના સ્ટેથોસ્કોપના ડાયફ્રેમ (કંપનશીલ પડદા) સાથે આવતા જે આવૃત્તિ પ્રતિક્રિયાને વધારી શકતા, અને દરેક દર્દી માટે સ્વાસ્થ્યપ્રદ રીતે બદલી પણ શકાતા.

ઇતિહાસ
એકોસ્ટિક
ઈલેક્ટ્રોનિક
વર્તમાન કામગીરી