દરિયામાં "વિમાન ઉડાણ પટ્ટી" તરીકે, આધુનિક વિમાનવાહક જહાજોનું ટોચનું તૂતક સપાટ રચનાવાળું હોય છે, જેથી વિમાન ઉડ્ડાણ ભરી શકે અને ઉતરાણ કરી શકે. વિમાન આગળની બાજુએથી હવામાં ઉડ્ડાણ ભરે છે અને પાછળની બાજુએથી ઊતરે છે. વિમાનવાહક જહાજો ગતિ પકડે છે, ઉદાહરણ તરીકે () સુધી, તૂતક પરની હવાની ગતિમાં વધારો કરવા માટે જહાજ હવાની દિશામાં ગતિ કરે છે, આથી જહાજ ગતિના અનુસંધાને વિમાનની ગતિ ઘટે છે. કેટલાક જહાજોમાં, વિમાનને આગળ ધકેલવા માટે વરાળથી ચાલતા કૅટપલ્ટનો ઉપયોગ કરવામાં આવે છે. આ સંરચનાના પગલે વિમાનના એન્જિનની તાકતને મદદ મળે અને જરૂર હોય એથી ઓછા અંતરમાં વિમાન ઉડ્ડાણ ભરી શકે છે. અન્ય જહાજોમાં વિમાનને ઉડ્ડાણ ભરતી વખતે મદદની જરૂર રહેતી નથી. વિમાનને કેટલા પ્રમાણમાં મદદની જરૂર રહેશે તેનો આધાર, તેની સંરચના અને ક્ષમતા પર આધારિત હોય છે. પરંપરાગત રીતે જ્યારે વિમાન ઊતરે છે, ત્યારે ટેલહૂક પર આધાર રાખે છે. જે તૂતક ઉપર પાથરવામાં આવેલા તારમાં ફસાઈ જાય છે. જેથી સામાન્ય રીતે જરૂર હોય તેના કરતાં ઓછાં અંતર પર વિમાનને અટકાવી દે છે. અન્ય વિમાન–હેલિકોપ્ટર અને વી/એસટીઓએલ (V/STOL) (વર્ટકીલ/શોર્ટ ટેક-ઓફ એન્ડ લેન્ડીંગ)ની ડિઝાઈન- તેમની હવામાં રહેવાની ક્ષમતાના કારણે સીધા ઉતરી શકે છે. આથી, ઊતરતી વખતે તેમની ગતિ ઓછી કરવાની જરૂર રહેતી નથી. 

પરંપરાગત ("ટેઇલહુક") વિમાન ઊતરણ માટે લેન્ડિંગ સિગ્નલ ઓફિસર (એલએસઓ (LSO), જેને ક્યારેક "પેડલ્સ" તરીકે પણ ઓળખવામાં આવે છે) પર આધાર રાખે છે. જે વિમાનનો ઊતરણનો પ્રકાર, વિઝુઅલ ગેજ ઍલ્ટિટ્યૂડ અને ગતિને લગતી માહિતી વિમાનના પાઈલોટને આપે છે. 1950ના દાયકામાં એંગલવાળા તૂતકનું આગમન થયું તે પહેલા, એલએસઓ (LSO) દ્વારા પાઈલોટને સિગ્નલ આપવા માટે રંગીન પેડલનો ઉપયોગ કરવામાં આવતો હતો. (આથી, તેને પેડલ્સ તરીકે પણ ઓળખવામાં આવે છે.) 1950ના દાયકા પછીથી અરિસા જેવા જોઈ શકાય તેવા સાધનોની મદદથી માહિતી આપવામાં આવે છે. જેથી ઉડાણ ભરવા માટેના યોગ્ય ઢોળાવની માહિતી મળે, પરંતુ, હજુ પણ એલએસઓ (LSO) રેડિયોના માધ્યમથી જ પાઈલોટના સંપર્કમાં રહે છે. 

યુ.એસ. (U.S.)ના વિમાનવાહક જહાજના ઉડ્ડયન ભરવા માટેના તૂતક પર કામ કરતા ખલાસીઓની કામગીરીમાં મદદ થાય તે હેતુથી ખલાસીઓ રંગીન શર્ટ પહેર છે, જે તેમની જવાબદારીના આધારે નક્કી કરવામાં આવે છે. આધુનિક અમેરિકી નૌકાદળના વિમાનવાહક જહાજના હવાઈ અભિયાન દરમિયાન તૂતક પર કામ કરતા લોકો ઓછામાં ઓછા સાત રંગના કપડા ધારણ કરે છે. અન્ય રાષ્ટ્રોના વિમાનવાહક જહાજો પણ કામગીરી વખતે સમાન પ્રકારના રંગસંયોજનનો ઉપયોગ કરે છે. 

ઉડ્ડાણ તૂતક પરના ચાવીરૂપ વ્યક્તિઓમાં શૂટર્સ, હેન્ડલર અને ધ એર બોસનો સમાવેશ થાય છે. શૂટર્સએ નૌકાદળના વૈમાનિક કર્મચારી કે નેવલ ફ્લાઇટ ઓફિસર્સ હોય છે. તેઓ વિમાનના ઉડ્ડાણ માટે જવાબદાર હોય છે. હેન્ડલર ઉડ્ડાણ તૂતક પરના આઇલેન્ડ પર રહીને કામગીરી બજાવે છે. તે વિમાનની ઉડ્ડાણ અને ઊતરણ પછીની વિમાનની હેરફેર માટે જવાબદાર હોય છે. ધ એર બોસ (સામાન્ય રીતે કમાન્ડર) ટોપ બ્રિજ પર બેસે છે. ("પ્રાઈમરી ફ્લાઈટ કંટ્રોલ", જેને "પ્રાઈમરી" કે "ટાવર" તરીકે પણ ઓળખવામાં આવે છે.) ઉપર વિમાનના ઉડ્ડાણ, ઊતરણ, "જહાજની નજીક હવામાં રહેલા વિમાનો, ઉડ્ડાણ તૂતક પરના વિમાનોની હિલચાલ, જે એક સારી રીતે દિગ્દર્શિત બેલે ડાન્સ જેવા હોય છે,"ની જવાબદારી હોય છે. જહાજનો કેપ્ટન નેવિગેશન બ્રિજ પર તેનો મોટાભાગનો સમય ગાળે છે. જે પ્રાઈમરીથી નીચે હોય છે. તેની નીચે ફ્લેગ બ્રિજ હોય છે, જે જહાજ પરના એડમિરલ અને તેમના કર્મચારીગણ માટે હોય છે.

1950ના દાયકાના શરૂઆતના સમયથી જહાજને સુરેખ કોણના આધારે તૂતક ઉપર સીધું ઉતરાણ શક્ય બન્યું છે. કોણીય તૂતકવાળા ઉતરણ વિસ્તારની મુખ્ય કામગીરી, વિમાનની ગતિને અવરોધતા તાર, જેને "બોલ્ટર" તરીકે ઓળખવામાં આવે છે, ચૂકી ગયેલા વિમાનો તૂતક પર મૂકવામાં આવેલા વિમાનો સાથે ટકરાય નહીં અને હવામાં ફરી ઉડતા કરવાના હોય છે. કોણીય તૂતકના કારણે, એક વિમાન ઉડ્ડાણ ભરતું હોય, ત્યારે જ બીજા વિમાનના ઉતરણને શક્ય બનાવે છે. 

યુદ્ધ જહાજના તૂતક વિસ્તારની ઉપર (જેમ કે, બ્રીજ, ફ્લાઈટ કંટ્રોલ ટાવર) જહાજના તૂતકની બાજુ પર આવેલા હોય છે, પ્રમાણમાં નાના એવા આ વિસ્તારને "આઈલેન્ડ" તરીકે ઓળખવામાં આવે છે. બહુ થોડા જહાજોનું નિર્માણ આઈલેન્ડ વગર કરવામાં આવ્યું છે. બેડાના કદના જહાજોમાં કોણીય તૂતક બેસાડવામાં આવતા નથી. "ઉડ્ડાણ તૂતક"ની કેટલીક નોંધપાત્ર ઊણપો હોવાનું સાબિત થયું છે, નૌકાનયન સમયે જટિલતા, એર ટ્રાફિક કંટ્રોલ અને બીજા કેટલાક પરિબળો પ્રમુખ છે. 

વર્તમાન સમયની સંરચના, ઉડ્ડાણના આગળના હિસ્સાના છેડાના ભાગ પર સ્કી-જમ્પ રેમ્પની છે. મૂળભૂત રૉયલ નેવી દ્વારા વિકસાવવામાં આવી હતી. પરંતુ, બીજા અનેક નૌકાદળ દ્વારા નાના વાહક જહાજો માટે અપનાવવામાં આવ્યા છે. વીટીઓએલ (VTOL) (અથવા એસટીઓએલ (STOVL)) વિમાનો, જેમ કે, સી હેરિયર (એવા વિમાનો કે જે બહુ થોડી અથવા તો આગળની ગતિ વગર ઉડ્ડાણ ભરી શકે કે ઉતરી શકે)ની ઉડ્ડાણ માટે આ પ્રકારના તૂતક વિકસાવવામાં આવ્યા હતા. આમ તો, આ પ્રકારના વિમાનો તૂતક પરથી સીધી જ ઉડ્ડાણ ભરી શકે છે, આમ છતાં, વિમાનની ઉડ્ડાણ માટેના દાદરાથી ઈંધણની બચત થાય છે અને વધુ વજનનું વહન શક્ય બને છે. કારણ કે, કૅટપલ્ટ અને અવરોધક તાર બિનજરૂરી બની રહે છે, આ પ્રકારની સંરચના વાળા જહાજો વજન, જટિલતા, અને સાધન-સરંજામ રાખવા માટેની જગ્યા ઘટાડે છે. રશિયન અને ભારતના ભાવિ વાહક જહાજો પરંપરાગત વિમાનોમાં ઉડ્ડાણ માટે સ્કી-જમ્પ રેમ્પ ધરાવતા હશે. સ્કી જમ્પની ઊણપ એ છે કે, તે વિમાનના કદ, તેની પરના સામાન, ઈંધણના ભાર (અને એટલે, શ્રેણી પણ): મોટા અને ધીમા વિમાનો, જેમ કે, ઈ-2 (E-2) હૉકઆઇ અને ભારે રીતે લદાયેલા લડાકૂ વિમાનો, જેમ કે, એફ/18ઈ/એફ (F/A-18E/F) સુપર હૉર્નેટ અને સુખોઈ એસયુ-33 (Su-33) વિમાનોને સ્કી-જમ્પનો ઉપયોગ કરીને સફળતાથી છોડી નથી શકાતા. કારણ કે, તેમના ભારે વજનના કારણે, તેને ઉડ્ડાણ માટે વિમાનવાહક જહાજના તૂતક પર ઉપલબ્દ્ધ જગ્યા કરતા વધુ જગ્યાની જરૂર પડે છે અથવા કૅટપલ્ટની મદદની જરૂર રહે છે, આમ છતાં, એસયુ-33 (Su-33) ઓછા ઈંધણ અને હથિયારોના વજન સાથે સ્કી-જમ્પ પરથી ઉડ્ડાણ નથી ભરી શકતા.

ફ્રાન્સ
ઉડ્ડાણ તૂતક
ભાવિ વિમાનવાહક જહાજો
ગોઠવણના આધારે વર્ગીકરણ