વિકાસશીલ અર્થતંત્ર અને તેમાં પણ ખાસ કરીને ગ્રામીણ વિસ્તારોમાં, ઘણી પ્રવૃત્તિઓને વિકસિત વિશ્વમાં નાણાકીય મુદ્રીકૃતમાં વર્ગીકૃત કરી શકતું નથીઃ એટલે કે રૂપિયા દ્વારા તેને ઉપયોગમાં લઇ શકાતી નથી અંદાજિત વ્યાખ્યા મુજબ, ગરીબ લોકો પાસે ખૂબ જ થોડાક નાણાં છે. પરંતુ તેમના જીવનમાં વારંવાર એવા સંજોગો આવે છે જેમાં તેમને નાણાંની જરૂરીયાત હોય છે કે નાણાં દ્વારા ખરીદી શકાય તેવી વસ્તુની.

સ્ટુઅર્ટ રૂથરફોર્ડના તાજેતરના પુસ્તક "ગરીબ અને તેના રૂપિયા" માં, તેમણે ઘણાં પ્રકારની જરૂરીયાત દર્શાવી છે: 


ગરીબ લોકો તેમની આ જરૂરીયાતને સર્જનાત્મક અને વારંવાર સહકાર સાધીને પૂરી કરે છે, મુખ્યત્વે તેઓ અલગ-અલગ પ્રકારની નાણાં-વગરની ઉપયોગીતાનો વિનિમય કરીને. સામાન્ય રીતે નાણાંની બદલીમાં એક દેશથી બીજા દેશની પધ્ધતિ અલગ હોય, પરંતુ પરંપરાગત રીતે પશુધન, અનાજ, ઘરેણાં અને કિંમતી ધાતુને તેમાં સમાવી શકાય છે.

માર્ગારેટ રોબિન્સનની વ્યાખ્યા મુજબ લઘુધિરાણ ક્રાંતિએ, 1980માં દર્શાવ્યું કે "લઘુધિરાણથી મોટાપાયે લાભદાયક હોય શકે છે, " અને 1990માં "લઘુધિરાણને ઉદ્યોગ તરીકે વિકસાવવાની શરૂઆત થઇ "(2001, પા. 54).
2000માં, લઘુઘિરાણ ઉદ્યોગનું લક્ષ્ય અઘૂરી માંગને ઘણાં મોટાંપાયે સંતોષવી, અને ગરીબી ઘટાડવામાં મોટો ભાગ ભજવવાનો છે. આ દરમિયાન ઘણો વ્યવહાર વિકાસ, વ્યવસાયિક લઘુ ઘિરાણ ક્ષેત્રે છેલ્લાં કેટલાંક દાયકામાં શક્ય બન્યો છે, ઉદ્યોગ દુનિયાભરની વિશાળ માંગને સંતોષે તે પહેલાં કેટલાક મુદ્દાઓ બાકી રહી જાય છે તેના પર ધ્યાન આપવાની જરૂરીયાત છે.
વ્યવસાયિક લઘુ ધિરાણ ઉદ્યોગ નિર્માણના અવરોધો કે પડકારમાં સમાવેશ થાય છે:


ગરીબ લોકોની નાણાકીય જરૂરીયાતો
"વ્યાપક નાણાકીય વ્યવસ્થાઓ"
લઘુ ધિરાણ અને સામાજિક હસ્તક્ષેપો
ગરીબ લોકોના રૂપિયાની વ્યવસ્થા કરવાના રસ્તાઓ