શહેરે છેક 1903થી શહેરી આયોજનના નિષ્ણાતોની સલાહ લીધી છે. વોશિંગ્ટન પાર્ક અને દેશના સૌથી શ્રેષ્ઠ ગ્રીનવે પૈકીના એક, 40 માઇલ લૂપનો વિકાસ શરૂ થયો જેમાં શહેરના ઘણા ઉદ્યાનોને આંતરિક રીતે જોડવામાં આવ્યા છે. 

પોર્ટલેન્ડને ઘણી વાર જમીનના ઉપયોગના આયોજનના નિયંત્રણ સાથેના શહેર તરીકે ઉદાહરણ આપવામાં આવે છે. તેના માટે મુખ્યત્વે 1973માં ગવર્નર ટોમ મેકકોલ દ્વારા લાગુ પાડવામાં આવેલી રાજ્યવ્યાપી જમીન જાળવણીની નીતિ જવાબદાર છે જે ખાસ કરીને દરેક શહેર અને મેટ્રોપોલિટન વિસ્તાર માટે શહેરી વિકાસ સીમા (યુજીબી) માટેની જરૂરિયાત સંબંધિત હતી. તેનાથી એકદમ વિરૂદ્ધ ઉદાહરણ સામાન્ય રીતે હ્યુસ્ટન, ટેક્સાસ છે જે એવું શહેર છે જેમાં ઓછા નિયંત્રણ છે અથવા બિલકુલ નથી.

1979માં અપનાવાયેલી પોર્ટલેન્ડની શહેરી વિકાસ સીમાથી શહેરી વિસ્તારો (જ્યાં ગીચ વિકાસને પ્રોત્સાહિત કરવામાં આવે છે અને તેના પર ધ્યાન કેન્દ્રીત છે)ને પરંપરાગત કૃષિ જમીન (જ્યાં બિન-ખેતી વિકાસ પરના નિયંત્રણો અત્યંત કડક છે)થી અલગ પાડવામાં આવે છે. આ સામાન્ય રીતે એવો સમય હતો જ્યારે ઓટોમોબાઇલના ઉપયોગના કારણે ઘણા વિસ્તારોએ પોતાના મુખ્ય શહેરોની અવગણના કરી અને આંતરરાજ્ય હાઇવે, પરા વિસ્તાર અને સેટેલાઇટ શહેરોની તરફેણ કરવામાં આવી હતી. 

વસતીમાં વધારો થયો હોવાથી શહેરી વિકાસ સીમા અંદરની અવિકસીત જમીન ઘટી છે, તેથી નિયમોમાં છુટછાટ આપવા માટે દબાણ વધ્યું છે. વોશિંગ્ટન કાઉન્ટીમાં નાઇકી અને ઇન્ટેલ જેવી બે મોટી રોજગારદાતા કંપનીઓની ઝડપી વૃદ્ધિએ દબાણમાં વધારવામાં ભૂમિકા ભજવી છે.

રાજ્યના અસલ નિયમો પ્રમાણે શહેરી વિકાસ સીમા વિસ્તારવાની જોગવાઇ હતી, પરંતુ ટીકાકારોને લાગ્યું હતું કે તેમાં સફળતા મળી રહી નથી. 1995માં રાજ્યએ એક કાયદો પસાર કર્યો જેના હેઠળ શહેરોએ યુજીબી વિસ્તારવાનું જરૂરી બન્યું જેથી અંદાજિત વૃદ્ધિના સ્તરે 20 વર્ષ માટે ભવિષ્યના હાઉસિંગ માટે અવિકસિત જમીનનો પૂરવઠો મળી રહે.

પોર્ટલેન્ડ ડેવલપમેન્ટ કમિશન અર્ધ જાહેર એજન્સી છે જે બજાર વિસ્તારના વિકાસમાં મહત્ત્વની ભૂમિકા ભજવે છે. શહેરની અર્બન રિન્યુએબલ એજન્સી તરીકે કામ કરવા માટે શહેરના મતદારોએ તેની રચના 1958માં કરી હતી. તે શહેરમાં આવાસ અને આર્થિક વિકાસના કાર્યક્રમ પૂરા પાડે છે અને જંગી પ્રોજેક્ટ રચવા માટે મોટા સ્થાનિક વિકાસકર્તાઓ સાથે પડદા પાછળ કામ કરે છે.

1960ના દાયકાની શરૂઆતમાં પીડીસી (PDC) એ ઇટાલીયન-યહુદી પડોશના શહેરના મધ્ય ભાગને તોડી પાડવામાં આગેવાની લીધી હતી. આ વિસ્તાર આઇ-405 ફ્રીવે, વિલ્મેટ રિવર, ફોર્થ એવેન્યુ અને માર્કેટ સ્ટ્રીટ વચ્ચે આવેલો હતો.

મેયર નીલ ગોલ્ડસ્કમિટએ 1972માં પદ સંભાળ્યું હતું અને મધ્યસ્થ વિસ્તારમાં રહેણાક અને સંબંધિત જીવંતતા પરત લાવવાની હિમાયત કરી હતી જે સાંજે 5 વાગ્યા પછી ખાલી થઇ જતા હતા. આ પ્રયાસોથી ત્યાર પછીના 30 વર્ષ સુધી નાટ્યાત્મક અસર પડી હતી, અને અનેક હજાર નવા રહેણાક એકમો આ 3 વિસ્તારોમાં સ્થપાયા હતાઃ પોર્ટલેન્ડ સ્ટેટ યુનિવર્સિટીથી ઉત્તરમાં (આઇ-405 ફ્રીવે, એસડબલ્યુ બ્રોડવે અને એસડબલ્યુ ટેલર સ્ટ્રીટ વચ્ચે.), માર્કેમ (આઇ-5) પુલ નીચે વોટરફ્રન્ટ પાસે રિવરપેલેસ વિકાસ અને પર્લ ડિસ્ટ્રીક્ટમાં સૌથી નોંધપાત્ર વિકાસ (આઇ-405, બર્નસાઇડ સેન્ટ., એનડબલ્યુ નોર્થઅપ સેન્ટ., અને એનડબલ્યુ નાઇન્થ એવેન્યુ)

પોર્ટલેન્ડ સ્ટેટ યુનિવર્સિટી જ્યોગ્રાફી ડિપાર્ટમેન્ટના સેન્ટર ફોર મેપિંગ રિસર્ચમાં આવેલી ધ અર્બન ગ્રીનસ્પેસિસ ઇન્સ્ટિટ્યૂટ બાંધકામના અને કુદરતી પર્યાવરણના વધુ સારા સંકલનને પ્રોત્સાહિત કરે છે. આ ઇન્સ્ટિટ્યૂટ શહેરી પાર્ક, ટ્રેઇલ, અને નૈસર્ગિક વિસ્તારોના આયોજન માટે સ્થાનિક અને પ્રાદેશિક સ્તરે કામ કરે છે.

"ગ્રિસ્ટ" સામયિક પ્રમાણે પોર્ટલેન્ડ વિશ્વમાં રિકઝેવિક, આઇસલેન્ડ પછી બીજા ક્રમનું સૌથી વધુ ઇકો-ફ્રેન્ડલી અથવા “ગ્રીન” શહેર છે. 2010માં મૂવ, આઇએનસી.એ પોર્ટલેન્ડને “ટોચના 10 સૌથી હરિયાળા શહેરો”ની યાદીમાં મૂક્યું હતું.

નિર્માણ
શહેરી વિસ્તાર
આયોજન અને વિકાસ
પ્રચાલન તંત્ર