"માયકોબેક્ટેરિયમ ટ્યુબર ક્યુલોસિસ" નો ચેપ ધરાવતા લગભગ 90 ટકા લોકો એસિમ્પટમેટિક, સુપ્ત ટીબી ચેપ ધરાવે છે. સુપ્ત ચેપ ક્ષય રોગની બિમારીમાં ફેરવાય તેવી માત્ર 10 ટકા શક્યતા હોય છે. જો કે જો તેની સારવાર ન કરવામાં આવે તો આવા સક્રિય ટીબી કેસોનો મૃત્યુ દર 50 ટકાથી વધુ છે.

માયકોબેક્ટેરિયા જ્યારે પલ્મોનરી એલવીઇઓલીમાં પહોંચે છે ત્યારે ક્ષય રોગનો ચેપ શરૂ થાય છે અહીં તેઓ એલવિયોલર મેક્રોફેજિસના એન્ડોસોમ્સમાં ઘૂસ મારે છે અને પોતાની સંખ્યા વધારે છે. ફેફસામાં ચેપ લાગવાના પ્રારંભિક સ્થાનને ઘોન ફોકસ કહેવાય છે અને સામાન્ય રીતે તે ફેફસાની નીચેની બુટના ઉપરના ભાગમાં અથવા ઉપલી બુટના નીચેના ભાગમાં આવેલું હોય છે. બેક્ટેરિયા ડેન્ડ્રિટિક કોશિકા દ્વારા એકત્ર થાય છે જે રેપ્લિકેશન થવા દેતા નથી જો કે આ કોશિકા બેસિલીને સ્થાનિક મેડિયાસ્ટિનલ લિમ્ફ નોડ સુધી પરિવહન કરી શકે છે. ચેપનો વધુ વ્યાપ અન્ય માંસપેશી અને અવયવોમાં લોહીના પ્રવાહ દ્વારા થાય છે જેમાં ફેફસાના અન્ય ભાગ (ખાસ કરીને ફેફસાની બુટના ટોચના ભાગમાં),પેરિફેરલ લિમ્ફ નોડ્સ, કિડની, મગજ અને હાડકા સુધી સેકન્ડરી ટીબી લેઝન વિકસી શકે છે. શરીરના તમામ ભાગને ક્ષય રોગનો ચેપ લાગી શકે છે પરંતુ તે હૃદય, હાડપિંજરના સ્નાયુ, સ્વાદુપિંડ અને થાયરોઇડને ભાગેજ અસર કરી શકે છે.

ટ્યુબરક્યુલોસિસનું સોજાને કારણે ગાંઠ થઇ ગયેલી સ્થિતિ તરીકે વર્ગીકરણ થયેલું છે. મેક્રોફેજ, ટી લિમ્ફોસાઇટ્સ, બી લિમ્ફોસાઇટ્સ અને ફાઇબરોબ્લાસ્ટનો ચેપી મેક્રોફેજને ફરતે લિમ્ફોસાઇટ્સ દ્વારા ગાંઠ રચવા માટે ભેગા થતા કોશિકાઓમાં સમાવેશ થાય છે. ગાંઠ માયકોબેક્ટેરિયાના ફેલાવાને અટકાવવા ઉપરાંત રોગ પ્રતિકારક તંત્રના કોશિકાના પ્રત્યાયન માટે સ્થાનિક વાતાવરણ પુરું પાડે છે. ગાંઠની અંદર ટી લિમ્ફોસાઇટ્સ ઇન્ટરફેરોન ગેમા જેવા સાયટોકાઇન્સનો સ્ત્રાવ કરે છે જે મેક્રોફેજીસને તે બેક્ટેરિયાનો નાશ કરવા સક્રિય કરે છે કે જેનો તેમને ચેપ લાગ્યો છે. સાયટોટોક્સિક ટી કોશિકાઓ પણ પર્ફોરિન અને ગ્રેન્યુલોસિનનો સ્ત્રાવ કરીને ચેપી કોશિકાઓનો સીધો નાશ કરી શકે છે.

મહત્તની વાત છે કે, બેક્ટેરિયાનો ગાંઠમાં હંમેશા નાશ નથી કરી શકાતો પરંતુ તેને નિષ્ક્રિય બનાવી શકાય છે જે આખરે સુપ્ત ચેપમાં પરિણમે છે. માનવ ટ્યુબરક્યુલોસિસના ગ્રેન્યુલોમાસના અન્ય લક્ષણોમાં કોષિકાનું મૃત્યુ થવાની શરૂઆત થાય છે જેને નેક્રોસિસ કહેવાય છે, જે ટ્યુબરકલ્સનું કેન્દ્ર છે. ખુલ્લી આંખે તે નરમ સફેદ ચીઝ જેવી ભાત ધરાવે છે અને તેને કેસીયસ નેક્રોસિસ કહેવાય છે.

જો ટીબીના બેક્ટેરિયા નુક્શાન પામેલી પેશીમાંથી લોહીના પ્રવાહમાં પ્રવેશ મેળવે તો તે સમગ્ર શરીરમાં ફેલાઇ શકે છે અને ચેપના ઘણા કેન્દ્રો રચી શકે છે જે પેસીમાં નાના સપેદ ટ્યુબરકલ્સ જેવા દેખાય છે. ક્ષય રોગનું આ ગંભીર સ્વરૂપ બાળકો અને મોટાઓમાં સૌથી સામાન્ય છે અને તેને મિલિયરી ટ્યુબરક્યુલોસિસ કહેવામાં આવે છે. આવા ડિસસેમિનેટેડ ટીબીના દર્દીને જો સારવાર ન આપવામાં આવે તો તેનો મૃત્યુ દર લગભગ 100 ટકા છે. પરંતુ જો વહેલી સારવાર આપવામાં આવે તો તે ઘટીને લગભગ 10 ટકા થઇ શકે છે.

ઘણા દર્દીઓમાં ચેપની વધ ઘટ થાય છે. પેશીનો નાશ અને નેક્રોસિસને સારવાર અને ફાઇબ્રોસિસ દ્વારા સંતુલિત કરી શકાય છે. અસરગ્રસ્ત પેશીના સ્થાને ડાઘો પડી જાય છે અને પોલાણમાં ચીઝ જેવું સફેદ નેક્રોટિક તત્વ ભરાય છે. સક્રિય બિમારી દરમિયાન આમાંના કેટલાક પોલાણ શ્વસન નળીની શાખાઓ સાથે જોડાય છે અને આ તત્વને ગળફા દ્વારા બહાર ફેંકી શકાય છે. તે જીવતા બેક્ટેરિયા ધરાવે છે અને માટે તે ચેપ ફેલાવી શકે છે. યોગ્ય એન્ટિબાયોટિક દ્વારા સારવારથી બેક્ટેરિયાનો નાશ થાય છે અને રૂઝ આવે છે. સારવાર દરિમયાન અસરગ્રસ્ત વિસ્તારને સ્થાને ડાઘાવાળી પેશીઓ આવે છે.

જો સારવાર ન કરવામાં આવે તો "માયકોબેક્ટેરિયમ ટ્યુબરક્યુલોસિસ" નો ચેપ લોબર ન્યુમોનિયા બની શકે છે.

આવર્તન
રોગનો ઉદભવ અને વિકાસ
અવરોધકતા
સમાજ અને સંસ્કૃતિ