રોમન લેખક પ્લિની ધ એલ્ડરે લખ્યું છે કે તેઓ તેમના દિવસોમાં સૌથી મહત્વપૂર્ણ ગણાતા શાકભાજી અને કંદમૂળોમાં સલગમને સ્થાન આપી છે. તેઓ સલગમને અનાજ અને કઠોળ પછી સૌથી વધુ ઉપયોગી ગણે છે, કારણ કે અન્ય કોઈ પણ શાકભાજી કે કંદમૂળ કરતાં સલગમ વધારે પૌષ્ટિક છે. પ્લિનીએ પશુધન માટે ઘાસચારાના સ્રોત તરીકે પણ તેની પ્રશંસા કરી છે અને કહ્યું છે કે તેના વાવેતર માટે વિશિષ્ટ પ્રકારની જમીન જરૂરી ન થી અને આ કારણે આગામી વાવતર સુધી સલગમ મેદાન પર રહી શકે છે. તે મનુષ્યોને દુષ્કાળથી બચાવે છે. ("એન. એચ." 18.34)

તુર્કીમાં, ખાસ કરીને એડન નજીકના વિસ્તારમાં, સલગમનો ઉપયોગ સલગમ નામનું જ્યુસ બનાવવામાં થાય છે, જે જાંબલી ગાજર અને ગરમ મસાલામાંથી તૈયાર કરવામાં આવે છે અને બરફ મિશ્ર કરી પીરસવામાં આવે છે. લેબનોન જેવા મધ્ય પૂર્વના દેશોમાં સલગમનો ઉપયોગ અથાણુ કે સરકા તરીકે થાય છે.

જાપાનમાંસલગમનું અથાણું પણ લોકપ્રિય છે અને કેટલીકવખત તેને મીઠા કે સોયાસોસ સાથે તળવામાં આવે છે.

મેસેચ્યુસેટ્ટસમાં વેસ્ટપોર્ટમાં મેઇન રોડ પર સ્થિત શાકભાજી માટે અત્યંત થોડી ઐતિહાસિક નોંધમાં મેકોમ્બર સલગમનું સ્થાન છે, 

આયરલેન્ડ અને સ્કોટલેન્ડમાં સર્વસંતદિનની આગલી સાંજે ઉજવણી શરૂ થઈ ત્યારે સલગમના ફાનસ કે ઘુમ્મટની જૂની પ્રથા છે. સલગમ કકડા કાપી લેવામાં આવે છે અને તેનો ઉપયોગ ફાનસ કે દિવાદાંડીમાં મીણબત્તી તરીકે કરવામાં આવે છે. સેમ્હૈન ખાતે આ પ્રકારની મીણબત્તીઓ "સેમ્નાગ" તરીકે ઓળખાય છે, જે પરંપરાગત સેલ્ટિક તહેવારોનો એક ભાગ છે. મોટા સલગમમાં ખાડો પાડવામાં આવે છે, તેમાંથી ચહેરા બનાવવામાં આવે છે અને તેને બારીમાં રાખવામાં આવે છે.આ રીતે તેનો ઉપયોગ નુકસાનકારક જીવો સામે રક્ષણ મેળવવા માટે થાય છે. 

લોરી લીએ તેમની આત્મકથા ‘’ધ એજ ઓફ ડે’’માં કોટસ્વોલ્ઝમાં તેના બાળપણના સંસ્મરણો વાગોળતા બારમી રાત્રિની આજુબાજુ યોજાતા પેરોકિયલ ચર્ચ ટી એન્ડ એન્યુઅલ એન્ટરટેઇન્મેન્ટનો ઉલ્લેખ કર્યો છે અને લખ્યું છે કે "અમે તેનો લાલ ચહેરો જોયો, જે ગરમ સલગમ જેવો હતો.. જાણે તેને આગમાં તપાવ્યો ન હોય."

ઇરાનમાં તેનો ઉપયોગ તાવમાં શરીરનું તાપમાન ઘટાડવા થાય છે.

પંજાબ અને કાશ્મીર વિસ્તાર (ભારત, પાકિસ્તાન)માં સલગમનો ઉપયોગ વિવિધ પ્રકારની વાનગીઓ બનાવવામાં થાય છે. તેમાં સૌથી પ્રસિદ્ધ વાનગી ‘’શાબ-દૈગ’’ છે.

ઇતિહાસ
વાવેતર
માનવ ઉપયોગ
વર્ણન