સત્તરમી સદીની શરૂઆતમાં સંગીતકારોએ વધુ સંવેદનશીલ કામ કરવાનું શરૂ કર્યું. તેમને લાગ્યું કે એકતારાની પદ્ધતિ સંવેદનશીલ સંગીત સાથે વધારે અને શ્રેષ્ઠ રીતે બંધ બેસતી છે અને તેમણે સંગીતનાં એવા ટૂકડાઓનું સર્જન કર્યું કે જેમાં માનવીઓ પોતાના અવાજમાં ગાઈ શકે. જેનાં પરિણામે જે સાધનો વિશાળ રેન્જમાં પોતાની ક્ષમતા પુરવાર નહોતા કરી શકતા તેમનો અવાજ સંવેદનાહિન લાગવા માંડ્યો અને તેમનુ ચલણ બંધ થવા લાગ્યું. તેમાંનું એક સાધન હતું શરમાઈ કે તુરાઈ વાયોલિન, વાયોલા, બેરિટોન અને વિવિધ પ્રકારનાં તંતુવાદ્યોએ પ્રખ્યાત સંગીત ઉપર પોતાનું આધિપત્ય જમાવ્યું. જોકે, વર્ષ 1750ની શરૂઆતમાં ગિટારની લોકપ્રિયતા વધવાને કારણે સંગીતનાં સૂરોમાંથી તંતુવાદ્યો અદૃશ્ય થવા લાગ્યા. તંતુવાદ્યો આધારિત સંગીત મંડળીઓનું ચલણ વધવાને કારણે વાંસળી, શરણાઈ, બાસૂન વગેરે જેવાં સુષિર વાદ્યો ફરી પાછા મંડળીમાં સામેલ થવા માંડ્યા જેની પાછળનો આશય માત્ર તંતુવાદ્યોની એક જ પ્રકારની બીબાંઢાળ પદ્ધતિને બદલવાનો હતો.

સત્તરમી સદીના મધ્ય ભાગમાં જે સાધનને હન્ટર્સ હોર્ન તરીકે ઓળખવામાં આવતું હતું તેમાં થોડા ફેરફારો કરવામાં આવ્યા. તેની તબદિલી કલાનાં સાધન તરીકે થઈ. જેમાં લાંબી ભૂંગળી, સાંકડો નળાકાર અને મોટો ઘંટ ઉપયોગમાં લેવાયો હતો અને તેની રેન્જ ખૂબ જ વધારે હતી. આ તબદિલીની વિસ્તૃત વિગતો અસ્પષ્ટ છે. પરંતુ આધુનિક હોર્ન યા તો બોલચાલની ભાષામાં કહીએ તો ફ્રેન્ચ હોર્નની શોધ 1725માં કરવામાં આવી હતી. સ્લાઇડ ટ્રમ્પેટમાં પણ ફેરફારો થયા જેમાં લાંબો ધાતુનો માઉથપિસ તેના છેડે વળી જતો હતો અને બહાર નીકળત હતો જેના કારણે વાદક અસિમિતપણે તેના સ્વરને ગોઠવી શકતો હતો. ટ્રમ્પેટને વગાડવામાં સરળતા નહોતી રહેતી જેના કારણે તેમાં કરવામાં આવેલા આ ફેરફારો ખૂબ જ અપ્રિય બન્યા હતા. બારોક સમયગાળા દરિમયાન ઓર્ગનના અવાજમાં પરિવર્તન લાવવામાં આવ્યું. લંડનના એક ઉત્પાદક અબ્રાહમ જોર્ડને તેના સ્ટોપ્સ વધારે મોંઘા બનાવ્યા અને તેમાં મોંઘા પેડલ્સનો ઉમેરો કર્યો. સાશે આ વલણને ઓર્ગનના સામાન્ય અવાજને ભ્રષ્ટ થતો ગણાવ્યો હતો.

પુરાતત્વવિદ્યા
મધ્યયુગ પૂર્વેનો પ્રાચીનકાળ
બારોક સમયગાળો
ઇતિહાસ