મોટાભાગના ભારતીયો કૃષિ ક્ષેત્રમાં કામ કરે છે.

ખેતિય પેદાશના ઉત્પાદનમાં વિશ્વભરમાં ભારત બીજા () સ્થાને છે. 2007માં કૃષિ () અને તેને સંબંધિત વન (), વૃક્ષછેદન () અને માછીમારી () જેવા ક્ષેત્રોનું જીડીપીમાં 16.6 ટકા યોગદાન હતું અને કુલ કામમાં રોકાયેલા માણસોના 60 ટકા આ ક્ષેત્રમાં રોજગાર મેળવતા હતા. જીડીપીમાં તેના યોગદાનમાં થોડો ઘટાડો છતાં હજી આ ક્ષેત્ર સૌથી મોટું આર્થિક ક્ષેત્ર છે અને ભારતના સમગ્ર સામાજિક-આર્થિક વિકાસમાં તેની મહત્વની ભૂમિકા છે. ભારતમાં 1950થી પંચવર્ષીય યોજનાઓમાં કૃષિ ક્ષેત્ર પર વિશેષ ભાર મૂકાતા અને ભારતમાં હરિત ક્રાંતિ ()ના સમયથી સિંચાઈ (), ટેક્નોલોજી, આધુનિક કૃષિ પદ્ધતિઓનો ઉપયોગ અને કૃષિ ધિરાણ તથા સબસિડીની જોગવાઈને કારણે તમામ પાકની નીપજ ()માં વધારો થયો છે. જોકે આંતરરાષ્ટ્રીય દેશોની સરખામણી કરતા માલૂમ પડે છે કે વૈશ્વિક સૌથી ઊંચી નીપજના 30થી 50 ટકા નીપજ ભારતની સરેરાશ નીપજ રહી છે. 

ભારત વિશ્વમાં દૂધ (), કાજુ (), નારિયેળ (), ચા (), આદુ (), હળદર () અને કાળા મરી ()નું સૌથી વધુ ઉત્પાદન કરતો દેશ છે.તે વિશ્વમાં સૌથી વધુ ઢોરઢાંખર () ધરાવતો દેશ છે.(19.3 કરોડ) તે ઘઉં (), ચોખા (), ખાંડ (), મગફળી () અને દરિયાની માછલી ()નું બીજા ક્રમનું સૌથી વિશાળ ઉત્પાદક છે. તમાકુ ()ના ઉત્પાદનમાં તે ત્રીજા ક્રમે છે. ફળના ઉત્પાદનમાં ભારતનો વિશ્વભરમાં 10 ટકા ફાળો છે. જેમાં કેળા () અને ચીકુ ()માં સૌથી વધુ ઉત્પાદન છે. 

વિકાસના મુદ્દાઓ
ભવિષ્યની આગાહી
ઉદ્યોગ અને સેવા
કૃષિ