તેમનાં કાર્યો અને સિદ્ધિઓનું વિશ્વ્લેષણ કરતાં, જહોન પોલ બીજાએ પૂછ્યું હતું: "પોતાની જાતને અન્યોની સેવામાં સંપૂર્ણપણે ખૂંપાવી દેવાની શકિત અને ખંત મધર ટેરેસા કયાંથી મેળવતાં હતાં? તેમને એ શકિત અને ખંત પ્રાર્થનામાંથી અને જિસસ ક્રિસ્ટના મૂક ચિંતનમાંથી, તેમના પવિત્ર ચહેરામાંથી, તેમના શુદ્ધ હૃદયમાંથી મળતી હતી. અંગત ધોરણે, પોતાની ધાર્મિક માન્યતાઓ અંગે મધર ટેરેસાને સંશય ઉદ્ભવતા હતા અને આ સંઘર્ષ લગભગ પચાસેક વર્ષો સુધી, તેમના અંતિમ સમય સુધી ચાલ્યો, તે દરમ્યાન તેમના પોસ્ટુલેટર પૂજય બ્રાયન કોલોડાઈજચુકના શબ્દોમાં, "તેમને પ્રભુની કોઈ પ્રકારની હાજરી વર્તાઈ નહોતી", "ન તો તેમના હૃદયમાં કે ન તો ખ્રિસ્તમાં." મધર ટેરેસાએ પ્રભુનું અસ્તિત્વ હોવા અંગે ગંભીર શંકાઓ અભિવ્યકત કરી હતી અને પોતાના આ શ્રદ્ધાના અભાવ બાબતે દુઃખ પણ વ્યકત કર્યું હતું:
ઉપરના શબ્દોને ટાંકીને તેમના પોસ્ટુલેટર પૂજય બ્રાયન કોલોડાઈજચુકે (શુદ્ધીકરણ બાબતે પુરાવા એકઠા કરવા માટે જવાબદાર અધિકારી) ચેતવતાં કહ્યું હતું કે કેટલાક લોકો તેમના શબ્દોનો ખોટો ભાવાર્થ કાઢે તેવું જોખમ છે, પણ તેમના થકી ઈશ્વર કામ કરી રહ્યો છે એવી તેમની શ્રદ્વા કદી ડગમગી નહોતી, ભલે ઈશ્વર સાથેનો સામીપ્યનો ભાવ ઘટતો જતો હોવાનું તેમણે અનુભવ્યું હતું પણ ઈશ્વરના અસ્તિત્વ અંગે તેમને કોઈ પ્રશ્ન હતો નહીં. આ પ્રકારના ધાર્મિક સંશયો અથવા તો કૅથેલિકો જેને આધ્યાત્મિક કસોટીઓ ગણે છે તે બીજા અનેક સંતોને પણ અનુભવાયા છે, ઉદાહરણ તરીકે જેમના નામ પરથી મધર ટેરેસાનું નામ છે તે લિસિએકસના સંત થેરેસે તેને "કશા વિનાની, વિહોણી રાત્રિ" કહી છે. ભલે કેટલાકને એવું લાગે કે સંતત્વ તરફની યાત્રામાં તેમણે વ્યકત કરેલા સંશયો અંતરાયરૂપ બની શકે, પણ એ માન્યતા ભૂલભરેલી છે, તેનાથી તદ્દન વિપરીત સાચું છે; સંતત્વના રહસ્યના અનુભવ સાથે આમ થવું એકદમ સુસંગત છે.

મધર ટેરેસાએ પોતાના દસ વર્ષના શંકાના ગાળા પછી, તેમની શ્રદ્ધા પુનર્જીવિત થઈ હોય તેવા ટૂંકા ગાળાનું વિવરણ કર્યું છે. 1958ની પાનખરમાં પોપ પાયસ બારમાના મૃત્યુ સમયે, તેમના માટે અંતિમ પ્રાર્થના કરતાં તેમણે કહ્યું હતું કે તેઓ પોતે "ખૂબ લાંબા અંધકારઃ એ વિચિત્ર વેદના"માંથી મુકત થયા છે. જો કે, પાંચ અઠવાડિયાં પછી, તેમણે ફરીથી શ્રદ્ધા જાળવી રાખવામાં પડતી મુશ્કેલીઓ વર્ણવી હતી.

66 વર્ષના ગાળા દરમ્યાન મધર ટેરેસાએ પોતાના ઉપરીઓ અને કન્ફેસર્સ(પાપનો એકરાર સાંભળનાર પાદરીઓ)ને અનેક પત્રો લખ્યા હતાં. પોતાના આ પત્રોનો નાશ કરવામાં આવે તેવી ઇચ્છા તેમણે વ્યકત કરી હતી, નહીં તો "લોકો મારા વિશે વધુ, અને જિસસ વિશે ઓછું વિચારશે."
જો કે, તેમની આ વિનંતી છતાં તેમનો પત્રવ્યવહાર "મધર ટેરેસાઃ કમ બિ માય લાઈટ" (ડબલડે)માં સંકલિત કરવામાં આવ્યો છે. પોતાના આધ્યાત્મિક રહસ્યમિત્ર પૂજય મિશેલ વાન દેર પીટને લખેલો એક પત્ર, જે જાહેર થઈ ચૂકયો છે, તેમાં તેમણે લખ્યું હતું, "તમારા પર જિસસને બહુ વિશેષ પ્રકારનો પ્રેમ છે. (પણ) મારા માટે, મૌન અને શૂન્યતા એટલા મહાન છે, કે હું જોઉં છું અને મને દેખાતું નથી, - સાંભળું છું અને શબ્દો મારા કાને નથી પડતા- જીભ હલે છે (પ્રાર્થનામાં) પણ કશું કહેતી નથી... હું ઇચ્છું છું કે તમે મારા માટે પ્રાર્થના કરો- કે હું તેને મુકત દોર આપું."

અનેક સમાચાર માધ્યમોએ મધર ટેરેસાનાં લખાણોને "શ્રદ્ધાની કટોકટી" તરીકે વર્ણવ્યા છે. તેમની જાહેર છબિ માત્ર પ્રસિદ્ધિ માટે જ મુખ્યત્વે ઊભી કરવામાં આવી છે; તેમની અંગત માન્યતાઓ અને વ્યવહાર જુદા છે અને તેમનાં લખાણો તેના પુરાવારૂપ છે એવું ક્રિસ્ટોફર હિચેન્સ જેવા તેમના કેટલાક ટીકાકારો કહ્યું. હિચેન્સે લખ્યું, "તો, વધુ આઘાતજનક શું છેઃ તે કે શ્રદ્ધાળુએ બહાદુરીપૂર્વક એ હકીકતને પડકારવી જોઈએ કે તેમની નાયિકાઓમાંથી એક પાસે બધું છે, પરંતુ તે પોતાની શ્રદ્ધા ખોઈ બેઠી છે, કે પછી તે કે ચર્ચ જાણી જોઈને પ્રસિદ્ધિ માટે અનુકૂળ વ્યકિતને ગોઠવે છે, એક મૂંઝાયેલી વૃદ્ધા જે માન્યામાં ન આવે તેવા એકદમ વ્યવહારિક હેતુઓ બરાબર જાણે છે?" જો કે, "કમ બિ માય લાઈટ" ના સંપાદક બ્રાયન કોલોદિએજચુક જેવા બીજા કેટલાક 16મી સદીના રહસ્યમય ક્રોસના સંત જહોન સાથે સરખામણી કરે છે, સંત જહોને અમુક આધ્યાત્મિક શિક્ષકોના વિકાસના અમુક ચોક્કસ તબક્કાને વર્ણવવા માટે "આત્માની કાળીડિબાંગ રાત્રિ" જેવો શબ્દપ્રયોગ નિપજાવ્યો હતો. તેમના આ પત્રો તેમની સંતત્વ તરફની પ્રગતિને અસર નહીં કરે તેવું વેટિકને સૂચવ્યું હતું. ખરેખર, તેમના પોસ્ટુલેટર, પૂજય બ્રાયન કોલોડાઈજચુકે જ આ પુસ્તકનું સંપાદન કર્યું હતું.

બેનેડીકટ સોળમાએ પોતાના પોપ તરીકેના પહેલા પરિપત્ર, "ડ્યૂસ કારીટાસ ઈસ્ત" માં કલકત્તાની ટેરેસાનો ત્રણ વખત ઉલ્લેખ કર્યો હતો અને પરિપત્રમાં પોતાના મુખ્ય મુદ્દાઓમાંના એકને સમજાવવા માટે પણ તેમના જીવનનું ઉદાહરણ ટાંકયું હતું."કલકત્તાના બ્લેસિડ ટેરેસાના ઉદાહરણથી આપણે સ્પષ્ટપણે જોઈ શકીએ છીએ કે પ્રભુની પ્રાર્થનામાં ગાળેલો સમય, આપણા પાડોશીઓની અસરકારક અને પ્રેમાળ કાળજી રાખવામાં ઘટાડો નથી કરતો, પરંતુ ખરેખર તો સેવા કરવા માટે એ આપણો અખૂટ ઊર્જાનો સ્રોત બને છે." મધર ટેરેસાએ સ્પષ્ટ કર્યું હતું કે "માત્ર મનથી પ્રાર્થના અને આધ્યાત્મિક વાંચનથી જ આપણે પ્રાર્થનાની ભેટને કેળવી શકીએ છીએ."

આમ તો મધર ટેરેસાના સંગઠન અને ફ્રાંસિસકન સંગઠન વચ્ચે કોઈ સીધું જોડાણ નહોતું, પણ તેઓ એસિસીના સંત ફ્રાંસિસના બહુ મોટો પ્રશંસક તરીકે જાણીતા હતાં. એ જ પ્રમાણે, તેમના પ્રભાવ અને તેમના જીવન પર ફ્રાંસિસિકન આધ્યાત્મિકતાનો પ્રભાવ જોવા મળતો હતો. દરરોજ સવારે બિરાદરીની સભા પછી થેંકસગિવિંગ (ઉપકાર ઉત્સવ) દરમ્યાન ચૅરિટિની સિસ્ટર્સ સંત ફ્રાન્સિસની શાંતિપ્રાર્થનાનું પઠન કરે છે અને મધર ટેરેસાના સંગઠનની ઘણી શપથવિધિઓ અને તેમના પાદરીઓની મહત્ત્વની બાબતો ઘણા અંશે સરખા છે. સંત ફ્રાન્સિસ ગરીબાઈ, પવિત્રતા, આજ્ઞાકિંતતા અને ખ્રિસ્તની શરણાગતિ પર ભાર મૂકે છે. તેમણે જાતે પણ પોતાના જીવનનો મોટો ભાગ ગરીબોની સેવા કરવામાં, ખાસ કરીને તે જયાં વસતા હતા ત્યાંના રકતપિત્તીયાઓની સેવા કરવામાં વીતાવ્યો હતો.

આધ્યાત્મિક જીવન
સ્મારક ઉત્સવ
પૂર્વજીવન
વિશ્વના અન્ય ભાગોમાં તેમને મળેલો આવકાર