1899માં, જે એ મેકવિલિયમે પોતાના પ્રયોગો વિષે બ્રિટિશ મેડિકલ સામયિકમાં નોંધ્યું હતું કે વેન્ટીકુલરના સંકોચનથી એસીસ્ટોલ થઇ જવાના વિષયમાં માનવ હૃદય પર વિદ્યુત આવેગ કે ધક્કાનો પ્રયોગ શક્ય છે અને આવેગોથી 60-70/પ્રતિ મિનિટના સમાન અવકાશમાં પ્રતિ મિનિટ 60-70 ધબકારાની હૃદયની લયને ફરીથી ઉત્પન્ન કરી શકાય છે. 

1926માં, સિડનીના રોયલ પ્રિન્સ આલ્ફ્રેડ દવાખાનાના ડૉ માર્ક સી લિડવેલ અને સિડની વિદ્યાપીઠના ભૌતિક વિજ્ઞાની ઇડગર એચ બૂથની સહાયથી એક સુવાહ્ય પ્રયોગાત્મક સાધનની રચના કરી, જેને એક પ્રકાશિત બિંદુમાં પ્લગ કરવામાં આવ્યો હતો અને જેમાં "એક ઘ્રુવને પ્રબળ મીઠાના પ્રવાહીમાં બોળેલા ચામડીના પેડથી લાગુ કરીને", જ્યારે બીજા ધ્રુવને "તેના બિદુંઓને બાદ કરતા વિદ્યુત-અવાહક સોયથી લાગુ કરાયો હતો", અને તેને હૃદય કક્ષની અંદર યોગ્ય રીતે પ્લગ કરવામાં આવ્યો હતો. "પેસમેકર દર લગભગ 80 થી 120 પ્રતિ મિનિટના હિસાબે પરિવર્તનશીલ હતો, અને આ જ રીતે વોલ્ટેજ પણ 1.5 થી 120 વોલ્ટની વચ્ચે પરિવર્તનશીલ હતો" 1928માં, આ સાધનનો ઉપયોગ સિડનીના ક્રાઉન સ્ટ્રીટ મહિલાઓના દવાખાનામાં એક નવજાત બાળકને ફરીથી જીવત કરવા માટે કરવામાં આવ્યો હતો, જેનું હૃદય તેના "પોતાની સંમતિથી ધબકી રહ્યું હતું", "દસ મિનિટ બાદ" તે યોગ્ય રીતે ધબકવા લાગ્યું.

1942માં, સ્વતંત્રરીતે કાર્ય કરતા અમેરિકાના શરીર વિજ્ઞાની અલ્બર્ટ હેમનને પોતે જ એક ઇલેક્ટ્રો-મેકેનિકલ સાધનની રચના કરી, જે એક સ્પ્રિંગ-વુન્ડ હાથથી ચાલતી મોટરની શક્તિથી કાર્યરત હતો. હેમન પોતાની આ શોધને કુત્રિમ પેસમેકરનો સંદર્ભ આપ્યો હતો, અને આ પારિભાષિક શબ્દનો ઉપયોગ આજ દિવસ સુધી કરવામાં આવી રહ્યો છે.

1930ની શરૂઆત અને બીજા વિશ્વ યુદ્ધની વચ્ચે કરાયેલા સંશોધનના પ્રકાશનમાં એક સ્પષ્ટ જોવા મળી, જેના કારણે લોકો તેવું માનતા હશે કે 'મરેલા લોકોને ફરીથી જીવીત કરવું' તે પ્રકૃતિમાં હસ્તક્ષેપ કરવા સમાન છે. ઉદાહરણ માટે, "પોતાના સાથી દાક્તરોમાં અને તે સમયના સમાચાર પત્રની ખબરોના કારણે, પ્રતિકૂળ પ્રચારથી દૂર રહેવા માટે હેમને માનવ પર કરેલા પેસમેકરના ઉપયોગની માહિતીને પ્રગટ ના કરી. લીડવેલ આ વાતથી સારી રીતે વાકેફ હતા અને આથી જ તેમને મનુષ્યો પર આ પ્રયોગોને આગળ ન વધાર્યા". 

ટોરેન્ટોના સાર્વજનિક દવાખાનામાં હૃદય-છાતીના શાસ્ત્રવૈદ્ય વિલ્ફ્રેડ ગોર્ડોન બિગ્લોના અવલોકોના આધારે 1950માં કેનેડિયન વિદ્યુત ઇજનેર જોન હોપ્સે એક બાહ્ય પેસમેકરની રચના તૈયાર કરીને તેને બનાવ્યું. એક વાસ્તવિક બાહ્ય સાધનમાં ટ્રાંસક્યુટેનીયસ પેસિંગ આપવા માટે વૈક્યૂમ ટ્યૂબ પદ્ધતિનો ઉપયોગ કરતા હતો, દર્દી પર તેનો ઉપયોગ કરવાથી દર્દીને દુખાવો અને થોડુંક અપરિષ્કૃત લાગતું હતું, અને દિવાલ પર લાગેલા AC (એસી) સોકિટથી સંચાલિત થવાના કારણે આમાં વેન્ટીક્યુલર ફાઇબ્રિનોશનથી પ્રેરિત થવાના કારણે દર્દીની વિજળી કે કંરટ લાગવાથી મૃત્યુ થવાની શક્યતા રહેતી હતી.

પોલ જોલ સહિત કેટલાય આવિષ્કારકોએ ત્યાર પછીના વર્ષોમાં નાનું પણ ભારે તેવા ટ્રાંસક્યુટેનીયસ પેસિંગ સાધનો બનાવ્યા, જેમાં વીજળીના પુરવઠા માટે ફરીથી ચાર્જ કરવા માટે મોટી બેટરીનો ઉપયોગ કરવામાં આવતો હતો.

1957માં, ડૉ.વિલિયમ એલ. વેઇરીચે મીન્નેસોટા વિદ્યાપીઠ ખાતે કરાયેલા સંશોધનોના પરિણામોને બહાર પાડ્યા. માયોકાર્ડિયલ ઇલેક્ટ્રોડના ઉપયોગથી હૃદયના દર, હૃદય સંબંધી નીપજ અને સંપૂર્ણ હૃદય અંતરાયવાળા પ્રાણીની વચલી મુખ્ય ધોરીના દબાણની પુન:પ્રસ્થાપના કારણે આ અભ્યાસોને પ્રદશિત કરવામાં આવ્યા હતો. આ સમય દરમિયાન, પોસ્ટસર્જિકલ હૃદય અવરોધ પર આ પ્રભાવશાળી નિયંત્રણ ઓપન હાર્ટ સર્જરીથી થતા મૃત્યુ દરને નીચો લાવવામાં મહત્વપૂર્ણ સાબિત થયો.
સિલિકોન ટ્રાન્ઝિસ્ટરનો વિકાસ અને તેની પહેલી વ્યાપારીક ઉપલબ્ધતા 1956માં થઇ હતી, જે હૃદય સંબંધી ગતિ બનાવવાની તેજીના વિકાસમાં નિર્ણાયક ઘટના સાબિત થઇ.

1957માં, મિનીપોલિસ, મીન્નેસોટાના ઇજનેર અર્લ બક્કનને ડૉ. સી. વોલ્ટન લિલેહેઇના દર્દી માટે ધારણ કરી શકાય તેવા પ્રથમ બાહ્ય પેસમેકરનું ઉત્પાદન કર્યું. એક નાના પ્લાસ્ટિકના ડબ્બામાં રાખેલ આ ટ્રાન્ઝિસ્ટરાઇજ્ડ પેસમેકરમાં હૃદયના દરની ગતિ અને બહાર નીકળેલા વોલ્ટેજને વ્યવસ્થિતરીતે નિયંત્રિત કરવાની છૂટ આપે છે અને ઇલેક્ટ્રોડનું આ જોડાણ દર્દીની ચામડીથી થઇને જે સપાટીથી સંલગ્ન હૃદયના માયોકાર્ડિયમાં આવીને સમાપ્ત થતો હતો. 

સ્વીડનના સોલ્નામાં આવેલ કારોલિંસ્કા સંસ્થામાં 1958માં એક પૂર્ણ રીતે સ્થાપી શકાય તેવા પેસમેકરનો માનવ શરીરમાં પ્રથમવાર નૈદાનિક સ્થાપના કરનામાં આવી હતી, જેમાં રુને એક્વિસ્ટ અને શાસ્ત્રવૈદ્ય એકે સેનિંગ દ્વારા બનાયેલા પેસમેકરનો ઉપયોગ કરવામાં આવ્યો હતો, જે થોરાકોટોમી (છાતીમાં શાસ્રક્રિયા કરી ચીરો મૂકવો)થી હૃદયના માયોકાર્ડીયમાં જોડાયેલા ઇલેક્ટ્રોડને જોડવામાં આવ્યા હતા. આ સાધન ત્રણ કલાક બાદ નિષ્ફળ ગયું. ત્યારબાદ એક બીજું ઉપકરણને સ્થાપવામાં આવ્યું જે બે દિવસ સુધી ચાલ્યું. દુનિયાના પહેલા પેસમેકરને સ્થાપિત કરાવનાર દર્દી, એર્ને લાર્સનને તેમના જીવનમાં વિભિન્ન પ્રકારના 26 પેસમેકરો લગાવ્યા હતા. 2001માં, 86 વર્ષની ઉંમરે તેમની મૃત્યુ થઇ.

1969માં, અસ્થાયી ટ્રાંસવેનસ પેંસિંગને પહેલીવાર ફર્મન "એટ એલ." દ્વારા પ્રદર્શિત કરવામાં આવ્યું, જેમાં કેથિટેર ઇલેક્ટ્રોડને દર્દીના બસિલિકા શીરા દ્વારા અંદર નાખવામાં આવતી હતી. 

ફેબ્રુઆરી 1970માં, ઉરુગ્વેના મોન્ટેવિડિયોમાં આવેલ કસ્મુ દવાખાનામાં ફીઆન્દ્રા અને રુબીઓ નામના દાક્તરો દ્વારા સ્વીડિશ ઇલ્મક્વિસ્ટ ઉપકરણના એક સુધારેલા ઉપકરણને સ્થાપવામાં આવ્યું. આ ઉપકરણવાળા દર્દીનું બીજી બિમારીઓને કારણે 9 મહિના બાદ મૃત્યુ થયું ત્યાં સુધી તે પેસમેકર તેના શરીરમાં કામ કરી રહ્યું હતું. પહેલાની સ્વીડીશ-રચનાવાળા ઉપકરણોમાં રિચાર્જ કરી તેની બેટરીનો ઉપયોગ કરવામાં આવતો હતો, જે બહાર આવેલી એક વિગમન કોઇલ દ્વારા ચાર્જ કરવામાં આવતી હતી. સ્થાપી શકાય તેવા પેસમેકરનું નિર્માણ વિલ્સન ગ્રેટબન્ચ દ્વારા કરવામાં આવ્યું હતું, જેમાં વ્યાપક પશુ પરીક્ષણ કર્યા બાદ એપ્રિલ 1960માં તેનો ઉપયોગ મનુષ્યોના પ્રવેશમાં કરાયો હતો. ગ્રેટબન્ચનું આ નવીનીકરણ આના પહેલાના સ્વીડિશ ઉપકરણ જેમાં પ્રાથમિક સેલમાં (પારાની બેટરી)નો ઉપયોગ ઊર્જાના સ્તોત્ર તરીકે કરવામાં આવતો હતો, તેના કરતા અલગ હતો. પ્રથમ દર્દી 18 મહિના સુધી જીવ્યો હતો. 

પ્રસ્થાપિત પેસમેકરની સાથે ટ્રાંસવેનસ પેસિંગનો ઉપયોગ પહેલી વાર યુએસએ (USA)ના પરસોનેટમાં, સ્વીડનના લેગરગ્રેનમાં અને ફ્રાન્સના જીન-વેલ્ટીમાં 1962-63ની વચ્ચે થયો હતો. ટ્રાંસવેનસ, કે પરવેનસ, પ્રક્રિયામાં શિરાની અંદર એક ચીરો લગાવીને કેથિટર ઇલેક્ટ્રોડ લીડને ફ્લૂરોસ્કોપના માર્ગદર્શન હેઠળ નાખવામાં આવે છે, તેને ત્યાં સુધી અંદર નાખવામાં આવે છે જ્યાં સુધી જમણા વેન્ટ્રિકલના ટ્રાબેકુલેની અંદર તે નથી જતુ રહેતું. આ પદ્ધતિ મધ્ય-1960 સુધીમાં પસંદગીની પદ્ધતિ બની ગઇ.

શરૂઆતના વર્ષોમાં આ ટેકનોલોજીને વિકસિત કરવામાં જે લોકોએ મહત્વનો ફાળો આપ્યો હતો તે મેડટ્રોનિક મિન્નેપોલિસના બોબ એન્ડેસન, લંડનના સેન્ટ જોર્જસ દવાખાનાના જે. જી (જેફ્રી) ડેવિસ, અમેરિકન ઓપ્ટિકલના બારો બેર્કોવિટ્સ અને શેલ્ડોન થલેર, ટેલીટ્રોનિક્સ ઓસ્ટ્રેલિયાના જેફ્રી વિકહમ, કોર્ડિસ કાર્પોરેશન ઓફ માયામીના વાલ્ટર કેલર, હેન્સ થોર્નાન્ડર, જેમને ઉપરોક્ત સ્વીડનના ઇલેમા-સ્કોન્ડરને રુન ઇમ્લેક્વીસ્ટ સાથે જોડાયેલા હતા, હોલેન્ડના જૈનવિલેમ વૈન ડેન બર્ગ અને કાર્ડિયક પેસમેકર્સ Inc.ના ગુઇડન્ટના એન્થની અડુસી છે.

જીવનશૈલીમાં મહત્વ
પેસિંગની પદ્ધતિઓ
એપીકાર્ડિયલ પેસિંગ (અસ્થાયી)
ઇતિહાસ