સ્વાઝીલેન્ડના રાજ્યમાં લગભગ 200,000 વર્ષ પૂર્વે પથ્થરયુગ વખતે માનવ ગતિવિધિઓ હોવાનું દર્શાવતી કલાકૃતિઓ મળી આવી છે. પથ્થરો પર દોરેલા પ્રાગૈતિહાસિક કલા ચિત્રોની આશરે 25000 બી.સી. (B.C.) પહેલા શરૂઆત થઈ હતી જે 19મી સદી સુધી ચાલુ રહ્યા હતા.

આ વિસ્તારમાં પ્રાચીનકાળમાં ખોશીઆન વસ્તી હતી જેઓ શિકારી સમૂહો હતા. બાન્તુ હિજરતો વખતે મોટાપાયે તેમના સ્થાને બાન્તુઓ આવી ગયા હતા જે મૂળ પૂર્વીય આફ્રિકાના ગ્રેટ લેક્સના પ્રદેશના હતા. અહીં 4થી સદીથી ખેતી થતી હોવાના તેમજ લોખંડનો ઉપયોગ થતો હોવાના પુરાવા મળ્યા છે અને લોકો હાલની સોથો અને ન્ગુની ભાષાની પૈતૃક ભાષા બોલતા હતા જે 11મી સદીથી મોડી અમલમાં નહોતી આવી. બાન્તુ લોકો સ્વાઝીઓ તરીકે ઓળખાય છે તેમણે 15મી સદીમાં લીમ્પોપો નદી પાર કર્યા બાદ અહીં લોહકામની સ્થાપના કરી હતી તેમજ કૃષિ વસાહતો બનાવી હતી. તેમને દક્ષિણના ન્ડવાન્ડે વંશીય લોકોના કારણે ખૂબ જ આર્થિક દબાણનો અનુભવ થયો હતો.

દેશે પોતાનું નામ રાજા મ્સ્વાતી (I) પહેલાના નામ પરથી અપનાવ્યું હતું. જોકે ન્ગ્વેને સ્વાઝીલેન્ડ માટે વૈકલ્પિક નામ છે અને દ્લામીની શાહી પરિવારની અટક છે, જ્યારે ન્કોસી નામનો અર્થ રાજા થાય છે.

સ્વાઝીલેન્ડ દેશની સ્વાયત્તતા દક્ષિણી આફ્રિકાના બ્રિટિશ કાયદા દ્વારા 19મી અને 20મી સદીમાં નક્કી કરવામાં આવી હતી. 1881માં બ્રિટિશ સરકારે સ્વાઝી સ્વતંત્રતાને સ્વીકૃતિ આપતી સર્વસંમતિ પર હસ્તાક્ષર કર્યા હતા. જોકે, વિવાદાસ્પદ જમીન અને ખાણોના હકોની છૂટછાટો 1890ના ફોરેન જ્યુરિડિક્શન એક્ટ (વિદેશ ન્યાયપાલિકા ધારો)ની સત્તા હેઠળ નક્કી કરવામાં આવ્યા હતા જેની શરતો અનુસાર સ્વાઝીલેન્ડનું વહીવટીતંત્ર પણ તત્કાલિન દક્ષિણ આફ્રિકન ગણરાજ્ય (ટ્રાન્સવાલ) હેઠળ મુકવામાં આવ્યું હતું.

બીજા બોઅર (ડચ વંશના દક્ષિણ આફ્રિકન લોકો) યુદ્ધ (1899-1902)માં સ્વાઝીલેન્ડ પરોક્ષ રીતે સંડોવાયેલું હતું. સંઘર્ષની શરૂઆતમાં જાણવા મળ્યું કે તેનો વહીવટ બ્રેમેર્સડોર્પ ખાતે ઉભા કરાયેલા વસાહતી મુખ્યાલયોની મદદથી દક્ષિણ આફ્રિકન ગણરાજ્ય દ્વારા કરાતો હતો. સપ્ટેમ્બર 1899માં, યુદ્ધના ભણકારા વચ્ચે, વસાહતોમાં રહેનારાઓએ આ વિસ્તાર ખાલી કરવાની શરૂઆત કરી દીધી હતી. સ્વાઝીલેન્ડના ન્ગ્વેને વી (ભુનુ)ને જાણ કરવામાં આવી કે શ્વેત લોકોની ગેરહાજરીમાં આ વિસ્તાર તેમની સંભાળ હેઠળ રહેશે. સ્વાઝીલેન્ડ પોલીસ સર્જીઅન્ટ (સૈન્યમાં એક હોદ્દો) ઓપ્પેરમેનના આદેશ હેઠળ અહીં બાકી રહેલા પરદેશીઓને રાઈફલ અને દારુગોળો આપી રહી હતી ત્યારે તેમણે યુદ્ધનો અભ્યાસ શરૂ કરી દીધો હતો. 4 ઓક્ટોબર 1899ના રોજ, વિશેષ કમિશનર (આયુક્ત) ક્રોઘે સક્રિય સેવાઓમાં લાયક હોય તેવા પરદેશીઓ સિવાય “તમામ શ્વેત વસાહતીઓ”ને વિસ્તાર ખાલી કરવા માટેનું અધિકૃત જાહેરનામું બહાર પાડ્યું હતું. મોટાભાગના બ્રિટિશ વિષયો મોઝામ્બિક સાથેની સરહદ તરફ વળતા હતા, મહિલાઓ અને અન્ય દક્ષિણ આફ્રિકન નાગરિકો વિવિધ મુકામો તરફ જવા લાગ્યા હતા. બેવડું નાગરિકત્વ ધરાવતા લોકો સામે હજુ પણ કાર્યવાહી શક્ય હતી, જોકે તેઓ પોતાના જ લોકો સામે લડવા માંગતા નહોતા. જોકે અચરજમાં મૂકી દે તે રીતે, તે પૈકીના કેટલાક મોઝામ્બિક તરફ અથવા નતલની વસાહતો તરફ નાસી છુટ્યા હતા.

સ્વાઝીલેન્ડના દળો ઓચિંતી અથડામણમાં સંડોવાયા તે પહેલા સુધી આમ નહોતું. 28 ઓક્ટોબર 1899ના રોજ, સ્વાઝીલેન્ડની નવનિયુક્ત સૈનિકોની ટુકડી (કમાન્ડો યુનિટ) ક્વાલિવેની ખાતે બ્રિટિશ પોલીસ વિરુદ્ધ ધસી ગઈ હતી. દક્ષિણ આફ્રિકન ટુકડીમાં અંદાજે 200 પરદેશીઓ હતા, જ્યારે બહારની છાવણીમાં માત્ર 20 માણસો હતા. ભુનુ તેમની સામે આવી રહેલા આક્રમણની પોલીસ છાવણીને ચેતવણી આપી શક્યા હતા. પોલીસ મેજિસ્ટ્રેટ (મુલકના વડા)ના સ્થાન ઈંગ્વાવુમા તરફ ધસી ગઈ હતી. સૈનિકોએ આ જમીન પર ત્યજી દેવાયેલી છાવણીને અને દુકાનને સળગાવી દીધી હતી. ત્યારબાદ જોઆચીમ ફેર્રેરા તેને ઈંગ્વાવુમા તરફ લઈ ગયા હતા. આ ગામને વધુ સુરક્ષા નહોતી અને બાદમાં તેને પણ ખાલી થવું પડ્યું હતું. સ્વાઝીલેન્ડ સૈનિકોએ તેને સળગાવીને જમીન સુધી સંપૂર્ણ ભષ્મીભૂત કરી દીધું હતું, જ્યારે મેજિસ્ટ્રેટ (મુલકના વડા) અને તેમના લોકો 
નોંગોમા નાસી છુટ્યા હતા.

દરમિયાન, પીએટ જોઉબેર્ટે સ્વાઝી લોકોને શાંત રહેવા માટે અને તેમને સંઘર્ષમાં ન સંડોવવા માટે ચેતવણી આપી હતી. તેના બદલે ભુનુને પોતે વસાહતીઓના સત્તાઅધિકારીઓથી અપ્રતિબંધિત હોવાનું પ્રથમ વખત લાગ્યું હતું. ટૂંક સમયમાં પોતે રાજકીય દુશ્મનો સાથે જૂના સંબંધો સ્થાપવા મુક્ત હોવાનું તેને લાગવા માંડ્યું હતું. રાજદ્વારી મ્નકોનકોની કુનેને અને કેટલાક અન્ય લોકોના હિંસક મૃત્યુના સમાચારથી બોઅર (ડચ વંશના દક્ષિણ આફ્રિકન લોકો) દળો લેડીસ્મિથની ઘેરાબંધીમાં સંડોવાયા હતા. મૃતકો પૈકી કેટલાક વસાહતી સત્તાધિકારીઓ સાથે નિકટતાથી જોડાયેલા હતા. જોઉબેર્ટે ચિંતાતુર સૈનિકોને ખાતરી આપવાની હતી કે સ્વાઝીલેન્ડ તેમની વિરુદ્ધ નથી જઈ રહ્યું. ખરેખર, ગુપ્તચરોએ અહેવાલ આપ્યા કે ભુનુને ડર હતો કે તેના પર જાદુઈ વિદ્યાનો ઉપયોગ કરાયો હતો. આ કામ કર્યું હોવાની કોઈપણ વ્યક્તિ પર શંકા જાય તેના ઉપર તે હુમલો કરતો હતો. 10 ડિસેમ્બર 1899ના રોજ, ગંભીર બીમારીના કારણે ભુનુનું મૃત્યુ થયું હતું. સમકાલીન પત્રો તેનું મૃત્યુ દારુના કારણે થયુ હોવાની આશંકા વ્યક્ત કરતા હોવા છતા, તેની મૃત્યુ માટે જાદુટોણાંને જવાબદાર ગણાવ્યા હતા.     ત્યારબાદ તેની માતા લાબોત્સીબેની મ્દલુલી કારભારી બની ગઈ હતી. તેણે ભુનુના બચી ગયેલા પ્રિય લોકો અને સલાહકારોને લગભગ કાઢી મુકવાનો તખતો ઘડ્યો હતો.

આંતરિક વિવાદો દરમિયાન સ્વાઝી લશ્કરી ટુકડીઓ દેશમાં ફરતી હતી. દક્ષિણ આફ્રિકન સત્તાધીશોને ચિંતા હતી કે હિંસા સ્વાઝીલેન્ડની દક્ષિણ-પશ્ચિમ સરહદ સુધી પ્રસરી શકે છે, જ્યાં બોઅર (ડચ વંશના દક્ષિણ આફ્રિકન લોકો)ના ખેતરોમાં મહિલાઓ અને બાળકો આશ્રય લઈ રહ્યા હતા. તેમણે ખેતરો ખાલી કરાવ્યા હતા અને વસ્તીને પીએટ રેટીફ સ્થળાંતરિત કરવામાં આવી હતી. પીએટ રેટીફ, વેક્કેરસ્ટ્રૂમ અને તેમના આસપાસના પ્રદેશના ખેડૂતોએ તેમના બળદગાડાઓને શિયાળામાં ઘાસચારા માટે સ્વાઝીલેન્ડ તરફ લઈ જવાનું શરૂ કર્યું હતું. જાન્યુઆરી 1900માં, દક્ષિણ આફ્રિકન ગણરાજ્યના રાજ્ય સચિવ ફ્રાન્સિસ વિલિયમ રેઈટ્ઝે, ઘેંટાપાલકો સ્વાઝીલેન્ડમાં પ્રવેશતા ખચકાય તેવા આદેશો જારી કરવાનું શરૂ કર્યું હતું. 18 એપ્રિલ 1900ના રોજ આવા પ્રવેશને બંધ કરાયો હતો. સ્વાઝીલેન્ડ સૈનિકો તે તબક્કે તેમના મૂળ ગૃહપાયાથી દૂર હતા અને તુગેલા નદીના કાંઠે લડી રહ્યા હતા.

બ્રિટનને સ્વાઝીલેન્ડ અંગે પોતાની અલગ ચિંતા હતી. તેમને આશંકા હતી કે મોઝામ્બિકથી થતા પુરવઠાની સ્વાઝીલેન્ડ થઈને બોઅર્સ (ડચ વંશના દક્ષિણ આફ્રિકન લોકો) સુધી દાણચોરી થઈ શકે છે. કારભારી રાણી લાબોસ્તીબેની જોકે વ્યાપક વિવાદમાં નિષ્પક્ષતા જાળવી રાખવાના પ્રયાસો કરી રહ્યા હતા, અને પોતાના સિંહાસનની સુરક્ષામાં પહેલાથી જ વ્યસ્ત હતા. તેમના પૌત્ર સ્વાઝીલેન્ડના સોબુઝા (II) બીજાની ઉમર ઓછી હતી અને દ્લામીની નિવાસમાં સિંહાસન માટે અન્ય યોગ્ય ઉમેદવાર હતા. ખાસ કરીને પ્રિન્સ માસુમ્ફે. માસુમ્ફે ભુનુના પિતરાઈ હતા અને સિંહાસન માટે 1889થી હરીફ ઉમેદવાર હતા. તેમનો પરિવાર બોઅર્સ (ડચ વંશના દક્ષિણ આફ્રિકન લોકો) સાથે ખૂબ જ નજીકના સંબંધો ધરાવતો હતો, તેમજ પ્રિન્સે પોતે પ્રેટોરિયામાં શિક્ષણ મેળવ્યું હતું. મે 1900 સુધી, રાણીને ચિંતા હતી કે અનુગામીના વિવાદમાં બોઅર્સ તેની સામે બળવો કરી શકે છે. તેણીએ પુનઃનિયુક્ત કરાયેલા ઈંગ્વાવુમાના મેજિસ્ટ્રેટ સાથે મુક્ત સંદેશાવ્યવહાર શરૂ કર્યો હતો, અને જરૂર હોય ત્યારે તેમના વિસ્તારમાં જતા રહેવાની વ્યવસ્થા પણ કરી હતી.

તેમનો સંદેશો નતલની સરકારને મોકલવામાં આવ્યો હતો અને ત્યાંથી કેપ ટાઉન રાજધાની કેપ ટાઉનમાં મોકલાયો હતો. તેના જવાબમાં જોહાન્નીસ સ્મટ્સ દ્વારા ખાતરી આપવામાં આવી હતી કે બ્રિટિશ સ્વાઝી અંગે ભુલ્યુ નથી અને બ્રિટિશ પ્રતિનિધિઓ વિશ્વાસપાત્ર રીતે નજીકના દિવસોમાં જ સ્વાઝીલેન્ડ પરત ફરશે. આ સંદેશામાં સંભવતઃ સ્મટ્સની પોતાની મહત્વાકાંક્ષા પ્રતિબિંબિત થતી હતી પરંતુ આવા મુદ્દે તેમની અધિકૃતતા શંકા ઉપજાવનારી હતી. પરંતુ ઉચ્ચ કક્ષાના સૈન્ય અધિકારી ફ્રેડ્રીક રોબર્ટ્સ, બેરોન રોબર્ટ્સ પણ રાણી સાથે રાજદ્વારી સંપર્કો માટે તૈયાર થયા હતા. તેમના પ્રતિનિધિઓ કારભારી રાણીને ત્રણ બાબતો સમજાવવા માટે પહોંચ્યા હતા. પ્રથમ તો એ કે, બોઅર્સને પર્વતીય વિસ્તારો પર કબજો જમાવતા રોકવા. બીજુ કે બ્રિટિશ સુરક્ષા માટે ઔપચારિક વિનંતીની જરૂર. ત્રીજી વાત, સ્વાઝીલેન્ડમાં થઈ રહેલા અયોગ્ય નરસંહારનો અંત આણવો.

સ્વાઝી સાથેના બ્રિટિશ સંપર્કોએ નજીકમાં જ દક્ષિણ આફ્રિકાના પ્રબળ તાબા હેઠળના કોમાતીપૂર્ત પર તેમના કબજામાં પૂર્વભુમિકા ભજવી હતી. સપ્ટેમ્બર 1900માં, એક તબક્કે સમગ્ર શહેર ધરાશાયી થતા, બ્રિટિશ લોકો બાર્બેર્ટોન અને તેના વિસ્તારો પર કબજો જમાવી શક્યા હતા. સંખ્યાબંધ બોઅર્સ સ્વાઝીલેન્ડ નાસી છુટ્યા હતા. માત્ર સ્વાઝી માટે તેમને નિઃશસ્ત્ર કરવા અને તેમના પુશધનને લઈ લેવા માટે. આ વિસ્તારમાં દક્ષિણ આફ્રિકનોની હાજરીના અંતથી સ્વાઝીલેન્ડનું શું કરવું તે પ્રશ્ન ઉભો થયો હતો. સ્મટ્સ સ્વાઝીલેન્ડને તેમના વહીવટ હેઠળ લેવા માટે મે મહિનાથી બ્રિટિશ સત્તાધિકારીઓને મનાવવા માટે અભિયાન ચલાવી રહ્યા હતા. સપ્ટેમ્બર સુધીમાં, સ્મટ્સે નાગરિક સત્તાધિકારીઓ પાસેથી વધુ સમર્થન મેળવું લીધું હતું. પરંતુ રોબર્ટ્સ આ વિસ્તાર પર ઘુસણખોરી કે હસ્તાંતરણ માટે તેના કોઈપણ દળને સમર્પિત કરવા નહોતા માંગતા માટે સૈન્યનું સમર્થન નહોતું મળ્યું. તેમ છતા પણ, સ્મટ્સે સ્વાઝી સાથે કેટલાક રાજદ્વારી સંપર્કોનો પ્રયત્ન કર્યો હતો. જોકે ખાસ કોઈ ચોક્કસ બાબતે સફળતા મળી નહોતી. ઈન્ડવુના સ્મટ્સ ચર્ચા માટે મળ્યા હતા અને સ્વાઝીલેન્ડની આંતરિક બાબતો કે બોઅર પ્રવૃત્તિઓ અંગે કોઈપણ માહિતી આપવાની ના પાડી દીધી હતી.

કોમાતીપૂર્ત પડી ભાંગતા બોઅર્સ માટે સ્વાઝીલેન્ડનું મહત્વ વધી ગયું હતું. મોઝામ્બિકના લૌરેન્કો મર્કિઝમાં રાજદ્વારીઓ સાથે સંદેશાવ્યવહાર અને વ્યાપારિક સંપર્કો જાળવી રાખવા માટે, બોઅર્સે સમગ્ર સ્વાઝીલેન્ડમાં આ સંદેશ મોકલવાનો હતો. બ્રિટિશ દળોને સ્વાઝી વિસ્તારના ચોક્કસ ભાગોમાં જ પસાર થવાની મંજૂરી હોવાથી આ વાત ઘણી અઘરી હતી. નવેમ્બર 1900 સુધીમાં, રાણી રોબર્ટ્સ અને સ્મટ્સ બંનેને એવી ખાતરી અપાવી શક્યા હતા કે તેઓ “તેણીના દેશમાંથી બોઅર્સને બહાર ધકેલવા માટે પોતાના તરફથી શ્રેષ્ઠ પ્રયત્નો કરી રહ્યા છે”. કેટલાક સશસ્ત્ર પરદેશીઓ અને તેમના આફ્રિકન સાથીઓ, તેની સરકારના દુશ્મનો હતા, અને તેઓ હજુ પણ સક્રિય હતા.

29 નવેમ્બર 1900ના રોજ, રોબર્ટ્સે  તેનો અંકુશ મુક્ત કર્યો હતો. તેના સ્થાને ખાર્તૌમના દિગ્ગજ કિચનર, હેર્બર્ટ કિચનર આવ્યા હતા. ડિસેમ્બરના અંત સુધીમાં, સ્મટ્સે સ્વાઝીલેન્ડની ચિંતા સાથે કિચનરના સૈન્ય સચિવની કચેરીનો સંપર્ક કર્યો હતો. બ્રિટિશ પાસે સમગ્ર વિસ્તાર પર વાસ્તવિક સત્તા ન હોવા છતા સ્મટ્સે સ્વાઝીલેન્ડના નિવાસી આયુક્તનો હોદ્દો સુરક્ષિત કરી લીધો હતો. સ્વાઝીલેન્ડમાં કાયમી સૈન્યની હાજરી સ્થાપવા માટે તે યોગ્ય સમય હોવાની કિચનરને ખાતરી કરાવવા માટે તેમણે પ્રયત્નો કર્યા હતા. તેમજ પોતે સમગ્ર વિસ્તારનો કાર્યભાર સંભાળવાની વાત કરી હતી. કિચનર અલગ દ્રષ્ટિકોણ ધરાવતા હતા. લાબોત્સીબેની સાથે પોતાનો અલગ પત્રવ્યવહાર સાધી કિચનરે ત્રણ મુદ્દાઓ રજૂ કર્યા હતા. પ્રથમ, સ્વાઝીઓ હજુ પણ યુદ્ધમાં ભાગ ન લે તે જરૂરી છે. બીજુ કે, જ્યાં સુધી સ્વાઝીલેન્ડમાં એક પણ બોઅરની ઘુસણઘોરી ન થાય ત્યાં સુધી આ વિસ્તારમાં કોઈ બ્રિટિશ દળોને ન મોકલવામાં આવે. ત્રીજી વાત, સ્વાઝીઓ યુનાઈટેડ કિંગડમના વિક્ટોરિયાને તેમની વફાદારીના કારણે હવે સીધા જ બ્રિટિશ રાજસત્તા હેઠળ આવી ગયા છે.

ડિસેમ્બર 1900- જાન્યુઆરી 1901માં, એવી માહિતી આવી હતી કે પીછેહઠ કરી રહેલા બોઅર્સ સ્વાઝીલેન્ડમાંથી ભાગવાના પ્રયત્નો કરી રહ્યા હતા. બોઅર્સ સૈનિકોને શરણે થવાનું દબાણ કરવા અથવા સ્વાઝીલેન્ડમાંથી જતા રહેવા માટે આઠ બ્રિટિશ ટુકડીઓ મોકલવામાં આવી હતી. હોરેસ સ્મિથ-ડોર્રિએનના અંકુશ હેઠળની એક ચોક્કસ ટુકડીએ સ્વાઝીલેન્ડ સરહદે તમામ માર્ગે કાર્યવાહી કરી હતી, અને 9 ફેબ્રુઆરી 1901ના રોજ કેટલાક બોઅર વેગનો (માલની હેરફેરના વાગન)ને તેમજ તેમના પશુધન અને ઘેંટાઓને જપ્ત કરવામાં સફળ રહ્યા હતા. જપ્ત કરાયેલા મોટાભાગના બોઅર્સને વોલ્ક્સ્રસ્ટના ધ્યાન છાવણીમાં મોકલાયા હતા. 11 ફેબ્રુઆરીના રોજ, એડમન્ડના એલેન્બે હેઠળની અન્ય ટુકડી સ્વાઝીલેન્ડની દક્ષિણ સરહદે તૈનાત કરવામાં આવી હતી. 14 ફેબ્રુઆરીના રોજ, સ્મિથ-ડોર્રિએનના દળો એમ્સ્ટર્ડમ પહોંચ્યા હતા. ત્યાં કારભારી-રાણીના દૂતોએ તેનો સંપર્ક કર્યો હતો, તેમજ બોઅર્સને તેમની ભૂમિ પર મોકલવા માટે વિનંતી કરી હતી. તેના જવાબમાં, ઈમ્પિરિઅલ લાઈટ હોર્સ અને સફ્ફોક રેજિમેન્ટને સ્વાઝીલેન્ડમાં મોકલવામાં આવ્યા હતા.

સશસ્ત્ર સ્વાઝીઓ સાથે મળીને, બે રેજિમેન્ટ પ્રારંભિક અથડામણોમાં 30 બોઅર્સને ઝડપી લેવામાં સફળ રહી હતી. જોકે, ભારે વરસાદના કારણે દેશમાં આગળ વધવાની તેમની ગતિ ધીમી પડી ગઈ હતી. 28 ફેબ્રુઆરી 1901ના રોજ, બ્રિટિશ દ્વારા નિયુક્ત પાયદળના 200 માણસો સ્વાઝીલેન્ડમાં પ્રવેશ્યા હતા. લેફ્ટેનન્ટ કર્નલ હેન્રીના વડપણ હેઠળ, આ દળ પીએટ રેટીફ સૈનિકોના પરિવહન કાફલાને શોધવામાં અને જપ્ત કરવામાં સફળ રહ્યા હતા. આ કાર્યવાહીમાં અંદાજે 65 બોઅર્સ ઝડપાઈ ગયા હતા. બાકી રહેલી સૈનિકોની ટુકડીએ સ્વાઝીલેન્ડની દક્ષિણ સરહદે રહેલા બ્રિટિશ દળો દ્વારા બંધક થવા માટે તે તરફ પીછેહઠ કરી હતી. માર્ચની શરૂઆત સુધીમાં, સ્મિથ-ડોર્રિએને નોંધ્યું હતું કે સ્વાઝીઓ બોઅર લોકોને લૂંટી રહ્યા હતા. તે સમય સુધીમાં, એલેન્બે મહામ્બા પહોંચ્યો હતો અને ત્યાં એક છાવણી ઉભી કરી હતી, હેન્રી અન્ય બોઅર વેગન (માલની હેરફેરના વાહન) કાફલાઓ પર હુમલા કરી રહ્યો હતો અને કારભારી-રાણી લાબોત્સીબેની તેણીના ક્રૂર માણસોને તેમની ભૂમિ પરથી બોઅરનો સફાયો કરવાનો આદેશ આપતા રહ્યા હતા. હેન્દ્રી અનેક વખત કેટલાક કેદીઓ સાથે ડર્બી પહોંચવામાં સફળ રહ્યો હતો, જ્યારે એલેન્બે અને તેના દળો હેલ્તીકુલુની આસપાસના પ્રદેશો સુધી પહોંચી શક્યા હતા. “દક્ષિણપશ્ચિમી સ્વાઝીલેન્ડની ટેકરીઓ” પર આ બંને ભાઈઓની મર્યાદા આવી જતી હતી.

ડેવોનશાયર ટુકડીથી બચી ગયેલાઓ સુચિત કરતા હતા કે સ્વાઝીઓ “સ્વાઝીઓના રાણી દ્વારા અંકુશિત નવમી ટુકડી” તરીકે કામ કરી રહ્યા હતા. 8 માર્ચ 1901ના રોજ પીએટ રેટીફના બાકી રહેલા સૈનિકો તેમજ મહિલાઓ અને બાળકો પર હુમલો કરાયો હતો જે દળો વડા ન્ત્શીનગીલા સીમેલાનોના નેતૃત્વ હેઠળના હોવાનું માનવામાં આવે છે. તેમાં બે રાઈફલધારીઓ સહિત અંદાજે 40 માણસો શામેલ હતા. 13 પરદેશીઓ અને એક આફ્રિકન ગાઈડની હત્યા થઈ હતી, કેટલાકને ઈજા પહોંચી હતી અને અન્ય આમતેમ નાસી છુટ્યા હતા. બચી ગયેલા પૈકી કેટલાકે બાદમાં 18મા હુસાર્સ સમક્ષ આત્મસમર્પણ કર્યું હતું. ન્ત્શીનગીલાએ બાદમાં આ નરસંહારમાં કોઈપણ પ્રકારે સંડોવણી હોવાનું નકારી કાઢ્યું હતું. કોઈપણ કિસ્સામાં, આ ઘટનાએ અન્ય કેટલાક બોઅર્સમાં ડર ફેલાવી દીધો હતો. 8 અને 11 માર્ચ દરમિયાન, અંદાજે 70 પરદેશીઓ અને વિવિધ મહિલાઓ તેમજ બાળકોને સ્વાઝીઓનો સામનો કરવાના બદલે એલેન્બે સમક્ષ આત્મસમર્પણ માટે પસંદ કરાયા હતા. બ્રિટિશે તેમ છતા પણ વધુ નરસંહાર રોકવા માટે લાબોત્સીબેનીને ચેતવણી આપી હતી.

11 એપ્રિલ 1901ના રોજ, લુઈસ બોથાએ કિચનર સાથે પત્રવ્યવહાર દ્વારા ફરિયાદ કરી હતી કે બ્રિટિશ અધિકારીઓ સ્વાઝીઓને બોઅર્સ સામે લડવા માટે પ્રેરિત કરી રહ્યા હતા. પરદેશીઓ, મહિલાઓ અને બાળકોની સ્વાઝી સૈનિકો દ્વારા કરપીણ હત્યા કરાઈ હોવાનો દાવો પણ કર્યો હતો. એલેન્બેએ તેમની હદમાં બોઅર હુમલાઓના વળતા જવાબ માટે અમુક અંશે આ હત્યાઓ માટે સ્વાઝી ચિંતાને જવાબદાર ઠેરવી હતી અને અમુક અંશે બોઅર પ્રતિહિંસાને જવાબદાર ઠેરવી હતી. આ એ જ હતું જે અંતે બ્રિટિશે છોડ્યા બાદ બોઅર્સે કરવાનું હતું. એલેન્બેએ પોતે મોટી સંખ્યામાં સશસ્ત્ર સ્વાઝીઓ પૈકી કેટલાકનો ગાઈડ તરીકે ઉપયોગ કરતો હોવા છતા તેમને પોતાની ટુકડીમાં જોડાવાની મંજૂરી આપવાની ના પાડી દીધી હતી, સ્મટ્સ બ્રિટિશ દળો પર તેમની સત્તા જમાવવા માટે અસમર્થ હોવા છતા અંતે એ મહિનામાં સ્વાઝીલેન્ડમાં પ્રવેશ્યા હતા.

નિયમિત બ્રિટિશ સૈનિકોની હાજરીથી કારભારી રાણીને તેમની સમક્ષ અનિયમિત સમુદાય “સ્ટેઈનેક્ટરના અશ્વ” અંગેની ચિંતા વ્યક્ત કરવાની મંજૂરી મળી શકી હતી. યુદ્ધની શરૂઆતમાં રચાયેલ આ સમુદાય બ્રિટિશ અંકુશ હેઠળના સાહસો અને ભાડાના સૈનિકોનો હતો, જેઓ બોઅરની સંપત્તિ લૂંટવા બદલ વિશેષ ઓળખાતા હતા. પરંતુ બોઅર વધુ ગરીબ બનતા ગયા, તેથી તેમણે પોતાનું ધ્યાન સ્વાઝી પશુધન તરફ વાળ્યું હતું. લાબોત્સીબેનીએ બંને પક્ષે ફરિયાદ કરી હતી કે આ સમુદાયમાં સામાન્ય લૂંટારા પણ હતા જે બ્રેમેર્સડ્રોપ પર કબજો જમાવતા હતા. બોથાને અશ્વ વિરુદ્ધ સૈનિકોની ટુકડી મોકલીને પ્રતિક્રિયા અપાઈ હતી. તેમણે કોઈપણ પ્રકારે સ્વાઝીનો વિરોધ કરવાનું ટાળ્યું હતું. સ્વાઝી રાષ્ટ્રીય પરિષદ તેમને નીકળવા દેવા માટે સહમત થઈ હતી. 21 અને 23 જુલાઈ 1901 દરમિયાન, અર્મેલો સૈનિકોને 35 માણસોને ઝડપી લઈને, કેટલાકની હત્યા કરીને કે તેમને ઈજા પહોંચાડીને, અને બ્રેમેર્સડ્રોપને સંપૂર્ણ ભષ્મીભૂત કર્યા બાદ મોટાભાગના “સ્ટેઈનેક્ટરના અશ્વ” દળોને પીછેહઠ કરાવવા માટે મજબૂર કરવામાં સફળતા મળી હતી, 

બ્રિટિશ અને બોઅર્સ બંનેએ પ્રાસંગિક અથડામણો દ્વારા સ્વાઝીલેન્ડમાં પ્રવેશ માટે પ્રયત્નો ચાલુ રાખ્યા હતા. 8 નવેમ્બર 1901ના રોજ, ઉદાહરણ તરીકે જોઈએ તો, મહામ્બા નજીક 13મા હુસાર્સે 14 પરદેશીઓને પકડી લીધા હતા. સ્વાઝીલેન્ડમાં આ અથડામણોનો ફેબ્રુઆરી 1902માં છેલ્લા બોઅર સમુદાયની હાર સાથે અંત આવ્યો હતો.

તેમ છતા પણ, સ્વાઝીલેન્ડ સ્વતંત્ર બંધારણની જાહેરાત બ્રિટન દ્વારા નવેમ્બર 1963માં કરવામાં આવી હતી અને એક બંધારણીય પરિષદ તેમજ એક કાર્યકારી પરિષદની સ્થાપના કરવામાં આવી હતી. આ પ્રગતિનો સ્વાઝી રાષ્ટ્રીય પરિષદ (લીકોકો) દ્વારા વિરોધ કરવામાં આવ્યો હતો.

અમુક વિરોધો છતા, ચૂંટણીઓ યોજાઈ અને 9 સપ્ટેમ્બર 1964ના રોજ સ્વાઝીલેન્ડની પ્રથમ બંધારણીય પરિષદની રચના થઈ હતી. બંધારણીય પરિષદ દ્વારા મૂળ બંધારણમાં ફેરફારો અંગે કરાયેલા પ્રસ્તાવને બ્રિટને સ્વીકાર્યો હતો અને હાઉસ ઓફ એસેમ્બલી (ધારાસભા ગૃહ) તેમજ સેનેટની જોગવાઈ ધરાવતું નવું બંધારણ તૈયાર કરવામાં આવ્યું હતું. આ બંધારણ હેઠળ 1967માં ચૂંટણીઓ યોજવામાં આવી હતી. 1973થી, સ્વાઝીલેન્ડે બહુપક્ષીય પ્રવૃત્તિઓના સમર્થકો અને હાલની વહીવટી વ્યવસ્થાની તિંખુન્દલા (મતક્ષેત્રો) પ્રણાલી અથવા તો મૂળ લોકશાહી પ્રણાલી વચ્ચે સંઘર્ષો જોયા છે.

ઇતિહાસ
ભૂગોળ
ભાષાઓ
શિક્ષણ