ઘાસ એ ગિનિ પિગોનો કુદરતી આહાર છે. તેમની દાઢો ખાસ કરીને વનસ્પતિ જેવા પદાર્થ ચાવવા માટે અનુકૂળ હોય છે, અને પ્રાણીના સમગ્ર આયુષ્ય દરમિયાન સતત વધતી રહે છે. ઘાસ-ખાતા સ્તનવર્ગનાં મોટા ભાગના પ્રાણીઓ ઘણા મોટા હોય છે અને તેમનું લાંબું પાચન તંત્ર હોય છે; જ્યારે ગિનિ પિગોનો મોટા ભાગના ખિસકોલીઓ અને ઉંદરો કરતાં મોટા આંતરડાનો મોટો ભાગ ઘણો લાંબો હોય છે, તેમણે પોતાના આહારને પૂરો કરવા માટે તેમનો પોતાનો જ મળ ખાઈને, કૉપ્રોફેગી પણ કરવી જ પડે છે. જો કે તેઓ આડેધડપણે પોતાનો બધો જ મળ નથી ખાતા, પરંતુ સેકોટ્રોપ્સ તરીકે ઓળખાતી, ખાસ પોચી ગોળીઓ ઉત્સર્જિત કરે છે, જે યોગ્ય પાચન માટે જરૂરી B વિટામિન્સ, ફાઈબર અને જીવાણુ ફરીથી બનાવે છે. સેકોટ્રોપ્સ (અથવા કિકલની ગોળીઓ) સીધેસીધું મળદ્વારમાંથી જ ખવાય છે, સિવાય કે ગિનિ પિગ સગર્ભા અથવા સ્થૂળ હોય. તેમનું આ વર્તન સસલાંઓમાં પણ સમાન છે. વૃદ્ધ ડુક્કરો અથવા ડુક્કરની માદાઓમાં (નાના હોય તેમાં ભાગ્યે જ જોવા મળતી સ્થિતિ), મળદ્વારમાંથી પોચી ગોળીઓને ઉત્સર્જિત થવા દેતા સ્નાયુઓ નબળા પડી શકે છે.
આ કબજિયાત (anal impaction-નો શબ્દશઃ અર્થ છે મળદ્વારની અંદર જ સજ્જડ ચોંટી રહેવુ- શ્વાન સાથે પણ આ સ્થિતિ સર્જાય તો તેને constipation કહેવાને બદલે anal impaction કહેવાય છે, મનુષ્યો માટે આ ટર્મ ન વાપરી શકાય, અપશબ્દ તરીકે પણ વપરાય છે) તરીકે ઓળખાતી સ્થિતિ પેદા કરે છે,) જે ડુક્કરોને સેકોટ્રોપ્સ ફરીથી પચાવતા અટકાવે છે, જોકે કઠણ મળના ગોળાઓને જામી ગયેલા મળ વચ્ચેથી પસાર થઈ શકે છે. આ સ્થિતિ કામચલાઉ ધોરણે સાવચેતીપૂર્વક જમા થયેલા મળને હટાવીને હળવી કરી શકાય છે. 

ગિનિ પિગ્સને ઘાસની તાજી ગંજીઓ, જેવી કે તિમોથી ઘાંસ (timothy-આ અમેરિકા અને યુરોપમાં ઉગતું ખાસ પ્રકારનું ઘાસ છે), અને વધુમાં તિમોથીથી આધારિત હોય તેવા ખોરાકના ગોળાઓ ખવડાવવાથી ફાયદો થાય છે. ગદબ પણ ખોરાકનો એક પ્રચલિત વિકલ્પ છે; મોટા ભાગના ગિનિ પિગ્સ જ્યારે તેમને અપાય ત્યારે મોટા પ્રમાણમાં ગદબ ખાશે, જો કે પુખ્ત ગિનિ પિગને ગદબ ખવડાવવા અંગે થોડો વિવાદ છે. કેટલાંક પાળતુ પશુના માલિકો અને પ્રાણીઓના દાક્તરોએ સલાહ આપી છે કે, ઘાસની ગંજીઓને બદલે ફળી તરીકે, મોટા પ્રમાણમાં ગદબ ખાવાથી સ્થૂળતા આવી શકે છે, સાથે જ અતિશય કૅલ્સિયમના કારણે પિત્તાશયમાં પથરીઓ થઈ શકે છે, એમ તો કોઈને પણ થઈ શકે છે પરંતુ સગર્ભા અને ઘણા નાના ગિનિ પિગ્સને ખતરો રહે છે. તેમ છતાં, છપાયેલા વૈજ્ઞાનિક સ્ત્રોતોમાં ગદબનો પ્રોટીન, એમીનો એસિડ અને ફાઈબરની ફરીથી પૂર્તિ કરનારા સ્ત્રોત તરીકે ઉલ્લેખ થયેલો છે.

મનુષ્યોની જેમ, પરંતુ અન્ય મોટા ભાગના સ્તનવર્ગના પ્રાણીઓથી વિપરીત, ગિનિ પિગ્સ પોતાનું વિટામિન C પોતે શરીરમાં જ નથી બનાવી શકતા અને આ મહત્વપૂર્ણ પોષક તત્વને ખોરાકમાંથી જ મેળવવું પડે છે. જો ગિનિ પિગ્સ પૂરતું વિટામિન C ખોરાકમાં ન લે તો, તેઓ શક્યપણે જીવલેણ સ્કર્વિથી પીડાઈ શકાય છે. ગિનિ પિગ્સને રોજના 10 મિલિગ્રામ વિટામિન સીની જરૂર હોય છે (જો સગર્ભા હોય તો 20 મિલિગ્રામ), જેને તાજા, કાચા ફળો અને શાકભાજી (જેમ કે બ્રોકોલી, સફરજન, કોબી, ગાજર, સેલરિ અને પાલકની ભાજી) અથવા પૂરક આહારોમાંથી મેળવી શકાય છે. ગિનિ પિગ્સ માટે તંદુરસ્ત આહારમાં કૅલ્સિઅમ, મેગ્નેશિયમ, ફૉસ્ફરસ, પૉટેશિયમ, અને હાયડ્રજન આયન્સનું એક જટિલ સંતુલન જરૂરી છે; વિટામિન્સ ઈ, એ, અને ડી પણ પૂરતા પ્રમાણમાં જરૂરી છે. અસમતોલ આહાર સ્નાયુગત સદોષ આહાર, મેટાસ્ટેટિક કેલ્સિફિકેશન, ગર્ભાવસ્થા સાથેની મુશ્કેલીઓ, વિટામિનની ઊણપ, અને દાંતની તકલીફો સાથે સંલગ્ન છે. શું આરોગવા યોગ્ય છે અને શું નથી તે જીવનની શરૂઆતમાં શીખેલા ગિનિ પિગ, તાજા ફળો અને શાકભાજી ખાવાના સમયે ચંચળ બની જ જતાં હોય છે, અને તેમની ટેવો પરિપક્વ થયા બાદ બદલવી મુશ્કેલ બની જાય છે. તેઓ આહારમાં એકાએક ફેરફાર થતાં યોગ્ય પ્રતિક્રિયા નથી આપતા; નવો ખોરાક સ્વીકારવાને બદલે તેઓ ખાવાનું બંધ કરીને ભૂખ્યા રહી શકે છે. ઘાસની ગંજીઓ અથવા અન્ય ખોરાકને વારંવાર પૂરો પાડવાની ભલામણ કરાયેલી છે, કારણ કે ગિનિ પિગ સતત ખાતા રહે છે અને જો ખોરાક હાજર ન હોય તો તેમના પોતાના વાળ ખાવા જેવી ટેવ વિકસાવી શકે છે. ગિનિ પિગના દાંત સતત વધ્યા કરે છે, તેથી તેઓ નિયમિતપણે કરડ્યા કરે છે, એમ પણ થાય કે તેમના દાંત તેમના મોઢા માટે ઘણા મોટા પણ બની જાય છે, જે તીણા દાંત વાળા કરડી ખાનારા પ્રાણીઓમાં એક સમાન તકલીફ છે. ગિનિ પિગ કાપડ, કાગળ, પ્લાસ્ટિક અને રબર પણ ચાવે છે. 

બ્રેકન, બ્રાયનિ, બટરકપ, રાઈનો છોડ, ડેડલી નાઈટશેડ, ફોક્સગ્લવ, હેલિબોર, હેમલોક, લિલિ ઓફ ધ વેલી, મેવીડ, મંકસ્હુડ, પ્રિવિટ, રેગવર્ટ, રેવંચી, સ્પીડ્વેલ, ટોડફ્લેક, અને વાઈલ્ડ સેલરિ સહિત સંખ્યાબંધ છોડ ગિનિ પિગ માટે ઝેરી હોય છે. વધુમાં, કોઈ પણ છોડ જે ગાંઠમાંથી ઉગે છે (ઉ.દા. ટયૂલિપ અને ડુંગળી) તે સામાન્ય રીતે ઝેરી માનવામાં આવે છે. 

સંવર્ધન
લાક્ષણિકતાઓ અને પર્યાવરણ
ખોરાક
વર્તણૂક