પેરા રબરનાં ઝાડ શરુઆતમાં દક્ષિણ અમેરિકામાં ઉગાડવામાં આવતા હતાં. 1736માં એકેડેમી રોયેલ દે સાયંસિસ ઑફ ફ્રાંસ ખાતે રબરનાં નમૂનાઓ રજૂ કરવાનો શ્રેય ચાર્લ્સ મેરી દ લા કોંડેમાઈનને જાય છે. 1751 માં, તેણે ફ્રાંકોઈસ ફ્રેસ્ન્યુ દ્વારા અકાદમીમાં દસ્તાવેજ રજૂ કર્યાં હતાં (જે છેવટે 1755 માં પ્રસિદ્ધ થયાં) જેમાં રબરનાં ઘણાં ગુણધર્મોનું વર્ણન કરવામાં આવ્યું હતું. તેનો રબર પરના પહેલાં વૈજ્ઞાનિક દસ્તાવેજી સંદર્ભ તરીકે સ્વીકાર કરવામાં આવ્યો છે.

પહેલી વખત જ્યારે રબરના નમૂનાઓ ઈંગ્લેંડ આવ્યાં ત્યારે, 1770 માં, જોસેફ પ્રિસ્ટલીએ નિરીક્ષણ કર્યું કે આ પદાર્થનો એક ટૂકડો પણ કાગળ પર કરવામાં આવેલાં પેંસિલના નિશાનોને બખુબીથી મિટાવી શકવામાં સક્ષમ છે, એટલે તેનું નામ "રબર" રાખવામાં આવ્યું. ત્યારબાદ તેને ધીમે ધીમે સમગ્ર ઈંગ્લેંડમાં સ્થાન લઈ લીધું. 

19 મી સદીમાં મોટાં ભાગના સમય દરમ્યાન લેટેક્ષ રબરનો જે મર્યાદિત પ્રમાણમાં ઉપયોગ થતો હતો તેનો મુખ્ય સ્ત્રોત દક્ષિણ અમેરિકા જ રહ્યું છે. 1876 માં, હેનરી વિકહેમ એ બ્રાઝિલમાંથી પેરા રબર ઝાડનાં હજારો બીજ એકત્રિત કર્યાં અને તેનું ઈંગ્લેંડના કયુ ગાર્ડન્સમાં વાવેતર કર્યું. ત્યારબાદ જે છોડવાં તૈયાર થયાં તેને સિલોન(શ્રીલંકા), ઈંડોનેશિયા, સિંગાપોર અને બ્રિટીશ મલાયા મોકલવામાં આવ્યાં. તે પછી મલાયા (હાલનું મલેશિયા) રબરનું સૌથી મોટું ઉત્પાદક થયું. 100 વર્ષ પહેલાં, આફ્રીકામાં સ્વતંત્ર રાજ્ય કોંગો પણ કુદરતી રબર લેટેક્ષનો એક મહત્વપૂર્ણ સ્ત્રોત હતો જ્યાં વેઠ-મજૂરી પ્રથા દ્વારા તે એક્ત્ર કરવામાં આવતું હતું. લાઈબેરિયા અને નાઈજીરિયાએ પણ રબરનું ઉત્પાદન શરુ કર્યુ.

ભારતમાં, કુદરતી રબરનું વ્યાવસાયિક વાવેતર બ્રિટિશ બાગવાનો દ્વારા કરવામાં આવ્યું હતું, જો કે ભારતમાં રબરને વ્યાવસાયિક રીતે પ્રાયોગિક ધોરણે ઉગાડવાનાં પ્રયાસો છેક 1873માં કલકત્તાના બોટેનિકલ ગાર્ડનમાં કરવામાં આવ્યો હતો. ભારતમાં સૌ પહેલાં વ્યાવસાયિક "હેવિયા" છોડનું વાવેતર 1902માં કેરાલાના થટ્ટીકાડુ ખાતે શરુ કરવામાં આવ્યું હતું. 19મી અને 20મી સદીની શરુઆતમાં, તેને ઘણીવાર “ઈંડીયન રબર” તરીકે ઓળખવામાં આવતું હતું. બ્રિટીશરો દ્વારા પાકિસ્તાનમાં પણ કેટલાંક રબરના બગીચા શરુ કરવામાં આવ્યાં હતાં.

રાસાયણિક રૂપરેખા
વ્યાવસાયિક સંભાવ્યતાની શોધ
લક્ષણો
પ્રાગૈતિહાસિક ઉપયોગો