આ હલવો ભારત, અફઘાનિસ્તાન, બાંગ્લાદેશ, ઈરાન, પાકિસ્તાનઅને આસપાસના દેશોમાં (તેનું થોડું જુદું સ્વરૂપ અલબાનીયા, અઝેરબૈજન, બુલ્ગારીયા, સાપ્રસ, ગ્રીસ, મોન્ટેનેગ્રો અને તુર્કીમાં) જોવા મળે છે, ઘઉંની સોજી, ખાંડ અથવા મધ, અને માખણ અથવા વનસ્પતિ ઘીની સાથે બનાવવામાં આવે છે અને ખાવામાં આવે છે. કિસમિસ, ખજૂર, અને સૂકા ફળોt, અથવા સૂકા મેવા જેમ કે બદામ અથવા અખરોટને પણ સોજીના હલવામાં ઉમેરવામાં આવે છે. હલવાનો ચીકણો દેખાવ, જે પોલેન્ટા જેવો દેખાય છે, તે સહેજ ગળ્યો હોય છે, તેમાં ઉમેરાયેલું માખણ વધુ સ્વાદ આપે છે. સોજીના હલવાનું પ્રમાણભૂત માપ 1:2:3:4 છે, એટલે કે એક ભાગ ચરબી (વનસ્પતિ ઘી અથવા માખણ), બે ભાગ સોજી, ત્રણ ભાગ મીઠાશવાળું તત્ત્વ (ઉ.દા. ખાંડ અથવા મધ) અને ચોથો ભાગ પાણી. સોજી ચરબીમાં શેકાઈ જાય ત્યારે પાણી અને મીઠાશ વાળી વસ્તુથી બનેલી ચાસણી ઉમેરવામાં આવે છે. જ્યારે તે ગરમ હોય ત્યારે તે બંનેને ખૂબ જ સાવચેતી પૂર્વક મિશ્ર કરવામાં આવે છે, અને કોઈ વધારાની સામગ્રીઓ ઉમેરવામાં આવે છે. આ તબક્કે હલવો આછા કથ્થઈ રંહનો અને વધુ પોચો બને છે. રાંધણ પદ્ધતિ અને સ્વાદ અનુસાર તેને વધુ પકવવામાં આવે છે, જે તેને વધુ ઘેરો અને કઠણ બનાવે છે, અથવા તેને ઠારી દેવા માટે મૂકી રાખવામાં આવે છે. 
ભારતમાં, સોજીનો હલવો મહત્ત્વની એક "ઉત્તરીય" મીઠાઈ તરીકે ગણતરીમાં લેવાતો હોવા છતાં તે, દક્ષિણ ભારતમાં પણ ઘણી જાણીતી વાની છે. હલવાનું એક પ્રમુખ દક્ષિણ ભારતીય સ્વરૂપ (અથવા “અલવા”, એવું તમિલમાં કહેવામાં આવે છે) તમિલનાડુ રાજ્યના એક શહેર તિરુનેલવેલીમાંથી મળે છે. લગભગ એક સમાન સોજીની રસોઈ, જેને સંપૂર્ણ દક્ષિણ ભારતમાં વ્યાપક પણે માણવામાં આવે છે, તેને કેસરી અથવા કેસરી-સ્નાન કહેવામાં આવે છે. 

પાકિસ્તાન અને ભારતમાં સોજીની જગ્યાએ ગાજર ("ગાજર હલવા" માટે), મગની દાળો ("મગની દાળનો હલવો" માટે) અથવા દૂધી (દૂધીના હલવા માટે) પણ ઉપયોગમાં લેવામાં આવે છે. સોજી વિના તેને એક સાથે બાંધવા માટે, કન્ડેન્સ્ડ દૂધ અને ઘીની સાથે તૈયાર કરવામાં આવે છે, જ્યારે તે તાજો બન્યો હોય છે, ત્યારે પરિણામ સ્વરૂપે એક નરમ પોચો હલવો બને છે, અને બ્રિટિશ પુડીંગ જેવો દેખાય છે. 

ઈજિપ્ત
પ્રકારો
સેમોલીના (સોજી)
યુનાઈટેડ સ્ટેટ્સ