ટ્રાન્સીલ્વેનિયા અને ઓટ્ટોમનમાં ઓસ્ટ્રો-હંગેરિયન શાસન દરમિયાન વાલ્લેચિયા અને મોલ્ડેવિયા પર આધિપત્ય વધ્યુ હતુ અને પ્રદેશમાં વસતીમાં બહુમતિ હોવા છતાં મોટાભાગના રોમાનિયનો દ્વિતિય-વર્ગના નાગરિકો (અથવા એટલે સુધી કે નાગરિક ના હોય) તેવી સ્થિતિમાં હતા. બ્રાસોવ જેવા ટ્રાન્સીલ્વેનિયાના કેટલાક શહેરોમાં (ટ્રાન્સીલ્વેનિયન સેક્સન વખતે ક્રોનસ્ટેડ્ટનો ગઢ હતો) તો રોમાનિયનોને શહેરની દિવાલોની અંદર પ્રવેશવાની મંજૂરી પણ નોહતી.
1848ની ક્રાંતિની નિષ્ફળતા બાદ મહા સત્તાઓએ એક જ રાજ્યમાં અધિકૃત રીતે સંમિલિત કરવાની રોમાનિયનોની ઈચ્છાનું સમર્થન કર્યું નહીં, જેના કારણે ઓટ્ટોમનોના વિરોધમાં એકલા હાથે આગળ વધવા રોમાનિયાને ફરજ પડી. 1859માં મોલ્ડેવિયા અને વાલ્લેચિયા બંનેમાં એક જ વ્યક્તિ –એલેક્ઝાન્ડ્રુ ઈઓઆન કુઝા– ને પ્રિન્સ તરીકે ચૂંટવામાં આવી (રોમાનિયનમાં "ડોમ્નિટોર" ). આમ રોમાનિયા અંગત જોડાણ તરીકે રચાયુ, જો કે આ રોમાનિયામાં ટ્રાન્સીલ્વેનિયાનો સમાવેશ થતો નહોતો. ત્યાં ઉચ્ચવર્ગ અને શાસકોમાં મુખ્યત્વે હંગેરિયનો જ હતા અને સ્વાભાવિકપણે 19મી સદીના પાછલા ભાગમાં રોમાનિયન રાષ્ટ્રવાદ હંગેરિયનોની વિરુદ્ધમાં ચાલ્યો. અગાઉના 900 વર્ષોની જેમ ઓસ્ટ્રિયા-હંગેરીની જેમ જ, વિશેષ કરીને 1867ની દ્વિમુખી-રાજાશાહીએ રોમાનિયનો બહુમતિ ધરાવતા હતા તેવા ટ્રાન્સીલ્વેનિયાના ભાગોમાં પણ હંગેરિયનોને મજબૂત સત્તામાં રાખ્યા.
1866ના "ડીઈટેટ બળવા" માં કુઝાને દેશનિકાલ અપાયો અને તેની જગ્યાએ હોહેન્ઝોલ્લેર્ન-સિગ્મારિન્જેનના પ્રિન્સ કાર્લ આવ્યા, કે જે રોમાનિયાના પ્રિન્સ કેરોલ તરીકે જાણીતા બન્યા. રુસો-તૂર્કિશ યુદ્ધ દરમિયાન રોમાનિયા રશિયાના પક્ષે રહીને લડ્યુ હતુ, અને 1878ની બર્લિનની સંધિમાં મહાસત્તાઓએ રોમાનિયાને સ્વતંત્ર રાજ્ય તરીકે માન્યતા આપી હતી. જેના બદલામાં રોમાનિયાએ બેસ્સાર્બિયાના ત્રણ દક્ષિણી જિલ્લાઓ રશિયાને સોંપ્યા અને ડોબ્રુજા મેળવ્યુ. 1881માં રાજ્યની હુકુમત ઉભી કરવામાં આવી અને પ્રિન્સ કેરોલ રાજા કેરોલ I બન્યા.
1878–1914ના સમયગાળા દરમિયાન રોમાનિયાએ સ્થિરતા અને વિકાસ અનુભવ્યા. દ્વિતિય બાલ્કન યુદ્ધ દરમિયાન રોમાનિયા બલ્ગેરિયાની સામે ગ્રીસ, સર્બિયા, મોન્ટેનેગ્રો અને તૂર્કીની સાથે જોડાયું અને શાંતિ માટેની બુકારેસ્ટની સંધિ(1913)માં રોમાનિયાએ દક્ષિણી દોબ્રુડ્જા મેળવ્યુ.


સશસ્ત્ર દળો
વન્યજીવ અને વનસ્પતિ
બાહ્ય લિન્ક્સ
સ્વાતંત્ર્ય અને રાજાશાહી