દિવસે પ્રવાસ કરતી યાટ્સ 

દિવસે પ્રવાસ કરતી યાટ્સ સામાન્ય રીતે નાની હોય છે, લંબાઈમાં 20 ફૂટ (6 મીટર)થી ઓછી. તેને ઘણી વાર ડોંગીઓ પણ કહે છે, તેમાં સામાન્ય રીતે પાછો ખેંચી શકાય તેવો મોભ મધ્યપાટિયુ, અથવા કટારપાટિયુ હોય છે. મોટા ભાગની દિવસે પ્રવાસ કરતી યાટ્સમાં કેબિન હોતી નથી, કારણકે તે કલાક માટે કે દિવસના ધોરણે ઉપયોગ માટે બનાવી હોય છે રાતભર પ્રવાસ કરવા માટે નહીં. વધુમાં વધુ તેમાં એક નાનકડી ઓરડી હોઈ શકે છે, જ્યાં સઢનો સામેના ભાગમાં બહાર નીકળેલ સખત છાપરુ ધરાવે છે જે સાધનો રાખવાની જગ્ય કે હવા કે પવનથી આશ્રયની મૂળભૂત આવશ્યકતાઓ પૂરી પાડે છે. 

સપ્તાહાંત યાટ્સ 

સપ્તાહાંત યાટ્સ થોડી મોટી હોય છે, 30 ફૂટ (9.5 મીટર) કરતા ઓછી લંબાઈની તેમાં મોટેભાગે બે મોભ હોય છે અથવા ટ્રેઇલર સેઇલરમાં હોય તેમ ઊંચકી શકાય તેવા મોભ હોય છે. તેનાથી છીછરા પાણીમાં સંચાલન કરવામાં મદદ મળે છે, અને જરૂર પડ્યે ભરતી ઓસરી જતા કિનારા પર સૂકવી શકાય છે. સઢનો આકાર (અથવા બે મોભવાળી રચના) નૌકાને પાણી ન હોય ત્યારે સીધી ઊભે રહેવામાં મદદ કરે છે. આવી નૌકાઓ ટૂંકા પ્રવાસો કરવા માટે બનાવેલ હોય છે, જે ભાગ્યે જ 2 કે 3 દિવસોથી વધુ ચાલે છે (તેના પરથી જ તેમનું નામ રાખેલ છે). દરિયા કિનારાના વિસ્તારોમાં, લાંબી મુસાફરી ટૂંકા અંતરોની શ્રેણી તરીકે ખેડાય છે. સપ્તાહાંત યાટ્સ સામાન્ય રીતે સાદી કેબિન ધરાવે છે, જેમાં મોટા ભાગે એક બે કે ત્રણ લોકોની પથારી થઇ શકે તેટલી જગ્યા ધરાવતો એક અલાયદો "ઓરડો" હોય છે. અર્ગનૉમિક્સ (પોતાના કામના વાતાવરણમાં કામગારોની કાર્યક્ષમતાનું શાસ્ત્ર)નો કુશળ ઉપયોગને લીધે ઓરડામાં રસોડા (ભોજનાલય), બેઠક, અને દિશા સૂચક સાધનો માટે જગ્યા મળી રહે છે. પાણી અને ખોરાકના સંગ્રહ માટે મર્યાદિત જગ્યા હોય છે. મોટા ભાગના એક મોરાનુ એક અગ્ર સઢ અથવા જેનોઆ પ્રકારે અને એક મુખ્ય સઢ (પહેલા ઉલ્લેખ થયો છે તે બર્મ્યૂડા વ્યવસ્થાથી એક ભિન્નતા છે) સાથે એક ધ્વજસ્તંભવાળા "બર્મ્યૂડા જહાજો" છે (જે બર્મ્યૂડા જહાજ તરીકે જાણીતા પરંપરાગત બર્મૂડાના જહાજના પ્રકાર કરતા અલગ છે). કેટલાક લાકડીથી સજ્જ હોય છે. આ પ્રકારની સૌથી નાની યાટ્સને સામાન્ય રીતે "પોકેટ યાટ્સ" કે "પોકેટ ક્રૂઝર્સ" કહે છે, અને "ટ્રેઇલર સેઇલર્સ" નું પરિવહન વિશેષ ટ્રેઇલર્સ પર થઇ શકે.

ક્રૂઝીંગ યાટ્સ 
ક્રૂઝીંગ યાટ્સ અત્યાર સુધીમાં ખાનગી ઉપયોગ માટે સૌથી સામાન્ય રહી છે, જે 25થી 45 ફૂટ (7થી 14 મીટર) સુધીની હોય છે. આ જહાજો રચનામાં ઘણા જટિલ હોઇ શકે છે,કારણકે તેઓ કાબૂમાં રહેવાના ગુણો, આતરિક જગ્યા, સારા હવા-ઉજાસ અને જહાજ પરની અનુકૂળતા વચ્ચે સંતુલન જાળવવું જરૂરી છે. વિશ્વભરમાંથી ઘણા ડઝન નિર્માતાઓ દ્વારા, આ જહાજની વિશાળ સીમા, તેનું એક ચોક્કસ વર્ણન કરવું મુશ્કેલ બનાવે છે. જોકે, મોટાભાગે સારી સ્થિરતા આપવા, પહોળા, સપાટ તળિયા અને ઊંડા એક-પાંખવાળા મોભવાળી ટીઅરડ્રોપ-પ્લેનફોર્મ સાટીને પસંદ કરાય છે. મોટા ભાગના એક ધ્વજસ્તંભવાળા બર્મ્યૂડા વ્યવસ્થાથી સજ્જ, મોરાના એક મુખ્ય સઢ અથવા જેનોઆ પ્રકારે અને એક મુખ્ય સઢવાળા જાહાજો છે. સ્પિનેકર સઢોને, વિવિધ કદમાં પવનની દિશામા સફર કરવા માટે પૂરા પાડવામાં આવે છે. ખાસ કરીને 26થી 40 ફૂટ (8થી 12 મીટર)ની મર્યાદાવાળા, આ પ્રકારોને સામાન્ય રીતે પરિવાર માટેના જહાજ તરીકે પસંદ કરાય છે. આવા જહાજમાં તૂતક નીચે ઘણી કેબિનો હશે. સામાન્ય રીતે તેમાં ત્રણ બે-પથારીવાળી કેબિન; એક રસોડા સાથેનો મોટો ઓરડો, બેઠક અને દિશા-સૂચક સાધનો; અને એક સ્નાનાગાર અને શૌચાલય ધરાવતું "આગળનુ પરિસર" હોય છે.

મોટા ભાગે, (15 મીટર) અને તેથી, મોટી યાટ્સ પણ ક્રૂઝર્સ છે, પણ તેઓની રચના ઘણી જુદી હોય છે કેમકે તેઓની રચના ખરીદનારની આવશ્યકતા મુજબ કરેલી હોય છે.અંદરનો ભાગ સામાન્ય રીતે સંગ્રહ માટેની ઘણી જગ્યા સાથે લાકડાના પાટિયાથી મઢેલો હોય છે. ક્રૂઝર્સ વધુ માત્રામાં મુસાફરોને હજારો માઇલ્સ સુધી લઇ જવા એકદમ સક્ષમ છે. આવી નૌકાઓ ક્રૂઝીંગ સમુદ્રપર્યટન ગતિ 6 દરિયાઇ માઇલ જેટલી વધી શકે છે. મોટા ભાગના યાટ-નિર્માતાઓએ બનાવેલ આદર્શ પ્રકારોમાં આ મૂળ રચના સામાન્ય છે. 

ભવ્ય પ્રવાસી યાટ્સ 

આ યાટ્સ સામાન્ય રીતે અથવા વધુ લાંબી હોય છે. હમણાના વર્ષોમાં, આ યાટ્સ ઘણુ ખરુ સામાન્ય વાહનમાંથી રહેવાની વ્યવસ્થા સાથેની સુવિક્સિત અને ભોગવિલાસી નૌકાઓ બની ગઇ છે. તેનું મોટું કારણ ખાસ કરીને યુરોપમાં, ફાઇબરગ્લાસના સઢના આગમન અને યાટ નિર્માણ માટે વધતા જતા સ્વયંસંચાલન અને "ઉત્પાદન શ્રેણી" પદ્ધતિઓને લીધે સાટી બનાવવાનો ઘટેલો ખર્ચ છે. 

મોટામાં મોટી, 130 ફૂટ (40 મીટર)થી વધુ લંબાઇની વિલાસી યાટ્સમાં, વાતાનુકૂલનથી લઇને ટેલીવિઝન સુધીની દરેક આધુનિક સુવિધા હોય છે. આ કદની પ્રવાસી યાટ્સ ઘણી સ્વયંસંચાલિત હોય છે, ઉદાહરણ તરીકે, કમ્પ્યૂટર સંચાલિત વિદ્યુત ગરગડી સઢને નિયંત્રિત કરે છે. આવી જટિલતાને લીધે વિશેષ ઊર્જા-ઉત્પાદન પ્રણાલીઓની જરૂર પડે છે. હમણાના વર્ષોમાં, યાટ્સમાં વપરાતા વિદ્યુત સાધનોમાં ઘણો વધારો થયો છે. 20 વર્ષ પહેલા પણ, 25-ફૂટ (7 મીટર)ની યાટમાં વિદ્યુત પ્રકાશનુ હોવુ સામાન્ય ન હતું.. હવે સૌથી નાની યાટ્સ સિવાય, મોટા ભાગની બધી યાટ્સમાં સામાન્ય વિદ્યુત પ્રકાશ, રેડિયો, ગ્લોબલ પોઝિશનીંગ સિસ્ટમ જેવા દિશાસૂચક સાધનો હોય છે. આશરે 33 ફૂટ (10 મીટર)ની યાટ્સમાં ગરમ પાણી, દબાણયુક્ત જળ પ્રણાલીઓ અને રેફ્રીજરેટર્સની સુવિઘા હોય છે. રડાર, ઇકો-સરાઉન્ડીંગ અને ઓટોપાઇલટ જેવા સાધનો સામાન્ય છે. એનો અર્થ એમ થયો કે હવે વધારાનું એન્જિન પણ વિદ્યુત ઊર્જા પૂરી પાડવા માટે અને યાટની બેટરીઓ (કોષો)ને ફરીથી ચાર્જ કરવા માટે પ્રત્યાવર્તક (એ.સી. પ્રવાહ ઉત્પન્ન કરતું વિદ્યુત-યંત્ર)ને ઊર્જા પૂરી પાડવાનું મહત્વનુ કાર્ય કરવા લાગ્યું. લાંબા અંતરની સમુદ્ર યાત્રામાં નિયુક્ત યાટ્સ માટે, પવન-, પાણી- અને સૌર જનરેટર્સ આ જ કાર્ય કરી શકે.

સ્પર્ધા (દોડ) માટેની યાટ્સ 

સઢ માટેના મોટા વિસ્તારને આધાર આપવા માટે, સઢને હળવુ રાખીને ઊંડો અને ભારે ગોળાકાર મોભ રખાય છે કે જેથી દોડ માટેની યાટ્સમાં ઘર્ષણ ઉત્પન્ન કરતી ભીની થતી સપાટીને ઘટાડી શકાય. ઉછળીને મોટા ખૂણે નમી જતા અટકાવવા માટે, આધુનિક રચનાઓમાં ખૂબ પહલો મોભ અને સપાટ તળિયું રખાય છે. આત્યંતિક સ્થિતિઓમાં 35 કિલોનોટીકલ માઇલની ગતિ પ્રાપ્ત કરી શકાય છે. કિનારાથી દૂર ખાસ દોડ માટેની યાટ્સમાં ખલાસીઓની અનુકૂળતાના ભોગે ગતિ મેળવવા વસવાટ માટે સાદી વ્યવસ્થા ધરાવે છે જેથી વજન ઓછુ થઇ શકે. દોડસ્પર્ધાના પ્રકાર મુજબ, આવી યાટ પર 15 કે તેથી વધુ ખલાસીઓ હોઇ શકે. કિનારા પાસેની બહુ વિશાળ સ્પર્ધક યાટ્સમાં 30 ખલાસીઓનું જૂથ હોય છે. અન્ય એક આત્યંતિક પરિસ્થિતિ "એકલે હાથે રમાતી સ્પર્ધા" છે, જ્યાં એક એક્લા વ્યક્તિએ યાટને નિયંત્રિત કરવાની હોય છે.

યાટ સ્પર્ધાઓ થોડા માઇલ્સના એક સરળ ક્ષેત્રમાં હોઇ શકે, જેમકે ઇન્ટરનેશનલ વન ડીઝાઇનની હાર્બર રેસીંગ; લાંબા અંતરની, બર્મ્યૂડા રેસ જેવી ઓપન-ઓશન રેસીસ; અથવા ગ્લોબલ ચેલેન્જ, વોલ્વો ઓશન રેસ અને ક્લીપર રાઉન્ડ ધ વર્લ્ડ જેવી વિશ્વને આવરતી વૈશ્વિક સ્પર્ધાઓ હોઇ શકે.

વર્ગીકરણો
પ્રવાસી યાટ્સ
પ્રોપલ્શન
મોટર યાટ્સ