અનાજને જમીનમાં દાટવાથી તે સુરક્ષિત રહે તે માટે વિવિધ પરિબળો કામ કરે છે: જેમકે ઓછો પ્રકાશ, ઓછો ઓક્સિજન, ઠંડુ હવામાન, પીએચ (pH) સ્તર કે જમીનનું ડેસીકન્ટ. મીઠું નાખી કે આથીને દાટવા જેવી બીજી પદ્ધતિઓને પણ તેમાં જોડી શકાય છે. ઘણા કંદમૂળ શાકભાજીઓ બગડવા સામે પ્રતિકારકતા ધરાવતા હોવાથી તેને અંધારી શીતળ જગ્યાએ રાખવા શિવાયની બીજી ખાસ કોઈ જાળવણી પદ્ધતિઓની જરૂર પડતી નથી, તેને જમીનની નીચે બનાવેલા ગોદમોમાં મૂકી દેવામાં આવે છે. સેન્ચૂરી ઇંડાઓમાં ઇંડાઓને ક્ષારયુક્ત કાદવમાં (કે બીજા ક્ષારયુક્ત પદાર્થોમાં) મૂકવામાં આવે છે, આ "નિર્જીવી" આથા દ્વારા તેમાં બગડવાની બદલે તેના પીએચ (pH) સ્તરમાં વધારો થાય છે. આથાને લીધે તે જળવાઇ રહે છે અને તેના કેટલાક જટિલ ઓછા સ્વાદિષ્ટ પ્રોટીનો અને ચરબીના બંધારણ આ કારણે તૂટી પડે છે, જે તેને વધુ સ્વાદિષ્ટ બનાવે છે. મોટાભાગના અનાજની જમીનમાં જાળવણી કરવામાં આવે છે. પણ એ માટે જમીન ઘણી સુકી અને ક્ષારયુક્ત (કે ડેસીકન્ટ), કે ઠંડી હોવી જરૂરી છે.

કોબીજને જાળવણી માટે યુએસએ (USA)ના ઉત્તરીય ખેતરોમાં તેને પરંપરાગત રીતે દાટવામાં આવે છે. કેટલીક પદ્ધતિઓ તેને કડક રાખે છે જ્યારે કેટલીક પદ્ધતિઓ તેમાંથી સાવર્ક્રાઉટનું ઉત્પાદન કરે છે. કિમચીની પારંપરિક બનાવટમાં પણ આવી જ પદ્ધતિનો ઉપયોગ થાય છે. કેટલીકવાર માંસને પણ સાચવણી માટે દાટવામાં આવે છે. જો ગરમ કોલસા કે રાખ ઉપર દાટવામાં આવે તો તેની ગરમીથી જીવાણુઓ મરી જાય છે, રાખ માંસને સૂકું રાખશે, અને જમીન ઓક્સિજનને તેમજ ચેપને સ્થગિત કરી દે છે. જો ખૂબ ઠંડી જમીનમાં દાટવામાં આવે તો તે ભૂમિ રેફ્રિજરેટર જેવું કામ કરે છે.

જમીનમાં દાટવું
સૂકવણી
મીઠું
વાયુરહિત કરીને ભરવું (વેક્યૂમ પેંકિંગ)