આ સમય સુધીમાં, મૃત્યુની રાહને અને ઉત્સુકતાને 1853ની ઉગ્ર જાગ્રતતા દ્વારા ગ્રહણ લાગી ગયો હતો, જ્યારે કોમોડોર મેથ્યુ પેરીના યુ.એસ. નૌસેનાના ભારી સ્ટીમ જહાજોએ એક સમયની પ્રબળ અલગતાની રાષ્ટ્રીય નીતિના લીધે વિસ્તૃત વ્યાપાર લાદયો. તેના પહેલાં થોડા બન્દરગાહ શહેર, શોગુનેટના કડક નિયંત્રણ હેઠળ પશ્ચિમી વ્યાપારમાં ભાગ લેવા માટે સક્ષમ હતા અને તેના પછી, તે મોટાભાગે ફ્રાન્સીસ્કેન્સ અને દોમિનીકન એક બીજા વિરુદ્ધ કરવાના વિચાર પર આધારિત હતા (સંકટકાલિન તોપોની ટેકનોલોજીના આદાન-પ્રદાનમાં, જે પાછળથી ક્લાસિકલ સમુરાઇની પડતીનું મુખ્ય યોગદાન હતું).

1854થી, સમુરાઇ સેના અને નૌસેનાને આધુનિક કરાયા. એક નૌસેના પ્રશિક્ષણ શાળાની સ્થાપના 1854માં નાગાસાકીમાં કરાઇ હતી. નૌસેના વિદ્યાર્થીઓને ઘણા વર્ષો માટે પશ્ચિમી નૌસેનાની શાળાઓમાં અભ્યાસ કરવા માટે મોકલવામાં આવ્યા, અને વિદેશ-શિક્ષિત-ભવિષ્યના નેતાઓની, જેમ કે એડમાઇરલ ઈનોમોટો, પરંપરા શરૂ કરી. 

ફ્રેન્ચ નૌસેનાના ઈજનેરોને નૌસેના આયુધશાળાને બાંધવા માટે રોકવામાં આવ્યા હતાં, જેમ કે યોકોસુકા અને નાગાસાકી. 1867માં ટોકુગાવા શોગુનેટના અંત સુધીમાં, શોગુનની જાપાની નૌસેના ફલેગશીપ "કેયો મારુ" ની સાથે આઠ પશ્ચિમી શૈલીના સ્ટીમ યુદ્ધ જહાજોની પહેલેથી માલિક હતી, જેમનો ઉપયોગ પશ્ચાત શાહી સેનાની વિરુદ્ધમાં બોશીન યુદ્ધમાં એડમાઇરલ ઇનોમોટોના નેતૃત્વ હેઠળ કરાયો હતો. એક ફ્રેન્ચ મિલિટરી મીસન ટુ જાપાન (1857)ની સ્થાપના બકુફુની સેનાને આધુનિક કરવાની મદદ કરવા માટે કરાઇ હતી.

મૂળ સમૂરાયનો અંતિમ દેખાવ 1857માં દેખાયો હતો જ્યારે ચોસુ અને સતસુમા પ્રાન્તોના સમુરાઇએ બોશીન યુદ્ધ (1868-1969) માં સમ્રાટના શાસનના તરફેણમાં શોગુનેટ ચેનાઓને હરાવી હતી. આ બંને પ્રાન્તો દાઇમ્યોની ભૂમિમાં હતી જેને સેકિગહારાના યુદ્ધ (1600) પછી લેયાસુને સોંપવામાં આવી હતી.

1860 સુધી ટોકુગાવા શોગુનેટ પણ જાપાનથી અલગ થઈ ગયા.

રમતમાં
આધુનિકરણ
પતન
સ્ત્રીઓ