1901માં, 21 વર્ષના વિલીયન એસ. હાર્લીએ, નાના એન્જિનને છૂટુ પાડીને (ડિપ્લેસમેન્ટ) અને ચાર ઇંચ (102 ઇંચ) ફ્લાયવ્હીલ્સ સાથે યોજના ઘડી કાઢી હતી. આ એન્જિનની નિયમિતપણે પેડલ-સાયકલ ફ્રેમમાં વપરાશ માટે ડિઝાઇન કરવામાં આવી હતી. પછીના બે વર્ષો સુધી હાર્લી અને તેમના બાળપણના મિત્ર આર્થર ડેવીડસને તેમના મિત્ર હેનરી મેલ્કના ઘરે ઉત્તરમાં આવેલા મિલવૌકી મશીન (યંત્ર)નો ઉપયોગ કરીને તેમની મોટર સાયકલ પર ભારે મહેનત કરી હતી. તે આર્થરના ભાઈ વોલ્ટર ડેવીડસનની મદદથી 1903માં પૂર્ણ થયું હતું. પૂર્ણતાને આરે, છોકરાઓને ખબર પડી હતી કે તેમની પાવર સાયકલ મિલવૌકીની નાની ટેકરીઓ પર પેડલની સહાય વિના ચડવા સક્ષમ નથી. વિલ હાર્લી અને ડેવીડસન તેમની પ્રથમ મોટર સાયકલને એક મૂલ્યવાન શિક્ષણ અનુભવ તરીકે ઝડપથી ભૂલી ગયા હતા. 

તરત જ નવી અને સુધારેલી બીજી પેઢીના મશીન પર કામ શરૂ કરી દીધું હતું. આ પ્રથમ "વાસ્તવિક" હાર્લી-ડેવિડસન મોટરસાયકલને મોટા એન્જિન સાથે ફ્લાયવ્હીલ્સ લાગેલા હતા. આ મશીનની એડવાન્સ્ડ લૂપ-ફ્રેમ પદ્ધતિ 1903ની મિલવૌકી મર્કેલ મોટરસાયકલ (જેની રચના જોસેફ મર્કેલે કરી હતી, બાદમાં ફ્લાયીંગ મશીન પ્રસિદ્ધિ મેળવી હતી) જેવી જ હતી મોટા એન્જિન અને લૂપ-ફ્રેમ ડીઝાઇને તેમને મોટરાઇઝ્ડ-મોટરસાયકલ કક્ષામાંથી બહાર કાઢ્યા હતા અને તેમને કદાચ આગામી વર્ષોમાં આધુનિક મોટરસાયકલમાં શુ હોવું જોઇએ તે નક્કી કરવામાં સહાય કરી હશે. જેઓ તે સમયે મિલવૌકી લેક સ્ટ્રીટ પર પોતાની ડિઝાઇનના ગેસ એન્જિનો બનાવતા હતા તેવા ભૂતકાળના મોટર અગ્રણી ઓલે એવિનરુડ પાસેથી પણ છોકરાઓને તેમના મોટા એન્જિનની સહાય મળી હતી.

નવા લૂપ-ફ્રેમના અસલ નમૂના હાર્લી-ડેવિડસનને ડેવીડસન પરિવાર બેકયાર્ડમાં આવેલા શેડમાં એસેમ્બલ કરવામાં આવ્યો હતો. મોટા ભાગના પૂર્જાઓ જોકે અન્યત્ર સ્થળે બન્યા હતા, જેમાં કદાચ કેટલાક વેસ્ટ મિલવૌકી રેલશોપ્સમાં ફેબ્રીકેટ કરવામાં આવ્યા હતા, જ્યાં સૌથી મોટા ભાઈ વિલીયન એ. ડેવીડસન ત્યારે ટૂલરુમ ફોરમેન હતા. આ અસલ મશીન, જ્યારે તેણે સ્ટેટ ફેર પાર્કમાં યોજાયેલ મિલવૌકી મોટરસાયકલ સ્પર્ધામાં ભાગ લીધો હતો ત્યારે 8 સપ્ટેમ્બર 1904 સુધીમાં કાર્યરત થયું હતું. તેની પર એડવર્ડ હિલ્ડેબ્રાન્ડ દ્વારા સવારી કરવામાં આવી હતી અને ચતુર્થ ક્રમ પ્રાપ્ત કર્યો હતો. હાર્લી-ડેવિડસન મોટરસાયકલનો ઐતિહાસિક રેકોર્ડમાં આ પ્રથમ દસ્તાવેજી પ્રદર્શન છે. 

જાન્યુઆરી 1905માં "ઓટોમોબાઇલ એન્ડ સાયકલ ટ્રેડ જર્નલ"માં નાના જાહેરાત મૂકવામાં આવી હતી, જેણે ડુ-ઇટ-યોરસેલ્ફ વેપારમાં ખુલ્લા હાર્લી-ડેવિડસન એન્જિન ઓફર કર્યા હતા. એપ્રિલ સુધીમાં મર્યાદિત ધોરણે સંપૂર્ણ મોટરસાયકલોનું ઉત્પાદન કરવામાં આવતુ હતું. તે વર્ષે હાર્લી-ડેવિડસનનો પ્રથમ ડીલર, શિકાગોના કાર્લ એચ. લેંગે ડઝનમાંથી કે ડેવીડસન બેકયારાડ શેડમાં બનતી બાઇકોમાથી ત્રણ બાઇકોનું વેચાણ કર્યું હતું. (કેટલાક વર્ષો બાદ મૂળ શેડને જુનેઉ એવેન્યુ ખાતે લઇ જવામાં આવ્યો હતો, જ્યાં તે મોટર કંપનીની બિનકુશળ ઉત્પત્તિને શ્રદ્ધાંજલિ તરીકે દાયકાઓ સુધી ઊભી રહી હતી. કમનસીબે, પ્રથમ શેડનો 1970ના પ્રારંભમાં ફેક્ટરી યાર્ડની ચોખ્ખાઇ દરિમયાન કોન્ટ્રાક્ટરો દ્વારા આકસ્મિક રીતે નાશ કરાયો હતો.)

1906માં, હાર્લી અને ડેવીડસન ભાઈઓએ ચેસ્ટનટ સ્ટ્રીટ (બાદમાં જુનેઇ એવેન્યુ) પર તેમની ફેક્ટરી બાંધી હતી. આ સ્થળ આજે હાર્લી-ડેવિડસનનું કોર્પોરેટ વડુમથક છે. પ્રથમ જુનેઇ એવેન્યુ પ્લાન્ટ એક માળનું લાકડાનું માળખું હતું. તે વર્ષે કંપનીએ આશરે 50 મોટરસાયકલોનું ઉત્પાદન કર્યું હતું.

1907માં, વિલીયમ એસ. હાર્લી યુનિવર્સિટી ઓફ વિસ્કોન્સીન-મેડીસનમાંથી મિકેનિકલ એન્જિનીયરીંગની પદવી સાથે સ્નાતક થયા હતા. તે વર્ષે ફેકટરીનું વધારાનું વિસ્તરણ બીજા માળ સાથે થયું હતું અને બાદમાં તારની વાડ અને મિલવૌકી પાલ બલો ("ક્રીમ") ઇંટનો વધારો કરાયો હતો. નવી સવલતો સાથે ઉત્પાદન 1907માં વધીને 150 મોટરસાયકલોનું થયું હતું. કંપની સત્તાવાર રીતે તે સપ્ટેમ્બરમાં અસ્તિત્વમાં આવી હતી. તેમણે આ સમય આસપાસમાં પોલીસ વિભાગોમાં મોયરસાયકલોનું વેચાણ કરવાનો પ્રારંભ કર્યો હતો, એ બજાર ત્યારથી જ કાયમ માટે તેમના અગત્યનું બની ગયું છે. 

1905 અને 1906માં એન્જિનો સાથે સીંગલ સિલીંડરનું ઉત્પાદન કરાયું હતું. ફેબ્રુઆરી 1907માં 45 ડિગ્રી વી-ટ્વીન એન્જિન સાથેનું અસલ મોડેલ શિકાગો ઓટોમોબાઇલ શોમાં નિદર્શન માટે મૂકાયું હતું. દર્શાવવામા અને જાહેરાત આપી હોવા છતાં, બહુ ઓછા વી-ટ્વીન મોડેલો 1907 અને 1910માં બનાવવામાં આવ્યા હતા. આ પ્રથમ વી-ટ્વીન્સને બદલવામાં આવ્યા હતા અને ઉત્પાદન કરાયું હતું. . તેણે પ્રથમ સિંગલ્સન લગભગ બમણી શક્તિ આપી હતી. સૌથી વધુ ગતિ આશરે હતી . 1908માં ઉત્પાદન જે 450ના આંક પર હતું તે 1909માં વધીને 1,149 મશીનોનું થયું હતું. 

1911 સુધીમાં, આશરે 150 મોટરસાયકલોની બનાવટો યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સમાં બનાવવામાં આવી હતી- જોકે તેમાંથી 1910 સુધીમાં બહુ ઓછી સંખ્યામાં અસ્તિત્વમાં રહ્યા હતા.

1911માં સુધારેલ વી-ટ્વીન મોડલે રજૂ કરાયું હતું. નવું એન્જિનમાં મિકેનિકલી સંચાલિત ઇનટેક વાલ્વસ હતા, જે "ઓટોમેટિક" ઇનટેક વાલ્વસ કે જે અગાઉના વી-ટ્વીન્સમાં વપરાતા હતા અને એન્જિન વેક્યુમ દ્વાર ખોલવામાં આવતા હતા તેનાથી વિરુદ્ધ હતા. બદલાવવાની સાથે , 1911 વી-ટ્વીન અગાઉના ટ્વીન કરતા નાના હતા પરંતુ વધુ સારી કામગીરી આપતા હતા. 1913 બાદ, હાર્લી-ડેવિડસન દ્વારા ઉત્પાદિત મોટા ભાગની બાઇકો શક્યતઃ વી-ટ્વીન મોડેલો હતી.

1913 સુધીમાં, યલો ઇંટવાળી ફેક્ટરીને પાડી નાખવામાં આવી હતી અને તે સ્થળે 5 માળનું કોક્રિટ અને લાલ ઇંટ વાળું માળખું બાંધવામાં આવ્યું હતું. 1910માં શરૂ થયેલ, અસંખ્ય વધારાઓ સાથેની લાલ ઇંટવાળી ફેક્ટરી જુનેઉ એવેન્યુ અને 38મી સ્ટ્રીટના ખૂણાની આસપાસ સુધી બે બ્લોકમાં વિસ્તરી હતી. સ્પર્ધા હોવા છતાં, હાર્લી-ડેવિડસન ભારતીય કરતા આગળ પહેલેથી જ આગળ હતા અને 1914 બાદ મોટરસાયકલોની હરિફાઇઓમાં પ્રભુત્વ ધરાવતા હતા. તે વર્ષે ઉત્પાદન વધીને 16,284 મશીનોનું થયું હતું.
હાર્લી-ડેવિડસન સંસ્‍કૃતિ
પર્યાવરણીય ઇતિહાસ
ભારતમાં નિકાસ કરવા તરફના પગલાઓ
પ્રારંભ