બંગાળમાં ઈ. સ. ૧૭૭૭થી ગળીનું વાવેતરની શરૂ થયું હતું. લુઇસ બોનાર્ડ નામના એક ફ્રેન્ચ વ્યક્તિએ ભારતમાં આ વાવેતર લાવ્યું હતું. તે કદાચ બંગાળનો પહેલો ગળી વાવેતર કરાવનાર હતો. તેમણે ચંદનનગર (હુગલી) નજીક તાલદંગા અને ગોલપરા ખાતે ગળીની ખેતી શરૂ કરાવી હતી. યુરોપમાં વાદળી રંગની વધતી માંગને અને બંગાળના નવાબો બ્રિટીશ સત્તા હેઠળ દબાયેલા હોવાથી વ્યાવસાયિક રીતે ગળીનું વાવેતર વધુને વધુ નફાકારક બન્યું. બર્દવાન (વર્ધમાન), બાંકુડા, બીરભૂમ, ઉત્તર ૨૪ પરગણા અને જેસોર (હાલના બાંગ્લાદેશ)ના વિશાળ ક્ષેત્રમાં ગળીનું વાવેતર લાગુ કરવામાં આવ્યું. ગળી વાવેતર કરનારાઓએ ખેડૂતોને અન્નનો પાક બદલે ગળી રોપવા માટે જોર કરી મનાવ્યા. તેઓને ખૂબ ઊંચા વ્યાજ પર નાણા ધીર્યા, જેને "દાદોન" કહેવામાં આવતું. એકવાર ખેડૂતે આવું ધીરાણ લીધા પછી તે આખી જિંદગી તેના કરજ હેઠળ રહેતો અને તેના અનુગામીએ પણ તેનું વ્યાજ ચુકવવું પડતું. ગળી રોપવાથી ખેડૂતોને કોઈ પણ નફો થતો નહિ. વાવેતર કરનારાઓ દ્વારા ખેડૂતોને ચૂકવવામાં આવેલ ભાવ નજીવા હતા, તે બજાર ભાવના માત્ર ૨.૫૦% હતા. ખેડૂતોને વાવેતર કરાવનાર તરફથી કોઈ રક્ષણ મળતું નહી. જો ખેડૂતો વાવેતર કરનારની વાત ન માને તો તેમની ધીરેલી સંપત્તિનો કબ્જો લેવાતો અથવા તેમની માલમિલ્કત નષ્ટ કરવામાં આવતી. સરકારના કાયદાઓ વાવેતર કરનારાઓની તરફેણ કરનારા હતા. ઈ. સ. ૧૮૩૩ માં એક અધિનિયમ દ્વારા, વાવેતર કરનારાઓને દમન કરવા માટે મુક્ત હાથ આપવામાં આવ્યો. જમીનદારો પણ વાવેતર કરાવનારાઓની સાથે હતા. આ સખત જુલમ હેઠળ, ખેડૂતોએ બળવો કર્યો. 

બંગાળી મધ્યમ વર્ગએ ખેડૂતોને પૂરા દિલથી ટેકો આપ્યો. બંગાળી બૌદ્ધિક હરીશચંદ્ર મુખર્જીએ તેમના અખબાર "ધ હિન્દુ પેટ્રિએટ"માં ગરીબ ખેડૂતની દુર્દશા વર્ણવી હતી. આ દશા અલબત્, દીનબંધુ મિત્ર લિખિત નાટક "નીલ દર્પણ"માંની પરિસ્થિતિનું ચિત્રણ જ હતી. તેમના નાટકે એક મોટો વિવાદ ઊભો કર્યો હતો. પાછળથી ઇસ્ટ ઇન્ડિયા કંપની દ્વારા ભારતીયોમાં આંદોલનને નિયંત્રિત કરવા માટે આ નાટક પર પ્રતિબંધ મૂકવામાં આવ્યો હતો.

ભારતમાં બ્રિટીશ શાસકો પર તેની અસર
વિદ્રોહના કારણો
વિદ્રોહ
સાંસ્કૃતિક અસરો