કેરેલા જેવાં રાજ્યોમાં, કે જ્યાં નાળીયેર પ્રચુર માત્રામાં મળે છે, અહીં નાળીયેરની અર્ધી કાચલીનો ઉપયોગ લેટેક્ષને સંગ્રહ કરવાનાં વાસણ તરીકે ઉપયોગ કરવામાં આવે છે, પરંતુ અન્ય જગ્યાએ ગ્લેઝડ્ – કાચ જેવાં, માટીનાં વાસણ કે એલ્યુમિનિયમ કે પ્લાસ્ટિક કપોનો ઉપયોગ સામાન્ય રીતે કરવામાં આવે છે. કપને ઝાડને ફરતાં વાયર બાંધીને તેના આધારે રાખવામાં આવે છે. આ વાયર સ્પ્રિંગ સાથે જોડી દેવામાં આવે છે જેથી જેમ-જેમ ઝાડ વિકસિત થતું જાય તેમ-તેમ તે વાયર પણ ખેંચાતો જાય. ઝાડની છાલમાં એક ગેલ્વેનાઈઝ્ડ નાળચું ખોસીને તેનાં થકી લેટેક્ષને કપમાં ભેગું કરવામાં આવે છે. સામાન્યપણે જ્યારે ઝાડનું આંતરિક દબાણ સૌથી વધુ હોય ત્યારે વહેલી સવારે આ ટેપીંગ કરવામાં આવે છે. એક સારો ટેપર નિર્ધારિત ધોરણ પ્રમાણે અર્ધ-સ્પાયરલ પદ્ધતિ મુજબ દર 20 સેકંડે એક ઝાડ પર ટેપીંગ કરી શકે છે અને સામાન્ય કિસ્સામાં રોજનું "કામ" 450 અને 650 ઝાડ હોય છે. ઝાડનાં ટેપીંગને આમ તો એકાંતરે દિવસે કે દર ત્રીજા દિવસે કરવામાં આવે છે પરંતુ તેમાં સમય, તેનાં પર કરવામાં આવેલા કાપાંની સંખ્યા અને તેની લંબાઈમાં ઘણા બદલાવો હોય છે. લેટેક્ષ, જે 25-40% સુકું રબર ધરાવે છે, અને તે ઝાડની છાલમાં રહેલું હોય છે, એટલે ટેપીંગ કરનારે હમેંશા એ ધ્યાન રાખવું પડતું હોય છે કે તે ક્યાંક સીધું જ લાકડામાં જ કાપો ન પાડી દે નહિંતર વિકસિત થઈ રહેલી બાહ્ય સપાટીને નુકસાન થઈ શકે છે અને નવસર્જન પામી રહેલી છાલ એટલી ખરાબ રીતે ઉગશે કે તેના પર નવું ટેપીંગ કરવું અઘરૂં પડી શકે છે. ઝાડની પૂરી ઉંમર દરમિયાન, બે વાર કે ક્યારેક ત્રણ વખત પેનલને ટેપ કરવું એ એક સામાન્ય બાબત છે. ઝાડની અર્થશાસ્ત્રિય ઉંમર તેનાં પર ટેપીંગ કેટલી સારી રીતે કરવામાં આવ્યું છે તેનાં પર અવલંબે છે, કેમકે જે નિર્ણાયક બાબત છે તે તેની છાલના વપરાશની રીત છે. મલેશિયામાં એકાંતરે કરવામાં આવતાં દૈનિક ટેપીંગનું ધોરણ 25 સે.મિ.(ઉભી સપાટીએ) પ્રતિ વર્ષના દરે ઝાડની છાલને ઉપયોગ કરવા અંગેનું નક્કી કરવામાં આવ્યું છે. ઝાડની છાલમાં રહેલી લેટેક્ષની નળીઓ ગોળાકારે જમણી તરફ ઉપર ઉઠતી હોય છે. આ કારણસર, ટેપીંગ કરવામાં આવેલાં કાપાં હમેંશા ડાબી તરફ ઉપર ઉઠતાં રાખવામાં આવે છે જેથી વધારે નળીઓને કાપી શકાય. 

ઝાડ લગભગ ચાર કલાક સુધી લેટેક્ષ ટપકાવે છે, જે ટેપીંગનાં કાપાઓ પર કુદરતી રીતે જ જામીને ગંઠાઈ જાય છે, અને એટલે લેટેક્ષ નળીઓને છાલ પર અવરોધી લે છે. તે દરમિયાન ટેપીંગ કરનારા સામાન્યપણે તેમનું ટેપીંગ કાર્ય પતાવીને આરામ કરે છે અને ભોજન વગેરે પતાવતાં હોય છે, ત્યારબાદ તેઓ લગભગ મધ્યાન્હ પછી લેટેક્ષ એકઠું કરવાની શરૂઆત કરતાં હોય છે. કેટલાંક ઝાડોમાં આ સંગ્રહણ બાદ પણ લેટેક્ષ ટપકવાનું ચાલું જ રહે છે જેના કારણે કપમાં ગઠ્ઠા ભેગાં થતાં રહે છે જે બીજાં ટેપીંગ સમયે એકત્ર કરી લેવામાં આવે છે. જે લેટેક્ષ કાપાઓ ઉપર જમા થયું હોય છે તેને પણ ઝાડની લેસની જેમ એકત્ર કરી લેવામાં આવે છે. ઝાડની લેસ અને કપમાં ગઠ્ઠા તરીકે જમા થતું સુકું રબર કુલ ઉત્પાદનનું લગભગ 10-20% ટકા જેટલું થાય છે. 

જો લાંબો સમય પડી રહેવા દેવામાં આવે તો કપમાં જમા થયેલું લેટેક્ષ ગંઠાઈ જાય છે. લેટેક્ષ ગંઠાઈ જાય તે પહેલાં તેને એકત્ર કરી લેવું પડે છે. એકત્ર કરવામાં આવેલાં લેટેક્ષમાંથી સુકું રબર બનાવવા માટે તેને ગઠ્ઠા એકત્ર કરવાના ટાંકામાં ભેગું કરાય છે કે તેને હવા-ચુસ્ત કંટેનર્સમાં અમોનિએશન માટે ગાળવાં માટે ભરવામાં આવે છે. લેટેક્ષને લાંબા સમયે સુધી ગંઠાઈ જવાથી બચાવવા માટે એમોનિએશન જરૂરી છે. 

લેટેક્ષને સામાન્યપણે તેનાં પર પ્રક્રિયા કરીને તેમાંથી ડુબાડીને બનાવાતાં ઉત્પાદો માટે ઘટ્ટ લેટેક્ષ બનાવામાં આવે છે અથવા તો પછી તેને નિયંત્રિત, સ્વચ્છ પરિસ્થિતિઓમાં ફોર્મિક એસિડનો ઉપયોગ કરીને ગઠ્ઠા તૈયાર કરવામાં આવી શકે છે. આ રીતે એકત્ર કરવામાં આવેલા લેટેક્ષને, તેનાં પર પ્રક્રિયા દ્વારા ઉચ્ચ કક્ષાનું તકનીકી રીતે સૂચવવામાં આવેલા બ્લૉક રબર જેવાં કે ટીએસઆર3એલ કે ટીએસઆરસીવી અથવા રિબ્ડ સ્મૉક શીટ ગ્રેડ્સ તરીકે ઉત્પાદન કરવામાં આવે છે.

કુદરતી રીતે ગઠ્ઠાનાં સ્વરૂપમાં એકત્ર કરવામાં આવેલા રબરને (કપમાં ગંઠાયેલુ) ટીએસઆર10 અને ટીએસઆર20 સ્તરના રબરો બનાવવા માટે ઉપયોગમાં લેવાય છે. આ સ્તરના રબર બનાવવા માટેની પ્રક્રિયામાં મૂળભૂત રીતે કદ ઘટાડવાની અને સફાઈ પ્રક્રિયા દ્વારા તેનામાં રહેલા કચરાંને દૂર કરીને તેને સ્વચ્છ બનાવાય છે અને પદાર્થને તેનાં અંતિમ તબક્કાની સુકવણી માટે તૈયાર કરવામાં આવે છે. 

સુકાયેલાં આ પદાર્થને છેવટે ગાંસડી બાંધીને અને પાટ બનાવીને તેનાં પરિવહન માટે તૈયાર કરવામાં આવે છે. 

વિવિધતાઓ
વલ્કેનાઈઝેશન
રાસાયણિક રૂપરેખા
એકત્રિકરણ