જોકે ઇવાન્જેલીસ્ટા ટોરીસેલીને 1643 માં બેરોમીટરની શોધ સાથે સાર્વત્રિક રીતે ખ્યાતિ આપવામાં આવી છે.<ref name="http://www.islandnet.com/~see/weather/history/barometerhistory1.htm"></ref><ref name="http://www.barometerfair.com/history_of_the_barometer.htm"></ref><ref name="http://www.juliantrubin.com/bigten/torricellibarometer.html"></ref>, બે અન્ય નોંધપાત્ર પ્રયત્નો ટાંકવા જ જોઇએ. ઐતિહાસિક દસ્તાવેજીકરણ પણ ઇટાલીયન ગણિતશાસ્ત્રી અને ખગોળશાસ્ત્રી ગાસ્પેરો બર્ટીનું આશરે 1640 અને 1643 વચ્ચે બિનઇરાદાથી બાંધેલ પાણીનું બેરોમીટર યંત્રની ભલામણ કરે છે. 
ફ્રેંચ વૈજ્ઞાનિક અને વૈજ્ઞાનિક રેને ડેકાર્ટ્સે 1931 ની શરૂઆતમાં વાતાવરણનું દબાણ નક્કી કરવા માટેના પ્રયોગની યોજના વર્ણવેલી છે, પરંતુ તેમણે તે સમયે કાર્યરત બેરોમીટર બનાવેલું તેનો કોઇ પુરાવો નથી.

27 જુલાઇ,1630 ના રોજ જીયોવાની બાટીસ્ટા બાલીનીએ ગેલીલીયો ગેલીલીને પત્ર લખ્યો જેમાં તેમણે બનાવેલ બકનળી, આશરે એકવીસ મીટર ઊંચી સીસામાંથી ટંકાયેલ ટેકરીનો પ્રયોગ જે કાર્ય કરવામાં નિષ્ફળ ગયો તેનું વર્ણન કરેલ. ગેલીલીયોએ ઘટનાના સ્પષ્ટીકરણ સાથે પ્રતિક્રિયા આપી: તેમણે પ્રસ્તાવ મૂક્યો કે શૂન્યાવકાશની શક્તિ પાણીને ઉપર તરફ રાખે છે અને ચોક્કસ ઊંચાઇએ (આ કિસ્સામાં, ચોત્રીસ ફુટ) પાણીની માત્રા સરળ રીતે ઘણી વધે છે, જેમ કે તેનું બળ ફક્ત ખૂબ સરળ વજનને આધાર આપતા દોરડા જેટલું વધારે નથી હોતું.

ગેલીલીયોના વિચારો તેના "ડિસ્કોર્સી (Discorsi)" માં ડિસેમ્બર 1638 માં રોમ પહોંચ્યા. રાફેલ મેગીઓટી અને ગાસ્પેરો બર્ટી આ વિચારોથી ઉત્તેજીત થઇ ગયા અને બકનળી કરતાં વધુ સારી રીતે શૂન્યવકાશ ઉત્પન્ન કરવાનો પ્રયત્ન કરવાનો નિર્ણય કર્યો. મેગીઓટીએ આ પ્રકારના પ્રયોગની યોજના ઘડી, અને 1639 અને 1641 ના સમય વચ્ચે, બર્ટી (મેગીઓટી, એથાનાસિયસ કિર્ચર અને નિકોલો ઝુકી સાથે) તેને અમલમાં મૂકી.

બર્ટીના પ્રયોગના ચાર ખુલાસા પ્રગટ થયા, પરંતુ તેના પ્રયોગનો સાદો નમૂનો બંને છેડે બૂચ દઇને બંધ કરેલ પાણીથી ભરેલ લાંબી નળીનો બનેલો હતો, પછી પહેલાંથી પાણી ભરેલ વાસણમાં નળી ઊભી રાખી. નળીનો નીચેનો છેડો ખુલ્લો રાખવામાં આવ્યો, અને તેની અંદર રહેલું પાણી વાસણમાં વહી ગયું. જોકે ફક્ત નળીમાંના પાણીનો થોડો ભાગ બહાર વહ્યો, અને નળીની અંદર રહેલ પાણીનું સ્તર ચોક્કસ સ્થળે અટક્યું, જે બેલીઆની અને ગેલીલીયોનો બકનળી દ્વારા નિયંત્રિત કરી નિરીક્ષણ કરવામાં આવેલ ઊંચાઇ જેટલી ચોત્રીસ ફુટની સમાન ઊંચાઇ બની હતી. આ પ્રયોગ વિશે ખુબ જ મહત્વની બાબત એ હતી કે નીચે ઉતરતુ પાણી નળીમાં ઊંચે જે જગ્યા છોડતુ હતું તેને ભરાવા માટે હવા સાથે કોઇ આંતરીક સંબંધ નહોતો. આ પાણીની ઉપરની જગ્યામાં શૂન્યાવકાશ હોવાની શક્યતા સૂચવવા જેવી લાગી હતી.

ગેલીલીયોનો મિત્ર અને વિદ્યાર્થી, ટોરીસેલીએ, સમગ્ર સમસ્યાને જુદા દ્રષ્ટિકોણથી જોવાની હિંમત કરી. પાણી બેરોમીટર સાથેના પ્રયોગના સંદર્ભમાં 1644 માં માઇકલેન્જેલો રીકીને પત્રમાં તેણે લખ્યું:
ઘણાએ કહ્યું કે શૂન્યાવકાશ અસ્તિત્વ નથી ધરાવતો, બીજાઓ કહે છે કે તે ખુબ મુશ્કેલી સાથે અને પ્રકૃતિના અગણમાને બદલે અસ્તિત્વ ધરાવે છે; હું એવી કોઇ વ્યક્તિને ઓળખતો નથી જેણે કહ્યું હોય કે તે મુશ્કેલી વિના અને પ્રકૃતિની પ્રતિકૂળતા વિના અસ્તિત્વ ધરાવે છે. મેં આમ દલીલ કરી: જો અનુભવાતા અવરોધોને બહાર કાઢી નાખવા માટે સ્પષ્ટ કારણ શોધી શકાય. જો આપણે શૂન્યાવકાશ બનાવવાનો પ્રયત્ન કરીએ, બીજા કોઇ અન્ય કારણોથી સ્પષ્ટ રીતે અનુસરાતા તે કાર્યો શૂન્યાવકાશને લીધે છે તેમ માની લેવાનો પ્રયત્ન મને મૂર્ખતા લાગે છે; અને તેથી થોડી વધુ સરળ ગણતરી બનાવીને, મેં શોધ્યું કે મારા દ્વારા નક્કી કરાયેલ કારણ (જે વાતાવરણનું વજન છે) આપણે જ્યારે શૂન્યાવકાશ ઉત્પન્ન કરવા પ્રયત્ન કરીએ છીએ તેના કરતાં વધુ અવરોધ દર્શાવતા પોતે એકલા ઘણી શક્યતા બતાવે છે.

તે પારંપરિક રીતે વિચારાયેલ છે કે (ખાસ કરીને એરીસ્ટોટેલીયનો દ્વારા) હવાને સંબંધિત વજન હોતુ નથીઃ જે આપણાથી ઊંચે માઇલોની હવા આપણા સ્તરની હવા ઉપર ઓછી જોખાતી નથી. ગેલેલીયોએ પણ સરળ સત્ય તરીકે હવાનું હલકાપણું સ્વીકાર્યું હતુ. ટોરીસેલીએ તે ધારણા પ્રત્યે પ્રશ્ન કર્યો અને તેના બદલે પ્રસ્તાવ મૂક્યો કે હવાને વજન હતુ, અને તે હવાનું વજન હતુ (શૂન્યાવકાશનું ખેંચાયેલું બળ નહીં) જે પાણીના સ્તંભને ઉપર લાવે (કે દબાવે) છે. તેણે વિચાર્યું કે જે સ્તરે પાણી અટક્યું છે (ચોત્રીસ ફૂટ) તે તેના ઉપર દબાણ કરાયેલ હવાના વજનના બળના પ્રત્યાઘાતી હતા (ખાસ કરીને, વાસણમાં પાણી ઉપર દબાણ કરવું અને તેથી નળીમાંથી જેટલું પાણી પડી શકે તેને નિયંત્રિત કરવું). બીજા શબ્દોમાં, તેણે સમતોલન તરીકે બેરોમીટરને જોયું, માપન માટેનું સાધન (શૂન્યાવકાશ સર્જવા માટેના ફક્ત સાધનના વિરોધી તરીકે), અને કારણ કે તે આ રીતે જોવાવાળી પ્રથમ વ્‍યક્તિ હતી, પારંપરિક રીતે તેને બેરોમીટરના શોધક માનવામાં આવ્યા (એટલે કે આપણે જે અર્થમાં હવે પરિભાષાનો ઉપયોગ કરીએ છીએ તેમાં).

ટોરીસેલીની નિંદા કરનાર ઇટાલીયન પડોશમાં તે કોઇ મેલીવિદ્યા કે જાદુગરના પ્રકારમાં જોડાયેલો હતો તેવી અફવાઓને કારણે ટોરીસેલીએ અનુભવ્યું કે તેણે પોતાના પ્રયોગો છૂપાવીની રાખવા અથવા ધરપકડ થવાના જોખમને દૂર રાખવું. તેને પાણી કરતાં વધુ ભારે પ્રવાહીની જરૂર હતી, અને ગેલીલીયો સાથેના તેના પહેલાંના સંગઠનો અને સૂચનોથી, પારાના ઉપયોગ દ્વારા તે એવા નિર્ણય પર આવ્યો કે નાનામાં નાની નળી ઉપયોગમાં લઇ શકાશે. પારા સાથે, જેને બાદમાં “quicksilver” કહેવાયો, તે પાણી કરતાં આશરે 14 ગણો વધુ ભારે છે, 35 ફૂટ નહીં પણ ફક્ત 32 ઇંચની નળી હવે જરૂરી હતી. 

મરીન મર્સેન કે જને પોતાને 1644 ના અંત સુધીમાં ટોરીસેલી દ્વારા પ્રયોગ દેખાડવામાં આવ્યો તેના દ્વારા ટોરીસેલીના પ્રયોગો વિશે સાંભળ્યા પછી 1646 માં બ્લેઇઝ પાસ્કલ સાથે પીયર પેટાઇટે તેને ફરીથી કર્યો અને ચોક્કસ કર્યો. ત્યારબાદ પાસ્કલે બેરોમીટરમાં પ્રવાહીનો ભેજ ખાલી જગ્યા ભરે છે તેવા એરિસ્ટોટલીયન પ્રસ્તાવને ચકાસવા પ્રયોગની યોજના ઘડી. તેના પ્રયોગે દારૂ સાથે પાણીને સરખાવ્યો, અને પછીનું વધુ ‘દારૂજન્ય’ સાથે સંકળાયેલું હોવાના કારણે, એરિસ્ટોટલીયને દારૂને વધુ નીચું રાખવાની અપેક્ષા રાખી (કારણ વધુ ભેજનો અર્થ પ્રવાહી સ્તંભ પર પડતુ દબાણ). એરિસ્ટોટેલીયનને પહેલાંથી પરિણામ વિશે આગાહી કરવા આમંત્રિત કરી પાસ્કલે જાહેરમાં પ્રયોગ કર્યો. એરિસ્ટોટેલીયને મદ્ય નીચું ઉતરશે તેવી આગાહી કરી. તેમ બન્યુ નહીં.

જોકે પાસ્કલ યાંત્રિક સિદ્ધાંતને ચકાસવા માટે વધુ આગળ ગયો. ટોરીસેલી અને પાસ્કલ જેવા યંત્રવાદી તત્વજ્ઞાનીઓ દ્વારા જણાવ્યા પ્રમાણે જો, હવાને સંબંધિત વજન હતું, તો હવાનું વજન શિરોબિંદુની ઊંચાઇએ ઓછું રહે. તેથી પાસ્કલે Puy de Dome નામના પર્વત નજીક રહેતા પોતાના સાળા ફ્લોરીન પીયરને અગત્યનો પ્રયોગ કરવા માટે પૂછવા લખ્યું. પીયરે Puy de Dome પર બેરોમીટર લઇ જવાનું હતુ અને આખા માર્ગે પારાના સ્તંભની ઊંચાઇના માપનો લેવાના હતા. ઉપર લીધેલા પેલા માપનો ખરેખર વધુ નાનાં હતા તે જોવા મળે ત્યાર પછી તેણે પર્વતના તળીયે લીધેલા માપનો સાથે તેની સરખામણી કરી. સપ્ટેમ્બર 1648 માં, પીયરે કાળજીપૂર્વક અને વધુ પડતી ચોક્કસાઇવાળો પ્રયોગ કર્યો, અને શોધ્યું કે પાસ્કલની આગાહીઓ સાચી હતી. ઉપર જવાથી પારાનું બેરોમીટર નીચું જોવા મળતું હતુ.

ઇતિહાસ
દરિયાની સપાટીથી ઊંચાઇ
પાણી આધારીત બેરોમીટર્સ
વળતરો