અસ્થિનું રૂઝ આવવાની પ્રક્રિયા કુદરતી છે જે મોટે ભાગે બનતી હોવાથી અસ્થિભંગની સારવારનું લક્ષ્ય ઇજાગ્રસ્ત ભાગનું રૂઝ આવ્યા બાદ શક્ય તેટલું શ્રેષ્ઠ "કાર્ય" સુનિશ્ચિત કરવાનું છે. અસ્થિના ટુકડાઓને તેમની કુદરતી સ્થિતિમાં ગોઠવીને અસ્થિભંગની સારવાર કરવામાં આવે છે અને અસ્થિના રૂઝ આવવા દરમિયાન આ ટુકડાઓની સ્થિતિ જાળવી રાખવામાં આવે છે. ઘણીવાર અસ્થિને રિડક્શન કરીને સારી સ્થિતિમાં લાવવાની સંરેખણની પ્રક્રિયા અને સુધરેલા સંરેખણની ખરાઇ કરવા માટે એક્સ-રેની જરૂર પડે છે. આ પ્રક્રિયા એનેસ્થેશિયા વગર અત્યંત પીડાદાયક છે, તે અસ્થિ ભંગાણ જેટલી જ પીડાદાયક પ્રક્રિયા છે. અસ્થિભંગવાળા ઉપાંગને સમાન્ય રીતે પ્લાસ્ટર અથવા ફાઇબરગ્લાસ બીબા અથવા સ્પ્લિન્ટ દ્વારા હલનચલન રહિત કરવામાં આવે છે. તે અસ્થિઓની સ્થિતિને જાળવે છે અને ભંગાણના ઉપરના અને નીચેના સાંધાઓનું હલનચલન બંધ કરે છે. જ્યારે અસ્થિભંગ બાદનું પ્રાથમિક એડીમા (પાણી ભરાવાથી આવતો સોજો) અથવા સોજો ઉતરે છે ત્યારે અસ્થિભંગને દૂર કરી શકાય તેવા બ્રેસ અથવા ઓર્થોસિસમાં મૂકી શકાય છે. જો શસ્ત્રક્રિયા દ્વારા સારવાર કરવામાં આવી હોય તો, તૂટેલા અસ્થિઓને સારી રીતે જોડી રાખવા માટે સર્જિકલ નેઇલ, સ્ક્રૂ, પટ્ટીઓ અને વાયરો ઉપયોગ થાય છે. વૈકલ્પિક રીતે તૂટેલા અસ્થિની ઇલિઝારોવ પદ્ધતિ દ્વારા સારવાર કરી શકાય છે તે એક બાહ્ય ફિક્સેટરનું સ્વરૂપ છે.

ઘણીવાર અંગૂઠા અને આંગળીઓની અંગુલ્યાસ્થિ જેવી નાની અસ્થિઓની સારવાર બીબા વગર કરવામાં આવે છે. ઇજાગ્રસ્ત ભાગને બડી રેપિંગ કરવામાં આવે છે જે બીબું બનાવવાના કાર્યનો સમાન ઉદ્દેશ સર કરે છે. મર્યાદિત હિલચાલ દ્વારા ફિક્સેશન એનાટોમિક સંરેખણ જાળવવામાં મદદ કરે છે અને કિણક રચના કરીને જોડાણ મેળવવાના લક્ષ્યને શક્ય બનાવે છે.

ચિહ્નો અને લક્ષણો
બાળકોમાં
ઓર્થોપેડિક
હલનચલન રોકવું