ગ્રીક મૂળાક્ષરો ઈ.સ.પૂ. આઠમી સદીના મધ્યમાં, માયસેનિયન નાગરિકત્વની પડતી અને પ્રારંભિક ગ્રીક લખાણ પદ્ધતિ તેના લિનીયર બી લખાણના ત્યાર બાદની સ્વચ્છંદતા બાદ ઉભરી આવ્યા હતા. લિનીયર બી લિનીયર એ પરથી ઉતરી આવ્યું છે, જેની રચના મિનોઆન્સ દ્વારા કરવામાં આવી હતી, જેની ભાષા સંભવતઃ ગ્રીક સાથે સંબધિત ન હતી; પરિણામે મિનોઆનની સસ્વર લિપીએ ગ્રીક ભાષાના અવાજોના લિવ્યંતર માટે ઉત્તમ માધ્યમ પૂરું પાડ્યું ન હતું. 

ગ્રીક આલ્ફાબેટને આજે આપણે ગ્રીક ડાર્ક એજીસ બાદ થયેલા ઉદભવ તરીકે ઓળખીએ છીએ, એટલે કે માયસેનેની પડતીની વચ્ચેનો ગાળો (સીએ. 1200 ઈ.સ.પૂ.) અને પ્રાચીન ગ્રીસનો ઉદભવ, જેનો પ્રારંભ હોમર ઐતિહાસિક વર્ણનોના દેખાવ સાથે, અને 800 ઈ.સ.પૂ.ની આસપાસ અને 776મી સદીમાં પ્રાચીન ઓલિમ્પીક રમતોની સંસ્થા સાથે થાય છે. તેના નોંધપાત્ર ફેરફારમાં ફોનિશિયન મૂળાક્ષરની સ્વીકાર્યતા તરીકે, સ્વર અક્ષરોની ઓળખ છે, જેના વિના ગ્રીક ગેરલાયક ઠરશે. 

સ્વરોના સંકેતો મૂળભૂત રીતે સેમિટિક મૂળાક્ષરોમાં ઉપયોગમાં લેવાતા ન હતા. અગાઉ હસ્તલિપીના પશ્ચિમી સેમિટિક પરિવાર (ફોનિશિયન, હર્બ્યુ, મોઆબાઇટ વગેરે.)માં અક્ષર હંમેશા માટે અનિશ્ચિત સ્વર અથવા સ્વર વિનાની સાથે વ્યંજન માટે ઊભો રહ્યો હતો. તેણે લાયકાતમાં ઘટાડો કર્યો ન હતો કારણ કે સેમિટિક ભાષાઓમાં રહેલા શબ્દો ત્રિપક્ષીય મૂળો પર આધારિત છે જે ફક્ત વ્યંજનો દર્શાવે છે અને સ્વરો સંદર્ભથી સ્પષ્ટ છે તેવો અર્થ સ્પષ્ટ કરે છે. તેનાથી વિરુદ્ધમાં, ગ્રીક એ ઇન્ડો-યુરોપીયન ભાષા છે, અને આમ સ્વરોમાં રહેલા તફાવતો અર્થમાં પણ વિશાળ તફાવત પાડે છે. આમ, ગ્રીક મૂળાક્ષર અક્ષરોને બે કક્ષામાં વહેંચે છે, વ્યંજનો ("જે વસ્તુઓ સાથે બને છે") અને સ્વરો, જ્યાં વ્યંજન અક્ષર હંમેશા ઉચ્ચાર કરી શકાય તેવા એકમનું સર્જન કરવા માટે સ્વરો દ્વારા જોડાયેલો હોય છે. જૂની યુગારિટીક મૂળાક્ષરએ "માટ્રેસ લેક્શનિસ" ની રચના કરી હોવાથી, એટલે કે સ્વરો દર્શાવવા માટે વ્યંજન અક્ષરોનો ઉપયોગ, તેમને કદી પણ પદ્ધતિસર લાગુ પાડવામાં આવ્યા ન હતા. 

પ્રથણ સ્વર અક્ષરો એ (આલ્ફા), ઇ (એપ્સિલોન), આઇ (ઇઓટા), ઓ (ઓમિક્રોન), અને વાય (અપ્સિલોન), સેમિટેક ગ્લોટલ, ફેરીન્જિયલ અથવા ગ્લાઇડ વ્યજન તે ગ્રીકમાં મોટે ભાગે જરૂર કરતા નકામા હતા: ("'આલેફ" ), ("હી" ), ("યોધ" ), ("" ), અને ("વો" ), અનુક્રમે. પૂર્વ ગ્રીકમાં, જેમાં સમગ્ર રીતે મહત્વાકાંક્ષાનો અભાવ હતો, અક્ષર એચ, (ઇટા), સેમિટિક ગ્લોટલ વ્યંજન નો ("હેથ" ) લાંબા સ્વર માટે ઉપયોગમાં લેવાતો હતો, અને આખરે અક્ષર ક્યુ (ઓમેગા) લાંબા સમય સુધી અમલી બન્યો હતો. "ઇ" અને "ઓ" માટે લાંબા સમય સુધી પૂરા પાડવા અક્ષરોના પરિચયનું કારણ ભાષાની મૌખિક મોર્ફોલોજીમાં રહેલું છે. પ્રાચીન ગ્રીકમાં સંકેતાત્મક અને સંશયાર્થ વચ્ચે ભેદભાવ હતો, જેને ‘ε (ઇ) વિ. η (એચ)’ અને ‘ઓ (O) વિરુદ્ધ ω (ક્યુ)’ની શોધ દ્વારા સ્પષ્ટ કરવામાં આવ્યું હતું. અન્ય સ્વરોમાં "ટૂંકા" અને "લાંબા" વચ્ચેના ભેદભાવમાં ગ્રાફિકની જરૂરિયાત ન હતી. શબ્દકોષની ચીજો માટે આ સામાન્ય રીતેબિનજરૂરી લક્ષણ હતું, પરંતુ જ્યાં પણ લાંબા સ્વરો η અને ω મૌખિક પદ્ધતિ બહાર બન્યા હતા અને તેઓ α, ι and υની જેમ સર્વવ્યાપી હતા – તેમને કદાચ ગ્રાફિકલી હોવાનુ માનવામાં આવતા હતા. અન્ય બે લાંબા સ્વરોએ ગ્રાફિક તફાવત મેળવ્યા હતા: લોંગ ક્લોઝ્ડ "ઇ" (ει) અને લોંગ ક્લોઝ્ડ "u" (ου) - બન્ને ડાઇગ્રાફ સાથે અનુભવવામાં આવ્યા હતા. 

ગ્રીકે વધુમાં ત્રણ નવા વ્યંજન અક્ષરો, Φ (પીએચઆઇ), Χ (સીએચઆઇ) અને Ψ (પીએસઆઇ) વ્યવહારમાં મૂક્યા હતા, જેની રચના કરાઇ હોવાથી મૂળાક્ષરના અંતમાં ઉમેરવામાં આવ્યા હતા. આ વ્યંજનોની ફોનિશિયનમાં તુલનાત્મક એસ્પીરન્ટ (હ સાથે ભળેલું વ્યંજન) અભાવ માટે રચના કરાઇ હતી. પશ્ચિમી ગ્રીકમાં, એક્સનો ઉપયોગ ના માટે અને ના માટે Ψ — તેથી લેટિન અક્ષરની કિંમત "X" , પશ્ચિમી ગ્રીક મૂળાક્ષરમાંથી પ્રાપ્ત કરવામાં આવી હતી. આ અક્ષરોની ઉત્પત્તિ વિવાદાસ્પદ છે. 

અક્ષર (સાન)નો ઉપયોગ Σ (સિગ્મા) સાથે વિસંગતીમાં થતો હતો. પ્રાચીન સમયમાં સિગ્માએ વિજય હાંસલ કર્યો હતો એ સાન મૂળાક્ષરમાંથી અદ્રશ્ય થઇ ગયું હતું. અક્ષરો (વાઉ, જેને બાદમાં દિગામા) કહેવાતા હતા અને (કોપ્પા) પણ બિનઉપયોગી સાબિત થયા હતા. અગાઉની ફક્ત પશ્ચિમી ડાયાલેક્ટિક માટે જરૂર પડી હતી અને બાદમાં તેની ક્યારેય પણ જરૂર પડી ન હતી. પરંતુ આ અક્ષરો આયોનિક ન્યુમરિકલ સિસ્ટમમાં રહ્યા હતા, જેમાં સંક્ષિપ્ત સંખ્યાકીય મૂલ્યો સાથે શ્રેણીબદ્ધ અક્ષરોના લખાણનો સમાવેશ થતો હતો. (સેમ્પી), સ્પષ્ટ રીતે આયોનીકા જવલ્લેજ સ્થાનિક પ્રતિકાત્મક ચિહ્ન હતુ, જેને 900ના ટેકા તરીકે ઉત્તરાર્ધમાં લાગુ પાડવામાં આવ્યું હતું. ઉપર ડાબી તરફે ચિહ્નોનો ઉપયોગ કરીને હજ્જારો લખાયા હતા ('1000 માટે A વગેરે.).

ઘણી પાછળથી ગ્રીક મિનીસ્કલ(ઘણુ નાનુ) ઉદભવ થયો હતો, સેન માટે હાલમાં કોઇ ઐતિહાસિક મિનીસ્કલનું અસ્તિત્વ નથી. અન્ય અક્ષરો માટેનું સંક્ષિપ્ત સ્વરૂપનો ફક્ત ક્રમાંક તરીકે જ ઉપયોગ થતો હતો. ) જો દિગામા અથવા ΣΤ/στ ઉપલબ્ધ ન હોય તો તેના બદલે ક્રમાંક 6 માટે આધુનિક ગ્રીકો જૂના યુક્તાક્ષરનો ઉપયોગ કરે છે જેને સ્ટીગ્મા કહેવાય છે (. 90 માટે આધુનિક "ઝેડ" -આકારના ક્વોપાનો ઉપયોગ થતો હતો : , . "(યાદ રાખો કે કેટલાકવેબ બ્રાઉઝર/ફોન્ટ મિશ્રણો અહીં અન્ય ક્વોપા દર્શાવશે.)" 

મૂળભૂત રીતે તે ગ્રીક મૂળાક્ષરના વિવિધ સ્વરૂપો હતો, તેમાં સૌથી અગત્યના વેસ્ટર્ન (ચેલ્સિડીયન) અને ઇસ્ટર્ન (આયોનિક) ગ્રીક હતા. અગાઉનાએ જૂના ઇટાલિક મૂળાક્ષરને અને તે સમયથી લેટિન મૂળાક્ષરને વેગ આપ્યો હતો, જ્યારે અક્ષર એ વર્તમાન ગ્રીક મૂળાક્ષરનો પાયો છે. એથેન્સનો મૂળભૂત રીતે સત્તાવાર દસ્તાવેજો માટે એટિક હસ્તપ્રત જેમ કે કાયદાઓ અને હોમરની કૃતિઓ માટે ઉપયોગ થતો હતો: તેમાં આલ્ફાથી લઇને અપ્સિલોન સુધીના અક્ષરોનો જ સમાવેશ કરે છે અને લાંબા "ઇ" ઉચ્ચારણને બદલે "એચ" ઉચ્ચારણ કરવા માટે અક્ષર ઇટાનો ઉપયોગ થાય છે. ઈ.સ.પૂ. 403માં, એથેન્સે તેના ધોરણ તરીકકે આયોનિક હસ્તપ્રત અપનાવી હતી અને તરત જ અન્ય વર્ઝન અદ્રશ્ય થઇ ગયા હતા. 
ત્યારથી ગ્રીક ડાબેથી જમણી બાજુ લખવામાં આવતું હતું, પરંતુ મૂળભૂત રીતે જમણેથી ડાબી બાજુ લખાતુ હતુ (અસમપ્રમાણતાવાળા કેરેક્ટરો સાથે) અને તેની વચ્ચે અન્ય રીતે લખાતુ હતું અથવા મોટે ભાગે "બૌસ્ટ્રોફેડોન" શૈલીમાં લખાતુ હતુ, જ્યાં પછીની લાઇનો દિશાઓ વારે વારે બદલતી હતી. 

હેલેનીસ્ટિક ગાળામાં, એરિસ્ટોફેન્સ ઓફ બાયઝેન્ટિયમે ગ્રીક અક્ષરોમાં ઉચ્ચારણ ચોક્કસતા માટે વિશેષકની રજૂઆત કરી હતી. મધ્યકાલીન યુગમાં, ગ્રીક હસ્તપ્રતમાં લેટિન મૂળાક્ષર જેવા સમાંતર ફેરફારો થયા હતા : જ્યારે જૂના સ્વરૂપોને યાદગાર હસ્તપ્રત, અનશિયલ(ચોથાથી આઠમા સૈકા દરમ્યાન મળેલા આધુનિક કેપિટલ અક્ષરોને મળતા અક્ષરોમાં કરેલા લખાણનું એવો અક્ષર અથવા એવા અક્ષરમાં લખેલ દસ્તાવેજ)અને આખરે સંક્ષિપ્ત લિપીનો પ્રભાવ રહ્યો હતો. અક્ષર σ ને શબ્દના અંતે ς પણ લખી શકાય છે, જે લેટિન લાંબા અને ટૂંકાનો સમાંતર ઉપયોગ દર્શાવે છે "" .

ડાઇગ્રાફ અને સંયુક્ત સ્વરો
મુખ્ય અક્ષરો
ઇતિહાસ
ગ્રીક સંકેત લેખન