કંપનીનું નાનું અને સસ્તું રેનો 5 મોડલ 1972માં લોન્ચ થયું હતું, આ મોડલ કંપનીની વધુ એક સફળતા હતી તેમાં પણ ખાસ કરીને 1973ની ઊર્જા કટોકટીના સંદર્ભમાં. સુપર 5 એ આર 5નું સ્થાન લીધું ત્યા સુધી 1984 સુધી આર 5નું ઉત્પાદન ચાલું રહ્યું હતું. જો કે તેનું ફોર્મ્યુલા સમાન જ હતી અને સુપર 5એ તેના પિતા પાસેથી તેની સ્ટાઇલિંગ લાઇન વારસામાં મેળવી હતી. (તે રેનો 4ની પ્રથમ પેઢીની રેનો 5એ જે રીતે લોંગિટ્યુડિનલ એન્જિન વારસામાં મેળવ્યું હતું તેનાથી વિપરિત ટ્રાન્સવર્સલ એન્જિન વારસામાં મેળવ્યું હતું.) ટૂંક સમય બાદ આર6 અને આર16ની વચ્ચેની રેનો શ્રેણીમાં નવી સ્ટાઈલ ધરાવતી ચાર ડોર ધરાવતી રેનો 12 રજૂ થઇ. ’70ના દાયકા દરમિયાન આર-4, આર-5, આર-6, આર-12 અને આર-16એ રેનોનું ઉત્પાદન જાળવી રાખ્યું. ’80ના દાયકામાં છેલ્લા બે મોડેલના સ્થાને આર-9 (અને તેનું આર-11 સેડાન વેરિઅન્ટ) અને આર-15/આર-17 સ્પોર્ટ કાર આવી. બંને આર15/આર17 બે બારણાની કુપ સાથે એક સામન હતી પરંતુ આર15 મોટા ગ્લાસી ગ્રૂનહાઉસ ધરાવતું હતુંજ્યારે આર17 તેને સ્પોર્ટી દેખાવ આપવા સ્લેટેડ બારીઓ સાથે બારણાની પાછળા જાડા પાયા ધરાવતી હતી.

ઊર્જાની કટોકટીને કારણે સમગ્ર મોટર ઉદ્યોગની માફક જ જોખમમાં મુકાઇ ગયેલી કંપનીએ સિત્તેરના દાયકાના મધ્યભાગ દરમિયાન દક્ષિણ પૂર્વ એશિયા સહિતનાં વૈશ્વિક પ્રદેશોમાં અન્ય ઉદ્યોગોમાં વૈવિધ્યીકરણ સાધ્યું અને વિસ્તરણ ચાલુ રાખ્યું. ઊર્જાની કટોકટીને કારણે પણ ઉત્તર અમેરિકાનું બજાર ફરીથી કબજે કરવાના રેનોના પ્રયાસને ઉત્તેજન મળ્યું. ’50ના દાયકાના અંતમાં યુનાઈટેડ સ્ટેટ્સમાં ડોફિનને સફળતા મળી હોવાં છતાં અને સેઈન્ટ-બ્રુનો-દ-મોન્ટાર્વિલે, ક્વિબેક ખાતેના નિષ્ફળ કાર એસેમ્બ્લી પ્રોજેકટ (1964-72)ને પગલે રેનો ’70ના દાયકાના અંતે સ્વતંત્ર બ્રાન્ડ તરીકે ઉત્તર અમેરિકાના બજારમાંથી અદૃશ્ય થવા માંડી.

રેનોએ દાયકાઓથી નેશ મોટર્સ રેમ્બલર અને તેની અનુગામી અમેરિકન મોટર્સ કોર્પોરેશન (એએમસી) (AMC) સાથે જોડાણાત્મક ભાગીદારી વિકસાવી હતી. 1962થી 1967 સુધી રેનોએ રેમ્બલર કલાસિક સેડાનની બેલ્જિયમ ખાતે આવેલી ફેકટરીમાં કમ્પ્લિટ નોક ડાઉન (સીકેડી) (CKD) કિટ્સના એસેમ્બલગની કામગીરી સંભાળી હતી. રેનોની ઉત્પાદન શ્રેણીમાં લાર્જ કે લકઝરી કાર સમાવિષ્ટ નહોતી અને ‘રેમ્બલર રેનો’ કાર ર્મિસડિઝ-બેન્ઝ ‘ફિનટેઈલ’ કારના વિકલ્પ તરીકે રજૂ કરવામાં આવી હતી. તે સમયની કેટલીક આ પ્રકારની ર્મિસડિઝ કારની માફક તે પૈકીની ઘણી ‘અમેરિકન’ રેનોએ ટેકસી તરીકે રૂપાંતરિત થઇને જ આયુષ્ય પૂરું કર્યું હતું. પછીથી રેનોએ એએમસીની રેમ્બલર અમેરિકન અને રેમ્બલર કલાસિકના હાઇબ્રિડ વર્ઝનનું ઉત્પાદન અને વેચાણ આર્જેન્ટિનામાં ચાલુ રાખ્યું, જે ત્યાં રેનો ટોરિનો તરીકે ઓળખાય છે (આઈકેએ-રેનો દ્વારા વેચાણ). ’60ના દાયકાના અંત ભાગમાં રેનોએ રોટરી કન્સેપ્ટ એન્જિનના વિકાસના પ્રોજેકટ માટે એએમસી સાથે હાથ મીલાવ્યા, 1980માં આખરે તેણે એએમસીની માલિકી મેળવી હતી.
આ ’60ના દાયકાના અંત ભાગમાં અને ’70ના દાયકામાં કંપની દ્વારા હાથ ધરાયેલા જોડાણાત્મક સાહસોની સિરીઝ પૈકીનું એક પગલું હતું. કંપનીએ પૂર્વ યુરોપ, વિશેષપણે રોમાનિયાના ડેસિયા અને દક્ષિણ અમેરિકામાં પેટાકંપનીઓ સ્થાપી (જે પૈકીની ઘણી કંપનીઓ આજે પણ સક્રિય છે) અને વોલ્વો અને પુજો સાથે તકનિકી સહકારના કરાર કર્યા (જેમ કે, ’70ના અંત ભાગમાં રેનો 30, પુજો 604 અને વોલ્વો 260માં ઉપયોગમાં લેવાનાર પીઆરવી વી6 એન્જિનના વિકાસ માટેના કરાર).

’60ના દાયકાના મધ્યભાગમાં ઓસ્ટ્રેલિયન શાખા - રેનો ઓસ્ટ્રેલિયા હિડલબર્ગ, મેલબોર્ન ખાતે સ્થાપવામાં આવી. કંપની આર8, આર10, આર12, આર6, સ્પોર્ટી આર15, 17 જેવી કારથી માંડીને આર18 અને આર-20 જેવા મોડેલ્સનું ઉત્પાદન અને એસેમ્બલગ કરતી હતી. આ શાખા 1981માં બંધ થઇ ગઇ હતી. રસપ્રદ વાત એ હતી કે રેનો ઓસ્ટ્રેલિયા રેનોની સાથે-સાથે પુજો પણ તૈયાર કરીને વેચતી હતી. 1977થી આ શાખાએ કરાર હેઠળ ફોર્ડ કોર્ટિના સ્ટેશન વેગન એસેમ્બલ કરવાનું શરુ કર્યું - આ કરાર ગુમાવતાં ફેકટરી બંધ કરવી પડી હતી.
ઉત્તર અમેરિકામાં રેનોએ એએમસી સાથે ભાગીદારી કરી. 1979ના અંતભાગમાં થયેલી સમજૂતિ હેઠળ તેણે એએમસીને ઓપરેટગ કેપિટલ પૂરું પાડીને કંપનીના અમુક ટકા ખરીદવાના હતા. અન્ય ઉત્પાદનો, ખાસ કરીને એકસજે ચેરોકી લોન્ચ ના થઇ, ત્યાં સુધી એએમસીએ જીપ દ્વારા બજારમાં પોતાનું અસ્તિત્વ જાળવી રાખ્યું હતું. 1980ના પ્રારંભમાં 4x4 ટ્રકનું બજાર તળિયે જઇ પહાચ્યું ત્યારે એએમસી પર નાદારી નાધાવાનું જોખમ તોળાવા માંડ્યું હતું. પોતાના રોકાણોને બચાવવા માટે રેનોએ એએમસીને મોટાપાયે નાણાકીય સહાય પૂરી પાડી અને તેના બદલામાં કંપનીનો 47.5 ટકા હિસ્સો કબ્જે કર્યો હતો. રેનોએ ઝડપથી એએમસીના કેટલાંક એકિઝકયુટિવ્ઝને દૂર કરીને તેના સ્થાને પોતાના માણસો ગોઠવી દીધા હતા.

રેનો-એએમસીની ભાગીદારી યુરોપમાં જીપના વેચાણમાં પરિણમી હતી. એકસજે સિરીઝનાં કેટલાંક પ્રારંભિક રેખાંકનો રેનો અને એએમસીના એન્જિનિયરો દ્વારા સંયુકતપણે તૈયાર કરવામાં આવ્યા હોવાથી કેટલાક લોકો જીપ એકસજે ચેરોકીને એએમસી-રેનોનો સંયુકત પ્રોજેકટ ગણતા હતા (એકસજે ચેરોકી જીપની ડિઝાઈન એએમસીના માણસો દ્વારા કરવામાં આવી હોવાનું એએમસી ઈન્ઝિસ્ટ કરતી હતી, જોકે, રેનોના ભૂતપૂર્વ એન્જિનિયરે એકસજે સિરીઝ માટે કવોડ્રા-લિન્ક ફ્રન્ટ સસ્પેન્શન તૈયાર કર્યું હતું). જીપે રેનોના વ્હીલ અને સીટનો ઉપયોગ કર્યો હતો. શરૂઆતમાં ભાગીદારી બાબતે ચર્ચા થઇ હતી ત્યારે એમએમસીની વ્યૂહરચના તેની કામગીરી અને એન્જિનિયરોમાં નિપૂણતા ના આવે ત્યાં સુધી રેનો પાસેથી પૂર્જા ખરીદીને ઉત્પાદન ખર્ચમાં બચત કરવાની હતી. તેનાથી એએમસી ઇન-લાઇન સિક્સ- રેનો/બેન્ડિક્સ આધારિત પોર્ટ ઇલેક્ટ્રોનિક ફ્યુઅલ ઇન્જેક્શન સિસ્ટમ (જે સામાન્ય રીતે રેનિક્સ તરીકે ઓળખાય છે)માં સુધારો થયો હતો. તેણે તેને આધુનિક, અને ઓછા સ્થાળાંતર (4.2 લિટરથી 4.0 લિટર) સાથે થી સાથે સ્પર્ધાત્મક પાવરપ્લાન્ટ બનાવ્યો હતો.

રેનો-એએમસીની પેસેન્જર કારનું વેચાણ જીપના વાહનો જેટલું સફળ રહ્યું નહીં. તેનું કારણ એ હતું કે, રેનોની રેન્જ અમેરિકન બજારમાં પ્રસ્થાપિત થવા માટે સજજ હતી, તે દરમિયાન દ્વિતિય ઊર્જા કટોકટી પૂરી થઇ ગઇ, જેના કારણે ઈકોનોમિકલ, કોમ્પેકટ કારનો ટ્રેન્ડ શરૂ થયો હતો.

રેનો અલાયન્સ (રેનો 9નું અમેરિકનાઈઝ્ડ વર્ઝન) તેમાં અપવાદ હતી. તે 1983માં રજૂ કરવામાં આવી હતી. કેનોશા, વિસ્કોન્સિન ખાતેના એએમસીના પ્લાન્ટમાં તૈયાર થયેલી એલાયન્સને 1983નો મોટર ટ્રેન્ડનો સ્થાનિક ક્ષેત્રમાં કાર ઓફ ધ યરનો એવોર્ડ મળ્યો હતો. જોડાણ હેઠળ તૈયાર થયેલી અને 72 ટકા અમેરિકન ઉત્પાદનોના ઉપયોગને કારણે આ કાર સ્થાનિક વાહનની કેટેગરીમાં આવતી હતી, ઉપરાંત વિદેશી કંપની દ્વારા તૈયાર કરવામાં આવી હોય અને એવોર્ડ મેળવ્યો હોય તેવી તે પ્રથમ કાર હતી. (2000માં "મોટર ટ્રેન્ડ" દ્વારા સ્થાનિક અને આયાતી વાહનો માટે અલાયદા એવોર્ડ્ઝ શરૂ કર્યા હતા.)

’80ના દાયકામાં રેનોએ યુએસમાં કેટલાંક રસપ્રદ મોડલ્સ રજૂ કર્યાં, વિશેષપણે સાધારણ દેખાવના છતાં રસપ્રદ એવા રેનો એલાયન્સ જીટીએ અને જીટીએ કર્ન્વિટબલ - 2.0 એલ એન્જિન સાથેનું ઓટોમેટિક-ટોપ કર્ન્વિટબલ - તે વર્ગની શ્રેણીમાં આ કાર મોટી હતી, અને રેનો ફયૂગો કાર. એલાયન્સ પછી તેના પર આધારિત હેચબેક એનકોર (રેનો 11નું અમેરિકન વર્ઝન) કાર રજૂ કરાઇ.

રેનોના વિસ્કોન્સિન ખાતે તૈયાર થયેલા અને આયાત કરવામાં આવેલા મોડેલ્સની નબળી ગુણવત્તા અંગે ગ્રાહકોની ફરિયાદો ઉઠી અને પરિણામે તેનું વેચાણ તળિયે બેસી ગયું હતું.

રેનોના ચેરમેન જ્યોર્જિસ બેસીની હત્યા પછી રેનોએ એએમસી 1987માં ક્રાઈસ્લરને વેચી દીધી હતી. 1987થી 1989 દરમિયાન જીપ-ઈગલ ડિલરશીપ દ્વારા રેનો મેડેલિયન (યુરોપની રેનો 21) સેડાન અને વેગનનું વેચાણ કરવામાં આવ્યું. જીપ-ઈગલ એ ક્રાઈસ્લરે અગાઉની અમેરિકન મોટર્સની સર્જેલી નવી ડિવિઝન હતી. જોકે, 1989 પછી રેનોનાં ઉત્પાદનોની યુનાઈટેડ સ્ટેટ્સમાં આયાત કરવામાં આવી નહીં. ત્યારથી લઇને અમેરિકન બજારમાં રેનોના પુનરાગમન અંગે અટકળો થઇ રહી છે, પરંતુ તેનું કોઇ પરિણામ જોવા મળ્યું નથી.

એએમસી અને રેનોની ભાગીદારી દરમિયાન પૂર્ણકક્ષાની નવી ચાર ડોર ધરાવતી સેડાન - ઈગલ પ્રિમીયર વિકસાવવામાં આવી હતી. પ્રિમીયરની ડિઝાઈન અને બ્રેમેલે, ઓન્ટેરિયો, કેનેડા ખાતે આવેલી તેની ઉત્પાદન સુવિધા ઈગલ વિઝન અને ક્રાઈસ્લર 300એમ જેવી એલએચ સેડાનના પ્રારંભનું નિમિત્ત બની.

’70ના દાયકાના અંત ભાગમાં અને ’80ના દાયકાના પ્રારંભિક ગાળામાં રેનોએ તેની ફોર્મ્યુલા વન કારમાં ટર્બોચાર્જર જેવી નવી શોધ કરીને મોટરસ્પોર્ટમાં તેની સામેલગીરી વધારી. કંપનીની રોડ કારની ડિઝાઈન પણ ક્રાન્તિકારી હતી - રેનો ઈસ્પેસ એ યુરોપની પ્રથમ મિનીવાન પૈકીની એક હતી, અને આગામી બે દાયકા સુધી તેણે યુરોપની સૌથી જાણીતી મિનીવાન તરીકે વર્ચસ્વ જાળવી રાખ્યું હતું. બીજી પેઢીની રેનો-5, યુરોપિયન કાર ઓફ ધ યર એવોર્ડ જીતનારી રેનો 9, અને રેનોની સૌથી વૈભવી કાર રેનો 25 - આ તમામ કાર ’80ના પ્રારંભિક ગાળામાં રજૂ થઇ, જેના કારણે રેનોની પ્રતિષ્ઠા પ્રસ્થાપિત થઇ. જોકે, તેની સાથે સાથે કંપનીની નબળી ગુણવત્તાને કારણે તેની ઈમેજને ઘણો ફટકો પહાચ્યો. રેનો 14ને ઘણાં લોકો ’80ના દાયકામાં રેનોની મુસીબતોની પરાકાષ્ઠા માને છે.

આધુનિક યુગ (1972-1980)
મોટરસ્પોર્ટ
સ્થાપના અને પ્રારંભિક વર્ષો (1898-1918)
વિદેશમાં પ્રશસ્તિ