શેક્સપીયર તેના જીવનકાળ દરમિયાન ક્યારેય પૂજાયો ન હતો, પરંતુ તેમની પ્રશંસા જરૂર થઈ હતી.1598માં વિદ્વાન અને લેખક ફ્રાન્સિસ મેર્સે ()વિનોદી શૈલી અને કરૂણાંતિકા બંનેમાં સરખુ પ્રભુત્વ ધરાવતા અંગ્રેજ લેખકોના અત્યંત મેધાવી જૂથમાં તેને શ્રેષ્ઠ કહ્યો હતો. સેન્ટ જોન્સ કોલેજ, કેમ્બ્રિજના () "પર્નાસસ " નાટકના લેખકોએ તેમને શોસર (), ગોવર () અને સ્પેન્સર () સાથે ટાંક્યા હતા. ફર્સ્ટ ફોલિયોને () બેન જોન્સન ()શેક્સપીયરને "યુગના આત્માનો અવાજ, અભિવાદનીય, પ્રશંસાકારક, આપણા સ્ટેજનું આશ્ચર્ય " કહે છે, છતાં તેણે બીજે ક્યાંક ટિપ્પણી કરી હતી કે " શેક્સપીયર કલા ઇચ્છતો હતો"
1660માં રાજાશાહીની પુનઃસ્થાપના () અને સત્તરમી સદીના અંત વચ્ચેના સમયગાળા દરમિયાન ક્લાસિકલ આઇડીયા પ્રચલિત હતાતેના પરિણામે વિવેચકો મોટેભાગે શેક્સપીયરને જોન ફ્લેચર () અને બેન જોન્સન ()કરતા નીચો આંકતા હતા. ઉદાહરણ તરીકે થોમસ રાઇમરે () કરૂણ બાબતોનું હાસ્ય સાથે મિશ્રણ કરવા બદલ શેક્સપીયરની ટીકા કરી છે. કવિ અને વિવેચક જોન ડ્રાયડેને ()શેક્સપીયરને અત્યંત ઊંચી કોટિનો ગણાવતા જણાવ્યું છે કે, "જોન્સનનો હું પ્રશંસક છું, પણ શેક્સપીયરને હું પ્રેમ કરું છું."કેટલાક દાયકાઓ સુધી રાઇમરની માન્યતા ચાલ્યા કરી હતી, પણ અઢારમી સદી દરમિયાન વિવેચકોએ પોતાની રીતે શેક્સપીયરને મૂલવવાનું શરૂ કરતા તેને નૈસર્ગિક રીતે જ પ્રતિભાશાળી ગણાવ્યો હતો. તેમની કૃતિઓ પર વિદ્વાનોની શ્રેણીબદ્ધ આવૃતિમાં સેમ્યુઅલ જોન્સને () 1765માં અને એડમંડ મેલોને () 1790માં આપેલી કૃતિ મુખ્ય હતી, તેના લીધે તેમની પ્રતિષ્ઠા વધી હતી. 1800 સુધીમાં તે નિશ્ચિતપણે રાષ્ટ્રીય કવિ તરીકે સ્થાપિત થઇ ગયો હતો.18મી અને 19મી સદીમાં તેની પ્રતિષ્ઠા વિદેશમાં પણ ફેલાઇ.શેક્સપીયરને ચેમ્પિયન ગણાવતા લેખકોમાં વોલ્ટેર (), ગોથ, () સ્ટેન્ધલ () અને વિક્ટર હ્યુગોનો () સમાવેશ થાય છે. 

રોમેન્ટિક યુગમાં () શેક્સપીયરની કવિતાની કવિ અને સાહિત્યિક ફિલોસોફર સેમ્યુઅલ ટેલર કોલરિજ () અને વિવેચક ઓગસ્ટ વિલ્હેલ્મ શેલેગલે () પ્રશંસા કરી હતી અને તેના નાટકોનું જર્મન રોમેન્ટિઝમના () સ્પિરિટમાં રૂપાંતર કર્યું હતું. ઓગણીસમી સદીમાં શેક્સપીયરની વિવેચકોએ પ્રશંસા કરવા માંડી હતી, જે ઘણી વખત ખુશામત કહી શકાય તેવા સ્તરની પણ હતી. નિબંધકાર થોમસ કાર્લાઇલે ()1840માં લખેલી "ધેટ કિંગ શેક્સપીયર"માં તેને બધા કરતા મુઠી ઊંચેરો ગણાવવા ઉપરાંત સન્માનનીય, સૌજન્યશીલ, મજબૂત તથા ક્યારેય નાશ ન પામે તેવું સર્જન કરનાર ગણાવ્યો છે. આ વિક્ટોરિયાવાસીએ () તેની નાટકો વ્યાપક પાયા પર અત્યંત ધારદાર શૈલીથી લખ્યા છે. નાટ્યકાર અને વિવેચક જ્યોર્જ બર્નાર્ડ શો ()"બાર્ડોલેટ્રી"ના સ્વરૂપમાં શેક્સપીયરને ભજનારા વર્ગની ઠેકડી ઉડાડી છે. ()તેમનો દાવો હતો કે ઇબ્સનના () નાટકની નવી નૈસર્ગિકતાએ () શેક્સપીયરને કાલગ્રસ્ત કરી દીધો છે. 

વીસમી સદીના પૂર્વાધમાં કલા ક્ષેત્રે સર્જાયેલી આધુનિક ક્રાંતિ પણ શેક્સપીયરને કાલગ્રસ્ત કરી શકી નથી. તેના બદલે તેના કાર્ય સાહિત્યમાં નવીન વિચાર () તરીકે સ્થાન પામ્યા છે. જર્મનીના ()એક્સપ્રેશનિસ્ટ અને મોસ્કોના ફ્યુચરિસ્ટે ()મોટાપાયે તેના નાટકો કર્યા છે. માર્ક્સવાદી નાટ્યલેખક અને દિગ્દર્શક બર્લોટ બ્રેચે ()શેક્સપીયરની અસર હેઠળ એપિક થીએટર () એવો અલગ વિભાગ પાડ્યો છે. કવિ અને વિવેચક ટી. એસ. ઇલિયટે ()શો સામે દલીલ કરી હતી કે,શેક્સપીયરની "મૂળ ઢબે " તેને આધુનિક બનાવ્યો છે. ઇલિયટની સાથે જી. વિલ્સન નાઇટ () અને ધ સ્કૂલ ઓફ ન્યુ ક્રિટીઝમે () શેક્સપીયરની કલ્પના સૃષ્ટિનું નજીકથી વાંચન કરવાની ચળવળ કરવાની દિશામાં ઝુંબેશ શરૂ કરી હતી. 1950માં નવા વિવેચનાત્મક અભિગમના મોજાએ આધુનિકતાને પાછળ ધકેલી દીધી અને શેક્સપીયરના "પોસ્ટ-મોર્ડન" ()અભ્યાસોનો માર્ગ મોકળો કર્યો હતો. એંસી સુધીમાં શેક્સપીયરના અભ્યાસો સ્ટ્રકચરલિઝમ (), ફેમિનિઝમ, () આફ્રિકન અમેરિકન અભ્યાસો () અને ક્વીર સ્ટડીઝ () જેવી ચળવળ માટે ખુલ્લા હતા. 

પાછળના વર્ષો અને મૃત્યુ
શારીરિક દેખાવ
વિવેચનાત્મક પ્રતિષ્ઠા
ધર્મ