 2001માં, એનીસ બાવર્શીનું પુસ્તક "શૈલીનું પરિસ્થિતી વિજ્ઞાન" શૈલીને જૈવિક પ્રણાલીઓ તરીકે શીખવવાની દલીલ કરે છે. તેઓ શૈલીના પુનસર્જન માટે કેવી રીતે લખી શકાય તેના નિદર્શન માટે શૈલીની ઈકોસીસ્ટમ સાથે સરખામણી કરે છે. શૈલી પોતે જ જૈવિક પ્રણાલીઓ તરીકે વર્તે છે, તે પોતાનું અર્થઘટન જાતે કરી અને શૈલીનું સર્જન કરે છે. બાવર્શી તેમના મુદ્દાને વધુ સ્પષ્ટપણે દર્શાવવા માટે ડોક્ટરની ઓફિસને જૈવિક પ્રણાલી તરીકે ગણાવવાનો તુક્કાનો ઉપયોગ કરે છે. તેમણે આ વ્યાખ્યાયિત કરવા માટે દર્દીના તબીબી ઇતિહાસના ફોર્મને શૈલી તરીકે નક્કી કર્યું. આપણે શૈલીને ઓળખીએ છીએ, તેથી અપેક્ષાઓ ગોઠવાયેલી છે. પહેલેથી લાદવામાં આવેલી અપેક્ષાઓ અંગે અભિપ્રાય બાંધી લેતાં, આપણે આ શૈલી અનુસાર વર્તન કરીએ છીએ. આ શૈલી સૂક્ષ્મ વાતાવરણથી બનેલી હોય છે, દરેકમાં ડોક્ટર, દર્દી અને નર્સ સંકલાયેલા હોય છે, જે જૈવિક પ્રણાલીનું સમગ્ર સ્વરૂપ છે. પરિણામરૂપે, બાવર્શી કહે છે આપણ અતિશયોક્તિયુક્ત જીવો છે જે આ જૈવિક પ્રણાલીઓમાં કાર્ય કરે છે. આપણે આપણી આસપાસના અતિશયોક્તિયુક્ત વાતાવરણથી આકાર પામીએ છીએ અને આપણે તે પ્રમાણે કાર્ય કરીએ છીએ. આપણે આપણી પાસે રજૂ થતી અતિશયોક્તિયુક્ત છાપમાંથી આપણી છાપ એકત્રિત કરીએ છીએ, જે આપણા કાર્યો અને ગ્રહણશક્તિને આકાર આપે છે. તેઓએ તાકીદની જરૂરિયાત, પ્રેરણા અને મનસુબા સાથે પણ પરિચય કરાવ્યો છે. પ્રેરણા કલ્પાનાના સ્તરે ઉપજે છે અને તાકીદની જરૂરિયાત આપણા કાર્યને આકાર આપે છે. (બાવર્શી)

સંસ્કૃતિ
ઇતિહાસ
શૈલીઓનો પૂર્વેતિહાસ
શૈલીનું પરિસ્થિતી વિજ્ઞાન