મોટાપાયે થયેલા યાંત્રીકરણે 20મી સદીના મધ્ય સુધીમાં તો માનવ ઉદ્યોગોના મોટાભાગના ખ્યાલોનું રૂપાંતર કરી નાખ્યું હતું. કપડાં બનાવતાં મજૂરોએ પુનરાવર્તિત હાથ મજૂરીની માગણી હોય તેવી પડકારજનક સ્થિતિઓમાં મજૂરી કરે રાખી. કપડાંનું વિશાળ પ્રમાણમાં ઉત્પાદન સ્વેટશોપ્સ(કામના નામે વેઠ કરાવાય તેવી દુકાનો) નામે ઓળખાતી દુકાનોમાં થતું હોય છે, જ્યાં મજૂરોને ઘણા કલાક મજૂરી કરવા છતાં, કોઇ પ્રકારના લાભો કે પ્રતિનિધિત્વથી વંચિત રખાય છે. આ પ્રકારના મોટાભાગના ઉદાહરણ વિકાસશીલ દેશોમાં જોવા મળે છે. જોકે વિક્સિત દેશોમાં બનતાં કપડાં પણ આવી જ રીતે બનતાં હોય છે, જેમાં ગેરકાયદે રહેતાં વસાહતીઓને આ પ્રકારના કામોમાં જોતરાય છે. 

ઘણી એનજીઓ (NGO), ડીઝાઇનરો (કેથેરિન હેમ્નેટ્ટ, અમેરિકન એપરલ, વેજા, ક્વિકસિલ્વર, ઇવોકલ, એદુન..) અને ક્લીન ક્લોથ્સ કેમ્પેઇન (સીસીસી (CCC)) જેવા ઝુંબેશ જૂથોએ આ પરિસ્થિતિમાં સુધારો લાવવા માટે કમર કસી છે. સાથે સાથે તેમણે જાગૃતતા લાવવા માટેના કાર્યક્રમોને પ્રયોજ્યા છે જેના લીધે માધ્યમો અને સામાન્ય પ્રજાનું ધ્યાન મજૂરો તરફ ખેંચાયું છે. 

મલ્ટિ ફાઇબર એગ્રીમેન્ટ (એમએફએ (MFA)) નાબૂદ થયા પછી જ બાંગ્લાદેશ, ચીન, ભારત અને શ્રીલંકા જેવા ઓછી મજૂરી આપતાં દેશોમાં ઉત્પાદનનું આઉટસોર્સિંગશક્ય બન્યું હતું. કાપડની આયાતના જથ્થાને નિયત કરનારા એમએફએ(MFA)ને રક્ષક પગલું ગણવામાં આવ્યું. કપડાં બનાવતાં મજૂરોની દયનીય કામના સ્થળ પરની પરિસ્થિતિ માટે હંમેશા વૈશ્વિકરણને સૌથી વધુ જવાબદાર પરિબળ માનવામાં આવે છે. શ્રમિકોના રક્ષણ અને હકો માટેના પ્રમાણો સ્થાપતી આંતરરાષ્ટ્રીય શ્રમ સંસ્થા સાથેની સંધિઓને ઘણા દેશો માનતાં હોવા છતાં, ઘણા દેશો એવા છે કે જેમણે સંધિના કેટલાક હિસ્સાને બાકાત રાખ્યા હોય કે પછી સંપૂર્ણપણે સંધિનો અમલ કરવામાં તે નિષ્ફળ નીવડ્યા હોય. જેમ કે ભારતે સંધિની કલમ 87 અને 92ને બહાલી આપી નથી. વૈશ્વિકરણના ટીકાકારોએ "સ્વેટશોપ્શ" સામે ભારે હોબાળો મચાવ્યો હોવા છતાં કામ અને મજૂરી પૂરાં પાડતાં વિકાસશીલ દેશો માટે કાપડનું ઉત્પાદન એ સાતત્ય ધરાવતાં ઉદ્યોગ તરીકે ઉભરી આવ્યો છે, પછી ભલે તે હજારો લોકોનું શોષણ કરતો હોય કે નહીં. 

કામના સ્થળ પરની પરિસ્થિતિ
નોંધાયેલો પ્રથમ ઉપયોગ
ઉદ્ભવ અને ઇતિહાસ
સમકાલીન કપડાં