પશ્ચિમી રોમન સામ્રાજ્ય પડી ભાંગ્યા બાદ, રેટરિકનો અભ્યાસ મૌખિક કલાઓના અભ્યાસના મધ્યબિંદુ તરીકે સતત રહ્યો હતો; પરંતુ કેટલીક સદીઓ સુધી મૌખિક કલાઓના અભ્યાસમાં ઘટાડો થયો હતો, જે મધ્યયુગની યનિવર્સિટીઓના ઉદભવની પરાકાષ્ઠા સુધી પહોંચી ગયો હતો. પરંતુ રેટરિકે આ ગાળા દરમિયાન પત્ર લેખની કલા ("આર્સ ડિક્ટામીનીઝ" ) અને ધાર્મિક પર્વચન લખાણ ("આર્સ પ્રએડિકાન્ડી" )માં રૂપાંતર કર્યું હતું. "ટ્રાઇવિયુમ" ના એક ભાગ તરીકે, રેટરિક તર્કના અભ્યાસમાં ગૌણ હતું અને તેનો અભ્યાસ ભારે વિદ્વતાપૂર્ણ હતોઃ વિદ્યાર્થીઓને ઐતિહાસિક વિષયો ("સૌસોરી" ) અથવા સંગીન કાનૂની પ્રશ્નો ("કોન્ટ્રોવર્સી" ) પર પ્રવચનની રચના કરવામાં પરિવર્તીત કવાયત આપવામાં આવતી હતી. 

તેમને રેટરિશિયન તરીકે ગણવામાં આવતા ન હોવા છતા, સેંટ. ઓગસ્ટીન (354-430)ને રેટરિકમાં તાલીમ આપવામાં આવી હતી અને એક સમયે તેઓ મિલાનમાં લેટિન રેટરિકના અધ્યાપક હતા. તેમના ખ્રિસ્તીધર્મમાં રૂપાંતરણ બાદ, તેઓને તેમના ધર્મના પ્રચાર માટે આ "પાગન"નો ઉપયોગ કરવાનો રસ જાગ્યો હતો. રેટરિકના નવો ઉપયોગ તેમના પુસ્તક "ડિ ડોક્ટ્રીના ક્રિસ્ટ્રીના" માં શોધી કાઢવામાં આવ્યો હતો, જેણે સર્મોનના રેટરિક ધર્મોપદેશ તરીકે શું ઉભરી આવશે તેનો પાયો નાખ્યો હતો. "વાકપટુતાની શક્તિ જે ભૂલભરેલા કારણ અથવા સત્ય માટેની દલીલમાં ગુણકારક કેમ છે" તેવું પૂછતા ઓગસ્ટીને પુસ્તકનો પ્રારંભ કર્યો હતો, તેનો સાચા હેતુ માટે ઉપયોગ થવો જોઇએ નહી. (IV.3).

મધ્યયુગીન ક્રિશ્ચિયન ચર્ચની અગાઉની ચિંતા એ હતી કે તેની વર્તણૂંક પ્રાચીન રેટરિક જેવી હતી. જેરોમે (ડી. 420) ફરિયાદ કરી હતી કે, "હોરાકને સેલ્મસ, અને વિર્જીલને ગોસ્પેલ્સ સાથે અને સિસેરોને એપોસ્ટલ્સ સાથે શુ લેવાદેવા છે?" પાગનની કૃતિઓ સાચવી રાખવા માટેની દલીલ કરનારા તરીકે અને ચર્ચની પરંપરાને ઉત્તેજન આપવા તરીકે પણ ઓગસ્ટીનને યાદ કરવામાં આવે છે, જે અસંખ્ય ક્રિશ્ચિયન રેટરિકલ લખાઓને જાળવી રાખવામાં પરિણમી હતી. 

રેટરિક પુનરુજ્જીવન સિવાય તેની પ્રાચીન ઊંચાઇ ફરી હાંસલ કરી શકશે નહી, પરંતુ નવા લખાણોએ એડવાન્સ રેટરિકલ વિચારો જન્માવ્યા હતા. બોથીયસે (480?-524), તેમના સંક્ષિપ્ત લખાણ "રેટરિકના માળખાનો ઉપરછલ્લો દેખાવ" માં, રેટરિકને ફિલોસોફિકલ દલીલ અથવા ડાયાલેક્ટિક સુધી ગૌણતામાં મૂકીને એરિસ્ટોટલા વર્ગીકરણને સતત રાખ્યું હતું. યુરોપીયન સંબંધથી મુસ્લીમ સામ્રાજ્ય (ખાસ કરીને અલ-એન્ડાલુસ) સાથે આરબ છાત્રવૃત્તિના પ્રારંભે સામાન્ય રીતે એરિસ્ટોટલ અને પ્રાચીન વિચારમાં નવેસરનો ઉત્સાહ જગાવ્યો હતો, જે જેને કેટલાક ઇતિહાસવિંદો 12મી સદીનું પુનરુજ્જીવન કહેતા હતા તેમાં પરિણમ્યુ હતું. અસંખ્ય મધ્યયુગીન વ્યાકરણો અને કવિતાઓનો અભ્યાસો અને રટેરિકે દેખા દીધી હતી. 

પૂર્વેના મધ્યયુગીન રેટરિકલ લખાણોમાં સેંટ. થોમસ એક્વિન્સ (1225?-1274), વેન્ડોમના મેથ્યુ ("આર્સ વર્સીફિકેટોરીયા" , 1175?), અને વિનસૌફના જિયોફ્રે ("પોટ્રીયા નોવા" , 1200–1216)નો સમાવેશ થાય છે. સોક્રેટ્સના મિત્ર અસ્પાસિયા સિવાય આધુનિક સમય પહેલાની મહિલા રેટરિશિયન્સ જવલ્લેજ જોવા મળે છે; પરંતુ મહિલાઓ દ્વારા ઉત્પન્ન કરાયેલ મધ્યયુગીન રેટરિક ક્યાં તો ધાર્મિક ક્રમમાં હતા, જેમ કે જુલિયન ઓફ નોર્વિક (ડી. 1415), અથવા અત્યંત સારી રીતે જોડાયેલ ક્રિસ્ટીન ડી પિઝાને (1364?-1430?), એવું કરી બતાવ્યું હતું જેનો લખાણમાં હંમેશ માટે સમાવેશ થતો ન હતો. 

તેમના 1943ના ઇંગ્લીશમાં કેમ્બ્રિજ યુનવર્સિટીના ડોકટરની પદવીને લગતા મહાનિબંધમાં કેનેડાના માર્શલ મેકલુહાન (1911–1980), સિસેરોના આશરે સમયગાળામાં મૌખિક કલાઓ થી થોમસ નાશ (1567-1600?)ના સમયગાળા સુધીનો સર્વેક્ષણ કરે છે. તેમનો મહાનિબંધ હજુ પણ ટ્રાઇવિયુમ તરીકે મૌખિક કલાના ઇતિહાસનો અભ્યાસ હાથ ધરવા માટે મહત્વનો ગણાય છે, તેમ છથા તેમણે જે પ્રગતિઓનું સર્વેક્ષણ હાથ ધર્યું હતું તેનો અભ્યાસ તેમણે જ્યારે અભ્યાસ હાથ ધર્યો ત્યારથી જ કરવામાં આવે છે. નીચે નોંધ્યું છે તેમ, મેકલુહાન 20મી સદીમાં વ્યાપક રીતે વખાણાયેલા વિચારક બન્યા હતા, તેથી રેટરિક અને ડાયાલેક્ટિકના ઇતિહાસના અભ્યાસમાં તેમના વિદ્વતાપૂર્ણ મૂળ નોંધવા અગત્યના છે. 

મધ્યયુગીન રેટરિકલ વિચારનો અન્ય રસપ્રદ રેકોર્ડ ઘણા પ્રાણીઓની ચર્ચાવાળી કવિતાઓમાં જોઇ શકાય છે, જે ઇંગ્લેંડ અને ઉપખંડમાં મધ્ય યુગ દરમિયાનમાં લોકપ્રિય છે જેમ કે ધી ઓવલ એન્ડ ધી નાઇટીંગલ (13મી સદી) અનેજિયોફ્રે ચૌસરના પાર્લીયામેન્ટ ઓફ ફોવલ્સ (1382?).

મધ્યયુગથી પ્રકાશ પાડવા સુધી
વિતંડાવાદીઓ (સોફિસ્ટ)
રેટરિકની કટોકટી અને પુનઃસંબંધકતા
16મી સદી