સમગ્ર લડાઈમાં પાકિસ્તાને મોટી ખુવારી વેઠી જ્યારે ભારતે કોઈ ખાસ નુક્શાન ન વેઠ્યું. ભારતના બે સૈનિકો શહીદ થયા અને એક જીપ પર ગોઠવેલ તોપ નાશ પામી. પાકિસ્તાને ૩૪ રણગાડીઓ, ૧૦૦ વાહનો અને ૨૦૦ સૈનિકો ગુમાવ્યા. યુદ્ધના અંતે પાકિસ્તાન દ્વારા રચવામાં આવેલ ન્યાયિક સમિતિએ ૧૮મી ડિવઝનનું નેતૃત્વ કરી રહેલ મેજર જનરલ મુસ્તફા પર બેદરકારી દાખવવા માટે કાર્યવાહી કરવા સલાહ આપી.

ભારતના વિજય છતાં બંને પક્ષે જાસુસી અને વ્યૂહાત્મક નિષ્ફળતાઓ હતી. ભારતનું જાસુસીતંત્ર પશ્ચિમ મોરચા પર આ ક્ષેત્રમાં આટલી મોટી સંખ્યામાં બખ્તરીયા વાહનોની હાજરી વિશે જાણકારી મેળવવામાં નિષ્ફળ રહ્યું હતું. વધુમાં ચોકી પાસે ભારે હથિયારોનો અભાવ હતો અને જ્યારે વાયુસેનાએ દુશ્મનને પીછેહઠ કરવા મજબૂર કર્યો ત્યારે તેમણે મજબુત સ્થિતિનો ફાયદો ઉઠાવતાં વધુ હુમલા ન કર્યા.

પાકિસ્તાનીઓએ રેતીને કારણે, ઉંચાઇ પર સ્થિત, રાત્રિ દરમિયાન હુમલો અને પૂનમની રાત્રિને કારણે મળતી ચોકીની વધારાની રક્ષણાત્મક ક્ષમતાનું યોગ્ય આકલન નહોતું કર્યું. વાયુસેનાની સહાયના અભાવે અને ભારતીય વાયુસેનાની હાજરી વિશેની અજાણતાને કારણે તેમણે ચોકી સુધી પહોંચી અને હુમલો કરવાની સ્થિતિમાં આવવામાં વિલંબ કર્યો હતો. ભૂરચનાને ધ્યાનમાં લેતા પાકિસ્તાની હુમલાની યોજના અયોગ્ય હતી કેમકે શેરમાન અને ચીનની ટાઇપ-૫૯ રણગાડીઓ રેતી પર ધીમી ગતિએ ચાલી શકતી હતી. રેતીમાંથી નિકળવા કોશિષ કરવામાં કેટલીક રણગાડીઓના ઇંજન ગરમ થઈ જતાં તેમને છોડવી પડી. હવાઇ હુમલા સામે છુપાવાની જગ્યાનો અભાવ પણ મહત્વનો થઈ પડ્યો.

ભારતીય કંપનીનું નેતૃત્વ સંભાળી રહેલ મેજર (પાછળથી) બ્રિગેડિયર ચાંદપુરીને મહાવીર ચક્ર (પુરસ્કાર) એનાયત કરવામાં આવ્યું. કંપનીના અન્ય સભ્યોને પણ વીરતા પુરસ્કાર એનાયત કરવામાં આવ્યા. બીજી તરફ પાકિસ્તાનના ડિવિઝનનું નેતૃત્વ કરી રહેલ અધિકારીને સેવામાંથી બરતરફ કરવામાં આવ્યા.

અંગ્રેજ પત્રકાર જેમ્સ હટ્ટરે લડાઇને થર્મોપાઇલીની લડાઇ સાથે સરખાવી. અંગ્રેજ સેનાના ઉપસેનાધ્યક્ષ ફિલ્ડ માર્શલ કાર્વરે લડાઈના થોડા અઠવાડિયા બાદ યુદ્ધક્ષેત્રની મુલાકાત લીધી અને મેજર ચાંદપુરી પાસેથી વિગતો મેળવી.

૨૧મી સદીના શરુઆતે કેટલાક અધિકારીઓએ લડાઇની સફળતા માટે માત્ર વાયુસેનાને જ યશપાત્ર ગણતો દાવો કર્યો. આ વિરુદ્ધ ચાંદપુરીએ ન્યાયાલયમાં ખટલો પણ દાખલ કર્યો.

ભારતની રક્ષણાત્મક યોજના
પ્રત્યાઘાત
અન્ય માધ્યમોમાં
પશ્ચિમ મોરચો