ટેરેન્ટીનોએ દર્શાવ્યું હતું કે તેણે મૂળભૂત રીતે ""[[બ્લેક માસ્ક (મેગેઝીન)|બ્લેક માસ્ક]]" મુવી બનાવવાનું વિચાર્યું હતું", જેમાં એક મેગેઝીન કે જે મોટે ભાગે [[હાર્ટબોઇલ્ડ|હાર્ડબોઇલ્ડ]] જાસૂસી કલ્પનાને પ્રખ્યાત બનાવતું હતું તેનો ઉલ્લેખ કરાયો હતો. "તેના અમુક પ્રકારો અન્ય સ્થળે ગયા હતા". જ્યોફ્રેરી ઓ'બ્રાયન તેને શક્તિશાળી સમાંતર પલ્પ પરંપરા સાથે જોડાયેલાના પરિણામ સ્વરૂપે જુએ છે: આતંકની વાર્તા અને લેખકો જેમ કે [[કોર્નેલ વુલરિચ|કોર્નેલ વૂલરિચ]] [અને] [[ફેડરિક બ્રાઉન|ફ્રેડ્રીક બ્રાઉન]] ના દૂરંદેશી વિનાના આચરણો... બન્ને વસ્તુ બિનસંભવિતતાની રેખાઓના સહબનાવ અને નકામા કોસ્મિક ટુચકાઓ સાથે ગંભીર રીતે લાગે વળગે છે જેને "પલ્પ ફિકશન" પોતાની વાર્તા બનાવે છે." ખાસ કરીને, ઓ'બ્રાયન જટિલ પ્લોટ મિકેનિક્સ અને બ્રાઉનની નવલકથાઓની વિચિત્રતા અને ફરી યાદ આવવું આ તમામ "પલ્પ ફિકશન" ની આંતરિક ઘટનાઓ છે. ફિલીપ ફ્રેંચ ફિલ્મની કથાને "વર્તુળાકાર ચળવળ અથવા [[મોબીયસ સ્ટ્રીપ]] નો [[એલન રેસનેઇસ|રેસેનેઇસ]] પ્રકાર તરીકે વર્ણવે છે અને [[એલન રોબ-ગ્રિલેટ|રોબ ગ્રિલેટ]] તેના કદાચ વખાણ કરશે." જેમ્સ મોટ્ટરાન ગુન્હા નવલકથાકાર [[એલમોર લિયોનાર્દ]] ને યાદ કરે છે, જેમના પ્રભાવને ટેરેન્ટીનોએ ફિલ્મની અગાઉની પ્રાથમિક સાક્ષરતા અંગે સમર્થન આપ્યું હતું. તે સુચવે છે કે લિયોનાર્દના "ભરાવદાર ડાયલોગ" ટેરેન્ટીનોના "પોપ્યુલર કલ્ચર સ્ટ્રેવન જાઇવ"માં પ્રતિબિબિંત થાય છે; તેમજ તેઓ અત્યંત, ભારે રમૂજને કે જે લિયોનાર્દ પ્રેરણાના સ્ત્રોત તરીકે હિંસાના વિસ્તારમાં લાગુ પાડે છે તેને પણ નોંધે છે. 
રોબર્ટ કોલકર "ઉત્સાહપ્રેરક સ્પષ્ટ હલકી કક્ષાના વિકસી રહ્યા હોવાનું અને જુએ છે, [[કોઇ લેખક કે
કાળની શૈલીની અનુકૃતિ|અલગ અલગ વાર્તાઓના સમૂહ]] (પેસિશ) પર મૂર્ખામીભર્યા અલૌકિક ડોળ તરીકે જુએ છે.પેસિશ...મૂળભૂત રીતે એ બે ફિલ્મો છે જેને ટેરેન્ટીનો તેમના દિમાગમાંથી બહાર કાઢી શકતા નથી: "[[મિન સ્ટ્રીટ્સ|મિન સ્ટ્રીટસ]]" [1973; [[માર્ટિન સ્કોરસેસે|માર્ટિન સ્કોરસેસ]] દ્વારા દિગ્દર્શિત] અને "[[ધી કીલીંગ]]" [1956; [[સ્ટેન્લી કુબ્રિક|સ્ટેન્લી કુબ્રીક દ્વારા દિગ્દર્શિત]]]." તેઓ "પલ્પ ફિકશન" ને હોલીવુડ અનુગામી "[[હડસન હોક]]" થી અલગ પાડે છે (1991; વિલીસને લઇને) અને "[[લાસ્ટ એકશન હીરો|લાસ્ટ એકશ હીરો]]" (1993; [[આર્નોલ્ડ શ્વાઝેનેગર|આર્નોલ્ડ શ્વાર્ઝનેગર]] ને લઇને) જેનાથી ટુચકો અત્ય્ત દૂર જતો રહ્યો...જેનો સરળ રીતે ઉપહાસ કરવામાં આવ્યો હતો અથવા એવુ સુચન કરાયું હતું કે તેઓ પ્રેક્ષકો કરતા વધુ શાણા છે અને તે નિષ્ફળ ગઇ હતી. ટોડ મેકકાર્થી લખે છે કે ફિલ્મનું "આંખે વળગતું મોટા પરદા પરનું કંપોઝીશન ઘણી વાર અત્યંત નજીકમાં વિકલ્પો ધરાવે છે, કેટલીકવાર દિમાગમાં [[સર્ગીયો લિયોન|સેર્ગીયો લિયોન]] ની દાર્શનિક વ્યૂહરચનાઓ લાવે છે", ટેરેન્ટીનો દ્વારા જાણીતો બનેલો હીરો. માર્ટીન રુબીનને, "વિસ્તરીત, તેજસ્વી કલરોવાળો મોટા પરદા પરનું દાર્શનિક" રમૂજી દિગ્દર્શકો જેમ કે [[ફ્રેંક તાશલીન|ફ્રેંક ટાશલીન]] અને [[બ્લકે એડવર્ડઝ|બ્લેક એડવર્ડઝ]] ને આહવાન આપ્યું હતું. 

મુવીના અસંખ્ય [[લોકપ્રિય સંસ્કૃતિ|પોપ સંસ્કૃતિ]] ના નિર્દેશો,જેમાં [[મેરિલીન મોનરો|મેરીલીન મોનરો]] ની સબવે ગ્રેટીંગ પર ઉડતા સ્કર્ટની પ્રખ્યાત અસરોથી લઇને જ્યુલ્સ દ્વારા તેની ઇંગ્લીશ રાષ્ટ્રભાષાને કારણે "પંપકીન" ન "રીંગો"તરીકેનું સંબોધન કરવું, તેણે ટીકાકારો [[કલા અને સાહિત્યની પેઢી|પોસ્ટમોર્ડનિઝમ]] ના માળખામાં જ ચર્ચા કરવા પ્રેરાયા હતા. 
ટેરેન્ટીનોની આજ દિન સુધીના પોસ્ટમોર્ડન માસ્ટરપીસ તરીકેની 2005ની ફિલ્મ તરીકે વર્ણવતા ડેવીડ વોકર લખે છે કે તેમાં 1950ના તેના આદરવાળા આનંદદાયક દ્રશ્યોની નિશાની છ અને સતત તે ત્રાસદાયક છે અને ઘણી વાર અન્ય ફિલ્મોના વિવિધ સંદર્ભો લેવામાં આવ્યા છે. તે "પોસ્ટમોર્ડન છેતરવાની કળા" દ્વારા તેની જટિલ કથાને પાત્રમાં ઢાળે છે. ફિલ્મને "અંતે એક ઉત્સાહિત પોસ્ટમોર્ડન કોલેજ"તરીકે કહેત, ફોસ્ટર હિર્ચ "પલ્પ ફિકશન" ને માસ્ટરપીસથી દૂર જુએ છે: "માન મેળવે તેવું, પ્રભાવશાળી અને અર્થવિહીન". "એવી એક દુનિયા કે જે ફક્ત મુવીમાં જ અસ્તિત્વ ધરાવે છે", તે "રસદાર ગુન્હેગારની ખુશી, અલબત્ત [[સિનેસ્ટે|સિનેમાના ઉત્સ્ટસાહીઓ]] માટે સુંદર રીતે બનાવવામાં આવેલું જંક ફુડ". ઓ'બ્રાયન, મુવીને [[ફિલ્મ નોઇર]] સાથે સાંકળવાના પ્રયત્નોને જાકારો આપતા દલીલ કરે છે કે ""પલ્પ ફિકશન" એ શેતાની માર્ગદર્શનવાળી યાત્રાની કથા છે જેને ઘસાઇ ગયેલી સંસ્કૃતિ વડે શણગારવામાં આવી છે, [[બડી હોલી|બુડ્ડી હોલી]] અને [[મેમી વાન ડોરેન|મામી વાન ડોરેન]], [[બ્લાએક્સપ્લોઇટેશન|કાળાઓનું શોષણ]] અને [[રોજર કોરમન|રોજર કોર્મન]]અને "[[શોગુન એસ્સાસિન]]" ,24 કલાક જૂના ગીત સ્ટેશનથી બહારનું સંગીત, કે જે એકી સાથે 50મી સદીથી અસ્તિત્વમાં છે." કેથરિન કોન્સ્ટેબલ એક ક્ષણ લે છે જેમાં એડ્રેનાલાઇનમાં ભરાવેલી સોય કોમેટોઝ મિયાના હૃદયમાં એક દ્રષ્ટાંત રૂપે પડી જાય છે. તેણી એવી દરખાસ્ત કરે છે કે "તેને મૃતમાંથી પુનઃજીવન દ્વારા તેણીને અસર કરતું જોઇ શકાય છે, તેની સાથે જ વેમ્પાયરના હિસ્સાના [[ગોથિક કલ્પિતકથા|ગોથિક]] સંમેલનને યાદ કરવું અને તેનો નાશ કરવો.આ મોડેલ પર અગાઉના કલાત્મક સ્વરૂપો અને શૈલી કે જે આગળ વધતા જાય છે તેનો ઉલ્લેખ કરતા ...ખાલી પેસિશ 'સંશોધનાત્મક અને હકારાત્મક' પોસ્ટમોર્ડનિઝમનો વળાંક ધરાવે છે." 
માર્ક ટી. કોનાર્ડ કહે છે કે, "ફિલ્મ શેના "વિશે" છે?" અને જવાબ છે, "અમેરિકન [[શૂન્યવાદ]]." હિર્ચ સુચવે છે કે, "જો ફિલ્મ તેની પોતાની હોંશિયારી કરતા ખરેખર અન્ય વિશે હોય તો , તે શંકાસ્પદ નિબંધને સમર્પિત છે, જે હીટ મેન એ માનવ પરિવારનો એક ભાગ છે. " રિચાર્ડ એલ્લેવા દલીલ કરે છે કે ""પલ્પ ફિકશન" માં ખરેખર ગુન્હાખોરી અથવા હિંસા અંગે ઘણુ બધુ કરવાનું છે કેમ કે "[[સિરાનો ડી બર્ગેરેક (નાટક)|સાયરાનો ડી બર્ગેરેક]]" 70મી સદીના ફ્રાંસની વાસ્તવિકતા અથવા "[[ઝેન્ડાનો જેલમાં બંધ વ્યક્તિ|ધી પ્રીઝનર ઓફ ઝેન્ડા]]" બાલ્કન રાજકારણ ધરાવે છે." તેઓ મુવીને પ્રેમના સ્વરૂપ તરીકે વાંચે છે, જેનું પ્રલોભન પાત્રના બીનકુદરતી વિવરણમાં કેન્દ્રસ્થાને છે, "શાણો વ્યક્તિ સાક્ષર, માધ્યમો કુશળ, લંપટ રીતે [[ટુચકો|એપિગ્રામ]] મેટિક". એલન સ્ટોન્સના મંતવ્ય અનુસાર, "બેવકૂફીવાળી વાતચીત", વિન્સેન્ટ અને જ્યુલ્સની વચ્ચે માર્વિનને આકસ્મિક રીતે મારી નાખે છે તે દ્રશ્યમાં, "અચાનક જ હિંસાની કહેવતનો અર્થ સ્થાપિત કરે છે... "પલ્પ ફિકશન" માચોની માન્યતાને હાસ્યાસ્પદ બનાવીને ખુલ્લી પાડે છે અને વિશાળ સાધારણ હોલીવુડ હિંસાને ડિહેરોઇસાઇઝીસ કરે છે." સ્ટોન ફિલ્મને "[[રાજકીય રીતે સાચુ|રાજકીય રીતે યોગ્ય]] રીતે વાંચે છે. સ્ત્રીઓ વિરુદ્ધ નગ્નતા અને હિંસાનુ્ દિગ્દર્શન કરવામાં આવ્યું નથી... તે આંતરજ્ઞાતીય મિત્રતા અને સાસ્કૃતિક વૈવિધ્યતાની ઉજવણી કરે છે; ત્યાં મજબૂત સ્ત્રીઓ અને મજબૂત કાળા પુરુષો છે અને દિગ્દર્શક પરંપરાયુક્ત વર્ગના પ્રવાહથી વિરુદ્ધ ચાલે છે."
જ્યારે સ્ટોન ઉજવણી જુએ છે ત્યારે કોલકર શૂન્યાવકાશ શોધે છે: "પલ્પ ફિકશન" ની પોસ્ટમોર્ડન આનંદની લાગણી, હિંસા, હોમોસેક્સ્યુઅલ વિરુદ્ધની લાગણી અને જ્ઞાતિવાદ સંપૂર્ણ રીતે સ્વીકાર્ય છે કેમ કે ફિલ્મે ગંભીરતા દર્શાવી નથી અને તેથી તે તેની ઠેકડી ઉડાવતા નથી." તેને "પોસ્ટમોર્ડન 90મા દાયકાની ફિલ્મ નિર્માણની ટોચ"તરીકે કહેતા,તેઓ સમજાવે છે કે, "પોસ્ટમોર્ડન સપાટીઓ વિશે છે; જે ઘટના અને પાત્ર તે પોપ સંસ્કૃતિ વાળી વ્યક્તિઓ છે તેવું આપણને યાદ અપાવવાના સ્થિર વલણમાં છે તેમાં તે અવકાશને સજ્જડ હાર આપે છે." કોલકરના અનુસાર,

તેથી જ "પલ્પ ફિકશન" એટલી લોકપ્રિય બની હતી.પ્રેક્ષકોએ સ્કરસેસે અને કુબ્રીકનો સંદર્ભો મેળવ્યા તેથી નહી પરંતુ, ફિલ્મની કથા અને અવકાશીય માળખાએ કદી નોંધપાત્રતામાં પોતાની જાતને ઉપરવટ જવાની ક્યારેય ધમકી આપી નથી.ફિલ્મનું જ્ઞાતિવાદી અને હોમોફેબીક ટુચકાઓનું ચક્ર કદાચ વિશ્વની તુલનામાં અત્યંત તોફાની રીતે ફેલાવાની ધમકી આપી શકે છે, પરંતુ ઉદ્ધતાઇ, એકશનની છેરપીંડી, લથડીયા ખાતા ચાલવું, સામસામે આવી જવું,અડિયલપણા, હદ બાંધવાની અને રસ વિનાની અવળચંડાઇની ઉગ્રતા કે જે ટેરેન્ટીનોએ સર્જી છે તે આપણે સદાયે હસતા રાખે છે.

[[હેનરી કિરૌક્સ|હેનરી એ.ગિરૌક્સ]] એવી દલીલ કરે છે કે ટેરેન્ટીનો "કોઇ પણ નિર્ણાયક સામાજિક હિંસાને એવી રીતે ઉઘાડી પાડે છે જે દર્શકોને ભક્તિના તત્વોને જોયા વિના જ તાત્કાલિક આઘાત, રમૂજ અને આંચકો આપે છે.આમાંનું કોઇ પણ તત્વ વોયેરુસ્ટિક (બીજાનો સંભોગ જોઇને લૈગિક રીતે તૃપ્ત થનાર) દ્વારા વધુ પડતું આકર્ષિત થતું નથી ...આંચકા આપતી અસરોનો સરળ વપરાશ અને બિનવાસ્તવિક આનંદ." 

ટીકાકારોનું પૃથ્થકરણ
ધી ગોલ્ડ વોચ
લખાણ
સંગીત