જેમ વધારે લોકો ગામો અને ખેતરો છોડીને શહેરોમાં સ્થાયી થાય છે તેમ શહેરોની વૃદ્ધિ થાય છે. 19મી સદીના અંત ભાગમાં શિકાગો અને સદી બાદ શાંઘાઇ જેવા શહેરોની ત્વરિત વૃદ્ધિ માટે મોટા ભાગે ગ્રામીણ-શહેરી સ્થળાંતરને કારણભૂત ગણાવી શકાય. આ પ્રકારની વૃદ્ધિ વિશેષરૂપે વિકાસશીલ દેશોમાં વધારે જોઇ શકાય છે. 

વીસમી સદીમાં વિશ્વની વસ્તીનું ઝડપી શહેરીકરણ એ યુએન વર્લ્ડ અર્બનાઇઝેશન પ્રોસ્પેક્ટ્સ રિપોર્ટની 2005ની સુધારણામાં દર્શાવવામાં આવ્યું છે. શહેરી વસ્તીના વૈશ્વિક પ્રમાણમાં 1900ના 13 ટકા (220 મિલિયન)થી નાટકીય રીતે વધીને 1950માં 29 ટકા (732 મિલિયન), 2005માં 49 ટકા (3.2 બિલિયન) થઇ હતી. તે જ અહેવાલમાં એવું દર્શાવવામાં આવ્યું હતું કે આ આંકડો 2030 સુધીમાં વધીને 60 ટકા (4.9 બિલિયન) થાય તેવી શક્યતા છે. . આમ છતાં, ધી ફ્યુચરિસ્ટ મેગેઝિનમાં લખતા ફ્રેન્ચ અર્થશાસ્ત્રી ફિલિપ બોક્વાયર એવી ગણત્રી કરી હતી કે "વર્ષ 2030 સુધીમાં શહેરો અને નગરોમાં રહેતી વિશ્વની વસ્તી આશરે 50 ટકા હશે, જે યુનાઇટેડ નેશન્સ (યુએન) દ્વારા અંદાજવામાં આવેલી 60 ટકા કરતા નોંધપાત્ર રીતે ઓછી હશે. બોક્વાયર અને યુએન બંને શહેરોમાં લોકોની વસ્તીમાં વધારાને જુએ છે, પરંતુ બોક્વાયરના મતે ઘણા લોકો શહેરમાં તેમના માટે કામ નથી અને રહેવા માટે સ્થાન નથી તેવી ખબર પડશે ત્યારે તેઓ પરત ફરી જશે." 

યુએન સ્ટેટ ઓફ ધી વર્લ્ડ પોપ્યુલેશન 2007ના અહેવાલ પ્રમાણે, 2007ના મધ્યભાગમાં ક્યારેક વિશ્વભરના મોટા ભાગના લોકો શહેરો અને નગરોમાં રહેતા હશે, જે ઇતિહાસમાં પ્રથમ વખત બનશે; જેને "અર્બન મિલેનિયમ" અથવા 'ટિપીંગ પોઇન્ટ'ના આગમન તરીકે મનાય છે. ભવિષ્યના તારણો પ્રમાણે, 93 ટકા શહેરી વૃદ્ધિ વિકસશીલ દેશોમાં જોવા મળશે તેવો અંદાજ છે, જેમાં એશિયા અને આફ્રિકામાં શહેરી વૃદ્ધિના 80 ટકા હિસ્સાનો સમાવેશ થાય છે. 

શહેરીકરણનો દર શહેર પ્રમાણે અલગ-અલગ જોવા મળે છે. યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સ અને યુનાઇટે કિંગ્ડમ એ ચીન, ભારત અને સ્વાઝિલેન્ડ અથવા નાઇગર કરતા શહેરીકરણનો ઘણો ઉંચો દર ધરાવે છે, પરંતુ તેમનો વાર્ષિક શહેરીકરણનો દર ઘણો ઓછો છે, કેમકે ગ્રામીણ વિસ્તારોમાં ઘણા ઓછો લોકો રહે છે. 


શહેરીકરણના બદલાતા સ્વરૂપો
કારણો
આર્થિક અસરો
હેરફેર