દાવરે અખિલ ભારતીય શરણાર્થી સમિતિનું નેતૃત્વ કર્યું હતું અને શરણાર્થીઓના પુનર્વસન અંગેની ઉચ્ચ નિર્ણય ક્ષમતા ધરાવતી સમિતિના તેઓ સભ્ય હતા. આ સિતિએ હરિયાણા અને દિલ્હીમાં પાકિસ્તાનથી આવેલા શરણાર્થીઓના પુનર્વસન માટે કામ કર્યું હતું અને રાજેન્દ્ર નગર અને લજપત નગર જેવી શરણાર્થી કોલોની સ્થાપના કરી હતી. દાવર ભારત અને પાકિસ્તાન વચ્ચે શાંતિના હિમાયતી હતા, તેઓ ૧૯૫૫ માં પાકિસ્તાનમાં સદ્ભાવના મિશનના સભ્ય હતા. ભારત-પાકિસ્તાન બાબતોના કાઉન્સિલના પ્રમુખ તરીકે બંને દેશો વચ્ચે ના યુદ્ધની-સંધિની તેમણે હિમાયત કરી હતી. ઈ. સ. ૧૯૫૬માં બનેલી પાકિસ્તાન સાથે કન્ફેડરેશન માટેની તેમની દરખાસ્તને વડા પ્રધાન જવાહરલાલ નહેરુ દ્વારા સમર્થન આપવામાં આવ્યું હતું. ઈ. સ. ૧૯૭૧ માં બાંગ્લાદેશ ના જન્મ પછી, દાવરે તે દેશને પણ સંઘમાં સમાવી સંઘ માટેની દરખાસ્તનો વિસ્તાર કર્યો. ભારત અને ચીન વચ્ચેના ગાઢ સંબંધોના સમર્થક હોવા છતાં, તે ૧૯૬૨ના ભારત-ચીન યુદ્ધ પછી ચીનના કડવા ટીકાકાર બન્યા હતા. આ યુદ્ધ દરમિયાન તેમણે દરેક પરિવારને ચીની સેનાઓને હરાવવા 'એક માણસ અને એક તોલા સોનું' દાન કરવાની અપીલ કરી હતી. તેમની આખી કારકીર્દિમાં દાવર જવાહરલાલ નેહરુના સમર્થક હતા, તેમણે ૧૯૫૨, ૧૯૫૭ અને ૧૯૬૨ની સામાન્ય ચૂંટણીઓમાં ફુલપુર ખાતે પ્રચાર કર્યો અને નહેરુના અવસાનથી જરૂરી બનેલી ૧૯૬૪ની પેટા ચૂંટણીમાં તેમણે વિજયલક્ષ્મી પંડિત માટે પ્રચાર કર્યો. નહેરુના મૃત્યુ પછી, દાવરે નિઃશસ્ત્ર અને સાર્વત્રિક શાંતિને પ્રોત્સાહન આપવા માટે નહેરુ પીસ ફાઉન્ડેશનની સ્થાપનાની હિમાયત કરી. તેમણે ૧૯૬૭ની રાષ્ટ્રપતિની ચૂંટણીમાં તેઓ ઝાકિર હુસેન સામે લડ્યા હતા, પરંતુ કોઈ મત મેળવવામાં નિષ્ફળ ગયા હતા. દાવર અખિલ ભારતીય કોંગ્રેસ સમિતિમાં મંડળ ઓર્ગેનાઇઝેશનના પ્રમુખ હતા. ઈ. સ. ૧૯૫૪ માં તેમણે ભારતની ભાષા આધારિત પુનર્રચનાનો વિરોધ કર્યો અને ૬૦ ના દાયકામાં વડા પ્રધાન નહેરુ અને લાલ બહાદુર શાસ્ત્રીના મૃત્યુ બાદના તેમના અનુગામી સ્પર્ધાઓમાં તેઓ મોરારજી દેસાઈ ના સામે પક્ષે રહ્યા. 

મૃત્યુ અને સ્મૃતિ
સ્વતંત્ર ભારતમાં જીવન
આઝાદીની લડતમાં ભૂમિકા
પ્રારંભિક જીવન અને શિક્ષણ