ધૂમ્રપાનનો ઇતિહાસ ઘણો જૂનો એટલે કે 5000–3000 સદી જેટલો વહેલો છે જ્યારે દક્ષિણ અમેરિકામાં કૃષિ પેદાશોનું વાવેતર કરવામાં આવતું હતુ; ત્યાર બાદ આકસ્મિક રીતે છોડોને બાળવાના વપરાશ તરીકે અથવા વપરાશના અન્ય સ્વરૂપને ઓળખી કાઢવાના ઉદ્દેશ તરીકે સંશોધન કરવાના ઇરાદાથી તેનો વિકાસ થયો હતો. આ ટેવ શરમજનક રૂઢી તરીકે ગણાતી હતી. ઘણા જૂના જમાનાના નાગરિકો, જેમ કે બેબીલોનીયન્સ, ભારતીયો અને ચાઇનીઝોએ ઘાર્મિક રૂઢી પ્રમાણે ધૂપસળી સળગાવતા હતા, જેમ કે ઇઝરાયેલીઓ અને બાદમાં કેથોલિક અને જૂના ખ્રિસ્તી ચર્ચમાં કરવામાં આવતું હતું. અમેરિકનોમાં ધૂમ્રપાનનું મૂળ સંભવતઃ શમનની વિધિમાં ધૂપસળી સળગાવવામાં રહેલું હતું, પરંતુ બાદમાં તેને આનંદ અથવા સામાજિક સાધન તરીકે અપનાવવામાં આવ્યું હતું. તમાકુનુ ધૂમ્રપાન અને વિવિધ ભ્રમોત્પાદક ઔષધોનો ઉપયોગ નિંદ્રાવસ્થા હાસલ કરવામાં અને ઇશ્વરીય દુનિયા સાથે સંપર્ક કરવા માટે કરવામાં આવતો હતો. 

પૂર્વીય ઉત્તરીય અમેરિકન જાતિઓ વેપારની તૈયાર સ્વીકાર્ય ચીજ તરીકે પાઉચોમાં મોટા જથ્થામાં તમાકુ લઇ જતા હતા અને કેટલીક વાર તેને પાઇપમાં કદાચ તેને પવિત્ર તરીકેની ગણના કરીને સ્થાપિત વિધિ તરીકે પીતા હતા અથવા સોદો પાકો કરવા માટે પણ પીતા હતા, અને કદાચ બાળપણ સહિત જીવનના દરેક તબક્કે ધૂમ્રપાન કરતા હતા. એવું માનવામાં આવતું હતું કે તમાકુ એ ઇશ્વરની ભેટ છે અને જે લોકો તમાકુનો ધુમાડો બહાર કાઢે છ તે જે તે વ્યક્તિના વિચારો અને પ્રાર્થના સ્વર્ગ સુધી પહોંચાડે છે. 

ધૂમ્રપાન સિવાય તમાકુના ઔષધ તરીકેના અસંખ્ય ઉપયોગ છે. દર્દ નાશક તરીકે તેનો ઉપયોગ કાન અને દાંતના દુઃખાવા માટે અને પ્રસંગોપાત પોટીસ મૂકવા તરીકે પણ તેનો ઉપયોગ થતો હતો. રણમાં વસતા ભારતીયો માટે ધૂમ્રપાનને ઠંડીનો ઉકેલ હોવા તરીકે વર્ણવવામાં આવ્યું છે, તેમાંયે ખાસ કરીને જો તમાકુને ડેઝર્ટ સાગે "સાલ્વિયા ડોરિલ" પાંદડાઓ સાથે અથવા ભારતીય બામ વૃક્ષના મૂળીયા અથવા ખાંસીના મૂળીયા "લેપ્ટોટેનીયા મલ્ટીફિડા" સાથે મિશ્રણ કરવામાં આવતા હતા, જેના ઉમેરણથી તે ખાસ કરીન અસ્થમા અથવા ફેફસાના ક્ષયરોગ માટે સારુ ગણવામાં આવતું હતું. 

અગાઉનો વપરાશ
વપરાશ
લોકપ્રિયતા
પેદાશ સલામતી