663 એ.ડી.માં ટેન્ગ ચાઈના અને શીલાના વિરૂદ્ધમાં હકુસુકીનોઈના યુદ્ધ પછી, જાપાનના પીછેહઠમાં પરિણમી હતી, જાપાન એક વ્યાપક નવરચનામાંથી પસાર થયું. એમાંથી સૌથી મહત્વનું એક 646 એ.ડી.માં પ્રિન્સ નાકા નો ઓઈ (સમ્રાટ ટેન્જી) દ્વારા ઇશ્યૂ કરેલ ટાઇકા સુધારણા હતું. આ આદેશે જાપાની ઉચ્ચતમકુળના શાસનને ટેન્ગ રાજવંશના રાજકીય માળખાં અમલદારશાહી શાસન, સંસ્કૃતિ, ધર્મ અને ફિલસૂફીને ગ્રહણ કરવાની પરવાનગી આપી. 702 એ.ડી.ના ટાઈહો કોડના ભાગરૂપે, અને પછી યોરો કોડના ભાગરૂપે, જનતાએ સમગ્ર જનગણના માટે નિયમિત રૂપથી અહેવાલ આપવો જરૂરી હતો, જેનો રાષ્ટ્ર અનિવાર્ય ભરતી માટેના સંકેત તરીકે ઉપયોગ થતો હતો. કેવી રીતે જનતા વિસ્તરીત છે તેની સમજ મેળવ્યા પછી, સમ્રાટ મોમ્મુએ એક કાયદો પ્રવેશ કર્યો જેના હેઠળ દરેક 3-5 વયસ્ક પુરૂષમાંથી 1 ને રાષ્ટ્ર લશ્કરમા મૂકવામાં આવતો હતો. આ સૈનિકોએ પોતાના ઓજારો મોકલવાના જરૂરી હતા, અને તેના બદલામાં તેઓને કર અને વેરામાંથી મુકિત મળતી હતી. આ શાસક સાર્વભૌમ સરકારના પ્રયત્નોમાંનો એક ચાઇનીઝ પદ્ધતિ પછી ચિત્રાકીંત કરેલ એક સુવ્યવસ્થિત લશ્કર બનાવવાનો પ્રથમ પ્રયત્ન હતો. તેને પછીના ઇતિહાસકારો દ્વારા "ગુંદન-સેઈ" (軍団制)કહેવાતું હતું અને જેનું ટૂંકું જીવન હતું તેવું માનવામાં આવે છે. 

ટાઈહો કોડ એ 12મા ક્રમમાં મોટાભાગના સામ્રાજય શાસકોનું વર્ગીકરણ કર્યું છે, દરેક બે ઉપ-ક્રમમાં વિભાજીત થયેલ છે, પ્રથમ ક્રમ એ સમ્રાટના સૌથી ઉચ્ચ સલાહકાર હોય છે. તેમાંનો 6ઠ્ઠો ક્રમ અને તેના પછીનાનો ઉલ્લેખ “ સમુરાઇ ” તરીકે થયો છે અને જે રોજિંદી ઘટનાઓ સાથેનું કાર્ય કરતા હતા. ભલે આ “ સમુરાઇ ” સરકારી જનતાના સેવકો હતા, પણ આ નામ આ શબ્દ પરથી મેળવવામાં આવ્યું હોય તેવું મનાતું હતું. લશ્કરી પુરૂષોને, જો કે, ઘણી સદીઓ સુધી સમુરાઇ તરીકે ઉલ્લેખ નથી થયો.

પ્રારંભિક હેઈન સમય, 8મી સદીના અંત અને 9મી સદીનો પ્રારંભ, સમ્રાટ કેમ્મુ, ઉત્ત્તરી હોન્સુમાં પોતાના સામ્રાજ્યને મજબુત કરવા અને ફેલાવા માંગતો હતો, પરંતુ તેણે વિદ્રોહી એમીશી લોકો પર કબજો મેળવવા જે સેના મોકલી તે પ્રેરણા અને અનુશાસન ના અભાવે તેમના કાર્યમાં અસફળ રહી. સમ્રાટ કેમ્મુએ "સિયેતાઇશોગન" નો ખિતાબ અથવા શોગનને જાહેર કર્યું, અને એમીશી પર કબજો મેળવવા તાકતવર પ્રાદેશિક જૂથો પર નિર્ભર રહેવાનું શરૂ કર્યું. પહાડી લડાઈ અને તીરબાજી (ક્યુડો) માં નિપુણ એવા આ લડવૈયાઓ સમ્રાટના વિદ્રોહીઓને નમાવવા માટેના પસંદગીદાર હથિયાર બન્યા. જો કે આ લડવૈયાઓ શિક્ષિત હોઇ શકે પરંતુ આ સમયમાં (7મીથી 9મી સદી) શાહી ન્યાયાલય અધિકારીઓ તેમને નિર્દયથી થોડા જ વધુ તરીકે ગણતા હતા.

આખિરકાર, સમ્રાટ કેમ્મુએ તેની સેનાને વિખેરી દીધી, અને તે સમયથી, આ સમ્રાટની સત્તા ધીમે ધીમે ઘટતી ગઈ. જ્યારે સમ્રાટ શાસક હતા, ત્યારે શકિતશાળી ક્યોટોની આસપાસના જૂથોએ પોતાનું સ્થાન મંત્રી તરીકે માની લીધું અને તેમના સંબંધીઓએ ન્યાયાધીશો તરીકે પદ મેળવી લીધું. ઘણા મેજિસ્ટ્રેટોએ પોતાની ધનસંપત્તિ જમા કરવા અને દેવા ચૂકતે કરવા વધારે કર લાદી દીધો, જેના કારણે ઘણા ખેડૂતો જમીન વિનાના થઈ ગયા હતા.

સુરક્ષિત કરારો અને રાજકીય લગ્નોથી, તેઓએ રાજકીય સત્તા હાંસિલ કરી, જે ધીરે ધીરે આગળ જઈ પારંપારીક કુળશાસન બની.

થોડાક સમૂહો મૂળરૂપથી ખેડૂતો દ્વારા બનાવવામાં આવ્યા હતા, જેમને સામ્રાજ્ય મેજિસ્ટ્રેટો, જે તેમને જમીનનું સંચાલન કરવા અને કર ઉઘરાવવા મોકલતા હતા, તેઓએ પોતાની રક્ષા કરવા માટે હથિયાર હાથમાં લીધા હતા. આ સમૂહો એ વધારે શકિતશાળી સમૂહોની સામે પોતાની રક્ષા કરવા માટે મૈત્રી-જોડાણ બનાવ્યા હતા, અને મધ્ય હેઈન સમય-ગાળા સુધી તેઓએ લાક્ષણિક જાપાની બખતર અને શસ્ત્રો અપનાવી લીધા હતા, અને "બુશીદો" ના સિદ્ધાંતો, તેઓની નૈતિક કોડને છોડી દીધા હતા. 

સમુરાઇ યોદ્ધાઓ પોતાને “ ધ વે ઓફ ધ વોરિયર ” અથવા બુશીદોના શિષ્યો તરીકે વર્ણવતા હતા. જાપાની શબ્દકોશ દ્વારા બુશીદોને શોગકુકન કોકુગો ડેજીટેન જેનો અર્થ “ એક એકમાત્ર સિદ્ધાંત (રોન્રી) જે મુરોમાચી (ચૂસેઇ) સમયથી યોદ્ધા વર્ગમાં ફેલાયેલો હતો ” તરીકે પરિભાષીત કરવામાં આવ્યો. આરંભિક સમયથી જ સમુરાઇ માને છે કે યોદ્ધાની રાહ તેના માસ્ટરના સમ્માન, ફરજોને મહત્વ આપનારી અને મૃત્યુ સુધી વફાદાર જ હોય છે.

13મી સદીમાં, હોજો શીગેટોકી (1198-1261 એ.ડી.) એ લખ્યું હતું : 'જ્યારે કોઈ સરકારી રૂપથી અથવા પોતાના માસ્ટરના દરબારમાં સેવા કરતું હોય તો તેણે સો કે હજાર લોકોનો વિચાર ના કરવો જોઇએ, પરંતુ માત્ર પોતાના માસ્ટરના મહત્વને ધ્યાનમાં રાખવું જોઇએ.' 

1979ના તેના હોજો વિશેના નિબંધમાં, ડો કાર્લ સ્ટીનસ્ટ્રુપે 13મી અને 14મી સદીના યોદ્ધા લેખોને (ગુન્કી) ને ધ્યાનમાં લીધા “ બુશીને તેમના કુદરતી મૂળતત્વ, યુદ્ધ, તેમના સદગુણો જેમ કે બેપરવાહ બહાદૂરી, ભીષણ કૌટુંબિક ગર્વ, અને સ્વાર્થહિન, તેજ સમયે માસ્ટર અને મનુષ્યના વિચાર વિનાની આત્મનિષ્ઠ)નું ચિત્રાંકન કર્યું. ” 

સામન્ત સ્વામી જેમ કે શીબા યોશિમાસા (1350-1410 એ.ડી.) જણાવે છે કે એક યોદ્ધા પોતાના લશ્કરી નેતા અથવા તો સમ્રાટની સેવામાં એક ગર્વપૂર્ણ મૃત્યુ માટે આગળ જુએ છે : 'એ એક અફસોસની બાબત છે કોઈ મૃત્યુની સામે તે ક્ષણ ને જવા દે... પ્રથમ, વ્યકિત કે જેનો વ્યવસાય હથિયાર ચલાવવાનો છે, તેણે વિચારવું જોઈએ અને પછી, પોતાની પ્રસિદ્ધિ માટે જ નહીં પરંતુ તેના હાથ નીચેના લોકો માટે તેણે તેના પર અમલ કરવો જોઈએ. તેણે તેનું એકમાત્ર જીવનને વ્હાલું કરી પોતાના નામને કાયમ માટે કલંકિત કરવું ના જોઈએ...કોઈનો મુખ્ય ઉદ્દેશ ક્યાં તો તેના સમ્રાટના ભલા માટે અથવા તો કોઇ લશ્કરી સેનાપતિના કોઈ મોટા ઉત્ત્તરદાયિત્યમાં પોતાનું જીવન સમર્પિત કરી દેવું જોઈએ. એ અચૂક પણે તેનાથી નીચેના લોકો માટે ખૂબ મહાન યશની વાત હશે.

1412 એ.ડી.માં, ઈમાગવા સદાયોએ તેના ભાઈને, ઠપકો આપતો અને પોતાના માસ્ટર પ્રત્યેની ફરજોના મહત્વ પર ભાર આપતો પત્ર લખ્યો હતો. ઈમાગવાની તેના જીવનભર દરમિયાન લશ્કરી અને પ્રશાસકિય નિપુણતાનું સંતુલન રાખવા માટે પ્રશંસા થઈ હતી અને તેના લેખો પણ ખૂબ ફેલાયા. આ પત્રો ટોકુગાવા યુગના કાયદાઓના કેન્દ્ર બન્યા અને પારંપારિક જાપાનીઓ માટે બીજા વિશ્વયુદ્ધ સુધી જરૂરી અભ્યાસ બન્યાં :

તે જ રીતે, સામન્ત સ્વામી ટકેડા નોબુશીગ (1525-1561 એ.ડી.) એ જણાવ્યું : 'નાની કે મોટી બંને બાબતોમાં, કોઈએ પણ તેના માસ્ટરના આદેશનું ઉલ્લંઘન ન કરવું જોઈએ...કોઈએ પણ માસ્ટર પાસેથી ભેટ કે જાગીરની માંગણી ના કરવી જોઈએ...માસ્ટર તેની જોડે અવ્યવહારિક વર્તન કરે તેને લક્ષમાં લીધા વિના, તેને અસંતુષ્ટ ન લાગવું જોઈએ...હાથ નીચેના માણસે તેનાથી ઉચ્ચના નિર્ણયોની અવગણના ના કરે.'

નોબુશીગના ભાઈ ટકેડા શીંજેન (1521-1573 એ.ડી.) એ આને મળતું જ નિરીક્ષણ કર્યું : “ કોઈ જે એક યોદ્ધાના ઘરમાં જન્મ્યું હોય, ભલે ને તેનો ગમે તેવો ક્રમ કે વર્ગ હોય, પ્રથમ તો તેણે પોતાનો પરિચય વફાદારીમાં લશ્કરી અસાધારણ કાર્યો અને પરાક્રમો કરનાર વ્યકિત તરીકે જ કરવો પડે...બધા જાણે છે કે જો કોઈ માણસ પોતાના માતા-પિતા તરફ ઋણ ધર્મ પરાયણતાને નહીં રાખે, તો તે સ્વામી પ્રત્યે પણ પોતાની ફરજ ને પણ ટાળી શકશે. તે પ્રકારનું ટાળવું નો અર્થ માનવતા તરફ બિનવફાદાર થાય. આથી તેનો પુરૂષ ‘ સમુરાઇ ’ કહેવા યોગ્ય નથી.

સામન્ત સ્વામી અસાકુરા યોશિકેજ (1428-1481 એ.ડી.) એ લખ્યું : 'અસાકુરાની જાગીરમાં, કોઈ વંશાગત મુખ્ય સુરક્ષા કરનાર નિર્ધારિત ના હોવો જોઇએ. વ્યકિતની નિમણૂક તેની કાબેલિયત અને વફાદારી મુજબ કરવી જોઇએ.' અસાકુરાએ એ પણ નીરિક્ષણ કર્યું કે તેના પિતાની સફળતાઓ યોદ્ધા અને સામાન્ય લોકો જે ડોમેઇનમાં રહેતા હોય તેના સારા-દયાભાવના કારણે મેળવી. તેમની સત્યતા દ્વારા, 'બધા જ તેમના માટે પોતાના જીવ કુરબાન કરવા તૈયાર હતા અને બધા તેમના રાષ્ટ્રમિત્ર હતા. 

કાટો કિયોમાસા સેનગોકુ યુગના સૌથી શકિતશાળી અને સારા પ્રસિદ્ધ સ્વામીઓમાંથી હતા. કોરિયાના આક્રમણ (1592-1598) દરમિયાન તેમણે મોટાભાગના જાપાનના મુખ્ય સમૂહોનું સેનાપતિ કર્યું હતું. એક હાથ-પુસ્તકમાં તેમને સંબોધ્યું હતું કે “ બધા સમુરાઇઓ, તેમના ક્રમને લક્ષમાં લીધા સિવાય ” તેના શિષ્યોને કહેતા કે યોદ્ધાની તેના જીવનમાં એકમાત્ર ફરજ “ નાની અને મોટી તલવારો પકડી લેવી અને મૃત્યુ પામવું ” છે. તે તેના શિષ્યોને હુકમ કરતો કે લશ્કરી કલાસિકોનો અભ્યાસ કરવા વધારેને વધારે પ્રયાસ મૂકવા કહેતો હતો, ખાસ કરીને તેઓ જે વફાદારી અને સંટાનીય ધર્મપરાયણતાને સંબંધિત હતા. તે તેના લખાણ માટે ખૂબ જાણીતા હતા :

“ જો કોઈ વ્યકિત દરરોજ બુશિદોની બાબતોમાં નીરિક્ષણ નહીં કરે, તો તેના માટે બહાદુરીથી મરવું અને મર્દાની મૃત્યુ મેળવવી અઘરી બની જશે. માટે આ ખૂબ આવશ્યક છે કે આ યોદ્ધાના ધંધાનો પ્રભાવ તેના મગજમાં સારી રીતે પાડે. ”

નાબેશીમા નાઓશીગે (1538-1618 એ.ડી.) એ બીજો સેનગોકુ દાઇમ્યો હતો જે કોરિયામાં કાટો કિયોમાસાની સાથે સાથે લડયો હતો. તેણે જણાવ્યું કે એક પુરૂષ માટે ખૂબ શરમજનક વાત છે કે તેણે તેની ફરજની રાહમાં એક પણ વખત તેની જાન જોખમમાં નથી નાખી, ભલે ને ગમે તે તેનો ક્રમ હોય. નાબેશીમાના શબ્દો તેના પુત્ર અને પૌત્રને પણ મળ્યા હશે અને માટે તે સુનેટોમો યામામોટોના "હાગાકુરે" માટેના આધાર બન્યા હશે. તે “ સમુરાઇનો રસ્તો તેની નિર્ભયતામાં છે. દશ માણસ અથવા વધારે તેવા પુરૂષને મારી નથી શકતા ” કહેવા માટે ખૂબ જાણીતા છે. 

તોરી મોટોટાડા (1539-1600) એ ટોકુગવા લેયાસુની સેવામાં રહેતા સામાન્તી સ્વામી હતા. સેકીગહારાના યુદ્ધની પૂર્વસંધ્યાએ, તે સ્વૈચ્છિક રૂપથી વોનાશ તરફ જતા ફુશીમી મહેલમાં પાછળ રોકવા માટે તૈયાર થયા, જ્યારે તેમના સ્વામી પૂર્વમાં આગળ વધ્યા. તોરી અને તોકુગાવા બંને સંમત થયા હતા કે મહેલ અરક્ષણીય હતો. તેના સ્વામી માટેની વફાદારીના કાર્યમાં, તોરીએ પાછળ રહેવાનું પસંદ કર્યું, તે અને તેના માણસો અંત સુધી લડયા કરશે તેવી પ્રતિજ્ઞા કરી. જેવી રીત હતી, તેમ તોરીએ પ્રતિજ્ઞા લીધી કે તેઓ તેને જીવતો પકડી નહીં શકશે. આ નાટકીય છેલ્લા મુકામે, 2000 માણસોની રક્ષકસેના દસ દિવસ માટે ઈશીદા મીત્સુનારીના 40,000 યોદ્ધાની ભારી સેના સામેના જબરદસ્ત વિષમતાઓની સામે બંધાઈ રહી. [http://74.125.93.104/search?q=cache:Mr-4Ma_JxJAJ:se1.isn.ch/serviceengine/FileContent%3FserviceID%3D47%26fileid%3DA2ACEFA7-841A-1AB5-38EF-4F01450AC856%26lng%3Den+http://se2.isn.ch/serviceengine/FileContent%3FserviceID%3D23%26fileid%3DA2ACEFA7-841A-1AB5-38EF-4F01450AC856%26lng%3Den&cd=1&hl=en&ct=clnk&gl=us&client=firefox-a મરતી વખતે તેણે તેના પુત્ર તડામાસાને આખરી વાકય કહ્યું, તેણે લખ્યું કે :

'કોઇપણ સંજોગોમાં શર્માવું અને મૃત્યુને ટાળવી આ એક યોદ્ધાની (એટલે કે બુશીડો) રાહ નથી જે નિશ્ચિત રૂપથી મહત્વપૂર્ણ નથી. એ કહ્યા વગર સત્ય છે કે પોતાના માસ્ટરના ભલા માટે જીવન ત્યાગ કરવો એ અપરિવર્તિત સિદ્ધાંત છે. માટે હું આ દેશના બીજા બધા યોદ્ધાઓથી આગળ વધવા સક્ષમ હોવો જોઈએ અને મારા માસ્ટરના ભલમનસાઇના ભલા માટે મારુ જીવન સમર્પિત કરવું એ મારા પરિવાર માટે ગર્વની વાત છે અને ઘણા વર્ષોથી મારી સૌથી જોશીલી ઈચ્છા પણ હતી.'

એવું કહેવાય છે કે બંને માણસો અલગ થતી વખતે ખૂબ રડ્યા હતા, કારણ કે બંને જાણતા હતા હવે પછી તે એકબીજાને પાછા જોઈ શકશે નહીં. તોરીના પિતા અને દાદાએ પણ તેના પહેલા તોકુગાવાને સેવા આપેલી અને તેનો પોતાનો ભાઈનું યુદ્ધમાં મૃત્યુ થયું હતું. તોરીના આ કાર્યએ જાપાની ઇતિહાસનો વિષય જ બદલી નાખ્યો. લેયાસુ તોકુગાવાએ પછી સફળતાપૂર્વક સેના ઊભી કરી અને સેકીગહારા પર વિજય મેળવ્યો.

"હાગાકુરે" ના અનુવાદક, વિલ્યમ સ્કોટ વિલ્સને યામામોટો સિવાયના પણ સમૂહમાં યોદ્ધાના મોત પર ભાર મૂકવાના ઉદાહરણોનું નિરીક્ષણ કરેલું : 'તે (તકેડા શીનજેન) યોદ્ધા તરીકે ખૂબ કડક શિષ્ટાચાર હતો, અને "હાગાકુરે" માં બે લડવૈયાઓની પ્રસ્તુતિને સંબંધિત એક આદર્શનીય વાર્તા છે, ના તો એટલે કે તેઓ લડયા હતા પરંતુ એ કારણે કે તેઓ મોત સુધી ના લડયા.' 

તકેડા શીનજેન (1521-1573) નો દુશ્મન યુસુગી કેનશીન (1530-1578) હતો; જે એક મહાન શેનગોકુ યુદ્ધ સ્વામી ચીની લશ્કરી અભ્યાસમાં સારી રીતે નિપૂણ, અને જેને “ યોદ્ધાની રાહ એટલે મૃત્યુ ” ની વકીલાત કરેલી. જાપાની ઇતિહાસકારો ડેઇસેટઝ ટેઇટારો સુઝુકીએ યુસુગીના વિચારોનું વર્ણન “ ઝેન અને જાપાનીઝ સંસ્કૃતિ ” (1959) માં કર્યું છે : 

“ તેઓ જે જીવ આપી દેવામાં અને મૌતને આલિંગન કરવામાં અરુચિત છે તેઓ સાચા લડવૈયા નથી...
દૃઢતાથી વિજયના વિશ્વાસથી યુદ્ધભુમિ પર જાઓ, અને જે કઈ પણ હોય પણ એક પણ ઘા વિના તમે ઘરે પાછા ફરશો. લડાઈમાં મરી જ જવાના સંકલ્પ સાથે પૂરી રીતે રોકાયેલા રહો, અને તમે જીવતા રહેશો; યુદ્ધમાં જીવતા રહેવાની ઈચ્છા રાખશો તો ચોક્કસપણે તમે મોતને ભેટશો. જ્યારે તમે ઘર છોડતા નક્કી કરો કે પાછા ઘરે નથી આવવું, તો તમે પાછા ઘરે સુરક્ષિત ફરશો; જ્યારે તમે પાછા ફરવાનો વિચાર કરતા હશો ત્યારે તમે પાછા નહીં ફરી શકશો. તમે એવું વિચારવામાં ખોટા ના હોઇ શકો કે વિશ્વ એ હંમેશા ફેરફાર માટે છે, પરંતુ યોદ્ધા આ પ્રકારના વિચારોથી આનંદિત ના થવા જોઈશે, કારણ કે તેનું નસીબ હંમેશા નિશ્ચિત જ હોય છે. ”
પરિવાર જેમ કે ઈમાગાવા, યોદ્ધાના આદર્શોના વિકાસમાં ખૂબ પ્રભાવશાળી રહ્યા હતા અને ઘણા બીજા સ્વામીઓ દ્વારા તેમના જીવનભર દરમિયાન વ્યાપકરૂપથી લખવામાં આવેલા હતાં. ઈમાગાવા સદાયોના લેખો ખુબ સન્માનીય હતા અને તોકુગાવા લેયાસુની નજરે જાપાની ફયુડેલ કાયદાના સ્ત્રોત તરીકે હતા. આ લેખો એ બીજા વિશ્વ યુદ્ધ સુધી પારંપારિક જાપાનીઓ માટે જરૂરી અભ્યાસ હતા.

તેના પુસ્તક “ જાપાની સંસ્કૃતિ ” (2000)માં, ઇતિહાસકાર એચ. પૌલ વેર્લીએ ઈસાઈ નેતા સેન્ટ. ફ્રાન્સિસ ઝેવિયર (1506-1556) દ્વારા કરાયેલ જાપાનના વર્ણનની નોંધ કરી છે : 'એવો દુનિયામાં કોઈ દેશ નથી જે મોતથી નથી ડરતો.' ઝેવિયર લોકોની રીતભાત અને સમ્માનનું વધુ વર્ણન કરે છે : “ મારી રુચિ એ હતી કે એવા દુનિયામાં કોઈ લોકો નથી જે તેમના સમ્માન માટે જાપાની કરતા વધારે અત્યોપચારિક હોય, કારણ કે તેઓ એક પણ અપમાન કે ક્રોધમાં બોલાયેલ એક શબ્દને પણ મૂકી નથી શકતા. ” ઝેવિયરે 1549-1551 નો સમય જાપાનીઓને ઈસાઈ ધર્મમાં પરિવર્તિત કરવા માટે ત્યાં ગાળ્યો હતો. તેમણે એ પણ નીરિક્ષણ કર્યું : “ જાપાનીઓ ચાઈના, કોરિયા, તર્નેટ અને બીજા ફિલીપાઈન્સના આજુબાજુના દેશોના લોકો કરતા ઘણા વધારે બહાદુર અને વધારે લડાકુ છે. ”

ડિસેમ્બર 1547માં, ફ્રાન્સિસ મલાક્કામાં (મલેસિયામાં) હતા અને ગોવા (ઈન્ડિયા) પાછા જવા માટે રાહ જોતા હતા, જ્યારે તે ઓછા ક્રમના સમુરાઇ જેનું નામ અંજિરો (શકયતા છે “ યાજિરો ” લખાતુ હોય) ને મળ્યા. અંજિરો કોઈ મહાન પુરૂષ કે પછી કોઈ બુદ્ધિમાન વ્યકિત ન હતા, પરંતુ તેણે ઝેવિયરને પ્રભાવિત કરી દીધા, કારણ કે ચર્ચમાં ઝેવિયર જે કંઈ પણ કહેતા તેની તે ધ્યાનથી નોંધણી લેતો હતો. ઝેવિયરે જાપાનના ભાગોમાં જવાનો નિર્ણય લીધો કારણ કે આ ઓછા ક્રમના સમુરાઇએ તેમને પોર્ટુગીસ ભાષામાં ખાતરી કરાવી હતી જાપાની લોકો ખૂબ શીક્ષિત હતા અને શીખવા માટે ઉત્સુક છે. તેઓ ખૂબ મહેનતુ હતાં અને અધિકારીઓ માટે સન્માન ધરાવતાં હતાં. તેઓના કાયદા અને રિવાજોમાં, તેઓ કોઈ કારણથી પછાત રહ્યા છે, અને ઈસાઈ ધર્મનો વિશ્વાસ તેઓને સચ્ચાઈથી મનાવશે તો તેઓ તેનો સ્વીકાર મોટા પાયે કરશે.

12મી સદી સુધી, 7મી અને 9મી સદીમાં ચાઈનાથી કોન્ફયુસિયાનિઝમના સામાન્ય પ્રવેશના કારણે અને સામ્રાજ્ય ન્યાયાલય સાથે તેમની અનુભવિત જરૂરિયાતોની વાત કરવા માટેના પ્રતિકારરૂપે સમુરાઇનો ઊંચો વર્ગ ખૂબ શિક્ષિત હતો, જેમની લગભગ હેઈન સમયથી શિક્ષા અને સંસ્કૃતિ પર એકાધિકાર છે. તેના પરિણામે તેઓ શાહીપણા માટે વધારે સંસ્કારી કાબેલિયેતોની ઈચ્છા ધરાવે છે.

ઉદાહરણો જેમ કે તૈરા તાડાનોરી (એક સમુરાઇ જે હૈકી મોનોગતારીમાં દેખાય છે) પ્રસ્તુત કરે છે કે યોદ્ધાઓ તે કલામાં આદર્શનીય બનવું અને તેમાં વધારે નિપુણ બનવા ઈચ્છતા હતા.

તાડાનોરી પેન અને તલવાર સાથેની તેના કૌશલ્ય માટે અથવા તો “ બન એન્ડ ધ બુ ”, લડવાની અને શીખવાની સમન્વય માટે પ્રસિદ્ધ હતાં. 
સમુરાઇ સંસ્કારી અને શિક્ષિત હોવાનું મનાતું હતું, અને પ્રાચીન કહેવા “ બન બુ રયો ડો ”ô (文武両道, સાહિત્ય કલા, મિલિટરી કલા, બંને રીતે) અથવા “ સુમેળ રીતે પેન અને તલવાર ” નું આદર કરતા હતા. ઈડોના સમય સુધીમાં, જાપાન એ યુરોપ કરતા વધારે સાક્ષરતાનું પ્રમાણ ધરાવતાં હતાં. ઈડોના સમય સુધીમાં, જાપાન એ યુરોપ કરતા વધારે સાક્ષરતાનું પ્રમાણ ધરાવતાં હતાં.

પુરુષોની સંખ્યા જેમણે હકીકતમાં આદર્શ હાંસિલ કર્યું અને પોતાનું જીવન જીવ્યું તે ખૂબ વધારે હતું. યોદ્ધા માટેનો પ્રારંભિક શબ્દ, “ ઉરુવાશી ”, એ કાનજી સાથે લખવામાં આવેલો જે સાહિત્ય અભ્યાસ “ બન 文” અને મિલિટરી કલા “ બુ 武” ના શબ્દોનું મિશ્રણ છે, અને જેનો હૈકી મોનોગતારી (12મી સદીના અંત) માં પણ ઉલ્લેખ કરાયો છે. હૈકી મોનોગતારી શિક્ષિત કવિ-તલવારધારી વ્યકિતના આદર્શ વિષે તૈરા નો તાડાનોરીના મૃત્યુને જણાવી ઉલ્લેખ કરે છે.

તેના પુસ્તક “ આઇડલ્સ ઓફ ધ સમુરાઇ ” માં અનુવાદક વિલિયમ સ્કોટ વિલ્સન જણાવે છે : 'હૈકી મોનોગતારીના યોદ્ધાઓ પછીની પેઢીના શિક્ષિત યોદ્ધાઓ માટે આદર્શનું કામ કર્યું અને તેમના દ્વારા ચિત્રિત કરવામાં આવેલા આદર્શો પણ પહોંચ બહારના નતા માનવામાં આવતા. ઉપરથી, આ આદર્શો ઝડપભેર યોદ્ધા સમાજના ઉચ્ચ સોપાનકમાં કરાયા અને જાપાની શસ્ત્રધારી પુરૂષ માટે ઉચિત સ્વરૂપ તરીકે ભલામણ કરવામાં આવ્યા. હૈકી મોનોગતારીની સાથે, સાહિત્યમાં જાપાની યોદ્ધાઓની છબી તેની પૂર્ણ પરિપકવતાએ પહોંચી.' વિલ્સને પછી વિવિધ યોદ્ધાઓના લેખોનું અનુવાદન કર્યું છે જેમણે હૈકી મોનોગતારીને તેમના પાલન કરવા માટેના પુરૂષોના ઉદાહરણ તરીકે ઉલ્લેખ કર્યો છે.

13મી સદી પછી ઘણી સંખ્યામાં યોદ્ધાઓએ આ આદર્શ પર લેખ લખ્યા. મોટાભાગના યોદ્ધાઓ આ આદર્શને ઈચ્છતા અથવા તો અનુસરતા નહીં તો આ સમુરાઇ સેનામાં એકતા કયારની નહીં રહી હોત.

પતન
સમુરાઇ અને સબંધિત શબ્દોનું વ્યુત્પતિ શાસ્ત્ર
ઇતિહાસ
ઓડા, ટોયોટોમી અને ટોકુગાવા