તેમનું પ્રથમ સર્જન "નાટકનો તખ્તો" "ચાંદની" માં પ્રગટ થયું હતું, જ્યારે તેમની પ્રથમ કવિતા કુમારમાં પ્રગટ થઇ હતી."સૂરજ કદાચ ઊગે" (૧૯૭૪) એ પ્રથમ સંગ્રહથી કવિ તરીકે એમણે ધ્યાન ખેંચ્યું છે. ગીત, ગઝલ અને અછાંદસ સ્વરૂપનાં આ કાવ્યોમાં સાતમા-આઠમા દાયકાની કવિતાનાં ધ્યાનપાત્ર વલણો જોવા મળે છે. ગ્રામજીવન અને તેમાં રહેલી નૈસર્ગિકતા નગરજીવનની યાંત્રિક અને કૃતક વ્યવસ્થામાં ખોવાઈ ગઈ છે એની વેદના અહીં વિશેષરૂપે વ્યક્ત થઈ છે. કવિની શૈલી એમના સમકાલીન સૌરાષ્ટ્રના કવિઓની જેમ જૂનાં લોકગીતોના ઢાળ અને ભાષાના સંસ્કાર ઝીલતી જોવાય છે. "અડવા પચીસી" (૧૯૮૪)નાં કાવ્યોમાં અડવાના કાલ્પનિક પાત્ર દ્વારા કવિએ માનવસ્વભાવની કેટલીક વિકૃતિઓની હળવી મજાક ઉડાવી છે. "મોરબંગલો" (૧૯૮૮) એમનો વાર્તાસંગ્રહ છે. "નગર વસે છે" (૧૯૭૮) એ "બૃહસ્પતિ સભા"ના કવિમિત્રોનાં કેટલાંક ચૂંટેલાં પ્રગટ-અપ્રગટ કાવ્યોનું એમણે આપેલું સંપાદન છે.

તેમણે ગુજરાતી બાળસાહિત્યમાં પણ યોગદાન આપ્યું છે. "કોઈનું કંઈ ખોવાય છે" (૧૯૮૧) એ એમનો શિશુકાવ્યોનો સંગ્રહ છે. "દોસ્તારની વાતો" (૧૯૯૩) બાળકો માટેની વાર્તાઓનો સંગ્રહ છે. "ગુલાબી આરસની લગ્ગી" (૧૯૭૯) "નૂતન ગુજરાત"માં ધારાવાહી પ્રગટ થયેલી કિશોરજીવનની પ્રસંગકથાઓ છે. "હલ્લો-ફલ્લો" (૨૦૦૫) પણ બાળસાહિત્યનું પુસ્તક છે.

પુરસ્કારો
સર્જન
જીવન
અંગત જીવન