વિવિધ સમુરાઇ સમૂહોએ કામાકુરા અને આશીકાગા શોગુનેટસ દરમિયાન સત્તા માટે ખૂબ સંઘર્ષ કર્યો.

13મી સદીમાં ઝેન બુદ્ધ ધર્મ સમુરાઇમાં ખૂબ ફેલાયો અને તેમને આચરણના માપદંડા નક્કી કરવા ખાસ કરીને મૃત્યુ અને હત્યાના ડરથી મુકત થવામાં મદદ કરી, પરંતુ સાધારણ જનસંખ્યામાં, પવિત્ર ભૂમિ બુદ્ધ ધર્મને ખુબ સમર્થન મળ્યું.

1274માં, મોંગલ સ્થાપિત ચાઈનાની યુઆન સામ્રાજ્યએ જાપાનમાં ઉત્તર કયુશુ પર આક્રમણ કરવા 40,000 સૈનિકો અને 900 જહાજોની સેનાને મોકલી. જાપાન પાસે આ ભયનો સામનો કરવા માત્ર 10,000 સમુરાઇઓની હાજરી હતી. આક્રમિક સેન્યને આ સમગ્ર ચઢાઈ દરમિયાન ખૂબ મોટા વાવાઝોડાએ સતાવ્યા હતા, તેઓને ખૂબ ભારે નુકસાન થયું જેથી બચાવકર્મીઓને ખૂબ મદદ મળી. આખરે યુઆન સેનાને પાછી બોલાવવામાં આવી અને આક્રમણને પડતું મૂકાયું. મોંગલ આક્રમણખોરોએ નાના બોમ્બનો ઉપયોગ કર્યો હતો, જે જાપાનમાં બોમ્બ અને ગનપાઉડરનો લગભગ પ્રથમ દેખાવ હતો.

જાપાની બચાવકર્મીઓને એક પુન: આક્રમણની શકયતાની ખબર પડી ગઈ, અને તેમણે 1276માં હકાટા ખાડીની આજુબાજુ મોટા, પત્થરી અવરોધના નિર્માણની શરૂઆત કરી. 1277માં પૂર્ણ થયેલ, આ દિવાલ ખાડીની સીમાની આજુબાજુ 20 કિ.મી. સુધી લાંબી છે. મોંગલોની સામે આને એક મજબૂત બચાવ મુદ્દાનું કામ કર્યું હશે. મોંગલોએ આ વિવાદને કૂટનીતીરૂપથી 1275થી 1779 સુધી શાંત કરવાના પ્રયત્નો કર્યા પરંતુ દરેક દૂત જેને જાપાન મોકલવામાં આવેલ તેને ફાંસી આપવામાં આવતી. આણે જાપાની ઇતિહાસમાં સૌથી પ્રસિદ્ધ વિવાદમાંના એક વિવાદના મંચ તરીકે આકૃતિ આપી.

1281માં, 140000 સૈનિકો અને 5,000 જહાજો સાથેની યુઆન સેના ફરીથી જાપાન પર આક્રમણ કરવા માટે હાજર થઈ ગયા. જાપાની સેનાના 40,000 સૈનિકો દ્વારા નોર્ધર્ન કયુશુને બચાવી લેવાયું. જ્યારે એક પ્રચંડ વાવાઝોડુ નોર્ધર્ન કયુશુ ટાપુ સાથે અથડાયું ત્યારે મોંગલ સેના હજૂ તેના જહાજો પર અવતરણ સંચાલન માટેનું આયોજન કરતી હતી. પ્રચંડ વાવાઝોડા દ્વારા પહોંચાડાયેલા નુકસાન અને દુર્ઘટનાઓ, અને પછી જાપાનીઓનું હકાટા ખાડી અવરોધ દ્વારા બચાવકાર્યના પરીણામે મોંગલોએ પાછી તેમની સેનાને બોલવી લીધી.
1274ના ગાજવીજ સાથેનો વરસાદ અને 1281ના પ્રચંડ વાવાઝોડાએ જાપાનના સમુરાઇ બચાવકર્મીઓને મોંગલ આક્રમણકારો મોટી સંખ્યામાં હોવા છતાં પાછા હટાવવામાં મદદ કરી. આ વાવાઝોડું પછીથી "કામી-નો-કાઝે" તરીકે જાણીતી થઈ, જેનો શાબ્દિક અર્થ અનુવાદ “ દેવોના પવન ” થાય છે. આને ઘણી વખત સાધારણરૂપે ’દિવ્ય પવન’ તરીકે પણ અનુવાદન કરાય છે. "કામી-નો-કાઝે" ઇસ્ટર પહેલાંના ચાલીસ દિવસના ઉપવાસનું પર્વના વિશ્વાસ માટે એવી જાપાની માન્યતા છે કે તેઓની જમીન એક દૈત્ય અને અલૌકિક શકિતની સુરક્ષા હેઠળ હતી. 

14મી શતાબ્દીમાં, એક લુહાર જેનું નામ મસામુને હતું, તેણે તલવારના ઉપયોગ માટે નરમ અને કઠણ સ્ટીલ ધાતુનો એક બે-સ્તરીય ઢાંચો બનાવ્યો. આ ઢાંચાએ ઘણો સુધરેલ કાપવાની શકિત અને ક્ષમતા આપી, અને તેની ઉત્પાદન પ્રૌદ્યોગિકે જાપાની તલવારોને (કટાના), પૂર્વ-ઔદ્યોગિક પૂર્વી એશિયાના સૌથી શકિતશાળી હાથના હથિયાર તરીકે ઓળખાણ આપી. આ પ્રૌદ્યોગિકતાથી બનેલી ઘણી તલવારોને પૂર્વી ચાઈના દરિયા પર નિર્યાત કરવામાં આવી, થોડી તલવારોએ દૂર ભારત સુધી આવી. 

વારસદારની સમસ્યાઓ કૌટુંબિક ઝગડાઓનું કારણ બની કેમ કે વિપરીત પણે 14મી શતાબ્દી પહેલાં કાયદા દ્વારા નિર્દિષ્ટ ઉત્તરોત્તરના વિભાગ હોવા છતાં પણ આદિપુરષ સામાન્ય બની ગયા હતા. અંદર અંદર લડવાનું ટાળવા, પાડોશી સમુરાઇ પ્રદેશ પર આક્રમણો સામાન્ય થઈ ગયા હતા, અને સમુરાઇમાં ઝગડા થવા એ કામાકુરા અને આશીકાગા શોગુનેટસ માટે એક કાયમી સમસ્યા હતા.

"સેનગોકુ જીદાઇ" (“ લડતા રાજ્યોનો સમય ”) સમુરાઇ સંસ્કૃતિના નબળાપણાથી ઓળખાતો થઈ ગયો સાથે લોકો જે બીજા સામાજિક સંસ્તરમાં જન્મ્યા હતા, અને પોતાની ઓળખાણ યોદ્ધા તરીકે કરાવતા અને માટે ડી ફેકટો સમુરાઇ બન્યા. આ ઉપદ્રવિત સમયમાં, બુશીદો નૈતિકતા જન આદશોને નિયંત્રણ અને કાયમ રાખવા માટેના મહત્વના પરિબળ બન્યા. 

જાપાની યુદ્ધોની રણનીતિ અને ટેકનોલોજી 15મી અને 16મી શતાબ્દીમાં ઝડપભેર સુધર્યા. આશીગરુ ('લાઇટ-ફૂટ', તેમના હળવા બખતરના કારણે) કહેવાતા મોટી સંખ્યામાં પગપાળા સૈનિકોનો ઉપયોગ નમ્ર યોદ્ધાઓની રચના અથવા "નાગાયારી" (લાંબુ ચાકુ) અથવા (નાગીનતા) સાથેના સામાન્ય લોકોનો પણ ઘોડસવારીની શાળામાં ઘોડેસવારો સાથે મળીને પ્રવેશ કરાયો હતો. યુદ્ધ સંગ્રામમાં તૈયારી કરતા લોકોની સંખ્યાની સીમા હજારોથી લાખોની હતી.
1543માં ચીની સમુદ્રી ચાંચીયા જહાજો થકી પોર્ટુગીઝ દ્વારા જુની તોપો, છરાવાળી બંદુકોને લાવ્યા, અને જાપાનીઓ એને એક દશકમાં ભેગી કરવામાં સફળ રહ્યા. સ્વાર્થીઓના ટોળાઓ સાથે જુની તોપોના મોટા પાયે ઉત્પાદને મહત્વની ભૂમિકા ભજવવાની શરૂ કરી.

સામન્તી સમયના અંત સુધીમાં, ઘણા લાખો અગ્નિ-હથિયાર જાપાનમાં અસ્તિત્વ પામ્યા અને યુદ્ધમાં ભારી 100,000 થી પણ વધારે સંખ્યાની સેનાઓ યુદ્ધમાં ભીડાયા. તુલનાત્મકરૂપે, યુરોપની સૌથી મોટી અને સૌથી વધુ શકિતશાળી સેના બની, જેની સામે સ્પેનીસ, પાસે તો થોડા હજાર અગ્નિ હથિયાર હતા અને ફકત 30,000 ટુકડીઓને એકત્રિત કરી શકે.

1590માં, અને ફરી 1598માં, ટોયોટોમી હાઈડેયોશીએ ચાઈના પર આક્રમણ કરવાનું નક્કી કર્યું અને 160000 ખેડૂતો અને સમુરાઇની સેનાને કોરિયા મોકલી. હાઇડેયોશીનું કોરિયા પર આક્રમણ, ). તોપો ચલાવવાની નિષ્ણાતતાનો લાભ લઈને જાપાની સમુરાઇ યુદ્ધ લગભગ જીતી જવાના હતા, પરંતુ મીંગ ચીની ટુકડીઓના પ્રવેશના કારણે એવું કરવામાં અક્ષમ રહ્યા. આ યુદ્ધના સૌથી વધુ પ્રસિદ્ધ સમુરાઇ સેનાપતિઓમાં થોડા કાટો કિયોમાસા, કોનીશી યુકીનાગા અને શીમાઝુ યોશીહીરો હતા. 

સામાજિક ગતિશીલતા વધારે ઉચ્ચ થતી હતી, અને પ્રાચીન શાસન પ્રણાલી ભાંગી પડી હતી અને પ્રભાવિત ક્ષેત્રોમાં એક મોટી લશ્કરી અને વહીવટી સંગઠન કાયમ કરવાની સમુરાઇને જરૂરિયાત ઊભી થઈ હતી. મોટાભાગના સમુરાઇ પરિવારો જે 19મી શતાબ્દીમાં જીવંત રહ્યા તેઓ મૂળ આ યુગના છે, પોતાને પ્રાચીન ચાર શાહી સમૂહો, મીનામોટો, તૈરા, ફુજીવારા અને તાચીબાનામાંના કોઈ એક સમૂહના વંશ તરીકે જાહેર કરે છે. આમ છતાં, મોટાભાગના કિસ્સાઓમાં આ સાબિત કરવું અઘરું છે.

આશીકાગા શોગુનેટ
સમુરાઇ ફિલ્મો
ફિલસૂફી
આધુનિકરણ