ಚಾರ್, ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಪೂನಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ೧೯೨೩ ರಲ್ಲೇ ಮುಂಬಯಿ ಮಹಾಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ನೌಕರಿಗಾಗಿ ಬಂದರು. ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಏನು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮನೆಯವರು ಯಾವ ಕಾರ್ಖಾನೆಯನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಉದ್ಯಮಿ-ಗೆಳೆಯರು ಅವರಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ ಹಾಗು ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ಅವರು ಮುಂದೆ ಏರುತ್ತಾ ಸಾಗಿದರು.ಮೊದಲ ಕೆಲಸ ಮುಂಬಯಿನ ಉಪನಗರವೊಂದಾಗಿದ್ದ 'ಪರೇಲ್ ನ ರೈಲ್ವೆ ವರ್ಕ್ ಶಾಪ್' ನಲ್ಲಿ ೫೨ ರೂಗಳ ಸಂಬಳದ ‘ಅಸಿಸ್ಟಂಟ್ ಮೆಶಿನ್ ಮ್ಯಾನ್’ ಎಂಬ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಒಂದು ವರ್ಷದ ಬಳಿಕ, ಚಾರ್ ವರ್ಕ್ ಶಾಪ್ ನ ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರನ್ನು ಸಂಧಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸಮಾಲೊಚಿಸಿದರು. 'ರೈಲ್ವೆವರ್ಕ್ಸ್ ಶಾಪ್' ನ ಕೆಲಸ ಕೇವಲ 'ಆಂಗ್ಲೋ ಇಂಡಿಯನ್ಸ್' ಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಮೀಸಲಾಗಿತ್ತು, ಎನ್ನುವ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾದಾಗ, ಚಾರ್,'ರೈಲ್ವೆ ವರ್ಕ್ಸ್ ಶಾಪ್' ಗೆ ರಾಜಿನಾಮೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಖಾಸಗಿ ವಲಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ದಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡರು. ಒಂದು ವರ್ಷದ ಬಳಿಕ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟರು.ಇಟಾಲಿಯನ್ ಕಂಪೆನಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಿದರು. ಆಗಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜರ್ಮನ್ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಯಂತ್ರಗಳು ಗುಣಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿದ್ದರೂ ಅವರು, ನೇರವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಯಂತ್ರ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮಾರುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸರಕಾರದ ಅನುಮತಿ ಪಡೆಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಇಟಲಿಯ ಶಾಖೆಯೊಂದು ಮಧ್ಯವರ್ತಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಎನೂ ಅನುಭವವೇ ಇಲ್ಲದ ಆರ್.ಡಿ.ಚಾರ್ ಗೆ ಇದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿತ್ತು. ತಮಗೆ ೩೦೦ ರೂ ಗಳ ವೇತನದ ಅಪೇಕ್ಷೆ ಇರುವುದಾಗಿ ನೇರವಾಗಿ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿಕೊಂಡರು. ಗುಜರಾತಿನ 'ವಾಂಕನರ್' ಎಂಬ ಊರಿನಲ್ಲಿ 'ಐಸ್ ಪ್ಲಾಂಟ್ ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಕೆಲಸ'ವಾಗಿತ್ತು. ಇದು ಕಾಥೆಯವಾಡದ ಮಹಾರಾಜರಿಗೆ ಸೇರಿದ ಉದ್ಯಮವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಉದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಇಂಜಿನಿಯರ್ಸ್ ಮತ್ತು ಮೆಶಿನ್ ಗಳನ್ನು ಇಟ್ಯಾಲಿಯನ್ ಕಂಪೆನಿ ಒದಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಮುಂಬಯಿ ನಗರಕ್ಕೆ
'ಆರ್ಡಿಚಾರ್ ರವರ-ಸ್ಟಾಂಡರ್ಡ್ ಬ್ಯಾಟರಿಗಳು'
'ಮುಂಬಯಿಕನ್ನಡಸಂಘ'ದ ಸ್ಥಾಪನೆ
ಫ್ಯೂಯೆಲ್ ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ಕಂಪೆನಿ