ಅನೇಕ ಮೂಲದ್ರವ್ಯಗಳು ಒಂದು ಕಾಂತೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಒಂದು ದುರ್ಬಲ ವಿಕರ್ಷಣೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು 1845ರಲ್ಲಿ ಫ್ಯಾರಡೆ ಆವಿಷ್ಕರಿಸಿದ ಮತ್ತು ಈ ಸಂಗತಿಗೆ ಅವನು ಪಾರಕಾಂತೀಯತೆ ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಿದ.

ರೇಖೀಯವಾಗಿ ಧ್ರುವೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಬೆಳಕಿನ ಧ್ರುವೀಕರಣದ ಸಮತಲವನ್ನು, ಬೆಳಕು ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಲುಗೂಡಿದ ಒಂದು ಬಾಹ್ಯ ಕಾಂತೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಅನ್ವಯಿಸುವಿಕೆಯಿಂದ ತಿರುಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಸಹ ಫ್ಯಾರಡೆ ಕಂಡುಕೊಂಡ. ಇದನ್ನೇ ಈಗ ಫ್ಯಾರಡೆ ಪ್ರಭಾವ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಕುರಿತು ತನ್ನ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಅವನು ಹೀಗೆ ಬರೆದುಕೊಂಡ: ""ಬಲರೇಖೆ" ಅಥವಾ "ಒಂದು ಕಾಂತೀಯ ತಿರುವಿನ ವಿಶದಪಡಿಸುವಿಕೆ" ಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು "ಒಂದು ಬೆಳಕಿನ ಕಿರಣದ ಕಾಂತೀಕರಿಸುವಿಕೆ" ಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೂ ನಾನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ".

ತನ್ನ ಜೀವನದ ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ (1862), ಬೆಳಕಿನ ಒಂದು ವಿಭಿನ್ನ ಮಾರ್ಪಾಡಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಶೋಧಿಸಲು, ಒಂದು ಅನ್ವಯಿಕ ಕಾಂತೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ರೋಹಿತದ ಗೆರೆಗಳ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ರೋಹಿತ ದರ್ಶಕವೊಂದನ್ನು ಫ್ಯಾರಡೆಯು ಬಳಸಿಕೊಂಡ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಅವನಿಗೆ ಲಭ್ಯವಾದ ಉಪಕರಣವು ಒಂದು ರೋಹಿತದ ಬದಲಾವಣೆಯ ನಿಶ್ಚಿತ ವ್ಯಾಪ್ತಿನಿರ್ಣಯ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ತಕ್ಕನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಂತರದಲ್ಲಿ ಇದೇ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು ಪೀಟರ್‌ ಝೀಮನ್ ಎಂಬಾತ ಒಂದು ಸುಧಾರಿತ ಸಾಧನವನ್ನು ಬಳಸಿ, 1897ರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಫಲಿತಾಂಶಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಮತ್ತು ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ದಕ್ಕಿದ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಅವನು 1902ರಲ್ಲಿ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿನ ನೊಬೆಲ್‌ ಪುರಸ್ಕಾರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ. 1897ರಲ್ಲಿ ತಾನು ಬರೆದ ಕಾಗದ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ನೊಬೆಲ್‌ ಸ್ವೀಕೃತಿ ಭಾಷಣ ಈ ಎರಡರಲ್ಲೂ ಫ್ಯಾರಡೆಯ ಕೆಲಸವನ್ನು ಝೀಮನ್‌ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ.

ವಿದ್ಯುಚ್ಚಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಕಾಂತೀಯತೆ
ಆರಂಭಿಕ ವರ್ಷಗಳು
ಗ್ರಂಥಸೂಚಿ
ಪಾರಕಾಂತೀಯತೆ