ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಎರಡು ಬಗೆ. ಒಂದು ಸಾಹಿತ್ಯಕ ಶೈಲಿ (ಲಿಟರರಿ ಸ್ಟೈಲ್) ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಷಿಕ ಶೈಲಿ (ಲಿಂಗ್ವಿಸ್ಟಿಕ್ ಸ್ಟೈಲ್). ಇವಲ್ಲದೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಶೈಲಿ (ಪರ್ಸನಲ್ ಸ್ಟೈಲ್) ಎಂಬುದನ್ನೂ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಸಾಹಿತ್ಯದ ವಿವಿಧ ಪ್ರಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಶೈಲಿಯನ್ನೇ ಸಾಹಿತ್ಯಕ ಶೈಲಿಯೆಂ ದೂ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಹಲವು ಪ್ರಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಭಾಷಾವೈವಿಧ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಶೈಲಿಯನ್ನೇ ಭಾಷಿಕ ಶೈಲಿ ಎಂದೂ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಅಭಿರುಚಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಸಂದರ್ಭ ಹಾಗೂ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸುವ ಬಗೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಶೈಲಿ ಎಂದೂ ಸ್ಥೂಲವಾಗಿ ಕರೆಯಬಹುದು. ಈ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಶೈಲಿಗಳು ಮೇಲುನೋಟ ಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟೇ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಗೋಚರವಾದರೂ ಪರಸ್ಪರ ಒಂದನ್ನೊಂದು ಅವಲಂಬಿಸಿವೆ, ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಿಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೊಂದರ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯ, ಕಥೆ, ಕಾದಂಬರಿ, ಪ್ರಬಂಧ, ನಾಟಕ ಇತ್ಯಾದಿ ಅನೇಕ ಪ್ರಕಾರಗಳಿವೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗುವ ಭಾಷೆ ಆಯಾ ಪ್ರಕಾರಗಳಿಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಗದ್ಯಪ್ರಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಭಾಷೆಯ ರೀತಿಯನ್ನು ಪದ್ಯಪ್ರಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಚಂಪೂವಿನ ಭಾಷೆಗೂ ವಚನದ ಭಾಷೆಗೂ ಭಿನ್ನತೆಯಿದೆ. ಹೀಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯದ ವಿವಿಧ ಪ್ರಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗುವ ಭಾಷೆ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಕಾಲ ಮತ್ತು ಪರಿಸರಗಳಿಗೆ ಬದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆಯಲ್ಲದೆ ಭಿನ್ನಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಸಾಹಿತ್ಯಕ ಶೈಲಿ ಕಾವ್ಯಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದುದು. ಸಾಹಿತ್ಯದ ವಿವಿಧ ಪ್ರಕಾರಗಳ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕಾವ್ಯಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿವೇಚಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕಾವ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ, ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ನಿಕಟವಾದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿವೆ. ಇವುಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಸಾಹಿತ್ಯಕ ಹಾಗೂ ಭಾಷಿಕ ಶೈಲಿಗಳಿಗೆ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಅರಿಯಲು ಸುಲಭವಾಗುವುದು. ಸಾಹಿತ್ಯದ ವಿವಿಧ ಪ್ರಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗಿರುವ ಭಾಷಾವೈವಿಧ್ಯವನ್ನು ಕುರಿತು ವಿವೇಚಿಸಬಹುದಾದುದನ್ನೇ ಭಾಷಿಕಶೈಲಿ ವಿಜ್ಞಾನ (ಲಿಂಗ್ವಿಸ್ಟಿಕ್ ಸ್ಟೈಲಿಸ್ಟಿಕ್ಸ್) ಎಂದು ಕರೆಯುವರು. ಕಾವ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ, ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರ ಹಾಗೂ ಶೈಲಿವಿಜ್ಞಾನಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಈ ವಿವಿಧ ಬಗೆಯ ಶೈಲಿಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಖಚಿತ ಹಾಗೂ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ವಿವೇಚಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ.

ಅರ್ಥ ಶೈಲಿ
ಶೈಲಿಯ ಸ್ವರೂಪ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷಣ
ವ್ಯಾಖೆ
ಭಾಷಿಕ ಶೈಲಿಯ ಬಗೆಗಳು