ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಿರ್ಣಯಿಸುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಲಾಭ-ಉತ್ತೇಜನಗಳಿಗೆ ಬದಲಾಗಿ ರಾಜ್ಯದ ವಿತ್ತ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬಂಡವಾಳವನ್ನು ನಿಯಮಿತಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಉದ್ಯಮಿಗಳ ಲಾಭ ಉತ್ತೇಜನಗಳು ಉಳಿದುಕೊಂಡವು, ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳನ್ನು ಮಾಡಲಾಯಿತು: “ನಾಜೀ ಪಕ್ಷದ ಅಧಿಕೃತ ನೀತಿಯು ಲಾಭಗಳ ಸ್ಥಿರೀಕರಣವಾಗಿತ್ತೇ ವಿನಾ ಅದರ ನಿಗ್ರಹವಲ್ಲ”; ಆದರೆ ನಾಜೀ ದಲ್ಲಾಳಿಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಬಂಡವಾಳವನ್ನು ವಿಂಗಡಿಸುವ ಲಾಭದ ಗುರಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಅದರ ಜತೆಗೇ ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಪಥವನ್ನೂ ಕೂಡ ಸ್ಥಳಾಂತರಿಸಿದರು. ನಾಜೀ ಸರ್ಕಾರದ ಆರ್ಥಿಕತೆಯು ಕೊನೆಕೊನೆಗೆ ಖಾಸಗೀ ಆರ್ಥಿಕ ಬಂಡವಾಳವನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸತೊಡಗಿತು, ಮತ್ತು ಇದರಿಂದಾಗಿ 1935–38ರಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಖಾಸಗೀ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿಗಳ ಒಟ್ಟು ಪ್ರಮಾಣವು 1933–34ರಲ್ಲಿದ್ದುದಕ್ಕಿಂತ ಸುಮಾರು ಶೇಕಡಾ ಹತ್ತರಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಿದ್ದಿತು. ಭಾರೀ ಉದ್ಯಮ-ಲಾಭ ತೆರಿಗೆಗಳು ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಿದವು. ಬೃಹತ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಲಾಭಗಳ ಮೇಲೆ ಸುಮಾರು ತೆರಿಗೆ ವಿನಾಯಿತಿಗಳು ಇದ್ದರೂ ಸಹ ಇವುಗಳನ್ನೂ ಸರ್ಕಾರವು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಉಳಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು "ಖಾಸಗೀ ಒಡೆತನದ ಹೊರಕವಚ ಮಾತ್ರ". ತೆರಿಗೆಗಳು ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಸಬ್ಸಿಡಿಗಳೂ ಕುಡ ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ಇದರ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ನಿಜವಾದ ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿಯಾದ ಭೀತಿಯು ಒಪ್ಪಿಗೆ ಮತ್ತು ಅನುಸರಿಸುವಿಕೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದಿತು. ನಾಜೀ ಭಾಷೆಯ ಸೂಚನೆಯಂತೆ ಯಾವುದೇ ಉದ್ಯಮಿಯು ರಾಜ್ಯದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳ ಬದಲಾಗಿ ತನ್ನ ಸ್ವಂತದ ಲಾಭಗಳ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿದರೂ ಆತನಿಗೆ ಮರಣದಂಡನೆ ಅಥವಾ ಕಾನ್ಸಂಟ್ರೇಶನ್ ಕ್ಯಾಂಪ್ ವಾಸದ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದು ಖಚಿತವಾಗಿತ್ತು.

ವಿದೇಶೀ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು
ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ವಿರೋಧಿ ಬೆಂಬಲ
ಹಣಕಾಸು
ಸಿದ್ಧಾಂತ