ಲೋಂಬ್ರೊಸೊನ ಇಟಲಿಯ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಫ್ರಾನ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡ್ರೆ ಲಕಾಸ್ಸಾಗ್ನೆ ಹಾಗೂ ಲ್ಯೋನ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ಮತ್ತು 1885ರಿಂದ 1914ರವರೆಗೆ ಪ್ರಭಾವ ಹೊಂದಿದ್ದ ಅವರ ಚಿಂತನೆಯ ಕೇಂದ್ರವು ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಯಾಗಿತ್ತು. ಲಕಾಸ್ಸಾಗ್ನೆ ಕೇಂದ್ರವು ಲೋಂಬ್ರೊಸೊನ "ಅಪರಾಧ ಪ್ರಕಾರ" ಮತ್ತು "ಹುಟ್ಟು ಅಪರಾಧಿಗಳ" ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿತು ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಂಶಗಳ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯಿತು. ಆದರೆ ದುರ್ಖೈಮ್‌‍ನ ಸಾಮಾಜಿಕ ನಿಯಂತ್ರಣವಾದದಿಂದ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೊಳಗಾದ ಅಪರಾಧ ಶಾಸ್ತ್ರದ ರೀತಿಗಳಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಇದು ಜೀವವಿಜ್ಞಾನದ ಅಂಶಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಲಕಾಸ್ಸಾಗ್ನೆಯು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷೈಕ ಪ್ರಮಾಣವಾದ, ಕಪಾಲಾಧ್ಯಯನ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯಶಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೊಳಗಾದ ಎರಡೂ ರೀತಿಗಳ ಮೂಲತಃ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದರು. ಅದು ಮಿದುಳಿನ ಮೇಲೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿಸರದ ನೇರ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಆಪಾದಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಜವನ್ನೇ ಆರ್ಗನಿಸಿಸ್ಟ್ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಮಿದುಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸುತ್ತದೆ. ಲಕಾಸ್ಸಾಗ್ನೆಯು ಕಾರಾಗೃಹದ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿತ್ವದ ಕೊರತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಟೀಕಿಸಿದರು, ಅಪರಾಧದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಅಪರಾಧಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ಸ್ವಯಂಸಹಾಯತತ್ತ್ವವನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳಿದರು. ಉದಾಹರಣೆಗಾಗಿ ದಂಡನೆಯ ನೆಲೆಯ 1895ರ ಕಾನೂನನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವ ಮೂಲಕ ಅಥವಾ 1906ರ ಮರಣ ದಂಡನೆಯ ನಿಷೇಧವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ಮೂಲಕ ಉದ್ಧರಿಸಲಾಗದ ("ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳದ") ಅಪರಾಧಿಗಳಿಗೆ ಕಠಿಣ ದಂಡನೆಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸಬೇಕೆಂದು ವಾದಿಸಿದರು.
ಬಹಿರ್ಮುಖಿ ಸ್ವಭಾವ(ಎಕ್ಸ್ಟ್ರಾವರ್ಷನ್) ಮತ್ತು ನರವಿಕೃತಿಯಂತಹ ಮನೋವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಅಂಶಗಳು ಅಪರಾಧವೆಸಗುವಂತೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಉತ್ತೇಜನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆಂದು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಮನಶ್ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಹ್ಯಾನ್ಸ್ ಐಸೆಂಕ್ (1964, 1977) ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಮನೋವಿಕೃತಿಯು ಮನೋರೋಗದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೋಲುವ ವಿಶಿಷ್ಟ ಗುಣಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆಂದೂ ಸೂಚಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಇದನ್ನು ಹರ್ವಿ M. ಕ್ಲೆಕ್ಲಿ ಮತ್ತು ನಂತರ ರಾಬರ್ಟ್ ಹ್ಯಾರೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದರು. ಅವರ ಮಾದರಿಯು ಮಗುವಿನ ಹಿಂದಿನ ಮಾತಾಪಿತೃಗಳ ಸಾಮಾಜಿಕೀಕರಣವನ್ನು ಆಧರಿಸಿತ್ತು; ಅವರ ಸಾಧನೆಯು ಜೀವವಿಜ್ಞಾನದ ವಿವರಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಪರಿಸರದ ಅಥವಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಧ್ಯಯನ ಆಧಾರಿತ ಸಾಧನೆಗಳ ನಡುವಿನ ಅಂತರವನ್ನು ಸರಿದೂಗಿಸುತ್ತದೆ. (ಗಮನಿಸಿ - ಉದಾ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಮನಶ್ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ B.F. ಸ್ಕಿನ್ನರ್ (1938), ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಬಂದುರ (1973) ಮತ್ತು "ನೇಚರ್ ವರ್ಸಸ್ ನರ್ಚರ್".)
ಕಾರಣಗಳು
ನಿಯತಕ್ರಮದ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ಸಿದ್ಧಾಂತ
ಲಕಾಸ್ಸಾಗ್ನೆ ಕೇಂದ್ರ
ಸಾಮಾಜಿಕ ಅವ್ಯವಸ್ಥೆ (ನೆರೆಹೊರೆ)