ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವು ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ವಾಣಿಜ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಆರ್ಥಿಕ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಅಥವಾ "ಕ್ಯಾಪಿಟಲ್" ಬುಲಿಯನ್ನಿಂದ (ಚಿನ್ನ, ಬೆಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಾರ ಮೌಲ್ಯ) ಸೂಚಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದು ಇತರ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಧನಾತ್ಮಕ ವ್ಯಾಪಾರ ಸಮತೋಲನದ (ರಫ್ತು ಮತ್ತು ಆಮದುಗಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸ) ಮೂಲಕ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಬೆಳೆವಣಿಗೆ ಹೊಂದಿದ ರಾಜ್ಯದಿಂದ ನಡೆಸಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುವ ಸರಕಾರವು ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಆರ್ಥಿಕ-ರಕ್ಷಣಾ ವಾದಿ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸುವ ಮೂಲಕ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸುಂಕದ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ರಫ್ತುಗಳನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ ಮತ್ತು ಆಮದುಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ಈ ಗುರಿಗಳನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪಡಿಸಬೇಕು ಎಂದು ವಾಣಿಜ್ಯ ಸಿದ್ಧಾಂತವು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಗ್ರೇಟ್ ಬ್ರಿಟನ್‌ ವಸಾಹತುಗಳ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ವಾಣಿಜ್ಯ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ತತ್ವಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಸಮುದ್ರಯಾನದ ಕಾಯಿದೆಗಳ ಮೂಲಕ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿತು. ಈ ಕಾನೂನುಗಳಿಂದ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಪೂರ್ವನಿರ್ಧಾರಿತ ಮಿತಿ ಇರದ ಶೋಧನೆ ಅಧಿಕಾರಗಳ (ವ್ರಿಟ್ಸ್ ಆಫ್ ಅಸಿಸ್ಟನ್ಸ್) ಬಳಕೆಯಿಂದ ಈ ಕಾಯಿದೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಹೇರಲಾಯಿತು. 1761ರಲ್ಲಿ ಮಸ್ಸಾಚ್ಯುಸೆಟ್ಸ್ ನ್ಯಾಯವಾದಿ ಜೇಮ್ಸ್ ಓಟಿಸ್, ಈ ಆಜ್ಞೆಗಳು ವಸಾಹತುಗಾರರ ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದವು ಎಂದು ವಾದಿಸಿದನು. ಅವನು ಆ ಕೇಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಸೋತನು. ಆದರೆ ನಂತರ ಜಾನ್ ಆಡಮ್ಸ್ "ಅಮೆರಿಕಾದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವು ಆಗಲೇ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು" ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದಾನೆ.
1762ರಲ್ಲಿ ಪ್ಯಾಟ್ರಿಕ್ ಹೆನ್ರಿಯು, ಶಾಸಕಾಂಗವು ಒಂದು ಕಾನೂನನ್ನು ಮಂಡಿಸಿ, ಅದು ರಾಜನಿಂದ ನಿರಾಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವರ್ಜಿನಿಯಾದಲ್ಲಿನ ಪಾರ್ಸನ್ ಕಾರಣವನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದನು. ಹೆನ್ರಿಯು ಹೀಗೆಂದು ವಾದಿಸಿದ್ದಾನೆ - "ಒಬ್ಬ ರಾಜನು ಅವನ ಜನರಿಗೆ ಮುಖ್ಯ ನಾಯಕನಾಗಿದ್ದುಕೊಂಡು ಈ ಪ್ರಯೋಜಕರ ಕಾಯಿದೆಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡದಿರುವುದು ಅವನನ್ನು ಒಬ್ಬ ನಿರಂಕುಶಾಧಿಕಾರಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಅವನ ಜನರ ವಿಧೇಯತೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಹಕ್ಕುಗಳ ದಂಡ ತೆರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ".
ಉದ್ರೇಕಕಾರಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಕಾನೂನುಗಳು
ಹೊಸ ರಾಜ್ಯ ಸಂವಿಧಾನಗಳ ರಚನೆ
ವರ್ಗದ ಅಂಶಗಳು
ಸಮುದ್ರಯಾನದ ಕಾಯಿದೆಗಳು