ಮೂಲತ: ಚಲಾವಣೆಯ ಕೆಡಿಸುವಿಕೆಗೆ ಹಣದುಬ್ಬರ ಎನ್ನಲಾಗಿತ್ತು.ಚಿನ್ನವನ್ನು ಚಲಾವಣೆಯಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ಸರ್ಕಾರವು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಕರಗಿಸಿ, ಬೆಳ್ಳಿ, ತಾಮ್ರ ಮತ್ತು ಸೀಸೆಯಂತಹ ಬೇರೆ ಲೋಹಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಸಿ ಪುನ: ಅದೇ ಕಡಿಮೆ ಮೌಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಮರು ಚಲಾವಣೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.ಚಿನ್ನವನ್ನು ಇತರೆ ಲೋಹಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಸಿ ಸತ್ವಗುಂದಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ, ಸರ್ಕಾರವು ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು ಬಳಸಲಾದ ಚಿನ್ನದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸದೆ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಚಲಾವಣೆಗೊಳಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಾಣ್ಯದ ಬೆಲೆ ಈ ರೀತಿ ಕಡಿಮೆಯಾದಾಗ, ಟಂಕನ ಲಾಭದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಳವಾಗಿ ಸರ್ಕಾರವು ಲಾಭಗಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಪದ್ಧತಿಯು ಹಣದ ಪೂರೈಕೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದಾದರೂ ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಾಣ್ಯದ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಮೌಲ್ಯವು ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದು. ನಾಣ್ಯದ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಮೌಲ್ಯವು ಕಡಿಮೆಯಾದಾಗ, ಗ್ರಾಹಕರು ಅದೇ ಸರಕು-ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಕೊಳ್ಳಲು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ನಾಣ್ಯಗಳು ಬೇಕಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.ನಾಣ್ಯಗಳ ಮೌಲ್ಯವು ಕಡಿಮೆಯಾದಾಗ ಈ ಸರಕು-ಸೇವೆಗಳ ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ. 
ಹತ್ತೊಂಬತ್ತನೆಯ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ, ಆರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಸಗಳ ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆ ಮತ್ತು ಇಳಿತದ ಹಿಂದಿನ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಮೂರು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಕಾರಣಗಳನ್ನಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿದರು: ಸರಕಿನ "ಮೌಲ್ಯ" ಅಥವಾ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ, ಚಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಲೋಹಾಂಶದಲ್ಲಿನ ಏರುಪೇರಾಗಿರುವಂತಹ "ಹಣದ ಬೆಲೆ" ಮತ್ತು ನಾಣ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಮರುಪಡೆಯಬಹುದಾದ ಲೋಹದ ಪ್ರಮಾಣಕ್ಕೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಾದ ಚಲಾವಣೆಯ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ "ಚಲಾವಣೆಯ ಮೌಲ್ಯಹರಣ." ಅಮೆರಿಕಾ ದೇಶದ ನಾಗರಿಕ ಸಮರದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ಬ್ಯಾಂಕ್ ನೋಟುಗಳು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಅಚ್ಚಾದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ "ಹಣದುಬ್ಬರ"ವೆಂಬ ಪದವು ನೇರ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾಗಿ ಹೊಮ್ಮಲು ಶುರುವಾಗಿ ಮರುಪಡೆಯಬಹುದಾದ ಬ್ಯಾಂಕ್‌ ನೋಟುಗಳು ಲಭ್ಯ ಲೋಹ ಪ್ರಮಾಣಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮೀರಿ "ಚಲಾವಣೆಯ ಮೌಲ್ಯ ಹರಣ" ಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು.ಹಾಗಾಗಿ, ಹಣದುಬ್ಬರವೆಂಬ ಪದವನ್ನು ಸರಕುಗಳ ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆಗೆ ಬದಲಾಗಿ ಚಲಾವಣೆಯ ಅಪಮೌಲ್ಯವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. 
ಬ್ಯಾಂಕ್‌ ನೋಟುಗಳ ಅತಿ-ಪೂರೈಕೆ ಮತ್ತು ಇದರಿಂದ ಉಂಟಾದ ಅವುಗಳ ಮೌಲ್ಯಹರಣವನ್ನು ಮೊದಲ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರಾದ ಡೇವಿಡ್ ಹ್ಯೂಮ್‌ ಮತ್ತು ಡೇವಿಡ್‌ ರಿಕಾರ್ಡೊ ಅವರು ಗಮನಿಸಿ, ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ಚಲಾವಣೆಯ ಮೌಲ್ಯಹರಣ ("ಹಣಕಾಸಿನ ಉಬ್ಬರ" ವೆಂದು ಅನಂತರ ಹೆಸರಿಸಲಾದ) ಸರಕುಗಳ ಬೆಲೆಯ (ಅನಂತರ "ಬೆಲೆಯ ಹಣದುಬ್ಬರ" ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸುಮ್ಮನೆ "ಹಣದುಬ್ಬರ" ಎನ್ನಲಾದ) ಮೇಲೆ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರಬಲ್ಲದು ಎಂದು ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ನೈಜ ವಿಧೇಯಕಗಳ ತತ್ವ
ಮೂಲಗಳು
ಅಳತೆಗಳು
ಕೇನ್ಸ್ ಪಂಥೀಯ ದೃಷ್ಟಿ