ಭಾರತೀಯ ಪ್ರಾಚೀನ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಕೇಂದ್ರವಾದ ಹರಪ್ಪಾದಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳಿನ ಒಂದು ಮುದ್ರೆ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ವೇದಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸತ್ತವರ ಕುರಿತಾದ ಸಂಸ್ಕಾರ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆರ್ಯನ್ನರು ಬಳಸಿದ್ದ ಏಕೈಕ ತೈಲಬೀಜವೆಂದರೆ ಎಳ್ಳು. ಬೆಬಿಲೋನಿಯನ್ನರು ಎಳ್ಳನ್ನು ಮೃತ್ಯುನಿವಾರಕ ಬೀಜವೆಂದು ಕರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಕಾಲ ದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಯೌವನ ಮತ್ತು ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಎಳ್ಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರಾಚೀನ ರೋಮನ್ ಸೈನಿಕರು ಸಮರದಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಲು ಎಳ್ಳಿಗೆ ಜೇನನ್ನು ಬೆರೆಸಿ ಸವಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಸ್ಸೀರಿಯನ್ನರು ಎಳ್ಳನ್ನೆಯನ್ನು ಆಹಾರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಮದ್ದುಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳಿಗೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ಮಹತ್ವವಿದೆ. ಆಂಜನೇಯನ ಗುಡಿಯಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ದೀಪಕ್ಕೆ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ.

ಎಳ್ಳು ಅಡಿಗೆಗೆ
ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳು
ಆಯುರ್ವೇದದಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳು
ಸಸ್ಯ ಪರಿಚಯ