ಕಥಾಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಜೂಜಿಗೆ ಪ್ರಮುಖ ಸ್ಥಾನ ದೊರೆತಿರುವುದು ಸಹಜವೇ ಆಗಿದೆ. ಕೇವಲ ರಾಜರಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನಾಗರಿಕರೂ ಪಾನ, ವೇಶ್ಯೆ, ದ್ಯೂತಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿದ್ದರೆನ್ನುವುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಅನೇಕ ಕಥೆಗಳು ಬರುತ್ತವೆ. ಮಾಂಸ, ಮದ್ಯ, ವಾರಾಂಗನೆಯರೊಡನೆ ವಿಲಾಸಗಳಿಗಾಗಿ ದ್ಯೂತದಿಂದಲೋ ಚೌರ್ಯದಿಂದಲೋ ಹಣವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿದರಾಯಿತೆನ್ನುವ ಕಥಾನಾಯಕರು ಅನೇಕರು ಕಥಾಸರಿತ್ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಜೂಜುಗಾರ ಯಾವ ದುಸ್ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ತಾನೆ ಹೇಸುತ್ತಾನೆ? (ದ್ಯೂತತಾಂತಸ್ಯ ಕಿಂ ನಾಮಕಿ ತವಸ್ಸ ಹಿ ದುಷ್ಕರಂ-ಕಥಾಸರಿತ್ಸಾಗರ) ಎನ್ನುವುದೇ ಕಥಾಸಾಹಿತ್ಯದ ಪಲ್ಲವಿಯೂ ಆಗಿದೆಯೆನ್ನಬಹುದು.

ಆದರೆ ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತದ ಸ್ಮೃತಿಕಾರರೂ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಕಾರರೂ ಜೂಜನ್ನು ಒಂದು ದುವ್ರ್ಯಸನವೆಂದು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ನಿಷೇಧಿಸಿಯೇ ಇದ್ದಾರೆನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖನೀಯವಾಗಿದೆ. ಮನು, ಕಾಮಂದಕ, ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯ-ಇವರೆಲ್ಲರ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿಯೂ ಜೂಜು ಹೇಯವಾದ ವ್ಯಸನವೇ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ರಾಜವ್ಯಸನಗಳಲ್ಲಿ ಬೇಟೆ, ಜೂಜು, ಹೆಣ್ಣು, ಹೆಂಡ-ಈ ನಾಲ್ಕನ್ನೂ ಕಾಮಜ ವ್ಯಸಗಳೆಂದು ಅವರು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ರಾಜರ ವ್ಯಸನಗಳನ್ನೇ ಮಿಕ್ಕ ಧನಾಢ್ಯರೂ ಅನುಕರಣ ಮಾಡಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನೂ ಇಲ್ಲ.

ಜೂಜಿನ ಒಂದು ಸರ್ವಾಂಗಸುಂದರವೂ ಅತ್ಯಂತ ವಾಸ್ತವಿಕವೂ ಮಾರ್ಮಿಕವೂ ಆದ ಸಾಹಿತ್ಯಚಿತ್ರವನ್ನು ಕಾಣಬೇಕಾದರೆ ಶೂದ್ರಕನ ಮೃಚ್ಛಕಟಿಕ ನಾಟಕದ ಎರಡನೆಯ ಅಂಕವನ್ನು ನೋಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ಇಬ್ಬರು ಜೂಜುಕೋರರಾದ ಸಂವಾಹಕ ಮತ್ತು ದರ್ದುರಕರ ಚಿತ್ರ ಎಂದೆಂದೂ ಮರೆಯದಂಥದು. ಸೋತ ಪಣವನ್ನು ಕೊಡಲಾಗದೆ ಸಭಿಕನ ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆಗೀಡಾಗುವ, ಹೇಗೋ ಅಡಗಿಕೊಂಡರೂ ಜೂಜಿನ ಆಸೆಯನ್ನೂ ಬಿಡಲಾಗದೆ ಮತ್ತೆ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುವ ಸಂವಾಹಕನ ಚಿತ್ರ ಜೂಜಿನ ಒಂದು ಮುಖ. ಜೂಜೆನ್ನುವುದು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸಿಂಹಾಸನವೊಂದಿಲ್ಲದ ರಾಜಪದವಿಯೇ ಸರಿ (ದ್ಯೂತಂ ಹಿ ನಾಮ ಪುರುಷಸ್ಯ ಅಸಿಂಹಾಸನಂ ರಾಜ್ಯಂ) ಎಂದು ಆರಂಭಿಸಿ ಸೋಲಿನಿಂದ ಚಿಂತೆಪಡದೆ, ಕಂಡವರ ಹಣವನ್ನು ತನಗೆ ಬೇಕುಬೇಕಾದಂತೆ ದಾನಮಾಡುತ್ತ, ರಾಜನ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲದ ಆದಾಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತ. ನಿತ್ಯವೂ ಸಿರಿವಂತ ಸಹವಾಸದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವ ಜೂಜುಗಾರನಿಗೂ ರಾಜನಿಗೂ ಏನಂತರವೆಂದು ಅವನ ವಾದ. ಅವನು ಕೊಂಡದ್ದು, ಕೊಟ್ಟದ್ದು, ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಸಾರ, ಮಿತ್ರರು ಬಂಧುಗಳು, ಉಂಡದ್ದು ಉಟ್ಟದ್ದು-ಎಲ್ಲವೂ ಜೂಜಿನ ಪ್ರಸಾದವೇ ಎಂದು ಅವನ ಪ್ರಶಂಸೆ. ಇದು ಜೂಜಾಟದ ಉಲ್ಲಾಸದ ಮುಖ. ಇದರ ಪ್ರತಿ ಮುಖವೇ ಜೂಜಿನ ಬವಣೆ. ಇದರ ದುರಂತಚಿತ್ರವನ್ನು ದರ್ದುರಕ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ತಲೆಕೆಳಕಾಗಿ ನೇಣುಹಾಕಿ ಹೋದರೂ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಿರಲು, ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಪೆಟ್ಟಿನ ಕಲೆಗಳು ಮೂಡಿದರೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದಿರಲು, ತನ್ನ ಮುಂಗಾಲನ್ನು ನಾಯಿ ಕಚ್ಚಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೂ ತಾಳಿಕೊಳ್ಳಲು-ಯಾವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಶಕ್ಯವಿಲ್ಲವೋ ಅಂಥ ಮೃದುಶರೀರನಿಗೆ ಜೂಜಾಟದ ಮಾತೇಕೆ?

ಶೂದ್ರಕನಿಗಿಂತಲೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಜೂಜಿನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸಿರುವ ಮಹಾಕವಿಯೇ ದಂಡಿ. ತಾರುಣ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವ ಒಬ್ಬನನ್ನು ತನ್ನ ದುರ್ಬೋಧನೆಯಿಂದ ಹಾಳುಮಾಡುವ ಧೂರ್ತನಾದ ಮಿತ್ರನೊಬ್ಬನ ಉಪದೇಶ ಆತನ ದಶಕುಮಾರಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಜೂಜಿನಲ್ಲಿ ದ್ರವ್ಯರಾಶಿಯನ್ನೇ ಹುಲ್ಲಿಗಿಂತ ಕಡೆಯಾಗಿ ತೊರೆಯುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಹೆಚ್ಚುವುದರಿಂದ ನಿರುಪಮವಾದ ಔದಾರ್ಯಗುಣ ಬೆಳಗುತ್ತದೆ; ಸೋಲುಗೆಲವುಗಳನ್ನು ಸರಿಸಮವಾಗಿ ತಿಳಿಯುವದರಿಂದ ಸುಖದುಃಖಗಳೆರಡರಲ್ಲಿಯೂ ಸಮತ್ವಗುಣ ಮೂಡುತ್ತದೆ; ಪೌರುಷಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಕವಾದ ಹುರುಪು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಗರ, ನೆಲ ಮುಂತಾದವುಗಳಲ್ಲಿ ಮೋಸದ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಛೇದಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಬೆಳೆಯುವುದರಿಂದ ಬುದ್ಧಿ ತುಂಬ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗುತ್ತದೆ; ಒಂದೇ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದರಿಂದ ಚಿತ್ತದ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ. ಕಷ್ಟಪ್ರಚುರವಾದ ದುಸ್ಸಾಹಸಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಪ್ರೀತಿಯುಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಕರ್ಕಶಜನರ ಸಂಘರ್ಷದಿಂದ ಸೋಲರಿಯದ ಸ್ವಭಾವ ಸಹಜವಾಗುತ್ತದೆ, ಅಭಿಮಾನ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ದೈನ್ಯ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರವೃತ್ತಿ
ಜೂಜಿನ ರೀತಿ
ಸಾಹಿತ್ಯಕ ಹಿನ್ನೆಲೆ
ಪ್ರಾಚೀನ ಉಲ್ಲೇಖ