ನೊಣಗಳು ತಮ್ಮ ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿ ಸ್ಥಳಗಳಿಂದ ಹಲವಾರು ಮೈಲುಗಳಷ್ಟು ದೂರ ಹಾರಬಲ್ಲವು. ಆಗ ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಕೂದಲು, ಬಾಯಿ, ವಾಂತಿ ಮತ್ತು ಮಲಗಳ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಒಯ್ಯುವ ಪರಾವಲಂಬಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಟೊಜೋವಾದ ಚೀಲಗಳು ಇರುತ್ತವೆ, ಉದಾ "Entamoeba ಹಿಸ್ಟೋಲೆಟಿಕ" ಮತ್ತು "ಗಿಯಾರ್ಡಿಯ ಲ್ಯಾಮ್ಲಿಯ" ಮತ್ತು ಹೆಲ್ಮಿಂಥ್ಸ್ ಮೊಟ್ಟೆಗಳು. ನೊಣಗಳು ೧೦೦ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಭೌತಿಕ ಅಥವಾ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಹಕಗಳಾಗಿ ಮಾತ್ರವೇ ರೋಗಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಟೈಫಾಯಿಡ್, ಕಾಲರಾ, ಸ್ಯಾಲ್ಮನೆಲ್ ಕುಲದ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳಿಂದ ಬರುವ ಸೋಂಕು, ಭೇದಿ, ಕ್ಷಯ, ಆಂಥ್ರಾಕ್ಸ್, ಅಲ್ಲದೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ರೋಗಗಳ ಉಲ್ಬಣದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತೊಂದರೆಗೊಳಗಾಗಿಸುತ್ತವೆ. ನೊಣದ ಹೊರ ಮೇಲ್ಮೈಯಲ್ಲಿ ರೋಗ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಜೀವಿಗಳು ಕೆಲವು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಬದುಕುಳಿಯಬಹುದು, ಆದರೆ ಕರುಳಿನಲ್ಲಿರುವ ರೋಗಾಣುಗಳು ಹಲವಾರು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಬದುಕಿರುತ್ತವೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಸೋಂಕನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಲು ನೊಣಗಳ ಬಾಹ್ಯ ಮೇಲ್ಮೈಯಲ್ಲಿ (ಬಹುಶಃ "ಶಿಗೆಲ್ಲಾ" ಹೊರತುಪಡಿಸಿ) ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು ಇರುತ್ತವೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಮಾನವನ ಸೋಂಕಿನ ಮುಖ್ಯ ಮಾರ್ಗಗಳು ನೊಣಗಳ ಪುನರುಜ್ಜೀವನ ಮತ್ತು ಮಲವಿಸರ್ಜನೆಯ ಮೂಲಕ. 

20ನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಕೆನಡಾದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಕ್ಷಯರೋಗದ ಹರಡುವಿಕೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವಲ್ಲಿ ನೊಣಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದರು. 1912 ರಲ್ಲಿ ಮಾಂಟ್ರಿಯಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ "ಸ್ವಾಟ್ ದಟ್ ಫ್ಲೈ" ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ನಡೆಸಲಾಯಿತು. ಪೂರ್ವ ಯುನೈಟೆಡ್ ಸ್ಟೇಟ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಪೋಲಿಯೊ ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗ ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ 1916 ರಲ್ಲಿ ನೊಣಗಳನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಲಾಯಿತು. ರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ನೊಣ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮುಖ್ಯ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಮುಂದುವರೆಯಿತು, ಕೀಟನಾಶಕ ಸಿಂಪಡಿಸುವಿಕೆಯ ವ್ಯಾಪಕ ಬಳಕೆಯೊಂದಿಗೆ, 1950 ರ ದಶಕದ ಮಧ್ಯಭಾಗದವರೆಗೆ, ಸಾಲ್ಕ್‌ನ ಲಸಿಕೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದ ನಂತರವೇ ಕ್ಷೀಣಿಸಿತು. ಚೀನಾದಲ್ಲಿ, 1958 ಮತ್ತು 1962 ರ ನಡುವಿನ ಮಾವೋ ಝೆಡಾಂಗ್ ಅವರ ನಾಲ್ಕು ಕೀಟಗಳ ಅಭಿಯಾನವು ಇಲಿಗಳು, ಸೊಳ್ಳೆಗಳು ಮತ್ತು ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ ನೊಣಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಮತ್ತು ಕೊಲ್ಲಲು ಜನರಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿತು. 

ಸಮರಗಳಲ್ಲಿ
ರೋಗವಾಹಕಗಳಾಗಿ
ತ್ಯಾಜ್ಯ ನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲಿ
ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ಪ್ರದೇಶ