ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಕುರಿ ಅಥವಾ ಆಡಿನ ಹಾಲಿನಿಂದ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಜಾನುವಾರುಗಳು ಸುಮಾರು ಒಂದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಸಾಕುಪ್ರಾಣಿಗಳಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ತಯಾರಿಸುವ ವಿಧಾನವನ್ನು ಆಫ್ರಿಕಾ ಮತ್ತು ನಿಯರ್ ಈಸ್ಟ್ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಈಗಲೂ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಹಾಲಿನಿಂದ ಅರ್ಧಭಾಗ ತುಂಬಿದ ಆಡಿನ ಚೀಲವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ಮೊಹರು ಮಾಡುವ(ಮುಚ್ಚುವ) ಮುಂಚೆ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಊದಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಚರ್ಮವನ್ನು ನಂತರ ಕೋಲುಗಳ ತ್ರಿಪಾದಿಗಳಿಗೆ ತೂಗುಹಾಕಿ, ಬೆಣ್ಣೆ ತಯಾರಾಗುವ ತನಕ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ತೂಗಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಮೆಡಿಟರೇನಿಯನ್ ಹವಾಮಾನದಲ್ಲಿ ಶೋಧಿಸಿದ ಬೆಣ್ಣೆ(ತುಪ್ಪ)ವು ತಕ್ಷಣವೇ ಕೆಡುತ್ತದೆ. ಗಿಣ್ಣಿಗೆ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಹಾಲಿನ ಪೌಷ್ಠಿಕಾಂಶಗಳನ್ನು ಕೆಡದಂತೆ ಇಡುವ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ವಿಧಾನ ಇದಲ್ಲ. ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರೀಕರು ಮತ್ತು ರೋಮನ್ನರು ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಉತ್ತರ ಬಾರ್ಬೇರಿಯನ್‌(ಅನಾಗರಿಕ ಜನಾಂಗ)ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸೂಕ್ತವಾದ ಆಹಾರವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಗ್ರೀಕ್ ಕಾಮಿಕ್ ಕವಿಯ ನಾಟಕ ಅನಾಕ್ಸಂಡ್ರೈಡಸ್ಸ್ ತ್ರಾಸಿಯನ್‌ರನ್ನು "ಬೌಟ್ರೋಫಾಗೋಯ್" ; "ಬೆಣ್ಣೆ-ಭಕ್ಷಕರು".ಎಂದು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತದೆ.
"" "ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಇತಿಹಾಸ" ದಲ್ಲಿ ಪ್ಲೈನಿ ದಿ ಎಲ್ಡರ್ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಪೈಕಿ ಸ್ವಾದಿಷ್ಟ ಆಹಾರವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಹಾಗು ಅದರ ಔಷಧೀಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ವೈದ್ಯ ಗ್ಯಾಲನ್ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಔಷಧಿ ಕಾರಕ ಮಾತ್ರವೆಂದು ಬಣ್ಣಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಇತಿಹಾಸಕಾರ ಮತ್ತು ಭಾಷಾತಜ್ಞ ಆಂಡ್ರಿವ್ ಡಾಲ್ಬಿ ಪ್ರಾಚೀನ ನಿಯರ್ ಈಸ್ಟ್ ಪಠ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಉಲ್ಲೇಖಗಳನ್ನು ತುಪ್ಪ ಎಂದು ಹೆಚ್ಚು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಅನುವಾದಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ತುಪ್ಪವನ್ನು ಎರೆತ್ರಿಯನ್ ಸಮುದ್ರ ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅರಬ್ಬಿ ಸಮುದ್ರದ ೧ನೇ ಶತಮಾನದ CEಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾದರಿಯ ವ್ಯಾಪಾರಿ ವಸ್ತುವಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾಗಿದೆ. ರೋಮನ್ ಭೂಗೋಳಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಸ್ಟ್ರಾಬೊ ಇದನ್ನು ಅರೇಬಿಯ ಮತ್ತು ಸೂಡನ್‌ನ ಪದಾರ್ಥವೆಂದು ಬಣ್ಣಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪವು ಶುದ್ಧತೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿದ್ದು, ಸುಮಾರು ೩೦೦೦ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ದೇವರಿಗೆ ಅರ್ಪಣೆ ಮಾಡುವ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹಿಂದು ದೇವತೆ ಅಗ್ನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ತುಪ್ಪದ ಪವಿತ್ರ ಸ್ವರೂಪವು ಋಗ್ವೇದ, ಸಿರ್ಕಾ ೧೫೦೦–೧೨೦೦ BCEನಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಕೃಷ್ಣ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಕದಿಯುವ ಕಥೆಯು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಜನಪ್ರಿಯ ಮಕ್ಕಳ ಕಥೆಯಾಗಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದೆ. ಭಾರತದ ಪೂರ್ವೇತಿಹಾಸದ ಕಾಲದಿಂದ ತುಪ್ಪವನ್ನು ವರ್ಷವಿಡೀ ಆಹಾರವಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಪವಿತ್ರ ಜ್ಯೋತಿಗಳನ್ನು ಉರಿಸುವುದು ಮುಂತಾದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಚಿತೆಗಳಿಗೆ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಇತಿಹಾಸ
ತಯಾರಿಕೆ
ಕೈಗಾರಿಕೀಕರಣ
ಮಧ್ಯ ಯುಗಗಳು