ಸಿಲೋನ್ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ (CNC)ಅನ್ನು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಚಳವಳಿ ನಡೆಸಲು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಪಕ್ಷವು ಅತಿ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿ ಜನಾಂಗೀಯ ಮತ್ತು ಜಾತಿಯ ಮಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿಂಗಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಿಲೋನ್ ತಮಿಳರ ನಿರಾಕರಣೆಯು ಸಿಲೋನ್ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ವಿಭಜನೆಗೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಇತಿಹಾಸಕಾರ K. M. ಡಿ ಸಿಲ್ವ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳವಳಿಯು ಎರಡು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿತು, ಅಂದರೆ "ಸಂವಿಧಾನವಾದಿಗಳು", ಇವರು ಸಿಲೋನ್‌ನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕ್ರಮೇಣ ಬದಲಾಯಿಸುವ ಮೂಲಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು ಹಾಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಗುಂಪುಗಳು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಕೊಲೊಂಬೊ ಯೂತ್ ಲೀಗ್, ಲೇಬರ್ ಮೂಮೆಂಟ್ ಆಫ್ ಗೂನಸಿಂಘೆ ಮತ್ತು ಜಾಫ್ನ ಯೂತ್ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್. ಈ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಸ್ವರಾಜ್ ಅಥವಾ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಕೂಗನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದ ಮೊದಲಿಗರಾಗಿವೆ. ಇವು ನೆಹರು, ಸರೋಜಿನಿ ನಾಯ್ಡು ಮತ್ತು ಇತರ ಭಾರತೀಯ ಮುಖಂಡರು 1926ರಲ್ಲಿ ಸಿಲೋನ್‌ಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ ನಂತರ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತವಾದವು. ಕಮ್ಯೂನಲ್ ಪಾಲಿಟಿಕ್ಸ್ ಅಂಡರ್ ದಿ ಡೋನಫ್‌ಮೋರ್ ಕಾಂಸ್ಟಿಟ್ಯೂಶನ್. ಟ್ಸೈಸರ್ ಪ್ರಕಾಸಕಾಯೊ ದೇಹಿವಾಲ, 1982</ref> ಸಂವಿಧಾನವಾದಿಗಳ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ದೊನೌಘ್ಮೋರ್ ಕಮಿಷನ್ ಸುಧಾರಣೆಗಳು (1931) ಮತ್ತು ಸೌಲ್ಬರಿ ಕಮಿಷನ್ ಶಿಫಾರಸುಗಳು ಚಾಲ್ತಿಗೆ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡಿದವು. ಇದು D. S. ಸೇನನಾಯಕೆ ನಾಯಕತ್ವದ ಮಂತ್ರಿಮಂಡಲದ 1944ರ ಕರಡು ಸಂವಿಧಾನಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿತು. 1935ರಲ್ಲಿ ಯೂತ್ ಲೀಗ್ಸ್‌ನಿಂದ ಬೆಳೆದ ಮಾರ್ಕ್ಸ್‌ವಾದಿ ಲಂಕ ಸಾಮ ಸಮಾಜ ಪಾರ್ಟಿಯು (LSSP) ಅದರ ನೀತಿಯ ಮೂಲಾಧಾರವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಒತ್ತಾಯ ಪಡಿಸಿತು. ಅದರ ರಾಜ್ಯ ಕೌನ್ಸಿಲ್‌ನಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಾದ N.M. ಪೆರೇರ ಮತ್ತು ಫಿಲಿಪ್ ಗುಣವರ್ದನ ಈ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ, ನಾತೇಸ ಅಯ್ಯರ್ ಮತ್ತು ಡಾನ್ ಅಲ್ವಿನ್ ರಾಜಪಕ್ಷ ಮೊದಲಾದ ಇತರ ಕಡಿಮೆ-ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಸದಸ್ಯರ ಮೂಲಕ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಅವರು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಭಾಷೆಯ ಬದಲಿಗೆ ಸಿಂಹಳ ಮತ್ತು ತಮಿಳನ್ನು ಅಧಿಕೃತ ಭಾಷೆಯಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂದೂ ಆದೇಶಿಸಿದರು. ಮಾರ್ಕ್ಸ್‌ವಾದಿ ಗುಂಪುಗಳು ಬಹಳ ಸಣ್ಣ ಗುಂಪುಗಳಾಗಿದ್ದವು, ಆದರೂ ಅವುಗಳ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಡಳಿತವು ತೀವ್ರ ಸಂದೇಹದಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ದಂಗೆಯ ಮೂಲಕ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಸಾರ್ವಜನಿಕರನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುವ ಸಾಹಸದ (ಆದರೆ ನಿಷ್ಫಲ) ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ರಕ್ತಪಾತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದವು ಮತ್ತು ಅವುಗಳಿಂದಾಗಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಿಗುವಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಳಂಬವಾಯಿತು. 1950ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ರಾಜ್ಯ ವೃತ್ತಪತ್ರಿಕೆಗಳು, ಮಾರ್ಕ್ಸ್‌ವಾದಿ ಚಳವಳಿಗಳು ವಸಾಹತು ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಯಮ ರೂಪಿಸುವವರ ಮೇಲೆ ಬಹಳ ಋಣಾತ್ಮಕ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಬೀರಿವೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಿವೆ.

ಸೌಲ್ಬರಿ ಕಮಿಷನ್ 1930ರ ಸಂವಿಧಾನದ ತಿದ್ದುಪಡಿಗಾಗಿ ನಡೆದ ಚಳವಳಿಯ ಪ್ರಮುಖ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿದೆ. ಈ ತಮಿಳು ಸಂಘಟನೆಯನ್ನು ನಂತರ G. G. ಪೊನ್ನಂಬಲಮ್ ನಿರ್ವಹಿಸಿದರು, ಇವರು "ಸಿಲೋನಿನ ಗುರುತನ್ನು" ನಿರಾಕರಿಸಿದರು. ಪೊನ್ನಂಬಲಮ್ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು "ಹೆಮ್ಮೆಯ ದ್ರಾವಿಡ" ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು. ತಮಿಳರಿಗೆ ಒಂದು ಸ್ವತಂತ್ರ ಗುರುತನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು. ಅವರು ಸಿಂಹಳೀಯರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿದರು ಮತ್ತು ಮಹಾವಂಶ ಎಂಬ ಅವರ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಾಲಾನುಕ್ರಮ ವರದಿಯನ್ನು ಟೀಕಿಸಿದರು. ನಾವಲಪಿತಿಯದಲ್ಲಿನ ಅಂತಹ ಒಂದು ಸಂಘರ್ಷವು 1939ರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಸಿಂಹಳ-ತಮಿಳರ ದಂಗೆಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಪೊನ್ನಂಬಲಮ್ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಮತದಾನದ ಹಕ್ಕನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದರು, ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದರು. ಅದಲ್ಲದೇ ತಮಿಳು ಹಕ್ಕುಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ತಮಿಳರು (1931ರ ಒಟ್ಟು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ 15%) ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಿಂಹಳೀಯರ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ (ಒಟ್ಟು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ~72%) ಸಮವಾದ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಹೊಂದುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ ಎಂದು ವಾದಿಸಿದರು. ಈ "50-50" ಅಥವಾ "ಸಮತೋಲಿತ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯ" ನೀತಿಯು ಆ ಸಂದರ್ಭದ ತಮಿಳು ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಗುರುತಾಯಿತು. ಪೊನ್ನಂಬಲಮ್ ಬ್ರಿಟಿಷರು "ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ತಮಿಳು ಪ್ರದೇಶ"ಗಳಲ್ಲಿ ವಸಾಹತುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದುದಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧಧರ್ಮದ ಲೌಕಿಕ ಆಸ್ತಿ ಕಾರ್ಯದ ಮೂಲಕ ಬೌದ್ಧಧರ್ಮದವರಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದುದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರನ್ನು ದೂರಿದರು. ಸೌಲ್ಬರಿ ಕಮಿಷನ್ ಪೊನ್ನಂಬಲಮ್‌ನ ಈ ಅರಿಕೆಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿತು ಮತ್ತು ಅದರ ಸ್ವೀಕಾರಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದ ಮತೀಯ ಲಕ್ಷಣವೆಂದು ಹೇಳುವ ಮೂಲಕ ಟೀಕಿಸಿತು. ದಕ್ಷಿಣದ ನಗರ ಕೇಂದ್ರಗಳಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಜಾಫ್ನ-ಕೊಲೊಂಬೊ ರೈಲು ಮಾರ್ಗವು ಆರಂಭವಾದ ನಂತರ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ತಮಿಳರು ವಲಸೆ ಬಂದರೆಂದು ಸಿಂಹಳೀಯ ಬರಹಗಾರರು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸೇನನಾಯಕೆ, ಬ್ಯಾರನ್ ಜಯಟಿಲ್ಲೆಕೆ, ಆಲಿವರ್ ಗುಣಟಿಲ್ಲೆಕೆ ಮತ್ತು ಇತರರು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಅಭಿಮುಖವಾಗದೆ ಸೌಲ್ಬರಿ ಕಮಿಷನ್‌ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದರು. ಈ ಅನಧಿಕೃತ ಅರಿಕೆಗಳು ನಂತರ 1944ರ ಕರಡು ಸಂವಿಧಾನವಾಯಿತು.

ಯುದ್ಧದ-ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಡಳಿತದೊಂದಿಗಿನ D. S. ಸೇನನಾಯಕೆ ಸರ್ಕಾರದ ಹತ್ತಿರದ ಸಹಯೋಗವು ಲಾರ್ಡ್ ಲೂಯಿಸ್ ಮೌಂಟ್‌ಬ್ಯಾಟನ್‌ನಿಂದ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಸಿಲೋನ್‌ಗಾಗಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವ ವಸಾಹತು ಕಛೇರಿಗೆ ಅವರು ಕಳುಹಿಸಿದ ಲಿಖಿತ ಸಮಾಚಾರಗಳು ಮತ್ತು ಟೆಲಿಗ್ರಾಮ್, ಶ್ರೀಲಂಕಾದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವಲ್ಲಿ ಸೇನನಾಯಕೆ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದವು ಎಂದು ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಬ್ರಿಟಿಷರೊಂದಿಗಿನ ಪ್ರಬಲ ಸಹಯೋಗ ಮತ್ತು ಆಲಿವರ್ ಗುಣಟಿಲ್ಲೆಕೆ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧ-ಸಾಮಗ್ರಿಗಳ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಸಿಲೋನ್‌ನ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಿಗೆ ಪೂರೈಕೆ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಿದುದು, ಹೊಸ ಸ್ವತಂತ್ರ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ಹಣಕಾಸಿನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸಿತು.

ಮಧ್ಯಕಾಲೀನ ಶ್ರೀಲಂಕಾ
ಯುದ್ಧಾನಂತರದ ಸ್ಥಿತಿ
ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳವಳಿ
1978ರ ಸಂವಿಧಾನ