18ನೆಯ ಶತಮಾನದ ವಿಮರ್ಶೆಯಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾದವರು ವಾಲ್ಟೇರ್ ಮತ್ತು ಡಿಡಿರೊ. ಅದ್ಭುತ ಮೇಧಾಶಕ್ತಿಯೂ ಪ್ರಚಂಡ ತರ್ಕತೇಜಸ್ಸೂ ವಾಲ್ಟೇರನಿಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಅವನು ಅಷ್ಟುಹೊತ್ತಿಗೆ ರೂಢಮೂಲವಾಗಿದ್ದ ಶಿಷ್ಟತೆಯ ತತ್ತ್ವಗಳಿಗೇ ತಲೆ ಬಗ್ಗಿಸಿದನಾದ್ದರಿಂದ ಕಾರ್ನೀಲ್ ಷೇಕ್ಸ್‍ಪಿಯರರ ಮೇಲೆ ಅವನು ಮಾಡಿದ ಟೀಕೆಗಳು ಅವನಿಗೆ ಹೆಸರು ತರುವಂಥವಲ್ಲ. ಕ್ಲಾಸಿಸಿಸಮ್ ಪಂಥಕ್ಕೆ ಅವನ ಬೆಂಬಲ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಅದರ ಸುಯೋಗ. ಡಿಡಿರೊ ಬಹುವಿಧ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ತುಂಬಿದವನಾಗಿದ್ದ. 1772ರಲ್ಲಿ ಹೊರಬಂದ ವಿಶ್ವಕೋಶಕ್ಕೆ ಅವನೇ ನಿರ್ದೇಶಕ. ವಿಷಯ ಯಾವುದೇ ಆಗಲಿ ಅದನ್ನು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವಲೋಕಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದು ಡಿಡಿರೋನ ಸಂದೇಶ. ನಾಟಕವನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಟ್ರಾಜಡಿ ಕಾಮೆಡಿಯೆಂದು ವಿಭಾಗಿಸಿದರೆ ಸಾಲದು; ಎರಡಕ್ಕೂ ನಡುವೆ ಮಿಶ್ರರೂಪಕ ಒಂದಿದೆ ಎಂದು ಅವನ ವಾದ. ಅದನ್ನು ಉದಾಹರಿಸಲು ಎರಡು ಗದ್ಯರೂಪಗಳನ್ನು ತಾನೇ ರಚಿಸಿದ. ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಉಪದೇಶ ಹಿಡಿದಿರತಕ್ಕದ್ದು ಎಂದೂ ಅವನು ವಾದಿಸಿದ. ಅಲ್ಲದೆ, ಕಲಾವಿಮರ್ಶೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾದದ್ದು ಅವನಿಂದಲೇ. ಸುಮಾರು 22 ವರ್ಷ ಸತತವಾಗಿ ಪ್ರದರ್ಶಿತ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ಅವನು ಸಮೀಕ್ಷೆ ಬರೆದ.

ವಿಮರ್ಶಕರೆಂದು ಕರೆಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಿಕ್ಕವರಾರೂ ಸಾಧಾರಣ ಮಟ್ಟದಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏಳಲಿಲ್ಲ. ಕ್ಲಾಸಿಕಲ್ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಇಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ತಮಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿಯಾಗಲಿ ವಿದ್ವತ್ತಾಗಲಿ ಅವರಿಗೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವರು ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂರಕ್ಷಕರಾಗಬೇಕಾಯಿತು. ಮಾರ್ಮಾಂಟೆಲ್ ಹೇಳಿದ್ದು ಇಷ್ಟೆ: ಬ್ವಾಲೊ ರಾಸೀನ್ ಇತ್ಯಾದಿ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಾದರಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಡಿದು ಹೋಗೋಣ. ವಿಚಿತ್ರ ಕಾರಣಗಳ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಯ ಮಾರ್ಮಾಂಟೆಲನಿಂದ ಆಗಿದೆ: ಪದ್ಯಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಷರು ಫ್ರೆಂಚರಿಗಿಂತ ಮೇಲಾಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಮೂರು: ಜಾಯಮಾನದಿಂದ ಇಂಗ್ಲಿಷರು ಕೀರ್ತಿಕಾಮಿಗಳು, ಪದ್ಯಕಾವ್ಯ ಪ್ರಖ್ಯಾತಿ ತರುತ್ತದೆಂದು ಅವರು ಬೇಗ ಮನಗಂಡರು; ದುಗುಡಪೂರಿತ ಜನವಾದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಭಾವಾವೇಶದ ಪರಿಹಾರ ಅಗತ್ಯ; ಅವರಿಗಿರುವ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಪದ್ಯದ ಕಡೆಗೇ ವಾಲಿಕೆ; ಲ ಹಾರ್ಪ್ ಸ್ವಲ್ಪ ವಾಸಿ: ಆದರೆ ಅವನ ಧೋರಣೆ ಚಿಕ್ಕವರಿಗೆ ಪಾಠಕಲಿಸುವ ಉಪಾಧ್ಯಾಯನ ತರಹೆಯದು. ಚರ್ವಿತಚರ್ವಣವಾಗಿದ್ದ ಸೂತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಅವನು ಸಮಕಾಲೀನ ಸಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಅಳೆದಿದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ರೀತಿ ಪ್ರಿಯನಾದ. ವಾಲ್ಟೇರನನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಎದೆ ತಂದುಕೊಂಡು ಫ್ರೇರಾನ್, ಡೆಫಾಂಟೇನ್ಸ್ ಮತ್ತು ಪ್ಯಲಿಸೊ ಕೊಂಚ ಯಶಸ್ಸು ಗಳಿಸಿದರು. ಅವರ ಕೆಲವು ಹೇಳಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಂತಿಕೆಯ ಕಂಪು ಇತ್ತು.

18ನೆಯ ಶತಮಾನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಫ್ರೆಂಚ್ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ವಿಮರ್ಶೆಯ ಮೇಲೆ ಅಕಾಡೆಮಿಯ ಪ್ರಭಾವ ದಟ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಒಪ್ಪಿಗೆಯೂ ಆಶ್ರಯವೂ ಯಾವನಿಗೆ ಲಭಿಸಲಿಲ್ಲವೊ ಅವನು ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ತಬ್ಬಲಿಯಾದಂತೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಸಾಹಿತಿಗೂ ಅದರ ನಲವತ್ತು ಸದಸ್ಯರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಾಗುವ ಹೆಬ್ಬಯಕೆ. ಶಬ್ದವೊಂದರ ಸಾಧುತ್ವದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಮಹಾನಾಟಕವೊಂದರ ಮೌಲ್ಯನಿರ್ಣಯದವರೆಗೂ ಅದರ ಪರಾಮರ್ಶೆಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿ. ಅಕಾಡೆಮಿ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಎದ್ದು ನಿಂತದ್ದು 1634-37ರಲ್ಲಿ. 1690ರವರೆಗೆ ಫ್ರೆಂಚ್ ಸಾಹಿತ್ಯದ ವೈಭವಯುಕ್ತ ಅವಧಿ ಧರ್ಮಕರ್ಮ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಹೀಗೆ ಅಕಾಡೆಮಿಗೂ ಉತ್ಕøಷ್ಟ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೂ ಹೊಂದಾವಣೆ ಸಂಭವಿಸಿತು. 17ನೆಯ ಶತಮಾನದ ಪೂರ್ತ ಮತ್ತು 18ನೆಯ ಶತಮಾನದ ಪ್ರಾರಂಭ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಕಾರ್ಯ ಶ್ರೇಯಸ್ಕರವಾಗಿತ್ತು. ಮುಂದಣ ದಶಕಗಳಲ್ಲಾದರೂ ಅದು ಪ್ರಚೋದನೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಗಮನವಿತ್ತು, ಸೂತ್ರಾವಳಿಯ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿ, ಸಾಹಿತ್ಯದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಶುಷ್ಕವೂ ಸಂಕುಚಿತವೂ ನಿರ್ಬಂಧಮಯವೂ ಆದ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ನೆಲೆಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಒಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನೆಂದರೆ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರೂಸೊ, ವಾಲ್ಟೇರ್, ಡಿಡಿರೊ ಮೊದಲಾದವರ ಪ್ರಬಂಧಗಳು ಮತ ನೀತಿ ರಾಜಕೀಯ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೊಸತನ ಮುಂತಾದುವನ್ನು ಕೆರಳಿಸುತ್ತಿದ್ದುವು. 
ವೃತ್ತಿ ವಿಮರ್ಶಕರು, ಅಧ್ಯಾಪಕ ವಿಮರ್ಶಕರು
ವಾಸ್ತವಿಕತೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಭಾವಿಕತೆ
ಕ್ಲಾಸಿಸಿಸಮ್ ಪಂಥ
ಪ್ಲೆಯಡೆ ಕಾವ್ಯತತ್ತ್ವ ಮತ್ತು ನವೀನ ಮಾರ್ಗ