രാവിലെയുള്ള സ്കൂട്ടറോട്ടത്തിലാണ് ആളൊഴിഞ്ഞ ബസ്സ്റ്റോപ്പിൽ ആദ്യമായവളെ കണ്ടത് എന്നും കാണുവാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കലിന്റെ ആദ്യ ഹോൺ നീട്ടിയത് എന്നോടല്ലെന്ന ഭാവത്തിൽ അപ്പോഴെല്ലാം അവൾ പുറം കാഴ്ച കാണുന്നതു പോലെ പുറന്തിരിഞ്ഞു നിന്നു പിന്നെ പിന്നെ കാക്കയെപ്പോലെ കടക്കണ്ണുനീട്ടി നഗര വേഷമില്ലാതെ ഗ്രാമ്യ വേഷത്തിൽ നിന്നെകാണുമ്പോൾ 'എനിക്കൊരു പുഴ തരൂ ഞാൻ പഴയൊരാരുചി തരാം യെന്ന വരിയാണെന്റെ യു ള്ളിൽ പിന്നെയെന്നാണ് ഞാൻ നീയെന്നില്ലാതെ നമ്മളായത് മതിലുകളില്ലാത്ത മൺ വഴികളായത് വഴിയരികിലെ രണ്ടു മരങ്ങളായിരുന്നില്ലെനാം ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഒരായിരം കഥ പറഞ്ഞിരുന്നില്ലെ എന്റെ ഓരോ സ്ക്കൂട്ടറോട്ടവും നിന്നിലേക്കായിരുന്നു ഒന്നാലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ എത്രയും ആളുകളുണ്ടായിട്ടും എന്തുകൊണ്ടായിരിക്കുംഇത്രയേറെ ജന്മബന്ധംപ്പോലെ നമ്മൾ നമ്മെ ഇത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക എന്നിട്ടും നീഎന്നെ വിട്ട് പോയി!
പുഴ.കോം - നവസംസ്കൃതിയുടെ ജലസമൃദ്ധി