നീ എൻമനസ്സിന്റെ ചാരത്തിരുന്നെന്റെ സ്വപ്നങ്ങളൊക്കെയും നെയ്തുതന്നു ഒരുരാവിൽ ഒരുവേള അരുവിതൻതീരത്ത് നീയെന്ന ശിൽപ്പം നിറഞ്ഞുനിന്നു ദിനരാത്രമൊഴിയാതെ നിൻമുന്നിൽ സൂര്യൻ ശോണിത ശിരസ്സുമായി നമിച്ചുനിന്നു നിഴലുകൾ മറയുന്ന രജനിതൻ മാറത്ത് പലനാളിൽ ഉരുവിട്ട മന്ത്രമായി നീ, ശ്രീ കോവിലിങ്കലെ കൽവിളക്കിങ്കലോ- രായിരം ശോഭയിൽ തിരിതെളിച്ചു സുഗന്ധം വമിക്കുന്ന പാതിരാപ്പൂവുകൾ (നിന്നെ) യൊരുനോക്ക് കാണുവാൻ കൊതിച്ചിരുന്നു വിജനമാം വീഥികളിൽ എന്നോയെനിക്കു നീ മന്ദഹാസത്താൽ തണൽ ചൊരിഞ്ഞു.
പുഴ.കോം - നവസംസ്കൃതിയുടെ ജലസമൃദ്ധി