ചിരിച്ചുകൊണ്ടു ഞാൻ നടന്നടുക്കുന്നു തിളച്ചുരുകുമെൻ ചിതാഗ്നികുണ്ഡത്തിൽ സമർപ്പിതം സർവ്വമവിടെ യൊന്നുമേയില്ല സ്വന്തമാ- യിനിയുമെന്നിൽ ഞാൻ മനസ്സിൻ മോഹങ്ങൾ പടുത്തുയർത്തിയ കെടാചിതയിലായ് ഒരിക്കൽ ഞാനെന്റെ വരണ്ടഭൂമിയിൽ വിതച്ചുകൊയ്യുവാൻ പറനിറവോളം കരിഞ്ഞുപോയെന്റെ വിളകളെല്ലാമീ മനസ്സിൻ ഭൂമിയിൽ കരിഞ്ഞുസ്വപ്നവും കറുത്തകുതിരമേൽ കയറിവന്നതും കരിഞ്ഞപൂക്കളിൽ മണംനിറപ്പതും കിനാവുവറ്റിയ മയക്കം തന്നതും ആർ - ആരെന്നുമൊന്നുമറിവീല ആരാണു ചിന്തയിൽ ചിതലരിച്ചീടുവാൻ കൊണ്ടുവന്നീട്ടതു നിന്റെ സ്മരണകൾ ആരീ വഴിയമ്പലത്തിന്റെയടയാത്ത വാതിലും ചാരിയുറങ്ങാതെ നിൽപൂ?
പുഴ.കോം - നവസംസ്കൃതിയുടെ ജലസമൃദ്ധി