Dankon, ke vi komprenas la dramon de mia patrio, kiu estas, kiel dirus Pablo Neruda, Vjetnamio silenta; ne ĉeestas okupanta armeo, nek potencaj aviadiloj nubizas la puran ĉielon de mia lando, sed ni estas blokataj ekonomie, ni ne havas kreditojn, ni ne povas aĉeti rezervajn partojn, ne havas eblon aĉeti nutraĵojn kaj mankas al ni medikamentoj… Mi dankas pro la kompreno de la tragedio de mia Patrujo, kiu, kiel dirus Pablo Neruda, estas mallaŭta Vjetnamio. Ĉi tie estas nek okupaciaj trupoj, nek potencaj aviadiloj, plenigantaj la ĉielon super mia lando, sed ni estas en financa blokado, ni ne povas preni kreditojn, ni ne povas aĉeti vicpecojn, ni ne havas sufiĉe da mono por aĉeti manĝaĵon, kaj ni bezonas kuracilojn...