translate this text {“หมายความว่าไง? อยากนั่งไหน?”. กระทั่งเข้ามาด้านในแล้ว, พบกับเตียงนอน 17 คู่. Aเด็กหนุ่มที่ไม่เคยสัมผัสการเอาใจมาก่อนก็ได้แต่ถามด้วยใบหน้าเหลอหลาและหันมาสบตาอย่างงุนงงสุดขีด. ยิ่งพอหันไปประสานสายตากับพนักงานที่ก้าวเข้ามา, เขาก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกเหล็กร้อนนาบลงบนใบหน้า .}
{ท่าไมtheyมองกูอย่างนวะ?.}
{“ก็ฉันเหมาทั้งโรง .}
{“ฮะ!”}
{เด็กที่ตอนแรกไม่แน่ใจถึงกับหน้าร้อนวาบ, his สองขาชะงักค้างอยู่กับที่, แล้วใจก็สั่นเอาดื้อๆ. บอกตรงๆว่าMr-Graffไม่คิดไม่ฝันว่าคํานี้จะออกมาจากปากของผู้ชายคนนี้จนความโกรธเคืองก่อนหน้ามลายหายไปทีละนิด, แล้วยิ่งรู้สึกว่าตัวเองรับมือไม่ไหวเมื่อpersonที่เคยแต่ด่า. Mr-Phakinเคยแต่ว่ายกมือขึ้นโอบไหล่, พาเข้าไปด้านในให้พาเอาวูบๆโหวงๆอายเกินกว่าจะมองหน้าพนักงานได้. ยิ่งคิดว่าเขาอาจจะเป็นคู่ชายชายคู่เดียวที่มาดูวันนี้ก็ยิ่งแล้วใหญ่ .}
\"What does that mean? Where do you want to sit?\" Upon entering, he was met with 17 pairs of beds. A young boy who had never put much thought into pleasing others asked with a confused expression and turned to face the worker with wide eyes. The more he tried to make eye contact with her, the more he felt like a hot iron was pressed against his face. \"Why are they looking at me like that?\" he thought. \"I'll take the whole place,\" he finally said. \"Huh?\" The boy's face flushed at first, his legs froze in place, and his heart fluttered uncontrollably. Mr. Graff never imagined that these words would come out of this man's mouth, even though the anger had disappeared little by little, he felt he could not handle it when the person who used to insult him, Mr. Phakin, lifted his hand and patted his shoulder, leading him inside with a defeated expression. He thought that he might be the only male couple here today, which made him feel even more significant.