เหตุใดธนาคารจึงต้องรับเงินฝากจากลูกค้าเอกชนหากสามารถกู้ยืมจาก Federal Reserve ได้
พวกเขาไม่จำเป็นต้องทำ พวกเขารับเงินมัดจำด้วยเหตุผลทางประวัติศาสตร์และเพราะพวกเขาทำเงินได้ แต่ไม่มีกุญแจสำคัญในธุรกิจของพวกเขาที่กำหนดให้พวกเขาทำเช่นนั้น นี่คือบทสรุปที่ดี แต่ฉันจะอธิบายรายละเอียดด้านล่าง โดยการทำสินเชื่อ ธนาคารสร้างเงิน นี่คือสิ่งที่เราหมายถึงเมื่อเรากล่าวว่าอุปทานทางการเงินเป็นสิ่งภายนอก (อย่างน้อยถ้าคุณเชื่อ Sir Mervyn King ซึ่งเคยบริหารธนาคารกลางของอังกฤษ...) การตรวจสอบที่แท้จริงเพียงอย่างเดียวเกี่ยวกับเรื่องนี้คือข้อกำหนดด้านกฎระเบียบ - ข้อกำหนดด้านเงินทุนและข้อกำหนดด้านเงินสำรองซึ่งกำหนดภาษีประเภทหนึ่งสำหรับสินเชื่อหมุนเวียนของธนาคาร ฉันจะเข้าไปที่ในภายหลัง เริ่มจากทำไมคุณถึงเชื่อเรื่องนั้น -- สินเชื่อสร้างเงินฝาก? ดูเหมือนเป็นการยืนยันที่แปลกประหลาด แต่จริง ๆ แล้วตรงกับพฤติกรรมของธนาคารในทางปฏิบัติ ถ้าคุณไปกู้เงินกับธนาคาร เจ้าหน้าที่สินเชื่อจะทำหลายอย่าง เธอจะต้องการดูประวัติเครดิตของคุณ เธอจะต้องการดูรายได้และทรัพย์สินของคุณ เธอจะต้องการดูว่าหลักประกันหรือหลักประกันประเภทใดที่คุณระบุว่าจะมีการชำระคืนเงินกู้ สิ่งที่เธอจะไม่ทำคือเรียกไปที่ห้องใต้ดินและตรวจสอบให้แน่ใจว่ามีบิลเพียงพอสำหรับให้พวกเขายืม สินเชื่อจะตัดสินจากฟังก์ชันการทำกำไรที่กำหนดโดยอัตราดอกเบี้ยและความเสี่ยงของเงินกู้ หากรวมเป็น "ผลกำไร" ธนาคารจะทำการกู้ยืม ดังนั้นปัจจัยที่จำกัดในการให้สินเชื่อที่ธนาคารมีคือผู้กู้ที่มีความน่าเชื่อถือ ไม่ใช่เงินสดในสต็อกของธนาคาร นอกจากนี้ เรื่องราวยังสมเหตุสมผลเพราะการกู้ยืมเป็นวิธีที่ธนาคารทำเงิน หากธนาคารที่ขาดเงินกะทันหันหยุดให้สินเชื่อ มันคงแย่: ไม่มีเงินกู้ใหม่ = ไม่มีทางหาเงินมาจ่ายคืนผู้ฝากและยังเปิดไฟไว้ = ไม่มีธนาคารอีกต่อไป และเรื่องราวก็เชื่อได้เนื่องจากวิธีที่ธนาคารใช้ความพยายามเพียงเล็กน้อยในการเรียกร้องธุรกิจเงินฝากเชิงพาณิชย์ แน่นอนว่าพวกเขาเคยให้เครื่องปิ้งขนมปังฟรีแก่คุณหากคุณเปิดบัญชี แต่ตอนนี้ค่อนข้างท้าทายมากที่จะหาบัญชีตรวจสอบบัญชีที่ไม่มีค่าธรรมเนียมซึ่งไม่ได้กำหนดวงเงินฝากที่สูงมาก และดอกเบี้ยที่จ่ายให้กับเงินฝากออมทรัพย์นั้นเข้าใกล้ศูนย์อย่างไม่มีเครื่องหมายกำกับ หากธนาคารต้องการเงินฝากของคุณจริง ๆ พวกเขาจะพยายามอย่างมากเพื่อให้ได้มา ฉันหมายความว่าพวกเขาจะไม่แหงนจมูก ค่าเผื่อการฝากของคุณเป็นคะแนนพื้นฐานที่ถูกกว่าธนาคารมากกว่าการกู้ยืมจากเฟด แต่ดูเหมือนว่าธนาคารจะให้ความสำคัญกับผู้ฝากมันฝรั่งรายย่อยเป็นแหล่งค่าธรรมเนียมและโอกาสในการขายบริการและสินเชื่อผู้บริโภคมากกว่าเป็นแหล่งเงินสด (จะแตกต่างออกไปเล็กน้อยหากคุณอยู่เหนือตัวเลขเจ็ดหลัก แต่ผู้ฝากรายย่อยไม่คุ้มกับความยุ่งยากสำหรับเงินสดของพวกเขา) นี่คือที่ที่บางคนจะกล่าวถึงข้อกำหนดด้านกฎระเบียบของการธนาคารสำรองแบบเศษส่วน: ธนาคารมีหน้าที่โดยหน่วยงานกำกับดูแลในการเก็บรักษา เงินสดในมือเพียงพอที่จะจ่ายเป็นเปอร์เซ็นต์ของเงินฝาก หมายเหตุ ไม่มีการกล่าวถึงเงินให้สินเชื่อในคำแถลงนั้น: ข้อกำหนดนี้ไม่ได้ใช้เป็นการตรวจสอบธนาคารที่ให้สินเชื่อที่ไม่ถูกต้อง เพราะท้ายที่สุดแล้วธนาคารจะต้องรับผิดต่อผู้ฝากทั้งหมดสำหรับมูลค่าเต็มของเงินฝาก ยิ่งเป็นการตรวจสอบให้แน่ใจว่าพวกเขามีสภาพคล่องเพียงพอที่จะป้องกันไม่ให้ธนาคารดำเนินการ ซึ่งเป็นคำทำนายที่เติมเต็มในตัวเอง ซึ่งธนาคารที่มีเงินทุนต่ำกว่าทุนอาจถูกบีบให้ล้มละลาย ตามที่คุณได้ระบุไว้ในคำถามของคุณ ธนาคารสามารถกู้ยืมเงินจากเฟดได้เสมอในอัตราคิดลดของเฟด (หรือจากธนาคารอื่นในอัตราข้ามคืนระหว่างธนาคาร ซึ่งต่ำกว่าเล็กน้อย) เพื่อให้เป็นไปตามข้อกำหนดนี้ พวกเขาต้องจำนำหลักประกัน แต่เงินกู้เองเป็นหลักประกัน ดังนั้นสิ่งนี้จึงไม่เป็นปัญหามากนัก ในแง่ของการจ่ายเงินให้กับผู้ฝากเงินหากธนาคารควรยุบ (และลดปริมาณการจ่ายเงินประกัน FDIC จากรัฐบาลให้น้อยที่สุด) ความต้องการเงินทุนนั้นมีความสำคัญจริงๆ IE ธนาคารต้องมีนักลงทุนที่ไม่มีสิทธิ์ได้รับเงินคืนและมีเงินลงทุนอยู่ในเบ็ดหากธนาคารล้มลุกคลุกคลาน แต่นั่นเป็นเพียงการป้องกันสำหรับผู้ฝาก ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับสินเชื่ออื่น ๆ นอกจากว่าสินเชื่อที่ไม่ดีเป็นสาเหตุหลักที่ธนาคารอาจดำเนินการ ธนาคารเช่นเดียวกับธุรกิจส่วนตัวอื่น ๆ มีทรัพย์สิน (สิ่งของมีค่า) และหนี้สิน (ภาระหน้าที่ต่อบุคคลอื่น) แต่สินทรัพย์และหนี้สินของธนาคารนั้นสวนทางกัน สินทรัพย์ของธนาคารคือเงินกู้ยืม เนื่องจากในทางทฤษฎีสามารถกู้คืนได้ (เงินต้น) และยังสร้างรายได้ (ดอกเบี้ยจ่าย) เงินที่ธนาคารเก็บไว้ในเงินฝากเป็นหนี้สินจริง ๆ เพราะต้องจ่ายเงินนั้นให้กับผู้ฝากเมื่อทวงถาม และเงินที่ฝากไว้จะไม่ (โดยตัวมันเอง) นำรายได้ใด ๆ เข้าธนาคารเลย ในความเป็นจริงมันคือการระบายน้ำเพราะธนาคารจำเป็นต้องจ่ายดอกเบี้ยให้กับผู้ฝากเงิน (แต่พวกเขาก็เคยทำ) แล้วจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อธนาคารปล่อยเงินกู้? จากมุมมองของงบดุล แปลกพอสมควร คำตอบคือไม่มีอะไรเลย ถ้าฉันให้เงินกู้แก่คุณ ทันทีที่เราจับมือกันและคุณเซ็นเอกสาร พนักงานพิมพ์บนแป้นพิมพ์และเงินจะปรากฏในบัญชีของคุณ บัญชีของคุณกับธนาคารของฉัน ธนาคารของฉันได้สร้างสินทรัพย์ (เงินกู้ที่คุณต้องจ่ายคืนให้ฉัน) พร้อมๆ กัน และหนี้สินที่มีขนาดเท่ากัน (เงินที่ฉันให้ยืมคุณ ซึ่งตอนนี้ฝากไว้ในบัญชีของคุณ) ฉันจะทำเงินจากข้อตกลง เพราะดอกเบี้ยที่คุณค้างฉันเป็นอัตราที่สูงกว่าดอกเบี้ยที่ฉันจ่ายให้กับเงินฝากของคุณมาก หรือเป็นอัตราที่ฉันต้องจ่ายหากต้องการยืมเงินสดเพื่อให้ครอบคลุมการถอนเงินของคุณ (ฉันอาจมีเงินสดในมืออยู่แล้วจากดอกเบี้ยและค่าธรรมเนียมการก่อกำเนิดและสิ่งที่ไม่มีจากเงินกู้ก่อนหน้านี้) จากมุมมองทางบัญชี ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับงบดุลของฉัน แต่จู่ๆ คุณก็เป็นหนี้ค่าปิดบัญชีและกระแสของการจ่ายดอกเบี้ยที่ไม่จำเป็น (ทำได้ดีมากถ้าคุณทำได้...) เอาล่ะ ฉันแสดงให้เห็นอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วว่าฉันไม่จำเป็นต้องใช้เงินฝากเพื่อกู้ยืม แต่เราอยู่ในโลกที่ธนาคารทำ! ต่อไปนี้คือเหตุผลบางประการ: คุณอาจคิดมากกว่านี้ แต่ท้ายที่สุดแล้ว ธนาคารควรได้รับการออกแบบมาเพื่อให้ผู้ฝาก (ที่ไม่กู้ยืม) ทุกรายถอนเงินฝาก ธนาคารจะไม่ยุบหรือหยุดอยู่ .