 สร้างเรื่องราวโดยเริ่มจากประโยคว่ากาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีนกไร้เสียง
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีนกไร้เสียงตัวหนึ่งซึ่งพบตัวเองอยู่ในป่าอันมืดมิด นกรู้สึกโดดเดี่ยวและหวาดกลัวอย่างมาก และความกลัวของมันยิ่งทวีขึ้นเมื่อความเงียบสนิทของป่าเท่านั้น วันหนึ่งนกตัวนั้นได้พบกับฝูงนกอื่น ด้วยความประหลาดใจและความโล่งใจ นกเหล่านี้ส่งเสียงร้องอย่างมีความสุข ปล่อยให้ท่วงทำนองแห่งชีวิตที่ถูกลืมเลือนไปนานไหลผ่านขนนกแต่ละเส้น นกไร้เสียงไม่เคยรู้สึกขอบคุณและหลงใหลเท่านี้มาก่อน มันจึงร้องเพลงร่วมกับพวกมัน ฝูงนกล้อมรอบนกที่ไร้เสียง สอนให้มันร้องเพลงด้วยการขึ้นและลงของเสียง ด้วยเสียงเจี๊ยก ๆ ทุกครั้ง นกไร้เสียงมีความมั่นใจมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งมันร้องตามได้ดังพอ ๆ กับนกตัวอื่น ๆ ตั้งแต่นั้นมา นกไร้เสียงตัวนี้ก็แยกไม่ออกจากครอบครัวที่เพิ่งรับเลี้ยง และมันยังคงส่งเสียงเพลงด้วยความยินดีและร้อนแรง