 ใครสามารถซื้อรถหรูได้อย่างแท้จริง?
ฉันจะตอบคำถามจากด้านหลัง: ใครไม่สามารถซื้อรถหรูได้? ผู้ที่พ่อแม่จ่ายเงินให้เรียนมหาวิทยาลัย ไม่สามารถซื้อรถหรูได้ แต่ก็ยังซื้อให้อยู่ดี ทำไม ฉันมีข้อเสนอที่ค่อนข้างน่าตกใจที่เกี่ยวข้องกับประเด็นของการไม่ออมเงินเพื่อการศึกษาของเด็กๆ: ผู้ปกครองไม่ได้เป็นหนี้การศึกษาระดับวิทยาลัยของเด็ก ทำไมพวกเขาควร? พ่อแม่ของคุณให้เงินสนับสนุนวิทยาลัยของคุณหรือไม่? หรือคุณได้รับจากเงินช่วยเหลือของ Pell เงินกู้ และการทำงานผสมกัน หากเป็นเช่นนั้น คุณก็ต้องจ่ายคืนให้พวกเขา $$ ซึ่งปรับตามอัตราเงินเฟ้อแล้ว ถ้าพวกเขาไม่เป็นเช่นนั้น ทำไมคุณถึงรู้สึกว่าลูก ๆ ของคุณสมควรได้รับมากกว่าที่คุณสมควรได้รับเมื่อคุณยังเป็นเด็ก คุณไม่ได้เป็นหนี้การศึกษาระดับวิทยาลัยของบุตรหลาน พวกเขาเป็นหนี้ตัวเอง ของขวัญไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อความสำเร็จ แต่สร้างไว้เพื่อการพึ่งพาอาศัยกัน ฉันจะเพิ่มสมมุติฐานอีกหนึ่งข้อ: วินัยทางการเงินเรียนรู้ได้ดีที่สุดจากประสบการณ์ของตนเอง เมื่อผู้ใหญ่อายุ 18 ปีขึ้นไปได้รับเงินจำนวนมากเป็นของขวัญทุกปีเป็นเวลาหลายปี (ในรูปของค่าเล่าเรียน) นั่นสอนให้พวกเขารู้จักอดออมและมีความรับผิดชอบหรือไม่? ข้อเสนอของฉันคือผู้ที่ได้นั่งบนหลังพ่อแม่ฟรีไม่ได้รับการบริการที่ดีในแง่ของการเป็นผู้จัดทำงบประมาณที่มีระเบียบวินัย พวกเขากลายเป็นหัวข้อของคำถามในโพสต์นี้: ทำไมพวกเขาถึงซื้อรถยนต์และบ้านที่พวกเขาไม่สามารถจ่ายได้ และจ่ายค่าวันหยุดพักผ่อนด้วยบัตรเครดิต เราเก็บเกี่ยวสิ่งที่เราหว่านในฐานะสังคม แน่นอนว่าวิทยาลัยเป็นเพียงกรณีเดียว แต่เป็นกรณีตัวอย่างมาก ประเด็นใหญ่กว่าคือวินัยทางการเงินจะพัฒนาได้ก็ต่อเมื่อมีโอกาสพัฒนาได้เท่านั้น โอกาสดังกล่าวเกิดขึ้นภายใต้เงื่อนไขสำคัญประการหนึ่ง นั่นคือ ความเป็นอิสระทางการเงิน การซื้อรถยนต์สำหรับเด็กสำหรับการสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย การซื้อค่าเล่าเรียนในวิทยาลัย 4 ปี และการซื้อสิ่งที่รู้อื่นๆ มันสอนความเป็นอิสระหรือการพึ่งพาอาศัยกันหรือไม่? แน่นอน (อย่างน้อยก็เป็นสิ่งที่คุณหวังไว้) สอนให้พวกเขาเห็นคุณค่าเมื่อคนอื่นทำสิ่งดีๆ ให้พวกเขา แต่เงินฟรีทำให้เกิดความรับผิดชอบทางการเงินหรือไม่? ลองถามเด็กที่พ่อแม่จ่ายเงินให้วิทยาลัยว่าทำไมพวกเขาถึงทำอย่างนั้น "เพราะพ่อแม่อยากให้ฉันประสบความสำเร็จ" น่าจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่คุณจะหวังได้ ตอนนี้ถามพวกเขา แต่พ่อแม่ของคุณเป็นหนี้การศึกษาระดับวิทยาลัยหรือไม่? "ทำไมใช่ ฉันเดาว่าพวกเขาทำ" ทำไม "อืม ฉันเดาว่าเพราะพวกเขาบอกฉันว่าพวกเขาทำ พวกเขาบอกว่าพวกเขาเป็นหนี้ฉันที่ทำให้ฉันประสบความสำเร็จในชีวิต" ลองคิดดูสิว่า คนที่ประสบความสำเร็จทางการเงินประสบความสำเร็จนั้นเพราะมีคนติดหนี้อะไรเขาหรือเปล่า? หรือเพราะพวกเขาตระหนักว่าไม่มีใครเป็นหนี้อะไรพวกเขาและรับภาระนั้นไว้เพื่อสร้างความสำเร็จนั้นให้กับตัวเอง? สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่หัวข้อที่น่าพิจารณา โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่เสียเงินหลายหมื่นดอลลาร์ไปกับการศึกษาระดับวิทยาลัยของบุตรหลานของคุณ หรือสำหรับผู้ที่ใช้ชีวิตอย่างอดออมและมีสติตลอด 10-15 ปีที่ผ่านมาโดยมีเป้าหมายในการทำเช่นนั้น แต่ฉันต้องการเปิดเวิร์มกระป๋องนี้เพราะฉันเชื่อว่าโดยพื้นฐานแล้วมันอาจสร้างปัญหามากกว่าที่กำลังแก้ไข ฉันแน่ใจว่ามีคำอธิบายทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมบางอย่างสำหรับอัสสัมชัญที่เกิดขึ้นในสังคมอเมริกันที่พ่อแม่เป็นหนี้การศึกษาระดับวิทยาลัยให้กับลูก แต่เช่นเดียวกับการประชุมทางสังคมส่วนใหญ่ มันเป็นเพียงความคิด -- ความเชื่อร่วมกัน มันฝังแน่นอยู่ในบทสนทนาในงานปาร์ตี้ที่ทำงานและงานรวมญาติ จนดูเหมือนว่าหลายคนที่สนับสนุนแนวคิดเรื่องการจ่ายเงินเพื่อการศึกษาของลูกๆ จะไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมพวกเขาถึงรู้สึกเช่นนั้น พวกเขาเพียงแค่ไปตามกระแสความคาดหวังของสังคม ไม่เต็มใจหรือไม่สามารถตั้งคำถามเกี่ยวกับสถานที่ที่อยู่เบื้องหลังความคาดหวังเหล่านี้ หรือผลที่ตามมาในระยะยาวและผลลัพธ์ของความคาดหวังดังกล่าว ด้วยความคิดเห็นนี้ ฉันต้องการชี้ให้เห็นถึงความเชื่อมโยงระหว่างของขวัญทางการเงินฟรีที่พ่อแม่ให้แก่ลูก (ผู้ใหญ่!) กับระดับวินัยทางการเงินของเยาวชนเหล่านี้ พฤติกรรมการใช้จ่าย สำนึกในสิทธิ และความรับผิดชอบมากกว่า การตัดสินใจทางการเงินของพวกเขา สถิติของอัตราการออมของสหรัฐฯ หนี้บัตรเครดิตโดยเฉลี่ย การยึดทรัพย์สิน และการล้มละลายนั้นบอกเล่าเรื่องราวที่น่าหนักใจ ประเด็นของฉันคือแนวโน้มเหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงเพราะโฆษณาทางทีวีจำนวนมากและโจนส์ที่เป็นที่เลื่องลือ แนวโน้มเหล่านี้เกิดขึ้นเนื่องจากการขาดการศึกษาทางการเงิน ระเบียบวินัย และประสบการณ์ในการจัดสมุดเช็คให้สมดุล บางทีเราต้องคิดอย่างลึกซึ้งมากขึ้นเกี่ยวกับผลที่ตามมาของการตัดสินใจที่มีแรงกระตุ้นทางสังคมในฐานะพ่อแม่ และอะไรคือผลประโยชน์สูงสุดของลูกๆ ของเราจริงๆ ไม่ใช่ในขณะที่พวกเขาอยู่ในวิทยาลัย แต่ในขณะที่พวกเขาใช้ชีวิตที่เหลือหลังเลิกเรียน สุดท้ายนี้ ถึง 'เด็ก' วัย 18+ โย่ทุกคนที่รู้สึกสะเทือนใจจากประสบการณ์ที่เจ็บปวดจากการไม่มีพ่อแม่จ่ายค่าเรียนมหาวิทยาลัย (ในขณะที่เพื่อนบางคนที่พ่อแม่ทำโดยสิ้นเชิง!) ฉันมีมุมมองที่จะนำเสนอ: เช่นเดียวกับคุณ ตอนนี้พ่อแม่ของคุณเป็นผู้ใหญ่แล้ว เงินของพวกเขามีไว้ใช้จ่ายเพราะเป็นรายได้ของพวกเขา คุณไม่มีภาระผูกพันที่จะต้องจ่ายเงินเพื่อการเกษียณอายุของพ่อแม่ (ไม่ใช่สิ่งที่คุณกำลังจะทำ) ในทำนองเดียวกันผู้ปกครองของคุณไม่มีภาระผูกพันในการจ่ายค่าเล่าเรียนของคุณ พวกเขาสามารถใช้เงินไปกับสิ่งที่พวกเขาต้องการ ไม่ว่าจะเป็นกระท่อมข้างเคียง วันหยุดพักผ่อน เรือลาดตระเวน หรือสล็อตในคาสิโน วิธีที่พวกเขาใช้จ่ายเงินเป็นเพียงความกังวลของพวกเขาเท่านั้น และไม่เกี่ยวข้องกับความต้องการผู้ใหญ่ของคุณ (เช่น การศึกษาระดับวิทยาลัย) หากพ่อแม่ของคุณบริหารการเงินผิดพลาดและล้มละลาย เป็นภาระหน้าที่ของพวกเขาที่จะต้องทำให้ตัวเองกลับมาดำมืด ไม่ใช่ของคุณ ถ้าท่านมีกำลังทรัพย์และอาจมีความโน้มเอียงมาก ท่านอาจช่วยพวกเขาได้ ถ้าคุณไม่ทำหรือไม่ยุติธรรมพอ ไม่ว่าคุณจะทำอะไรพวกเขาก็ยังรักคุณเหมือนลูกของพวกเขาไม่น้อย ในทำนองเดียวกัน หากพ่อแม่ของคุณมีกำลังทรัพย์และมีความโน้มเอียงมาก พวกเขาอาจช่วยคุณได้ ถ้าพวกเขาไม่มีหรือไม่ยุติธรรมพอ ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไร คุณต้องรักพวกเขาเหมือนพ่อแม่ของคุณไม่น้อย งานของคุณในฐานะผู้ใหญ่คือการมุ่งเน้นไปที่วิธีที่คุณจะตอบสนองความต้องการทางการเงินของคุณเอง ไม่ใช่การจมอยู่กับความต้องการของคุณที่ไม่ได้รับการตอบสนองจากคนที่การเงินควรแยกออกจากคุณโดยสิ้นเชิง ณ จุดนี้ในชีวิต สำหรับผู้ใหญ่ การปิดบังความคาดหวังที่จะได้รับของมีค่าฟรีถือเป็นการเข้าใจผิด เป็นการทรยศต่อสิทธิ์ที่ไม่ยุติธรรมและลวงตา เป็นความคาดหวังของคนที่ไม่รู้ว่ามูลค่าของเงินวัดได้จากความพยายามและเวลาที่ต้องใช้เพื่อให้ได้มา เมื่อผู้ใหญ่อยากได้สิ่งของหรือบริการต่าง ๆ พวกเขาต้องจ่ายสิ่งเหล่านี้ด้วยเงินของเขาเอง นั่นเป็นวิธีที่ผู้ใหญ่อาศัยอยู่ เมื่อผู้ใหญ่ต้องการนวดหรือนั่งรถแท็กซี่ พวกเขารู้สึกบอบช้ำจากภาระหน้าที่ที่พ่อแม่ต้องจ่ายค่าบริการเหล่านี้หรือไม่? ไม่ -- พวกเขาตระหนักดีว่าเป็นความรับผิดชอบของตนเองที่จะต้องดูแลความต้องการเหล่านี้ พวกเขาจำเป็นต้องหาเงินเพื่อชำระค่าสิ่งเหล่านี้ หรือซื้อด้วยเครดิตและชำระหนี้ในภายหลัง การศึกษาเป็นบริการประเภทหนึ่ง เช่นเดียวกับการนวดหรือการนั่งรถแท็กซี่ เป็นบริการที่คุณตัดสินใจว่าจำเป็นต้องได้รับ เพื่อที่จะทำ xyz (ฉลาดขึ้น ได้งานที่จ่ายดีขึ้น เข้าร่วมอาชีพ ฯลฯ) เช่นเดียวกับบริการอื่น ๆ ความรับผิดชอบหลักในการชำระค่าบริการนี้เป็นของคุณ คุณมี 3 ทางเลือก (หรือทั้ง 2 อย่างรวมกัน): ทำงานตอนนี้เพื่อหาเงินมาจ่ายค่าบริการนี้ในภายหลัง; ทำงานนอกเวลาในขณะที่คุณรับบริการนี้ ได้รับบริการด้วยเครดิตและทำงานในภายหลังเพื่อชำระคืน แค่นั้นแหละ. นี่เรียกว่าโลกแห่งความจริง ยิ่งคุณจัดการกับมันได้ดีเท่าไหร่ คุณก็จะยิ่งประสบความสำเร็จมากขึ้นเท่านั้น ขอให้โชคดี!