 ตัวเลือกสำหรับคนฉลาดแต่ขาดประสบการณ์
ข้อคิดเห็นเกี่ยวกับคำถามของคุณตามลำดับ ระยะเวลา: คุณอาจต้องการดูตัวเลือกวันที่ยาวที่สุด (มักเป็น "LEAP") ด้วยเหตุผลสองสามประการ หนึ่งคือค่าใช้จ่ายในการทำธุรกรรม (ค่าสเปรดบวกค่าคอมมิชชัน โดยเฉพาะค่าสเปรด) เป็นตัวฆ่าตัวเลือก ดังนั้นตัวเลือกที่ยาวขึ้นหมายถึงธุรกรรมที่น้อยลง เนื่องจากคุณไม่ต้องหมุนตัวเลือกไปเรื่อยๆ สองคือมุมมองที่อิงปัจจัยพื้นฐานเกี่ยวกับหุ้นอาจต้องใช้เวลา 3-5 ปีจึงจะได้ผล (ค่อนข้าง) น่าเชื่อถือ ดังนั้นหากคุณเป็นนักลงทุนพื้นฐาน ตัวเลือก 3-6 เดือนก็ไม่ค่อยดีนัก ในช่วง 3-6 เดือน โมเมนตัม ข่าวระยะสั้น การบีบสั้น ฯลฯ มักจะมีอิทธิพลเหนือปัจจัยพื้นฐานในการกำหนดราคา ข้อยกเว้นประการหนึ่งคือถ้าคุณต้องการป้องกันความเสี่ยงในเหตุการณ์ระยะสั้น เช่น การประกาศเกี่ยวกับการอนุมัติยาที่รอดำเนินการหรือบางอย่าง คุณจะซื้อตัวเลือกที่สั้นที่สุดที่ยังคงหมดอายุหลังจากเหตุการณ์นั้น แต่ตัวเลือกมักจะมีราคาแพงมากเมื่อครอบคลุมเหตุการณ์เช่นนี้ Strike: ราคา Strike บนตัวเลือกระยะยาวสามารถถือเป็นการแลกเปลี่ยนระหว่างการสูญเสียสูงสุดและการลด "ค่าประกัน" นั่นคือ หากคุณซื้อการใส่เงินหรือการโทรแบบเจาะลึก มูลค่าเวลาจะน้อยที่สุด และด้วยเหตุนี้คุณจึงไม่ต้องจ่ายเงินมากสำหรับ "ประกัน" แต่คุณอาจมี 1/3 หรือ 1/2 ของ มูลค่าอ้างอิงผูกขึ้นในตัวเลือกและอาจมีการสูญเสีย หากคุณซื้อ put หรือ call "at the money" คุณอาจพูดได้เพียง 10% ของมูลค่าอ้างอิงที่ผูกไว้ในออปชั่นและอาจขาดทุน แต่เกือบทั้ง 10% อาจเป็นมูลค่าตามเวลา (ค่าประกัน ) ดังนั้นคุณจะขาดทุน 10% หากราคาหุ้นอ้างอิงทรงตัว ฉันคิดว่าออปชันที่มีมูลค่าสูงนั้นคล้ายกับการซื้อหุ้นด้วยมาร์จิ้น (แต่ต้นทุนดอกเบี้ย "โดยนัย" อาจน้อยกว่าอัตราการยืมมาร์จิ้นของผู้บริโภค และสำหรับออปชันแบบยาว คุณจะไม่ได้รับมาร์จิ้นคอล) ตัวเลือกที่จ่ายด้วยเงินนั้นเหมือนกับการซื้อประกันและมีราคาแพง ค่าคอมมิชชั่นและสเปรดเพิ่มต้นทุนที่สำคัญ นอกเหนือจากมูลค่าตามเวลาธรรมชาติของออปชั่น โดยทั่วไป ค่าใช้จ่ายรายปีจะสูงกว่าผลตอบแทนเฉลี่ยในระยะยาวของกองทุนหุ้นที่มีความหลากหลาย ซึ่งเป็นเรื่องที่น่ากลัว ตัวเลือกที่มีมูลค่าต่ำ/สูงเกินไป pt. 1: สิ่งแรกคือต้องแน่ใจว่าราคาออปชั่นอ้างอิงนั้นเหมาะสม มีบางสิ่งที่ "ควร" ถือไว้ เช่น ความยาวหรือสั้นสังเคราะห์ควรจับคู่กับความยาวหรือสั้นจริง กฎประเภทนี้อาจฝ่าฝืนได้ เช่น ใน LinkedIn (LNKD) หลังจาก IPO เมื่อไม่อนุญาตให้ทำการ Shorting Long สังเคราะห์นั้นค่อนข้างถูกกว่า Long จริงเล็กน้อย โดยปกติแล้วสิ่งนี้เกิดขึ้นเนื่องจากการเก็งกำไรไม่สามารถทำได้จริง ตัวอย่างเช่น ใน LNKD หุ้นสำหรับชอร์ตไม่มีอยู่จริงๆ ดังนั้นผู้คนที่ทำกางเกงขาสั้นใยสังเคราะห์พร้อมตัวเลือกจึงผลักดันให้ราคาของชอร์ตใยสังเคราะห์สูงขึ้นและราคาของใยสังเคราะห์ชนิดยาวลง หากคุณต้องการที่จะถือยาวจริง ๆ แล้วยาวสังเคราะห์ก็เป็นตัวเลือกที่ดี อย่างไรก็ตาม การเก็งกำไรแบบไร้ความเสี่ยง (ซื้อหุ้นสังเคราะห์ long, short หุ้น) เป็นไปไม่ได้ และนั่นเป็นสาเหตุที่ราคายุ่งเหยิง ความสัมพันธ์พื้นฐานอีกอย่างที่ควรคงไว้คือความเท่าเทียมกันของการโทร: http://en.wikipedia.org/wiki/Put%E2%80%93call_parity Undervalued/overvalued options, pt. 2: สมมติว่าความสัมพันธ์กับพื้นฐานนั้นสมเหตุสมผล (ตำแหน่งสังเคราะห์เทียบเท่ากับตำแหน่งจริง) จากนั้นการประเมินมูลค่าของตัวเลือกอาจมุ่งเน้นไปที่ความผันผวน นั่นคือ ค่าเวลาของออปชั่นบอกเป็นนัยว่าหุ้นจะเคลื่อนไหวเป็นจำนวนหนึ่ง หากมูลค่าเวลาสูงและคุณคิดว่าหุ้นจะไม่เคลื่อนไหวมากนัก คุณอาจขายตัวเลือกนั้น ในขณะที่หากมูลค่าเวลาต่ำและคุณคิดว่าหุ้นจะเคลื่อนไหวมาก คุณอาจซื้อตัวเลือกนั้น คุณอาจได้รับความผันผวนโดยนัยจากโบรกเกอร์ของคุณ หรือเช่น Morningstar.com มีข้อมูลมากมายเกี่ยวกับราคาออปชั่นและองค์ประกอบโดยนัยของรูปแบบราคา ฉันไม่รู้ว่าสิ่งนี้มีประโยชน์จริง ๆ แค่ไหน สเปรดของออปชั่นนั้นกว้างมากจนการทำเงินจากการทำนายความผันผวนได้ดีกว่าตลาดนั้นค่อนข้างยาก นั่นคือ สเปรดอาจเกินจำนวนของการกำหนดราคาผิด ราคาอ้างอิงมีความสำคัญต่อมูลค่าของตัวเลือกมากกว่าความผันผวนที่สันนิษฐาน จำนวนสัญญา: แต่ละสัญญามี 100 หุ้น ดังนั้นคุณเพียงแค่จับคู่มัน หากคุณต้องการป้องกันความเสี่ยง 100 หุ้น ให้ซื้อหนึ่งสัญญา ในการรับมูลค่าตามสัญญาของมูลค่าอ้างอิงให้คูณด้วย 100 สมมติว่าคุณซื้อค่าโทรในราคา $30 และหุ้นซื้อขายที่ราคา $100 จากนั้นคุณมีการเรียกหุ้น 100 หุ้นซึ่งมีราคาปัจจุบันอยู่ที่ $10,000 และออปชั่นจะมีราคา $30* 100=3,000. คุณมีเลเวอเรจประมาณ 3 ต่อ 1 (สิ่งนี้ชี้ไปที่ปัญหาเกี่ยวกับตัวเลือกสำหรับนักลงทุนรายย่อย ซึ่งก็คือสัญญาหนึ่งฉบับมีมูลค่าตามสัญญาค่อนข้างมากเมื่อเทียบกับพอร์ตการลงทุนส่วนใหญ่)