 เกิดอะไรขึ้นเมื่อฟองสบู่ดอทคอมแตก?
จากมุมมองของนักลงทุนและผู้ที่อยู่ในเทคโนโลยีขั้นสูงในช่วงเวลานั้น ความเห็นของฉันคือ: บริษัทเทคโนโลยีขั้นสูงไม่กี่แห่งทำให้มันใหญ่ได้ (Apple, Microsoft, Dell) และผู้คนจำนวนมากกำลังนั่งคร่ำครวญถึงข้อเท็จจริงที่ว่าเรา ทุกคนควรตระหนักว่าคอมพิวเตอร์กำลังจะมีขนาดใหญ่และลงทุนตั้งแต่เนิ่นๆ ในบริษัทเหล่านั้น เราทุกคนเชื่อมั่นในตัวเองว่าเรารู้ว่ามันกำลังจะเกิดขึ้น (ไม่ว่าเราจะทำหรือไม่ก็ตาม) แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างที่เราไม่ได้เอาเงินของเราไปไว้ที่ปากของเรา และตอนนี้เราก็ไม่พอใจเพราะเราอาจเป็นเศรษฐีได้แล้ว ในขณะเดียวกัน อินเทอร์เน็ตทั้งหมดก็เปลี่ยนจากการเป็นสิ่งที่พวกเนิร์ดและนักวิชาการใช้เท่านั้น มาเป็นกระบวนทัศน์ใหม่สำหรับการคำนวณ พวกเราหลายคนให้เหตุผลว่าเราไม่ได้จะห่วยแตกซ้ำสอง และครั้งนี้เราขึ้นเรือลำนั้นก่อนที่มันจะออกไปสู่ดินแดนแห่งเงิน ดังนั้นการลงทุนในหุ้นทางอินเทอร์เน็ตจึงกลายเป็นแฟชั่น ทุกคนทำมัน รับประกันว่าจะเกิดขึ้นในการสนทนาในงานปาร์ตี้หรือกับเพื่อนในที่ทำงาน ดังนั้นด้วยเงินลงทุนทั้งหมดที่มีอยู่สำหรับ "สิ่งที่ยิ่งใหญ่ต่อไป" ของอินเทอร์เน็ต จึงมีบริษัทจำนวนมากผุดขึ้นมาเพื่อใช้ประโยชน์จากเงินง่ายๆ มันมาถึงจุดที่โบรกเกอร์และบริษัทร่วมทุนต่างพยายามมองหาบริษัทที่จะทุ่มเงินและบ่อยครั้งที่พวกเขาไม่ได้พิจารณาแผนธุรกิจของบริษัทเหล่านี้ให้ดี และ/หรือซื้อการคาดการณ์การเติบโตแบบบ้าๆ ตรงไปตรงมา แผนธุรกิจส่วนใหญ่คือ "เราอาจไม่สามารถสร้างรายได้จากผู้ใช้ของเรา แต่ถ้าเรามีคนจำนวนมากพอที่จะลงทะเบียน HAS นั้นก็มีค่า จริงไหม" ปัญหา #2 คือบริษัทเหล่านี้ส่วนใหญ่ไม่ได้ดำเนินการตามประเภทธุรกิจที่ได้รับการพิสูจน์แล้ว แต่นั่นไม่สำคัญ มันใช้ได้ผลกับพวกเด็กขี้แยที่ Google, Apple และ Microsoft ใช่ไหม ธุรกิจประเภทที่มีส้นสูงที่รู้วิธีสร้างโมเดลธุรกิจที่ยั่งยืนนั้นดูจืดชืดใน "Internet Economy" ใหม่ นอกจากนี้ วาระโดยนัยของผู้ประกอบการใหม่เหล่านี้ส่วนใหญ่คือ (1) หาเงินทุนให้เพียงพอเพื่อทำให้บริษัทใหญ่พอที่จะเผยแพร่สู่สาธารณะ ในขณะที่รักษาส่วนของผู้ถือหุ้นให้เพียงพอเพื่อให้มั่งคั่งเมื่อทำเช่นนั้น; (2) ซื้อเฟอร์รารี; (3) ทำซ้ำกับบริษัทอื่น ตอนนี้นักลงทุนเหล่านี้ไม่ได้โง่ พวกเขารู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น และบริษัทอินเทอร์เน็ตเหล่านี้ส่วนใหญ่จะอยู่ได้ไม่นานในทศวรรษนี้ ทุกคนกำลังเล่นโมเมนตัมและวางแผนที่จะออกไปเมื่อพวกเขาเห็น "สัญญาณ" ว่าไพ่ทั้งหมดกำลังจะตก ในตอนนั้นเรามักจะพูดถึงข้อเท็จจริงที่ว่าการลงทุนเหล่านี้เล่นกับเงินผูกขาดโดยสิ้นเชิง แต่มันก็ทำให้เสพติดได้ ในช่วงพีค อย่างน้อยก็บนกระดาษ บัญชีนายหน้าของฉันทำเงินให้ฉันมากกว่างานประจำวันของฉัน ปัญหาคือ มันเป็นแบบแผนพีระมิด บริษัทดอทคอมเหล่านี้ต้องการการลงทุนใหม่ ๆ อย่างต่อเนื่อง เนื่องจากบริษัทส่วนใหญ่ประสบปัญหาขาดทุน และบางบริษัทไม่มีกลไกในการทำกำไรเลย อย่างน้อยก็ไม่มีทางเป็นไปได้จริง ตัวอย่างเช่น เพื่อนของฉันทำงานให้กับบริษัทที่เสนอขายหุ้น IPO ซึ่งสร้างระบบจัดการการติดต่อบนเว็บสุดประหลาด พวกเขายังไม่เรียกเก็บเงิน แต่สักวันหนึ่งพวกเขาจะเปิดมิเตอร์และลูกค้าหลายพันรายที่สมัครใช้งานบัญชีฟรีจะเริ่มจ่ายเงินสำหรับบางสิ่งที่บริษัทกำลังลดคุณค่าลงอย่างแข็งขันโดยการแจกให้ฟรี บริษัทนี้ระดมเงินร่วมลงทุนได้มากกว่า 100 ล้านดอลลาร์ ในที่สุด บริษัทเหล่านี้ก็เริ่มยากขึ้นในการหาเงินใหม่เพื่อจ่ายค่าดำเนินการโดยไม่แสดง ROI บางประเภท นั่นคือ แบบจำลองการประเมินมูลค่าบริษัทที่ลองแล้วเป็นจริงเริ่มซึมซาบกลับเข้ามา และบริษัทเหล่านี้ต้องยอมรับว่า CEO ไม่มีเสื้อผ้า ดังนั้นหากไม่มีเงินที่จะจ่ายให้กับนักพัฒนาซอฟต์แวร์และการตลาดที่มีราคาแพง บริษัทเหล่านี้ก็เริ่มที่จะล้มเหลว เมื่อชื่อใหญ่ไม่กี่รายร่วงลง ทุกคนเห็นว่าเป็น "สัญญาณ" และเป็นการแข่งกับธนาคาร ที่เหลือคือประวัติศาสตร์