 อัตราแลกเปลี่ยนสำหรับแต่ละประเทศเป็นอย่างไร?
วันนี้อัตรามาถึงเพียงบนพื้นฐานของอุปสงค์และอุปทาน อัตราในอดีตถูกตรึงไว้กับทองคำ เมื่อสกุลเงินทั้งหมดถูกพิมพ์โดยขึ้นอยู่กับทองคำสำรอง ดังนั้น หากประเทศหนึ่งพิมพ์สกุลเงิน 100 หน่วยสำหรับทองคำ 1 กรัม และอีกประเทศหนึ่งพิมพ์สกุลเงิน 10 หน่วยสำหรับทองคำ 1 กรัม อัตราจะเท่ากับ 1:10 อย่างไรก็ตาม ในช่วงทศวรรษที่ 1970 ที่มีการขาดแคลนทองคำและเหตุผลอื่นๆ USD กลายเป็นมาตรฐานเริ่มต้น ดังนั้นอัตราจึงเริ่มถูกตรึงไว้กับทุนสำรอง USD ประเทศต่างๆ จึงเริ่มคงไว้ อย่างไรก็ตาม ในช่วงต้นทศวรรษที่ 80 สหรัฐฯ ถอยกลับ อัตราดังกล่าวเริ่มอิงกับอุปสงค์และอุปทานของตลาดอย่างแท้จริง ดังนั้นสำหรับสกุลเงินส่วนใหญ่จึงมีอัตราเริ่มต้นที่จะเริ่มต้นและในวันนี้มีการเปลี่ยนแปลง ... ในกรณีของ USD/EUR อัตราเริ่มต้นถูกกำหนดโดยค่าเฉลี่ยถ่วงน้ำหนักของสกุลเงินที่ต้องการแทนที่ หลังจากนั้นก็เป็นอุปสงค์และอุปทานของตลาด เนื่องจากการค้าส่วนใหญ่ในตลาดต่างประเทศเป็นสกุลเงินของสหรัฐฯ รายใหญ่ที่สุดคือน้ำมัน แต่ละประเทศจึงสร้างทุนสำรองจำนวนมหาศาลเป็นดอลลาร์สหรัฐ ดังนั้นในทางเทคนิคแล้ว หากจีนให้ธนาคารครึ่งหนึ่งของตั๋วเงินคลังที่เป็นสกุลเงิน USD ค่าเงิน USD จะร่วงลง แต่จีนเองจะเสียเปรียบเนื่องจากมูลค่าของ USD ที่ถือครองจะน้อยลงและไม่สามารถซื้อสินค้าชนิดเดียวกันได้ ดังนั้นทุกประเทศจึงเก็บ USD ไว้เป็นจำนวนมาก และนั่นหมายความว่า หากสหรัฐฯ พิมพ์เงินมากขึ้น มูลค่าจะไม่ลดลง เพราะสิ่งที่เกิดขึ้น ทุกประเทศที่ถือ USD จะสูญเสียมูลค่าทุนสำรองของตน โดยพื้นฐานแล้ว ประเทศต่างๆ สามารถพิมพ์สกุลเงินได้มากเท่าที่ต้องการ หากหนี้และการค้าทั้งหมด (ส่วนใหญ่) เป็นสกุลเงินท้องถิ่น นี่เป็นเรื่องจริง 100% สำหรับสหรัฐอเมริกา และด้วยเหตุนี้จึงสามารถหนีไปได้โดยการพิมพ์เงิน นี่เป็นเรื่องจริงในระดับใหญ่สำหรับญี่ปุ่น เนื่องจากหนี้ส่วนใหญ่อยู่ในสกุลเงินเยน