 ภาษีเงินได้ประเภทต่างๆ แตกต่างกันอย่างไรในสหรัฐอเมริกา?
กำไรจากการลงทุนระยะยาว ซึ่งมักเป็นองค์ประกอบหลักของรายได้จากการลงทุนสำหรับนักลงทุนที่ไม่ใช่นักเทรดรายวันที่มีความถี่สูง จะถูกเก็บภาษีในอัตราเดียวซึ่งมักจะต่ำกว่าอัตราส่วนเพิ่มอย่างมากที่พวกเขาจะต้องเสียภาษี โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้มีฐานะร่ำรวย บุคคล มีเหตุผลบางประการที่อยู่เบื้องหลังการรักษานี้ สองสิ่งที่พบได้บ่อยที่สุดคือรัฐบาลต้องการส่งเสริมการลงทุนระยะยาว (ไม่ใช่การเก็งกำไรระยะสั้น) และกำไรจากการขายหุ้นเป็นการเก็บภาษีซ้อนประเภทหนึ่ง (จากมุมมองหนึ่ง) เนื่องจากมาจากรายได้ที่มี เคยหักภาษีมาแล้วครั้งหนึ่ง (เป็นค่าจ้างหรือเงินได้ตามปกติ) โดยเฉพาะอย่างยิ่งประเด็นหลังเป็นที่ถกเถียงกันมาก แต่นี่เป็นหนึ่งในประเด็นทางการเมืองที่แตกแยกมากขึ้นในด้านภาษี - ฝ่ายหนึ่งจะกำจัดภาษีทั้งหมด อีกฝ่ายหนึ่งจะขจัดความแตกต่าง สำหรับบุคคลส่วนใหญ่ ผลได้จากทุนระยะยาวส่วนใหญ่ของพวกเขาจะถูกหักภาษีที่ 15% สูงถึงเกือบครึ่งของ AGI ทั้งหมดเกือบครึ่งล้านดอลลาร์ ซึ่งเป็นอัตราที่ค่อนข้างต่ำ เทียบเท่ากับอัตราที่ผู้เสียภาษีต้องจ่ายสูงถึง $37,000 ใน รายได้ค่าจ้าง (หลังหัก/ยกเว้น/อื่นๆ) คุณสามารถดูได้จากตารางนี้ในวิกิพีเดียว่าเป็นที่ต้องการมากที่จะจ่ายอัตรากำไรระยะยาวเมื่อเป็นไปได้ - ในทุก ๆ จุดจะต่ำกว่าอัตราภาษีสำหรับรายได้ปกติอย่างน้อย 10% รายได้ทั่วไปรวมถึงค่าจ้างและแหล่งรายได้อื่น ๆ โดยทั่วไปคือสิ่งใดก็ตามที่ไม่ใช่กำไรระยะยาว รายได้จากค่าจ้างจะถูกหักภาษีในอัตรานี้ และยังต้องเสียภาษีที่ไม่ใช่รายได้ (โดยเฉพาะ FICA และ Medicare) แหล่งที่มาของรายได้ทั่วไปอื่น ๆ ไม่ต้องเสียภาษี (รวมถึงรายได้ IRA) โดยทั่วไปกำไรจากการลงทุนระยะสั้นจะรวมอยู่ในถังนี้ เงินปันผลที่ผ่านการรับรองจะได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกับการเพิ่มทุนระยะยาว (เนื่องจากมีลักษณะคล้ายคลึงกัน) และเสียภาษีตามนั้น "ภาษีการลงทุนสุทธิ" โดยทั่วไปจะใช้ภาษีเมดิแคร์กับรายได้จากการลงทุนสำหรับผู้เสียภาษีที่มีรายได้สูง ($ 125k เดี่ยว, $ 250k ร่วม) มันอยู่เหนืออัตรากำไรจากการลงทุนสำหรับพวกเขา มันเกิดขึ้นผ่านพระราชบัญญัติการดูแลราคาไม่แพงและเป็นหนึ่งในบทบัญญัติแรกที่สภาคองเกรสใหม่จะยกเลิก (เนื่องจากสามารถยกเลิกได้ผ่านบทบัญญัติงบประมาณ) ดูเหมือนว่าภาษีปี 2560 จะไม่มีบทบัญญัตินี้