 สำหรับบุคคลที่มีรายได้สูง การไม่มีประกันถือว่าสมเหตุสมผลหรือไม่?
มีคติพจน์ 2 ข้อที่ช่วยให้เข้าใจถึงการประกัน: ตามกฎ 2 ข้อนั้น การประกันแบบ "ธรรมดา" ก็สมเหตุสมผล ไม่สามารถเปลี่ยนรถของคุณได้? ประกันมัน สามารถจะสูญเสียทีวีของคุณ? อย่าประกันมัน คนที่มีมูลค่าสุทธิในล้านต่ำมีความต้องการประกันที่คล้ายกันมากกับชนชั้นกลาง ตัวอย่างเช่น พวกเขาอาจสามารถซื้อรถคันใหม่ได้เมื่อรวมทั้งหมด แต่พวกเขาอาจไม่สามารถจ่ายค่าดูแลระยะยาวให้กับคนที่พวกเขาบังเอิญขับรถชนได้ ในทำนองเดียวกัน พวกเขาอาจต้องทำประกันบ้านราคาล้านดอลลาร์ เช่นเดียวกับคนทั่วไปที่ทำประกันที่อยู่อาศัยราคาไม่แพง คนที่ "ร่ำรวยมาก" ยังคงมีทางเลือกพื้นฐานเหมือนๆ กัน แต่สำหรับทรัพย์สินที่แตกต่างกัน หากคุณเป็นมหาเศรษฐี คุณอาจไม่ต้องกังวลใจที่จะทำประกันบ้านในวัยเด็กมูลค่า 30,000 ดอลลาร์หรือยานพาหนะของคุณ แต่คุณน่าจะทำประกันคฤหาสน์มูลค่า 250 ล้านดอลลาร์ เรือยอทช์ 100 ล้านดอลลาร์ และรถสะสมที่มีราคาแพงกว่าของคุณ นอกจากนี้ยังเป็นที่น่าสังเกตว่าคนที่ "ร่ำรวยมาก" มีความเสี่ยงสูงที่จะถูกฟ้องร้องเนื่องจากความประมาทเลินเล่อหรือการบาดเจ็บส่วนบุคคล ดังนั้นพวกเขาจึงมีแนวโน้มที่จะซื้อประกันความรับผิดส่วนบุคคลหรือความคุ้มครองที่ครอบคลุมเพื่อป้องกันความเสี่ยงดังกล่าว คดีความที่มีมูลค่าหลายล้านดอลลาร์จะไม่ถูกฟ้องร้องต่อบุคคลที่ยากจนกว่าเพียงเพราะพวกเขาไม่สามารถจ่ายแม้แต่ค่าทนายความของโจทก์เมื่อพวกเขาแพ้คดีในศาล การประกันภัยยังสมเหตุสมผลเมื่อบริษัทประกันภัยมีแนวโน้มที่จะประเมินความเสี่ยงที่พวกเขากำลังรับอยู่ต่ำเกินไป ตัวอย่างเช่น ถ้าฉันเป็นคนขับที่แย่จริงๆ แต่ฉันมีประวัติที่สะอาดเพราะทีมทนายความของฉัน ดังนั้นการประกันภัยอาจเป็นข้อเสนอที่ดีสำหรับฉันแม้โดยเฉลี่ยแล้วก็ตาม หากต้องการนำแบบแผน "ร่ำรวยมาก" ไปสู่จุดสูงสุด บางทีเพื่อนบ้านที่เป็นมหาเศรษฐีนอกรีตของฉันและฉันกำลังมีความบาดหมางที่ทวีความรุนแรงขึ้น ซึ่งฉันคิดว่าจะส่งผลให้บัตเลอร์ของฉัน "บังเอิญ" ขับรถชนรถเฟอร์รารีปี 1961 อันล้ำค่าของเพื่อนบ้านฉัน