 ความขัดแย้งในการจัดสรรสินทรัพย์
การจัดสรรสินทรัพย์มีจุดประสงค์หลายอย่าง ไม่ใช่แค่การลดความเสี่ยงผ่านการกระจายประเภทสินทรัพย์ แต่ยังช่วยให้คุณรับระดับความเสี่ยงที่เหมาะสมสำหรับนักลงทุนแต่ละราย ณ เวลาที่กำหนด โดยจัดสรรให้กับสินทรัพย์ประเภทใด นักลงทุนอายุน้อยที่มีกรอบเวลายาว อาจต้องการรับความเสี่ยงมากขึ้น ลงทุนในตราสารทุนอย่างหนัก และอาจจัดการกองทุนที่มีความหลากหลาย 'การเติบโตเชิงรุก' โดยแสวงหาผลตอบแทนที่ดีกว่าตลาด คนที่อายุมากกว่าเล็กน้อยอาจต้องการถอยกลับเล็กน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ตลาดกระทิงทำให้พวกเขาได้รับผลกำไรจำนวนมาก และเริ่มที่จะ 'เอาเงินออกจากโต๊ะ' โดยอาจเริ่มสร้างสถานะตราสารหนี้บางส่วน หรือถอยกลับไปสู่ความเสี่ยงที่น้อยลงเล็กน้อย ดัชนี 'มูลค่า' หรือ 'สมดุล' กองทุน นักลงทุนที่ใกล้เกษียณหรือเกษียณอายุมักจะต้องการความเสี่ยงที่น้อยลง โดยไปที่แนวทางที่สมดุลมากขึ้นโดยลงทุนในตราสารหนี้ครึ่งหนึ่งหรือมากกว่านั้น และส่วนที่เหลือมักจะลงทุนในหุ้นประเภท 'ชิปสีน้ำเงิน' หรือ 'รายได้' กองทุน'. สิ่งนี้ช่วยให้พวกเขาสามารถปกป้องความมั่งคั่งจำนวนมากจากการสูญเสียที่อาจเกิดขึ้นในเวลาที่พวกเขาต้องพึ่งพารายได้ส่วนใหญ่ของพวกเขา สถาบันเช่นเยลมีข้อกังวลที่แตกต่างกันมาก และอาจอยู่ในโหมด 'ระยะยาว' ที่ก้าวร้าวมากกว่าเสมอ เนื่องจาก 'การเกษียณอายุ' ไม่ใช่ปัจจัยสำหรับพวกเขา พวกเขาเต็มใจที่จะลงทุนเป็นส่วนใหญ่ในรูปแบบเชิงรุก โดยใช้การกระจายความเสี่ยงเพื่อปกป้องพวกเขาจากหนึ่งในตัวเลือกเหล่านั้น 'การแทง' แต่โดยรวมแล้วก็ยังมีความเสี่ยงในระดับที่ค่อนข้างสูง มากเกินกว่าจะเหมาะสมสำหรับบุคคลที่โดยทั่วไปจะต้อง แสวงหาความปลอดภัยและรักษาผลประโยชน์เมื่อโตขึ้น ตัวอย่างเช่น ดู PDF ที่ @JLDugger ลิงก์ไว้ และสังเกตระดับความเสี่ยงโดยรวมที่ Yale กำลังดำเนินการ และนอกจากนี้ สังเกตการจัดสรรจำนวนมากที่พวกเขาทำกับสิ่งต่างๆ เช่น ไพรเวทอิควิตี้ที่มีระดับความเสี่ยง 27%+ เมื่อเทียบกับจำนวนเล็กน้อยของพวกเขา ตราสารหนี้ที่มีระดับความเสี่ยง 10% Yale มีระยะเวลาที่ยาวนานมาก และลงทุนในวิธีที่ผิดไปจากความต้องการและความกังวลของนักลงทุนรายย่อย พวกเขายังมีอย่างที่คุณชี้ให้เห็น การประหยัดต่อขนาด (โดยมีสินทรัพย์อย่างเช่น #17B?) ที่จะจ้างผู้เชี่ยวชาญที่ได้รับการพิสูจน์แล้ว และผู้เชี่ยวชาญระดับปริญญาเอกภายในของพวกเขาเองเพื่อดูแลสิ่งทั้งหมด ซึ่งทั้งหมดนี้มีนักลงทุนรายย่อยน้อยมาก มี. สำหรับนักลงทุนประเภทใดประเภทหนึ่ง การกระจายความเสี่ยงเป็นวิธีการลดความเสี่ยงโดยไม่ได้มีไข่ทั้งหมดของคุณอยู่ในตะกร้าใบเดียว ด้วยการลงทุนที่หลากหลาย (เช่น การเลือกหุ้นหลายตัว หรือกองทุนเชิงรุกที่มีแนวทางต่างกัน หรือเพียงกองทุนดัชนีเพื่อรับหุ้นหลายตัว) คุณจะได้รับการปกป้องจากการถูกกำจัดเพราะอาจเกิดขึ้นหากตัวเลือกเดียวอาจล้มเหลว ตัวอย่างเช่น ลองจินตนาการว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากคุณนำเงินทั้งหมดของคุณไปลงทุนในหุ้นตัวเดียวในปี 2548 กับบริษัทที่ทำกำไรเป็นประวัติการณ์ เช่น Lehman Brothers และปล่อยไว้จนถึงปี 2551 เมื่อหุ้นร่วง หรือแม้แต่การล่มสลายที่เร็วกว่าเช่น Enron ฯลฯ ที่ทุกคน 'ดูดี' จนกระทั่งไม่นานหลังจากที่พวกเขาล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง การจัดสรรในสินทรัพย์หลายประเภททำให้เกิดความหลากหลายในตัวมันเอง แต่คุณสามารถกระจายความหลากหลายภายในประเภทเดียวกันได้ Yale ใช้การกระจายความเสี่ยงในสินทรัพย์หลายประเภทเพื่อให้มีความเสี่ยงต่ำกว่าการลงทุนในสินทรัพย์ประเภทเดียว เช่น ตราสารทุน แต่การจัดสรรของพวกเขาให้เงินทุนมากขึ้นในระดับความเสี่ยงสูงและเงินทุนของพวกเขาน้อยลงมากในระดับความเสี่ยงต่ำที่สุด เช่น ตราสารหนี้