 การออม/ลงทุน 15% ของรายได้ของคุณตั้งแต่อายุ 25 ปี จะทำให้คุณเป็นเศรษฐีได้หรือไม่?
คนอื่นได้แสดงให้เห็นถึงผลกระทบของดอกเบี้ยทบต้นสำหรับคำถามนี้แล้ว ฉันต้องการเพิ่มมุมมองที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง โปรดทราบว่าบทความกล่าวว่าหากคุณทำตามสูตรง่ายๆ นี้ได้ตลอดอาชีพการทำงาน คุณจะเอาชนะนักลงทุนมืออาชีพส่วนใหญ่ได้อย่างแน่นอน [...] คุณน่าจะสะสมเงินออมได้มากพอที่จะเกษียณได้อย่างสบาย (ประเด็นหลังอาจเป็นเครื่องหมายที่ใช้งานได้จริงมากกว่าล้านตามอำเภอใจ (รูปี? ดอลลาร์?) ประเด็นของฉันคือกลุ่มคนที่ทิ้งค่าจ้างต้น (ต่ำกว่า) เพียงเล็กน้อยและเก็บไว้ลงทุนเป็นเวลาหลายทศวรรษ แสดงลักษณะ (อย่างน้อย) สองประการที่จะสร้างความแตกต่างอย่างมากให้กับคนทั่วไป (ตะวันตก) พวกเขาอาจสัมพันธ์กันแม้ว่า: คนที่ไม่ถูกล่อลวงหรือไม่สามารถต้านทานสิ่งล่อใจที่จะใช้จ่าย (เกือบ) รายได้ทั้งหมดของพวกเขาอาจเป็น มีแนวโน้มที่จะไม่แตะต้องเงินออมหรือการลงทุน (ในประเทศของฉัน ผู้คนชอบมองว่าตัวเองเป็น "แชมป์โลกด้านการออม" แต่หากคุณพูดคุยกับผู้คน คุณจะพบว่ามีหลายคนพูดถึงการออมสำหรับวันหยุดหน้า [ซึ่งตรงข้ามกับ การออมเพื่อการเกษียณ].) นอกจากนี้ หากคุณดำเนินการด้วยวิธีนี้นานก่อนที่คุณจะสามารถเกษียณได้ คุณจะมีความเป็นอิสระในระดับสัมพัทธ์ ซึ่งจะทำให้คุณมีตำแหน่งที่ดีขึ้นมากในการเจรจาค่าจ้าง เนื่องจากคุณไม่จำเป็นต้องรับค่าจ้างก้อนแรกที่จ่ายไม่ดี งานที่มาพร้อมเพื่อความอยู่รอด แต่สามารถรอและดูและเจรจาเพื่อให้ได้งานที่ดีกว่า ในทางจิตวิทยา ดูเหมือนว่าจะง่ายกว่าที่จะเพิ่มการใช้จ่ายให้ต่ำกว่ารายได้ที่เพิ่มขึ้นอย่างสม่ำเสมอ แทนที่จะลดค่าใช้จ่ายลงเมื่อคุณใช้จ่ายเกินตัว มีงานวิจัยที่พบว่าโดยเฉลี่ยแล้วเจ้าของบ้านมีฐานะร่ำรวยมากกว่าคนที่อาศัยอยู่ในอพาร์ทเมนต์ให้เช่า (ฉันกำลังพูดถึงประเทศเยอรมนีเป็นส่วนใหญ่ การเช่าเป็นเรื่องปกติและไม่ได้บ่งบอกถึงความยากจน แต่การค้นพบที่คล้ายกันนี้ได้รับการอธิบายในสหรัฐอเมริกาด้วย) แม้ว่าใครก็ตามที่เอาเงินเพิ่มเติมจากที่เจ้าของบ้านใส่เข้าไปในบ้านของพวกเขามากกว่าค่าเช่าและลงทุนในรูปแบบอื่น ๆ จะให้ผลตอบแทนที่มีมูลค่ามากกว่าบ้าน ความแตกต่างส่วนใหญ่มีสาเหตุมาจากข้อเท็จจริงที่ว่าการซื้อและผ่อนบ้านบังคับให้มีการใช้จ่ายและการออมที่ต่ำ และพบว่าหลังจากผ่านไปหลายทศวรรษของเจ้าของบ้านที่ผ่อนดาวน์มักจะใช้จ่ายน้อยกว่าเพื่อนร่วมทางเศรษฐกิจและสังคมที่เช่าอยู่ กลุ่มที่อธิบายในคำถามนี้คือกลุ่มที่ไม่ต้องการความช่วยเหลือทางจิตใจในการบังคับให้ออม นอกจากนี้ หากไม่เกี่ยวกับเงินล้านที่ตายตัว แต่เป็นการไปถึงระดับความมั่งคั่งที่ทำให้คุณเกษียณได้: คนที่มีนิสัยใช้จ่ายปานกลางในวัยผู้ใหญ่มานานหลายทศวรรษมักจะสามารถใช้ชีวิตในวัยเกษียณได้ดีกว่าคนอื่นๆ มาก ที่หันไปใช้ชีวิตบริโภคสูงแทน (เช่น เจ้าของบ้านอีกแล้ว) การประมาณการของฉันคือผลกระทบเหล่านี้ประกอบกันในลักษณะที่สำคัญกว่าผลกระทบแบบทบต้น "ปกติ" ของดอกเบี้ย - และยิ่งกว่านั้นถ้าคุณดูที่ดอกเบี้ยเทียบกับอัตราเงินเฟ้อ นั่นคือกำลังซื้อของการลงทุนในชีวิตประจำวันของคุณ โปรดทราบว่าพวกเขายังทำให้กลุ่มที่มีปัญหามีความยืดหยุ่นมากขึ้นในกรณีที่เกิดความผิดพลาดของตลาดมากกว่าคนทั่วไปที่ไม่มีเงินออม (โปรดทราบว่าการล่มสลายของตลาดทำให้เกิดความเสี่ยงในการสูญเสียงานเพิ่มขึ้น) นอกประเด็นเล็กน้อย: ฉันไม่รู้ว่าการประหยัดเงิน 50 USD จาก 50 USD ในปากีสถานนั้นยากเพียงใด - ดังนั้นจึงไม่สามารถแสดงความคิดเห็นได้ว่าความพยายามในการออมที่เรียกร้องในเอกสารนั้นเทียบเท่า/สูง/ต่ำกว่าที่คุณบรรลุหรือไม่ ฉันพบว่าการพยายามรักษาชีวิตนักเรียน (เช่น การใช้จ่ายที่อยู่ในขอบเขตของนักเรียน) สำหรับปีแรกในวิชาชีพสามารถช่วยให้เริ่มไข่ในรังได้ (ประสบการณ์ในยุโรป - อีกครั้ง ไม่แน่ใจว่าใช้ได้ในปากีสถานหรือไม่)