 เขียนบทกวีที่เปรียบเทียบธรรมชาติกับอารมณ์ของมนุษย์
 ต้นไม้พลิ้วไหวในสายลมอ่อน ๆ ราวกับคลื่นแห่งอารมณ์ที่ดูเหมือนจะหยุดนิ่ง ดวงตะวันส่องผ่านหมู่เมฆเป็นสีเทา เบิกบานเศร้าหมองเหมือนวันใหม่ กระแสน้ำที่เชี่ยวกราก ราวกับความรู้สึกเร่าร้อนภายในใจ ดวงดาวที่ล่องลอยบนท้องฟ้ายามค่ำคืน เตือนเราถึงวันเวลาที่ล่วงเลยไป เมฆเคลื่อนตัวเหนือภูเขาสูงตระหง่าน ขึ้นๆ ลงๆ เหมือนถอนใจ สายลมที่พัดผ่านต้นไม้ใบหญ้า ราวกับความโศกเศร้าที่ปวดร้าวเมื่อหวนคิดถึงอดีต ธรรมชาติมีวิธีการสื่ออารมณ์ของมันเอง เป็นความคิดที่เรามักจะต้องขบคิด เป็นสิ่งที่เราต้องจดจำ เพราะความงามของมันเป็นสิ่งที่น่าลิ้มลอง