 เขียนเรื่องสั้นเกี่ยวกับหญิงชรากับแมวเลี้ยงของเธอ
นางซูซาน หญิงชรา อาศัยอยู่ตามลำพังในกระท่อมเล็กๆ ในป่า เธอมีแมวเลี้ยงชื่อคาราเมล ซึ่งเป็นเพื่อนที่ซื่อสัตย์และเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ มักจะเห็นพวกเขาออกไปเดินเล่นรอบๆ ละแวกนั้น ซึ่งเป็นภาพที่คนในท้องถิ่นทุกคนคุ้นเคย แม้ผู้หญิงจะอายุมาก แต่เธอก็ยังรู้สึกมีชีวิตชีวากับคาราเมล พวกมันจะใช้เวลาเล่นด้วยกันหลายชั่วโมง วิ่งรอบสวนและไล่ตามหางของกันและกัน แม้ในเวลาที่ Mrs. Susan จะงีบหลับ Caramel ก็จะขดตัวอยู่ข้างๆ เธอ และมักจะกรนดังกว่าเธอ นางซูซานรักอิสระเสมอ แต่คาราเมลกลับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยเสมอ เหมือนมีคนอยู่กับเธอตลอดเวลา ทุกที่ที่เธอไป คาราเมลก็ไปด้วย ไม่เคยห่างหายจากเธอไป ในฤดูใบไม้ร่วง วันที่ Mrs. Susan นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนเก้าอี้ Caramel จะนอนบนตักของเธอและส่งเสียงฟี้อย่างพอใจ Mrs. Susan รู้ว่าวันหนึ่งเธอจะไม่สามารถดูแลสัตว์เลี้ยงที่เธอรักได้อีกต่อไป แต่สำหรับตอนนี้ สายสัมพันธ์ของพวกเขายังไม่แตกสลาย และเธอก็หวงแหนช่วงเวลาพิเศษของพวกเขาด้วยกัน