 การพังทลายของตลาดหุ้นในปี 2551-2552 — อะไรทำให้เกิดการลดลงครั้งที่สอง?
อันดับแรก ฉันต้องการใช้แผนภูมิที่ดีกว่า ในความคิดของฉัน แผนภูมิเส้นปิดของวันจะบดบังข้อมูลที่สำคัญจำนวนมาก นี่คือแผนภูมิบันทึก OHLC รายวัน: การลดลงครั้งแรกจากการปิด 1,099.23 ในวันที่ 3 ต.ค. อยู่ที่ 839.8 ระหว่างวัน และปิดที่ 899.22 ในวันที่ 10 ต.ค. หลังจากนี้ ตลาดยังคงมีความผันผวนมากและแตะระดับต่ำสุดที่ 747.78 ในวันที่ 20 พ.ย. ซึ่งเป็นการปิด สูงกว่านี้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น มีการซื้อขายสูงถึง 934.70 ในวันที่ 6 ม.ค. 2552 แต่ตลอดช่วงวันที่ 24 พ.ย. - 13 ก.พ. อยู่ในช่วงการซื้อขายประมาณ 800-900 อย่างไรก็ตาม รายงานข่าวในสมัยนั้นมักพูดทำนองว่า "นี่จะไม่ใช่การฟื้นตัวเป็นรูปตัววี แต่จะเป็นรูปตัวยู" การลดลงประมาณหนึ่งสัปดาห์ที่คุณเห็นในวันที่ 27 ก.พ. - 9 มี.ค. ทำระดับต่ำสุดระหว่างวันที่ 666.79 (ต่ำกว่าระดับต่ำสุดก่อนหน้าประมาณ 11%) เมื่อมองแวบแรกดูเหมือนจะเป็นเพียงความต่อเนื่องของแนวโน้มก่อนหน้า อย่างไรก็ตาม... แนวโน้มขาขึ้นในวันที่ 10 มี.ค. เริ่มต้นด้วยบทความข่าวต่างๆ (เช่น บทความนี้) ซึ่งผมจำได้ว่าในขณะนั้นได้แนะนำสิ่งต่างๆ เช่น การคืนสถานะส่วนต่างๆ ของกฎหมาย Glass–Steagall Act ปี 1933 ซึ่งถูกยกเลิกโดย Gramm–Leach–Bliley กระทำ. แม้ว่าความพยายามเหล่านี้ดูเหมือนจะไม่ประสบผลสำเร็จ แต่การส่งโทรเลขที่แพร่หลายของความพยายามดังกล่าวในสื่อดูเหมือนจะตรงกันข้ามกับความคิดทั่วไปที่ฉันเห็นแพร่หลายในฟอรัมและที่อื่น ๆ ที่ว่า "เราจะอยู่ในความยุ่งเหยิงนี้ตลอดไป ตลาดมี ไม่ต้องไปไหนนอกจากลง ดังนั้นการปิดตลาดจึงเป็นความคิดที่ดีในตอนนี้" ฉันไม่พบบทความเอง แต่ประเด็นสำคัญประการหนึ่งคือกฎ "ขาขึ้น" ในการขายชอร์ต: แหล่งที่มา จากมุมมองนี้ การดิ่งลงครั้งสุดท้ายไม่ได้ขับเคลื่อนมากนักจากการตระหนักว่าเศรษฐกิจกำลังอยู่ในภาวะวิกฤติ ห้องสุขา (เพราะมันลดราคาตั้งแต่หยดแรกจริงๆ และอย่างน้อยปลายเดือนพฤศจิกายนก็คิดราคาออกมาแล้ว) ตรงกันข้ามกับด้านบนของตลาด ซึ่งตอนนี้คุณเริ่มเห็นนักลงทุนรายย่อยกระโดดขึ้นไปบนขบวนรถและตัดสินใจว่าตอนนี้เป็นเวลาสำหรับการขาย (ชอร์ต) ข้อเท็จจริงที่ว่ากฎ up-tick นั้นน่าจะถูกนำกลับมาใช้ใหม่มีผลที่เห็นได้ชัดเจนในการหยุดสไลด์สุดท้าย