 เหตุใดตัวเลือกจึงเสียเวลาเร็วขึ้นเมื่อใกล้หมดอายุ
นี่เป็นเพราะความผันผวนเป็นแบบสะสมและยิ่งมีเวลาน้อย ความผันผวนสะสมก็ยิ่งน้อยลง ค่าเวลาและค่าออปชั่นเชื่อมโยงกับมูลค่าของข้อมูลอ้างอิง มูลค่าของหลักทรัพย์อ้างอิง (หุ้น) ค่อนข้างได้รับอิทธิพลจากความผันผวน การเคลื่อนไหวของราคาที่เป็นไปได้ในช่วงเวลาที่กำหนด ความผันผวนสามสิบวันมีการแพร่กระจายของมูลค่าที่กว้างกว่าสองวัน เนื่องจากแต่ละวันได้รับประโยชน์จากการเปลี่ยนแปลงราคาที่เป็นไปได้ของวันก่อนหน้า ดังนั้น หากหุ้นสามารถขยับขึ้นได้ถึง +/- 1% ในหนึ่งวัน การทบต้นหลังจาก 5 วันอาจเป็น +5%, +0% หรือ -5% กล่าวอีกนัยหนึ่ง นี่คือความผันผวนแบบทบต้น เวลาที่น้อยลงหมายถึงความผันผวนที่น้อยลง ซึ่งเป็นรูปทรงเรขาคณิตและไม่เป็นเส้นตรง ความผันผวนที่น้อยลงจะทำให้มูลค่าของหลักทรัพย์อ้างอิงลดลง ดู Black-Scholes สำหรับการสนทนาทางเทคนิคเพิ่มเติมเกี่ยวกับแนวคิดนี้ กรอบเวลาที่สั้นกว่าจนกว่าออปชั่นจะหมดอายุหมายถึงวันที่มีความผันผวนทบต้นน้อยลง ดังนั้นการเปลี่ยนแปลงที่คาดไว้ในพื้นฐานจะลดลงทางเรขาคณิต โอกาสที่ดีคือราคาที่ T-5 วันจะใกล้เคียงกับราคาที่ T-0 ซึ่งมากกว่าราคาที่ T-30 หรือ T-90 มาก นอกจากนี้ ค่าเวลาของตัวเลือกอเมริกันคือค่าใส่โดยนัย (หรือการเรียกโดยนัย) ในขณะที่ตัวเลือก "อเมริกัน" ให้คุณใช้ก่อนหมดอายุได้ (ไม่เหมือนกับตัวเลือก "ยุโรป" ที่ใช้เมื่อหมดอายุเท่านั้น) มีตัวเลือกใส่โดยนัยในการโทร (หรือโทรโดยปริยายในตัวเลือกใส่) หากคุณมีตัวเลือกการโทรแบบอเมริกันเป็นเวลา 60 วันและเงินจะเข้าสู่เงินภายใน 30 วัน คุณสามารถใช้สิทธิได้ตั้งแต่เนิ่นๆ ตามสัญญา หุ้นนั้นจะเป็นของคุณหากคุณจ่ายเงิน (หรือในการขาย คุณสามารถขายได้ทุกเมื่อที่คุณตัดสินใจ) ในบางกรณี การดำเนินการนี้อาจสมเหตุสมผล (หากคุณต้องการได้รับผลตอบแทนทันทีหรือคุณคาดว่าราคานี้เป็นสถานการณ์ราคาที่ดีที่สุด) แต่คุณอาจต้องการดูราคา หากราคาขยับต่อไป กำไรของคุณเมื่อคุณใช้การโทรอาจดียิ่งขึ้นไปอีก หากราคากลับออกจากเงิน คุณก็ได้รับประโยชน์จากการใส่โดยปริยาย เหมือนกับว่าคุณใช้ออปชันเมื่อเงินไหลเข้า จากนั้นขายหุ้นและรับเงินสดคืนเมื่อหุ้นหมดเงิน แม้ว่าจะไม่มีธุรกรรมเกิดขึ้นจริง และทั้งหมดนี้เป็นเพียงนัยยะ ดังนั้นค่าเวลาของตัวเลือกแบบอเมริกันจึงมีตัวเลือกโดยปริยายที่จะไม่ใช้ก่อนกำหนด มูลค่าของตัวเลือกโดยปริยายก็ลดลงแบบไม่เชิงเส้นเช่นกัน เนื่องจากมูลค่าของตัวเลือกโดยนัยนั้นอยู่ภายใต้หลักการประเมินเดียวกัน แต่หลักการที่ใหญ่กว่าสำหรับทั้งสองคือความผันผวนแบบทบต้นซึ่งลดลงทางเรขาคณิต