 เหตุใดคำแนะนำการลงทุนที่โดดเด่นสำหรับบุคคลทั่วไปในการใช้กองทุนรวม กองทุนซื้อขายแลกเปลี่ยน (ETFs) ฯลฯ
คำถามที่ดี! แม้ว่าการลงทุนในหุ้นรายตัวจะมีประโยชน์มากในฐานะประสบการณ์การเรียนรู้ แต่ความเห็นของฉันคือการเน้นพอร์ตทั้งหมดไปที่หุ้นของบริษัทไม่กี่แห่งนั้นเป็นข้อผิดพลาดสำหรับนักลงทุนส่วนใหญ่ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับมือใหม่ด้วยเหตุผลหลายประการ ท้ายที่สุดแล้ว มีนักลงทุนมืออาชีพเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เคยเอาชนะตลาดในระยะยาวด้วยการเลือกหุ้น ดังนั้นมันจึงคุ้มค่าที่จะลองหรือไม่? ถ้าคุณทำได้ ฉันจะบอกว่าไปทำงานที่ Wall Street และขอให้คุณโชคดี การกระจายการลงทุน สำหรับนักลงทุนหลายๆ คน การกระจายความเสี่ยงเป็นเหตุผลสำคัญที่ต้องใช้ ETF หรือกองทุนดัชนี หากพวกเขามุ่งเน้นไปที่บางภาคส่วนหรือบางบริษัท มีแนวโน้มว่าพวกเขาจะมีความเสี่ยงที่ไม่สมดุลและอาจมีความเสี่ยงด้านลบที่ใหญ่กว่าตลาดโดยรวม กล่าวคือ "อย่าใส่ทั้งหมด ไข่ของคุณในตะกร้าใบเดียว" การกระจายความเสี่ยงมีความสำคัญเนื่องจากธรรมชาติของการลงทุนแบบทบต้น - หากคุณได้รับผลกระทบอย่างมาก คุณจะใช้เวลานานในการกู้คืน เนื่องจากผลกำไรในอนาคตทั้งหมดของคุณจะสร้างจากฐานที่เล็กกว่า นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่นักลงทุนอายุน้อยมักมีตำแหน่งที่ใหญ่กว่าในตราสารทุน เนื่องจากพวกเขามีเวลาฟื้นตัวนานกว่าจากการลดลงของตลาดอย่างมีนัยสำคัญ แม้ว่าจะเป็นไปได้มากที่จะสร้างพอร์ตโฟลิโอที่สมดุลและหลากหลายจากหุ้นแต่ละตัว แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผมแนะนำสำหรับนักลงทุนรายใหม่ และจำเป็นต้องมีความเข้าใจในระดับวิทยาลัยอย่างมากเกี่ยวกับการลงทุน และไม่ว่าในกรณีใด พอร์ตโฟลิโอนี้จะต้องมี ชายแดนที่มีประสิทธิภาพแยกจากกันมากกว่าตลาดโดยรวม ความผันผวนต่ำ การเลือกหุ้นแต่ละตัวหรือแต่ละกลุ่มอาจเพิ่มหรือลดความผันผวนโดยรวมของพอร์ตโฟลิโอเมื่อเทียบกับตลาดได้อย่างมีนัยสำคัญ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากหุ้นมีวัฏจักรสูงหรือมีความสัมพันธ์กับปัจจัยตลาดเดียวกัน ดังนั้น หากพวกเขากำลังซื้อหุ้นเทคโนโลยี พวกเขาอาจเห็นการแกว่งขึ้นและลงที่ใหญ่กว่าเมื่อเทียบกับตลาดโดยรวม หรือเห็นผลตรงกันข้ามในกรณีของสาธารณูปโภค กล่าวอีกนัยหนึ่ง การเป็นเจ้าของตะกร้าหุ้นรายตัวอาจส่งผลให้เกิดความผันผวน/โปรไฟล์เบต้าโดยไม่ได้ตั้งใจ ต้นทุนการซื้อขายและภาษีที่ต่ำกว่า นักลงทุนที่ซื้อหุ้นรายตัวมักจะซื้อขายมากขึ้นเพื่อพยายามเอาชนะตลาด หลังจากคิดค่าคอมมิชชั่น ต้นทุนการทำธุรกรรม (ส่วนต่างราคาเสนอซื้อ/เสนอขาย) และภาษีแล้ว นักลงทุนรายย่อยส่วนใหญ่ได้รับผลตอบแทนเพียงเศษเสี้ยวของผลตอบแทนเฉลี่ยของตลาด การศึกษาทางวิชาการที่มีชื่อเสียงชิ้นหนึ่งพบว่านักลงทุนที่เทรดตามตลาดหุ้นมากขึ้น การซื้อขายยังมีแนวโน้มที่จะต้องเสียภาษีสูงขึ้น เนื่องจากกำไรระยะสั้น (<1 ปี) จะถูกเก็บภาษีในอัตราภาษีเงินได้ส่วนเพิ่มที่สูงกว่ากำไรจากการขายหุ้นในระยะยาว นักลงทุนมักจะซื้อขายเนื่องจากความล้มเหลวทางพฤติกรรม เช่น พยายามจับเวลาตลาด มั่นใจมากเกินไป เก็งกำไรในหุ้นแทนการลงทุนระยะยาว ติดตามสิ่งที่คนอื่นทำ และเข้าและออกจากตลาดอันเป็นผลมาจากอารมณ์ ปฏิกิริยาต่อความผันผวน (เช่น ซื้อเมื่อหุ้นขึ้นสูง/ขึ้น และขายเมื่อหุ้นลง/ลงต่ำ) การลงทุนในกองทุนดัชนีอาจมีค่าธรรมเนียมเพียงเล็กน้อยและเป็นการกีดกันพฤติกรรมที่ทำให้นักลงทุนต้องเสียค่าใช้จ่ายในการซื้อขายมากเกินไป สิ่งนี้สามารถสร้างความแตกต่างอย่างมากในระยะยาวเนื่องจากค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมและภาษีที่เพิ่มขึ้นอย่างมากเมื่อเวลาผ่านไป ยากที่จะเอาชนะตลาดได้เนื่องจากตลาดค่อนข้างมีประสิทธิภาพ อีกเหตุผลหนึ่งในการใช้เงินทุนคือมีเหตุผลที่จะถือว่า ณ เวลาใดเวลาหนึ่ง ตลาดมีการกำหนดราคาหลักทรัพย์ที่ดีพอสมควรโดยอิงจากข้อมูลที่ทราบทั้งหมด กล่าวอีกนัยหนึ่ง หากหุ้นตัวหนึ่งซื้อขายที่ P/E ต่ำเมื่อเทียบกับตลาด แสดงว่าตลาดโดยรวมได้ตัดสินแล้วว่ามีเหตุผลที่ดีสำหรับการประเมินมูลค่านี้ แนวคิดนี้ตั้งอยู่บนสมมติฐานที่ว่ามีนักวิเคราะห์และเทรดเดอร์มืออาชีพจำนวนมากอยู่แล้วที่มองหาโอกาสในการเก็งกำไรซึ่งโอกาสดังกล่าวมีอยู่ไม่กี่แห่ง และที่ซึ่งมีอยู่นั้นจะคงอยู่เพียงระยะเวลาสั้นๆ หากคุณยอมรับทฤษฎีนี้โดยทั่วไป (เห็นได้ชัดว่าตลาดไม่ได้สมบูรณ์แบบ) มีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับการกำหนดราคาที่นักลงทุนมือใหม่โดยเฉลี่ยสามารถให้ความรู้ที่จำกัดเกี่ยวกับตลาดและการวิจัยเพียงไม่กี่ชั่วโมง อาจเป็นไปได้มากกว่าที่โอกาสที่ระบุโดยมือใหม่จะสะท้อนถึงการละเว้นข้อมูลที่เกี่ยวข้อง การพยายามทำเงินด้วยวิธีนี้จึงกลายเป็นการเดิมพันที่นักลงทุนมืออาชีพที่ได้รับแจ้งคนอื่นคิดผิดและคุณคิดถูก (เช่น เทรดเดอร์ออปชั่น) ราคาเป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ (ทำตัวเหมือนการเดิน "สุ่ม") หากคุณต้องการทำเงินในฐานะนักลงทุนระยะยาว/เจ้าของแทนที่จะเป็นนักเก็งกำไร/ผู้ค้า การเปลี่ยนแปลงราคาสินทรัพย์ส่วนใหญ่ในอนาคตจะเป็นผลมาจากเหตุการณ์และข้อมูลในอนาคต ที่ยังไม่ทราบ เนื่องจากไม่มีใครรู้ว่าโลกจะเปลี่ยนไปอย่างไร หรือใครจะเป็นผู้ชนะหรือผู้แพ้ในวันพรุ่งนี้ น้อยกว่านี้มากในอีก 30 ปีข้างหน้า บางครั้งสิ่งนี้จึงเรียกว่า "การเดินแบบสุ่ม" คุณสามารถชี้ไปที่การวิเคราะห์ปัจจัยพื้นฐานและพูดว่า "บริษัท X มีกระแสเงินสดอิสระที่ดี ดังนั้นฉันจะลงทุนในสิ่งเหล่านี้" แต่ท้ายที่สุดแล้ว ปัญหาของการวิเคราะห์ประเภทนี้ก็คือ คนอื่นๆ ก็ทำไปแล้วเช่นกัน ตัวอย่างเช่น วอร์เรน บัฟเฟตต์รู้ราคาที่เขาจะซื้อทุกบริษัทที่เขาสนใจอยู่แล้ว เมื่อคนอื่นๆ สามารถทำการวิเคราะห์แบบเดียวกันกับคุณได้ ราคาได้สะท้อนถึงการที่ตลาดใช้ข้อมูลสาธารณะนั้นแล้ว (ทฤษฎีตลาดที่มีประสิทธิภาพ) และสิ่งที่เหลืออยู่คือสิ่งที่ไม่รู้ (ฉันจะไม่ใช้คำว่า "สุ่ม") โดยรวมแล้ว ฉันคิดว่ามีความเป็นไปได้สูงที่นักลงทุนรายบุคคลจะทำผิดพลาดเล็กน้อยกับหุ้นรายตัวที่มีอายุมากกว่า 20 ปี ซึ่งจะทำให้เสียค่าใช้จ่ายสูง และฉันคิดว่านักลงทุนส่วนใหญ่ต้องการความสมดุลของความเสี่ยงและผลตอบแทนเมื่อเทียบกับผลตอบแทนที่มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ กลับไม่มีส่วนได้เสียในการพัฒนาความรู้ด้านหุ้นอย่างมืออาชีพ ฉันคิดว่ากลยุทธ์ที่ดีกว่าสำหรับนักลงทุนส่วนใหญ่คือการแบ่งปันผลกำไรในอนาคตของบริษัทที่ซื้อโดยถือพอร์ตโฟลิโอที่มีความหลากหลายดีในระยะยาว และเพื่อหลีกเลี่ยงการตัดสินใจจำนวนมากเกี่ยวกับหุ้นที่จะเป็นเจ้าของ