 สมการที่จะตัดสินว่าหุ้นถูกขายมากเกินไปหรือไม่และขายเท่าไหร่?
ตามความรู้ของฉัน ไม่มีสมการสากล ดังนั้นสิ่งนี้อาจแตกต่างกันไปตามบุคคล/บริษัท สมการที่ฉันใช้ (นอกเหนือจากการวัดความเชื่อมั่น) เป็นสมการด้านล่าง ซึ่งมีความเสี่ยงในตัวของมันเอง: สมการนี้ถือว่าประเด็นสำคัญสองประเด็น: อะไรก็ตามที่มากกว่า 1.2 จะถือว่าขายมากเกินไปหากใช้เงื่อนไขทั้งสองข้อ สาเหตุของภาวะตลาดหมีคือนั่นคือเวลาที่หุ้นโดยทั่วไป "ขาย" และถ้าบริษัทมีงบดุลที่มั่นคง แม้ว่าจะอยู่ในช่วงขาลง ในขณะที่กำไรของพวกเขาอาจลดลงบ้าง ค่าที่มากกว่า 1.2 อาจบ่งชี้ว่าบริษัทมีการขายมากเกินไป . ตัวอย่างนี้คือการลงทุนของ Warren Buffett ใน Wells Fargo ในปี 2009 (ประมาณเดือนมีนาคม) เมื่อ WFC มีมูลค่าประมาณ 7-9 ต่อหุ้น แม้ว่าโลกการธนาคารจะประสบกับวิกฤต แต่บัฟเฟตต์เห็นว่า WFC ยังคงมีงบดุลที่มั่นคง แม้ว่ากำไรจะลดลงก็ตาม ตรรกะที่ขาดหายไปของนักลงทุนจำนวนมากคือผลกำไรที่ลดลง - หากคุณดูที่ตัวเลขรายได้ต่อหัว คนอเมริกันสูญเสียรายได้บางส่วน แต่ยังไม่เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าหุ้นร่วง 50%+ จากระดับสูงสุดเมื่อประเมินธุรกิจและงบดุล ตลาดก็จับสิ่งนี้อย่างรวดเร็วเช่นกัน - ภายในสองเดือน WFC มีมูลค่าเกือบ 30 ดอลลาร์ต่อหุ้น จากข้อสังเกตที่น่าสนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ ปัจจุบัน WFC จ่ายเงินปันผล 1.20 ดอลลาร์ต่อปี คนที่ซื้อหุ้นในราคา 7 ดอลลาร์ต่อหุ้นจะได้รับผลตอบแทน 17%+ จากการลงทุน 7 ดอลลาร์ต่อหุ้น อย่างไรก็ตาม สมการนี้ไม่ได้ปราศจากความเสี่ยง บริษัทอาจมีงบดุลที่มั่นคง แต่ลงเอยด้วยการกู้ยืมเงินมากขึ้นในขณะที่สูญเสียผลกำไรจำนวนมาก ซึ่งนักลงทุนทราบดีเกี่ยวกับเฉพาะกิจ (เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นหลายครั้ง) ทันใดนั้น สิ่งที่ "ดู" จะขายดี กลายเป็นคนซื้อเพนนีด้วยเงินดอลลาร์ นี่คือเหตุผลที่ตามความรู้ของฉัน ไม่มีการใช้สมการสากล ราวกับว่ามีอยู่จริง กองทุนเฮดจ์ฟันด์ กองทุนรวม ฯลฯ ทุกแห่งจะใช้สมการนี้ ข้อสังเกตประการสุดท้าย: เนื่องจากผู้ค้าโรบอตกลายเป็นเรื่องปกติมากขึ้น ฉันไม่แน่ใจว่าเราจะได้เห็นโอกาสประเภทนี้อีกหรือไม่ ปี 2009 เสนอข้อเสนอที่ยอดเยี่ยม แต่หุ่นยนต์เทรดเดอร์สามารถสร้างได้อย่างง่ายดายด้วยสมการข้างต้น (หรือสมการที่คล้ายกัน) หมายความว่าทันทีที่เรามีสภาพแวดล้อมแบบนั้น หุ้นทั้งหมดที่เหมาะกับสถานการณ์นั้นจะถูกซื้อ ดันค่า PE ของพวกเขาให้สูงขึ้น บางบริษัทอาจยินดีรับ "ความเสี่ยงทั้งหมด" หากพวกเขาประเมินว่าสมการนี้ใช้ได้ผลกับบริษัทมากกว่า n% (โดยเฉพาะอย่างยิ่งหาก n% นั้นให้ผลตอบแทน m% ที่มากกว่าการขาดทุน) ข้อได้เปรียบเพียงอย่างเดียวที่นักลงทุนรายย่อยอาจมีก็คือ บริษัทขนาดใหญ่เหล่านี้ที่มีโรบอตเทรดเดอร์มีเลเวอเรจมากเกินไปในการลงทุนที่ไม่ดี และด้วยการลดลง พวกเขาไม่สามารถทำการลงทุนที่ดีได้จนกว่าจะสายเกินไป โปรดจำไว้ว่า ในท้ายที่สุด สมการจะถือว่าบุคคล/บริษัทมีเงินสดให้ใช้ฟรี (นี่เป็นปัญหาสำหรับบริษัทการลงทุนขนาดใหญ่หลายแห่งในปี 2552 ด้วยเช่นกัน เนื่องจากพวกเขาใช้เงินกู้มากเกินไปในหนี้เสีย)