 เขียนเรื่องราว 500 คำในแนวสยองขวัญ
มันเป็นคืนที่หนาวเย็นและมืดมิดขณะที่ฉันเดินทางไปยังจุดหมายปลายทางสุดท้ายที่ชานเมือง ฉันเดินทางมาหลายชั่วโมง ใจฉันเต้นรัวเมื่อคิดว่าจะเจออะไร หมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งซ่อนตัวอยู่ในความมืด และฉันสงสัยว่ามีใครเคยมาที่นี่มาก่อนไหม ฉันเดินไปตามถนนอย่างช้าๆ ถึงจุดศูนย์กลางที่ฉันคาดว่าจะพบต้นตอของความกลัวทั้งหมดของฉัน ฉันเอาชนะความกลัว แต่ฉันรู้ว่าฉันต้องไปต่อ ฉันก้าวเข้าไปในห้องโดยสารเก่าๆ และความมืดดูเหมือนจะกลืนกินฉัน ฉันรู้สึกได้ถึงสิ่งที่หนักอึ้งในอากาศ และขนลุกไปตามผิวหนังของฉัน ฉันเดินลึกเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง และขณะที่ฉันไป ฉันเริ่มสร้างรูปร่างที่ไม่มั่นคง เสียงกระซิบเบา ๆ และเสียงกรีดร้องที่ห่างไกลเต็มไปในอากาศ บนผนังมีเชือกกระดูก สัญลักษณ์ที่วาดด้วยเลือด และสัญลักษณ์ที่สลักด้วยหิน ความเย็นยะเยือกแล่นผ่านตัวฉัน และฉันก็ตระหนักว่านี่คือสถานที่ที่ไม่มีใครคิดถูกที่จะกล้าเสี่ยง แต่ตอนนี้ฉันมาไกลเกินไปแล้ว และฉันรู้ว่าฉันต้องไปต่อ ฉันเดินไปตามโถงทางเดินยาว เสียงฝีเท้าของฉันสะท้อนอยู่ในความเงียบ ฉันมาถึงจุดสิ้นสุดและเผชิญหน้ากับร่างในชุดคลุมสีเข้ม มันเป็นที่มาของความหวาดกลัวในหมู่บ้าน สิ่งมีชีวิตที่มีพลังมหาศาลและความชั่วร้ายที่ไม่สามารถบรรยายได้ ฉันมองเข้าไปในดวงตาของมันและเห็นว่ามันกำลังรอฉันอยู่ มันกวักมือเรียกฉันไปข้างหน้า และฉันรู้ว่าฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำตาม มันพาฉันเข้าไปในห้องๆหนึ่ง และตรงกลางมีหม้อขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยบางสิ่งที่มืดมนและน่ากลัว สิ่งมีชีวิตนั้นชี้นำฉันไปที่ขอบ และฉันสัมผัสได้ถึงพลังของมันเมื่อฉันมองเข้าไปในหม้อต้ม เมื่อฉันทำอย่างนั้น โลกทั้งใบก็เริ่มสั่นสะเทือนและท้องฟ้าก็เต็มไปด้วยความมืดมิด ฉันรู้ตัวว่าได้ทำสิ่งที่เลวร้าย และฉันก็กรีดร้องเมื่อการมองเห็นของฉันจางหายไปและความมืดก็เข้าปกคลุมฉัน เมื่อฉันตื่นขึ้นฉันกลับมาที่หมู่บ้าน แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไป ฉันเผชิญกับความกลัวและรู้สึกบางอย่างที่ฉันไม่เคยรู้สึกมาก่อน ฉันไม่กลัวความมืดอีกต่อไป ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ฉันรู้ว่าฉันต้องเผชิญหน้ากับความมืดมิดไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม นี่คือเรื่องราวของฉัน ประสบการณ์ของฉันในหมู่บ้านที่ไม่รู้จัก ความกลัวเคยเป็นศัตรูตัวฉกาจของฉัน แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันสามารถเอาชนะทุกสิ่งได้ด้วยพละกำลังและความกล้าหาญ ฉันแค่ต้องจำไว้ว่าบางครั้งความมืดสามารถใช้เป็นพลังได้ ไม่ใช่ความหวาดกลัว