 บริษัทมหาชนจะขอเงินด้วยวิธีใดได้บ้าง?
มีวิธีการต่างๆ มากมายสำหรับบริษัทในการหาเงิน แต่ส่วนใหญ่จะแบ่งออกเป็น 3 ประเภท ได้แก่ รายได้ ตราสารหนี้ และตราสารทุน รายได้จะเป็นเพียงการสะสมเงินสดของบริษัทเนื่องจากการดำเนินธุรกิจ บางทีหากต้องการเงินสดด้วยเหตุผลใดเหตุผลหนึ่งในทันที ธุรกิจอาจพิจารณาขายแผนกหรือกลุ่มสินทรัพย์ให้กับบุคคลอื่น และนำเงินที่ได้ไปใช้ในส่วนอื่นของธุรกิจ หนี้คือเงินที่ (พูดง่ายๆ) บริษัทต้องชำระคืนให้กับผู้ให้กู้ตามกฎหมาย โดยน่าจะมีการจ่ายดอกเบี้ยเป็นงวด นอกเหนือจากการจ่ายดอกเบี้ย (ถ้ามี) และเงินต้น (จำนวนเดิมที่ผ่อนชำระ) ผู้ให้กู้ไม่มีสิทธิ์เพิ่มเติมในมูลค่าของบริษัท โดยพื้นฐานแล้ว หนี้นิติบุคคลมี 2 ประเภท ได้แก่ หนี้ธนาคารและพันธบัตร หนี้ธนาคารเป็นเพียงการที่บริษัทรับเงินกู้จากธนาคาร มีการเสนอขายพันธบัตรต่อสาธารณะ กล่าวคือ คุณอาจซื้อ "เทสลาบอนด์" ได้ โดยคุณให้เงินเทสลา 1,000 ดอลลาร์ และพวกเขาจะให้อัตราดอกเบี้ยตามระยะเวลาที่กำหนด และชำระคืนเงินต้นตามกำหนดเวลา ประเภทของหนี้ที่บริษัทใช้จะขึ้นอยู่กับต้นทุนที่สูงในการออกพันธบัตรสาธารณะ ความสัมพันธ์กับธนาคารปัจจุบัน และอัตราดอกเบี้ยที่บริษัทคิดว่าจะได้รับจากวิธีใดวิธีหนึ่ง ส่วนของผู้ถือหุ้น [หรือ หุ้น] คือเงินที่บริษัท (พูดง่ายๆ) ไม่น่าจะมีหน้าที่ตามกฎหมายในการชำระคืน จนกว่าบริษัทจะชำระบัญชี (ขายเมื่อสิ้นสุดอายุ) และหนี้ทั้งหมดได้รับการชำระคืนแล้ว แต่เมื่อบริษัทถูกชำระบัญชี ผู้ถือหุ้นมีสิทธิตามกฎหมายในมูลค่าทั้งหมดของบริษัท หลังจากชำระหนี้เหล่านั้นแล้ว ดังนั้นผู้ถือตราสารทุนจึงมีความเสี่ยงสูงกว่าผู้ถือตราสารหนี้ แต่พวกเขาก็สามารถแบ่งปันผลตอบแทนที่สูงกว่าได้เช่นกัน นั่นคือสาเหตุที่ราคาหุ้นมีความผันผวนมาก - มูลค่าของหุ้นแต่ละตัวจะผันผวนตามมูลค่าที่รับรู้ของทั้งบริษัท ตราสารทุนบางส่วนอาจได้รับการเสนอโดยมีกฎเฉพาะเกี่ยวกับการจ่ายเงินปันผล - อาจจำเป็น [หุ้น 'บุริมสิทธิ์' มีอัตราการจ่ายเงินปันผลที่ระบุไว้เกือบเหมือนพันธบัตร แต่ก็มีมูลค่าจำกัดที่สามารถได้รับคืนจากบริษัทด้วย] อาจจะขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของคณะกรรมการ อาจจะไม่มีวันเกิดขึ้น มี 2 วิธีกว้างๆ สำหรับบริษัทในการรับเงินจากส่วนของผู้ถือหุ้น: การเสนอขายหุ้นส่วนตัวหรือการเสนอขายต่อสาธารณะ ข้อเสนอส่วนตัวอาจเป็นร้านแม่และป๊อปเล็ก ๆ ที่ขอให้เพื่อนบ้านลงทุน 5k เพื่อที่พวกเขาจะได้ซ่อมแซมหลังคาของธุรกิจ หรืออาจเป็น 'Angel Investor' [think Shark Tank] ที่สร้างมูลค่ามหาศาลและอาจควบคุมบริษัทด้วยซ้ำ . บางทีอาจมีการเสนอขายหุ้นให้กับผู้ถือหุ้นปัจจุบันทั้งหมดก่อน การเสนอขายต่อประชาชนทั่วไปคือการเสนอขายหุ้นต่อประชาชนในตลาดหลักทรัพย์ เพื่อให้ทุกคนสามารถสมัครรับข้อมูลได้ เหตุใดบริษัทหนึ่งจึงใช้วิธีการต่างๆ เหล่านี้ขึ้นอยู่กับราคาที่รู้สึกว่าจะได้รับจากพวกเขา และบางทีอาจมีประโยชน์หรือไม่ที่จะมีผู้ถือหุ้นหลายรายเข้ามามีส่วนร่วมในธุรกิจ [เช่น: นักลงทุน Angel มีแนวโน้มที่จะมีส่วนร่วมในธุรกิจ เพื่อปกป้องการลงทุนของเขา/เธอ และความเป็นผู้นำนั้นอาจเป็นสิ่งที่บริษัทต้องการจริงๆ ไม่มากก็น้อย] การที่บริษัทเลือกที่จะรับเงินสดจากรายได้ หนี้สิน หรือส่วนของผู้ถือหุ้นนั้นขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง: (1) สินทรัพย์ / ศักยภาพในการหารายได้ที่มีอยู่ในปัจจุบัน; (2) ต้นทุนในการได้มาซึ่งเงินสด [กล่าวคือ: ต้นทุนสูงในการเสนอขายต่อสาธารณะเทียบกับต้นทุนที่ต่ำกว่าในการเพิ่มเงินกู้ธนาคาร]; และ (3) ต้นทุนต่อเนื่องของเงินสดนั้นต่อทั้งบริษัทและผู้ถือหุ้นรายอื่นในท้ายที่สุด เช่น อัตราดอกเบี้ย 3% สำหรับตราสารหนี้ เทียบกับ อัตราเงินปันผล 6% สำหรับหุ้นบุริมสิทธิ เทียบกับ อัตราเงินปันผล 5% สำหรับหุ้นสามัญ [ซึ่งจะ ส่วนแบ่งในมูลค่าสุทธิของบริษัทกับผู้ถือหุ้นปัจจุบันรายอื่นด้วย] โดยสรุป: โดยทั่วไปแล้ว รายได้จะเป็นที่ต้องการ แต่ถ้าบริษัทต้องการเงินสดทันที นั่นอาจไม่เหมาะสม ตราสารหนี้มักมีราคาถูก และโดยทั่วไปแล้วอัตราดอกเบี้ยจะต่ำกว่าอัตราเงินปันผลที่กำหนด การซื้อและรักษาตราสารทุนมักมีราคาแพง [ไม่ว่าจะโดยการจ่ายเงินปันผลหรือการลดมูลค่าสุทธิที่เป็นของผู้ถือหุ้นรายอื่นในปัจจุบัน] แต่อาจจำเป็นหากกิจการใหม่มีความเสี่ยง กล่าวคือ: ธนาคาร/ผู้ถือหุ้นกู้อาจไม่ต้องการให้ยืมเงินสำหรับแนวคิดทางเทคโนโลยีใหม่ เนื่องจากมีความเสี่ยงเกินไปที่จะได้รับดอกเบี้ยจากพวกเขา - พวกเขาต้องการเข้าถึงรายได้ที่เป็นไปได้ผ่านตราสารทุน