 ในฐานะนักลงทุน ผลข้างเคียงของ Quantitative Easing ในสหรัฐอเมริกาและสหภาพยุโรปคืออะไร?
อธิบายเรื่อง Quantitative Easing: http://www.npr.org/blogs/money/2010/10/07/130408926/quantitative-easing-explain พูดง่ายๆ ก็คือคุณพูดถูก เฟด (หรือธนาคารกลางของประเทศอื่น) โดยพื้นฐานแล้วจะสร้างเงินใหม่จำนวนมาก ซึ่งจะอัดฉีดเข้าสู่ระบบเศรษฐกิจโดยการซื้อหนี้ของรัฐบาลและสถาบัน นี่คือหนึ่งในงานหลักของธนาคารกลางสำหรับสกุลเงิน เพื่อจัดการปริมาณเงิน ซึ่งในระบบเงินตราส่วนใหญ่จะเกี่ยวข้องกับการเพิ่มปริมาณเงินอย่างช้าๆ เพื่อให้เศรษฐกิจเติบโต (หากมีเงินหมุนเวียนในระบบเศรษฐกิจไม่เพียงพอ จะสะท้อนให้เห็นการเติบโตของ GDP ที่ชะลอตัว) ในขณะที่ควบคุมอัตราเงินเฟ้อ ( การลดค่าของหน่วยเงินตราในส่วนที่เกี่ยวกับสิ่งส่วนใหญ่หรือทั้งหมดที่หน่วยจะซื้อ รวมถึงสกุลเงินอื่นๆ) สาเหตุหลักของเงินเฟ้อมีคำจำกัดความค่อนข้างง่ายว่า "มีดอลลาร์มากเกินไปในการไล่ตามสินค้าน้อยเกินไป" เมื่อความต้องการเงินสดต่ำ (เพราะคุณมีมาก) ในขณะที่ความต้องการสินค้าสูง ซัพพลายเออร์ของสินค้าเหล่านั้นจะเพิ่มราคาสินค้า (เพราะผู้คนเต็มใจที่จะจ่ายในราคาที่สูงกว่านั้น) และจะผลิตมากขึ้นด้วย . ด้วยการผ่อนคลายเชิงปริมาณ ธนาคารกลางกำลังเพิ่มปริมาณเงินหลายเปอร์เซ็นต์ของ GDP ซึ่งสูงกว่าที่จำเป็นตามปกติมาก โดยปกติจะทำให้เกิดสองสิ่งที่คุณกล่าวถึง: เงินเฟ้อ - สาเหตุหลักของเงินเฟ้อคือ "เงินดอลลาร์มากเกินไปไล่ตามสินค้าน้อยเกินไป"; เมื่อเงินหาได้ง่ายและสินค้าและบริการประเภทต่างๆ ไม่เป็นเช่นนั้น ผู้คนจะ "เสนอราคา" ราคาของสิ่งเหล่านี้เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งเหล่านี้ (มักเกิดขึ้นเมื่อผู้ขายเห็นว่ามีความต้องการสินค้าสูงและเพิ่มราคาเพื่อเอาเปรียบและเพื่อ ป้องกันการขาดแคลน) สิ่งนี้มักจะเกิดขึ้นทั่วกระดานในสถานการณ์เช่นนี้ แต่มีตัวขับเคลื่อนหลักบางอย่างที่อาจทำให้ราคาอื่น ๆ เพิ่มขึ้น (เช่น ราคาน้ำมัน ซึ่งส่งผลต่อค่าขนส่งและทำให้ราคาของสิ่งที่ส่งไปทุกที่ไม่ว่าจะเป็น วัตถุดิบที่คุณต้องการหรือผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปที่คุณขาย) ด้วยการอัดฉีดเงินจำนวนมากเข้าสู่ระบบเศรษฐกิจ โดยปกติแล้วอัตราเงินเฟ้อที่อาละวาดจะเป็นผลตามมา อย่างไรก็ตาม มีตัวแปรอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องในสถานการณ์เฉพาะนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือ ไม่ว่าเงินสดจะมีเท่าใดในระบบเศรษฐกิจ เงินสดส่วนใหญ่จะถูกจองไว้ในรูปแบบของเงินสดหรือ "แหล่งหลบภัย" อื่นๆ เช่น สินค้าคงทน (ทองคำ) และหนี้ T-debt ดังนั้น เงินส่วนใหญ่ที่เฟดอัดฉีดเข้าสู่ระบบเศรษฐกิจจึงไม่ใช่การไล่ตามสินค้า เป็นการชำระหนี้ เติมเงินออม และโดยทั่วไปผู้บริโภคและสถาบันต่าง ๆ กักตุนเพื่อป้องกันเศรษฐกิจที่ย่ำแย่ นอกจากนี้ แม้ว่าเศรษฐกิจตอนนี้จะมีเงินกี่ดอลลาร์ แต่เงินดอลลาร์เหล่านั้นก็เป็นที่ต้องการสูงทั่วโลกเพื่อซื้อหนี้ Treasury (หนึ่งในแหล่งหลบภัยที่ใหญ่ที่สุดในตลาดโลกตอนนี้ มากเสียจนการซื้อหนี้ T-debt) ถือว่า "ประหยัด") นี่คือสาเหตุที่อัตราผลตอบแทนของพันธบัตรรัฐบาลและตั๋วเงินคลังอยู่ที่ระดับต่ำสุดเป็นประวัติการณ์ มันแย่ทุกที่ และหนี้ของรัฐบาลสหรัฐก็เป็นหนึ่งในสิ่งที่แน่นอนที่สุดในตลาดโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้ที่พันธบัตรยูโรกลายเป็นผู้ต้องสงสัย การลดค่าเงิน - นี่เป็นอัตราเงินเฟ้อเฉพาะทาง เมื่อมีเงินดอลลาร์ในตลาดมากกว่าที่ผู้คนต้องการเพื่อใช้ซื้อสินค้าและบริการของเรา ความต้องการสกุลเงินของเรา (สื่อกลางการค้าสำหรับสินค้าและบริการของเรา) จะลดลง และใช้เงินยูโร เยน หรือหยวนน้อยลง เพื่อซื้อเงินดอลลาร์ สิ่งนี้สามารถเกิดขึ้นได้แม้ว่าความต้องการเงินดอลลาร์ของเราภายในพรมแดนของเราจะสูง และโดยทั่วไปแล้วเป็นหน้าที่ของสถานการณ์การค้าของเรา หากเราซื้อจากประเทศอื่นมากกว่าที่มาจากเรา เงินดอลลาร์ของเราจะไหลท่วมตลาดแลกเปลี่ยนเงินตรา และทำให้ราคาถูกลงเพราะหาได้ง่าย อีกครั้งมีตัวแปรอื่น ๆ ที่ทำให้สกุลเงินของเราแข็งแกร่ง ก่อนอื่น อีกครั้ง มันไม่ดีทุกที่ ไม่มีใครซื้ออะไรจากใครเลย (ค่อนข้างพูด) ดังนั้นการขาดดุลการค้าที่เกี่ยวข้องจึงไม่เคลื่อนไหวมากนัก นอกจากนี้ การลดค่าโดยไม่มีอัตราเงินเฟ้อยังเป็นการสร้างเสถียรภาพในตัวเอง หากค่าเงินลดค่าลงแต่อัตราเงินเฟ้อต่ำ สกุลเงินที่ถูกลงจะทำให้สิ่งที่สกุลเงินสามารถซื้อได้ถูกกว่า ซึ่งกระตุ้นให้ผู้คนซื้อมัน ในขณะเดียวกัน สกุลเงินต่างประเทศที่มีราคาแพงกว่าจะเพิ่มต้นทุนเป็นดอลลาร์ของสินค้าที่ผลิตจากต่างประเทศ ทั้งหมดนี้สามารถเป็นประโยชน์จากจุดยืนของนโยบายการเงิน การลดค่าเงินทำให้สินค้าอเมริกันมีราคาถูกลงสำหรับชาวอเมริกันและผู้บริโภคต่างชาติมากกว่าสินค้าจากต่างประเทศ ดังนั้นนโยบายที่ทำให้ค่าเงินดอลลาร์อ่อนค่าลงแต่ไม่ทำให้อัตราเงินเฟ้อมีความเสี่ยงสามารถช่วยภาคการผลิตของอเมริกาและธุรกิจผู้ผลิตอื่นๆ ได้ จีนรู้เรื่องนี้พอๆ กับที่เรารู้ และเป็นเวลาหลายทศวรรษแล้วที่ตรึงอัตราแลกเปลี่ยนของเหรินหมินบี (หยวน) ให้ต่ำกว่ามูลค่าที่แท้จริงเมื่อเทียบกับดอลลาร์ หมายความว่าไม่ว่าสินค้าอเมริกันจะมีราคาถูกเพียงใดในตลาดโลก สินค้าจีนยังคงถูกกว่า เพราะตามคำนิยามแล้ว หยวนมีกำลังซื้อมากกว่าด้วยต้นทุนเท่ากันในสกุลเงินดอลลาร์ นอกจากนี้ เงินดอลลาร์ไม่ได้ใช้เพียงเพื่อซื้อสินค้าและบริการที่ผลิตในอเมริกาเท่านั้น ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา สหรัฐฯ ได้กำหนดให้สกุลเงินของตนเป็นสื่อกลางทางการค้าระหว่างประเทศสำหรับสินค้าโภคภัณฑ์หลักหลายรายการ (เช่น น้ำมัน) และเป็นสกุลเงินหลักสำหรับผู้ให้กู้ทั่วโลก เช่น IMF และธนาคารโลก ซึ่งหมายความว่าเงินดอลลาร์มีความจำเป็นในการซื้อสิ่งเหล่านี้ และได้รับและต้องชำระคืนให้กับสถาบันเหล่านี้ ดังนั้นเงินดอลลาร์จึงมีความต้องการในตัวค่อนข้างมาก โดยไม่คำนึงถึงการขาดดุลการค้าของเรา เหนือสิ่งอื่นใด หลายประเทศใช้สกุลเงินของตนเองกับเงินดอลลาร์ของเรา โดยการซื้อเงินดอลลาร์ (โดยใช้สื่อที่มีค่าอื่นๆ เช่น ทองคำหรือน้ำมัน) แล้วถือเงินสดนั้นไว้ในธนาคารกลางของตนเองเพื่อเป็นที่เก็บมูลค่าสำรองของตนเอง เงินกระดาษ สิ่งนี้เรียกว่า "กระดานดอลลาร์" เงินของพวกเขามีมูลค่าเพียงเสี้ยวหนึ่งของดอลลาร์ตามคำนิยาม และความสัมพันธ์นั้นสามารถควบคุมได้อย่างแม่นยำมาก ด้วยเงิน 1 หมื่นล้านดอลลาร์ในห้องนิรภัย และเงิน 2 หมื่นล้านคาบุกิที่ออกจากธนาคารกลางของคาบูกิสถาน พิมพ์คาบุกิเพิ่มอีก 20,000 ล้านชุด และมูลค่าของคาบุกิหนึ่งชุดจะลดลงเหลือ 0.25 ดอลลาร์ ซื้อเพิ่มอีก 10,000 ล้านดอลลาร์ และมูลค่าของคาบุกิก็เพิ่มขึ้นอีกเป็น 0.50 ดอลลาร์ มีไม่กี่ประเทศที่ทำเช่นนี้ โดยส่วนใหญ่ในอเมริกาใต้ สร้างความต้องการในตัวเงินดอลลาร์สหรัฐอีกครั้ง และยังผูกค่าเงินดอลลาร์สหรัฐกับมูลค่าการส่งออกของประเทศนั้นด้วย หากสินค้าของคาบูกิสถานเป็นที่ต้องการอย่างมากของยุโรป และสกุลเงินของคาบูกิสถานเพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับดอลลาร์ ดังนั้นเงินดอลลาร์สหรัฐจะได้รับแรงหนุนเนื่องจากตามคำนิยามแล้วมูลค่าของคาบูกิสถานคงที่แน่นอน (และเนื่องจากประเทศที่มีกระดานดอลล่าร์มักจะมี ไม่มีปัญหารับเงินดอลล่าร์แล้วพิมพ์คาบูกิเพื่อรักษาอัตราแลกเปลี่ยน)