 วิเคราะห์โคลงที่กำหนดและอธิบายรูปแบบและข้อความโดยรวม
โคลงนี้ของวิลเลียม เชกสเปียร์เป็นตัวอย่างคลาสสิกของบทกวีรักสไตล์เพทราราชันแบบดั้งเดิม โดยการเปรียบเทียบผู้เป็นที่รักกับความงามของวันในฤดูร้อน แล้วเปรียบเทียบกับความไม่จีรังของฤดูกาล ผู้พูดสื่อถึงความรักที่เขามีต่อบุคคลนั้นและความชื่นชมในความงามและความสง่างามของสิ่งเหล่านั้น บทกวีพูดถึงความรักที่อยู่เหนือการเปรียบเทียบทางร่างกาย สร้างภาพลักษณ์ของความจงรักภักดีและความเคารพอย่างลึกซึ้ง บทกวีจบลงด้วยข้อความที่มีความหวัง แสดงถึงความปรารถนาของผู้พูดให้คนรักของเขาคงอยู่ตลอดไปไม่เปลี่ยนแปลงและเป็นนิรันดร์