 มาร์จิ้นเมื่อทำสัญญาอนุพันธ์
การใช้หลักประกันที่ชัดเจนที่สุดคือการเป็นกันชนความเสี่ยง เช่นเดียวกับเมื่อคุณกู้เงินเพื่อซื้อบ้านและธนาคารใช้บ้านเป็นหลักประกัน ดังนั้นเมื่อผู้คนยืมเงินเพื่อยืมตราสารทางการเงิน (หรือที่ถูกต้องกว่าคือ กำไรจากการก่อหนี้) ผู้ให้กู้จะเก็บเปอร์เซ็นต์ของสิ่งนั้นไว้ (หรือเทียบเท่า ตราสาร) เป็นหลักประกัน ในกรณีที่ผู้กู้ขาดข้อกำหนดมาร์จิ้น นายหน้า (ในกรณีส่วนใหญ่) มีสิทธิที่จะขายหลักประกันนั้นและลดความเสี่ยง สัญญาซื้อขายล่วงหน้าก็มีความเสี่ยงเช่นเดียวกันกับเครื่องมือทางการเงินอื่นๆ และบางครั้งอาจมีความเสี่ยงมากกว่าตราสารอ้างอิง ขึ้นอยู่กับลักษณะของมัน ตัวอย่างเช่น ในขณะที่ความเสี่ยงหลักของหุ้นสามัญมาจากการเคลื่อนไหวของราคา (ซึ่งอาจเป็นผลมาจากปัจจัยทางเศรษฐศาสตร์มหภาค/จุลภาคอื่น ๆ อีกมากมาย) ทางเลือกในหุ้นสามัญนั้นเผชิญกับความเสี่ยงจากปัจจัยเหล่านั้นบวกกับความผันผวนของราคาหุ้น . เพื่อปกปิดความเสี่ยงนี้ ผู้ให้กู้ใช้ส่วนลดที่สูงกว่ามากเมื่อให้ยืมตราสารอนุพันธ์เหล่านี้ ในหลายกรณี ขึ้นอยู่กับความเสี่ยงของตราสารอนุพันธ์ จำนวนเงินที่แท้จริงของหลักประกันอาจมากกว่ามูลค่าที่ตราไว้หรือมูลค่าตลาดของสัญญาอนุพันธ์ โดยปกติแล้ว หลักประกันนี้ไม่ได้ฝากไว้ในฐานะของสัญญาอนุพันธ์ แต่เป็นเครื่องมือทางการเงินอ้างอิง (ตราสารทุนในกรณีของออปชั่น พันธบัตรในกรณีของ CDS และอื่นๆ) สิ่งนี้ทำให้ผู้ให้กู้สามารถชดเชยความเสี่ยงได้โดยดำเนินการซื้อขายกับหลักประกันนั้น