 “เงินเฟ้อทำให้คนไม่จับจ่ายจริง ๆ”… จริงหรือ?
เราต้องระวังสิ่งที่เรากำลังพูดถึงที่นี่ อัตราเงินเฟ้อในระดับเศรษฐกิจในอัตราที่คาดไว้จะไม่เปลี่ยนพฤติกรรมของผู้บริโภค เนื่องจากราคาที่เพิ่มขึ้นนั้นสามารถจัดการได้ คุณต้องตระหนักว่าราคาไม่ได้เพิ่มขึ้นอย่างโดดเดี่ยว ค่าจ้างก็จะต้องเพิ่มขึ้นตามไปด้วย อัตราเงินเฟ้อที่สูงซึ่งคาดว่าจะเพิ่มการบริโภคสินค้าคงทน เนื่องจากผู้คนพยายามที่จะ 'กำจัดเงินของพวกเขา' ก่อนที่ราคาจะเปลี่ยนแปลง ตัวอย่างที่ดีของเรื่องนี้คือเยอรมนีหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 ซึ่งภาวะเงินเฟ้อรุนแรงมากจนสำนักงานเริ่มจ่ายเงินให้พนักงานวันละ 2 ครั้ง เพื่อให้พวกเขาได้ปรับค่าจ้าง และเพื่อให้พนักงานสามารถออกไปซื้อของระหว่างมื้อกลางวันและหลังเลิกงานได้ เงินก่อนที่จะมีการเปลี่ยนแปลงราคากับพวกเขา อัตราเงินเฟ้อที่ไม่คาดคิดอาจทำให้การใช้จ่ายลดลงชั่วคราวจนกว่าค่าจ้างจะปรับขึ้น อย่างไรก็ตาม ผู้บริโภคยังคงต้องซื้อ ดังนั้นพวกเขาจึงมีแนวโน้มที่จะผลักดันให้ขึ้นค่าแรง ส่งผลให้การบริโภคอยู่ในระดับที่ใกล้เคียงกัน มีผลอีกประการหนึ่งต่ออัตราเงินเฟ้อเช่นกัน: ผู้ที่มีเงินออมจะมีเงินออมลดลงเมื่อเวลาผ่านไปหากเศรษฐกิจเกิดภาวะเงินเฟ้อ เพื่อรักษาความมั่งคั่งของพวกเขาพวกเขาจะลงทุน ในสภาวะเงินฝืด เงินจะเพิ่มมูลค่าได้โดยการกักตุน ดังนั้นพวกเขาจะไม่ค่อยเต็มใจที่จะลงทุน ภาวะเงินฝืดยังเพิ่มต้นทุนดอกเบี้ยเงินกู้ในขณะที่อัตราเงินเฟ้อลดลง ดังนั้นผลโดยรวมคือการใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นภายใต้ภาวะเงินเฟ้อและการลดลงภายใต้ภาวะเงินฝืด คนที่คุณยกมานั้นค่อนข้างผิด การเพิ่มขึ้นของราคาในภาคส่วนใดส่วนหนึ่งจะทำให้การใช้จ่ายของผู้บริโภคลดลง แต่นี่เป็นตัวอย่างที่ไม่ดี เนื่องจากไม่ใช่ภาวะเงินเฟ้อ แต่เป็นปัญหาด้านอุปสงค์/อุปทานของสินค้าอุปโภคบริโภคโดยเฉพาะ พวกเขากำลังใช้แบบจำลองเศรษฐกิจระดับจุลภาค (การเพิ่มขึ้นของราคาสินค้าชิ้นเดียว) กับปัญหาเศรษฐกิจมหภาค (การเพิ่มขึ้นของราคาในระบบเศรษฐกิจทั้งหมด) เมื่อการเพิ่มขึ้นของราคาในระดับโลกมีผลตรงกันข้าม การทดสอบทางทฤษฎีที่ดีคือ: จะเกิดอะไรขึ้นถ้าทุกคนในสหรัฐฯ มีเงินเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าในทันใด (ละเว้นการค้าระหว่างประเทศแน่นอน) คำตอบ: ราคาจะเพิ่มเป็นสองเท่า และจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เหตุผลก็คือ ผู้คนจะมีเงินมากขึ้นในการใช้จ่าย แต่จะต้องใช้เงินมากขึ้นสำหรับบริการต่างๆ ของพวกเขา ดังนั้นในท้ายที่สุดทุกอย่างก็ยกเลิกไป