 สร้างนิทานหรือบทกวีที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับนกแก้ว
นกแก้วนั่งอยู่บนไหล่ของชายผู้นั้น จ้องมองโลกผ่านสีสันต่างๆ ชายคนนั้นขัดรองเท้าและหายใจเข้าลึก ๆ หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชมและความเคารพ นกแก้วร้องเสียงแหลมและร้องด้วยความยินดี ราวกับว่ามันสัมผัสได้ถึงความรักที่ชายผู้นั้นมอบให้มันอย่างสุดซึ้ง ความผูกพันของพวกเขาแข็งแกร่งและไม่เปลี่ยนแปลง นกแก้วไว้วางใจในตัวเขาไม่เคยเปลี่ยนใจ ทั้งสองแยกกันไม่ออกไม่ว่าสภาพอากาศจะเป็นเช่นไร ความสัมพันธ์ที่ทำให้ภาระของนกแก้วเบาลงและเบาบางลง มันบินไปกับเขาและเห็นโลก ใช้ชีวิตร้องเพลงด้วยความมั่นใจและหมุนวน นกแก้วและชายคนนั้นมาไกลแล้ว แต่ไม่เคยพยายามขับรถออกไป แม้ว่าการเดินทางของนกแก้วใกล้ถึงจุดสิ้นสุดแล้ว แต่ชายผู้นี้ก็รู้ว่าพวกเขาจะกลายเป็นเพื่อนกัน