 เขียนโคลงโดยใช้คำต่อไปนี้เป็นบรรทัดสุดท้าย: "ทุ่งแห่งความฝันที่ไม่มีที่สิ้นสุด"
ใจที่อ่อนโยนของฉัน หวั่นไหวไปตามคำสั่งที่สิ้นหวังของชีวิต เพื่อค้นหาสิ่งที่บริสุทธิ์ ฉันสารภาพในตัวฉันแล้ว เราพเนจรไปอย่างมืดบอด เหมือนเวลากลางคืนที่มองไม่เห็น แม้ว่าจะไม่มีอะไรหายากหรือการกระทำธรรมดาๆ ก็แลกไม่ได้ เราสะดุดใกล้ความฝันของเรา ด้วยความกลัวและการปลดปล่อยความกลัว เรายืนอยู่คนเดียว ไม่มีใครอื่น เพื่อให้เราสงบสุข เมื่อถึงวันนั้น เราจะพบว่าจิตวิญญาณของเรารวมกันเป็นหนึ่งเดียว ถูกกำหนดให้เป็นความงาม เป็นสิ่งที่สามารถเริ่มต้นได้ เส้นทางของเราเริ่มซับซ้อน นัยน์ตาของเราฉายแววปรารถนา และจิตวิญญาณของเราแสวงหาในแสงสว่าง เติมเต็มชีวิตให้อิ่มเอมใจ ทุ่งแห่งความฝันไม่รู้จบ พระคุณต่อมวลมนุษยชาติ