 สำหรับบุคคลที่มีรายได้สูง การไม่มีประกันถือว่าสมเหตุสมผลหรือไม่?
ประเด็นเกี่ยวกับการประกันคือความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ลองคิดดูสิ: ในลอนดอนเมื่อสองสามร้อยปีที่แล้ว ผู้คนเริ่มทำประกันบ้านของพวกเขาจากอัคคีภัย มีบริษัทประกันหลายแห่ง และถ้าคุณใช้บริษัทนี้ คุณก็จะมีเครื่องหมายอยู่ในบ้านของคุณ ดังนั้นหากบ้านของคุณเกิดไฟไหม้ พวกเขาจะมาตรวจสอบ และจะดับไฟก็ต่อเมื่อมีเครื่องหมายกำกับไว้เท่านั้น ในสถานที่ส่วนใหญ่ในทุกวันนี้ หน่วยดับเพลิงมักจะมาดับไฟของคุณเสมอ เราคาดหวังสิ่งนี้และเรายินดีที่จะชำระค่าบริการนี้โดยการเก็บภาษี และเราไม่ต้องกังวลกับเงินที่เสียไปโดยเปล่าประโยชน์หากเราจ่ายมาเป็นเวลาหลายทศวรรษโดยที่ไม่เคยมีไฟไหม้ เราไม่บ่นถ้าบ้านของเพื่อนบ้านไฟไหม้ และพวกเขาได้รับบริการดับเพลิงเต็มจำนวนที่เราจ่ายไป ตอนนี้หน่วยดับเพลิงทั้งหมดทำได้คือช่วยชีวิตคุณและดับไฟของคุณ ที่นี่ในเยอรมนี เจ้าของบ้านทุกคนมีหน้าที่ต้องทำประกันอัคคีภัย ดังนั้นหากบ้านของคุณเกิดไฟไหม้ก็สามารถซ่อมแซมหรือสร้างใหม่ได้ ทุกคนจ่ายเบี้ยประกัน และผมไม่เคยได้ยินใครบ่นว่าจ่ายมา 50 ปี แล้วไม่เคยเรียกร้องอะไรเลย หากคุณต้องการบ้านหลังใหม่ การจ่ายเงินจะสูงมาก แต่เบี้ยประกันภัยต่ำ วิธีนี้ใช้ได้เฉพาะในกรณีที่ทุกคนเป็นผู้ประกันตน สิ่งนี้จะได้ผลก็ต่อเมื่อเราทุกคนยอมรับแนวคิดเรื่องความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน พูดง่ายๆว่าฉันไม่สูบบุหรี่เลยไม่ต้องทำประกันอัคคีภัย หรือ ฉันมีชีวิตที่แข็งแรงจึงไม่ต้องทำประกันมะเร็ง แต่สายฟ้าไม่ได้ตรวจสอบ CV ของคุณก่อนที่จะโจมตี มันทำร้ายคุณหรือเพื่อนมนุษย์ แล้วคุณจะหาเหตุผลว่าไม่ช่วยเพื่อนบ้านได้อย่างไร? การประกันภัยจะได้ผลก็ต่อเมื่อเราทุกคนมีส่วนร่วม