 หุ้นกับปันผลต่างกันอย่างไร?
จากวิกิพีเดีย - หุ้น: หุ้น (รวมถึงหุ้นทุน) ของบริษัทถือเป็นสัดส่วนการถือหุ้นของเจ้าของ มันแสดงถึงสินทรัพย์ที่เหลืออยู่ของบริษัทที่จะถึงกำหนดชำระแก่ผู้ถือหุ้นหลังจากการเรียกร้องสิทธิอาวุโสทั้งหมด เช่น หนี้ที่มีหลักประกันและไม่มีหลักประกัน ไม่สามารถถอนส่วนของผู้ถือหุ้นออกจากบริษัทในลักษณะที่มุ่งหมายให้เกิดความเสียหายต่อเจ้าหนี้ของบริษัท วิกิพีเดีย - เงินปันผล: เงินปันผลคือการจ่ายโดยบริษัทให้แก่ผู้ถือหุ้น โดยปกติจะเป็นการกระจายผลกำไร เมื่อบริษัทได้รับผลกำไรหรือส่วนเกิน บริษัทสามารถนำกลับไปลงทุนในธุรกิจได้ (เรียกว่ากำไรสะสม) และจ่ายเศษของการลงทุนซ้ำนี้เป็นเงินปันผลให้กับผู้ถือหุ้น การแจกจ่ายให้กับผู้ถือหุ้นอาจเป็นเงินสด (โดยปกติจะเป็นเงินฝากในบัญชีธนาคาร) หรือหากบริษัทมีแผนการลงทุนเพื่อรับเงินปันผล จำนวนเงินดังกล่าวสามารถจ่ายโดยการออกหุ้นเพิ่มเติมหรือการซื้อหุ้นคืน วิกิพีเดีย - พันธบัตร: ในด้านการเงิน พันธบัตรคือตราสารหนี้ของผู้ออกพันธบัตรต่อผู้ถือ เป็นตราสารหนี้ซึ่งผู้ออกตราสารหนี้เป็นหนี้ผู้ถือและขึ้นอยู่กับเงื่อนไขของพันธบัตรซึ่งมีหน้าที่ต้องชำระดอกเบี้ย (คูปอง) และ/หรือชำระคืนเงินต้นในภายหลังซึ่งครบกำหนด วันที่. ดอกเบี้ยมักจะชำระเป็นงวดคงที่ (รายครึ่งปี รายปี บางครั้งเป็นรายเดือน) บ่อยครั้งที่พันธบัตรสามารถต่อรองได้ กล่าวคือสามารถโอนกรรมสิทธิ์ในตราสารได้ในตลาดรอง ซึ่งหมายความว่าเมื่อตัวแทนโอนที่เหรียญธนาคารประทับตราพันธบัตรแล้ว ในตลาดที่สองจะมีสภาพคล่องสูง ดังนั้น หุ้นจึงเกี่ยวกับความเป็นเจ้าของในบริษัท เงินปันผลคือเงินที่เจ้าของได้รับ ซึ่งโดยปกติแล้วอาจเป็นหุ้นเพิ่มหรือเงินสด และพันธบัตรก็เกี่ยวกับการกู้ยืมเงิน หุ้นมักจะซื้อผ่านโบรกเกอร์ในตลาดหลักทรัพย์ต่างๆ โดยทั่วไป ข้อยกเว้นสามารถทำได้ภายใต้ "แผนการซื้อหุ้นของพนักงาน" และกรณีพิเศษอื่น ๆ ที่พนักงานอาจได้รับหุ้นหรือตัวเลือกที่อนุญาตให้ซื้อหุ้นในบริษัทผ่านแผนต่าง ๆ สิ่งนี้จะใช้กับแคนาดาและสหรัฐอเมริกาที่ฉันมีประสบการณ์เช่นเดียวกับบันทึกการพรากจากกัน สิ่งนี้ไม่มีอยู่ใน Convertible Bond ที่มีอยู่: ในทางการเงิน หุ้นกู้แปลงสภาพหรือธนบัตรแปลงสภาพหรือตราสารหนี้แปลงสภาพ (หรือหุ้นกู้แปลงสภาพหากมีอายุครบกำหนดมากกว่า 10 ปี) เป็นพันธบัตรประเภทหนึ่งที่ผู้ถือสามารถแปลงเป็น หุ้นสามัญตามจำนวนที่กำหนดในบริษัทที่ออกหลักทรัพย์หรือเงินสดที่มีมูลค่าเท่ากัน เป็นการรักษาความปลอดภัยแบบผสมผสานที่มีคุณสมบัติคล้ายตราสารหนี้และตราสารทุน มันเกิดขึ้นในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 และถูกใช้โดยนักเก็งกำไรในยุคแรกๆ เช่น Jacob Little และ Daniel Drew เพื่อตอบโต้การเข้าโค้งของตลาด หุ้นกู้แปลงสภาพมักออกโดยบริษัทที่มีอันดับเครดิตต่ำและมีศักยภาพในการเติบโตสูง