ในฐานะพนักงาน การขอดูงบการเงินของบริษัทน้องใหม่/สตาร์ทอัพของคุณไม่เหมาะสมเมื่อใด
นี่คือคำถามหลายข้อที่รวบรวมเข้าด้วยกัน: ฉันจะดูข้อมูลทางการเงินของบริษัทอย่างมีชั้นเชิงได้อย่างไร ผู้ถือหุ้นหรือผู้ถือใบสำคัญแสดงสิทธิเรียกร้องแข็งแกร่งแค่ไหนต้องดูการเงินของบริษัท? ฉันต้องรู้ข้อมูลอะไรบ้างเกี่ยวกับการเงินของบริษัทก่อนตัดสินใจซื้อ? ฉันจะเริ่มต้นด้วยคำถามที่สองที่ง่ายกว่า (ซึ่งเป็นกึ่งนัย) ผู้ถือหุ้นมักมีสิทธิในการตรวจสอบ ตัวอย่างเช่น กฎหมายบริษัททั่วไปของเดลาแวร์ § 220 ให้สิทธิ์แก่ผู้ถือหุ้นในการตรวจสอบและคัดลอกข้อมูลทางการเงินของบริษัท ภายใต้ข้อจำกัดบางประการ ตรวจสอบกฎหมายและรหัสองค์กรของสถานะการจัดตั้งบริษัทของคุณเพื่อค้นหาสิทธิ์ในการตรวจสอบเฉพาะ หากเป็น LLC หรือห้างหุ้นส่วน ข้อตกลงการดำเนินงานมักจะควบคุมและอาจไม่มีสิทธิ์ในการตรวจสอบ หากคุณไม่มีหุ้นของบริษัท แน่นอนว่าคุณจะไม่มีสิทธิ์ตรวจสอบตามกฎหมาย ความเข้าใจของฉัน (ที่ยอมรับได้ไม่สมบูรณ์) คือผู้ถือใบสำคัญแสดงสิทธิโดยทั่วไปไม่มีสิทธิ์ในการตรวจสอบเว้นแต่จะมีการทำสัญญา ดังนั้นหากคุณมอบสิทธิ์ในฐานะผู้ถือหุ้นของบริษัท มันจะเป็นสิทธิ์ของคุณในการดูข้อมูลทางการเงิน ซึ่งอาจทำให้การซื้อเพียงเล็กน้อยมีค่าสำหรับคุณในฐานะพนักงานต่อเนื่องที่มีสิทธิ์ดูข้อมูลทางการเงิน ก่อนหน้านี้อาจถือเป็นมารยาทและไม่ใช่ข้อผูกมัดของพวกเขา คำถามแรกนั้นไม่ง่ายที่จะตอบ ยกเว้นจะบอกว่ามันแปรผันและเป็นส่วนตัวสูงสำหรับบริษัทขนาดเล็ก บางคนตีความว่าเป็นการสอดรู้สอดเห็นหรือกล่าวโทษ โดยนัยว่าผู้ก่อตั้งกำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ หรือคุณต้องตรวจสอบปากของม้าของขวัญแสนสวยอย่างใกล้ชิด คนอื่นๆ อาจจะเย็นชากับคำถามนี้มาก เพราะเข้าใจว่าบริษัทขนาดเล็กมีความเสี่ยงและคุณก็เป็นคนเจ้าระเบียบ และในบริษัทขนาดเล็กบางแห่ง พวกเขาอาจเชื่อว่าการให้ค่าใช้จ่ายแก่คุณอาจทำให้ชีวิตในที่ทำงานน่าอึดอัดใจ หากคุณเข้าหาอย่างมืออาชีพ โดยตรง และสั้นๆ (อย่าอธิบายตัวเองมากเกินไป) กับนักบัญชีที่รับผิดชอบหรือฝ่ายทรัพยากรบุคคล (ถ้ามี) ฉันคิดว่าการให้ข้อมูลบางอย่างไม่น่าจะเป็นปัญหาสำหรับพวกเขา ในทางกลับกัน คุณอาจรู้สึกสบายใจพอที่จะตรวจสอบเอกสารสรุประดับสูงกับผู้ก่อตั้ง หรือหาวิธีอื่นในการตรวจสอบข้อมูลที่ถูกต้องอย่างมีไหวพริบ ไม่ว่าในกรณีใด ฉันจะใช้คำขอที่คลุมเครือ เรียบง่าย และตรงประเด็น และดูว่าคำขอนั้นแสดงข้อมูลใดแก่คุณบ้าง หากคำขอของคุณเจาะจงเกินไป คุณอาจเสี่ยงที่จะบังคับให้แสดงข้อมูล A ซึ่งพวกเขาปฏิเสธที่จะทำ แต่คำขอที่คลุมเครือจะทำให้แสดงข้อมูล B แก่คุณ คำขอที่เจาะจงเกินไปอาจทำให้คุณได้รับข้อมูล X เมื่อ คำขอที่คลุมเครืออาจได้รับ XYZ คำขอที่คลุมเครือยังก้าวร้าวน้อยลงและอาจก่อให้เกิดการคัดค้านน้อยลง คำถามที่สามพูดยาก ความเข้าใจส่วนตัวของฉันคือมุมมองบางประการของการที่ผู้ร่วมลงทุนมองโอกาสในการลงทุน (คุณไม่ได้บอกว่าการเริ่มต้นใหม่นี้เป็นอย่างไร หรือพวกเขาอยู่ในซีรีส์/เวทีใด ดังนั้นฉันจะพยายามไม่คลุมเครือ) การเงินจริงมีความเกี่ยวข้องกับสตาร์ทอัพน้อยกว่าการลงทุนอื่นๆ เนื่องจากสถานการณ์จะเปลี่ยนไปอย่างแน่นอน บริษัทร่วมทุนส่วนใหญ่ต้องการดูอัตราการเผาไหม้หรือจำนวนเงินที่ใช้ไป โดยปกติจะเป็นอัตรารายเดือน อัตราการเผาไหม้ที่สูงเมื่อเทียบกับการไหลเข้าของเงินสดบ่งชี้ว่าบริษัทกำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว แต่อาจมีความเสี่ยงที่จะโค่นล้ม (เช่น ล้มเหลวก่อนที่จะออก) อัตราการเผาไหม้สามารถเปลี่ยนแปลงได้อย่างมากในช่วงชีวิตเริ่มต้นของการเริ่มต้น แน่นอนว่าอัตราการเผาไหม้ต้องการบริบทของรายได้และเงินสำรอง (และการประเมินมูลค่าล่าสุดจะเป็นประโยชน์ในฐานะเกณฑ์มาตรฐาน แต่คุณอาจคำนวณได้จากข้อเสนอหุ้นแบบจำกัดที่ทำขึ้นให้คุณ) อัตราการเผาไหม้สูงอาจไม่ใช่เรื่องเลวร้าย หากบริษัทกำลังเฟื่องฟูและประสบความสำเร็จในการออก คุณอาจต้องการดูแผนธุรกิจหรือแผ่นข้อมูลบางประเภท แทนที่จะดูเรื่องการเงินเพียงอย่างเดียว คุณต้องการวัดขนาดของตลาด (สตาร์ทอัพส่วนใหญ่ต้องการอ้างสิทธิ์ในตลาด 9 หรือ 10 หลัก ดังนั้นแม้ส่วนแบ่งตลาดเพียงไม่กี่เปอร์เซ็นต์ก็ยังทำรายได้เป็น 8 หลัก) นอกจากนี้ คุณยังต้องมีความเข้าใจในแผนธุรกิจและรูปแบบ และไม่ว่าจะเป็นการลงทุนที่ดีหรือการดัดแปลงที่ไร้สาระ ("มันคือ Twitter สำหรับสุนัข ตรงกับ Match.com สำหรับคนโสดชาวรัสเซียออร์โธดอกซ์!") กล่าวอีกนัยหนึ่งคือประเมินมันเหมือนนักลงทุนหรือ VC และพิจารณาว่ามีโอกาสได้รับผลตอบแทนที่ดีหรือไม่ สิ่งทั่วไป เช่น การแข่งขัน ต้นทุนการได้มาซึ่งลูกค้า ต้นทุนการผลิต มีความเกี่ยวข้องกันโดยขึ้นอยู่กับประเภทของกิจกรรมทางธุรกิจ แน่นอน ฉันจะไม่เพิกเฉยต่อจิตวิทยา (โปรดทราบว่านักเศรษฐศาสตร์และนักการเงินมักไม่ยอมรับความคิดทางอารมณ์ต่อไปนี้) ถ้าคุณไม่ลงทุนในบริษัทและบริษัทใหญ่โต คุณจะเตะตัวเอง ถ้าเรื่องมันใหญ่โต คนอื่นจะคิดว่าคุณรวยหรือรู้สึกเศร้าแทนคุณถ้าคุณบอกว่าคุณไม่ได้รวย หากคุณลงทุนแต่ขาดทุน คงไม่เจ็บปวดเท่ากับการไม่ลงทุนและสูญเสียโอกาส ดังนั้น หากคุณพิจารณาถึงแง่มุมทางอารมณ์ของการเงินส่วนบุคคล คุณควรลงทุนอย่างน้อยและป้องกันกลุ่มอาการ "woulda-shoulda" นั่นเป็นเหมือนคำแนะนำทางอารมณ์มากกว่าคำแนะนำทางการเงิน คำตอบส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับสถานการณ์เฉพาะของคุณ เห็นได้ชัดว่าคุณมีข้อพิจารณาอื่นๆ เช่น คุณสามารถจ่ายเงินลงทุนได้หรือไม่ ซึ่งขึ้นอยู่กับคุณในการตัดสินใจ และแน่นอนว่า § 83(b) การเลือกตั้งมักจะแนะนำในสถานการณ์เหล่านี้ (ซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นสิ่งที่คุณกำลังพูด) เพื่อแปลงรายได้ธรรมดาให้เป็นกำไรจากการลงทุน นอกจากนี้ คุณอาจต้องใช้เงินสดเพื่อชำระภาษีล่วงหน้าในส่วนของ § 83(b) ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ของคุณ