 ทำไมบางคนถึงบอกว่าบ้าน “ไม่ใช่การลงทุน”?
การประเมินด้านล่างนี้ใช้สำหรับที่อยู่อาศัยหลักซึ่งตรงข้ามกับคุณสมบัติด้านรายได้ ความจริงก็คือ ยกเว้นฟองสบู่ที่อยู่อาศัย มูลค่าของบ้านอาจแซงหน้าอัตราเงินเฟ้อหนึ่งหรือสองเปอร์เซ็นต์ ตามการสำรวจสำมะโนประชากรของสหรัฐ ราคาบ้านใหม่ต่อตารางฟุตเพิ่มขึ้นเพียง 4.42% ระหว่างปี 1963 และ 2008 โดยที่อัตราเงินเฟ้ออยู่ที่ 4.4% เนื่องจากขนาดบ้านเพิ่มขึ้น ราคาของบ้านใหม่โดยรวมแซงหน้าอัตราเงินเฟ้อ 1% ที่ 5.4% (ที่มา) จากข้อมูลของ Case-Shiller ราคาปรับอัตราเงินเฟ้อเพิ่มขึ้น 0.4% จากปี 1890-2004 (ดูกราฟที่นี่) ในทางกลับกัน เงินดาวน์และดอกเบี้ยในการเป็นเจ้าของบ้านนั้นอาจอยู่ในกองทุนรวมที่ทำรายได้ให้คุณมากกว่าแปดเปอร์เซ็นต์ หากคุณวางเงินดาวน์ไม่มากพอเพื่อหลีกเลี่ยง PMI คุณจะต้องเสียเงินเพื่อซื้อบ้านที่สามารถทำเงินได้ การอัปเกรดบ้านของคุณเพื่อเพิ่มมูลค่า - เว้นแต่คุณจะมีทักษะในการทำด้วยตัวเองอย่างบ้าคลั่งและได้รับข้อเสนอที่ดีเกี่ยวกับวัสดุ - มักจะไม่ได้ผลตอบแทน 100% จากการลงทุน แนวโน้มที่ดีที่สุดจะอยู่ที่ประมาณ 80% นอกเหนือไปจากข้อเท็จจริงที่ว่าเงินของคุณกำลังไปสู่สินทรัพย์ที่ไม่ได้ให้ผลตอบแทนมากนัก บ้านมีค่าใช้จ่ายที่ค่าเช่าไม่มี ค่าเช่าของคุณ) - ค่าใช้จ่ายในการปิดบัญชีในฐานะผู้ซื้อ ค่าธรรมเนียมนายหน้าและค่าใช้จ่ายในการปิดบัญชีในฐานะผู้ขาย ค่าบำรุงรักษา และภาษีทรัพย์สินที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องเป็นตัวอย่างของสิ่งต่างๆ ที่ผู้เช่าจัดการในความหมายทางอ้อมเท่านั้น เดวิด ลีออนฮาร์ต คอลัมนิสต์ของ NYT พูดทั้งหมดนี้ได้คมคายกว่าที่ฉันเคยพูดไว้ใน: มีเครื่องคิดเลขแบบโต้ตอบที่ NYT ที่ช่วยให้คุณนำเกณฑ์ของลีออนฮาร์ตไปใช้ในพื้นที่ของคุณ สิ่งนี้ไม่ได้หมายความว่าการเป็นเจ้าของบ้านเป็นการตัดสินใจที่ไม่ดีสำหรับทุกคนตลอดเวลา กำลังจะซื้ออยู่เองแต่ไม่ได้ซื้อเพื่อการลงทุน ตัวอย่างเช่น ฉันไม่เคยคิดว่าการหยุดให้เงินบำนาญของฉันเป็นเรื่องดี เพราะในที่สุดบ้านของฉันจะเป็นทุนให้ฉัน แต่ฉันซื้อเพราะความเป็นเจ้าของบ้านนำมาซึ่งคุณค่าอื่นนอกเหนือจากเงินที่อพาร์ทเมนต์ให้เช่าจะไม่มีวันมอบให้ฉัน และบ้านเช่าจะมีราคาสูงกว่าการซื้อบ้านหลังเดียวกัน (ระบุ 10 ปี)