 สร้างบทกวีที่มุ่งเน้นไปที่กาลเวลา
วินาที นาที ชั่วโมง และวันที่หายไปชั่วขณะ เป็นเครื่องเตือนใจถึงความเป็นมรรตัยในหลายๆ ด้าน อดีตยังคงสูญหาย ปัจจุบันหายวับไปเช่นกัน อนาคตมีอยู่แต่เราจะทำอย่างไร? ศักยภาพมากมาย สูญเสียศักยภาพไปมาก หากไม่มีเวลาใช้ชีวิต ชีวิตจะไม่มีวันสูญเสีย บ่อยครั้งที่เราสูญเสียตัวเองไปกับความฝันอันไกลโพ้น แต่มันจะเป็นไปไม่ได้หากเราไม่หาเวลาที่จะใช้ชีวิตตามความฝัน เวลาเพียงชั่วครู่สามารถสร้างความแตกต่างได้ เพียงอย่าลืมใช้การเตือนความจำนี้เพื่อปรับปรุง ชีวิตที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ความสงบสุข และความหลงใหล ช่วงเวลาเหล่านี้มีค่าในรูปแบบเชิงเปรียบเทียบ เราไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้ แต่เราสามารถเติมเต็มชีวิตของเราด้วยช่วงเวลาที่จะไม่เศร้า ดังนั้น ให้เรารักษาปัจจุบันไว้ให้ดี เพราะวันหนึ่งมันก็จะผ่านไป โดยที่ส่วนที่เคยมีชีวิตอยู่นั้นไม่สามารถคงอยู่ได้อีกต่อไป