 สร้างบทกวีเกี่ยวกับพายุที่รุนแรง
ท้องฟ้ามืดลงและลมก็โหยหวน เตือนดวงวิญญาณที่โศกเศร้า เมฆส่งเสียงก้องและเสียงฟ้าร้อง ฝันถึงพายุรุนแรงในทะเลสุดขอบฟ้า เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นและต้นไม้สั่นไหว ฝนตกหนักเปียกโชกไปด้วยเสียงพูดคุย ลมพัดแรงและคำรามยังดังต่อเนื่อง กระจายความหวาดกลัวไปตามเจตจำนงของมัน พายุโหมกระหน่ำอย่างไม่มีทีท่าว่าจะบรรเทาลง นำความมืดมนและความกลัวมาให้เชื่อ แต่ไม่นานก็ผ่านไป ความมืดมิดก็หายไป ทิ้งความงามและความปิติไว้ใต้ดวงตะวัน