 ทำไมบริษัทถึงไม่ต้องจ่ายเงินปันผล?
คำตอบนี้จะขยายทฤษฎีเล็กน้อย :) บริษัท ในฐานะที่เป็นองค์กร เป็นตัวแทนของกองมูลค่า บางส่วนคือมูลค่าทางธุรกิจ (กระแสรายได้จากผลิตภัณฑ์ของตน) และบางส่วนคือสินทรัพย์ (อสังหาริมทรัพย์ อุปกรณ์การผลิต พอร์ตโฟลิโอสิทธิบัตร ฯลฯ) หนึ่งในทรัพย์สินนั้นคือเงินสด หากคุณเป็นเจ้าของหุ้นในบริษัท คุณเป็นเจ้าของส่วนแบ่งในทรัพย์สินเหล่านั้นทั้งหมด รวมถึงเงินสดด้วย ในทางทฤษฎี ไม่สำคัญว่าบริษัทจะถือเงินสดแทนคุณหรือไม่ หากบริษัทเพิ่มสินทรัพย์อีก 1 พันล้านดอลลาร์ คนที่ซื้อและขายบริษัทจะคิดว่า "เฮ้ มีเงินสดเพิ่มขึ้น 1 พันล้านดอลลาร์ในบริษัทนั้น ฉันควรจะยินดีจ่าย 1 พันล้านดอลลาร์/หุ้นที่คงค้างมากกว่านี้ต่อหุ้น เพื่อเป็นเจ้าของมันมากกว่าที่ฉันจะทำได้” จริงอยู่ คุณอาจต้องการเปลี่ยนความเป็นเจ้าของเป็นเงินสดในท้ายที่สุด แต่คุณสามารถทำได้โดยการขายหุ้นของคุณให้กับคนอื่น จากมุมมองเชิงปฏิบัติ บริษัทไม่ได้รับประโยชน์จากการถือครองเงินสดเป็นเวลานาน เงินสดไม่ได้ทำอะไรมากนอกจากนั่งในบัญชีธนาคารและรับดอกเบี้ยจำนวนเล็กน้อยอย่างน่าสมเพช และถ้าคุณต้องการดอกเบี้ยจำนวนที่น่าสมเพชจากเงินสดของคุณ คุณจะไม่ได้เป็นเจ้าของหุ้นในบริษัท คุณควรมีไว้ในบัญชีธนาคาร ตัวคุณเอง. จริงๆ แล้ว บริษัทควรทำอะไรสักอย่างกับเงินสดของพวกเขา โดยปกติแล้วนั่นหมายถึงการลงทุนในธุรกิจของตนเอง เพื่อขยายและขยายธุรกิจนั้น หรือเพื่อเพิ่มความสามารถในการทำกำไร บางครั้งพวกเขาอาจซื้อบริษัทอื่นด้วย ถ้าพวกเขาคิดว่าสามารถทำกำไรจากการซื้อได้ บางครั้งไม่มีทางเลือกที่ดีมากมายสำหรับเงินจำนวนนั้น ในกรณีนั้น บริษัทควรพูดว่า "ฉันไม่สามารถใช้เงินจำนวนนี้อย่างมีประสิทธิภาพในทางที่จะทำให้ธุรกิจของฉันเติบโตได้ คุณควรไปลงทุนด้วยตัวเอง ในธุรกิจประเภทใดก็ตามที่คุณคิดว่าเหมาะสม" นั่นคือเมื่อพวกเขาจ่ายเงินปันผล คุณจะเห็นว่าบริษัทระดับโลกที่ใหญ่โตจริงๆ หลายแห่งเป็นผู้ที่จ่ายเงินปันผล เช่น Coca-Cola หรือ Exxon-Mobil หรือ what-have-you พวกเขาไม่สามารถนำเงินทั้งหมดไปใช้ประโยชน์ได้แม้ว่าจะมีแผนการเติบโตแล้วก็ตาม หลายคนที่ได้รับเงินปันผลจะลงทุนในตลาดหุ้นอีกครั้ง อาจซื้อหุ้นของบริษัทเดิมจากคนอื่น หรืออาจซื้อหุ้นของบริษัทอื่น มันไม่สมเหตุสมผลเลยที่บริษัทจะลงทุนในตลาดหุ้นด้วยตัวเอง ความเชี่ยวชาญด้านการลงทุนไม่ใช่สิ่งที่บริษัทส่วนใหญ่รู้จัก และเนื่องจากบริษัทมีเจ้าของหลายคน พวกเขาจึงอาจมีความต้องการการลงทุนที่แตกต่างกันและยอมรับความเสี่ยงได้ ตัวอย่างเช่น ถ้าฉันมีเงินก้อนหนึ่งจากตลาดหุ้น ฉันจะเก็บมันไว้ในหุ้นเติบโต เพราะฉันอายุยี่สิบกว่าๆ มีเงินออมจำนวนมากและอีกหลายปีก่อนเกษียณ ถ้าฉันใกล้เกษียณ ฉันอยากได้มันในหุ้นที่มั่นคงกว่านี้ หรือแม้แต่ในพันธบัตร ถ้าฉันเกษียณฉันอาจจะใช้จ่ายโดยตรง ดังนั้น บริษัทควรปล่อยให้เจ้าของทั้งหมดเลือก เว้นแต่พวกเขาจะมีเหตุผลทางธุรกิจที่ดีที่จะไม่เลือก บางครั้งบริษัทจะซื้อหุ้นคืนแทนการจ่ายเงินปันผล ซึ่งจะจ่ายเงินให้กับคนขายหุ้นของบริษัท เจ้าของที่เหลือจะได้ประโยชน์จากการลดจำนวนหุ้นที่ค้างอยู่ ดังนั้นพวกเขาจึงเป็นเจ้าของหุ้นที่เหลือได้มากขึ้น พวกเขาควรทำสิ่งนี้ก็ต่อเมื่อพวกเขาคิดว่าหุ้นมีราคายุติธรรมหรือต่ำกว่าราคายุติธรรมสำหรับบริษัท มิฉะนั้นเจ้าของที่เหลือจะมอบเงินสดเป็นหลัก (สิ่งนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งอย่างน่าวิตก) ในทางกลับกัน หากหุ้นของบริษัทตกต่ำแต่กลับทำได้ดีกว่าส่วนอื่นๆ ของตลาด ก็ถือเป็นการลงทุนที่ดีมาก ข้อดีประการหนึ่งของการซื้อหุ้นคืนโดยทั่วไปก็คือ หุ้นเหล่านี้ไม่มีผลกระทบทางภาษีในทันทีสำหรับเจ้าของบริษัท: พวกเขาเพียงแค่เป็นเจ้าของหุ้นซึ่งตอนนี้มีมูลค่ามากกว่า และสามารถขายมันได้ (และจ่ายภาษีจากการขายนั้น) เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาเลือก