 “เงินเฟ้อทำให้คนไม่จับจ่ายจริง ๆ”… จริงหรือ?
ไม่เสมอ. คุณมักจะพิจารณาปัจจัยทางเศรษฐกิจร่วมกันมากกว่าที่จะแยกจากกัน ซึ่งนำไปสู่สมมติฐานที่แปลกประหลาด การใช้จ่ายของผู้คนไม่ใช่สิ่งที่คุณควรดูเสมอไป เมื่ออัตราเงินเฟ้อสูงหมายความว่ารัฐบาลกำลังใช้จ่าย รัฐบาลใช้จ่ายในโครงการสาธารณะ สร้างการจ้างงาน เพิ่มเงินเดือน ปล่อยเงินกู้ ดังนั้นคุณกำลังนำเงินเข้าสู่ระบบเศรษฐกิจและอยู่ในมือของผู้คน ทุกคนจะจับจ่ายใช้สอย ดังนั้น มันจะขับเคลื่อนอุปสงค์ด้วย (Demand Pull Inflation) แต่มีความแตกต่างในหมู่นักเศรษฐศาสตร์เกี่ยวกับอัตราเงินเฟ้อที่ผลักดันต้นทุนซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่อันตราย ในขณะเดียวกัน อัตราดอกเบี้ยซึ่งเป็นเครื่องมือทางการเงินสำหรับธนาคารกลางในการเพิ่ม (ลด) การไหลเวียนของเงินในระบบเศรษฐกิจก็อยู่ในระดับต่ำ ภายใต้เงื่อนไขอัตราดอกเบี้ยต่ำ ธุรกิจต่างๆ จะกู้ยืมเงินเพื่อลงทุนในโครงการต่างๆ เนื่องจากอัตราดอกเบี้ยต่ำ ผู้คนจึงเห็นว่าการใช้จ่ายตอนนี้มีเหตุผลมากกว่าใช้จ่ายในภายหลัง เนื่องจากอัตราดอกเบี้ยต่ำ จึงมีความคาดหวังว่าพวกเขาจะไม่สามารถสร้างรายได้จากการออมมากไปกว่าการลงทุนในผลิตภัณฑ์ที่จะก่อให้เกิดประโยชน์ในระยะเวลาอันใกล้ สิ่งเหล่านี้ดำเนินต่อไปเป็นวัฏจักรและหลังจากช่วงหนึ่งของอัตราเงินเฟ้อ คุณจะเห็นรัฐบาลดำเนินการเพื่อควบคุมอัตราเงินเฟ้อ มันจะขึ้นดอกเบี้ยเพื่อดูดเงินออกจากระบบเศรษฐกิจ นี่คือช่วงเวลาที่ผู้คนจะควบคุมการใช้จ่าย เพราะพวกเขารู้ว่าพวกเขาจะได้รับผลตอบแทนที่สูงกว่าในขณะที่ออมมากกว่าการลงทุน