 แต่งนิยายเกี่ยวกับตัวละครที่หลงทางในป่า
เจนเดินผ่านป่าทึบ รู้สึกหลงทางมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงบนท้องฟ้า คอของเธอบวมจากการตะโกนขอความช่วยเหลือ และรองเท้าเดินป่าที่สวมอยู่มีแผลพุพองที่ข้อเท้าจากการเดินไกล เธอกำลังจะยอมแพ้และหาที่หลบภัยในคืนนี้เมื่อเธอสังเกตเห็นแสงสว่างในระยะไกล เธอเดินเข้าไปหาโดยหวังว่ามันจะเป็นกระท่อมหรือแหล่งความสะดวกสบายอื่นๆ เมื่อเธอเข้าไปใกล้แสงสว่าง เธอก็รู้ว่ามันเป็นเปลวไฟริบหรี่ของกองไฟที่มาจากส่วนลึกของป่า เธอย่องเข้าไปใกล้ และขณะที่เธออ้อมโค้ง เธอเห็นคนกลุ่มเล็กๆ รวมตัวกันรอบกองไฟ เธอรู้สึกโล่งใจที่บังเอิญเจอพวกเขา จึงวิ่งไปสมทบทันทีขณะที่พวกเขาต้อนรับเธออย่างอบอุ่นข้างกองไฟ