 การจัดสรรสินทรัพย์ที่เหมาะสมที่สุด
มีคำตอบที่ดีเกี่ยวกับประโยชน์ของการกระจายความเสี่ยง แต่ฉันจะพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นทางคณิตศาสตร์กับสิ่งที่คุณกำลังพยายาม ฉันอยู่ภายใต้สมมติฐานเสมอว่าตราบใดที่หลักทรัพย์สองตัวมีความสัมพันธ์กันน้อยกว่าอย่างสมบูรณ์ (เช่น 1) ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน/ความเสี่ยงจะน้อยกว่าถ้าฉันใส่ 100% ลงในหลักทรัพย์ตัวใดตัวหนึ่ง แม้ว่าจะมีพอร์ตโฟลิโอผลต่างขั้นต่ำที่เป็นการรวมกันของสองพอร์ตที่มีโวลุ่มต่ำกว่า 100% ของทั้งสองพอร์ต แต่พอร์ตโฟลิโอนี้ไม่จำเป็นต้องเป็นพอร์ตโฟลิโอที่มียูทิลิตี้สูงสุดภายใต้เมตริกของคุณ เมตริกของคุณรวมถึงผลตอบแทนที่ไม่ใช่แค่ความผันผวน/ความแปรปรวน ดังนั้นผลตอบแทนที่แตกต่างกันจึงมีอคติกับผลลัพธ์ที่ห่างจากผลงานขั้นต่ำ การใช้ฟังก์ชันยูทิลิตี้: E[x] - .5*A*sig^2 ส่งผลให้ยูทิลิตี้สูงสุด 100% VTSAX ดังนั้นอัตราส่วน Sharpe (ผลตอบแทนที่ปรับความเสี่ยงแล้ว) ของพอร์ตโฟลิโอสหรัฐจึงสูงกว่าพอร์ตต่างประเทศมากในช่วงเวลาที่ติดตาม ซึ่งการสูญเสียผลตอบแทนจากการเพิ่มหุ้นต่างประเทศมีมากกว่าความเสี่ยงที่ต่ำกว่าที่คุณจะได้รับจากทั้งสองเพียงแค่เพิ่มค่าที่ต่ำกว่า vol หุ้นต่างประเทศและผลกระทบของการกระจายความเสี่ยงจากการมีความสัมพันธ์น้อยกว่าหนึ่ง ประเด็นสำคัญในข้างต้นคือ "ในช่วงเวลาที่ติดตาม" เมื่อคุณทำการวิเคราะห์ประเภทนี้ คุณจะสันนิษฐานโดยปริยายว่าผลตอบแทน/ความเสี่ยงที่สังเกตได้ในอดีตจะคล้ายกับผลตอบแทน/ความเสี่ยงในอนาคต แน่นอน หากคุณลงทุน 100% ในสหรัฐอเมริกาเมื่อเร็วๆ นี้ คุณจะทำได้ดีกว่าการลงทุนในสหรัฐฯ/ระหว่างประเทศผสมกัน อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ความเสี่ยงและความสัมพันธ์ของสินทรัพย์สามารถ (ค่อนข้าง) คงที่เมื่อเวลาผ่านไป ผลตอบแทนสัมพัทธ์อาจแตกต่างกันไปอย่างมาก! ความไม่แน่นอนของผลตอบแทนในอนาคตคือสาเหตุที่คนส่วนใหญ่ใช้สินทรัพย์ที่หลากหลาย ปริมาณที่ถูกต้องคือเท่าใดเป็นคำถามที่ยากมาก