 เงินเฟ้อมีความหมายต่อฉันอย่างไร?
การอภิปรายทั่วไปเกี่ยวกับอัตราเงินเฟ้อมีศูนย์กลางอยู่ที่เงินเป็นสื่อกลางในการแลกเปลี่ยนและเป็นตัวเก็บมูลค่า เป็นไปไม่ได้ที่จะพูดถึงอัตราเงินเฟ้อโดยไม่คำนึงถึงเวลา เนื่องจากเป็นการเปรียบเทียบความสมดุลระหว่างเงินและสินค้า ณ เวลาสองจุด จุดประสงค์ของการใช้เงินมากกว่าการแลกเปลี่ยนสินค้าคือการมีสื่อกลางในการแลกเปลี่ยน เมื่อมีเงิน คุณจะสนใจอำนาจในการซื้อของเงินโดยทั่วไปมากกว่าราคาสัมพัทธ์ของสินค้าโภคภัณฑ์เฉพาะ หากอุปทานผิดเพี้ยนไปทำให้ยาสูบ น้ำมันเบนซิน หรือทรัพย์สินให้เช่าขาดแคลน ราคาของแต่ละอย่างก็จะสูงขึ้น อย่างไรก็ตามหากจำนวนเงินหมุนเวียนเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ราคาของทุกอย่างจะถูกประมูลขึ้นเพราะมีเงินมากขึ้นไล่ตามความมั่งคั่งที่เท่ากัน ผู้ที่ได้รับการแนะนำเงินหมุนเวียนเพิ่มเติมจะเป็นผู้ชนะด้วยค่าใช้จ่ายของผู้ที่มีเงินสดอยู่แล้ว มาตรการสาธารณะส่วนใหญ่ที่ใช้เพื่ออธิบายเศรษฐกิจเป็นที่น่าสงสัยอย่างมาก ตัวอย่างเช่น ในช่วงทศวรรษที่ 90 รัฐบาลกลางได้หยุดใช้ตะกร้าตลาดแบบคงที่เมื่อคำนวณ CPI โดยอนุญาตให้ใช้สิ่งทดแทนได้ ด้วยเหตุนี้ จึงไม่สามารถทำการเปรียบเทียบที่สอดคล้องกันเมื่อเวลาผ่านไปได้อีกต่อไป สิ่งที่เรียกว่า Core CPI นั้นแย่กว่านั้น เนื่องจากไม่รวมอาหารและพลังงาน ซึ่งเป็นเรื่องปกติหากคุณไม่กินอะไรหรือใช้พลังงานใดๆ ดังนั้น เมื่อพูดถึง CPI สิ่งสำคัญคือต้องเข้าใจว่ากำลังวัดอะไรกันแน่และอย่างไร สถิติที่เผยแพร่ส่วนใหญ่ต่ำกว่าอัตราเงินเฟ้อ