 ค่าใช้จ่ายของชำที่ใช้ร่วมกันระหว่างเพื่อนร่วมห้องจะถูกแบ่งตามสัดส่วนการบริโภคและการเข้าร่วมโดยเฉพาะ
ดังนั้น วิธีการทั้งหมดของคุณ และความพยายามที่จะปรับขนาดนี้จึงมีข้อบกพร่อง คุณจะทำให้เพื่อนร่วมห้องแปลกแยก ยั่วยุให้เกิดการโต้เถียง และทำให้ชีวิตของทุกคนยากขึ้น มีตัวแปรมากเกินไปและมีความเป็นไปได้ที่คาดไม่ถึง ตัวอย่างเช่น: "ทำไมฉันต้องจ่ายเงินให้ Joe เพื่อซื้อนมออร์แกนิกราคาแพงทั้งที่ฉันซื้อของถูกได้สบาย" "ฉันวางแผนว่าจะอยู่ที่นี่เป็นเวลา 20 วัน แต่วันหยุดยาวนั้นหายไป โปรดคำนวณทุกอย่างใหม่" "ฉันจ่ายไปแล้วสำหรับเดือนนี้ แต่ตอนนี้คุณขอเพิ่มเพราะเจมส์ต้องการคำนวณใหม่สำหรับวันหยุดยาว" วิธีที่ถูกต้องในการทำเช่นนี้คือการสร้างข้อตกลงที่สมเหตุสมผลและหลวมระหว่างผู้เข้าร่วมและถือว่าสิ่งนั้นเป็นสัญญา แต่มีความยืดหยุ่น/ความเมตตาในรายการมูลค่าเล็กน้อย ตัวอย่างเช่น มีพวกเรา 5 คน ดังนั้นทุกคนจึงจัดหาอาหาร (และร้านค้า/คนทำอาหาร) หนึ่งคืนต่อสัปดาห์ เราออกเดี่ยวในวันศุกร์และวันเสาร์ (คนมักจะออกไปกินข้าวข้างนอกอยู่แล้ว) และทุกคนลงเงิน $10 ต่อสัปดาห์ (หรืออะไรก็ตาม) สำหรับอาหารเช้าซีเรียล ของว่าง ฯลฯ หากคุณไม่สามารถมาที่นี่ในตอนกลางคืนได้ ให้ออกกำลังกาย แลกเปลี่ยนกับใครบางคน ถ้าพลาดมื้อล่ะก็... ตราบใดที่ผู้คนรู้สึกว่าพวกเขามีคำพูดในการอภิปรายที่สร้างสิ่งนี้และไม่ได้ถูกกำหนดให้กับพวกเขา ส่วนใหญ่แล้วสิ่งนี้จะดีกว่ามาก หากผู้คนต้องการรายละเอียดระดับนี้ บางทีคนเหล่านั้นควรอยู่คนเดียวหรือย้ายไปอยู่กับเชลดอน คูเปอร์จาก "ทฤษฎีบิ๊กแบง"