กระทั่งสิ้นลมอย่างสงบ ซึ่งครอบครัวได้กำหนดการบำเพ็ญกุศลศพที่บ้าน 1 คืน จากนั้นจะเคลื่อนย้ายไปบำเพ็ญกุศลต่อที่วัดสระไคร ซึ่งอยู่ใกล้บ้านเพื่อรอพระราชทานเพลิงศพในวันที่ 7 มิถุนายน ต่อไปนายเกษม ยังเล่าต่อว่า ที่ผ่านมาพ่อได้ถ่ายทอดเพลงบอกให้ลูกศิษย์ที่พ่อรักหลายคน เช่น เพลงบอกสุรินทร์ เสียงเสนาะเพลงบอกแผ้ว เสียงเสนาะ เพลงบอกขาว เสียงเสนาะ และอีกหลายคน โดยก่อนป่วยนั้นพ่อได้ขึ้นเวทีเพลงบอกกับเอกชัย ศรีวิชัย เป็นเวทีสุดท้ายเมื่อปี 2548 ที่ จ.สงขลา ซึ่งเป็นเวทีที่พ่อประทับใจมากและถือเป็นเวทีสุดท้ายของชีวิตด้วย สำหรับเอกชัยนั้นก็เป็นศิษย์คนสุดท้ายของพ่อเช่นกัน ซึ่งนับว่าเป็นผู้ที่มีในการเล่นศิลปะพื้นบ้านได้ทุกแขนงรศ.วิมล ดำศรี นักวิชาการผู้เชี่ยวชาญวัฒนธรรมพื้นบ้านและประวัติศาสตร์ของนครศรีธรรมราช กล่าวว่า การสูญเสียพ่อสร้อยหรือเพลงบอกสร้อยไปนั้น ถือว่าเป็นความสูญเสียเพียงร่างกายเท่านั้น แต่ชื่อเสียงและผลงานที่ได้สร้างไว้จะต้องคงอยู่สืบทอดต่อไปชั่วนิรันดร์ เพลงบอกสร้อยได้สร้างลูกศิษย์ไว้เป็นจำนวนมาก ลูกศิษย์แต่ละคนจะต้องมาสืบทอดด้วยคุณลักษณะความเป็นศิลปินของเพลงบอกสร้อยนั้นถือว่าหาใครมาทดแทนได้ยาก
เวทีสุดท้ายเมื่อปี 2548 ที่ จ.สงขลา มีชื่อว่าอะไร 
เอกชัย ศรีวิชัย