{"word_count": 170, "character_count": 1172}
Tot Vleteren,‘k en kan het niet gebeteren,dient ook een word in ‘t vlaamsch gezeidby deze onvlaamsche plechtigheid. -Neen, Vlanderen,Geen wet en zal ‘t veranderen,het vonnis der Geschiedenis,dat Jacop Meyer Vlaming is.-Zyn wiegeliedwas vlaamsch, gelyk de moeder, die ‘them zong, en voor hem zorge droeg,die wakker lag en schreide of loech.-Een Vlaming was’tnadien, van woord en wille vast,om bate aan land en volk en vorstte doen, al seen die durven dorst.-Hy ging zyn gang,aan God getrouw, zyn leven lang,als priester, burger, leeraar, vriendvan al date ere en lof verdient.-O Bruggestad,zyn graf heeft u vereerd, tot datmen, wild en woest, in stukken sloegden steen, die zynen name droeg-In stukken slaanen mocht men ‘t geen, van hem gedaan,onsterflyk, door alle eeuwen pal,‘t geschiedeniswoord bewaren zal.-O Herder van‘t geboortedorpken, daar de manVan Vleteren zyn’ name ontving,Ik groote u, vol bewondering.-Uw doen is’t, datuw’ schooner kerke een beeld bevat,en steenvast een’ gedenkenisvan hem, die u een weêrgade is.-De Meyer, dienvergaten vlaamsche en vreemde liên,herleven zal, en gy, voortaan,zult naast hem onvergeten staan-Kortryk-Vleteren, 24 September 1895