# bruzunañ

## Breton

### Étymologie

    Dérivé de bruzun, avec le suffixe -añ.

### Verbe

bruzunañ \bry.ˈzỹː.nã\ transitif ou intransitif (voir la conjugaison)

* Émietter et s'émietter.
   * Bruzunañ nebeutocʼh a reont. — (Abeozen, Pircʼhirin Kala-Goañv, Al Liamm, 1986, page 57)

    Elles [les mottes] s’émiettent moins.
* (Se) briser en mille morceaux.
   * Dilun,un treñ marc’hadourezh o tont eus Paris, e-kreiz ar vougenn, a voe diarbennet e Versailh gant un treñ beajourien eus tro Paris hag a vruzunas ar gweturioù diwezhañ. — (An hentoù houarn gwechall, Arvor, nᵒ 113, 14 mars 1943, page 2)

    Lundi, un train de marchandises venant de Paris, en plein brouillard, fut heurté par un train de voyageurs qui pulvérisa les derniers wagons.
   * Me a garfe terriñ, flastrañ, bruzunañ ar binioù-se. — (Roparz Hemon, Biniaouer ar glav hag an heol, in Al Liamm, nᵒ 18, janvier-février 1950, page 27)

    J’aimerais casser, écraser, briser ce biniou en mille morceaux.
* (Informatique) Fragmenter.

**Variantes**

* bruzuniñ

**Antonymes**

* divruzunañ

**Dérivés**

* bruzunadur
* bruzunaus
* bruzunerezh
* bruzunidigezh
* divruzunadur
* divruzunañ
* divruzuner
