{"word_count": 918, "character_count": 7143}
[NVTRIX] alumna, celerem quo rapis tectis pedem?                                               ia3resiste et iras comprime ac retine impetum.incerta qualis entheos gressus tulitcum iam recepto maenas insanit deoPindi niualis uertice aut Nysae iugis,talis recursat huc et huc motu effero,                                                                     385furoris ore signa lymphati gerens.flammata facies, spiritum ex alto citat,proclamat, oculos uberi fletu rigat,renidet: omnis specimen affectus capit.haeret: minatur aestuat queritur gemit.                                                                  390quo pondus animi uerget? ubi ponet minas?ubi se iste fluctus franget? exundat furor.non facile secum uersat aut medium scelus;se uincet: irae nouimus ueteris notas.magnum aliquid instat, efferum immane impium:                                                 395uultum Furoris cerno. di fallant metum!Sénèque ira 1,1,1-5 et 1,2,1-3 exegisti a me, Nouate, ut scriberem quemadmodum posset ira leniri, nec immerito mihi uideris hunc praecipue affectum pertimuisse maxime ex omnibus taetrum ac rabidum. ceteris enim aliquid quieti placidique inest, hic totus concitatus et in impetu doloris est, armorum sanguinis suppliciorum minime humana furens cupiditate, dum alteri noceat sui neglegens, in ipsa irruens tela et ultionis secum ultorem tracturae auidus. (2.) quidam itaque e sapientibus uiris iram dixerunt breuem insaniam. aeque enim impotens sui est, decoris oblita, necessitudinum immemor, in quod coepit pertinax et intenta, rationi consiliisque praeclusa, uanis agitata causis, ad dispectum aequi uerique inhabilis, ruinis simillima, quae super id quod oppressere franguntur. (3.) ut scias autem non esse sanos quos ira possedit, ipsum illorum habitum intuere; nam ut furentium certa indicia sunt audax et minax uultus, tristis frons, torua facies, citatus gradus, inquietae manus, color uersus, crebra et uehementius acta suspiria, ita irascentium eadem signa sunt: (4.) flagrant ac micant oculi, multus ore toto rubor exaestuante ab imis praecordiis sanguine, labra quatiuntur, dentes comprimuntur, horrent ac surriguntur capilli, spiritus coactus ac stridens, articulorum se ipsos torquentium sonus, gemitus mugitusque et parum explanatis uocibus sermo praeruptus et conplosae saepius manus et pulsata humus pedibus et totum concitum corpus magnasque irae minas agens, foeda uisu et horrenda facies deprauantium se atque intumescentium. nescias utrum magis detestabile uitium sit an deforme. (5.) cetera licet abscondere et in abdito alere: ira se profert et in faciem exit, quantoque maior, hoc efferuescit manifestius.[…] 1,2,1 iam uero si effectus eius damnaque intueri uelis, nulla pestis humano generi pluris stetit.[…] 1,2,3 et adhuc singulorum supplicia narro: quid si tibi libuerit, relictis in quos ira uiritim exarsit, aspicere caesas gladio contiones et plebem inmisso milite contrucidatam et in perniciem promiscuam totos populos capitis damna&#60;tos&#62; ? * * *Lactance ira 17,13 nescisse autem philosophos quae ratio esset irae, apparet ex finitionibus eorum quas Seneca enumerauit in libris quos De ira conposuit. ira est inquit cupiditas ulciscendae iniuriae aut, ut ait Posidonius [frg. 155 Edelstein–Kidd], cupiditas puniendi eius a quo te inique putes laesum. quidam ita finierunt: ira est incitatio animi ad nocendum ei qui aut nocuit aut nocere uoluit. Aristotelis definitio non multum a nostra abest. ait enim iram esse cupiditatem doloris reponendi. SVF iii 416 ap. Nemes. nat. hom. 21 &#60;θυμὸς&#62; δέ ἐστι ζέσις τοῦ περὶ καρδίαν αἵματος ἐξ ἀναθυμιάσεως τῆς χολῆς ἢ ἀναθολώσεως γινομένη· διὸ καὶ χολὴ λέγεται καὶ χόλος. ἔστι δ' ὅτε καὶ ὁ θυμός ἐστιν ὄρεξις ἀντιτιμωρήσεως· ἀδικούμενοι γὰρ ἢ νομίζοντες ἀδικεῖσθαι θυμούμεθα· καὶ γίνεται τότε μικτὸν τὸ πάθος ἐξ ἐπιθυμίας καὶ θυμοῦ. εἴδη δὲ τοῦ θυμοῦ τρία· &#60;ὀργή&#62;, ἣ καὶ χολὴ καὶ χόλος καλεῖται· &#60;μῆνις&#62; καὶ &#60;κότος. θυμὸς&#62; μὲν γὰρ ἀρχὴν καὶ κίνησιν ἔχων ὀργὴ καὶ χολὴ καὶ χόλος λέγεται. &#60;μῆνις&#62; δὲ χολὴ εἰς παλαίωσιν ἀγομένη· εἴρηται γὰρ παρὰ τὸ μένειν καὶ τῇ μνήμῃ παραδεδόσθαι. &#60;κότος&#62; δὲ ὀργὴ παρατηροῦσα καιρὸν εἰς τιμωρίαν· εἴρηται δὲ καὶ οὗτος παρὰ τὸ κεῖσθαι.SVF iii 395 ap. Stob. 2,7,10 c (= Arius Did. p. 91,10-11) &#60;ὀργὴ&#62; μὲν οὖν ἐστιν ἐπιθυμία &#60;τοῦ&#62; τιμωρήσασθαι τὸν δοκοῦντα ἠδικηκέναι παρὰ τὸ προσῆκον SVF iii 396 ap. Diog. Laert. 7,113 ὀργὴ δ' ἐπιθυμία τιμωρίας τοῦ δοκοῦντος ἠδικηκέναι οὐ προσηκόντωςSVF iii 397 ap. Andron. path. 4 &#60;ὀργὴ&#62; μὲν οὖν ἐστιν ἐπιθυμία τιμωρίας τοῦ ἠδικηκέναι δοκοῦντοςAristote anim. 403a30-31 ὄρεξιν ἀντιλυπήσεωςAristote rhet. 1378a30-32 ἓστω δὴ ὀργὴ ὄρεξις μετὰ λύπης τιμωρίας {φαινομένης} διὰ φαινομένην ὀλιγωρίαν εἰς αὐτὸν ἤ &#60;τι&#62; τῶν αὐτοῦ, τοῦ ὀλιγωρεῖν μὴ προσήκοντοςArétée de Cappadoce sign. diut. 1,5,3 δοκέει {τε} δέ μοι μανίης γε ἔμμεναι ἀρχὴ καὶ μέρος ἡ μελαγχολίη. τοῖσι μὲν γὰρ μαινομένοισι ἄλλοτε μὲν ἐς ὀργήν, ἄλλοτε δὲ ἐς θυμηδίην ἡ γνώμη τρέπεται, τοῖσι δὲ μελαγχολῶσι ἐς λύπην καὶ ἀθυμίην μοῦνον.yeux : cf. Arétée de Cappadoce sign. diut. 1,6,10 μετεξετέροισι δὲ καὶ ἐνέρυθροι καὶ ὕφαιμοι &#60;οἱ&#62; ὀφθαλμοίrespiration et voix : cf. Arétée de Cappadoce sign. diut. 1,6,10 βοῶσι ὀλοφυρόμενοι ἁρπαγὴν ἢ βίην corps : Aristée de Cappadoce sign. diut. 1,6,10 οἱ μὲν θέουσι ἀσχέτως[MEDEA] si quaeris odio, misera, quem statuas modum,imitare amorem. regias egone ut facesinulta patiar? segnis hic ibit dies,tanto petitus ambitu, tanto datus?                                                                           400dum terra caelum media libratum feretnitidusque certas mundus euoluet uicesnumerusque harenis derit et solem dies,noctem sequentur astra, dum siccas polusuersabit Arctos, flumina in pontum cadent,                                                           405numquam meus cessabit in poenas furorcrescetque semper – quae ferarum immanitas,quae Scylla, quae Charybdis Ausonium mareSiculumque sorbens quaeue anhelantem premensTitana tantis Aetna feruebit minis?                                                                        410non rapidus amnis, non procellosum marepontusue coro saeuus aut uis igniumadiuta flatu possit inhibere impetumirasque nostras: sternam et euertam omnia.timuit Creontem ac bella Thessalici ducis?                                                           415amor timere neminem uerus potest.  sed cesserit coactus et dederit manus:adire certe et coniugem extremo alloquisermone potuit – hoc quoque extimuit ferox;laxare certe tempus immitis fugae                                                                         420genero licebat – liberis unus diesdatus est duobus. non queror tempus breue:multum patebit. faciet hic faciet diesquod nullus umquam taceat – inuadam deoset cuncta quatiam. [NVT.] recipe turbatum malis,                                                   425era, pectus, animum mitiga. [ME.] sola est quies,mecum ruina cuncta si uideo obruta:mecum omnia abeant. trahere, cum pereas, libet.[NVT.] quam multa sint timenda, si perstas, uide:nemo potentes aggredi tutus potest.                                                                       430 