شخصى ديگر روايت كرده كه نوبتى به قبا مى رفتم از مدينه در ميان روز گرم ، حضرت امام محمد باقر (ع) را ديدم كه از زراعت باغستان خود باز مى گشت وبدن مبارك آن حضرت سنگين بود وعرق كرده بود وبر دو غلام تكيه فرموده بود. در خاطرم گذشت كه مردى بزرگ از اكابر بنى هاشم جهت حرص بر دنيا ، در روزى چنين گرم تعب نفس خود مى فرمايد وچنين زحمت مى كشد ، چون اين معنى در خاطر من خطور كرد ومرا پيش طلبيد وفرمود : (إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ) ما جهت انفاق بر ضعفا ومساكين اين زحمت مى كشيم نه جهت حرص بر دنيا. گفتم : اى پسر رسول خدا! توبه مى كنم. پس توبه مرا قبول فرمود ، وامثال اين بسيار است.