شويه ولاقتنى بفكر فى حاجه تانيه بتخوفنى جدا ,, فكره الاعتماديه ..الاعتماد على شخص معين فى حياتك عشان تحس بالسعاده و الأمان ,,المشكله هنا انك واعى و عارف ان الفكره دى غلط بس هى عمرها ما بتيجى قرار,, هى بتغرقك فيها واحده واحده ,,لغايه ما يبقى مينفعش بجد لا تسعد ولا تشعر بالأمان دا ولا تهنأ بحاجه أصلا من غير الشخص اللى بيدك الأحساس دا,, والمشكله هنا ان الشخص دا مش ملك يمينك دا ملك ربنا ..قلبه و حياته ملك ربنا ,, الاحساس دا بيخوفنى قوى و بيحسسنى بالعجز و بحس انه غلط كبير حد عاقل يوصل نفسه للمرحله دى ,, يارب متملكش قلوبنا لحد غيرك يارب ,, بفتكر دلوقتى كلمه الإمام على لما سُئل عن العشق فقال: (قلوب خلت عن ذكر الله، فأذاقها الله حب غيره),, الغريب بقى ان الفكره دى كثييييره الإلحاح على عقلى فى أوقات بعد منتصف الليل بالذات ومش أول مره أفكر فى معنى الفقد لحد بنحبه فى حياتنا ... وأنا بكتب كلامى دلوقتى تذكرت رساله لصديق كان ,, كتبتها من حوالى سنه و نص و فى نفس الوقت من الليل, كتب فيها