1. امام صادق عليه السلام فرمودند: آخرين بنده اى كه دستور مى رسد او را به جهنم ببريد، به هنگام رفتن به جهنم سرش را بر مى گرداند. خداى عزوجل مى فرمايد: او را نگهداريد. و هنگامى كه او را به پيشگاه خداوند مى آورند، خداوند مى فرمايد: بنده من چرا سرت را برگدارندى ؟ او عرضه مى دارد: گمان نداشتم كه با من چنين نمايى . خداى بزرگ مى پرسد بنده من چه گمانى درباره من داشتى ؟ جواب مى دهد: گمان داشتم كه گناهم را ببخشى و مرا در بهشتت ساكن گردانى . خداوند مى فرمايد: فرشتگانم ! بعزت و شكوهم و نعمتها و بلا و بلندى مرتبهام سوگند ! هيچ گاه در طول عمرش هيچ زمانى گمانى خوبى درباره من نداشت . و اگر در طول عمرش لحظه اى گمان خيرى درباره من پيدا مى كرد: او را با جهنم نمى ترساندم . دروغش را بپذير و وارد بهشتش كنيد آنگاه امام صادق عليه السلام فرمودند: هيچ گاه بنده اى به خداوند خوش گمان نبوده ، مگر اين كه خداوند نيز همانگونه كه گمان داشته با او رفتار نموده است و هيچ گاه به او بدگمان نبوده ، مگر اين كه خداوند نيز با او همانطور رفتار نموده . است و معنى اين آيه «و همين گنانى كه به خداوند داشتيد شما را هلاك كرد و بدبخت شديد» (112) نيز همين است .