«امّا بعد، من با پياپى پاسخ گفتن به تو و گوش دادن به نامه ات، رأى و انديشه خويش را سست مى گردانم و زيركى و تيز فهمى خود را گرفتار اشتباه و خطا مى كنم. و تو در آن موقع كه از من با زرنگى چيزهايى مى طلبى و نامه هايى براى گرفتن جواب مى فرستى به كسى مى مانى كه در خواب سنگينى فرو رفته و خوابهاى پريشان مى بيند و نيز به آدم سرگردانى مى مانى كه آن قدر از سرگردانى ايستاده كه ايستادن او را بيچاره كرده است، نمى داند آنچه پيش مى آيد آيا به سود اوست يا به زيانش. تو مانند او نيستى بلكه او به سان توست«» و سوگند به خدا اگر [بنا به مصالحى ] نمى خواستم تو بمانى چنان ضربات كوبنده اى از جانب من دريافت مى كردى كه استخوانت را درهم مى شكست و گوشتت را آب مى كرد و بدان كه شيطان تو را از بازگشت به كارهاى نيك و گوش دادن به سخن كسى كه تو را پند مى دهد باز مى دارد».