از نامه هاى آن حضرت عليه السّلام است، بمعاويه (در پاسخ نامه اش) معاويه، براستى كه من از شنيدن، و پى در پى پاسخ نگاشتن نامه تو، رأى خويش را ناتوان كننده، و هوش و فراستم را باشتباه اندازنده ام (زيرا با اين كه مى دانم اين سخنان دلنشين كه از سرچشمه حقيقت مايه مى گيرد، ابدا در دل سخت و سنگين تو اثرى ندارد، و من بر خلاف ميل و انديشه ام، بلكه از راه اتمام حجّت ناچارم نامه تو را پاسخ بنگارم) هر آن گاه كه تو از روى ريو و دستان خواهان چيزهائى از من شده، نامه هائى براى جواب گرفتن بمن مينويسى (تا مگر احيانا عليه من مدركى بدست آورده، و آن را دستاويز مقاصد شوم خويش قرار دهى، آن وقت درست) شخص سنگين بخواب فرو رفته را مى مانى، كه خوابهاى درهم و پريشان مى بيند، و بدان سرگردان مرد ايستاده مانى كه ايستادنش بيچاره اش كرده، نمى داند پيش آمد بسود و يا بزيان او است (چون آنچه تو مينويسى از روى نادانى و درماندگى است، و تو از پستى و فرومايگى كوچكتر از آنى كه بكس تشبيه شوى) تو بآن خواب و يا ايستاده نمانده، بلكه او بتو مانند است، سوگند با خداى اگر باقى ماندن تو را (براى امرى كه خود مى دانم) خواهان نبودم از من بتو كوبندهائى مى رسيد، كه استخوان را بشكند، و گوشت را آب كند (جنگى سرپا مى كردم كه تو را يكسره نابود سازد) و بدانكه شيطان تو را از اين باز داشته است كه بكارهاى نيكت برسى، و گفتار اندرز دهنده ات را بشنوى (و از بى راهه براه باز آئى) درود بر آنكه اهليّت آن را داراست.