Waarop zijn de schijven in een stoomturbine gemonteerd?
Een stoomturbine bestaat uit een of meer rotoren (roterende schijven) die op een aandrijfas zijn gemonteerd, afgewisseld met een reeks stators (statische schijven) die aan het turbinehuis zijn bevestigd. De rotoren hebben een propellerachtige opstelling van bladen aan de buitenrand. Stoom werkt op deze bladen en produceert een roterende beweging. De stator bestaat uit een vergelijkbare, maar vaste reeks schoepen die dienen om de stoomstroom om te leiden naar de volgende rotortrap. Een stoomturbine zuigt vaak uit in een oppervlaktecondensor die zorgt voor een vacuüm. De fasen van een stoomturbine zijn typisch opgesteld om het maximale potentiële werk uit een specifieke snelheid en druk van stoom te halen, wat aanleiding geeft tot een reeks hoge- en lagedruktrappen van variabele grootte. Turbines zijn alleen efficiënt als ze met relatief hoge snelheid draaien, daarom zijn ze meestal verbonden met reductietandwielen om toepassingen met lagere snelheden aan te drijven, zoals een scheepsschroef. In de overgrote meerderheid van grote elektriciteitscentrales zijn turbines rechtstreeks verbonden met generatoren zonder reductietandwieloverbrenging. Typische snelheden zijn 3600 omwentelingen per minuut (RPM) in de VS met een vermogen van 60 Hertz, 3000 RPM in Europa en andere landen met elektrische systemen van 50 Hertz. Bij kernenergietoepassingen draaien de turbines doorgaans op de helft van deze snelheden, 1800 RPM en 1500 RPM. Een turbinerotor kan ook alleen stroom leveren als hij in één richting draait. Daarom is meestal een omkeertrap of versnellingsbak vereist waar kracht in de tegenovergestelde richting nodig is.