Met wie werken staten en regeringen vaak nauw samen?
Het IPCC-proces over klimaatverandering en haar efficiëntie en het succes ervan is vergeleken met de omgang met andere milieu-uitdagingen (vergelijk de aantasting van de ozonlaag en de opwarming van de aarde). In het geval van de aantasting van de ozonlaag is wereldwijde regelgeving op basis van het Protocol van Montreal succesvol geweest, in het geval van klimaatverandering is het Kyoto-protocol mislukt. De ozon-case werd gebruikt om de efficiëntie van het IPCC-proces te beoordelen. De lockstep-situatie van het IPCC heeft een brede wetenschappelijke consensus opgebouwd, terwijl staten en regeringen nog steeds verschillende, zo niet tegengestelde doelen volgen. Er wordt getwijfeld aan het onderliggende lineaire model van beleidsvorming: hoe meer kennis we hebben, hoe beter de politieke reactie zal zijn.