Het Noorden zag het Zuiden als wat?
Oriëntalisme, zoals getheoretiseerd door Edward Said, verwijst naar hoe het Westen een fantasierijke geografie van het Oosten ontwikkelde. Deze fantasierijke geografie steunt op een essentialiserend discours dat noch de diversiteit, noch de sociale realiteit van het Oosten vertegenwoordigt. Integendeel, door het Oosten te essentialiseren, gebruikt dit discours het idee van plaatsgebonden identiteiten om verschil en afstand te creëren tussen 'wij' het Westen en 'zij' het Oosten, of 'hier' in het Westen en 'daar' in het Oosten. Dit verschil was vooral duidelijk in tekstuele en visuele werken van vroege Europese studies van het Oriënt die het Oosten positioneerden als irrationeel en achterlijk tegenover het rationele en progressieve Westen. Door het Oosten te definiëren als een negatieve visie op zichzelf, als zijn inferieur, versterkte niet alleen het zelfgevoel van het Westen, maar was het ook een manier om het Oosten te ordenen en bekend te maken aan het Westen, zodat het gedomineerd en gecontroleerd kon worden. Het discours van het oriëntalisme diende daarom als een ideologische rechtvaardiging van het vroege westerse imperialisme, aangezien het een geheel van kennis en ideeën vormde dat de sociale, culturele, politieke en economische controle over andere gebieden rationaliseerde.