Wie verenigde de kracht die verantwoordelijk is voor het vallen van atomen op het aardoppervlak?
De ontwikkeling van fundamentele theorieën over krachten verliep langs de lijnen van eenwording van ongelijksoortige ideeën. Isaac Newton verenigde bijvoorbeeld de kracht die verantwoordelijk is voor het vallen van objecten op het aardoppervlak met de kracht die verantwoordelijk is voor de banen van de hemelmechanica in zijn universele theorie van de zwaartekracht. Michael Faraday en James Clerk Maxwell toonden aan dat elektrische en magnetische krachten verenigd waren door één consistente theorie van elektromagnetisme. In de 20e eeuw leidde de ontwikkeling van de kwantummechanica tot een modern begrip dat de eerste drie fundamentele krachten (allemaal behalve de zwaartekracht) manifestaties zijn van materie (fermionen) die op elkaar inwerken door virtuele deeltjes uit te wisselen die ijkbosonen worden genoemd. Dit standaardmodel van de deeltjesfysica poneert een overeenkomst tussen de krachten en bracht wetenschappers ertoe de vereniging van de zwakke en elektromagnetische krachten in de elektrozwakke theorie te voorspellen, die vervolgens door observatie werd bevestigd. De volledige formulering van het standaardmodel voorspelt een nog niet waargenomen Higgs-mechanisme, maar waarnemingen zoals neutrino-oscillaties geven aan dat het standaardmodel onvolledig is. Een Grand Unified Theory die de combinatie van de elektrozwakke interactie met de sterke kracht mogelijk maakt, wordt voorgesteld als een mogelijkheid met kandidaat-theorieën zoals supersymmetrie die worden voorgesteld om enkele van de openstaande onopgeloste problemen in de natuurkunde op te vangen. Natuurkundigen proberen nog steeds zelfconsistente unificatiemodellen te ontwikkelen die alle vier de fundamentele interacties zouden combineren tot een theorie van alles. Einstein probeerde en faalde bij dit streven, maar momenteel is de snaartheorie de meest populaire benadering om deze vraag te beantwoorden.