Hoe wordt het proces genoemd waarbij het adaptieve immuunsysteem wordt omzeild door het veranderen van niet-essentiële epitopen?
De mechanismen die worden gebruikt om het adaptieve immuunsysteem te omzeilen, zijn ingewikkelder. De eenvoudigste benadering is om niet-essentiële epitopen (aminozuren en/of suikers) op het oppervlak van de ziekteverwekker snel te veranderen, terwijl essentiële epitopen verborgen blijven. Dit wordt antigene variatie genoemd. Een voorbeeld is HIV, dat snel muteert, zodat de eiwitten op de virale envelop die essentieel zijn om de doelcel van de gastheer binnen te dringen, voortdurend veranderen. Deze frequente veranderingen in antigenen kunnen het falen van vaccins tegen dit virus verklaren. De parasiet Trypanosoma brucei gebruikt een vergelijkbare strategie, waarbij hij constant het ene type oppervlakte-eiwit verwisselt voor het andere, waardoor het de antilichaamrespons een stap voor kan blijven. Het maskeren van antigenen met gastheermoleculen is een andere gebruikelijke strategie om detectie door het immuunsysteem te voorkomen. Bij HIV wordt de envelop die het virion bedekt gevormd uit het buitenste membraan van de gastheercel; dergelijke "zelfverhulde" virussen maken het moeilijk voor het immuunsysteem om ze te identificeren als "niet-eigen" structuren.
antigene variatie