Tussen welke twee stoffen maakte Al-Muwaffaq onderscheid?
De vooruitgang die in het Midden-Oosten werd geboekt op het gebied van botanie en scheikunde, leidde ertoe dat de geneeskunde in de middeleeuwse islam de farmacologie substantieel ontwikkelde. Muhammad ibn Zakarīya Rāzi (Rhazes) (865-915) bijvoorbeeld, trad op om het medische gebruik van chemische verbindingen te bevorderen. Abu al-Qasim al-Zahrawi (Abulcasis) (936–1013) was een pionier in de bereiding van medicijnen door sublimatie en destillatie. Zijn Liber seritoris is van bijzonder belang, omdat het de lezer recepten geeft en uitlegt hoe de 'simples' moeten worden bereid waaruit de complexe medicijnen zijn samengesteld die toen algemeen werden gebruikt. Sabur Ibn Sahl (overleden 869) was echter de eerste arts die farmacopee oprichtte en een grote verscheidenheid aan medicijnen en remedies voor kwalen beschreef. Al-Biruni (973–1050) schreef een van de meest waardevolle islamitische werken over farmacologie, getiteld Kitab al-Saydalah (The Book of Drugs), waarin hij de eigenschappen van medicijnen uiteenzette en de rol van de apotheek en de functies en taken schetste van de apotheker. Ook Avicenna beschreef niet minder dan 700 preparaten, hun eigenschappen, werkingsmechanismen en hun indicaties. Hij wijdde in feite een heel boek aan eenvoudige medicijnen in The Canon of Medicine. Van grote invloed waren ook de werken van al-Maridini uit Bagdad en Caïro, en Ibn al-Wafid (1008–1074), die beide meer dan vijftig keer in het Latijn werden gedrukt en verschenen als De Medicinis universalibus et particularibus door 'Mesue' de jongere, en de Medicamentis simplicibus van 'Abenguefit'. Peter van Abano (1250–1316) vertaalde en voegde een aanvulling toe aan het werk van al-Maridini onder de titel De Veneris. De bijdragen van Al-Muwaffaq in het veld zijn ook baanbrekend. Hij leefde in de 10e eeuw en schreef The foundations of the true properties of Remedies, waarin hij onder andere arseenoxide beschrijft en bekend was met kiezelzuur. Hij maakte een duidelijk onderscheid tussen natriumcarbonaat en kaliumcarbonaat, en vestigde de aandacht op de giftige aard van koperverbindingen, vooral kopervitriol, en ook loodverbindingen. Hij beschrijft ook de destillatie van zeewater om te drinken.
natriumcarbonaat en kaliumcarbonaat