Waar gaf deze hervormingsgezinde leider les?
Andere voorgangers van de gereformeerde kerk waren de hervormingsgezinde en Gallicaanse rooms-katholieken, zoals Jacques Lefevre (ca. 1455–1536). De Gallicanen bereikten kortstondig onafhankelijkheid voor de Franse kerk, op basis van het principe dat de religie van Frankrijk niet kon worden gecontroleerd door de bisschop van Rome, een buitenlandse mogendheid. Tijdens de protestantse Reformatie publiceerde Lefevre, een professor aan de Universiteit van Parijs, in 1523 zijn Franse vertaling van het Nieuwe Testament, gevolgd door de hele Bijbel in de Franse taal in 1530. William Farel was een leerling van Lefevre, die later een leider van de Zwitserse Reformatie, die een protestantse regering vestigde in Genève. Ook Jean Cauvin (Johannes Calvijn), een andere student aan de universiteit van Parijs, bekeerde zich tot het protestantisme. Lang nadat de sekte door Frans I was onderdrukt, probeerden de overgebleven Franse Waldenzen, die toen voornamelijk in de Luberon-regio woonden, zich aan te sluiten bij William Farel, Calvijn en de Reformatie, en Olivetanus publiceerde een Franse Bijbel voor hen. De Franse Confessie van 1559 vertoont een uitgesproken calvinistische invloed. Ergens tussen 1550 en 1580 werden leden van de gereformeerde kerk in Frankrijk algemeen bekend als hugenoten.
Universiteit van Parijs