Eg vil støtte saksordførar Torstein Rudihagen i at endeleg er denne lovteksta klar. Innlemming av hund i nødverjeparagrafen i naturmangfaldlova er i ferd med å finne si løysing. Dette var ei svært etterlengta løysing, som kjem eit heilt år etter at rovviltforliket var eit faktum. Sånn sett kan ein spørje seg kvifor dette ikkje kom på plass allereie i fjor haust, då det no er vurdert slik at sjølv ikkje ei lovhøyring har vore nødvendig. Men lat det vere, og lat oss i dag heller glede oss over at vi no ved dette vedtaket, som ein samrøystes komité står bak, har fått på plass ein nødverjeparagraf som er meir komplett. Argumentasjonen om at nokon vil bruke hund for å lokke til seg rovdyr, er så urimeleg at eg vil ikkje gå inn på den problemstillinga i det heile. Så får vi halde oppe trykket når det gjeld uløyste saker som ulvesoner og avklaringar med nabolanda våre, spesielt når det gjeld ulveproblematikken. Det er viktig at det framforhandla rovdyrforliket blir respektert av alle, og at ein unngår overprøving av lokale og regionale nemnder og deira vedtak, der ein har oppnådd bestandsmåla. Noko anna vil ikkje bli sett på med velvilje, då det var – og er – ein føresetnad for at Framstegspartiet var med på forliket. Lat oss i dag glede oss over at hund no er innlemma i nødverjeparagrafen, slik mange har ønskt i lang tid. Eg vil samtidig gi uttrykk for støtte til rettinga av § 5 i friluftslova. Eg kunne stilt ei rekkje spørsmål til setjestatsråden, men sidan den rette statsråden ikkje er på plass i dag, vel eg å ikkje gjere det.