Det har vore mykje positivt å høyre her i dag, både frå interpellanten og frå utanriksministeren. Ikkje minst er eg glad for å høyre om dei praktiske tiltaka Noreg har stått for ved å organisere møte, ved å førebu ting, slik at det i alle fall ikkje står på det når ein kjem fram til tilsynskonferansen. Men det er klart at det er innhaldet som betyr aller mest. Og som fleire har sagt: Det er liten tvil om at Ikkjespreiingsavtalen er trua. 40 land kan finne på – dei er i alle fall i stand til det – å utvikle våpen, dersom vi ikkje får resultat. Det er ingen som har sagt at det blir slik, men dei er i stand til det. Derfor er det så viktig å oppnå eit resultat. Vi veit jo at for enkelte land kan beviset på at ein er ein nasjon – då Noreg blei sjølvstendig, var det om å gjere å vere ein polarnasjon – vere at ein faktisk har atomvåpen, for i opinionen i mange land er det sett på som positivt, nettopp fordi dei kanskje ikkje har den skepsisen som vi har på dei kontinenta der vi har atomvåpen. Så det er veldig viktig at dette opplysningsarbeidet går vidare, og at Noreg gjer sitt til at dette går den rette vegen. El Baradei har peikt på fleire ting enn det utanriksministeren og interpellanten gjorde. Altså: Det er ein svart marknad når det gjeld atomvåpen, dei blir omsette, og det er manglande kontroll med spaltbart materiale, som faktisk er laust. Og som det er sagt: Terroristar har moglegheit til å skaffe seg denne typen våpen. Noreg har for så vidt ein lang tradisjon når det gjeld å få til det som er mest effektivt, same kva våpen, nemleg sjølvpålagde avgrensingar. Vi har det at vi ikkje skal ha atomvåpen her i fredstid. Vi har også Hellas, som sendte heim sine atomvåpen. Dette er gode grunnlag for å få ein politikk som kan førast vidare. Eg er klar over Nord-Korea, og eg er klar over Pakistan-problemet, men lat oss sjå kva vi kan gjere på eige kontinent. Vi kan gå inn og tore diskutere NATO sin atomvåpenstrategi internt i NATO. Det kan vere mange moglegheiter for å få til resultat og jobbe internt der. Konkret går det an under tilsynskonferansen å leggje meir press på USA og Russland til å følgje prinsippa om irreversibilitet, gjennomsiktigheit og verifikasjon som ligg under Moskva-avtalen, samt å forhandle ytterlegare om djupare, verifiserbare og irreversible kutt i statane sine totale atomarsenal, inkludert både stridshovud og leveringssystem. Dette vil vere fullt i tråd med det som har vore gjort tidlegare. Det må gå an, om ikkje å boikotte, så i alle fall å nekte handel med strategiske varer som sanksjon mot statar som utviklar nye atomvåpen, nettopp for å hindre at freistinga skal liggje der. Men det aller viktigaste er at ein oppnår resultat.