I 2009 rykte Torbjørn Røe Isaksen og Ine M. Eriksen Søreide ut i Aftenposten og sa at dei ønskte å overføre konkurransekulturen som finst i sporten, til skoleundervisninga. Røe Isaksen sa den gong: «Konkurranser er gøy og skaper entusiasme. I dag dyrker vi enere i idretten, men ikke i skolen. Vi ønsker at de som gjør det bra på skolen, skal bli påskjønnet.» Sidan den gong har mykje skjedd, bl.a. har debatten om karakterar til niåringar rasa – ein debatt som, etter denne representantens meining, høgresida tapte. I den nye regjeringserklæringa ligg dette kravet skjult bak uklare formuleringar, men vi veit at det i regjeringa er ei djup tru på at konkurranse skapar ein betre skole. Vi veit også frå andre land, frå elevar, lærarar og forskarar at dette kunnskapssynet ikkje skapar betre læring – det skapar dårlegare læring, også for einarane. Testar og eksamenar gjer at undervisninga handlar om å svare rett etter boka, ikkje nødvendigvis å kunne noko og kunne bruke det til noko. Så kor har ein det frå, dette test- og konkurransekunnskapssynet? Er det kanskje slik at drivkrafta bak Røe Isaksens tru på å kåre første- og sisteplassar strøymer nettopp frå hans idrettsinteresse – at ein ønsker å skape ein skole som ikkje er til for dei som er der, men for oss som ser på? Den komande perioden kjem til å bli eit oppgjer mellom høgresidas puggeskole og SVs kunnskapsskole.