Det har vore ein mangslungen debatt, og vi har ikkje hatt den mest omfattande debatten som ein langtidsplan for høgare utdanning og forsking kanskje skulle ha vore. Til det er grunnlaget for debatten for syltynt. Eg har sett på ei av dei strekningane som har brydd meg mykje i mitt politiske liv, E18 mellom Balsfjord og Tromsø. Kunnskapsgrunnlaget som departementet har utvikla for den vegstrekninga, er større og meir omfattande enn kunnskapsgrunnlaget som vi byggjer denne planen på, frå Kunnskapsdepartementet. Det er slik, som fleire har vore inne på, at det skal ein kome tilbake til. Ein skal kome tilbake til bygg, ein skal kome tilbake til utdanning. Ein skal kome tilbake til korleis ting skal bindast saman, og korleis dei forskjellige strategiane skal henge i hop. Da sit Stortinget igjen som eit stort spørsmålsteikn: Kva er ideen her? Kva er den store kongstanken? Eg synest det er eit eller anna fantasilaust over heile prosjektet langtidsplanen slik som han har blitt realisert av denne regjeringa. Her har ein eigentleg ei fantastisk moglegheit til verkeleg å dra på med store, spennande visjonar. Ein kunne prøvd å konseptualisere og verkeleg stake ut kursen for kor vi skal vere når det gjeld forholdet mellom forsking og utdanning, om ti år. Der har ein verkeleg store moglegheiter til å lage noko spennande, som verkeleg kan vise handlekraft og peike retning for korleis sektoren skal bli i framtida. Heile teknologifeltet – korleis skal ein ta det i bruk for å spreie kunnskap til samfunnet, både ta utdanning og også tilgangen til forsking. Den evna forskinga har til å skape verdiar for samfunnet, er heller ikkje nemnd. Skulle ein f.eks. ha eit mål om at 100 pst. av alle utdanningsprogram på universitet og høgskolar skulle vere digitalt tilgjengelege innan 2020 f.eks.? Det kunne ha vore spennande visjonar for eit kunnskapssamfunn som skal strekkje seg i retning av dei store leiande kunnskapsnasjonane i verda. Det finst ikkje noko om det. Formidling kunne ein kanskje gå laus på og gjere formidling meritterande, akademisk meritterande. Den typen spørsmål for å bringe det som skjer i institusjonane, ut i samfunnet – heller ikkje dei spora blir tatt inn i denne planen. Ein går berre veldig tradisjonelt, ein slags forskingsavdelingsmessig, til verks og legg fram eit veldig tynt kunnskapsgrunnlag. Eg har stilt spørsmål ved at det kan ikkje vere slik at ein er så fantasilaus. Kva kan vere dei bakanforliggjande grunnane til dette? Kan det vere at vi har ei mindretalsregjering som ikkje ønskjer å forplikte seg i eit storting der dei må søkje fleirtal på ein annan måte? Dei ønskjer ikkje å lage ein plan som tek frå dei moglegheitene til å styre. Derfor legg ein fram ein ganske slapp plan. Det kan hende at det er der det ligg, og at det ikkje er det fantasilause det går på.