Behovet for infrastruktur og investeringar er stort i Møre og Romsdal. Det har fleire talarar vore inne på. Men behovet er nok ikkje mindre i landet som heilskap. Då er eg faktisk meir bekymra over etterslepet på vedlikehald, som no ligg på godt over 3 mrd. kr i Møre og Romsdal. Det betyr at når ein skal eksportere varene sine, er det over holete vegar, det er over vegar der ein er utsett for trafikkulykker osv., rett og slett på grunn av manglande vedlikehald. Like bekymringsfullt er det også når det gjeld ferje og ferjelemmar som treng ei betydeleg grad av fornying. Ferjer som ligg på fjorden og driv, er dessverre blitt eit altfor vanleg syn. Dette er kvardagen i eit av landets fremste eksportfylke. Den regionale aktøren har – som fleire har nemnt – også laga ein regional transportplan som synleggjer behov og prioriteringar. Men igjen stansar dette opp på grunn av moglegheiter til å klare å finansiere prosjekta. Når det gjeld flytting av gods frå bil til kjøl, har det vore eit politisk ønskemål som har vore framført med jamne mellomrom i mange, mange år. Det einaste vi ser her, er mangel på satsing og mangel på økonomi. Stad-tunnelen er jo eit godt eksempel på slik prioritering. Der har ein no utgreidd dette prosjektet nesten til døde. 18 gonger har han vore utgreidd, og den siste utgreiinga har vist eit litt lysare bilete enn dei 17 føregåande utgreiingane av kva for ei fantastisk investering dette kan bli. Så ser vi andre store prosjekt som ein har på gang i Møre og Romsdal. Noreveien er eit flott og fantastisk prosjekt som òg vil vere med og fremme eksportindustrien, men så viser det seg at gjennom dei tiltaka som er nødvendige for å realisere eit slikt prosjekt, blir prosjektet så dyrt at det står fram i dag som nesten uhandterleg, fordi det vil ta så utruleg mykje av dei totalressursane som ein har, framover, og det vil binde opp nye investeringar i mange, mange år framover. Derfor trengst det ei regjering som er villig til å satse på nye investeringar og ikkje berre hevde at ein har auka. Viss ein aukar frå eit lågt nivå til eit litt høgare, gjer ikkje det den heilt store susen. Så til Ålesund hamn. Skal Ålesund hamn kunne vareta dei intensjonane som interpellanten tek opp, er det òg eit stort behov for å få fjerna grunnane, slik at dei skipa som skal vareta transporten, kan komme seg inn til hamna på ein slik måte at ein er sikker på at ein ikkje gjer skade verken på seg sjølv eller på andre. Av andre eksempel på investeringar i Møre og Romsdal som er ferdige, kan eg nemne Eiksundsambandet. Eiksundsambandet viser på mange måtar eit stort behov for å få denne typen fastlandssamband. Då dette var prosjektert, rekna ein med ein auke på 60 pst. i årsdøgntrafikken – og det var å ta hardt i, meinte mange. I dag, når vi sit med fasiten, viser han at auken blei 150 pst. Dette viser altså berre at er ein villig til å investere, er det eit stort behov, og det er med på å lyfte konkurranseevna og tek ned kostnadene for næringslivet. Då er det viktig å prioritere – og prioritere rett. Når lyntogprosjektet blir brakt på bana i eit fylke som Møre og Romsdal, og ein skal prøve å flytte traseen frå Østerdalen til Gudbrandsdalen for at det skal passe Møre og Romsdal, og ein er villig til å bruke millionbeløp på eit sånt fantasiprosjekt, så er ikkje det å prioritere. Det er rett og slett å lyfte fram eit prosjekt som etter mi oppfatning er ei avsporing i debatten. Det er ein debatt som ein tek rett og slett fordi ein ikkje ønskjer å ha fokus på alle dei manglane som er på eksisterande anlegg – ein lyfter opp nye fantasiprodukt rett og slett for å ta vekk det rette fokuset. Det fokuset burde vere på opprusting av eksisterande veg, nyinvesteringar i infrastruktur og gå inn og sjå på kva er det som trengst for å lette kvardagen for dei som skal oppretthalde velferdsstaten. Det trengst, og det blir ikkje gjort i dag med den regjeringa vi har no.