Den einaste grunnen til at ein tar dette til Stortinget, er at ein må. Hadde regjeringa hatt fleirtal, hadde ein ikkje trengt det. Det er ikkje det raffinerte demokratiske sinnelaget til Bakke-Jensen som gjer at ein no opnar debatten og tar det til Stortinget og stiller seg lagleg til for å endre regjeringas politikk. Det er fordi ein må. Og sjølvsagt, for oss som er på Stortinget, er det fantastisk, og for folkedemokratiet i Noreg synest eg òg det er fantastisk bra. Men det er fordi ein må. Så er det ein dimensjon her som vi unnlèt å diskutere, men som sikkert mange har tenkt litt på, nemleg at grunnen til desse endringane ikkje er fagleg grunngitt frå regjeringa si side. Gjennomgangen til komiteen under høyringa var heilt tydeleg, det var faglege varsku mot å gjere desse endringane. Det var det som gjorde at komiteen var så samrøystes som han var, ein hadde klare faglege råd om at dersom ein er opptatt av dyrevelferd, matsikkerheit, beredskap osv., er dette feil veg å gå. Det ligg altså andre grunnar bak. Eg trur nok at sentraliseringsiver kan vere ein del av det, iallfall ein konsekvens av dette, men det er òg økonomi. Så spørsmålet som vi ikkje har tatt opp i denne diskusjonen, er: Kva skjer no? Eg meiner at den einaste måten å oppfatte det vedtaket som vi gjer i dag på, er at det er ein beskjed til regjeringa om å prioritere det samla arbeidet for dyrevelferd, matsikkerheit og beredskap i heile landet. Dette er ei prinsipiell sak. Det seier noko om nærleik, at dette er eit arbeid som skal ha høg prioritet. Det betyr ikkje at det er berre Nord-Noreg som skal favoriserast, men at det er ei prinsipiell sak, som gjer at ministeren ikkje kan gå tilbake og starte nye prosessar andre stader med liknande typar resultat. Og med mindre ministeren går opp og oppfattar meg på ein annan måte, meiner eg at eit samrøystes storting har gitt ein prinsipiell beskjed til statsråden om at ein skal prioritere dyrevelferd, matsikkerheit og beredskap i den tida vi no lever i. Og sidan Bakke-Jensen var opptatt av brukarane av desse tenestene, og var så kjapp med statistikken: Den gjennomsnittlege brukaren er ein død sau. Så vi kan iallfall vere einige om at vi skal prioritere arbeidet med alle dei farar og ulemper som kan oppstå, idet vi oppdagar anomaliar i matproduksjonen og fiskeproduksjonen rundt omkring i landet.