Då regjeringa la fram denne saka, gjorde vi det med utgangspunkt i at vi ville oppheve priskontrollen. Det meiner eg framleis ville ha vore det beste alternativet. Eg innser at det ikkje er fleirtal i Stortinget for det. Så gjer Stortinget to ting i dag: Dei ber meg direkte fastsetje moglegheita til å heve grensa for priskontrollen til 3,5 mill. kr. Det vil eg følgje opp. Dei ber om ei rekkje nye vurderingar for å vite meir om dei konsekvensane som representanten Storberget er bekymra for. Det skal eg levere, slik at Stortinget får eit godt avgjerdsgrunnlag for sitt vidare arbeid i den retninga. Då er vi altså i ein situasjon der vi framleis strekkjer oss lenger enn Arbeidarpartiet har vist vilje til. Og då er jo det store spørsmålet i dag, når Arbeidarpartiet utfordrar på alt som kan gå gale med dei forslaga vi no legg på bordet, samtidig som ein seier at ein ikkje får gjennomslag: Kva er Arbeidarpartiets reelle alternativ til desse forslaga?