بوق ( اِ.) 1 - نای، نای بزرگ . 2 - دستگاهی در وسایل نقلیه که با به صدا درآوردن آن به دیگران اخطار می دهند. 3 - نوعی از شیپور کوتاه که شکارچیان برای راندن شکار از محلی به محل دیگر به کار برند، نفیر. 4 - صدای ممتد یا مقطع سوت مانندی که از گوشی تلفن شنیده می شود. 5 - میوة خشکی شبیه قیف که از یک طرف می شکافد. 6 - (عا.) کنایه از: آدم ابله و خونسرد. ؛ بوق زدن در هزیمت کار احمقانه کردن . ؛ بوق سحر صبح بسیار زود، هنگام سحر. ؛ بوق سگ دیر وقت شب، نزدیک سحر