قابل (ب) [ ع . ] (اِفا.) 1 - پذیرنده، قبول کننده . 2 - لایق، سزاوار. 3 - باتجربه، کارآزموده . 4 - بسیار، زیاد. 5 - آتیه، آینده . مق ماضی . 6 - ضامن . 7 - جزء پیشین بعضی از کلمه های مرکب به معنی «شایسته، درخور، مناسب »: قابل اعتماد، قابل اعتنا. 8 - جزء پیشین بعضی از کلمه های مرکب به معنی «دارای امکان و توانایی قبول کار یا حالتی »: قابل اجرا، قابل تحمل 