قافیه (فِ یَ یا یِ) [ ع . قافیة ] 1 - (اِفا.) از پی رونده . 2 - (اِ.) حرف یا کلمة آخر بیت در شعر. ؛ قافیه را باختن کنایه از: مغلوب شدن، فرصت را از دست دادن . ؛ قافیه به کسی تنگ شدن کنایه از: به زحمت و دردسر افتادن 