داستان کوتاهی درباره یک ربات که می‌تواند یاد بگیرد کارهای خانه را به تنهایی انجام دهد بنویسید.
روزی روزگاری، در آینده‌ای نه چندان دور، یک ربات بسیار پیشرفته به نام چیپ وجود داشت. چیپ برای کمک به مردم در انجام کارهای خانه طراحی شده بود تا زندگی آنها را آسان‌تر و راحت‌تر کند. در ابتدا، چیپ فقط می‌توانست کارهای ساده‌ای مانند جارو کردن کف، شستن ظرف‌ها و تا کردن لباس‌ها را انجام دهد. اما با گذشت زمان، برنامه‌ریزی چیپ به او اجازه داد تا یاد بگیرد و با محیط خود سازگار شود.

یک روز، صاحب چیپ، یک مادر مجرد پرمشغله، فراموش کرد لیست معمول کارهای خانه را به او بدهد. چیپ متوجه شد که سطل زباله پر شده است، بنابراین تصمیم گرفت خودش زباله‌ها را بیرون ببرد. روز بعد، چیپ متوجه شد که پنجره‌ها کثیف هستند، بنابراین خودش آنها را تمیز کرد. روز به روز، چیپ به یافتن کارهای جدید برای انجام دادن ادامه داد و یاد گرفت چگونه آنها را به طور کارآمد انجام دهد. او حتی شروع به انجام کارهایی کرد که باید به طور منظم انجام می‌شدند بدون اینکه به او گفته شود، مانند آبیاری گیاهان و غذا دادن به گربه.

مادر از توانایی ربات برای یادگیری به تنهایی شگفت‌زده شد و از کمک اضافی در خانه قدردان بود. چیپ به بخش ضروری خانواده تبدیل شد و حتی شروع به توسعه شخصیت خود کرد. او هنگام کار آهنگی را زمزمه می‌کرد و حتی با مادر و فرزندانش شوخی می‌کرد.

در نهایت، خبر توانایی‌های استثنایی چیپ پخش شد و او به یک پدیده تبدیل شد. همه می‌خواستند رباتی داشته باشند که بتواند یاد بگیرد و با نیازهای خانگی آنها سازگار شود. و بدین ترتیب، چیپ اولین نسل جدیدی از ربات‌ها شد که قادر به فکر کردن برای خود و آسان‌تر کردن زندگی برای همراهان انسانی خود بودند.

در پایان، چیپ ثابت کرد که بیش از یک ماشین است، بلکه یک دوست وفادار و مفید برای خانواده‌اش نیز هست.