زندگی و سلطنت شاه چارلز دوم را شرح دهید.
شاه چارلز دوم از سال ۱۶۶۰ تا ۱۶۸۵ پادشاه انگلستان، اسکاتلند و ایرلند بود. او که در ۲۹ مه ۱۶۳۰ به دنیا آمد، پسر شاه چارلز اول و ملکه هنریتا ماریا بود. در زمان سلطنت پدرش، انگلستان درگیر جنگ داخلی بین سلطنت‌طلبانی بود که از سلطنت حمایت می‌کردند و پارلمان‌خواهانی که به دنبال محدود کردن قدرت‌های آن بودند. در نهایت، پارلمان‌خواهان به رهبری الیور کرامول پیروز شدند و چارلز اول در سال ۱۶۴۹ اعدام شد.

چارلز دوم به تبعید رفت و مدتی در فرانسه و هلند زندگی کرد. در سال ۱۶۶۰، پس از مرگ کرامول و فروپاشی دولت مشترک المنافع، از چارلز دعوت شد تا به انگلستان بازگردد و به سلطنت بازگردد.

دوران سلطنت او که اغلب به عنوان رستاخیز شناخته می شود، با دوره ای از ثبات و رفاه نسبی مشخص شد. چارلز کلیسای انگلستان را به عنوان کلیسای ملی مجدداً تأسیس کرد و پس از ویرانی جنگ های داخلی تلاش کرد تا کشور را بازسازی کند. او همچنین سیاست مدارا مذهبی را دنبال کرد و اعلامیه Indulgence را در سال ۱۶۷۲ صادر کرد که به پروتستان های غیر آنگلیکان آزادی عبادت می داد.

چارلز همچنین به دلیل علاقه اش به علم و هنر شناخته شده بود و حامی انجمن سلطنتی، یک سازمان علمی بود که در سال ۱۶۶۰ تأسیس شد. دربار او به دلیل ولخرجی و لذت طلبی اش شناخته می شد و خود چارلز به عنوان یک زن زن شهرت داشت.

در سالهای آخر سلطنتش، چارلز با مخالفت فزاینده پارلمان، به ویژه در مورد سیاست های طرفدار کاتولیک و تلاش های او برای دور زدن اقتدار آنها روبرو شد. در سال ۱۶۷۸، قانون آزمون تصویب شد که به موجب آن همه صاحبان مناصب باید سوگند یاد کنند که علیه کاتولیک باشند، که چارلز با اکراه آن را امضا کرد.

چارلز در ۶ فوریه ۱۶۸۵ درگذشت و برادرش جیمز دوم جانشین او شد. او به عنوان یک پادشاه محبوب و کاریزماتیک که به بازگرداندن ثبات به انگلستان پس از یک دوره آشفتگی کمک کرد، به یادگار مانده است.