داستانی بنویسید که احساسات یک شخصیت را در یک موقعیت خاص توصیف کند.
آلیس در ترافیک گیر کرده است و سعی دارد برای روز شکرگزاری به خانه والدینش برسد.
آلیس با عصبیت انگشتانش را روی فرمان می‌زد و چشمانش از یک ماشین به ماشین دیگر می‌پرید. او در ترافیک گیر کرده بود و زمان به سرعت در حال اتمام بود. سعی می‌کرد آرام بماند، اما وحشت کم کم در حال نشستن بود. والدینش منتظر او برای روز شکرگزاری بودند و او قول داده بود که به موقع برسد.

به ساعتش نگاه کرد و نفس عمیقی کشید. به نظر می‌رسید ساعت او را مسخره می‌کند، عقربه دقیقه‌شمار بی‌رحمانه جلو می‌رفت در حالی که او در ماشینش نشسته بود، درمانده. فکر ناامید کردن والدینش او را دچار احساس گناه می‌کرد - این یکی از تعطیلات مورد علاقه اوست و فکر از دست دادن آن با خانواده‌اش غیرقابل تحمل بود.

نمی‌توانست درک کند چرا همیشه این اتفاق برای او می‌افتد. آلیس زود از خانه بیرون آمده بود، اما حالا به نظر می‌رسید که باز هم دیر خواهد رسید. «چرا امروز از همه روزها؟» فکر کرد، در حالی که ناامیدی به تمام وجودش نفوذ می‌کرد. نفس عمیق دیگری کشید و سعی کرد آرامش خود را بازیابد. عصبانی یا مضطرب بودن هیچ فایده‌ای برایش نداشت.

وقتی ماشین‌ها شروع به حرکت کردند، آلیس نفس راحتی کشید. احساس پیشرفت - هر چند آهسته - فشار اضطراب را از قلبش کم کرد. «شاید هنوز امیدی باشد،» فکر کرد، در حالی که از میان ترافیک عبور می‌کرد. عزم راسخ او را پر کرد و اجازه نداد افکار منفی او را پایین بکشند. تنها کاری که می‌توانست انجام دهد این بود که به حرکت ادامه دهد و امیدوار به بهترین باشد.

وقتی وارد مسیر خانه والدینش شد، آلیس موجی از خوشحالی را احساس کرد. او رسیده بود. البته، دیر کرده بود اما می‌توانست خانواده‌اش را ببیند که دور پنجره جمع شده‌اند و برایش دست تکان می‌دهند. احساسات ناامیدی و اضطراب ذوب شدند و جای خود را به شادی و هیجان دادند. مهم نبود که دیر کرده بود - مهم این بود که بالاخره اینجا بود، آماده جشن گرفتن تعطیلات با افرادی که بیشتر از همه دوستشان داشت.