یک داستان کوتاه یا یک شعر بنویسید
روزی روزگاری، پادشاهی بزرگ بود،
دشت‌هایش وسیع و پر از آزادی بود،
مردمش شاد، هوایش ملایم بود،
سرزمینی که هر مرد، زن و کودک،
در صلح و هماهنگی زندگی می‌کردند، بی‌هیچ ترسی،
زیرا پادشاهشان خردمند و عادل بود، و کلامش روشن.

این پادشاه بزرگ با دستی مهربان حکومت می‌کرد،
در تمام سرزمین‌ها، از کوه‌ها تا شن‌زارها،
دیدگاهش روشن، خردش ژرف بود،
بر مردمش با عدالت، منصفانه و استوار حکم می‌راند،
تحت فرمانروایی او، پادشاهی شکوفا شد،
همه راضی بودند، زیرا نیازهایشان برآورده می‌شد.

در پادشاهی بزرگ، مردم می‌خندیدند و بازی می‌کردند،
محصول می‌کاشتند، آواز می‌خواندند و دعا می‌کردند،
و در تمام این مدت، پادشاه بزرگشان لبخند می‌زد،
زیرا مردمش خوشحال، راضی و نه تبعید شده بودند.

و این چنین بود، در پادشاهی بزرگ قدیم،
که سرزمینی از صلح و شادی پدیدار شد،
زیرا این پادشاهی با پادشاهی بسیار خردمند برکت یافته بود،
و حکومتش نور و امید در چشمان مردمش شد.