شعری درباره ماه بنویسید.
در سکوت شب،
هنگامی که جهان در تاریکی پوشیده شده،
ماه بالا می‌آید،
گویی نورانی از نور.

با درخشش نقره‌ای خود،
زیبایی عجیبی می‌آفریند،
منظره‌ای دیدنی،
ثابتی در آسمان.

کم و زیاد می‌شود،
نمادی از تغییر،
یادآور زمان،
همچنان که در زندگی ما می‌گذرد.

ماه، شگفتی آسمانی،
فانوسی از نور،
راهنمایی در شب،
یادآوری همیشگی.

همانطور که به چهره‌اش خیره می‌شویم،
پر از شگفتی می‌شویم،
زیرا ماه، مکانی دور،
برای همیشه رازی است، برای همیشه برای تأمل.