مهندسی ژنتیک را با روش‌های سنتی اصلاح نژاد مقایسه کنید.
مهندسی ژنتیک و اصلاح نژاد سنتی دو رویکرد مورد استفاده برای بهبود گیاهان، حیوانات یا میکروارگانیسم‌ها برای دستیابی به صفات مطلوب مانند عملکرد بهتر، مقاومت در برابر بیماری‌ها و بهبود تغذیه هستند. اگرچه هدف نهایی ممکن است یکسان باشد، تکنیک‌های مورد استفاده در هر رویکرد اساساً متفاوت است.

اصلاح نژاد سنتی، که به عنوان اصلاح نژاد انتخابی نیز شناخته می‌شود، شامل تلاقی انواع مختلف گیاهان یا حیوانات برای ایجاد فرزندانی با صفات مطلوب، بر اساس الگوهای وراثت شناخته شده است. این یک فرآیند آهسته و تدریجی است که برای تولید نتیجه مطلوب به چندین نسل نیاز دارد.

در مقابل، مهندسی ژنتیک شامل تغییر مستقیم DNA یک ارگانیسم با افزودن، حذف یا ویرایش ژن‌های خاص برای به دست آوردن صفت مطلوب است. این کار با استفاده از ابزارهای بیوتکنولوژی مانند CRISPR-Cas9 یا سایر فناوری‌های ویرایش ژن، یا با وارد کردن ژن‌های خارجی به گیاه، حیوان یا میکروارگانیسم انجام می‌شود. این روش به دانشمندان اجازه می‌دهد صفاتی را معرفی کنند که معمولاً در گونه وجود ندارد و می‌تواند فرآیند را به طور قابل توجهی تسریع کند.

یکی از مزایای کلیدی مهندسی ژنتیک سطح دقت و کنترلی است که ارائه می‌دهد. دانشمندان می‌توانند ژن‌های خاصی را هدف قرار داده و تغییرات دقیقی را ایجاد کنند، در حالی که اصلاح نژاد سنتی بر تلاقی دو نوع و امید به بهترین نتیجه متکی است که اغلب می‌تواند منجر به ترکیبی غیرقابل پیش‌بینی از صفات شود.

با این حال، مهندسی ژنتیک نگرانی‌هایی مانند اخلاق زیستی و ایمنی زیستی را نیز ایجاد می‌کند. منتقدان استدلال می‌کنند که پتانسیل خطرات ناشناخته مرتبط با معرفی ژن‌های جدید یا ارگانیسم‌های اصلاح شده ژنتیکی به محیط زیست وجود دارد. در مقابل، روش‌های اصلاح نژاد سنتی طبیعی‌تر و شاید ایمن‌تر تلقی می‌شوند.

در نتیجه، مهندسی ژنتیک و اصلاح نژاد سنتی دو روش مورد استفاده برای بهبود ارگانیسم‌ها برای دستیابی به صفات مطلوب هستند. در حالی که اولی کنترل و دقت بیشتری ارائه می‌دهد، با خطرات بالقوه همراه است، در حالی که دومی فرآیندی کندتر اما به عنوان وسیله‌ای طبیعی‌تر برای انتخاب در نظر گرفته می‌شود.