شعری درباره تنهایی بسرایید.
در اعماق انزوا،
جایی که افکار شخص ممکن است بپرورد،
خلأیی آرام نهفته است،
احساسی از تنهایی.

اشتیاقی برای ارتباط،
تمنایی برای محبت،
سکوتی که به نظر می‌رسد رشد می‌کند،
همچنان که قلب فرو می‌نشیند.

دردی که التیام نمی‌یابد،
زخمی که خم نمی‌شود،
دوست هیچ‌کس، دشمن همه،
تنهایی سر بلند می‌کند.

بازوانش را محکم دور تو می‌پیچد،
تو را در شب تنهایی‌اش فرو می‌برد،
غم را در گوشت زمزمه می‌کند،
اشک‌های ناخواسته را جاری می‌سازد.

اما در میان تمام این درد،
بارقه‌ای از امید هنوز باقی است،
زیرا تنهایی را می‌توان شکست داد،
با عشق، گرما و دوستی برای ملاقات.

پس اگر تنهایی امروز تو را می‌یابد،
نترس از یافتن راه خود،
برای دست دراز کردن، جستجو کردن، گفتن،
«نمی‌گذارم تنهایی مرا منحرف کند.»

زیرا اگرچه تنهایی می‌آید و می‌رود،
در درون ماست که درخشش را بیابیم،
از عشق، همراهی و آرامش،
جایی که تنهایی رهایی می‌یابد.