نظریه جاذبه را توضیح دهید.
جاذبه یک نیروی بنیادی طبیعت است که حرکت و رفتار ماده و انرژی را در سراسر جهان کنترل می‌کند. این نیروی جاذبه‌ای است که بین هر دو جرم، هر دو جسم یا هر دو ذره وجود دارد. قدرت نیروی جاذبه متناسب با جرم اجسام و معکوس مجذور فاصله بین آنهاست.

نظریه جاذبه، همانطور که امروزه می‌فهمیم، اولین بار توسط سر اسحاق نیوتن در سال ۱۶۸۷ فرمول‌بندی شد. طبق قانون جاذبه عمومی نیوتن، هر دو جسم دارای جرم با نیرویی به یکدیگر جذب می‌شوند که مستقیماً متناسب با حاصل‌ضرب جرم‌ها و معکوس مجذور فاصله بین مراکز آنهاست. این بدان معناست که نیروی جاذبه بین دو جسم هنگامی که به هم نزدیک‌تر هستند قوی‌تر و هنگامی که از هم دورتر هستند ضعیف‌تر است.

در قرن بیستم، نظریه نسبیت آلبرت اینشتین درک ما از جاذبه را متحول کرد و آن را به عنوان انحنای فضا و زمان ناشی از جرم و انرژی توصیف کرد. طبق نظریه نسبیت عام اینشتین، اجسام دارای جرم (و انرژی) باعث انحنای بافت فضا-زمان در اطراف خود می‌شوند. سپس سایر اجسام در پاسخ به این انحنا حرکت می‌کنند و مسیر کمترین مقاومت را دنبال می‌کنند که ما آن را به عنوان نیروی جاذبه درک می‌کنیم.

به طور خلاصه، نظریه جاذبه توضیح می‌دهد که چگونه اجسام دارای جرم به یکدیگر جذب می‌شوند و چگونه این نیرو حرکات اجسام را در جهان، از اجرام آسمانی مانند سیارات و ستارگان گرفته تا اشیاء روزمره روی زمین، کنترل می‌کند.