مفهوم شرطی‌سازی کلاسیک را توضیح دهید.
شرطی‌سازی کلاسیک نوعی فرآیند یادگیری است که در آن ارتباطی بین یک محرک خنثی و یک محرک طبیعی ایجاد می‌شود که منجر به تغییر رفتار می‌شود. این مفهوم اولین بار توسط روانشناس روسی ایوان پاولف در اواخر قرن نوزدهم در حین مطالعه فرآیندهای گوارشی سگ‌ها کشف شد. پاولف مشاهده کرد که سگ‌ها با دیدن فردی که برایشان غذا می‌آورد، حتی قبل از ارائه غذا، شروع به بزاق ریختن می‌کردند.

در شرطی‌سازی کلاسیک، محرک طبیعی محرک غیرشرطی (UCS) نامیده می‌شود زیرا یک پاسخ خودکار را برمی‌انگیزد (بزاق ریختن در مورد سگ‌های پاولف). محرک خنثی که در ابتدا پاسخی تولید نمی‌کند محرک شرطی (CS) نامیده می‌شود، اما پس از جفت شدن‌های مکرر با UCS، CS با UCS مرتبط می‌شود و شروع به برانگیختن همان پاسخ خودکار می‌کند. پاسخ به UCS پاسخ غیرشرطی (UCR) نامیده می‌شود، در حالی که پاسخ آموخته شده به CS پاسخ شرطی (CR) نامیده می‌شود.

در آزمایش‌های پاولف، صدای زنگ به عنوان CS استفاده شد و برای چندین آزمایش به طور مکرر با ارائه غذا، UCS، جفت شد. در نهایت، صدای زنگ به تنهایی شروع به برانگیختن بزاق ریختن کرد، حتی بدون ارائه غذا. در این مورد، صدای زنگ تبدیل به یک محرک شرطی (CS) شد و بزاق ریختن در پاسخ به زنگ تبدیل به یک پاسخ شرطی (CR) شد.

این نوع یادگیری مهم است زیرا به موجودات زنده اجازه می‌دهد رویدادها را پیش‌بینی کرده و برای آنها آماده شوند. به عنوان مثال، اگر یک صدای خاص به طور مداوم با ظاهر شدن غذا دنبال شود، یک حیوان یاد می‌گیرد که با شنیدن آن صدا منتظر رسیدن غذا باشد. شرطی‌سازی کلاسیک همچنین می‌تواند در رفتار انسان نیز به کار رود و اغلب در اشکال مختلف درمان، مانند اصلاح رفتار و درمان مواجهه‌ای، برای غلبه بر فوبیاها و اضطراب استفاده می‌شود.