شعری درباره رودخانه‌ها بخوانید.
داستان رودخانه توسط رودیارد کیپلینگ

بیست پل از برج تا کیو -
می‌خواستند بدانند رودخانه چه می‌داند،
بیست پل یا بیست و دو،
زیرا آنها جوان بودند و تیمز پیر
و این داستانی است که رودخانه گفت.

«من قبل از شهر لندن راه می‌روم،
پنج ساعت بالا و هفت پایین.
بالا می‌روم تا مسیرم را در
شهر پایان جزر و مد، که تدینگتون است، تمام کنم.
پایین می‌آیم با گل در دستانم
و آن را روی شن‌های مپلین می‌پاشم.

«اما باید بدانید که این آب‌های من
زمانی شاخه‌ای از رودخانه راین بودند،
وقتی صدها مایل به شرق می‌رفتم
و انگلستان به قاره متصل بود.
«من خفاش‌های بال‌دار و پرندگان مارمولکی را به یاد دارم،
عصر یخبندان، عصر گله‌ها بود.

«اما پل پیش‌تاریخی است، قدیمی‌تر از بقایای حیوانات عالی‌تر،» گفت اکنر.
«من اولین فیل را به یاد دارم. سپس اولین انسان‌ها و غارهایشان را به یاد می‌آورم،
چقدر خندیدم وقتی مرا دریای امواج نامیدند!
آنها خدایان خود را از چوب و سنگ ساختند،
اما من از همه آنها تنهاتر بودم.

«وقتی رومی‌ها با دستی سنگین آمدند. حصارهایشان در کنار من ایستاده‌اند،
من کشتی‌هایشان و حملات هوشمندانه‌شان را به یاد دارم
و زمانی که سزار تقریباً بسته‌اش را برگرداند.
اما هیچ چیز را بیشتر از
ملکه بس و جنگ اسپانیا به یاد نمی‌آورم،
وقتی خانه‌ها می‌لرزیدند و کشتی‌ها می‌ترسیدند
و من تیمز پیر، شایعه را حمل می‌کردم.

«سپس مردی با چوبی در چنگش بود.
آن را بالا می‌برد، با لمسی لرزان،
و آن نلسون بود، بین توپ‌ها،
و آن پایان نقشه‌های اسپانیایی بود.
«و حالا من منظره شیرین‌تری را تماشا می‌کنم -
پل برج، همه در نور،
تماشای قایق تفریحی که ایستاده است؛
و مردمی که در حال عبور تعجب می‌کنند."

پس، از داستان غم‌انگیز گذشته رودخانه،
صدای شیپور پیروزمندانه می‌آید -
در دیوارهای قدرتمند قلعه برج،
تیمز به شیوه اشرافی خود زمزمه می‌کند.