داستانی بنویسید که با این جمله شروع شود: "همانطور که به افق نگاه می‌کرد، دید..."
همانطور که به افق نگاه می‌کرد، زیباترین غروبی را دید که تا به حال دیده بود. آسمان به رنگ قرمز عمیقی نقاشی شده بود، با گردابی از نارنجی که در میان رگه‌های بنفش می‌رقصید. یک شاهکار بود و او نمی‌توانست جلوی تحسین زیبایی آن را بگیرد.

او هر روز در طول ماه گذشته به این نقطه بالای تپه آمده بود، از زمانی که شغلش را از دست داده بود و احساس گمگشتگی و عدم اطمینان درباره آینده داشت. اما همانطور که تماشا می‌کرد خورشید زیر افق فرو می‌رود، احساس آرامشی بر او غلبه کرد. این لحظه آرامش به او یادآوری کرد که هنوز زیبایی در جهان وجود دارد، حتی زمانی که همه چیز تیره و تار به نظر می‌رسد.

همانطور که رنگ‌های آسمان به آرامی محو می‌شدند، چشمانش را بست و نفس عمیقی کشید. برای اولین بار در مدت طولانی، احساس امید کرد. او متوجه شد که غروب نمادی از پایان‌ها اما همچنین آغازهای جدید است. درست مانند اینکه خورشید فردا دوباره طلوع خواهد کرد، او نیز از این نقطه پایین زندگی‌اش برخواهد خاست و دوباره شروع خواهد کرد.

او مدتی آنجا ایستاد و تماشا کرد که ستاره‌ها در آسمان تاریک شروع به چشمک زدن کردند. او احساس قدردانی می‌کرد که زنده است، که شاهد چنین زیبایی است و فرصت شروع دوباره را دارد. با هدفی تازه، به مسیر پیش رویش برگشت، آماده رویارویی با هر چالشی که پیش رو داشت.