داستانی درباره یک سگ سخنگو بنویسید.
روزی روزگاری، در قلب یک شهر پرجنب و جوش، سگ کوچک و کنجکاوی به نام میلو زندگی می‌کرد. میلو یک داشهوند با پاهای کوتاه و گوش‌های بزرگ و آویزان بود که باعث می‌شد همیشه به نظر برسد با دقت گوش می‌دهد. پوستش ترکیبی از سیاه و قهوه‌ای بود و چشمانش بزرگ و قهوه‌ای، پر از گرما و شور بود.

میلو عاشق زندگی در شهر بود. هر روز یک ماجراجویی بود و همیشه بوهای جدید زیادی برای کشف کردن، صداهای جدید زیادی برای شنیدن و افراد و حیوانات زیادی برای ملاقات وجود داشت. اما یک چیز بود که میلو را از همه سگ‌های دیگری که می‌شناخت متمایز می‌کرد. میلو می‌توانست صحبت کند.

در ابتدا، میلو نمی‌دانست که با سگ‌های دیگر متفاوت است. او مثل آن‌ها پارس می‌کرد و صدا در می‌آورد و غرش می‌کرد. اما یک روز، او در پارک نشسته بود و کبوترهایی را که به خرده‌های نان نوک می‌زدند تماشا می‌کرد، که یک دختر جوان به او نزدیک شد. او نمی‌توانست بیشتر از پنج یا شش سال داشته باشد و لباس صورتی روشن و پاپیون مطابق با آن در موهایش پوشیده بود.

«سلام، سگی کوچولو،» او گفت و جلوی میلو چمباتمه زد. «اسمت چیه؟»

بدون فکر کردن، میلو پاسخ داد، «اسم من میلوئه.»

دختر کوچولو با تعجب پلک زد، سپس خندید. «تو می‌تونی حرف بزنی!»

از آن روز به بعد، میلو در محله تبدیل به یک شخصیت مشهور شد. مردم در خیابان او را متوقف می‌کردند تا صحبت کنند و بچه‌ها دور او جمع می‌شدند تا داستان‌هایش را بشنوند. این خیلی سرگرم‌کننده بود، اما می‌توانست خسته‌کننده هم باشد. گاهی اوقات میلو فقط می‌خواست دوباره یک سگ معمولی باشد.

یک روز، میلو در پارک با سگ دیگری آشنا شد، یک گریهاند با پاهای بلند و باریک و پوست مشکی براق. اسمش جک بود و می‌توانست مثل باد بدود. جک از توانایی میلو برای صحبت کردن شگفت‌زده شده بود و با دقت گوش می‌داد وقتی میلو همه ماجراهایش در شهر را برایش تعریف می‌کرد.

«می‌دونی،» جک بعد از مدتی گفت، «گاهی اوقات آرزو می‌کنم من هم می‌تونستم حرف بزنم. اما بعد یادم میاد که سریع بودن چیز خاص منه. و تو، میلو، تو چیز خاص خودت رو داری. مطمئناً، گاهی اوقات می‌تونه خسته‌کننده باشه، اما شرط می‌بندم که حاضر نیستی اون رو با هیچ چیز دیگه‌ای عوض کنی، درسته؟»

میلو لحظه‌ای فکر کرد، سپس لبخند زد. «نه،» او گفت. «فکر کنم نه.»