Ngayon narealize ko...

Ang hirap ng buhay ko kasi I am not living for myself - pero selfish ako. Narealize ko na oo, kuntento na ako sa sarili ko. Pero buhay pa ako so anong kailangan gawin? 

"Maraming nagmamahal sa'yo."
"There's more to life."
"Nandito pa kame."

Kailangan kong isustain yung life ko para sa mga taong nagmamahal sa'kin. They want me in their lives. They believe in me so much that they have versions of greatness towards me in their heads. Oh my God. How do I live up to that? 

Pagod na ako. Tapos na ako eh. Bakit kailangan ko pang masaktan, mahirapan, mapagod ng paulit-ulit para lang sa gusto ng ibang tao para sa 'kin?

"Ano ba yung gusto mo?"
"Gusto mo pa bang mabuhay?"

Kung pwede lang na mawala na lang bigla na hindi nagpapakamatay - gusto ko yun. 

I don't want "more". Okay na ako. Wala na akong maikukwento, tapos na ang storya ko. 

I don't see myself having my own family, having a child, being at the pedestal  with all the material versions of success in life. 

Okay na ako. I've been through experiences that taught me a lot. Di pa ba enough yun? Kailangan ba talaga pare-pareho tayo ng ma-achieve sa buhay? Di ba talaga pwedeng hanggang dito na lang? 

Hindi ko matanggap yung idea na i have to live my life kase may mga nagmamahal sakin. E ayoko na nga... I think it's okay na mawala na lang din ako kasi nung nawala naman si Papa, eventually, naging okay naman kami lahat. 

Eto lang ako o. Pucha kung pwede nga lang maging simple lang yung buhay ko as low maintenance, ganun na lang... Unti-unti lang akong magfade away.

Proud ako sa sarili ko... Kuntento na ako sa naging buhay ko - Okay na ako sobra. Pero ano na daw ba yung mga naachieve ko - wala pa nga. Ang lungkot non. Naging passionate lang palap ako for nothing. Ako lang yung nakaka aappreciate na may mga naachieve naman ako - hindi lang synonymous sa definition / visual representation ng achievement based sa ibang tao. 

Hindi naman ako nakukulangan sa sarili ko. Kumbaga sa storybook or novels, nasa ending na ako. Close na dapat. Kaya lang hindi e. Kelangan magpatuloy pa rin... Kelangan magpush pa rin. Ginigising pa rin ako ni Lord everyday kahit di ko alam para san pa lahat to. Granted, may pamilya ako and that I have to also think of them... Pero why do i have to make most of the efforts na mabuhay para masatisfy sila. Oh my God. 

Ang sakit sakit ng puso ko parang kinakayod. Lord kunin mo na kasi ako. 

Ang yabang ko ba? Yabang ba 'to kuntento na ako sa sarili ko? Hirap na hirap ako and pagod na to figure out what's ahead of me, to keep myself alive. The drive to live is the most difficult and painful part. Di naman ako magaling, walang espesyal, average/normal lang ako. Kaya di ko matanggap na kailangan ko pa rin mapagod, masaktan, mahirapan, magfail ng paulit ulit o mabuhay pa kahit okay naman na ako.

Lord ang sakit sakit na. I'm sorry if it seems ungrateful pero ganito talaga yung katotohaman sa buhay ko.