If there’s any genre of music that’s always talking about and chasing after the good life, it’s hip-hop. I love hip-hop. I have loved hip-hop for my entire life. There’s just something about the drums, and the rhymes, and the energy that’s always drawn me in. When I was a teenager, when I wasn’t in class or asleep – or asleep in class – I was listening to my favorite rappers. I used to hang on their every word, and they had a lot to say. I know most rappers are not trying to be teachers, but that doesn’t mean I wasn’t learning. I listened closely to their ideas about the good life – and I liked what I heard. I had favorite songs like “Money Ain’t a Thing,” and I was listening to albums with titles like “Get Rich or Die Trying.”
ប្រសិនបើមានគឺជាប្រភេទណាមួយនៃតន្ត្រីដែលតែងតែបាននិយាយអំពីការនិងបានដេញតាមជីវិតល្អ, វាជាហ៊ីបហប. ខ្ញុំស្រឡាញ់ហ៊ីបហប. ខ្ញុំបានស្រឡាញ់ហ៊ីបហបសម្រាប់ជីវិតរបស់ខ្ញុំទាំងមូល. មានអ្វីមួយគ្រាន់តែអំពីស្គរនេះជាការ, និង rhymes នេះ, និងថាមពលដែលតែងតែបានគូរខ្ញុំក្នុង. នៅពេលដែលខ្ញុំនៅជាក្មេងជំទង់, នៅពេលខ្ញុំមិននៅក្នុងថ្នាក់ឬដេកលក់ - ឬដេកលក់ក្នុងថ្នាក់ - ខ្ញុំត្រូវបានគេស្តាប់សកម្មជនរេបសំណព្វរបស់ខ្ញុំ. ខ្ញុំបានប្រើដើម្បីព្យួរនៅលើគ្រប់ពាក្យទាំងអស់របស់ខ្លួន, ហើយពួកគេមានជាច្រើនដើម្បីនិយាយថាមួយ. ខ្ញុំដឹងថាសកម្មជនរេបភាគច្រើនមិនត្រូវព្យាយាមដើម្បីឱ្យមានគ្រូបង្រៀន, ប៉ុន្តែនេះមិនមែនមានន័យថាខ្ញុំមិនបានរៀន. I listened closely to their ideas about the good life – and I liked what I heard.