When I feel like everything in my life is going well, my heart immediately retreats into self-dependence. It never fails. I start to pray less because I subconsciously assume I don’t lack anything. I become proud because I think I’m the reason everything’s going well. In those times, I’m forgetting that God is the giver of good gifts, and I still need Him to sustain me. I’m assuming that I’m entitled to all of His mercies.
នៅពេលដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាដូចជាអ្វីគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំនឹងបានល្អ, បេះដូងរបស់ខ្ញុំដោយខ្លួនឯងភ្លាមរត់ទៅជ្រកពឹងផ្អែក-. វាមិនដែលបរាជ័យ. ខ្ញុំចាប់ផ្តើមអធិស្ឋានតិចជាងដោយសារតែខ្ញុំមានចំណង់ន្មត់ថាខ្ញុំមិនខ្វះខាតអ្វីទេ. ខ្ញុំបានក្លាយជាមោទនភាពដោយសារតែខ្ញុំគិតថាខ្ញុំមានហេតុផលអ្វីគ្រប់យ៉ាងនឹងបានល្អ. នៅគ្រានោះ, ខ្ញុំបានភ្លេចថាព្រះជាម្ចាស់ជាអ្នកប្រទានអំណោយល្អ, ហើយខ្ញុំនៅតែត្រូវការទ្រង់ដើម្បីទ្រទ្រង់ឱ្យខ្ញុំ. I’m assuming that I’m entitled to all of His mercies.