I started wearing glasses from around second grade of middle school. At the time I would read books throughout the night. However, unlike today the fluorescent lighting was dark so I think my eyesight might have become poor very quickly. Wearing glasses is also the same. Since I do work that involves drawing manga and do many tasks that require attention to small details, I choose glasses that emphasise lightness while placing as little stress on my eyes as possible. Also, one thing that I really dislike is glasses that are heavy and leave a mark on my nose. So I like glasses that let me forget that I'm wearing them. Glasses made today seem to be just that, they are so light that you don't even realize that you are wearing them.
ខ្ញុំចាប់ផ្តើមពាក់វ៉ែនតានៅប្រហែលខ្ញុំនៅថ្នាក់ទីពីរនៅសាលាមធ្យម។ នៅពេលនោះ ខ្ញុំត្រូវអានសៀវភៅនៅពេលយប់។ ទោះជាយ៉ាងណាវាមិនដូចនៅពេលនេះទេដែលមានភ្លើងបំភ្លើងពេលយប់ ដូច្នេះខ្ញុំគិតថាការមើលរបស់ខ្ញុំអាចចុះខ្សោយយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ការពាក់វ៉ែនតាក៏ដូចតែគ្នាដែរ។ ដោយសារតែខ្ញុំធ្វើការងារដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការគូកុក្តា និងការងារជាច្រើនទៀតដែលតម្រូវឲ្យយកចិត្តទុកដាក់ចំណុចតូចៗ ខ្ញុំជ្រើសយកវ៉ែនតាដែលបញ្ចេញពន្លឺនៅពេលដាក់ដើម្បីបន្ថយភាពតានតឹងបន្តិចបន្តួចលើភ្នែកតាមដែលអាច។ រឿងមួយដែលខ្ញុំមិនពេញចិត្តនោះគឺវ៉ែនតាដែលធ្ងន់ និងធ្វើឲ្យមានស្នាមនៅលើច្រមុះរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំចូលចិត្តវ៉ែនដែលពាក់ទៅហាក់ដូចជាខ្ញុំមិនបានពាក់វា។ វ៉ែនតាដែលបានផលិតសព្វថ្ងៃនេះគឺដូចនេះហើយ គឺវាស្រាលៗ ដែលធ្វើឲ្យមិនដឹងថាអ្នកកំពុងពាក់វាផង។ វ៉ែនតាប្រភេទនេះមានភាសុភាពណាស់។