Cuando estas eflexiones le hacían insoportable la soledad, llamaba a la puerta del cuarto de Aouida, entraba y se sentaba en un rincón, sin decir nada, mirando a la joven, que seguía estando pensativa.
Toen Passepartout zich eindelijk al te ongelukkig gevoelde om langer alleen te zijn, klopte hij aan de deur van Aouda, trad hare kamer binnen, ging in een hoek zitten, zonder een woord te spreken, en zag de steeds in gepeins verdiepte jonge vrouw aan.