Se volvió hacia el herido que seguía con ansiedad todas las expresiones diversas de su cara, y le tendió el brazo: Vamos le dijo , no quiero abandonarte así.
Dat denkbeeld voltooide zijn stemming tot barmhartigheid, en hij wendde zich tot den gekwetste, die angstig al de veranderingen volgde, welke zich op zijn gelaat vertoonden. „Welaan,” dacht hij, „ik wil hem op die wijze niet verlaten.