Pero escuchadme prosiguió Aramis con una cortesía bajo la que comenzaba a apuntar un poco de impaciencia ; yo no digo que eche de menos; no, yo no pronunciaría jamás esa frase, que no sería ortodoxa. . .
„Maar luister dan toch,” hernam Aramis met een beleefdheid, onder welke men een weinig ongeduld bemerkte, „ik zeg niet dat ik betreur; neen, nooit zal ik dat woord uitspreken, dat niet rechtzinnig is.”