¡Vaya..., pero... prosiguió Athos hablando a medias para sí mismo, a medias para D'Artagnan , vaya, pero si os mato daré la impresión de un traganiños!
--„Welzoo!” ging Athos voort, gedeeltelijk tot zich zelven, gedeeltelijk tot d’Artagnan zich richtende, „welzoo! maar als ik u het leven ontneem, zal ik wel een kindervreter gelijken.”