A medida que se aproximaban a Barton, eso sí, e iban pasando por los lugares donde cada sembrado y cada árbol traía algún recuerdo penoso en particular, Marianne se fue quedando callada y pensativa; y volviendo el rostro para que no la vieran, no dejó de mirar fijamente por la ventanilla.
Wel werd Marianne, toen zij Barton naderden, en het landschap terugzagen, waarin aan elk veld, aan iederen boom eenige bijzondere en pijnlijke herinnering verbonden was, stil en nadenkend; zij wendde haar gelaat af en zat ernstig uit het venster te staren.