Por vez postrera vi el semblante de Hans alumbrado por los resplandores de un incendio, y no experimenté más sensación que el espanto siniestro del hombre condenado a morir atado a la boca de un cañón, en el momento en que sale el tiro y dispersa sus miembros por el aire.
Nog eenmaal zag ik het gelaat van Hans in den weerschijn van den brand, en ik gevoelde niets meer dan die ontzettende angst van veroordeelden, die aan den mond van een stuk geschut zijn gebonden, op het oogenblik dat het schot afgaat en hunne ledematen in de lucht verstrooit.