Elinor, aunque sabía que tal aflicción, por terrible que fuera de contemplar, debía seguir su curso, se mantuvo atenta a su lado hasta que estos excesos de dolor de alguna manera se habían agotado; y luego, tomando ansiosamente la carta de Willoughby, leyó lo siguiente:
Elinor, die wist dat zulk verdriet, droevig als het was om te aanschouwen, zijn natuurlijke uiting moest vinden, bleef bij haar zitten, tot die buitensporige droefheidsvlaag eenigszins had uitgewoed, en nam daarna in spanning Willoughby's brief op, waarin zij het volgende las: