El profesor comió con avidez, con una especie de entusiasmo febril; yo, sin gusto, a pesar de mi hambre, y casi con repugnancia; Hans, tranquilamente, con moderación, a bocados menudos que masticaba sin ruido y saboreaba con la calma de un hombre a quien lo porvenir no le inquieta.
De professor at gulzig met eene soort van koortsige drift; ik, zonder trek ondanks mijn honger, en bijna met tegenzin; Hans, rustig, bedaard, en zonder leven te maken kleine beetjes kauwende en ze doorslikkende met de kalmte van een man, dien de bezorgdheid voor de toekomst niet kon verontrusten.