Dios mío decía D'Artagnan, que como se sabe nunca dudaba de nada , me parece que ponemos muchas pegas a una cosa bien simple: en dos días, y reventando dos o tres caballos (poco me importa: tengo dinero), estoy en Béthume, entrego la carta de la reina a la superiora, y dejo al querido tesoro que voy a buscar no en Lorraine, tampoco en Bélgica, sino en Paris, donde estará mejor oculto, sobre todo mientras el señor cardenal esté en La Rochelle.
„Wel, mijn God!” riep d’Artagnan, die, zooals men weet, nooit aan zijn zaak twijfelde, „het schijnt dat wij te veel omslag maken met iets zeer eenvoudigs; binnen twee dagen, en een paar paarden doodrijdende, ben ik met de hulp van mijn geld te _Béthune_, ik geef den brief der koningin aan de abdis en breng den kostbaren schat, dien ik ga halen, niet naar _Lotharingen_, niet naar _België_, maar naar _Parijs_, waar hij het best zal verborgen zijn, vooral gedurende het verblijf van den kardinaal vóór _la Rochelle_.