Willoughby, “el pobre Willoughby”, como ahora se permitía llamarlo, estaba constantemente en sus pensamientos; no podía sino haber escuchado. su justificación ante el mundo, y ora se culpaba, ora se absolvía por haberlo juzgado tan duramente antes.
Willoughby, "die arme Willoughby," zooals zij hem nu wel wilde noemen, was voortdurend in hare gedachten; voor niets ter wereld had zij zijn poging om zich te rechtvaardigen willen missen, en nu eens verweet zij zich, om zich daarna weer vrij te pleiten, dat zij hem te voren zoo hard had beoordeeld.