He was about to see in reality a certain coffer of which he had twenty times beheld the image in his dreams--a coffer long and deep, locked, bolted, fastened in the wall; a coffer of which he had so often heard, and which the hands--a little wrinkled, it is true, but still not without elegance--of the procurator’s wife were about to open to his admiring looks.
Hij ging nu inderdaad de bewuste kast beschouwen, waarvan het beeld hem zoo dikwijls in zijn droomen was verschenen; de langwerpige, diepe, met sloten voorziene, verroeste en aan den vloer geklonken kast; de kast, van welke hij zoo dikwerf had hooren spreken, en die de hand van den procureur voor zijn opgetogen blik zou gaan openen.