At that moment, if he did not share our natural emotion, at least his countenance expanded in a manner very unusual with him, and while with the ends of his fingers he lightly pressed our hands, I believe he smiled.
Al deelde hij in dit oogenblik ook niet in onze zeer natuurlijke aandoening; zoo liet hij zich toch medeslepen door een gevoel van buitengewone openhartigheid. Met de toppen zijner vingers drukte hij zacht onze beide handen en begon te glimlachen.