The cardinal, however contemptible might be the triumph gained over so vulgar a being as Bonacieux, did not the less enjoy it for an instant; then, almost immediately, as if a fresh thought has occurred, a smile played upon his lips, and he said, offering his hand to the mercer, "Rise, my friend, you are a worthy man."
De kardinaal, hoe gering de zegepraal ook was, die hij op een zoo nietig wezen als Bonacieux had behaald, was er echter niettemin door gevleid; vervolgens en bijna tegelijkertijd, alsof een nieuwe gedachte in hem was opgekomen, zweefde er een glimlach op zijn lippen, en zijn hand den winkelier reikende, zeide hij hem: „Sta op, mijn vriend! gij zijt een braaf man.”