Elinor derived no comfortable feelings from this conversation, to lessen the uneasiness of her mind on other points; she was left, on the contrary, with a melancholy impression of Colonel Brandon's unhappiness, and was prevented even from wishing it removed, by her anxiety for the very event that must confirm it.
Dit gesprek liet bij Elinor geen rustiger gevoelens achter, die haar pijnlijke onzekerheid omtrent andere punten hadden kunnen verminderen; integendeel, een droevige indruk bleef haar bij van Kolonel Brandon's verdriet, terwijl haar vurig verlangen naar eene ontknooping, die dat verdriet slechts kon verergeren, haar zelfs belette, te wenschen, het gelenigd te zien.