These cries had something so heartrending in them that M. d’Artagnan, who had been at first the most eager in pursuit of Milady, sat down on the stump of a tree and hung his head, covering his ears with the palms of his hands; and yet, notwithstanding, he could still hear her cry and threaten.
Die kreten hadden iets zoo hartverscheurends, dat d’Artagnan, die aanvankelijk de meest verwoede was geweest ter vervolging van milady, op een afgeknotten boomstam neerzeeg en, zijn hoofd neerbuigende, zich de ooren met de palmen van de hand stopte, hetgeen echter niet belette, dat hij haar nog gestadig hoorde dreigen en kermen.