Colonel Brandon was now as happy, as all those who best loved him, believed he deserved to be;--in Marianne he was consoled for every past affliction;--her regard and her society restored his mind to animation, and his spirits to cheerfulness; and that Marianne found her own happiness in forming his, was equally the persuasion and delight of each observing friend.
Kolonel Brandon was thans zoo gelukkig als allen, die het meest van hem hielden, geloofden, dat hij verdiende te zijn; in Marianne vond hij troost voor alle geleden verdriet; haar genegenheid haar gezelschap schonken zijn geest de levendigheid, zijn stemming de opgewektheid van voorheen; en dat Marianne haar geluk vond in het bevorderen van het zijne, was de verblijdende overtuiging, die door al haar opmerkzame vrienden werd gedeeld.