Hans went on as quietly as if he were on level ground; sometimes he disappeared altogether behind the huge blocks, then a shrill whistle would direct us on our way to him.
Hans ging rustig vooruit als op een effen bodem; soms verdween hij achter de groote klompen en verloren wij hem voor een oogenblik uit het gezicht; dan wees een scherp gefluit de richting aan, die wij moesten volgen.