D’Artagnan, in a state of fury, crossed the antechamber at three bounds, and was darting toward the stairs, which he reckoned upon descending four at a time, when, in his heedless course, he ran head foremost against a Musketeer who was coming out of one of M. de Treville’s private rooms, and striking his shoulder violently, made him utter a cry, or rather a howl.
Als woedend snelde d’Artagnan de voorkamer door en bereikte in drie sprongen de trap, van welke hij de treden even snel wilde afspringen, maar in zijn vaart stormde hij blindelings tegen een musketier aan, die door een zijdeur het hotel verliet; zijn hoofd stiet zoo geweldig tegen den schouder des musketiers, dat dezen een kreet, of liever een gebrul ontglipte.