Elinor avoided it upon principle, as tending to fix still more upon her thoughts, by the too warm, too positive assurances of Marianne, that belief of Edward's continued affection for herself which she rather wished to do away; and Marianne's courage soon failed her, in trying to converse upon a topic which always left her more dissatisfied with herself than ever, by the comparison it necessarily produced between Elinor's conduct and her own.
Elinor vermeed het uit beginsel, daar het door Marianne's al te vurige, al te stellige verzekeringen, licht kon leiden tot een te aanhoudend verwijlen van haar gedachten bij de voorstelling van Edward's blijvende genegenheid voor haarzelve, welke zij liever van zich wilde afzetten; en Marianne ontzonk spoedig de moed, als zij poogde te spreken over een onderwerp, dat haar altijd een ontevreden gevoel gaf met zichzelve, door de vergelijking, die het wel moest oproepen tusschen Elinor's gedrag en het hare.