One day Solon was conversing with some elderly wise men in the Egyptian capital of Sais, a town already 8,000 years of age, as documented by the annals engraved on the sacred walls of its temples. One of these elders related the history of another town 1,000 years older still. This original city of Athens, ninety centuries old, had been invaded and partly destroyed by the Atlanteans. These Atlanteans, he said, resided on an immense continent greater than Africa and Asia combined, taking in an area that lay between latitude 12 degrees and 40 degrees north. Their dominion extended even to Egypt. They tried to enforce their rule as far as Greece, but they had to retreat before the indomitable resistance of the Hellenic people. Centuries passed. A cataclysm occurred--floods, earthquakes. A single night and day were enough to obliterate this Atlantis, whose highest peaks (Madeira, the Azores, the Canaries, the Cape Verde Islands) still emerge above the waves.
Deze onderhield zich eens met eenige wijze grijsaards uit Saïs, een stad, toen reeds acht eeuwen oud, zooals de opschriften op de tempelmuren getuigen. Een dier wijzen verhaalde de geschiedenis eener stad, nog duizend jaar ouder; deze oude stad was, toen zij negen eeuwen bestaan had, door de Atlanten overvallen en gedeeltelijk verwoest; dit volk, zei hij, woonde in een uitgestrekt land, veel grooter dan Afrika en Azië bij elkander, en een oppervlakte beslaande van 12° tot 40° N.B. Hun gebied strekte zich tot aan Egypte uit: zij wilden ook Griekenland de wet voorschrijven, doch daar stieten zij het hoofd tegen den onweerstaanbaren moed der Hellenen. Eeuwen verliepen; een geweldige overstrooming, met aardbevingen gepaard, had plaats; éen dag en éen nacht waren voldoende om dit Atlantis te vernietigen, waarvan Madeira, de Azorische, Canarische en Kaap-Verdische eilanden nu nog, als hoogste punten, zich uit de zee verheffen.