This evening, especially, Aramis was melancholy and thoughtful. d’Artagnan asked some questions about this prolonged melancholy. Aramis pleaded as his excuse a commentary upon the eighteenth chapter of St. Augustine, which he was forced to write in Latin for the following week, and which preoccupied him a good deal.
Ook dezen avond vond hij Aramis wakende, in treurige droomerijen verzonken. D’Artagnan deed hem eenige vragen omtrent deze langdurige droefgeestigheid; Aramis verontschuldigde zich met een uitlegging van het achttiende kapittel van den Heiligen Augustinus, dat hij in het Latijn voor de volgende week moest gereed hebben en dat hem veel hoofdbrekens veroorzaakte.