Such were these earnest wishings that but one man had been saved. I believe I repeated the words, “Oh that it had been but one!” a thousand times; and my desires were so moved by it, that when I spoke the words my hands would clinch together, and my fingers would press the palms of my hands, so that if I had had any soft thing in my hand I should have crushed it involuntarily; and the teeth in my head would strike together, and set against one another so strong, that for some time I could not part them again.
Zoo ging het mij met den wensch, dat er slechts een man gered ware geworden: "Ware er slechts één, slechts één mensch het ontkomen!" Duizendmaal, geloof ik, herhaalde ik deze woorden, en dan wrong ik zoo hevig de handen, dat zoo er eenig voorwerp in geweest ware, het verbrijzeld zou geworden zijn, en ik klemde mijne tanden zoo stijf opeen, dat ik eenigen tijd den mond niet openen kon.