The cetacean had rammed our frigate at about eleven o'clock in the evening. I therefore calculated on eight hours of swimming until sunrise. A strenuous task, but feasible, thanks to our relieving each other. The sea was pretty smooth and barely tired us. Sometimes I tried to peer through the dense gloom, which was broken only by the phosphorescent flickers coming from our movements. I stared at the luminous ripples breaking over my hands, shimmering sheets spattered with blotches of bluish gray. It seemed as if we'd plunged into a pool of quicksilver.
De ontmoeting tusschen het fregat en het monster had omstreeks elf uur 's avonds plaats gehad; ik rekende er dus op, dat wij tot zonsopgang acht uur moesten zwemmen, dit was wel te doen als wij elkander aflosten; de zee, die vrij kalm was, vermoeide ons weinig door den golfslag; soms beproefde ik door de dikke duisternis heen te zien, welke door niets werd afgebroken dan enkele malen door het lichten der zee vlak voor ons; ik zag die lichtende golven, welke op mijn lichaam braken, en die dan eenigermate schitterden; men zou gezegd hebben, dat wij in een bad van kwik lagen.