Crossing through the lounge, I arrived at the door, contrived in one of the canted corners, that opened into the captain's stateroom. Much to my astonishment, this door was ajar. I instinctively recoiled. If Captain Nemo was in his stateroom, he might see me. But, not hearing any sounds, I approached. The stateroom was deserted. I pushed the door open. I took a few steps inside. Still the same austere, monastic appearance.
Toen ik den salon doorliep, kwam ik bij de deur, die toegang verleende tot de hut van den kapitein. Tot mijn groote verwondering stond deze deur half open; ik deed onwillekeurig een schrede achterwaarts; als kapitein Nemo in zijn kamer was, kon hij mij zien. Toen ik evenwel geen enkel gerucht hoorde, naderde ik. De hut was verlaten; ik stiet de deur open en deed eenige schreden naar binnen: altijd dezelfde ernstige kloosterachtige eenvoud.