"It is not Madame Bonacieux about whom I am anxious," cried d’Artagnan, "but the queen, whom the king abandons, whom the cardinal persecutes, and who sees the heads of all her friends fall, one after the other."
--„Het is niet omtrent juffrouw Bonacieux, dat ik mij verontrust,” riep d’Artagnan, „maar wegens de koningin, die door den koning verlaten, door den kardinaal vervolgd, een voor een de hoofden harer vrienden ziet vallen.”