About a year and a half after I entertained these notions (and by long musing had, as it were, resolved them all into nothing, for want of an occasion to put them into execution), I was surprised one morning by seeing no less than five canoes all on shore together on my side the island, and the people who belonged to them all landed and out of my sight.
Ongeveer anderhalf jaar na dat ik mij deze denkbeelden het eerst in het hoofd had gehaald, en toen ik reeds dacht, dat er nimmer iets van komen zou, werd ik op een morgen verrast door het zien van niet minder dan vijf kanoes, die allen aan mijne zijde van het eiland op het strand zaten, terwijl al de daarbij behoorende lieden aan land en buiten mijn gezigt waren.