D’Artagnan shuddered to the marrow at hearing this suave creature reproach him, with that sharp voice which she took such pains to conceal in conversation, for not having killed a man whom he had seen load her with kindnesses.
D’Artagnan rilde tot in het merg van zijn gebeente, toen hij dat heerlijke schepsel hem hoorde verwijten, met die snijdende stem, welke zij zooveel moeite had in het gemeenzaam verkeer te verbergen, een man niet om het leven te hebben gebracht, dien hij haar met zooveel vriendschap had zien behandelen.