Marianne spoke inconsiderately what she really felt--but when she saw how much she had pained Edward, her own vexation at her want of thought could not be surpassed by his.
Marianne zei, zonder na te denken, wat in haar opkwam,--maar toen ze zag, hoe pijnlijk Edward was getroffen, gevoelde zij een ergernis over haar onbedachtzaamheid, die de zijne nog ver overtrof.