The gestures themselves were sufficient to show that we were each bent on taking a different road; but Hans seemed to take no part in a question upon which depended his life. He was ready to start at a given signal, or to stay, if his master so willed it.
Hij begreep echter wel, wat er tusschen zijne beide reisgenooten plaats had; onze gebaren wezen genoeg den verschillenden weg aan, waarop ieder onzer den anderen trachtte mede te troonen; maar Hans scheen weinig belang te stellen in de vraag, waarbij zijn leven op het spel stond; hij was gereed om te vertrekken, als het sein daartoe werd gegeven, gereed ook om te blijven, als zijn meester het verlangde.