D’Artagnan at first believed that he had to do with some judge examining his papers; but he perceived that the man at the desk wrote, or rather corrected, lines of unequal length, scanning the words on his fingers. He saw then that he was with a poet.
Hij meende aanvankelijk in hem een rechter te zien, die processtukken onderzocht; maar hij bespeurde dra, dat de man schreef, of liever, regels van verschillende lengte verbeterde, terwijl hij lettergrepen op zijn vingers telde; nu zag hij, dat hij zich in de tegenwoordigheid eens dichters bevond.