Again they all sat down, and for a moment or two all were silent; while Marianne was looking with the most speaking tenderness, sometimes at Edward and sometimes at Elinor, regretting only that their delight in each other should be checked by Lucy's unwelcome presence.
Zij gingen weer zitten, en eenige oogenblikken bleven allen zwijgen; terwijl Marianne met zichtbaar teeder welgevallen van Edward naar Elinor keek, en alleen maar betreurde, dat hun blijdschap in elkander's bijzijn werd bedorven door Lucy's onwelkome tegenwoordigheid.