Aramis, confiding in the address of Bazin, made a pompous eulogium on his candidate. Finally, d’Artagnan had entire faith in the bravery of Planchet, and reminded them of the manner in which he had conducted himself in the ticklish affair of Boulogne.
Elk bood den zijnen aan. Athos roemde de stilzwijgendheid van Grimaud, die dan alleen sprak, wanneer zijn meester hem den mond opende; Porthos roemde de kracht van Mousqueton, die tegen vier mannen, van gewone grootte, was opgewassen; Aramis, in de slimheid van Bazijn volkomen vertrouwen stellende, weidde uit in loftuitingen op zijn kandidaat; d’Artagnan ten slotte wees op den moed van Planchet en herinnerde aan de wijze, op welke hij zich in de zoo moeilijke zaak van _Boulogne_ had gedragen.