Every thing was silent; this could not be borne many seconds; she opened the door, advanced a few steps towards the stairs, and after listening half a minute, returned into the room in all the agitation which a conviction of having heard him would naturally produce; in the ecstasy of her feelings at that instant she could not help exclaiming, "Oh, Elinor, it is Willoughby, indeed it is!" and seemed almost ready to throw herself into his arms, when Colonel Brandon appeared.
Alles bleef stil; langer dan een paar seconden kon zij dat niet verdragen; zij opende de deur, liep een eind naar de trap, en keerde, na een oogenblik te hebben geluisterd, in de kamer terug, zóó opgewonden, als zij slechts kon zijn door de zekerheid, hem werkelijk te hebben gehoord. In haar verrukking kon zij niet nalaten uit te roepen: "O Elinor, 't is waar; het is Willoughby!" en zij scheen op het punt zich in zijn armen te willen werpen, toen Kolonel Brandon binnentrad.