Elinor, who knew that such grief, shocking as it was to witness it, must have its course, watched by her till this excess of suffering had somewhat spent itself, and then turning eagerly to Willoughby's letter, read as follows:
Elinor, die wist dat zulk verdriet, droevig als het was om te aanschouwen, zijn natuurlijke uiting moest vinden, bleef bij haar zitten, tot die buitensporige droefheidsvlaag eenigszins had uitgewoed, en nam daarna in spanning Willoughby's brief op, waarin zij het volgende las: