She put it into her hands as she spoke; and when Elinor saw the painting, whatever other doubts her fear of a too hasty decision, or her wish of detecting falsehood might suffer to linger in her mind, she could have none of its being Edward's face.
Terwijl ze sprak, gaf ze Elinor het portretje in handen, en toen deze het had bekeken, kon zij, hoezeer ook haar vrees voor een overhaaste gevolgtrekking en haar wensch om bedrog te ontdekken haar noopten tot het laatste toe in haar geest een plaats voor twijfel in te ruimen, niet langer betwijfelen, dat zij Edward's gezicht voor zich zag.