As they approached Barton, indeed, and entered on scenes of which every field and every tree brought some peculiar, some painful recollection, she grew silent and thoughtful, and turning away her face from their notice, sat earnestly gazing through the window.
Wel werd Marianne, toen zij Barton naderden, en het landschap terugzagen, waarin aan elk veld, aan iederen boom eenige bijzondere en pijnlijke herinnering verbonden was, stil en nadenkend; zij wendde haar gelaat af en zat ernstig uit het venster te staren.