Athos rose, walked toward his friend with a slow and solemn step, embraced him tenderly, and as he burst into violent sobs, he said to him with his noble and persuasive voice, "Friend, be a man!
Athos naderde met langzame en plechtige schreden zijn vriend, omhelsde hem teederlijk, en daar deze in een luid gesnik uitbarstte, sprak hij tot hem met zijn zoo edele en overtuigende stem: „Vriend! wees man, vrouwen beweenen de dooden, mannen wreken ze.”