Elinor, with a very heavy heart, aware of the pain she was going to communicate, and perceiving, by Marianne's letter, how ill she had succeeded in laying any foundation for it, then sat down to write her mother an account of what had passed, and entreat her directions for the future; while Marianne, who came into the drawing-room on Mrs. Jennings's going away, remained fixed at the table where Elinor wrote, watching the advancement of her pen, grieving over her for the hardship of such a task, and grieving still more fondly over its effect on her mother.
Elinor ging met een bezwaard gemoed, wetend dat haar mededeeling verdriet zou veroorzaken, en uit Marianne's brief wel bespeurend, hoe weinig zij erin geslaagd was, op dit verdriet eenigermate voor te bereiden, aan haar moeder zitten schrijven, wat er gebeurd was, en haar vragen, wat hun verder te doen stond; terwijl Marianne, die na Mevrouw Jennings' vertrek in den salon was gekomen, bij de tafel ging zitten, waaraan Elinor schreef, ziende naar het voortbewegen van haar pen, haar beklagend om de moeilijkheid van zulk een taak, en nog inniger bedroefd om den indruk, dien het schrijven moest wekken bij hare moeder.