Nobody ate, nobody slept. Twenty times a day some error in perception, or the optical illusions of some sailor perched in the crosstrees, would cause intolerable anguish, and this emotion, repeated twenty times over, kept us in a state of irritability so intense that a reaction was bound to follow.
Men at niet meer, men sliep bijna niet, twintig keer daags veroorzaakte eene vergissing of een zinsbedrog van een der matrozen in de raas eene ondraaglijke teleurstelling, en die zoo dikwijls herhaalde aandoeningen hielden ons voortdurend in een staat van al te groote opgewondenheid dan dat er niet spoedig eene reactie komen moest. En inderdaad bleef deze niet uit.