Elinor could not help smiling at this display of indifference towards the manners of a person, to whom she had often had difficulty in persuading Marianne to behave with tolerable politeness; and resolved within herself, that if her sister persisted in going, she would go likewise, as she did not think it proper that Marianne should be left to the sole guidance of her own judgment, or that Mrs. Jennings should be abandoned to the mercy of Marianne for all the comfort of her domestic hours.
Elinor kon niet nalaten te glimlachen over dit vertoon van onverschilligheid voor de eigenaardigheden van iemand, jegens wie zij Marianne dikwijls slechts met moeite had kunnen overhalen, een dragelijk beleefde houding aan te nemen, en nam zich in stilte voor, zoo haar zuster erbij bleef, te willen gaan, haar in elk geval te vergezellen; daar zij het niet goedkeurde, dat het Marianne zou vrijstaan, geheel naar eigen inzicht te handelen, noch ook, dat Mevrouw Jennings, op het punt van huiselijke gezelligheid, volkomen aan Marianne's genade zou zijn overgeleverd.