Colonel Brandon, who had a general invitation to the house, was with them almost every day; he came to look at Marianne and talk to Elinor, who often derived more satisfaction from conversing with him than from any other daily occurrence, but who saw at the same time with much concern his continued regard for her sister.
Kolonel Brandon, die een doorloopende invitatie had ontvangen, bezocht hen bijna iederen dag; hij kwam om te kijken naar Marianne en te praten met Elinor, die dikwijls meer genoegen vond in een gesprek met hem, dan eenige andere der dagelijksche kleine gebeurtenissen haar kon schenken, maar die tevens met bezorgdheid zag, dat hij nog steeds haar zuster liefhad.