"Yes, yes!" said Felton, passing his hands over his brow, covered with sweat, as if to remove his last doubt. "Yes, I recognize the voice which speaks to me in my dreams; yes, I recognize the features of the angel who appears to me every night, crying to my soul, which cannot sleep: ’Strike, save England, save thyself--for thou wilt die without having appeased God!’
--„Ja, ja,” zeide Felton, zijn handen over zijn met zweet bedekt voorhoofd strijkende, als om den laatsten twijfel weg te vegen, „ja, ik herken de stem, die mij in mijn droomen aanroept; ja, ik herken het gelaat van den engel, die mij elken nacht verschijnt en mijn ziel, die niet kan rusten, toeroept: ‚Stoot toe, red _Engeland_, red u zelven, want gij zult sterven, zonder God ontwapend te hebben!’