The tea things were brought in, and already had Marianne been disappointed more than once by a rap at a neighbouring door, when a loud one was suddenly heard which could not be mistaken for one at any other house, Elinor felt secure of its announcing Willoughby's approach, and Marianne, starting up, moved towards the door.
Het theeservies werd binnengebracht, en reeds was Marianne meermalen teleurgesteld geworden door een kloppen aan eene naburige deur, toen plotseling een luide klop werd vernomen, die hun huis gold en geen ander; daarin konden zij zich niet vergissen. Elinor dacht stellig, dat Willoughby elk oogenblik kon binnenkomen; Marianne sprong op, en deed een paar stappen naar de deur.