About noon, however, she began--but with a caution--a dread of disappointment which for some time kept her silent, even to her friend--to fancy, to hope she could perceive a slight amendment in her sister's pulse;--she waited, watched, and examined it again and again;--and at last, with an agitation more difficult to bury under exterior calmness, than all her foregoing distress, ventured to communicate her hopes.
Omstreeks twaalf uur echter begon zij,--maar met een schroomvalligheid, eene vrees voor teleurstelling, die haar eenigen tijd deden zwijgen, zelfs tegenover haar vriendin,--zich te verbeelden, te hopen, dat zij een geringe verbetering bespeurde in haar zuster's polsslag;--zij wachtte, zag toe, voelde nogmaals en nogmaals, en eindelijk waagde zij, met een ontroering, moeilijker te verbergen achter uitwendige kalmte dan al het voorgaand verdriet, hare hoop uit te spreken.