And the helmsman, standing alone, calmer, his face smooth and serious, his grizzled hair plastered to his brow, his hands clutching the wheel, seemed even yet to be guiding his wrecked three-master through the ocean depths!
Slechts de stuurman zag er kalmer uit; zijn gelaat was ernstig, de grijze haren zaten hem tegen de slapen geplakt, en met de hand aan het roerrad geklemd, scheen hij zijnen verongelukten driemaster nog door de diepten van den Oceaan te willen sturen. Welk een tooneel!