While Porthos was calling for help with all the power of his strong voice, Aramis ran to the table to get a glass of water; but he stopped at seeing the horrible alteration that had taken place in the countenance of Athos, who, standing before the table, his hair rising from his head, his eyes fixed in stupor, was looking at one of the glasses, and appeared a prey to the most horrible doubt.
Terwijl Porthos uit al zijn macht om hulp riep, liep Aramis haastig naar de tafel, om een glas water te nemen; maar hij bleef staan op het zien der vreeselijke strakheid van het gelaat van Athos, die, voor de tafel staande, met te berge rijzende haren, met door ontzetting vertrokken gelaatstrekken, een der wijnglazen beschouwde en ten prooi aan het vreeselijkste vermoeden scheen te zijn.