I felt myself being drawn into that strange domain where the overwrought imagination of Edgar Allan Poe was at home. Like his fabled Arthur Gordon Pym, I expected any moment to see that "shrouded human figure, very far larger in its proportions than any dweller among men," thrown across the cataract that protects the outskirts of the pole!
Ik voelde mij in een vreemde wereld rondvoeren; ieder oogenblik verwachtte ik een menschelijk wezen te zien verschijnen, dat grooter dan eenig sterveling, zich voor den waterval zou stellen, die den toegang tot de noordpool verhindert.