In the midst of the stone mazes furrowing this Atlantic seafloor, Captain Nemo moved forward without hesitation. He knew this dark path. No doubt he had often traveled it and was incapable of losing his way. I followed him with unshakeable confidence. He seemed like some Spirit of the Sea, and as he walked ahead of me, I marveled at his tall figure, which stood out in black against the glowing background of the horizon.
De kapitein stapte zonder aarzelen voort tusschen het doolhof van steenen, die den bodem van den Atlantischen Oceaan bedekten; hij kende dien somberen weg; hij had dien zonder twijfel dikwijls bewandeld en kon er niet verdwalen; ik volgde hem met onwankelbaar vertrouwen; hij scheen mij toe een der geesten der zee te zijn, en als hij voor mij uitging, bewonderde ik zijn hooge gestalte, die als een zwart beeld tegen den lichten gezichteinder afstak.