Bonacieux called a long time; but as such cries, on account of their frequency, brought nobody in the Rue des Fossoyeurs, and as lately the mercer’s house had a bad name, finding that nobody came, he went out continuing to call, his voice being heard fainter and fainter as he went in the direction of the Rue du Bac.
Bonacieux schreeuwde een geruime poos maar dewijl naar dergelijke kreten niemand in de Doodgraversstraat luisterde, en daarenboven het huis van den winkelier sedert eenigen tijd in geen goede faam stond en hij niemand zag verschijnen, liep hij het huis uit, al schreeuwende, terwijl men zijn stem hoorde, die in de verte, in de richting der straat _du Bac_, wegstierf.