From this time the subject was never revived by Elinor, and when entered on by Lucy, who seldom missed an opportunity of introducing it, and was particularly careful to inform her confidante, of her happiness whenever she received a letter from Edward, it was treated by the former with calmness and caution, and dismissed as soon as civility would allow; for she felt such conversations to be an indulgence which Lucy did not deserve, and which were dangerous to herself.
Van nu af werd het onderwerp door Elinor nooit meer aangeroerd, en wanneer Lucy erover begon, die zelden een gelegenheid liet voorbijgaan, om het op het tapijt te brengen, en ijverig zorg droeg, haar vertrouwelinge vol blijdschap de komst te berichten van elken brief, dien zij van Edward ontving, behandelde Elinor het met kalmte en voorzichtigheid, en stapte ervan af, zoodra de beleefdheid dit toeliet, want zij vond zulke gesprekken voor Lucy een genoegen, dat deze niet verdiende, en voor zichzelve achtte zij ze gevaarlijk.