"Dear, dear Norland!" said Marianne, as she wandered alone before the house, on the last evening of their being there; "when shall I cease to regret you!--when learn to feel a home elsewhere!--Oh! happy house, could you know what I suffer in now viewing you from this spot, from whence perhaps I may view you no more!--And you, ye well-known trees!--but you will continue the same.--No leaf will decay because we are removed, nor any branch become motionless although we can observe you no longer!--No; you will continue the same; unconscious of the pleasure or the regret you occasion, and insensible of any change in those who walk under your shade!--But who will remain to enjoy you?"
Ach, gelukkig huis! kondt ge maar weten hoe ik lijd, terwijl ik u aanschouw van deze plek, vanwaar ik u misschien nooit meer zien zal!--En gij, welbekende boomen!--maar gij zult hetzelfde blijven.--Geen blad zal verwelken omdat wij zijn heengegaan, geen twijgje zal ophouden zich te bewegen, ofschoon wij het niet meer kunnen aanzien! Neen; gij blijft dezelfde; onbewust van de blijdschap of de treurigheid die gij wekt, en ongevoelig voor eenige verandering in degenen, die wandelen onder uw schaduwrijk loover!