"Bless me!" cried Porthos, making strong efforts to disembarrass himself of d’Artagnan, who was wriggling about his back; "you must be mad to run against people in this manner."
„_Ventrebleu_!” riep Porthos, alle moeite doende zich van d’Artagnan te ontslaan, die zich op zijn rug verwrong, „zijt gij dan razend, de menschen zóó op het lijf te vallen!”