But here, Elinor could neither wonder nor blame; and when she saw, as she assisted Marianne from the carriage, that she had been crying, she saw only an emotion too natural in itself to raise any thing less tender than pity, and in its unobtrusiveness entitled to praise.
Hier echter vond Elinor reden tot verwondering, noch afkeuring, en toen zij, Marianne uit het rijtuig helpend, zag, dat deze geschreid had, zag zij slechts eene ontroering, te natuurlijk, om iets minder teeders dan medelijden te wekken, en welke eer lof verdiende, wijl zij zich zoo onopvallend vermocht te uiten.