The pianoforte at which Marianne, wrapped up in her own music and her own thoughts, had by this time forgotten that any body was in the room besides herself, was luckily so near them that Miss Dashwood now judged she might safely, under the shelter of its noise, introduce the interesting subject, without any risk of being heard at the card-table.
De piano, waarbij Marianne, verdiept in haar eigen muziek en haar eigen gedachten, reeds vergeten had, dat er iemand in het vertrek was behalve zijzelve, stond gelukkig zoo dicht bij hen, dat Elinor thans, onder de bescherming van haar luide klanken, geloofde, dat zij veilig het belangwekkende onderwerp kon aanroeren, zonder de kans te loopen, dat men hen aan de speeltafel zou kunnen verstaan.