Elinor had not needed this to be assured of the injustice to which her sister was often led in her opinion of others, by the irritable refinement of her own mind, and the too great importance placed by her on the delicacies of a strong sensibility, and the graces of a polished manner.
Ook zonder deze uitingen was Elinor reeds genoegzaam overtuigd van de onbillijkheid in haar oordeel over anderen, waartoe haar zuster dikwijls werd verleid door de prikkelbare verfijning van haar eigen geest, en het overdreven gewicht dat zij hechtte aan de kiesche vooroordeelen van een sterk ontwikkeld gevoelsleven en de bekoring van uiterlijke wellevendheid.