Mrs. Dashwood, whose terror as they drew near the house had produced almost the conviction of Marianne's being no more, had no voice to inquire after her, no voice even for Elinor; but SHE, waiting neither for salutation nor inquiry, instantly gave the joyful relief;--and her mother, catching it with all her usual warmth, was in a moment as much overcome by her happiness, as she had been before by her fears.
Mevrouw Dashwood, wier angst, toen zij het huis naderden, haar bijna overtuigd deed zijn, dat Marianne niet meer in leven was, kon geen woord uitbrengen om naar haar te vragen; kon zelfs Elinor niet begroeten, die echter zonder te wachten op groet of vraag, haar onmiddellijk de zaligste verlichting schonk;--en haar moeder, die deze met de haar eigen geestdrift ontving, was in een oogwenk evenzeer overstelpt door haar vreugde, als zij het te voren was geweest door hare vrees.