Elinor could have given her immediate relief by suggesting the possibility of its being Miss Morton's mother, rather than her own, whom they were about to behold; but instead of doing that, she assured her, and with great sincerity, that she did pity her--to the utter amazement of Lucy, who, though really uncomfortable herself, hoped at least to be an object of irrepressible envy to Elinor.
Elinor had haar oogenblikkelijk verlichting kunnen verschaffen, door de mogelijkheid op te werpen, dat het veeleer de moeder van Juffrouw Morton, dan de hare zou zijn, die zij op het punt waren te aanschouwen; maar inplaats van dat te doen, verzekerde zij haar, volkomen oprecht, dat zij haar inderdaad beklaagde,--tot groote verbazing van Lucy, die, hoewel zelve alles behalve op haar gemak, toch hoopte, door Elinor te worden beschouwd met niet te onderdrukken afgunst.