I bowed in agreement. The commander hadn't put a question to me. So no answer was called for. This man expressed himself with perfect ease and without a trace of an accent. His phrasing was clear, his words well chosen, his facility in elocution remarkable. And yet, to me, he didn't have "the feel" of a fellow countryman.
Ik boog ten teeken van toestemming; het was geene vraag, welke hij mij deed; derhalve was er ook geen antwoord noodig. Die man sprak met eene bijzondere gemakkelijkheid, zonder eenig merkbaar accent; zijne volzinnen waren afgerond, zijne woorden juist gekozen, en hij had eene opmerkelijk goede uitspraak, en toch gevoelde ik dat het geen landgenoot van mij was.