This mystery required an explanation; at least, so d’Artagnan declared to himself. He likewise thought this was an opportunity for talking about pretty little Mme. Bonacieux, of whom his head, if not his heart, was already full.
Die zaak moest worden opgehelderd; ziedaar, wat d’Artagnan zich zelven overluid zeide, maar in stilte dacht hij, dat het tevens voor hem een gelegenheid zou zijn, om van de kleine, lieve juffrouw Bonacieux te spreken, van wie zijn geest, zoo niet zijn hart, reeds geheel vervuld was.