In this situation, Elinor, roused from sleep by her agitation and sobs, first perceived her; and after observing her for a few moments with silent anxiety, said, in a tone of the most considerate gentleness, "Marianne, may I ask-?"
Elinor, door haar zenuwachtig snikken uit den slaap gewekt, zag haar in die houding, en zei, na het een korte poos zwijgend en angstig te hebben aangezien, op een toon, waarin al haar zachte meewarigheid zich uitsprak: "Marianne, mag ik een vraag doen?" "Neen, Elinor," antwoordde zij; "vraag maar niets; je zult spoedig alles weten."