Her mother, still confident of their engagement, and relying as warmly as ever on his constancy, had only been roused by Elinor's application, to intreat from Marianne greater openness towards them both; and this, with such tenderness towards her, such affection for Willoughby, and such a conviction of their future happiness in each other, that she wept with agony through the whole of it.
Haar moeder, nog steeds in de meening, dat zij verloofd was, en even vast als altijd bouwend op zijn trouw, was door Elinor's vraag slechts bewogen, Marianne te smeeken om grootere openhartigheid jegens hen beiden, en zij deed dit met zooveel teederheid jegens haar, zoo oprechte genegenheid voor Willoughby, en een zoo stellige verzekerdheid van hun toekomstig geluk in en door elkander, dat Marianne onder het lezen het uitsnikte van duldelooze pijn.