Staggering and holding himself up by keeping against the walls, falling down and creeping up again, and irresistibly impelled by a kind of instinct, he kept crying out, "The Carnatic! the Carnatic!"
Hij stond van de bank op en verliet al struikelend en stootend, vallende en weer opstaande, maar altijd en onwederstaanbaar voortgeduwd door een soort van instinct, de herberg, en riep als in een droom: de Carnatic! de Carnatic!