Then only d’Artagnan remembered the languishing glances of Kitty, her constantly meeting him in the antechamber, the corridor, or on the stairs, those touches of the hand every time she met him, and her deep sighs; but absorbed by his desire to please the great lady, he had disdained the soubrette. He whose game is the eagle takes no heed of the sparrow.
Toen eerst herinnerde zich d’Artagnan de smachtende lonken van Ketty, haar glimlach en haar gesmoorde zuchten, telkens wanneer zij hem ontmoette; maar alleen vervuld met de begeerte aan de groote dame te behagen, had hij de kamenier voorbijgezien: die op den arend jacht maakt, let niet op de musch.