Elinor had heard enough, if not to gratify her vanity, and raise her self-importance, to agitate her nerves and fill her mind;--and she was therefore glad to be spared from the necessity of saying much in reply herself, and from the danger of hearing any thing more from her brother, by the entrance of Mr. Robert Ferrars.
Elinor had genoeg gehoord, zooal niet om haar ijdelheid te vleien en haar eigendunk te streelen, dan toch om haar zenuwen te prikkelen en haar gedachten te vervullen; en daarom was zij blijde, dat haar de verplichting werd bespaard, zelf nog meer te zeggen, zoowel als de kans, nog meer van haar broeder te vernemen, doordat Robert Ferrars binnentrad.