"Less quickly than the women, it seems to me," replied Porthos; "for I, madame, I may say I was your victim, when wounded, dying, I was abandoned by the surgeons. I, the offspring of a noble family, who placed reliance upon your friendship--I was near dying of my wounds at first, and of hunger afterward, in a beggarly inn at Chantilly, without you ever deigning once to reply to the burning letters I addressed to you."
--„Niet zoo erg als de vrouwen, geloof ik,” antwoordde Porthos; „want inderdaad kan ik zeggen, mevrouw! dat ik uw offer ben geweest, toen, gekwetst, stervende, ik mij door de geneesheeren verlaten zag; ik, de telg van een doorluchtig geslacht, die zich aan uw vriendschap had vertrouwd, ik was op het punt, vooreerst ten gevolge mijner wonden en ten tweede door den honger, in een gemeene herberg te _Chantilly_ te bezwijken, zonder dat gij u eens verwaardigdet één enkelen mijner vurige brieven te beantwoorden.”