Elinor was much more hurt by Marianne's warmth than she had been by what produced it; but Colonel Brandon's eyes, as they were fixed on Marianne, declared that he noticed only what was amiable in it, the affectionate heart which could not bear to see a sister slighted in the smallest point.
Elinor trok zich Marianne's heftigen uitval veel meer aan, dan 't geen er aanleiding toe had gegeven; doch Kolonel Brandon's blik die op Marianne bleef rusten, verried, hoe hij er alleen in had gezien, wat er beminnelijks in was, de warme genegenheid, die niet kon verdragen, een zuster ook maar in het minst verongelijkt te zien.