Mrs. Dashwood, too happy to be comfortable, knew not how to love Edward, nor praise Elinor enough, how to be enough thankful for his release without wounding his delicacy, nor how at once to give them leisure for unrestrained conversation together, and yet enjoy, as she wished, the sight and society of both.
Mevrouw Dashwood, te gelukkig om kalm te zijn, wist niet hoe Edward genoeg te waardeeren, noch Elinor te prijzen;--hoe dankbaar genoeg te zijn voor zijn bevrijding zonder zijn fijngevoeligheid te kwetsen;--noch hoe zij hun tegelijkertijd gelegenheid zou schenken tot ongedwongen onderling gesprek, en tevens, zooals zij dat wenschte, zou kunnen genieten van beider aanblik en gezelschap.