It may be easily imagined how the relationship between Aramis and a seamstress who called the queen her sister amused the young men; but Aramis, after having blushed two or three times up to the whites of his eyes at the gross pleasantry of Porthos, begged his friends not to revert to the subject again, declaring that if a single word more was said to him about it, he would never again implore his cousins to interfere in such affairs.
Men begrijpt, dat deze bloedverwantschap van Aramis met een linnenkoopvrouw, die de koningin haar zuster noemde, niet weinig den lachlust der jongelieden opwekte; doch Aramis, na een paar malen tot in het wit der oogen gebloosd te hebben door een lompe scherts van Porthos, had zijn vrienden verzocht niet meer op dat onderwerp terug te komen, verklarende dat, indien hierover nog een woord werd gesproken, hij niet meer in die zaak zijn nicht als onderhandelaarster wilde gebruiken.