"And you DO think something better of me than you did?"--said he, letting it fall, and leaning against the mantel-piece as if forgetting he was to go. Elinor assured him that she did;--that she forgave, pitied, wished him well--was even interested in his happiness--and added some gentle counsel as to the behaviour most likely to promote it.
Elinor verzekerde hem, dat dit zoo was; dat zij hem vergaf, beklaagde, het beste wenschte,--gaarne zou zien dat hij gelukkig werd,--en zij voegde er eenige zachtzinnige raadgevingen aan toe omtrent de gedragswijze, die het best dat geluk zou bevorderen.