"Brandon is just the kind of man," said Willoughby one day, when they were talking of him together, "whom every body speaks well of, and nobody cares about; whom all are delighted to see, and nobody remembers to talk to."
"Brandon is nu zoo iemand," zei Willoughby eens, toen zij samen over hem spraken, "die door ieder wordt geprezen, en om wien niemand geeft; die steeds met blijdschap wordt begroet; maar wien iedereen vergeet aan te spreken." "Dat is nu juist de indruk, dien hij ook maakt op mij," riep Marianne.