In fact, there beneath my eyes was a town in ruins, demolished, overwhelmed, laid low, its roofs caved in, its temples pulled down, its arches dislocated, its columns stretching over the earth; in these ruins you could still detect the solid proportions of a sort of Tuscan architecture; farther off, the remains of a gigantic aqueduct; here, the caked heights of an acropolis along with the fluid forms of a Parthenon; there, the remnants of a wharf, as if some bygone port had long ago harbored merchant vessels and triple-tiered war galleys on the shores of some lost ocean; still farther off, long rows of collapsing walls, deserted thoroughfares, a whole Pompeii buried under the waters, which Captain Nemo had resurrected before my eyes!
Verder op lagen de overblijfselen eener reusachtige waterleiding. Hier lag het hooge muurwerk van een burcht met gebouwen, waarin men de vormen van het Parthenon giste; daar overblijfselen van een kade, alsof een haven in vervlogen eeuwen aan de kust van een verdwenen oceaan, aan koopvaardij- en oorlogsschepen tot ankerplaats had gestrekt; nog verder lange lijnen van in elkander gestorte muren, breede en verlaten straten, een geheel Pompeji, daar in het water verzonken, en door kapitein Nemo onder mijn oog gebracht.