"Now is my time to make peace with this gallant man," said d’Artagnan to himself, having stood on one side during the whole of the latter part of the conversation; and with this good feeling drawing near to Aramis, who was departing without paying any attention to him, "Monsieur," said he, "you will excuse me, I hope."
„Het oogenblik is nu gekomen om mij met dien bevalligen heer te verzoenen,” zeide d’Artagnan bij zich zelven, terwijl hij zich gedurende het laatste gedeelte van het gesprek een weinig had verwijderd gehouden; en met dat goede denkbeeld bezield Aramis naderende, die zich verwijderde zonder verder eenige acht meer op hem te slaan, zeide hij: „Mijnheer, ik hoop dat gij mij wel zult willen verschoonen.”