During all this time I was in a murdering humour, and spent most of my hours, which should have been better employed, in contriving how to circumvent and fall upon them the very next time I should see them—especially if they should be divided, as they were the last time, into two parties; nor did I consider at all that if I killed one party—suppose ten or a dozen—I was still the next day, or week, or month, to kill another, and so another, even _ad infinitum_, till I should be, at length, no less a murderer than they were in being man-eaters—and perhaps much more so.
Al dien tijd was ik in eene allerbloeddorstigste stemming, en besteedde meest al mijnen tijd (dien ik beter had kunnen aanwenden) in te overwegen hoe ik de volgende maal, dat ik hen zag, hen zou overvallen en aantasten, vooral als zij, gelijk de laatste maal het geval was, in twee partijen verdeeld zouden zijn. Ik bedacht echter niet, dat zoo ik de eene week een troep doodde, ik de volgende week of maand een tweeden kon moeten doodslaan, en zoo voorts tot in het oneindige, tot ik eindelijk niet minder een moordenaar zou zijn dan deze menscheneters, en misschien nog meer.