Athos alone from time to time raised his expansive brow; a flash kindled in his eyes, and a bitter smile passed over his lips, then, like his comrades, he sank again into reverie.
Athos alleen richtte nu en dan zijn breed voorhoofd omhoog; dan schitterde een weerlicht in zijn oogen, een bittere glimlach zweefde op zijn lippen, en zooals zijn vrienden, gaf hij zich daarop wederom aan zijn droomerijen over.