Oh, my God, my God, have pity on me!" Without listening the least in the world to the lamentations of M. Bonacieux--lamentations to which, besides, they must have been pretty well accustomed--the two guards took the prisoner each by an arm, and led him away, while the commissary wrote a letter in haste and dispatched it by an officer in waiting.
Zonder in het minst naar de jammerlijke weeklachten van meester Bonacieux te luisteren, weeklachten trouwens, waaraan zij gewoon waren, vatten de twee dienaars den gevangene elk bij een arm en voerden hem weg, terwijl de commissaris overhaast een brief schreef, waarop zijn griffier wachtte.