Elinor was employed in walking thoughtfully from the fire to the window, from the window to the fire, without knowing that she received warmth from one, or discerning objects through the other; and Marianne, seated at the foot of the bed, with her head leaning against one of its posts, again took up Willoughby's letter, and, after shuddering over every sentence, exclaimed-- "It is too much!
Elinor bleef voortdurend, diep in gedachten, heen en weer wandelen van den haard naar het venster, van het venster naar den haard, zonder te bespeuren dat die haard warmte gaf, of dat zij voorwerpen kon onderscheiden buiten dat venster; en Marianne, op het voeteneind van het ledikant gezeten, met haar hoofd tegen een der stijlen geleund, nam weer Willoughby's brief op, herlas huiverend iederen zin, en riep uit: "Het is te veel!