Milady was wrong in fearing that Mme. Bonacieux would have any suspicion. The poor young woman was too pure to suppose that any female could be guilty of such perfidy; besides, the name of the Comtesse de Winter, which she had heard the abbess pronounce, was wholly unknown to her, and she was even ignorant that a woman had had so great and so fatal a share in the misfortune of her life.
Milady’s vrees, dat juffrouw Bonacieux eenig wantrouwen mocht koesteren, was ongegrond; de jonge vrouw was te rein, om in een andere vrouw een dergelijk verraad te vermoeden; bovendien was de naam der gravin de Winter, dien zij door de abdis had hooren uitspreken, haar volkomen onbekend; zij wist zelfs niet eens, dat een vrouw een zoo groot en noodlottig deel had in de rampen haars levens.