D’Artagnan at first took these weapons for foils, and believed them to be buttoned; but he soon perceived by certain scratches that every weapon was pointed and sharpened, and that at each of these scratches not only the spectators, but even the actors themselves, laughed like so many madmen.
D’Artagnan hield die klingen aanvankelijk voor schermdegens, welker punten waren verstompt, maar hij bespeurde dra aan eenige schrammen, dat elks wapen integendeel naar eisch was gescherpt en gepunt, en dat bij het toebrengen dier schrammen, niet alleen de toeschouwers, maar ook de strijders een woest gejuich aanhieven.