I crept forward through the Nautilus's dark gangways, pausing after each step to curb the pounding of my heart. I arrived at the corner door of the lounge. I opened it gently. The lounge was plunged in profound darkness. Chords from the organ were reverberating faintly. Captain Nemo was there. He didn't see me. Even in broad daylight I doubt that he would have noticed me, so completely was he immersed in his trance.
Ik sloop door de donkere gangen van den Nautilus en bleef bij eiken stap staan, om het kloppen van mijn hart te onderdrukken. Ik kwam bij de deur van den salon en opende die zachtjes; in den salon heerschte een volslagen duisternis; slechts zeer zwak klonken de tonen van het orgel; kapitein Nemo zat dáar; hij zag mij niet; ik geloof dat hij mij niet gezien zou hebben, als alles helder verlicht ware geweest, zoo geheel was hij in verrukking geraakt!