"Yet shame I not to bear an o'erfull heart, Nor blush to turn behind my tearful eyes; 'Tis from no stranger land I now must part, 'Tis to no strangers left I yield these sighs.
De tranen die 'k schrei, o! ik schaam ze mij niet, Geen blos dekt mijne vochtige wangen; Niet vreemd is mij 't land, dat mijn aandoening ziet, 't Is een vriend waar mijn ziel aan blijft hangen.