As d’Artagnan pursued his investigations, a more abundant and more icy sweat rolled in large drops from his forehead; his heart was oppressed by a horrible anguish; his respiration was broken and short. And yet he said, to reassure himself, that this pavilion perhaps had nothing in common with Mme. Bonacieux; that the young woman had made an appointment with him before the pavilion, and not in the pavilion; that she might have been detained in Paris by her duties, or perhaps by the jealousy of her husband.
Naarmate d’Artagnan met zijn nazoekingen voortging, parelde een meer overvloedig en koeler zweet op zijn voorhoofd, zijn hart werd door een vreeselijken angst toegenepen, en zijn ademhaling was hijgende, echter zeide hij bij zich zelven, om zich gerust te stellen, dat dit paviljoen met juffrouw Bonacieux niets gemeens had; dat de jonge vrouw vóór dat paviljoen, maar niet er in de samenkomst bedoeld had; dat zij misschien, wegens dienstzaken, te _Parijs_ had moeten blijven, of wellicht ook wel tengevolge der jaloezie haars mans.