Then d’Artagnan ceased knocking, and prayed with an accent so full of anxiety and promises, terror and cajolery, that his voice was of a nature to reassure the most fearful.
Toen hield d’Artagnan op met kloppen en smeekte zoo angstig, zoo vriendelijk en vleiend, dat zijn stem in staat ware geweest den beschroomdsten gerust te stellen.