This, as every thing else would have been, was too much for Marianne, who could only exclaim, in the anguish of her heart, "Oh! Elinor, I am miserable, indeed," before her voice was entirely lost in sobs.
Dit was, zooals trouwens àlles zou zijn geweest, te veel voor Marianne, die nog slechts uit het diepst van haar gefolterd hart kon uitroepen: "O Elinor, ik ben wèl ongelukkig!" eer haar stem geheel door tranen werd verstikt.