Porthos went before her, and instead of a finger, dipped his whole hand in. The procurator’s wife smiled, thinking that it was for her Porthos had put himself to this trouble; but she was cruelly and promptly undeceived.
De procureursvrouw glimlachte, in de meening dat het voor haar was, dat Porthos zich die moeite gaf; maar zij werd spoedig en bitter in haar meening bedrogen; want toen zij slechts drie schreden van hem af was, draaide hij het hoofd om en vestigde strak zijn oogen op de dame van het roode kussen, die was opgestaan en, gevolgd door haar negerjongen en kamenier, nader trad.