Don Quixote took windmills for giants, and sheep for armies; d’Artagnan took every smile for an insult, and every look as a provocation--whence it resulted that from Tarbes to Meung his fist was constantly doubled, or his hand on the hilt of his sword; and yet the fist did not descend upon any jaw, nor did the sword issue from its scabbard.
Hiervan was het gevolg, dat hij, van _Tarbes_ tot aan _Meung_, steeds de vuisten gebald hield, en hij, door elkander gerekend, tienmaal op een dag de hand aan het gevest van zijn degen sloeg; intusschen kwam de vuist op niet een enkel bakhuis neer, en de degen verliet zijn scheede niet.