"This is all very easy for you to say," replied d’Artagnan, "for you, Athos, who live like a dumb man with Grimaud, who forbid him to speak, and consequently never exchange ill words with him; for you, Porthos, who carry matters in such a magnificent style, and are a god to your valet, Mousqueton; and for you, Aramis, who, always abstracted by your theological studies, inspire your servant, Bazin, a mild, religious man, with a profound respect; but for me, who am without any settled means and without resources--for me, who am neither a Musketeer nor even a Guardsman, what I am to do to inspire either the affection, the terror, or the respect in Planchet?"
„Gij, Athos! die stom voor Grimaud zijt, hem verbiedt te spreken en bijgevolg nooit iets verkeerds van hem hoort; gij, Porthos! die een prachtig leven leidt en een God voor uw knecht Mousqueton zijt, en eindelijk gij, Aramis! die, steeds aan uw godgeleerde studiën overgegeven, een diepen eerbied aan uw zachtaardigen en vromen dienaar Bazijn inboezemt. Maar ik, die niets beteeken of eenige middelen heb, ik, die musketier noch lijfwacht ben, wat moet ik doen, om Planchet genegenheid, vrees of eerbied in te boezemen?”