Elinor had often wished for an opportunity of attempting to weaken her mother's dependence on the attachment of Edward and herself, that the shock might be less when the whole truth were revealed, and now on this attack, though almost hopeless of success, she forced herself to begin her design by saying, as calmly as she could, "I like Edward Ferrars very much, and shall always be glad to see him; but as to the rest of the family, it is a matter of perfect indifference to me, whether I am ever known to them or not."
Elinor had dikwijls verlangd naar eene gelegenheid, waarbij zij zou kunnen trachten, haar moeder's stellig vertrouwen in de genegenheid tusschen Edward en haarzelve aan het wankelen te brengen, opdat de schok haar minder hevig zou treffen, wanneer de geheele waarheid werd geopenbaard. en bij deze woorden dwong zij zichzelve, hoewel met weinig hoop op eenig gunstig gevolg, tot een begin van uitvoering van dit plan, door zoo kalm mogelijk te zeggen: "Ik houd veel van Edward Ferrars, en 't zal mij altijd genoegen doen, hem te ontmoeten; maar wat de overige familieleden betreft, 't is mij volkomen onverschillig, of ik ze ooit zal leeren kennen."