Elinor, confirmed in every pleasant hope, was all cheerfulness; rejoicing that in her letters to her mother, she had pursued her own judgment rather than her friend's, in making very light of the indisposition which delayed them at Cleveland; and almost fixing on the time when Marianne would be able to travel.
Elinor, wier blijde hoop ten volle werd bevestigd, was een en al vroolijkheid; zij verheugde zich, in haar brieven aan haar moeder meer haar eigen oordeel te hebben gevolgd dan dat harer vrienden; want zij had volstrekt geen ophef gemaakt van de lichte ongesteldheid, die hen vooreerst nog te Cleveland deed blijven, en bijna den dag reeds bepaald, waarop Marianne op reis zou kunnen gaan.