The little she said was all in lamentation of this inevitable delay; though Elinor tried to raise her spirits, and make her believe, as she THEN really believed herself, that it would be a very short one.
De weinige woorden die zij sprak, uitten enkel haar beklag over dit onvermijdelijk uitstel; hoewel Elinor haar poogde op te beuren en te doen gelooven, zooals zij _toen_ werkelijk zelve geloofde, dat dit uitstel slechts kort zou zijn.