Elinor, for some time after he left her, for some time even after the sound of his carriage had died away, remained too much oppressed by a crowd of ideas, widely differing in themselves, but of which sadness was the general result, to think even of her sister.
Nog eenigen tijd nadat hij haar had verlaten, nadat het geluid van zijn rijtuig was weggestorven zelfs, bleef Elinor te zeer onder den indruk van vele gedachten, op zichzelve van zeer uiteenloopenden aard, doch alle leidend tot droefheid als eenige uitkomst, om zelfs aan haar zuster te denken.