"Now," continued Aramis, taking the same graceful position in his easy chair that he would have assumed in bed, and complacently examining his hand, which was as white and plump as that of a woman, and which he held in the air to cause the blood to descend, "now, as you have heard, d’Artagnan, Monsieur the Principal is desirous that my thesis should be dogmatic, while I, for my part, would rather it should be ideal.
--„Derhalve,” vervolgde Aramis, op zijn leuningstoel een bevallige houding aannemende, alsof hij in een _stalle_ had gezeten, en met welgevallen zijn witte en als die eener vrouw zoo vleezige hand beschouwende, die hij in de hoogte hield om het bloed er uit te doen zakken; „derhalve, zooals gij hebt gehoord, d’Artagnan! mijnheer de principaal zou willen, dat mijn thesis leerstellig ware, terwijl ik tot het denkbeeldige van het onderwerp overhel: het is dan uit dien hoofde dat mijnheer de overste mij dit onderwerp voorstelde, hetwelk nog niet is behandeld geworden, en waarin ik genoegzame stof zie, om het heerlijk te ontwikkelen: _Utramque manem in benedicendo clericis inferioribus necessariam esse_.”