An unbearable heaviness weighed me down. Near three o'clock in the afternoon, this agonizing sensation affected me to an intense degree. Yawns dislocated my jaws. My lungs were gasping in their quest for that enkindling elastic fluid required for breathing, now growing scarcer and scarcer. My mind was in a daze. I lay outstretched, strength gone, nearly unconscious. My gallant Conseil felt the same symptoms, suffered the same sufferings, yet never left my side. He held my hand, he kept encouraging me, and I even heard him mutter:
Een onbeschrijfelijke zwaarte drukte mij. Tegen drie uur in den namiddag werd ze onuitstaanbaar; ik deed niets als vreeselijk gapen; mijn borst hijgde naar adem; verdooving overviel mij; ik lag bijna kracht- en bijna wezenloos uitgestrekt. Mijn brave Koen had dezelfde gewaarwordingen, doch verliet mij niet; hij vatte mij bij de hand en sprak mij moed in; ik hoorde hem zelfs mompelen: