Elinor, dreading her being tired, led her towards home; and till they reached the door of the cottage, easily conjecturing what her curiosity must be though no question was suffered to speak it, talked of nothing but Willoughby, and their conversation together; and was carefully minute in every particular of speech and look, where minuteness could be safely indulged.
Elinor, vreezend dat zij vermoeid was, liet haar terugkeeren, en tot zij de deur van hun huisje bereikten, sprak zij, wel begrijpend, hoe groot Marianne's nieuwsgierigheid moest zijn, ofschoon geen vraag deze onder woorden mocht brengen, van niets anders dan Willoughby en hun beider onderhoud, terwijl zij zorg droeg, de geringste bijzonderheden van woord en blik te vermelden, waar zij veilig in bijzonderheden treden kòn.