She sat in silence almost all the way, wrapt in her own meditations, and scarcely ever voluntarily speaking, except when any object of picturesque beauty within their view drew from her an exclamation of delight exclusively addressed to her sister.
Bijna voortdurend zat zij zwijgend in gedachten verzonken, zonder ooit uit zichzelve een woord te spreken, tenzij de schilderachtige schoonheid van de omgeving haar een uitroep van verrukking ontlokte, die uitsluitend tot haar zuster gericht was.