The two lackeys conducted Milady to the bank of the river. Her mouth was mute; but her eyes spoke with their inexpressible eloquence, supplicating by turns each of those on whom she looked.
De twee knechts geleidden milady naar den kant der rivier; haar mond was stom, maar haar blikken spraken met een onbeschrijfelijke welsprekendheid, beurtelings hem smeekende, dien zij aanzag.