Elinor, without observing the varying complexion of her sister, and the animated look which spoke no indifference to the plan, immediately gave a grateful but absolute denial for both, in which she believed herself to be speaking their united inclinations.
Elinor, die niet aanstonds bespeurde, hoe Marianne door haar wisselende kleur en gespannen blik verried, dat het plan haar niet onverschillig was, sloeg dadelijk dankbaar, maar beslist de uitnoodiging voor hen beiden af, in de meening, dat zij het op dit punt volkomen eens waren.