And this feeling had been more painfully perceived by young d’Artagnan--for so was the Don Quixote of this second Rosinante named--from his not being able to conceal from himself the ridiculous appearance that such a steed gave him, good horseman as he was. He had sighed deeply, therefore, when accepting the gift of the pony from M. d’Artagnan the elder.
En dit was den jongen d’Artagnan (dus heette die Don Quichotte op dat evenbeeld van _Rossinante_) te smartelijker, daar hij niet blind was voor het belachelijk figuur, hetwelk hij op dien hit maakte, hoe goed ruiter ook overigens zijnde.