George Villiers placed himself before the glass, as we have said, restored the undulations to his beautiful hair, which the weight of his hat had disordered, twisted his mustache, and, his heart swelling with joy, happy and proud at being near the moment he had so long sighed for, he smiled upon himself with pride and hope.
George de Villiers plaatste zich dan, zooals wij zeiden, voor een spiegel en gaf aan zijn fraai blond hoofdhaar de golvende lokken weder, die de zwaarte van zijn hoed het hadden doen verliezen; hij krulde zijn knevel op, en het hart van blijdschap vervuld, gelukkig en trotsch het oogenblik te zullen bereiken, dat hij zoo lang gewenscht had, glimlachte hij tot zich zelven van hoogmoed en hoop.