And this reaction wasn't long in coming. For three months, during which each day seemed like a century, the Abraham Lincoln plowed all the northerly seas of the Pacific, racing after whales sighted, abruptly veering off course, swerving sharply from one tack to another, stopping suddenly, putting on steam and reversing engines in quick succession, at the risk of stripping its gears, and it didn't leave a single point unexplored from the beaches of Japan to the coasts of America. And we found nothing! Nothing except an immenseness of deserted waves! Nothing remotely resembling a gigantic narwhale, or an underwater islet, or a derelict shipwreck, or a runaway reef, or anything the least bit unearthly!
Gedurende drie maanden, waarvan elke dag eene eeuw duurde, kliefde de Abraham Lincoln de golven van het noordelijk deel der Stille Zuidzee; het fregat vervolgde walvisschen, maakte eensklaps allerlei omwegen, ging soms plotseling over stag of keerde op zijn koers terug, spande alle stoomkracht in, op gevaar af van de ketels te doen springen, en liet geen enkel punt van de zee tusschen Japan en Amerika onbezocht. En niets! niets dan de onmetelijke uitgestrektheid der verlaten zee! niets wat geleek op een reusachtigen eenhoorn of op eene onderzeesche rots, of op een wrak, of op een klip, of op iets bovennatuurlijks, wat het ook zij!