Milady remained for some minutes in the same position, for she thought they might perhaps be examining her through the keyhole; she then slowly raised her head, which had resumed its formidable expression of menace and defiance, ran to the door to listen, looked out of her window, and returning to bury herself again in her large armchair, she reflected.
Milady bleef gedurende eenige minuten dezelfde houding bewaren, want zij bedacht, dat men haar soms door het sleutelgat zou kunnen gadeslaan; vervolgens hief zij langzaam het hoofd op, terwijl haar aangezicht intusschen een vreeselijke uitdrukking van bedreiging en tarting had aangenomen; zij legde haar oor luisterend tegen de deur, zag door het venster, en opnieuw begroef zij zich als het ware in een grooten leuningstoel. Zij peinsde.