Impatient in this situation to be doing something that might lead to her sister's relief, Elinor resolved to write the next morning to her mother, and hoped by awakening her fears for the health of Marianne, to procure those inquiries which had been so long delayed; and she was still more eagerly bent on this measure by perceiving after breakfast on the morrow, that Marianne was again writing to Willoughby, for she could not suppose it to be to any other person.
Innig verlangend onder deze omstandigheden iets te doen, dat haar zuster verlichting zou kunnen schenken, besloot Elinor den volgenden morgen aan haar moeder te schrijven, en hoopte, door haar bezorgd te maken over Marianne's gezondheid, die navraag te kunnen uitlokken, welke reeds zoolang was uitgesteld; en nog dringender scheen haar de noodzakelijkheid van dezen maatregel, toen zij den volgenden morgen na het ontbijt bemerkte, dat Marianne weer aan het schrijven was aan Willoughby; want zij kon niet veronderstellen dat haar brief aan een ander was gericht.