When the two Musketeers had entered; when the door was closed behind them; when the buzzing murmur of the antechamber, to which the summons which had been made had doubtless furnished fresh food, had recommenced; when M. de Treville had three or four times paced in silence, and with a frowning brow, the whole length of his cabinet, passing each time before Porthos and Aramis, who were as upright and silent as if on parade--he stopped all at once full in front of them, and covering them from head to foot with an angry look, "Do you know what the king said to me," cried he, "and that no longer ago than yesterday evening--do you know, gentlemen?"
Toen beide musketiers de kamer waren binnengetreden, en de deur achter hen was dichtgevallen, toen het gonzend gemompel in de antichambre, hetwelk door de plaats gehad hebbende oproeping nog meer voedsel had verkregen, opnieuw begonnen was, toen eindelijk de heer de Tréville drie of vier malen zijn kabinet in de geheele lengte, in stilte en met gefronste wenkbrauwen, had doorgewandeld, telkens voorbij Porthos en Aramis gaande, die onbeweeglijk en stom als op de parade, en als vastgeworteld stonden, bleef hij eensklaps voor hen staan en hen met zijn vergramden blik van het hoofd tot de voeten metende, riep hij uit: „Weet gij wel, wat mij de koning heeft gezegd, en dat niet later dan gisteren avond, weet gij ’t, mijne heeren?”