Elinor's delight, as she saw what each felt in the meeting, was only checked by an apprehension of its robbing Marianne of farther sleep;--but Mrs. Dashwood could be calm, could be even prudent, when the life of a child was at stake, and Marianne, satisfied in knowing her mother was near her, and conscious of being too weak for conversation, submitted readily to the silence and quiet prescribed by every nurse around her.
Elinor's blijdschap bij het zien van wat beiden bij die ontmoeting gevoelden, werd alleen verminderd door de vrees, dat Marianne nu niet meer zou kunnen slapen; doch Mevrouw Dashwood kon kalm, kon zelfs voorzichtig zijn, waar het behoud van haar kind op het spel stond; en Marianne, tevreden in het besef van haar moeder's nabijheid, en wel wetende, dat zij te zwak was om te spreken, onderwierp zich gaarne aan den eisch van stilte en rust, waarop al hare verpleegsters aandrongen.