As Elinor was neither musical, nor affecting to be so, she made no scruple of turning her eyes from the grand pianoforte, whenever it suited her, and unrestrained even by the presence of a harp, and violoncello, would fix them at pleasure on any other object in the room.
Daar Elinor noch muzikaal was, noch voorgaf het te zijn, zag zij er geen bezwaar in, haar oogen eens af te wenden van den vleugel, wanneer zij daar lust in had, en zonder zich te laten intimideeren door de aanwezigheid van harp en violoncel, haar blik naar believen te laten rusten op eenig ander voorwerp in het vertrek.