Finding himself too wretched to remain alone, he knocked at Aouda's door, went into her room, seated himself, without speaking, in a corner, and looked ruefully at the young woman. Aouda was still pensive.
Toen Passepartout zich eindelijk al te ongelukkig gevoelde om langer alleen te zijn, klopte hij aan de deur van Aouda, trad hare kamer binnen, ging in een hoek zitten, zonder een woord te spreken, en zag de steeds in gepeins verdiepte jonge vrouw aan.