"A servant!" cried Mr. Batulcar, caressing the thick grey beard which hung from his chin. "I already have two who are obedient and faithful, have never left me, and serve me for their nourishment and here they are," added he, holding out his two robust arms, furrowed with veins as large as the strings of a bass-viol.
"Een bediende," riep de Barnum, zijn dichten grijzen baard strijkende, "ik heb er twee, die mij trouw en eerlijk dienen en die geen loon krijgen, op voorwaarde dat ik hun den kost geef. Zie, hier zijn ze," voegde hij er bij, op zijn twee krachtige armen wijzende, met aderen zoo dik als de snaren van een contra-bas.