I must have been mad to allow myself to be carried away so," says she, gazing into the glass, which reflects back to her eyes the burning glance by which she appears to interrogate herself.
„Och! ik was dwaas mij zoo te vervoeren,” zegt zij, in den spiegel ziende, die aan haar oogen haar gloeienden blik terugkaatst, door welken zij zich zelve schijnt te ondervragen. „Geen geweld! geweld is een bewijs van zwakheid; en daarenboven, door dat middel is mij nooit iets gelukt.