In one moment her imagination placed before her a letter from Willoughby, full of tenderness and contrition, explanatory of all that had passed, satisfactory, convincing; and instantly followed by Willoughby himself, rushing eagerly into the room to inforce, at her feet, by the eloquence of his eyes, the assurances of his letter.
In een oogwenk schilderde haar verbeelding haar een brief van Willoughby, vol teederheid en berouw, al het gebeurde verklarend, bevredigend, overtuigend; onmiddellijk gevolgd door Willoughby zelf, die de kamer haastig kwam binnensnellen, om aan hare voeten door zijn welsprekende blikken te bevestigen wat zijn brief haar verzekerde.