M de Treville was at the moment in rather ill-humor, nevertheless he saluted the young man politely, who bowed to the very ground; and he smiled on receiving d’Artagnan’s response, the Bearnese accent of which recalled to him at the same time his youth and his country--a double remembrance which makes a man smile at all ages; but stepping toward the antechamber and making a sign to d’Artagnan with his hand, as if to ask his permission to finish with others before he began with him, he called three times, with a louder voice at each time, so that he ran through the intervening tones between the imperative accent and the angry accent.
De heer de Tréville was op dat oogenblik in een zeer kwade luim; echter groette hij zeer beleefd den jongeling, die een zeer diepe buiging maakte, en glimlachte hij, toen hij zich in den Bearneeschen tongval hoorde aanspreken, die hem èn zijn jeugd èn zijn geboorteland herinnerde; een tweevoudige herinnering, die altijd bij den mensch, in welken leeftijd ook, een glimlach op het gelaat brengt. Maar bijna tegelijkertijd de voorkamer naderende, en d’Artagnan een teeken met de hand gevende, als om hem verlof te verzoeken met de anderen te eindigen alvorens met hem te beginnen, riep hij tot driemalen, bij elken uitroep de stem verheffende, zoodat hij al de tusschentonen doorliep van den gebiedenden tot den vergramden: