Well, at last, as I need not tell you, you were forced on me; and what a sweet figure I cut!--what an evening of agony it was!-- Marianne, beautiful as an angel on one side, calling me Willoughby in such a tone!--Oh, God!--holding out her hand to me, asking me for an explanation, with those bewitching eyes fixed in such speaking solicitude on my face!--and Sophia, jealous as the devil on the other hand, looking all that was--Well, it does not signify; it is over now.-- Such an evening!--I ran away from you all as soon as I could; but not before I had seen Marianne's sweet face as white as death.--THAT was the last, last look I ever had of her;--the last manner in which she appeared to me.
En ten laatste, ik behoef het u niet te zeggen, _moest_ ik u ontmoeten; en hoe fraai was mijn houding!--Wàt een avond was dat! Marianne aan den eenen kant, even schoon als altoos, mij bij mijn naam noemend op zùlk een toon!--o God, haar hand naar mij uitstekend, mij een verklaring vragend van mijn gedrag, terwijl die betooverende oogen met zoo sprekende bezorgheid op mijn gelaat gevestigd waren!--en Sophia, razend van jaloezie, aan den anderen, met een gezicht als...