That Marianne, fastidious as she was, thoroughly acquainted with Mrs. Jennings' manners, and invariably disgusted by them, should overlook every inconvenience of that kind, should disregard whatever must be most wounding to her irritable feelings, in her pursuit of one object, was such a proof, so strong, so full, of the importance of that object to her, as Elinor, in spite of all that had passed, was not prepared to witness.
Dat Marianne, veeleischend als zij was, en maar al te goed bekend met Mevrouw Jennings' eigenaardigheden, die telkens opnieuw haar afkeer wekten, elke onaangenaamheid van dien aard kon over het hoofd zien, geheel uit het oog kon verliezen wat haar prikkelbare gevoeligheid het meest moest kwetsen, door het najagen van dat ééne doel, was een zóó sterksprekend, overtuigend bewijs, hoe uitsluitend dat doel haar vervulde, als Elinor, zelfs na al wat er was voorgevallen, niet had kunnen verwachten.