And this I must observe, with grief, too, that the discomposure of my mind had great impression also upon the religious part of my thoughts; for the dread and terror of falling into the hands of savages and cannibals lay so upon my spirits, that I seldom found myself in a due temper for application to my Maker; at least, not with the sedate calmness and resignation of soul which I was wont to do: I rather prayed to God as under great affliction and pressure of mind, surrounded with danger, and in expectation every night of being murdered and devoured before morning; and I must testify, from my experience, that a temper of peace, thankfulness, love, and affection, is much the more proper frame for prayer than that of terror and discomposure: and that under the dread of mischief impending, a man is no more fit for a comforting performance of the duty of praying to God than he is for a repentance on a sick-bed; for these discomposures affect the mind, as the others do the body; and the discomposure of the mind must necessarily be as great a disability as that of the body, and much greater; praying to God being properly an act of the mind, not of the body.
Ik moet ook bekennen, dat deze angst veel invloed op mijne godsdienstige stemming had; want de vrees, dat ik in handen der wilden en menscheneters mogt vallen, drukte mijn geest zoo ter neder, dat ik zelden in eene behoorlijke stemming was om mij tot mijnen Schepper te wenden, althans niet met die kalmte en onderworpenheid, waarmede ik gewoon was te bidden. Ik bad tot God in den angst van elken nacht overvallen en geslagt te worden, en uit ondervinding kan ik betuigen, dat eene rustige, dankbare, blijmoedige stemming veel geschikter ons tot het gebed maakt dan angst en vrees voor onheil; zulk een mensch is even ongeschikt om God te bidden, als hij, die op een ziekbed uitgestrekt ligt; ziekten van den geest toch maken onbekwamer tot het gebed, dan die van het ligchaam, daar het bidden eene verrigting van den geest en niet van het ligchaam is.