"Is there a felicity in the world," said Marianne, "superior to this?--Margaret, we will walk here at least two hours." Margaret agreed, and they pursued their way against the wind, resisting it with laughing delight for about twenty minutes longer, when suddenly the clouds united over their heads, and a driving rain set full in their face.-- Chagrined and surprised, they were obliged, though unwillingly, to turn back, for no shelter was nearer than their own house.
Daarmee was Margaret het eens, en zij liepen voort tegen den wind in, dien zij lachend van pret nog een twintig minuten weerstand boden, toen plotseling de wolken zich samenpakten boven hun hoofd, en een felle slagregen hun vlak in 't gezicht joeg. Verdrietig en verrast moesten ze wel, tegen hun zin, omkeeren, want er was geen schuilplaats naderbij dan hun eigen huis.