Before the house-maid had lit their fire the next day, or the sun gained any power over a cold, gloomy morning in January, Marianne, only half dressed, was kneeling against one of the window-seats for the sake of all the little light she could command from it, and writing as fast as a continual flow of tears would permit her.
Eer het kamermeisje den volgenden morgen het vuur in hun haard had aangelegd, of de zon eenige kracht had gewonnen aan het begin van den kouden, somberen Januaridag, lag Marianne, slechts half gekleed, op de knieën bij de vensterbank te schrijven, terwille van het weinigje licht dat naar binnen viel, zoo snel als haar aanhoudend vloeiende tranen het haar vergunden.