The Professor ate his greedily, with a kind of feverish rage. I ate without pleasure, almost with disgust; Hans quietly, moderately, masticating his small mouthfuls without any noise, and relishing them with the calmness of a man above all anxiety about the future.
De professor at gulzig met eene soort van koortsige drift; ik, zonder trek ondanks mijn honger, en bijna met tegenzin; Hans, rustig, bedaard, en zonder leven te maken kleine beetjes kauwende en ze doorslikkende met de kalmte van een man, dien de bezorgdheid voor de toekomst niet kon verontrusten.