Editor's note: Frank Micciche is managing director of the Next Social Contract Initiative at the New America Foundation, a think tank that promotes thought from across the ideological spectrum. He has worked for Sallie Mae, former Michigan Gov. John Engler and former Massachusetts Gov. Mitt Romney. Frank Micciche says Detroit has to justify its bailout while Wall Street is getting more without tough scrutiny. WASHINGTON (CNN) -- There was good news and bad news in the recent filings Chrysler and General Motors made with the federal officials overseeing their multibillion-dollar rescue. The good news was that, if the federal government can see its way clear to adding another $21 billion or so to the more than $17.4 billion they received in bridge loans in December -- including a cool $7 billion by the end of March to forestall their insolvency -- the companies are confident that they will be able to retool, return to profitability and repay the money provided them. The bad news: it won't happen until late in President Obama's first term, if at all, and in the meantime they will eliminate at least 50,000 jobs this year alone, close even more plants than previously announced and discontinue several of their most recognizable lines of cars. If you think keeping the automakers afloat for another few years is expensive, you won't believe how much it would cost to let them fail. In the same report, GM CEO Rick Wagoner put the price tag for the feds should his company file for bankruptcy at $100 billion. Such is the through-the-looking-glass nature of bailout economics, circa 2009. Of course, even Wagoner's worst case scenario is a pittance compared to the more than $600 billion that will eventually flow to Wall Street through the Troubled Assets Relief Program (TARP). Which begs the question of why, after four months and nearly $400 billion in capital from the U.S. Treasury, we have still not seen anything remotely resembling the detailed disclosures and strategic planning required of the automakers from the banks that have received TARP funds? For that matter, shouldn't the state and local governments that stand to receive hundreds of billions of dollars under the recently enacted economic stimulus bill have to submit something, anything, that would explain how they intend to use this money, what their spending will do to speed and sustain the nation's overall recovery and what they will do to wean themselves from this emergency aid once the crisis has passed? Small nonprofits and community organizations that receive federal grants will tell you that the paperwork and scrutiny that comes with even the most modest federal award is often so exhaustive as to nullify the benefits of the grant. Not so, apparently, if your request is in the billions. Perhaps the secret to avoiding the withering glances of bean-counting bureaucrats is to ask for serious cash from Uncle Sam. How do we square the double standard in reporting required of Chrysler and GM, whose combined request is in the range of $40 billion, with the inability of even a pit bull like U.S. House Financial Services Committee Chairman Barney Frank, D-Massachusetts, to get answers as to exactly where and to what end the TARP money has gone? It may be that the situation on Wall Street is so complex, and the stakes so high, that lawmakers themselves have little confidence in their abilities to map a successful recovery for the industry, so they are relying on the sheer magnitude of their spending and the ingenuity of those left standing on Wall Street to work their market magic and revive the economy. The idea of a single "Car Czar" to oversee the rebuilding of the auto industry is now out the window, replaced by a task force led by Treasury Secretary Tim Geithner and National Economic Council Director Larry Summers, two of the most over-extended men in the history of American government. But it's still easier for Washington to imagine that they can manage Chrysler and GM back onto the road to viability than that anything short of massive infusions of vaguely traceable capital will unfreeze the credit markets and restore financial stability. In the meantime, the automakers await word on the acceptability of their plans to dramatically reduce production and add tens of thousands of new Americans to the ranks of the unemployed. Forty billion just doesn't go as far as it used to. The opinions expressed in this commentary are solely those of Frank Micciche.
Frank Micciche: Auto companies are planning job cuts and plant closings .
He says they were required to give detailed plans in return for bailout money .
Micciche: Wall Street firms getting much more money from federal government .
He says the bankers haven't been required to provide their restructuring plan .
ෆ්‍රෑන්ක් මිචිචේ: වාහන සමාගම් රැකියා කප්පාදු සහ කම්හල් වැසීමට සැලසුම් කරයි.
ඇප මුදල් වෙනුවෙන් සවිස්තරාත්මක සැලසුම් ලබා දීමට ඔවුන්ට අවශ්‍ය වූ බව ඔහු පවසයි.
Micchiche: වෝල් වීදියේ සමාගම් ෆෙඩරල් රජයෙන් වැඩි මුදලක් ලබා ගනී.
බැංකුකරුවන්ට ඔවුන්ගේ ප්‍රතිව්‍යුහගත සැලැස්ම සැපයීමට අවශ්‍ය වී නැතැයි ඔහු කියයි.
කර්තෘගේ සටහන: ෆ්‍රෑන්ක් මිචිචේ නිව් ඇමරිකා පදනමේ මීළඟ සමාජ ගිවිසුම් මුලපිරීමේ කළමනාකාර අධ්‍යක්ෂ, දෘෂ්ටිවාදී වර්ණාවලිය හරහා චින්තනය ප්‍රවර්ධනය කරන චින්තන ටැංකියකි. ඔහු සැලී මේ, හිටපු මිචිගන් ආණ්ඩුකාර ජෝන් එන්ග්ලර් සහ හිටපු මැසචුසෙට්ස් ආණ්ඩුකාර මිට් රොම්නි වෙනුවෙන් සේවය කර ඇත. ෆ්‍රෑන්ක් මිචිචේ පවසන්නේ වෝල් වීදිය දැඩි පරීක්ෂාවකින් තොරව වැඩි වැඩියෙන් ලැබෙන අතර ඩෙට්‍රොයිට් තම ඇපදීම සාධාරණීකරණය කළ යුතු බවයි. වොෂිංටන් (සීඑන්එන්) -- ක්‍රයිස්ලර් සහ ජෙනරල් මෝටර්ස් ඔවුන්ගේ ඩොලර් බිලියන ගණනක ගලවා ගැනීම අධීක්ෂණය කරන ෆෙඩරල් නිලධාරීන් සමඟ මෑතකදී කරන ලද ලිපිගොනු වල ශුභ ආරංචි සහ නරක ආරංචි විය. ශුභාරංචිය නම්, ෆෙඩරල් රජයට දෙසැම්බර් මාසයේදී පාලම් ණය වශයෙන් ලැබුණු ඩොලර් බිලියන 17.4 කට වඩා තවත් ඩොලර් බිලියන 21 ක් හෝ ඊට වැඩි ප්‍රමාණයක් එකතු කිරීමට පැහැදිලි මාර්ගයක් දැකිය හැකි නම් - මාර්තු මාසය අවසන් වන විට සිසිල් ඩොලර් බිලියන 7 ක් ඇතුළුව. බංකොලොත් භාවය -- සමාගම් නැවත ලබා ගැනීමට, ලාභදායිතාවයට ආපසු යාමට සහ ඔවුන් ලබා දුන් මුදල් ආපසු ගෙවීමට හැකි වනු ඇති බවට සමාගම් විශ්වාස කරයි. නරක ආරංචිය: ජනාධිපති ඔබාමාගේ පළමු ධූර කාලය අවසන් වන තුරු එය සිදු නොවනු ඇත, සහ ඒ අතරතුර ඔවුන් මේ වසරේ පමණක් අවම වශයෙන් රැකියා 50,000 ක් ඉවත් කරනු ඇත, කලින් ප්‍රකාශයට පත් කළ ප්‍රමාණයට වඩා වැඩි කම්හල් වසා දමා ඒවායේ වඩාත්ම හඳුනාගත හැකි ඒවායින් කිහිපයක් නවත්වනු ඇත. කාර් පේළි. ඔබ සිතන්නේ නම්, මෝටර් රථ නිෂ්පාදකයින් තවත් වසර කිහිපයක් තබා ගැනීම මිල අධිකයි, ඒවා අසාර්ථක වීමට කොපමණ මුදලක් වැය වේද යන්න ඔබ විශ්වාස නොකරනු ඇත. එම වාර්තාවේම, GM CEO Rick Wagoner තම සමාගම ඩොලර් බිලියන 100 ක බංකොලොත් භාවයක් ගොනු කළහොත් ෆෙඩරල් සඳහා මිල ටැගය තැබීය. 2009 දී පමණ ඇපදීමේ ආර්ථික විද්‍යාවේ වීදුරු හරහා පෙනෙන ස්වභාවය එබඳු ය. ඇත්ත වශයෙන්ම, Wagoner ගේ නරකම අවස්ථාව පවා අවසානයේ කරදරකාරී වත්කම් සහන වැඩසටහන හරහා වෝල් වීදියට ගලා එන ඩොලර් බිලියන 600 කට වඩා වැඩි මුදලට සාපේක්ෂව සොච්චම් මුදලකි ( TARP). මාස හතරක් සහ එ.ජ. භාණ්ඩාගාරයෙන් ඩොලර් බිලියන 400කට ආසන්න ප්‍රාග්ධනයකට පසුවත්, TARP අරමුදල් ලැබුණු බැංකුවලින් මෝටර් රථ නිෂ්පාදකයින්ට අවශ්‍ය සවිස්තරාත්මක හෙළිදරව් කිරීම් සහ උපාය මාර්ගික සැලසුම්වලට දුරස්ථව සමාන කිසිවක් අප තවමත් නොදුටු ප්‍රශ්නය කුමක්ද? ඒ සඳහා, මෑතකදී සම්මත කරන ලද ආර්ථික උත්තේජක පනත යටතේ ඩොලර් බිලියන සිය ගණනක් ලැබීමට සිටින ප්‍රාන්ත සහ පළාත් පාලන ආයතන මෙම මුදල් භාවිතා කිරීමට අදහස් කරන ආකාරය, ඔවුන්ගේ වියදම් මොනවාද යන්න පැහැදිලි කරන යමක්, ඕනෑම දෙයක් ඉදිරිපත් කළ යුතු නොවේද? ජාතියේ සමස්ත ප්‍රකෘතිය වේගවත් කිරීමට සහ තිරසාර කිරීමට සහ අර්බුදය පහව ගිය පසු මෙම හදිසි ආධාරවලින් කිරි වැරීම සඳහා ඔවුන් කරන්නේ කුමක්ද? ෆෙඩරල් ප්‍රදාන ලබා ගන්නා කුඩා ලාභ නොලබන සහ ප්‍රජා සංවිධාන ඔබට පවසනු ඇත්තේ ඉතාමත් නිහතමානී ෆෙඩරල් සම්මානයක් සමඟ පවා ලැබෙන ලේඛන කටයුතු සහ පරීක්ෂාව බොහෝ විට ප්‍රදානයේ ප්‍රතිලාභ අවලංගු කිරීමට තරම් පරිපූර්ණ බවයි. එසේ නොවේ, පෙනෙන විදිහට, ඔබේ ඉල්ලීම බිලියන ගණනක් නම්. සමහර විට බෝංචි ගණන් කරන නිලධරයන්ගේ මැලවී යන බැල්ම වළක්වා ගැනීමේ රහස සෑම් මාමාගෙන් බරපතල මුදල් ඉල්ලා සිටීම විය හැකිය. එක්සත් ජනපද හවුස් මූල්‍ය සේවා කමිටු සභාපති බානි ෆ්‍රෑන්ක්, ඩී-මැසචුසෙට්ස් වැනි පිට් බුල් කෙනෙකුට පවා ලබා ගැනීමට නොහැකි වීමත් සමඟ, ක්‍රයිස්ලර් සහ ජීඑම් සඳහා අවශ්‍ය වාර්තාකරණයේ ද්විත්ව ප්‍රමිතිය වර්ග කරන්නේ කෙසේද, ඔවුන්ගේ ඒකාබද්ධ ඉල්ලීම ඩොලර් බිලියන 40 ක පරාසයක පවතී. TARP මුදල් ගොස් ඇත්තේ කොතැනටද සහ කුමන අරමුණකටද යන්නට පිළිතුරු සපයයි. වෝල් වීදියේ තත්වය කෙතරම් සංකීර්ණද යත්, කොටස් ඉතා ඉහළ මට්ටමක පවතින අතර, කර්මාන්තය සඳහා සාර්ථක ප්‍රකෘතියක් සිතියම් ගත කිරීමට නීති සම්පාදකයින්ට ඔවුන්ගේ හැකියාවන් ගැන එතරම් විශ්වාසයක් නැත, එබැවින් ඔවුන් රඳා පවතින්නේ ඔවුන්ගේ වියදම්වල විශාලත්වය සහ වෝල් වීදියේ රැඳී සිටින අයගේ දක්ෂතාවය ඔවුන්ගේ වෙළඳපල මැජික් වැඩ කිරීමට සහ ආර්ථිකය පුනර්ජීවනය කිරීමට ය. මෝටර් රථ කර්මාන්තය නැවත ගොඩනැංවීම අධීක්ෂණය කිරීම සඳහා තනි "කාර් සාර්" පිළිබඳ අදහස දැන් ජනේලයෙන් පිටත ය, භාණ්ඩාගාර ලේකම් ටිම් ගයිත්නර් සහ ජාතික ආර්ථික කවුන්සිලයේ අධ්‍යක්ෂ ලැරී සමර්ස් විසින් ප්‍රමුඛ කාර්ය සාධක බලකායක් විසින් ප්‍රතිස්ථාපනය කර ඇත. ඇමරිකානු රජයේ ඉතිහාසයේ. එහෙත්, නොපැහැදිලි ලෙස සොයා ගත හැකි ප්‍රාග්ධනයේ දැවැන්ත මුදල් සම්භාරයක් වියදම් වලින් අඩු ඕනෑම දෙයක් ණය වෙලඳපොලවල් ලිහිල් කර මූල්‍ය ස්ථාවරත්වය යථා තත්වයට පත් කිරීමට වඩා ක්‍රයිස්ලර් සහ ජීඑම් නැවත ශක්‍යතා මාවතට කළමනාකරණය කළ හැකි යැයි සිතීම වොෂින්ටනයට තවමත් පහසු ය. මේ අතරතුර, නිෂ්පාදනය නාටකාකාර ලෙස අඩු කිරීමට සහ නව ඇමරිකානුවන් දස දහස් ගණනක් රැකියා විරහිතයින් අතරට එක් කිරීමට ඔවුන්ගේ සැලසුම්වල පිළිගත හැකි බව මෝටර් රථ නිෂ්පාදකයින් බලා සිටී. බිලියන හතළිහක් ගිය තරම් දුර යන්නේ නැහැ. මෙම විවරණයේ ප්‍රකාශිත අදහස් තනිකරම Frank Micchiche ගේ අදහස් වේ.