(CNN) -- Richard Blystone was CNN's senior correspondent in Europe throughout 1989, witnessing and reporting on the momentous events of that year from the first protests in the communist Eastern Bloc to the fall of the Berlin Wall and revolution in Romania. CNN's Richard Blystone reports from the former Iron Curtain in 1990. The following year Blystone traveled the length of the former Iron Curtain to report on the new Europe emerging from its shadow. Here he recalls how the the divided continent had simply become the only reality that most people knew. It was there. Like the stop sign on the street or the wastebasket in the corner of the living room. Like a long, long overcast day. Just there. Growing up in America the Cold War, the East-West confrontation and the prospect of Mutually Assured Destruction were so prosaic you never really thought much about them. You couldn't remember anything different. The situation seemed as immutable as the profile of the mountain tops or the patterns of stars in the night sky. And then, when I was 53, in the length of a football season, it was gone. If you're reading this online, chances are you don't remember and can't ever know what it was like in the days before the collapse of communism. There was "Duck and Cover," a jingly film that showed little American children what to do in the event of nuclear attack. In later years, the black humor. Tom Lehrer's line about "someone will set the spark off and we will all be blown away." Nothing to get excited about. If you were male, the U.S. draft loomed ahead, promising to take anything from six months to four years from your civilian life. Maybe more than that if you were in the Korea or Vietnam age group. During the Cuban missile crisis of 1962, I was flying back and forth over the North Atlantic in a Navy patrol plane for 15 hours a day, not knowing what the hell was going on, trying not to dwell on the orders that could send us on a one-way mining trip to Murmansk Harbor if the balloon went up. For Germans and others along the line that divided Europe, the symbols of the threat of war were still harder to ignore. In Hungary in 1956 and in Czechoslovakia in 1968 Soviet troops had helped crush efforts to loosen Moscow's grip. But ignore them they did. "We couldn't think about the wall, so we didn't," said the mayor of a West German village standing right on the border, when we talked to him in 1990. "The bushes had eyes," West German border guard Ernst Wackernagel told us, describing the creepy job of patrolling a few yards from the binoculars and guns of their East German counterparts. Very few of the people we taxpayers paid to know about such things had any idea how close the collapse was. A couple of years before, the former West German chancellor Helmut Schmidt had advised me tartly to quit asking whether Germany would ever be reunited. Not in his lifetime or mine, he said. When it came, we were all surprised we hadn't seen it coming. The Poles and Hungarians had been levering into chinks in the wall for years. The rulers of the Eastern Bloc were largely aged, ossified, inflexible and corrupt, and those who served them were all that plus scared. Their system was beyond repair. Along came Mikhail Gorbachev, the first Soviet leader born after the Russian revolution, who saw things as they were and was tired of pouring money into a clapped-out old car. He became a hero to young people in the East. Near the end of August, activists from East and West had celebrated a "Pan European Picnic" on the now-neutered border between Hungary and Austria. A few weeks later, the rush was on. CNN poured resources into the story. I was there, and will always be glad that I was. Poland, Germany, Czechoslovakia, Bulgaria. And finally, at the end of the year, poor tortured, abused Romania threw off the system in what I found the most emotionally charged days of the whole upheaval. But I was never satisfied with the way the West received it all. We had become used to instant gratification, and this was an example. The drama was over, the commercials came on, and world was supposed to live happily ever after. And it didn't. The whole experience made me realize that liberty is not a thing. It is a way of life. If you don't practice it, you don't have it. A couple of months later, three of us made a journey along the line to check on what was happening. We called it the Iron Curtain Odyssey. But that's another story...
"Iron Curtain" dividing Europe felt permanent to those who grew up after WWII .
Former senior correspondent Richard Blystone covered momentous events of 1989 .
Blystone: East-West divide was "like a long, long overcast day"
Soviet leader Mikhail Gorbachev recognized system was "clapped-out old car"
දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු හැදී වැඩුණු අයට යුරෝපය බෙදන "යකඩ තිරය" ස්ථිර බවක් දැනුනි.
හිටපු ජ්‍යෙෂ්ඨ වාර්තාකරු රිචඩ් බ්ලයිස්ටෝන් 1989 වැදගත් සිදුවීම් ආවරණය කළේය.
Blystone: නැගෙනහිර-බටහිර බෙදීම "දිගු, දිගු වළාකුළු පිරි දවසක් වැනි"
සෝවියට් නායක මිහායිල් ගොර්බචෙව් පිළිගත් පද්ධතිය "අත්පුඩි ගැසූ පැරණි මෝටර් රථය"
(CNN) -- Richard Blystone 1989 පුරා යුරෝපයේ CNN හි ජ්‍යෙෂ්ඨ වාර්තාකරු වූ අතර, එම වසරේ කොමියුනිස්ට් නැගෙනහිර කඳවුරේ පළමු විරෝධතාවල සිට බර්ලින් තාප්පය බිඳ වැටීම සහ රුමේනියාවේ විප්ලවය දක්වා වූ වැදගත් සිදුවීම් පිළිබඳ සාක්ෂි සහ වාර්තා කළේය. CNN හි Richard Blystone 1990 දී හිටපු යකඩ තිරයෙන් වාර්තා කරයි. ඊළඟ වසරේ Blystone එහි සෙවනැල්ලෙන් මතුවන නව යුරෝපය ගැන වාර්තා කිරීම සඳහා හිටපු යකඩ තිරය දිගේ ගමන් කළේය. බෙදී ගිය මහාද්වීපය බොහෝ දෙනා දන්නා එකම යථාර්ථය බවට පත් වූ ආකාරය ඔහු මෙහිදී සිහිපත් කරයි. එය එහි විය. වීදියේ නැවතුම් ලකුණක් හෝ විසිත්ත කාමරයේ කෙළවරේ ඇති කුණු කූඩය වගේ. දිගු, දිගු වළාකුළු පිරි දවසක් වගේ. එතන විතරයි. ඇමරිකාවේ හැදී වැඩුණු සීතල යුද්ධය, නැගෙනහිර-බටහිර ගැටුම සහ අන්‍යෝන්‍ය වශයෙන් සහතික වූ විනාශය පිළිබඳ අපේක්ෂාව කෙතරම් විචිත්‍රවත් වූවාද, ඔබ ඒවා ගැන එතරම් සිතුවේ නැත. ඔබට වෙනස් කිසිවක් මතක නැත. තත්වය කඳු මුදුන්වල පැතිකඩ හෝ රාත්‍රී අහසේ තරු රටා මෙන් නොවෙනස්වන බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි. ඊට පස්සේ, මට වයස අවුරුදු 53 දී, පාපන්දු වාරයක් දිගේ, එය නැති විය. ඔබ මෙය අන්තර්ජාලයෙන් කියවන්නේ නම්, කොමියුනිස්ට්වාදය බිඳවැටීමට පෙර දිනවලදී එය කෙබඳුදැයි ඔබට මතක නැති අතර කිසිදාක දැන ගැනීමට නොහැකි වනු ඇත. කුඩා ඇමරිකානු දරුවන්ට න්‍යෂ්ටික ප්‍රහාරයක් එල්ල වූ විට කුමක් කළ යුතු දැයි පෙන්වූ ජිංග්ලි චිත්‍රපටයක් වන "ඩක් ඇන්ඩ් කවර්" එහි විය. පසු වසරවලදී, කළු හාස්යය. Tom Lehrer ගේ රේඛාව "යමෙක් ගිනි පුපුර නිවා දමනු ඇත, අපි සියල්ලෝම ගසාගෙන යනු ඇත." කලබල වීමට කිසිවක් නැත. ඔබ පිරිමියෙක් නම්, ඔබේ සිවිල් ජීවිතයෙන් මාස හයේ සිට අවුරුදු හතර දක්වා ඕනෑම දෙයක් ගැනීමට පොරොන්දු වෙමින් එක්සත් ජනපද කෙටුම්පත ඉදිරියෙන් සිටියේය. සමහර විට ඔබ කොරියාවේ හෝ වියට්නාමයේ වයස් කාණ්ඩයේ සිටියා නම් ඊට වඩා වැඩිය. 1962 කියුබානු මිසයිල අර්බුදය අතරතුර, මම දිනකට පැය 15 ක් නාවික හමුදාවේ මුර සංචාරයේ යෙදෙන ගුවන් යානයකින් උතුරු අත්ලාන්තික් සාගරයේ එහා මෙහා පියාසර කරමින් සිටියෙමි, සිදුවන්නේ කුමක්දැයි නොදැන, අපට එවිය හැකි නියෝග ගැන නොසිටීමට උත්සාහ කළෙමි. බැලූනය ඉහළ ගියහොත් මර්මන්ස්ක් වරායට එක් පැත්තක පතල් චාරිකාවක්. යුරෝපය බෙදූ රේඛාව ඔස්සේ ජර්මානුවන්ට සහ අනෙකුත් අයට, යුද්ධයේ තර්ජනයේ සංකේත තවමත් නොසලකා හැරීම දුෂ්කර විය. 1956 දී හංගේරියාවේ සහ 1968 දී චෙකොස්ලොවැකියාවේ දී මොස්කව්හි ග්‍රහණය ලිහිල් කිරීමේ උත්සාහයන් මැඩපැවැත්වීමට සෝවියට් හමුදා උදව් කළහ. නමුත් ඔවුන් කළ ඒවා නොසලකා හරින්න. 1990 දී අපි ඔහු සමඟ කතා කළ විට, බටහිර ජර්මානු ගම්මානයක මායිමේ සිටගෙන සිටි නගරාධිපතිවරයා පැවසුවේ “පවුර ගැන අපට සිතාගත නොහැකි විය, එබැවින් අපට එය කළ නොහැකි විය,” බටහිර ජර්මානු දේශසීමා ආරක්ෂකයා සමඟ අපි කතා කළෙමු. නැගෙනහිර ජර්මානු සගයන්ගේ දුරදක්න සහ තුවක්කු වලින් යාර කිහිපයක් මුර සංචාරයේ නියැලීමේ බියකරු රැකියාව විස්තර කරමින් අර්නස්ට් වැකර්නගල් අපට පැවසීය. එවැනි දේවල් ගැන දැන ගැනීමට බදු ගෙවන අප ගෙවූ අයගෙන් ඉතා සුළු පිරිසකට කඩාවැටීම කෙතරම් ආසන්නද යන්න පිළිබඳ අදහසක් නොතිබුණි. වසර කිහිපයකට පෙර, හිටපු බටහිර ජර්මානු චාන්සලර් Helmut Schmidt ජර්මනිය කවදා හෝ නැවත එකතු වේද යන්න විමසීමෙන් ඉවත් වන ලෙස මට අවවාද කළේය. ඔහුගේ හෝ මගේ ජීවිත කාලය තුළ නොවේ, ඔහු පැවසීය. ඒක එනකොට අපි හැමෝම පුදුම වුණා ඒක එනවා නොදැක්ක කියලා. පෝලන්ත හා හංගේරියානු ජාතිකයන් වසර ගණනාවක් තිස්සේ බිත්තියේ චින්ක්ස් බවට පත් විය. නැඟෙනහිර බ්ලොක්හි පාලකයන් බොහෝ දුරට වයස්ගත වූ, අස්ථිර වූ, නම්‍යශීලී සහ දූෂිත වූ අතර ඔවුන්ට සේවය කළ අය ඒ සියල්ලටම වඩා බියට පත් වූහ. ඔවුන්ගේ පද්ධතිය අලුත්වැඩියා කළ නොහැකි විය. රුසියානු විප්ලවයෙන් පසු උපත ලැබූ පළමු සෝවියට් නායකයා වූ මිහායිල් ගොර්බචෙව් පැමිණියේය. ඔහු නැඟෙනහිර තරුණ තරුණියන්ට වීරයෙක් විය. අගෝස්තු මස අවසානයට ආසන්නව, නැගෙනහිර සහ බටහිර ක්‍රියාකාරීන් හංගේරියාව සහ ඔස්ට්‍රියාව අතර දැන් වඳ වී ගිය දේශසීමාවේ "පෑන් යුරෝපීය විනෝද චාරිකාවක්" සමරනු ලැබීය. සති කිහිපයකට පසු, කඩිමුඩියේ විය. CNN කතාවට සම්පත් එකතු කළා. මම එහි සිටියෙමි, මම සිටීම ගැන සැමවිටම සතුටු වනු ඇත. පෝලන්තය, ජර්මනිය, චෙකොස්ලොවැකියාව, බල්ගේරියාව. අවසාන වශයෙන්, වසර අවසානයේදී, දුප්පත් වධහිංසාවට ලක් වූ, අපයෝජනයට ලක් වූ රුමේනියාව පද්ධතියෙන් ඉවත් කරන ලද අතර, සමස්ත කැලඹීමෙහි වඩාත් චිත්තවේගීය ලෙස ආරෝපණය වූ දින මට හමු විය. නමුත් බටහිරයන්ට ඒ සියල්ල ලැබුණු ආකාරය ගැන මම කිසිදා සෑහීමකට පත් නොවෙමි. අපි ක්ෂණික තෘප්තියට පුරුදු වී සිටි අතර මෙය උදාහරණයක් විය. නාට්‍යය ඉවර වුණා, වෙළෙඳ දැන්වීම් ආවා, ලෝකය සතුටින් ජීවත් වෙන්න තිබුණා. එය එසේ නොවීය. නිදහස යනු දෙයක් නොවන බව මුළු අත්දැකීමෙන්ම මට වැටහුණි. එය ජීවන මාර්ගයකි. ඔබ එය පුරුදු නොකරන්නේ නම්, ඔබට එය නැත. මාස කීපයකට පසු, අපි තුන් දෙනෙක් සිදුවන්නේ කුමක්දැයි බැලීමට රේඛාව දිගේ ගමනක් ගියෙමු. අපි ඒකට කිව්වේ Iron Curtain Odyssey කියලා. ඒත් ඒක වෙන කතාවක්...