(PopSci.com)  -- Until last December, no one had ever seen the bottom of the Tasman Fracture, a trench that drops more than four kilometers below the surface of the ocean. A group of Australian and American researchers recently spent a month hundreds of kilometers southwest of the Tasmanian coast, exploring the fracture's depths. This funnel-shaped sea squirt, never before seen, will snap shut like a Venus flytrap around shrimp that are unfortunate enough to go near it. Jess Adkins, a professor at Caltech and one of the project's lead scientists, remembers sitting in his control room and watching the underwater life on his monitors with a sense of awe. Once, he says, none of the scientists or pilots said a word for 10 minutes straight as their submersible glided over an undiscovered coral reef full of urchins and sponges and sea stars. The researchers explored the fracture with Jason, a remotely-operated submersible the size of a small car. On loan from the Woods Hole Oceanographic Institute, it carried a high-definition camera that weighed more than 500 pounds and beamed underwater video up to the ship through a long fiber-optic tether. At 3,000 meters below sea level, the crew saw thousands of sea spiders. At 3,500, millions of specimens of a new, purple-spotted sea anemone. At 4,000 meters, a single never-before-seen carnivorous sea squirt with a funnel-shaped body that snapped shut like a Venus flytrap around any shrimp unfortunate enough to brush against it. Back on land, the three new species (the anemone, the sea squirt, and a new kind of barnacle) have drawn the most attention, but it's the team's coral collection, some 10,000 pieces of it, that can tell us about the history of our climate and, perhaps, its future. A coral skeleton acts as a tape recorder of its environment. As it grows, the coral's chemical structure (specifically the weight of its oxygen molecules) varies depending on the temperature of the water around it. And, because the coral's uranium decays into thorium over time, it is conveniently datable. By charting different corals' ages and oxygen weights, researchers can map the ocean's changing temperature. During the coming months, expedition scientists will compare 40,000 years of oceanic and atmospheric records. The ocean's temperature and carbon dioxide levels are important because of their impact on our atmosphere. The watery part of the world absorbs and stores sixty times more CO2 than the atmosphere. Huge reservoirs of the ocean's CO2 lurk in its coldest, densest waters (found in the Tasman Fracture and off Greenland). Because cold water releases more CO2 into the air than warm water, the rate at which bottom water rises to the surface has a profound effect on the atmosphere above. Until recently, we had assumed that our climate was relatively stable. After all, for the past 10,000 years -- during which we developed the alphabet, electrical wiring, and microchip necessary for this article -- little has changed. But early-'90s research on Greenland's ice core proved that, over the past 100,000 years, climate stability has been the exception, not the norm. During the last glacial period, global temperatures fluttered up and down by as much as several degrees in as little as a decade. CO2 levels in the atmosphere changed along with the temperature, though more slowly. The researchers' ultimate goal is to see if changes in the ocean followed or proceeded changes in the atmosphere. Adkins suspects that the ocean (and in particular the depths of the ocean) played a part in triggering the climate's sudden fluctuations. He's sure, though, that we're adding more CO2 to the ocean now, in the form of burning fossil fuels, than it has ever held before. Given how little we know about how the ocean regulates the amount of CO2 in our air (we've mapped the surface of Mars, he points out, but not the ocean floor) he wonders if that's such a good idea. We do know that increasing the amount of carbon dioxide in the ocean makes it more acidic. And whether or not it sets off a climate shift of Pleistocenic proportions, acidification could kill the researchers' newly-discovered, awe-inspiring reef, along with others we haven't even found yet. There would be just as much ocean to study, but less to find. Copyright © 2009 Popular Science .
Scientists studied the Tasman Fracture, a deep trench in the ocean .
They used a remote-controlled machine which sent back video .
Discoveries included a new anemone, the sea squirt and a new kind of barnacle .
විද්‍යාඥයන් සාගරයේ ගැඹුරු අගලක් වන Tasman අස්ථි බිඳීම අධ්‍යයනය කළහ.
ඔවුන් වීඩියෝ ආපසු යැවූ දුරස්ථ පාලක යන්ත්‍රයක් භාවිතා කළහ.
සොයාගැනීම් අතරට නව ඇනිමෝනයක්, මුහුදේ ඉඟුරු සහ නව ආකාරයේ බානකයක් ඇතුළත් විය.
(PopSci.com) -- පසුගිය දෙසැම්බර් මාසය වනතුරු, සාගර මතුපිට සිට කිලෝමීටර් හතරකට වඩා පහළට වැටෙන අගලක් වන Tasman ඛණ්ඩනයේ පතුල කිසිවකු දැක තිබුණේ නැත. ඕස්ට්‍රේලියානු සහ ඇමරිකානු පර්යේෂකයන් පිරිසක් පසුගියදා ටස්මේනියානු වෙරළට කිලෝමීටර් සිය ගණනක් නිරිත දෙසින් මාසයක් ගත කරමින් අස්ථි බිඳීමේ ගැඹුර ගවේෂණය කළහ. මින් පෙර කිසි දිනක දැක නැති මෙම පුනීල හැඩැති මුහුදු තුවාය, ඒ අසලට යාමට තරම් අවාසනාවන්ත ඉස්සන් වටා සිකුරු පියාසර උගුලක් මෙන් වැසී යනු ඇත. කැල්ටෙක් හි මහාචාර්යවරයෙකු සහ ව්‍යාපෘතියේ ප්‍රධාන විද්‍යාඥයෙකු වන ජෙස් ඇඩ්කින්ස් සිය පාලන මැදිරියේ වාඩි වී තම නිරීක්ෂකයින් මත දිය යට ජීවය දෙස විස්මයෙන් බලා සිටි අයුරු සිහිපත් කරයි. වරක්, ඔහු පවසන පරිදි, කිසිඳු විද්‍යාඥයෙක් හෝ ගුවන් නියමුවෙකු විනාඩි 10ක් එක දිගට වචනයක්වත් කීවේ නැත, ඔවුන්ගේ ගිල්විය හැකි උකුස්සන්, ස්පොන්ජ් සහ මුහුදු තරු වලින් පිරුණු සොයා නොගත් කොරල් පරයක් මතින් ලිස්සා යද්දී. පර්යේෂකයන් කුඩා මෝටර් රථයක ප්‍රමාණයේ දුරස්ථව ක්‍රියාත්මක වන ගිල්විය හැකි ජේසන් සමඟ අස්ථි බිඳීම ගවේෂණය කළහ. Woods Hole Oceanographic Institute වෙතින් ණයට ගත් එය රාත්තල් 500කට වඩා බරැති අධි-විභේදන කැමරාවක් රැගෙන දිගු ෆයිබර් ඔප්ටික් ටෙදරයක් හරහා දිය යට වීඩියෝ පටයක් නැව දක්වා ගෙන ගියේය. මුහුදු මට්ටමේ සිට මීටර් 3,000 ක් පහළින්, කාර්ය මණ්ඩලය මුහුදු මකුළුවන් දහස් ගණනක් දුටුවේය. 3,500 දී, නව, දම් පැහැති ලප සහිත මුහුදු ඇනිමෝනයක නිදර්ශක මිලියන ගණනක්. මීටර 4,000ක් උසින්, කිසිදා නොදුටු එකම මාංශ භක්ෂක මුහුදු සිනිඳු පුනීල හැඩැති ශරීරයක් සහිත සිකුරු පියාසර උගුලක් මෙන් වැසී ගිය ඕනෑම ඉස්සන් අවාසනාවන්ත ලෙස පහර දෙයි. නැවත ගොඩබිමට පැමිණි විට, නව විශේෂ තුන (ඇනිමෝන්, මුහුදු ලේන්සුව සහ නව ආකාරයේ බානකල්) වැඩි අවධානයක් යොමු කර ඇත, නමුත් එය කණ්ඩායමේ කොරල් එකතුව, එහි කොටස් 10,000 ක් පමණ, ඉතිහාසය ගැන අපට පැවසිය හැකිය. අපේ දේශගුණය සහ, සමහර විට, එහි අනාගතය. කොරල් ඇටසැකිල්ලක් එහි පරිසරයේ ටේප් රෙකෝඩරයක් ලෙස ක්රියා කරයි. එය වර්ධනය වන විට, කොරල්පරවල රසායනික ව්‍යුහය (විශේෂයෙන් එහි ඔක්සිජන් අණුවල බර) අවට ජලයේ උෂ්ණත්වය අනුව වෙනස් වේ. තවද, කොරල්පර වල යුරේනියම් කාලයත් සමඟ තෝරියම් බවට ක්ෂය වන නිසා, එය පහසුවෙන් දත්තගත වේ. විවිධ කොරල්පරවල වයස සහ ඔක්සිජන් බර ප්‍රස්ථාරගත කිරීමෙන්, පර්යේෂකයන්ට සාගරයේ වෙනස්වන උෂ්ණත්වය සිතියම්ගත කළ හැකිය. ඉදිරි මාසවලදී ගවේෂණ විද්‍යාඥයින් වසර 40,000ක සාගර හා වායුගෝලීය වාර්තා සංසන්දනය කරනු ඇත. සාගරයේ උෂ්ණත්වය සහ කාබන් ඩයොක්සයිඩ් මට්ටම වැදගත් වන්නේ ඒවා අපගේ වායුගෝලයට ඇති බලපෑම නිසාය. ලෝකයේ ජලය සහිත කොටස වායුගෝලයට වඩා හැට ගුණයකින් CO2 අවශෝෂණය කර ගබඩා කරයි. සාගරයේ CO2 හි විශාල ජලාශ එහි ශීතලම, ඝනත්වයෙන් යුත් ජලයෙහි සැඟවී ඇත (ටස්මන් භග්නය සහ ග්‍රීන්ලන්තයෙන් පිටත). සීතල ජලය උණුසුම් ජලයට වඩා වැඩි CO2 වාතයට මුදා හරින නිසා, පතුලේ ජලය මතුපිටට නැඟීමේ වේගය ඉහළ වායුගෝලයට ප්‍රබල බලපෑමක් ඇති කරයි. මෑතක් වන තුරුම අපි උපකල්පනය කළේ අපේ දේශගුණය සාපේක්ෂව ස්ථාවර බවයි. ඇත්ත වශයෙන්ම, පසුගිය වසර 10,000 තුළ -- අපි මෙම ලිපිය සඳහා අවශ්‍ය හෝඩිය, විදුලි රැහැන් සහ මයික්‍රොචිප් සංවර්ධනය කළෙමු -- සුළු වශයෙන් වෙනස් වී ඇත. නමුත් 90 දශකයේ මුල් භාගයේ ග්‍රීන්ලන්තයේ අයිස් හරය පිළිබඳ පර්යේෂණවලින් ඔප්පු වූයේ, පසුගිය වසර 100,000 පුරා, දේශගුණික ස්ථායිතාව ව්‍යතිරේකයක් මිස සම්මතයක් නොවන බවයි. පසුගිය ග්ලැසියර කාලය තුළ ගෝලීය උෂ්ණත්වය දශකයක් වැනි කෙටි කාලයක් තුළ අංශක කිහිපයකින් ඉහළ පහළ ගියේය. වායුගෝලයේ CO2 මට්ටම් වඩා සෙමින් වුවද උෂ්ණත්වය සමඟ වෙනස් විය. පර්යේෂකයන්ගේ අවසාන ඉලක්කය වන්නේ සාගරයේ වෙනස්කම් අනුගමනය කළහොත් හෝ වායුගෝලයේ වෙනස්කම් සිදු වූවාද යන්න සොයා බැලීමයි. දේශගුණයේ හදිසි උච්චාවචනයන් අවුලුවාලීමට සාගරය (සහ විශේෂයෙන් සාගර ගැඹුර) කාර්යභාරයක් ඉටු කළ බවට ඇඩ්කින්ස් සැක කරයි. කෙසේ වෙතත්, අප දැන් සාගරයට CO2 එකතු කරන බව ඔහුට විශ්වාසයි, ෆොසිල ඉන්ධන දහනය කිරීමේ ස්වරූපයෙන්, එය වෙන කවරදාටත් වඩා. සාගරය අපගේ වාතයේ ඇති CO2 ප්‍රමාණය නියාමනය කරන්නේ කෙසේද යන්න ගැන අප දන්නේ අල්ප වශයෙනි (අපි අඟහරු ග්‍රහයාගේ මතුපිට සිතියම් ගත කර ඇත, ඔහු පෙන්වා දෙයි, නමුත් සාගර පතුල නොවේ) එය එතරම් හොඳ අදහසක් දැයි ඔහු කල්පනා කරයි. සාගරයේ කාබන්ඩයොක්සයිඩ් ප්‍රමාණය වැඩි වීම නිසා එය වඩාත් ආම්ලික වන බව අපි දනිමු. එය ප්ලයිස්ටොසීනික් අනුපාතවල දේශගුණික විපර්යාසයක් ඇති කළත් නැතත්, ආම්ලිකකරණය පර්යේෂකයන්ගේ අලුතින් සොයා ගත්, විශ්මය දනවන ගල්පර සහ අප තවමත් සොයාගෙන නොමැති අනෙකුත් ගල්පර විනාශ කළ හැකිය. අධ්‍යයනය කිරීමට තරම් සාගර ප්‍රමාණයක් ඇත, නමුත් සොයා ගැනීමට අඩුය. ප්‍රකාශන හිමිකම © 2009 ජනප්‍රිය විද්‍යාව.