Editor's note: Tananarive Due is an American Book Award-winning and NAACP Image Award-winning novelist. She is based in Los Angeles. Her Web site is http://www.tananarivedue.com/. The Due sisters -- Johnita, left, Tananarive, center, and Lydia -- prepare for a Jackson concert in 1984. LOS ANGELES, California (CNN) -- Michael Jackson died Thursday, and my family gathered by telephone from Florida, Texas, California and Georgia to mourn and remember. But we began mourning long ago. I was 17 when the "Motown 25th Anniversary Special" aired in 1983, and my parents, sisters and I first saw Michael Jackson moonwalk to "Billie Jean." He sent a lightning bolt through our living room, and all of us leaped to our feet with shouts. He may have been the best entertainer I live to see. His music asked us to transcend race and geography, hate and bigotry, and made us feel like we were the world. In recent months, I showed my 5-year-old son, Jason, that Motown performance on YouTube. "Billie Jean" made Jason want to moonwalk and wear a glove. "Beat It" inspired Jason to kick his leg and fling his head from side to side like Michael. But it has been a long time since I could watch Michael Jackson videos without feeling sad. His death is only the next stage of the loss. Michael Jackson left the music world to mourn -- but many of us, especially black Americans, felt like we lost a family member on Thursday. He pained and puzzled us, but we still loved him. Until Thursday, some of us had forgotten how much. Michael was not always easy to love. He tested us, sometimes asking us to ignore what we could see with our own eyes. We may never know fully what Michael did or didn't do, but he was like the lost relative we wished we could bring back to shore. When Jason asked questions about Michael's changing face in the videos, I showed him the beautiful brown-skinned, bright-eyed little boy who grew up in my family's living room. There is supreme irony in the death of Michael Jackson the same year as the inauguration of the first black president. Michael, who would ascend higher than any black artist in music history, learned a bitter lesson: Even at the top of the mountain, there is only the man in the mirror. Jason isn't old enough to fully understand black and white, why his grandmother was sent to jail for ordering a hamburger at a Woolworth lunch counter in 1960, or how an ill-used child's soul might never find its way back home. So I told Jason about the time Mommy, Grandma, Grandpa, Aunt Lydia and Aunt Johnita [now an assistant general counsel at CNN] drove from Miami to Jacksonville to see the Jacksons' Victory Tour in 1984, when Michael Jackson ruled the world. How his aunties and I dressed up for the concert in our own gloves. After the concert, still floating from the surreal experience, we approached a stretch limousine on the highway. As my father sidled our car closer and my sisters and I pressed our noses to the window to try to see, the limo's tinted electric window slid down. A sparkling silver glove waved out to us. When we saw that glove, the whole car screamed -- even my father, who was driving. My sisters and I begged my father to follow the limousine...and it finally came to a stop in front of our budget hotel. When the rear door opened, a white blond-haired decoy stepped out -- wearing a silver Michael Jackson glove. If only we'd never seen past the tinted window. If only we had a perfect memory of Michael waving goodbye. The opinions expressed in this commentary are solely those of Tananarive Due.
Tananarive Due: My family mourned the loss of Michael Jackson last week .
In some ways, she says, the mourning began long ago with his puzzling behavior .
She says many black Americans forgot how much they loved him .
Tananarive Due: මගේ පවුලේ අය පසුගිය සතියේ මයිකල් ජැක්සන්ගේ වියෝව ගැන වැලපුණා.
යම් ආකාරයකින්, ඇය පවසන පරිදි, වැලපීම බොහෝ කලකට පෙර ඔහුගේ ප්‍රහේලිකා හැසිරීමෙන් ආරම්භ විය.
බොහෝ කළු ඇමරිකානුවන්ට ඔවුන් ඔහුට කොතරම් ආදරය කළාද යන්න අමතක වූ බව ඇය පවසයි.
සංස්කාරක සටහන: Tananarive Due යනු ඇමරිකානු පොත් සම්මානලාභී සහ NAACP රූප සම්මානලාභී නවකතාකරුවෙකි. ඇය ලොස් ඇන්ජලීස් හි පිහිටා ඇත. ඇයගේ වෙබ් අඩවිය http://www.tananarivedue.com/ වේ. නියමිත සහෝදරියන් -- ජොනිටා, වම්, ටනානරිව්, මධ්‍යස්ථානය සහ ලිඩියා -- 1984 දී ජැක්සන් ප්‍රසංගයක් සඳහා සූදානම් වේ. ලොස් ඇන්ජලීස්, කැලිෆෝනියා (සීඑන්එන්) -- මයිකල් ජැක්සන් බ්‍රහස්පතින්දා මිය ගිය අතර, මගේ පවුලේ අය ටෙක්සාස් හි ෆ්ලොරිඩාවේ සිට දුරකථනයෙන් රැස් වූහ. කැලිෆෝනියා සහ ජෝර්ජියාව වැලපීමට සහ මතක තබා ගැනීමට. නමුත් අපි බොහෝ කලකට පෙර වැලපෙන්නට පටන් ගත්තෙමු. 1983 දී "Motown 25th Anniversary Special" විකාශය වන විට මට වයස අවුරුදු 17 යි, මගේ දෙමාපියන්, සහෝදරියන් සහ මම මුලින්ම මයිකල් ජැක්සන් "Billie Jean" වෙත සඳ පායන අයුරු දුටුවෙමු. ඔහු අපේ සාලය හරහා අකුණු සැරයක් යැවූ අතර, අපි සියල්ලෝම කෑගසමින් අපේ දෙපයට පැන්නා. මම ජීවත් වන හොඳම විනෝදාස්වාදකයා ඔහු විය හැකිය. ඔහුගේ සංගීතය ජාතිය සහ භූගෝලය, වෛරය සහ ආගම්වාදය ඉක්මවා යන ලෙස අපෙන් ඉල්ලා සිටි අතර, අප ලෝකය යැයි අපට හැඟී ගියේය. මෑත මාසවලදී, මම මගේ 5-හැවිරිදි පුතා ජේසන්ට YouTube හි Motown කාර්ය සාධනය පෙන්වුවෙමි. "බිලී ජීන්" ජේසන්ට සඳ පා ගමනක් යාමට සහ අත්වැසුම් පැළඳීමට අවශ්‍ය කළේය. "බීට් ඉට්" ජේසන්ට මයිකල් මෙන් ඔහුගේ කකුලට පයින් ගසා ඔහුගේ හිස දෙපැත්තට විසි කිරීමට පෙලඹුණි. ඒත් මයිකල් ජැක්සන්ගේ වීඩියෝ දුකක් නැතුව බලන්න පුළුවන් වෙලා ගොඩක් කල්. ඔහුගේ මරණය පාඩුවේ ඊළඟ අදියර පමණි. මයිකල් ජැක්සන් ශෝක වීමට සංගීත ලෝකය හැර ගියේය -- නමුත් අපගෙන් බොහෝ දෙනෙකුට, විශේෂයෙන් කළු ඇමරිකානුවන්ට, බ්‍රහස්පතින්දා අපට පවුලේ සාමාජිකයෙකු අහිමි වූ බවක් දැනුනි. ඔහු අපට වේදනාවක් හා ප්‍රහේලිකාවක් ඇති කළ නමුත් අපි තවමත් ඔහුට ආදරය කළෙමු. බ්රහස්පතින්දා වන තුරු, අපගෙන් සමහරෙකුට කොපමණ ප්රමාණයක් අමතක විය. මයිකල්ට ආදරය කිරීම සැමවිටම පහසු නොවීය. ඔහු අපව පරීක්ෂා කළේය, සමහර විට අපගේම දෑසින් අපට පෙනෙන දේ නොසලකා හරින ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. මයිකල් කළේ කුමක්ද සහ නොකළ දේ අපි කිසිදා සම්පූර්ණයෙන් නොදන්නවා විය හැක, නමුත් ඔහු අපට නැවත වෙරළට ගෙන ඒමට ප්‍රාර්ථනා කළ නැතිවූ ඥාතියෙකු මෙන් විය. වීඩියෝවල මයිකල්ගේ මුහුණ වෙනස් වීම ගැන ජේසන් ප්‍රශ්න ඇසූ විට, මම ඔහුට මගේ පවුලේ සාලයේ හැදී වැඩුණු දුඹුරු පැහැති සමක් ඇති දීප්තිමත් ඇස් ඇති කුඩා පිරිමි ළමයා පෙන්වුවෙමි. ප්‍රථම කළු ජාතික ජනාධිපතිවරයාගේ පදවි ප්‍රාප්තිය සිදුවූ වසරේම මයිකල් ජැක්සන්ගේ මරණය සම්බන්ධයෙන් උත්තරීතර උත්ප්‍රාසයක් තිබේ. සංගීත ඉතිහාසයේ ඕනෑම කළු කලාකරුවෙකුට වඩා ඉහළට යන මයිකල් කටුක පාඩමක් ඉගෙන ගත්තේය: කඳු මුදුනේ වුවද, කැඩපතේ සිටින්නේ මිනිසා පමණි. 1960 දී Woolworth දිවා ආහාර කවුන්ටරයෙන් හැම්බර්ගර් එකක් ඇණවුම් කිරීම නිසා ඔහුගේ ආච්චි හිරේට යැව්වේ ඇයි, එසේත් නැතිනම් නරක ලෙස භාවිතා කළ දරුවෙකුගේ ආත්මයට කිසිදාක ආපසු ගෙදර යාමට නොහැකි වන්නේ කෙසේද යන්න සම්පූර්ණයෙන්ම තේරුම් ගැනීමට ජේසන්ට කළු සුදු සම්පූර්ණයෙන්ම තේරුම් ගැනීමට තරම් වයස නැත. ඉතින් මම ජේසන්ට කිව්වා අම්මි, ආච්චි, සීයා, ලිඩියා නැන්දා සහ ජොනිටා නැන්දා [දැන් CNN හි සහකාර සාමාන්‍ය උපදේශකයෙක්] 1984 දී මයිකල් ජැක්සන් ලෝකය පාලනය කළ ජැක්සන්ගේ ජයග්‍රාහී සංචාරය නැරඹීමට මියාමි සිට ජැක්සන්විල් දක්වා රිය පැදවූ කාලය ගැන. ඔහුගේ නැන්දලා සහ මම අපේම අත්වැසුම් වලින් ප්‍රසංගයට සැරසුණු ආකාරය. ප්‍රසංගයෙන් පසු, තවමත් අති යථාර්ථවාදී අත්දැකීමෙන් පාවෙමින්, අපි අධිවේගී මාර්ගයේ ස්ට්‍රෙච් ලිමොසින් රථයක් වෙත ළඟා වුණෙමු. තාත්තා අපේ කාර් එක ළං කරද්දී, මමයි නංගිලායි ජනේලයට නහය තද කරද්දී, ලිමෝ එකේ පාට පාට විදුලි ජනේලය පහළට ලිස්සා ගියා. දිදුලන රිදී අත්වැසුමක් අප දෙසට දිගු විය. අපි ඒ අත්වැසුම් දුටු විට, මුළු මෝටර් රථයම කෑගැසුවා -- පදවන මගේ පියා පවා. මමයි නංගිලායි තාත්තට ලිමොසින් එක පස්සෙන් එන්න කියලා බැගෑපත්ව කිව්වා.. අන්තිමට ඒක අපේ බජට් හොටෙල් එක ඉස්සරහ නතර වුණා. පසුපස දොර විවර වූ විට, රිදී පැහැති මයිකල් ජැක්සන් අත්වැසුම් පැළඳ සිටි සුදු දුඹුරු හිසකෙස් ඇති රැවටිලිකාරයෙක් පිටතට ගියේය. අපි කවදාවත් පාට පාට ජනේලයෙන් එහාට නොදැක්කා නම්. මයිකල් සමුගැනීම ගැන අපට පරිපූර්ණ මතකයක් තිබුනේ නම් පමණි. මෙම අටුවාවේ දක්වා ඇති අදහස් තනිකරම තනනරිවේ ඩුයුගේ අදහස් වේ.