(CNN) -- Harold Pinter, the Nobel Prize-winning playwright and screenwriter whose absurdist and realistic works displayed a despair and defiance about the human condition, has died, according to British media reports. He was 78. The much-honored Harold Pinter received the French Legion d'honneur in 2007. Pinter's wife, Lady Antonia Fraser, confirmed his death. Pinter, who had been suffering from cancer, died on Christmas Eve, according to the reports. Fraser told the Guardian newspaper: "He was a great, and it was a privilege to live with him for over 33 years. He will never be forgotten." Pinter was known for such plays as "The Birthday Party" (1957), "The Homecoming" (1964), "No Man's Land" (1974), "Mountain Language" (1988), and "Celebration" (2000). The works caught a linguistic rhythm -- the legendary "Pinter pause" -- and an air of social unease that resonated throughout the English-speaking world and in myriad translations. His movie credits, like his plays, span the decades and include "The Quiller Memorandum" (1965) and "The French Lieutenant's Woman" (1981). Pinter also wrote the screenplay for his 1978 play "Betrayal," the story of a doomed love affair told backward, which was made into a 1983 film with Ben Kingsley, Jeremy Irons and Patricia Hodge. He received the Nobel Prize in literature in 2005. Pinter's later plays were more overtly political, with works such as "One for the Road" (1984) and "The New World Order" (1991) focusing on state torture. In commentaries, he became a blistering critic of the United States, writing in his Nobel lecture that the country "quite simply doesn't give a damn about the United Nations, international law or critical dissent, which it regards as impotent and irrelevant. It also has its own bleating little lamb tagging behind it on a lead, the pathetic and supine Great Britain." But Pinter could also be a man of great humor. In 2006, he recounted a story about a fall that had landed him in the hospital a year earlier. "Two days later, I woke up to find that I'd been given the Nobel Prize in literature," he said. "So life is really full of ups and downs, you see." Harold Pinter was born in London on October 10, 1930. He was the son of Jewish immigrants, his father a dressmaker, his mother "a wonderful cook," he once recalled. In 1948 he was accepted into the Royal Academy of Dramatic Arts, then as now one of Great Britain's most renowned drama schools. But the RADA didn't take; Pinter hated the school and dropped out after two terms. He became an actor and turned to playwriting with his first work, "The Room," in 1957. Later that year he wrote "The Birthday Party," a "comedy of menace," in the words of one critic, that helped make Pinter's reputation -- though, in an irony he could appreciate, after it closed in London due to scathing notices. Ensuing Pinter plays, including "The Dumb Waiter" (1957) and "The Homecoming," made him Britain's most famous playwright, as influential to "late 20th-century British theater [as] Tennessee Williams is to mid-century American stages," CNN.com's Porter Anderson wrote in 2006. "What's generally meant as a 'Pinter play' in the purest sense usually revolves around one or more characters who are imposing on themselves a constricted, even deprived existence in order to hold off a presumed but uncertain threat," Anderson wrote. Pinter's plays featured sparse dialogue, often spiced with paranoia or simple befuddlement. In "The Birthday Party," a boardinghouse resident is accosted by two malevolent visitors who insist it's his birthday; in "The Homecoming" -- which won the Tony Award for best play when it premiered on Broadway in 1967 -- a professor and his wife return to his working-class British family, where the wife becomes the center of attention. Pinter credited Samuel Beckett, among others, as an influence. (He starred in a production of Beckett's "Krapp's Last Tape" in 2006.) In turn, writers such as David Mamet and Sam Shepard followed Pinter's elliptical lead. "One way of looking at speech is to say it is a constant stratagem to cover nakedness," Pinter once said. He was married first to the actress Vivien Merchant. Following a 1980 divorce, Pinter married writer-historian Lady Antonia Fraser.
Harold Pinter died on Christmas Eve, his wife tells British media .
Pinter, 78, had been suffering from cancer .
He won the Nobel Prize for Literature in 2005 .
හැරල්ඩ් පින්ටර් නත්තල් දිනයේදී මිය ගිය බව ඔහුගේ බිරිඳ බ්‍රිතාන්‍ය මාධ්‍ය වෙත පවසයි.
78 හැවිරිදි පින්ටර් පිළිකාවකින් පීඩා විඳිමින් සිටියේය.
ඔහු 2005 දී සාහිත්යය සඳහා නොබෙල් ත්යාගය දිනා ගත්තේය.
(CNN) -- නොබෙල් ත්‍යාගලාභී නාට්‍ය රචකයෙකු සහ තිර රචකයෙකු වන හැරල්ඩ් පින්ටර් මිය ගොස් ඇති අතර, ඔහුගේ විකාර සහ යථාර්ථවාදී කෘති මිනිස් තත්වය පිළිබඳ බලාපොරොත්තු සුන්වීමක් සහ විරෝධයක් ප්‍රදර්ශනය කළේය. ඔහු 78 විය. බොහෝ ගෞරවාදරයට පාත්‍ර වූ හැරල්ඩ් පින්ටර් 2007 දී ප්‍රංශ ලෙජියන් ඩොනර් සම්මානය ලබා ගත්තේය. පින්ටර්ගේ බිරිඳ ඇන්ටෝනියා ෆ්‍රේසර් ආර්යාව ඔහුගේ මරණය තහවුරු කළාය. පිළිකා රෝගයකින් පෙළෙමින් සිටි පින්ටර් නත්තල් දිනයේදී මිය ගිය බව වාර්තා වේ. ෆ්‍රේසර් ගාඩියන් පුවත්පතට මෙසේ පැවසීය: "ඔහු ශ්‍රේෂ්ඨයෙක්. ඔහු සමඟ වසර 33කට වැඩි කාලයක් ජීවත් වීමට ලැබීම භාග්‍යයක්. ඔහුව කිසිදා අමතක නොවනු ඇත." "ද උපන්දින සාදය" (1957), "ද හෝම් කමින්" (1964), "නෝ මෑන්ස් ලෑන්ඩ්" (1974), "කඳුකර භාෂාව" (1988) සහ "සැමරීම" (2000) වැනි නාට්‍ය සඳහා පින්ටර් ප්‍රසිද්ධ විය. මෙම කෘති භාෂාමය රිද්මයකට හසු විය - ජනප්‍රිය "පින්ටර් විරාමය" - සහ ඉංග්‍රීසි කතා කරන ලෝකය පුරා සහ අසංඛ්‍යාත පරිවර්තනවල අනුනාද වූ සමාජ නොසන්සුන්තාවයේ වාතය. ඔහුගේ චිත්‍රපට ගෞරවය, ඔහුගේ නාට්‍ය මෙන්, දශක ගණනාවක් පුරා විහිදෙන අතර, "The Quiller Memorandum" (1965) සහ "The French Leutenant's Woman" (1981) ඇතුළත් වේ. Pinter ඔහුගේ 1978 නාට්‍ය "පාවාදීම" සඳහා තිර රචනය ද ලිවීය, එය විනාශ වූ ප්‍රේම සම්බන්ධයක කතාව පසුපසට පවසන ලදී, එය 1983 දී Ben Kingsley, Jeremy Irons සහ Patricia Hodge සමඟ චිත්‍රපටයක් බවට පත් විය. ඔහුට 2005 දී සාහිත්‍ය සඳහා නොබෙල් ත්‍යාගය හිමි විය. Pinter ගේ පසුකාලීන නාට්‍ය වඩාත් විවෘත දේශපාලනික වූ අතර, "One for the Road" (1984) සහ "The New World Order" (1991) වැනි කෘතීන් රාජ්‍ය වධහිංසා කෙරෙහි අවධානය යොමු කළේය. විවරණවලදී, ඔහු එක්සත් ජනපදයේ දැඩි විවේචකයෙකු බවට පත් වූ අතර, ඔහුගේ නොබෙල් දේශනයේදී රට "එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය, ජාත්‍යන්තර නීතිය හෝ විවේචනාත්මක විසම්මුතිය ගැන සරලව නොසලකන බව ලිවීය, එය බෙලහීන හා අදාළ නොවන ලෙස සලකයි. මහා බ්‍රිතාන්‍යයේ ඊයම් මත ලේ වැගිරෙන කුඩා බැටළු පැටවෙකු ද සිටී." නමුත් පින්ටර්ට මහා හාස්‍යයක් ඇති මිනිසෙක් ද විය හැකිය. 2006 දී, ඔහු වසරකට පෙර රෝහලට ඇද වැටුණු වැටීමක් පිළිබඳ කතාවක් විස්තර කළේය. "දින දෙකකට පසු, මට සාහිත්‍ය සඳහා නොබෙල් ත්‍යාගය ලබා දී ඇති බව දැන ගැනීමට මම අවදි වුණෙමි," ඔහු පැවසීය. "එබැවින් ජීවිතය සැබවින්ම උඩු යටිකුරු වලින් පිරී ඇත, ඔබට පෙනේ." හැරල්ඩ් පින්ටර් 1930 ඔක්තෝබර් 10 වැනි දින ලන්ඩනයේ උපත ලැබීය. ඔහු යුදෙව් සංක්‍රමණිකයන්ගේ පුත්‍රයෙකි, ඔහුගේ පියා ඇඳුම් සාදන්නෙකු විය, ඔහුගේ මව "අපූරු කෝකියෙකි", ඔහු වරක් සිහිපත් කළේය. 1948 දී ඔහු එවකට මහා බ්‍රිතාන්‍යයේ වඩාත් ප්‍රසිද්ධ නාට්‍ය පාසලක් වන රාජකීය නාට්‍ය කලා ඇකඩමියට ඇතුළත් විය. නමුත් RADA එක ගත්තේ නැහැ; පින්ටර් පාසලට වෛර කළ අතර වාර දෙකකට පසු පාසල හැර ගියේය. ඔහු නළුවෙකු බවට පත් වූ අතර 1957 දී ඔහුගේ පළමු කෘතිය වන "ද රූම්" සමඟ නාට්‍ය රචනයට යොමු විය. එම වසරේම පසුව ඔහු "ද උපන්දින සාදය", එක් විචාරකයෙකුගේ වචන වලින් "උවදුරේ ප්‍රහසන" ලිවීය, එය පින්ටර්ගේ නිර්මාණයට උපකාරී විය. කීර්තිය -- කෙසේ වෙතත්, දරුණු දැනුම්දීම් හේතුවෙන් ලන්ඩනයේ එය වසා දැමීමෙන් පසුව, උත්ප්‍රාසාත්මක ලෙස ඔහුට අගය කළ හැකිය. "The Dumb Waiter" (1957) සහ "The Homecoming" ඇතුළු පසුකාලීන Pinter නාට්‍ය ඔහුව බ්‍රිතාන්‍යයේ වඩාත්ම ප්‍රසිද්ධ නාට්‍ය රචකයා බවට පත් කළේය, "20 වන සියවසේ අග භාගයේ බ්‍රිතාන්‍ය රංග ශාලාව [ලෙස] Tennessee Williams මැද සියවසේ ඇමරිකානු වේදිකා වලට" බලපෑවේය. CNN.com හි පෝටර් ඇන්ඩර්සන් 2006 දී ලිවීය. "පවිත්‍ර අර්ථයෙන් 'පින්ටර් නාට්‍යයක්' ලෙස සාමාන්‍යයෙන් අදහස් කරන දෙය සාමාන්‍යයෙන් භ්‍රමණය වන්නේ අනුමාන නමුත් අවිනිශ්චිත පැවැත්මක් වළක්වා ගැනීම සඳහා සංකෝචනය වූ, පවා අහිමි වූ පැවැත්මක් තමන් මත පටවන චරිත එකක් හෝ කිහිපයක් වටා ය. තර්ජනය," ඇන්ඩර්සන් ලිවීය. පින්ටර්ගේ නාට්‍යවල විරල සංවාද ඇතුළත් විය, බොහෝ විට ව්‍යාකූලත්වය හෝ සරල ව්‍යාකූලත්වය සමඟ කුළුබඩු යොදා ඇත. "උපන් දින සාදය" තුළ, බෝඩිමක පදිංචිකරුවෙකුට එය ඔහුගේ උපන් දිනය බව අවධාරනය කරන නපුරු අමුත්තන් දෙදෙනෙකු විසින් පහර දෙනු ලැබේ; 1967 දී බ්‍රෝඩ්වේ හි තිරගත වූ විට හොඳම නාට්‍යය සඳහා ටෝනි සම්මානය දිනාගත් "ද හෝම්කමිං" හි -- මහාචාර්යවරයෙක් සහ ඔහුගේ බිරිඳ ඔහුගේ කම්කරු පන්තියේ බ්‍රිතාන්‍ය පවුල වෙත ආපසු යන අතර එහිදී බිරිඳ අවධානයට ලක් වේ. පින්ටර් අන් අය අතර සැමුවෙල් බෙකට්ට බලපෑමක් ලෙස බැර කළේය. (ඔහු 2006 දී බෙකට්ගේ "ක්‍රැප්ස් ලාස්ට් ටේප්" නිෂ්පාදනයේ රඟපෑවේය.) අනෙක් අතට, ඩේවිඩ් මාමෙට් සහ සෑම් ෂෙපර්ඩ් වැනි ලේඛකයින් පින්ටර්ගේ ඉලිප්සාකාර නායකත්වය අනුගමනය කළහ. "කථනය දෙස බැලීමේ එක් ආකාරයක් නම්, එය නිරුවත වැසීමට නිරන්තර උපායක් බව පැවසීමයි," පින්ටර් වරක් පැවසීය. ඔහු මුලින්ම විවාහ වූයේ විවියන් මර්චන්ට් නම් නිළිය සමඟ ය. 1980 දික්කසාදයෙන් පසුව, පින්ටර් ලේඩි-ඉතිහාසඥ ආර්යාව ඇන්ටෝනියා ෆ්රේසර් සමඟ විවාහ විය.