Editor's note: Below is an excerpt from Larry King's autobiography, "My Remarkable Journey," published by Weinstein Books and available at bookstores nationwide.  Larry King anchors "Larry King Live at 9 p.m. ET on CNN. Larry King recalls a much-needed win at the track during one of the lowest points of his life. I was thirty-seven years old. (In 1971). I had no job. I had a couple hundred thousand dollars in debts. And a four-year-old daughter. I'd take Chaia to our secret park on our visiting days. That's when the pain cut the deepest -- looking at my daughter and knowing I had no way to support her. Things got bleaker and bleaker. I became a recluse. By late May, I was down to forty-two dollars. My rent was paid only until the end of the month. I locked myself in my apartment wondering how bad things could possibly get. Pretty soon I wouldn't even be able to afford cigarettes. I remembered a night when I was a young man in New York, alone, cold, and without cigarettes or the money to buy them -- I had smashed open a vending machine to get a pack. A friend called up and told me to start living like a human being again. He invited me to the track. I had nothing better to do, and I figured it would be good therapy to get out and have lunch with a friend and watch the horses come down the stretch. I'll never forget that day. I put on a Pierre Cardin jeans outfit that had no pockets and drove to Calder Race Course. I can still see the horses warming up before the third race. There was a horse called Lady Forli -- a filly running against males. Normally, female horses don't beat males. We're talking cheap horses. I scanned the board and saw that she was 70-1. But my eyes really opened when I looked at the racing form. Racetrack people talk to each other. So I turned to the guy next to me and said, "You know, this horse, three races back, won in more or less the same company. Why is she 70-1?" "Well," the guy said, "there's a couple of new horses here." "Yeah, but she should be, like, 20-1. Not 70--1." Screw it. I bet ten dollars on the horse to win. But I kept looking at the horse. The more I looked at this horse, the more I liked it. So I bet exactas. I bet Lady Forli on top of every other horse and below every other horse. Now I had what's called a wheel. Larry King's life in pictures » . I kept looking at the horse. Wait a minute, I told myself, I've got four dollars left. I have a pack of cigarettes. I've gotta give the valet two bucks. That still leaves me with money to bet a trifecta. My birthday is November 19. Lady Forli was number 11. So I bet 11 to win, 1 to place, and 9 to show. Now I had bets in for 11 on top, 11 on bottom, and 11 to win. And I had a trifecta -- 11-1-9. When the race began, I had two dollars left to my name -- and that was for the valet. They broke out of the gate. The 1 broke on top, the 9 ran second, and the 11 came out third. The 11 passed the 9, passed the 1, and they ran in a straight line all around the track. There was no question about it. The 11 won by five lengths. The 1 was three lengths ahead of the 9. I had every winning ticket. I had it to win. I had the exacta. I had the trifecta. I collected nearly eight thousand dollars. Eight thousand dollars! It had to be one of the happiest moments of my life -- certainly the most exciting. But I had no pockets. So I stuffed all the money in my jacket. It was bundled up. I didn't know what to do with it. I ran out of the track. The valet attendant came over and said, "You leaving so early?" "Yeah." "Bad day, Mr. King?" I tipped him fifty dollars. The guy nearly fainted. I had to go somewhere, to stop and make sure it was real. I drove to a vacant lot, which is now called Dolphin Stadium. I parked among the weeds and opened up my jacket. All the money spilled out. I counted out about seventy-nine hundred dollars. I paid my child support for the next year. I paid my rent for a year. I bought twenty cartons of cigarettes and stacked them up in my apartment, and I filled the refrigerator. Up to that point, that may have been the happiest moment of my life. Now, today, if I go to the track and win $8,000, it's very nice, but it won't affect my life one iota. It's nice to win. But when you really need it ...
At age 37, Larry King had $42 to his name, no job and a daughter to support .
He became reclusive but decided it would be "good therapy" to go out with a friend .
They went to the track, and Larry bet on a female horse whom the odds were against .
Larry won a much-needed $8,000 that day .
වයස අවුරුදු 37 දී, ලැරී කිංට ඔහුගේ නමට ඩොලර් 42 ක් තිබුණි, රැකියාවක් නොතිබුණි, සහ උපකාර කිරීමට දියණියක් විය.
ඔහු හුදෙකලා වූ නමුත් මිතුරෙකු සමඟ පිටතට යාම "හොඳ චිකිත්සාව" බව තීරණය කළේය.
ඔවුන් ධාවන පථයට ගිය අතර, ලැරී විරුද්ධ වූ ගැහැණු අශ්වයෙකු මත ඔට්ටු ඇල්ලුවේය.
ලැරී එදින අත්‍යවශ්‍ය ඩොලර් 8,000ක් දිනා ගත්තේය.
කර්තෘගේ සටහන: පහත දැක්වෙන්නේ වෙයින්ස්ටයින් බුක්ස් විසින් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද සහ රටපුරා පොත් සාප්පු වලින් ලබා ගත හැකි ලැරී කිංගේ ස්වයං චරිතාපදානය වන "මගේ කැපී පෙනෙන ගමන" වෙතින් උපුටා ගැනීමකි. Larry King නැංගුරම් ගන්වයි "Larry King Live at 9 p.m. ET on CNN. Larry King ඔහුගේ ජීවිතයේ අඩුම අවස්ථාවන්හිදී ධාවන පථයේදී අත්‍යවශ්‍ය වූ ජයග්‍රහණයක් සිහිපත් කරයි. මට වයස අවුරුදු තිස් හතකි. (1971 දී) මට තිබුණා. රස්සාවක් නෑ.මට ඩොලර් ලක්ෂ දෙකහමාරක් ණය තිබුණා.ඒ වගේම අවුරුදු හතරක දුවෙක්.අපි එන දවස්වල මම චායාව අපේ රහස් උද්‍යානයට එක්කගෙන යනවා.එතකොට තමයි මගේ දුව දිහා බලපු වේදනාව මගේ හිතට තදින්ම කාවැදුණේ. මට ඇයට සහය වීමට ක්‍රමයක් නොමැති බව දැන දැනම, දේවල් අඳුරු විය, අඳුරු විය, මම හුදෙකලා විය, මැයි අග වන විට, මම ඩොලර් හතළිස් දෙකට වැටුණෙමි, මගේ කුලිය ගෙවනු ලැබුවේ මාසය අවසන් වන තෙක් පමණි, මම මගේ නිවස තුළට සිර වී සිටියෙමි මහල් නිවාසය කල්පනා කරමින් සිටියේ, ඉක්මනින්ම මට සිගරට් මිලදී ගැනීමටවත් නොහැකි වනු ඇත, මම නිව් යෝර්ක්හි තනිව, සීතලෙන්, සිගරට් හෝ ඒවා මිලදී ගැනීමට මුදල් නොමැතිව තරුණ වියේ සිටි රාත්‍රියක් සිහිපත් කළෙමි. - මම පැකේජයක් ලබා ගැනීම සඳහා විකුණුම් යන්ත්‍රයක් කඩා විවෘත කළෙමි, මිතුරෙකු මට කතා කර නැවත මිනිසෙකු මෙන් ජීවත් වීමට පටන් ගන්නා ලෙස ඔහු මට ධාවන පථයට ආරාධනා කළේය. මට ඊට වඩා හොඳ දෙයක් කිරීමට නොහැකි වූ අතර, පිටතට ගොස් මිතුරෙකු සමඟ දිවා ආහාරය ගෙන අශ්වයන් පහළට එන ආකාරය නැරඹීම හොඳ ප්‍රතිකාරයක් යැයි මම සිතුවෙමි. ඒ දවස මට කවදාවත් අමතක වෙන්නේ නැහැ. මම සාක්කු නැති Pierre Cardin jeans ඇඳුමක් දාගෙන Calder Race Course එකට ගියා. තුන්වන තරඟයට පෙර අශ්වයන් උණුසුම් වන ආකාරය මට තවමත් පෙනේ. ෆෝලි ආර්යාව නම් අශ්වයෙක් හිටියා -- පිරිමින්ට එරෙහිව දුවන අශ්වයෙක්. සාමාන්‍යයෙන් ගැහැණු අශ්වයන් පිරිමින්ට පහර දෙන්නේ නැත. අපි කතා කරන්නේ ලාභ අශ්වයන් ගැන. මම බෝඩ් එක ස්කෑන් කරලා බැලුවා එයාගේ වයස 70-1 කියලා. ඒත් ඇත්තටම මගේ ඇස් ඇරුනේ රේසිං ෆෝම් එක දිහා බලද්දි. ධාවන පථයේ මිනිසුන් එකිනෙකා සමඟ කතා කරයි. ඒ නිසා මම මගේ ළඟ සිටි පුද්ගලයා දෙසට හැරී, "ඔයා දන්නවද, මේ අශ්වයා, රේස් තුනක් ආපසු, අඩු වැඩි වශයෙන් එකම සමාගමක දිනුවා, ඇය 70-1 ඇයි?" "හොඳයි," මිනිහා කිව්වා, "මෙහි අලුත් අශ්වයන් කිහිප දෙනෙක් ඉන්නවා." "ඔව්, නමුත් ඇය විය යුත්තේ, 20-1 වගේ. 70--1 නෙවෙයි." එය ඉස්කුරුප්පු කරන්න. මම දිනන්න අශ්වයාට ඩොලර් දහයක් ඔට්ටු ඇල්ලුවා. ඒත් මම අශ්වයා දිහා බලාගෙන හිටියා. මම මේ අශ්වයා දෙස බලන තරමට මම එයට කැමති විය. ඉතින් මම හරියටම ඔට්ටු අල්ලනවා. මම ෆෝලි ආර්යාව අනෙක් සෑම අශ්වයෙකුටම ඉහළින් සහ අනෙක් සෑම අශ්වයෙකුටම පහළින් ඔට්ටු අල්ලමි. දැන් මට වීල් එකක් තිබුණා. ලැරී කිංගේ ජීවිතය පින්තූරවල » . මම දිගටම අශ්වයා දිහා බැලුවා. පොඩ්ඩක් ඉන්න, මම මටම කියාගත්තා, මට ඩොලර් හතරක් ඉතුරුයි. මගේ ළඟ සිගරට් පැකට් එකක් තියෙනවා. මට සල්ලිකාරයාට රුපියල් දෙකක් දෙන්න වෙනවා. ඒක නිසා මට තාම ට්‍රයිෆෙක්ටා එකක් ඔට්ටු වෙන්න සල්ලි තියෙනවා. මගේ උපන්දිනය නොවැම්බර් 19. ෆෝලි ආර්යාව අංක 11. ඒ නිසා මම 11 දිනන්න, 1 ස්ථානයට සහ 9 පෙන්වන්න ඔට්ටු ඇල්ලුවා. දැන් මම උඩින් 11ක්, පහළින් 11ක් සහ දිනන්න 11ක් ඔට්ටු ඇල්ලුවා. ඒ වගේම මට ට්‍රයිෆෙක්ටා එකක් තිබුණා -- 11-1-9. තරඟය ආරම්භ වන විට, මගේ නමට ඩොලර් දෙකක් ඉතිරිව තිබුණි -- ඒ මුදලටය. ඔවුන් ගේට්ටුවෙන් එළියට ආවා. 1 උඩින් කැඩුනා, 9 දෙවනුව දිව්වා, 11 තුන්වෙනියට ආවා. 11 දෙනා 9 පසුකර, 1 පසුකර, ඔවුන් ධාවන පථය වටා සරල රේඛාවකින් දිව ගියහ. ඒ ගැන ප්‍රශ්නයක් තිබුණේ නැහැ. 11 දෙනා දිගු පහකින් ජය ගත්හ. 1 එක 9ට වඩා දිග තුනක් ඉදිරියෙන් තිබුනා. මට හැම ජයග්‍රාහී ටිකට් එකක්ම තිබුණා. මට ඒක තිබ්බේ දිනන්න. මට හරියටම තිබුණා. මට ට්‍රයිෆෙක්ටා එක තිබුණා. මම ඩොලර් අටදහසකට ආසන්න මුදලක් එකතු කළා. ඩොලර් අටදහසක්! එය මගේ ජීවිතයේ ප්‍රීතිමත්ම අවස්ථාවන්ගෙන් එකක් විය යුතුය -- නිසැකවම වඩාත් උද්වේගකරයි. ඒත් මට සාක්කු තිබුණේ නැහැ. ඒ නිසා මම සල්ලි ඔක්කොම මගේ ජැකට් එකට පුරවා ගත්තා. ඒක පොදි බැඳලා තිබුණා. ඒකට මොනවා කරන්නද කියලා මම දැනගෙන හිටියේ නැහැ. මම ධාවන පථයෙන් පිටතට දිව ගියෙමි. සේවක සේවිකාව ඇවිත්, "ඔයා මෙච්චර කලින් යනවද?" "ඔව්." "නරක දවසක්, රජතුමනි?" මම ඔහුට ඩොලර් පනහක් දුන්නා. මිනිහා ක්ලාන්ත වෙන්න කිට්ටුයි. මට කොහේ හරි යන්න තිබුණා, නතර වෙලා ඒක ඇත්තද කියලා. මම ඩොල්ෆින් ක්‍රීඩාංගනය ලෙස හඳුන්වන හිස් ඉඩමකට රිය පැදවූයෙමි. මම වල් පැලෑටි අතර නවතා මගේ ජැකට් එක ඇරියා. සියලු මුදල් ඉවතට විසිරී ගියේය. මම ඩොලර් හැත්තෑ නවසියයක් විතර ගණන් කළා. මම ඊළඟ වසර සඳහා මගේ ළමා උපකාරය ගෙව්වෙමි. මම අවුරුද්දකට මගේ කුලිය ගෙව්වා. මම සිගරට් කාටූන් විස්සක් මිල දී ගෙන ඒවා මගේ මහල් නිවාසයේ ගොඩගසා, මම ශීතකරණය පුරවා ගතිමි. එතෙක් මගේ ජීවිතයේ සතුටුම අවස්ථාව එය වන්නට ඇත. දැන්, අද, මම ධාවන පථයට ගොස් ඩොලර් 8,000 ක් දිනා ගත්තොත්, එය ඉතා හොඳයි, නමුත් එය මගේ ජීවිතයට අංශු මාත්‍රයක්වත් බලපාන්නේ නැත. දිනපු එක හොඳයි. නමුත් ඔබට එය සැබවින්ම අවශ්‍ය වූ විට ...