Acara kelas meeting lah salasai, kini tingga manunggu pembagian rapor. Duo hari sabalun rapor dibagi, wali kelas Yuang Kalek maundang sado murike ka rumah baliau.
“Awak buek ayam baka beko malam, jan lupo ka rumah Ibuk beko tu ha!”, co itu bana parintah wali kelas tu sabalun Yuang Kalek dan kawan-kawan pulang ka rumah masiang-masiang.
Wali kelas Yuang Kalek ko yo terkenal dakek samo murik-muriknyo, ditambah lo baliau masih mudo. Basobok lah kalorok tu jadie. Si Atai agak manyisiah nampak hari ko, padohal biasoe nyo sairiang jo Yuang Kalek tu mah. Ado sesuatu nan dipikiaan e. Barangkali si Atai ko cameh dak dapek jurusan Fisika mah. Maklum di masyarakaik jurusan FIS atau A1 ko dianggap nan paliang rancak. Sado murik nan pandai-pandai mamiliah jurusan FIS ko. Nan pamaleh e, biasoe tacampak di jurusan Sosial. Tapi ndak sado anak SOS ko lo nan pamaleh e doh. Ado juo ciek-ciek nan boneh e.
Sasampai di rumah si Atai masih nampak kusuik. Antaro takuik jo cameh. Takuik kanai berang dek gaek, cameh kanai cimeeh dek kawan-kawan.
“Apo nan ang pikiaan Tai?”, sasek gaek padusi e.
“Indak ado doh Mak!”
“Dima indak ado e. Indak bisa gai amak ko ang dutoan doh. Muko ang mati kacamehan jo nampak, bantuak ado nan ang suruak an!”
“Anu mah Mak. Den takuik dak dapek jurusan FIS!”, si Atai memang indak bisa baduto ka amak e doh. Baa pun rahasio kecek e, kalau ditanyo amak e pasti disabuikan e mah.
“Lai namuah takuik mah, baraja dak amuah. Malala jo nan bapaturuikan!”, lun sempat si Atai manjawek kecek gaek padusinyo tu doh, gaek e ko lah pai ka dapua.
Manjalang wakatu ashar masuak gaek laki-laki si Atai lah pulang karajo. Nah, kalau jo gaek laki-laki e ko tabaliak bana parangai si Atai ko. Nan namoe rahasio tu yobana disimpan e, kok dapek dibaok mati.
“A nan ang manuangan Tai?”, kecek gaek laki-laki e ko.
“Dak bamanuang doh Bak. Waden manunggu Abak bana tadi tu mah!”, mulai lah si Atai mancari alasan, bia jan ketahuan apo nan sabana e dipikiaan e.
“Pakaro a tu?”
“Hari sabtu bisuak urang tarimo rapor Bak, kecek guru urang tuo nan maambiak rapor!”
“Jadi Abak nan ka pai manjapuik rapor ang?”
“Kok dak bisa Abak pai, bialah Amak jo!”
“Caliak lah bisuak tu lu, Abak usahoan pai manjapuik rapor ang tu!”, biaso e memang Abak si Atai ko juo nan manjapuik rapor sajak esde mah. Si Atai ko sabana e tamasuak murik pandai. Sajak esde sampai esempe selalu jadi pamuncak kelas. Kok dak dapek bana juara satu, sakurang-kurang e tigo besar. Jadi itu lo kebanggaan dek Abak si Atai ko pai manjapuik rapor ko.
Sudah tu si Atai ko diam jo lai. Di iyo an e indak, di indak an e indak pulo kecek gaek laki-laki e tu doh. Dalam hati ketek e, kok dapek Amak e nan pai manjapuik rapor mah.
“O iyo Bak, beko malam guru den maundang karumah e mah. Baliau mambuek acara baka-baka ayam. Buliah den pai Bak?”
“Pai lah, tapi jan malam bana pulang!”
“Baa lo tu Bak. Kami barencana nginap dumah guru tu!”
“Yo, pandai-pandai jolah ang jago diri!”
“Dih. Anu ciek lai mah Bak. Dak mungkin den malenggang jo kasinan doh Bak. Baa lo bantuak e!”, mulai dapek aka si Atai ko.
“Tu a nan ka ang baok?”
“Dak tau den doh Bak!”
“Guru ang tu apo kasukoan e? Itu baok!”
“Ooo dak talok dek wak tu doh Bak. Guru den tu suko benda-benda antik ko ha!”
Tadiam gaek si Atai ko sasaaik. Bapikia kareh lo nyo, a nan rancak dibaok tapi sasuai jo saku. Sadang bapikia tu, matonyo tatuju ka benda nan ado disuduik ruang tamu.
“Ang baok jo lah keramik nan disuduik tu Tai a. barasiahan senek lu!”
Acara di rumah guru tu mulai salapeh sumbayang isya. Tapi si Atai mugarik jo lah tibo di rumah guru e tu. Bia jan ketahuan dek kawan-kawan nan lain, bahaso si Atai ko mambaok bueh tangan ka rumah guru e. Iyo inyo nan partamo tibo.
“Apo nan babaok ko Tai?”, tanyo guru e tu.
“Pasan gaek wak mah Buk. Sekedar kenang-kenangan. Jadi lewaik cindra mato ko, Ibuk dak lupo jo awak doh!”
“Ado-ado jo lah Atai yo. Ibuk tarimo ha, tarimo kasih banyak. Tolong disampaian ka urang tuo Atai beko tu ha!”
“Jadih Buk!”
Salapeh sumbayang isya, tibo jo ciek-ciek kawan sakelas si Atai ko. Dak lamo doh, lah rami jo rumah wali kelas e tu.
“Sabalun wak baka ayam ko, Ibuk nio mangecek saketek ka kalian sadonyo. Sangajo Ibuk undang kamari, dak lain dak bukan adolah sebagai bantuak perpisahan kito. Sudah ko kalian naiak ka kelas duo, tantu lah bapisah-pisah. Ado nan masuak jurusan FIS, BIO atau SOS. Nah, lewaik acara ko mudah-mudahan keakraban kalian salamo di kelas satu indak hilang handaknyo doh. Walau kalian tapisah sasuai jo bakaik masiang-masiang. Terakhir, sakalian Ibuk mintak maaf. Pasti salamo satahun ko kalian ado nan sakik ati ka Ibuk. Mako itu Ibuk minta maaf ka kalian sadonyo. Jadi lai ba maafan Ibuk ko?”
“Laiii!”, jawek si Atai dan kawan-kawan sarentak.
“Yolah, mulai lah mambaka ayam ko!”, kecek wali kelas e tu sambia maonyokan limo ikua ayam nan lah siap untuak dibaka.
Sado murik-murik laruik dalam suasana malam tu. Yobana sanang sadoe. Nyo palapeh galak sapueh-pueh e, kecuali Yuang Kalek. Inyo bapikia nio putuih jo Iyuih, tapi momen e indak dapek. Dicari ilik-ilik, dak lo tau harus mulai dari ma. Sadang tamanuang tu tadanga si Atai maimbau Yuang Kalek ko.
“Lek, ang nio caliek poto Ibuk talanjang dak?”
Tibo-tibo tadiam sadoe. Lai dak salah danga nyo jo kecek si Atai tu.
“Elok-elok lah mangecek Tai!”, sasek Yuang Kalek.
“Lai dak manyasa ang beko?”, lun sempat Yuang Kalek manjawek lai, tibo-tibo mancogok wali kelas e.
“Apo tu Tai?”, kecek guru e ko.
“Iko buk a, mancaliak poto-poto Ibuk. Kan dak baa doh dak Buk?”
“Dak baa doh!”, sanang bana ati si Atai mandanga jawek guru e tu. Di kubik e Yuang Kalek dek si Atai ko.
“Pak dek ang Lek, talanjang bulek Ibuk ko ha!”, nyo cigokan sakileh poto guru e tu dek si Atai ko.
Tagalenjek Yuang Kalek mancaliak poto tu. Sabalunnyo basorak, ditutuik e muluik e dek si Atai.
“Jan kareh na sorak ang Lek, tau Ibuk ko!”
Mandanga kecek si Atai takah tu, kawan-kawan nan lain nio lo mancaliak poto nan antah dima dapek dek si Atai ko.
“Jan barabuik, dapek jatah sadoe. Syaraik e jan ribuik!”, dapek angin si Atai sakali ko. Nyo pagiliran dek si Atai poto tu supayo sado kawan-kawan e dapek pulo manikmatinyo. Tibo digiliran nan terakhir mancaliak, eboh sado kawan-kawan si Atai ko.
“Kalera ang mah Tai!”, sarentak mangamuak kawan-kawan e ko. Nyo pasamoan si Atai ko. Mandanga ribuik-ribuik tu, tibo lah wali kelas mereka ko.
“Eeeeh, ado a tu!”
“Iko Buk a, dak saketek alah juo si Atai ko doh. Poto ibuk talanjang nyo pagiliran ka kawan-kawan!”, kecek Yuang Kalek.
Nyo ambiak poto tu dek wali kelas e tu.
“Dima dapek dek Atai poto ko ko?”
“Di album nan di ruang tamu Buk!”
“Ooo. Duo bulan umua Ibuk tiko tu tumah!”
Tabasuik galak sadonyo sambia malanjuikan acara perpisahan kelas si Atai ko.
Leave a comment
No comments yet.
Comments RSS TrackBack Identifier URI
min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn luo_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn min_Latn eng_Latn eng_Latn sna_Latn