1. ሸይኸ አቡል-ሐሰን አንነደዊ አንኑቡወህ በተባለ መጽሐፍ ውስጥ የሚከተለውን አስፍረዋል፡-  ‹‹ነቢያት (ሰ.ዐ.ወ) በሁሉም ዘመናትና በሁሉም አካባቢዎች የመጀመሪያ ጥሪያቸውና ትልቁ ዓላማቸውን በሃያሉ አላህ ላይ ያለውን እምነት ማረም፣  በባሪያውና በፈጣሪ ጌታው  መካከል ያለውን ግንኙት ማስተካከል፣ሃይማኖት ለአላህ ፍጹም እንዲሆን ማስተማር፣  አላህን ብቻ ማምለክ፣መጥቀምና መጉዳት የሚችለውና ሊገዙት ሊማጸኑት ሊጠኑበት ሊሰውት የሚገባው ለርሱ ብቻ መሆኑን ማሳወቅ ነበር፡፡  ዘመቻቸውም ያተኮረውና የታለመው በየዘመናቻቸው በነበረውና በቁሳቁሶችና በጣኦታት፣በሕያውና በሙታን ጻድቃንና (ቅዱሳን) ግልጽ አምልኮት በሚወክል ጣኦታዊነት (ወስኒያህ) ላይ ነበር፡፡  2. አላህም ለመልዕክተኛው ለሙሐመድ (ሰ.ዐ.ወ) እንዲህ ይላል፡፡ ‹‹አላህ የሻውን በስተቀር ለራሴ ጥቅምንም ጉዳትንም፣ አልችልም፣ሩቅንም (ምስጢር) የማውቅ በነበርኩ ኖሮ ከመልካም ነገር ባበዛሁና ክፉም ነገር ባልነካኝ ነበር፣ እኔ ለሚያምኑ ሕዝቦች አስፈራሪና አብሳሪ እንጂ ሌላ አይደለሁም በላቸዉ፡፡  ነቢዩም (ሰ.ዐ.ወ) እንዲህ ብለዋል  ‹‹በክርስቲያኖች የመርየምን ልጅ  እዳወደሱት ሁሉ እኔን አታወድሱኝ፤ እኔ ባሪያው ነኝ የአላህ ባሪያና መልዕክኛው በሉኝ እንጂ››  ውዳሴ ማለትም ከሚገባው በላይ ጨማምሮ ማሞገስ ማለት ሲሆን ክርስቲያኖች በመርየም ልጅ በዒሳ(ኢየሱስ) ጉዳይ እንዳደረጉት በማጋራት (በሽርክ) ላይ እንደወደቁት ሁሉ ነቢዩን ከአላህ ጋር በማጋራት እዳናመልካቸው ‹‹ሙሐመድ የአላህ ባሪያና መልዕክተኛው›› እንድንላቸዉ አስተምረውናል፡፡  በቁርኣንና በሐዲሰ ውስጥ የተመለከተው ሙገሳቸው ግን ተገቢና ተፈላጊ ነገር ነው፡፡