Sticker fimf, sechs Meerer vumeim Schloffstobbfenschter, im Gaarte vun de Lydia un em Pirmin, meine Nochbersleit, steht en mords Trumm vume Nußbääm! Schier bis niwwer uff danner Strooßeseit, ball bis an de Lenche-Bas ehr klää Haisel, streckt er sei langke Äscht aus, schmeißt er summers sein Schatte uff dGass.  Sou ausgangs September rumm, wann naachts d erschte  Herbschtstirm wies Wilde Heer durch sei Kron fäächen un s Rächewärrer wie en iwwermiericher Fuhrmannsknecht sei Blärrerwaijk beitscht, springen die zeirch woorne Niß aus ehre dicke aißre Schale  aus de Lääfle  un fallen runner; ich heer se uff die Plaschterstää klatsche un noch e Stick weit fortkullere.  Jetzert esch häichschti Eisebah, daß ich aus em Bett kumm! Dabber hängk ich mar ebbes iwwer un  e gewitzich, wu sinn dann wirrer mei Galosche?  nix wie naus! Wu ich doch zeit Johr un Daach wääß, daß  dLenche-Bas driwwe genausou scharf uff die millichweiße Nußkerne esch wie ich selwerscht, awwer hoscht gemäänt: dLenche-Bas war  wirrer emol!  schneller wie ich. Mit de äände Hand halt se de houchgekrempelte Kutteschurz iwwer ehrm Naachthemb zamme un mit de annere schnappt se mar die letscht Nuß direkt vor de Nas ewäck! Un däß, wu dLensche-Bas doch e paar guure Jeehrlich mäh uffem Buckel hot wie ich; ich glääb, die lecht sich oweds schun mim Kutteschurz a ins Bett!  . . . Vorchsjohr häwwich mich  nimmi se dummle brauche: Zeit em letschte auguscht licht dLenche-Bas drauß uffem Kirchhouf, awwer komisch: jetzert, wu ich die Niß jo all fer mich ellää häbb, kann ich mich gar nimmi sou richtich druff frääe.