Un jetzert iss er do, de Blues. Dass es denne a uff pälzisch gewwe duut, haww isch gar net gewisst. Uff jeden Fall will er nix esse. Des is schun ämol gut. Die Stimmunge, wu mer was esse muss, kann isch net gut gebrauche.  Awwer Rotwoi will er trinke. Alla hopp, trinke mer  noch ä Gläsel.  Un jetzt? A der is jo immer noch do.  Was isch mache deet, will er wisse. Un warum isch alles uffschreiwe deet? So schnell, un er kennts gar net lese. Isch soll de Stift wegleesche un misch ganz uffen velosse. Er deets schun rischte. Nur mit dem dabbische Schreiwe soll isch uffheere. Un zwar sefort.  Trinke soll isch un traurisch werre un wehmiedisch un schwer ums Herz soll mers werre.  Awwer isch muss schreiwe. Un isch hab viel Idee-e.