Wie groß isch dann eichentlich en Engel, en richdicher, echder Engel? Sachen jetzt bloos nit, dass des niemand wisse kann, weil jo noch känn Mensch en richdiche Engel gsähne hot. De alde Philp wääß des nämlich ganz genau: un verzehlts ach jedem wus heere will: Sein Engel, der wär genau 183 Sandimeder groß, känner wennicher, awer ach känner mähner. Dehääm isch de ald Philp im e Derfel am Bääwald. Dort loschiert er in zwäa klänne  Stubbe im alde Spritzehaus. So richdich gut gange isch s em eichentlich noch nie in seim Läwe. Schun in de Schul hänn en die annre Kinner gfoppt un ghänselt, weil er ääfäldich war un sich nit hot wehre kinne. Un schbeter, wie er greßer war, do isch er ach bloos rumgschdosse worre. Im Summer hot er als Daachlähner bei de Baure uf em Feld gschafft un hot sich so des bissel Geld verdient, wu er zum Läwe braucht. Un im Winder hot er im Bääwald bei de Holzmächer gholfe. Stark genunk war er jo fer die schwer  Ärwet mit de Axt un mit de Drummsääch. Was er ghäse worre isch, des hot er gemacht, ab un zu als ach noch e bissel mähner. Dann gudmiedich wie er war, hot er sich mäh wie e mol vun seine Kolleche ausnitze losse. Awer sunscht hän die nix vun em wisse welle. Sie hän en sogar als Hutsimbel un Dollbohrer higstellt. Do ischs ach kä Wunner, dass er allää gebliwwe isch. Dann was fer e Frää het mit so emme Kerl zamme läwe welle?  Ach heit, als alder Mann, hot de Philp kaum Umgang mit de annere Leit. Am  liebschde isch er draus im Wald. Mudderseeleallää isch er dort Dach fer Dach unnerwechs, stunnelang. Die Ferscheder sähnen s jo gar nit gärn, dass de Philp so oft im Wald rumschdromere dut. Ah zuerschd hän se jo geglääbt er det schlipfle. Awer do waren se uf em Holzwech. Nä, so was macht de ald Philp doch nit, wu er sich doch sei Läbdach drei un brav an Gsetze un Verordnunge ghalte hot. Bloos wanns uf Weihnachte zu gange isch, do hot er finfe grad soi losse. Johr fer Johr hot er sich do im Bääwald draus en  klänner Christbääm gschlache. Nadierlich hän die Ferschder des ach mitkriecht. Un nadierlich hän se em Philp dodefor ach Johr fer Johr e Brodokoll verbasst. Bis es en doch mol zu dumm worre isch. Vun do a hän se halt gemacht wie wann s es nit sähne deeten. Un de ald Philp hot sich gfräät wie en Schneekeenich weil s en nimmie verwischt hän.  Des isch so lang gut gange, bis an me schääne Dach en neier Ferschder ins Dorf kumme isch. Wie sei Kolleche dem die Gschicht verzehlt hän, do hot er gemäänt, mit  ihm kinnt de Philp die Ferz nit mache. Gsetz bleibt Gsetz un wann ern verwische dut, dann muss er ach bleche. Un de neie Ferschder hot ufgebasst wie en Hechelmacher, wann er de Philp hot in de Wald gäh sähne. So isch s kumme, dass de Philp ä, zwää Dach vor de Weihnachte noch immer kä Bäämel ghatt hot. Un grad in sellem Johr hot er sich so e schänes raus gsucht ghat. Ganz dief im Wald drin isch s gschdanne, in de Neh vum Häälbach.  Am Heiliche Owend isch de Philp in aller Herrgotts Frieh  losmaschiert. Felsefescht hot er geglääbt, dass en an dem Dach de Ferschder nit verwische dut, weil der doch liewer dehääm bei seinre Frää un seine Kinner bleiwe mecht. Un werklich, de Philp isch ugsähne in de Wald naus kumme. Awer ach de Ferschder hots an sellem Dach nit dehääm ghalte. Ach er isch in de Wald naus gange. Awer nit fer de Philp zu verwische. Nä, er hot bloos däne Diere draus ach e Weihnachtsfrääd mache welle, mit Rieweschnitzel un Hää.  Sei Audo hot de Ferschder an re brääde Allee stäh gelosst  un des Fuuder hot er uf de Buckel genumme. Iwer e schmales Pädel wollt er dann zamme mit seim Hund bis zum Fuuderplatz lääfe. Awer uf ä mol hot der Hund gschnuppert, hot geknurrt, un isch ab, so schnell wie dFeierwehr. Sei Herrche hot em gerufe un hot em gepiffe, awer s hot nix genitzt. Erscht nooch re Weil isch er wier redour kumme. Awer Ruh hot er känni gäwe. Nä, er hot den Ferschder als gschdumpt, isch e paar Schritt gerennt un hot dann gewaard un geguckt, ob der ach noochkumme dut. Un so hot er n  immer diefer in de Wald nei gfiert, bis zu dem Platz, wu de Philp sei Bäämel umgemacht ghat hot.  Un was sach ich eich, de Philp war noch do. Uf em kalde Bodde isch er geläche, hot sei Ääche verdreht ghat un hot sich nimmie gerihrt. Un sei Bäämel, des hot er noch fescht in de Hand ghat. De Ferschder isch jo arch verschrocke, wie er den alde Mann hot do lieche sähne. Awer dann hot er doch gemerkt, dass er noch schnaufe dut. Do hot er dabber sei Handy raus gholt, hot beim Rote Kreiz agerufe un de  Sanidäder gemeld, dass de ald Philp halbdot im Wald lieche deet. Ganz genau hot er dann noch Bscheid gsacht, wie se am beschde un am schnellschde zu dem Platz kummen, wu sei Audo steht. Dann hot er sich de Philp uf d Achsel gelaade, hot en den weide Wech bis zu dere brääde Allee rausghutzelt un hot dort uf de Krankewache  gewaard.  Wie sich de Ferschder am negschde Dach nooch em Philp erkundicht hot, do hot er erfahre, dass es den nit ganz so arch verwischt ghat hot wie mer het määne kinne. Un  zwää Dach schbeter, do hot er schun zu em ins Krankehaus gederft. Was määnen ehr, was de Philp fer e Gsicht gemacht hot, wie uf ämol de Ferschder vor seim Bett gstanne isch. Doch der hot bloos zu em gsacht: Na, Philp, du alder Waldmardel, do hoscht noch e mol Glick ghat. Un d Krankeschwester hot do druf gemäänt: Nä, nä, Philp, mit Glick hot des nix zu du ghat. Dank liewer unserm Herrgott, wu der so en guuder Schutzengel gschickt hot. Un seit dem Dach wääß de Philp, dass sein Engel genau 183  Sandimeder groß isch, känner mähner, awer ach känner wennicher. Des hot em jo sein Schutzengel selwer verzehlt, domols im Krankehaus.