24,1 Wurum sin vum Allmächtigen nit Ziit vorbhalte, un (a) (b) wurum aluege, de nen kennen, sini Däg nit? 24,2 Di Gottlosen (a) verrücken de Grenzen, rauben de Herde un weiden sie. 24,3 Sie tribä d Esel dr Waise wäg un nähmä des Rind dr Witwe zum Pfande. 24,4 Sie schtoße de Ärm vum Wäg, un de Elenden im Land meße sich verkriechen. 24,5 Lueg, sie sin we Wildesel: in dr Wüschte go sie a ihr Gschafftes un sueche Ässä in dr Einöde, als Ässä fir ihri Kinda. 24,6 Sie ernten vum Nacht uf däm Acka un hebed Nohchlese im Wiberg vum Gottlosen. 24,7 Sie liege in dr Nacht nackt ohni Gwand (Häß) un hän keini Decke im Froscht. 24,8 Sie triefen vum Rägä in d Bergen; sie meße sich a de Felse üsgwetsche, wel sie sunscht keini Zueflucht hän. 24,9 Ma rißt des Waisenkind vu dr Mutterbrust un nimmt d Säugling dr Ärm zum Pfande. 24,10 (a) Nackt go sie einher ohni Kleida, un hungrig schleipfe sie Garben. 24,11 Gleich in d Gärten pressen sie El, sie träte de Kelter un lied doch Durscht. (a) 24,12 Fern dr Schtadt jommere Sterbende, un de Seele dr Säuglinge brellt. Doch Gott achtet nit druf!