«S volch süüfzget under de schtüüre. Wänn sonen chliine bürger chunt und schtundig wett, brüeled en d hèren und oberen aa: ‹Nüüt isch! Zall!› Debii zaled di riichschten am wenigschte. Wän en chliiverdiener jameret, faared s en aa: ‹Jede mues zale! mììr au!› Wän e ledigs mäitli mit eme chind chunt cho briegge, häisst s: ‹Hau ab!› Wil bi dère ja sowisoo nüüt z holen isch. Defüür schpändiert d regierig em volch broot und schpììl, das es nöd mèrkt, wie  s uus­ggnaa wììrt und das es jaa nie uf d idee chunt, s wett mitregiere. Di mächtige leered nie nüüt us irne fèèler, wil s hoochmuetsgüggel sind und mäined, si wüssid ales - und daas eerschna besser. Si lönd iri mènètscher frei schalten und walte, - und lönd sich vo dènen um de finger wickle. S ggwööndlich volch isch ine schnùùrz, und di meebessere chönd mache, was s wänd. Si erwaarted vo de bürger blos, das s muul hebed, das s ne wilig folged und das s braav schtüüre zaled.»  «Wohèèr häsch daas  wider?» frööget d Täitäi, won am bode liit, uf em buuch, en krimi vom Simnõ  1  list und wider grausam schlootet; nöierdings sind s nüme d Maarlboro, s sind di tüne lange bruune Dümõ, won ere der Ääschme töörff füür gèè - au nöierdings.  Der Ääschme lueget mit müe linggs übere zu siim schatz - mit müe, wil er über d nacht e halscheeri iigfange hät. Oder ischias, oder susch öppis chäibs. Uf jede fall tuet s em wee, wän er siin chopf wott linggs übere trüle. «Daas hät de  Sawonaroola de floräntiiner prediget um 1500», säid er.  «Drum wèèred s en au verbränt haa», macht d Täitäi unen­ufe, «das töönt ja fasch wie hüt. Hei: aber mènètscher hät s doo nanig ggèè!»  «Ich ha s scho chli uf hüt aapasst, aber nöd fescht. Grosso modo schtimt s aber, oder?»  «Dììr gfalt die schtell blos so guet, wil d au mäinsch, müesisch zvil schtüüre zale.»  «Muen i au», prodäschtiert der Ääschme.  I sinere loonklass isch er ja nöd schlächt draa, tänkt d Täitäi, schwígt aber. Sii  inträssiert ires gält nööd. Wän ire vermögesverwalter chunt, underschriibt si amigs sini abrächnig und d schtüürerchlèèrig ooni naazluege und wott sich di äinzelne pöschten nie la erchlèère. «Si mached das scho rächt», winkt si amig ab.  «Si müend doch wüsse, wivil gält Si händ!»