Isch mach misch widder uff de Weesch. Vor moim Haus liggen siwwe Ster Holz, bleiwen se halt weider ligge. Die aschtische Kiefre genauso wie die schweflische Robinie. Die Rotääschebriggel hänn sisch schunn ganz vollgsoo vum Rege. Uff de Birke die Pilze sinn so groß wie ä Kinnerhand. Des Holz hot arg  gelitte. Des geht mer noch kabutt. Wenn isch des jetzt net ball klä mach un ins Truckene bring, war die ganz Schinnerei im ledschde Winter umsunnscht. Isch glaab als, isch schmeiß denn Ofe naus un häng de Heizkerper widder hi. Des is doch allä gar net ze schaffe. Wer bin isch dann eischentlisch, dass isch misch do in meiner mickrische Freizeit krumm un bucklisch schaff? Un wer bin isch eischentlisch, dass isch wege jedem Forz Hilf brauch? Des wolle mer doch emol sehe. Der Spalter is jo a bloß ä Maschin, halt  schwer un uschierisch. Awwer so än Mann macht jo a nix anneres, wie des Ding ze packe un ze schiewe. Des wolle mer doch jetzt emol genau wisse. Isch kanns eisch glei saache: Isch hab so än Zorn khatt, isch hab den Spalter genumme, hawn leischt gekippt, mitm ganze Kerper gschowe un mitm reschte Fuß alsemol nochs Rad gedreht. Isch war so entschlosse  es war bletzlisch gar kä großes Problem mehr. Sogar ä klännie Stuf hot misch nimmie uffhalte kenne. Wie er dann an seim neie Blatz gstanne hot, war isch so  stolt, isch hab immer widder higugge misse, bis isch nooch un nooch widder ruisch hab schnaufe kenne. Isch hab des glowische Ding dohi gebrocht  isch habs gschafft. Des war ä Gfihl, wie wann isch vor nix Schwerem im Lewe mehr Angscht hawwe misst un  wie wann isch gar net allä gewesst wär. Do war was bei mer un des war schä un des war nimmie Wut un nimmie Zorn un de ganze Fruscht un Ärscher war wie weggebloose...