Vor drey Johr hämma ämol fir ä paar Mark fuffzig (ja, ich weiß, 's gitt kei Mark meh...) ä Pfirschichbaimli kauft. 's letscht Johr het's so viehmäßig d'Kräuselkrankheit g'ha, dass ma glaubt hänn, 's wird hii gehn.  Aber des Johr isch's so güät g'wachse unn het bliäjt, als wott's  des lätze letscht Johr widder güät mache... Unn was hänge jetzt do Pfirschich druff! Ibber hundertfuffzig hab ich zehlt! Die sinn so schwer worre, dass ma d'Äscht hänn stibbere miän ('s isch sogar einer abbroche, er wachst aber widder, nochdem ma 'ne widder anbunde hänn...)       Unn die Pfirschich! Gääl, groß, saftig unn einmalig lecker!! Wie kaufti üss Italie! Nur leider werre sie jetzt alli uff's Mol reif, so daß ich am Samschdig schun fünf Gläser Pfirschichschnitz iig'kocht hab! So hänn wenigschtens minni Schätzli au noch ebbis devun, wenn  sie nägschd Woch widder heim kumme!    Was isch ä eigener Garde scheen, strahlt  De Bischemer