6,17 Denn Herodes, het üsgsandt un Johannes gfange ne lo un ins Gfängnis (Loch) gworfe wägä dr Herodias, däm Wieb vu sinem Brueda Philippus; denn na het sie ghirotet. 6,18 Johannes het nämlich zuem Herodes gsait: (a) (b) S isch nit recht, daß dü des Wieb vu dinem Brueda hesch. 6,19 Herodias aba het den vufolgt un welle nen umbringe un hets nit kenne. 6,20 Denn Herodes het sich vor Johannes gfirchtet, wel la gwißt het, daß sa ä fromme un heilige Ma war, un het den in Gwahrsam glo; un wenn nan ghärt het, isch scha arg uruehig wore; doch ghärt het dan gern. 6,21 Un s isch ä Dag ku, als dr Herodes a sinem Geburtsdag ä Fescht ge het fir sine Große un d Oberschte un d Vornehmschte vu Galiläa. 6,22 Do kummt de Tochta vun d Herodias ine un tanzt un s gfalt däm Herodes un däne, de mit am Tisch gsäße sin. Do sait d Kenig zue däm Maidle: Bitt vu ma(mir), was dü willsch, i(ich) will dir's ge. 6,23 Un na schwert ihre mit Eid: Was dü vu ma(mir) bittsch, will i(ich) dir´s ge, (a) bis zue d Helfti vu minem Kenigrich. 6,24 Un sie isch üsä gange un frogt ihri Muetter: Was soll nen bitte? De sait: D Kopf vum Johannes. 6,25 Do goht sie gli zue nem ine, bittet den un sait: I(Ich) will, daß dü ma(mir), etze gli uf ner Schale, d Kopf vum Johannes gisch. 6,26 Un d Kenig isch arg drürig wore. Doch wege sinem Eid un däne, de mit am Disch gsäße sin, het da sie nit welle zruckwiese. 6,27 Un gli het dr Kenig d Henka hi gschickt un bfehl geh, d Kopf vum Johannes herzbringe. Der got hi un köpft den im Gfängnis (Loch) 6,28 un bringt si Kopf her uf nare Schale un hets däm Maidle ge, un s Maidle hets sinere Muetter ge. 6,29 Un als des sini Jinger ghärt hän, sin sie kumme un nähmä si Leichnam un hän nen in ä Grab glegt.