Näi. Aber ob me wott oder nööd, me macht s halt gliich. Gschribne dialäkt wììrt literatuur, öb me  wott oder nööd. Mer händ i de schuel ggleert, das en uufsatz mues en uufbou haa, das me sätz söll underschidlich konschtruiere, das me wörter nöd widerholt im gliiche satz usw.    Dänn han i theoreeteschi büecher über s züritüütsch gschribe, und daa isch halt s äint und s ander hangeplibe. Zum biischpììl finded Si wundersälten es partizip prèèsens, wil s es äigetli uf züritüütsch nöd git. Au miid i en huuffe nöii wörter, wo mer us em schrifttüütsche vertleent händ, z. b. obwol, trotzdèm, tschüss, beuurtäile usw. Uf der andere siite bring i au kä wörter wie zäntume oder barile, wil s niemert me verschtaat. Aber au soo han i müe, wil hüt di junge vil wörter nüme käned, won ììch na bruuche. Ich bin eben au nüme de jüngscht. Das git vilicht mängmaal echli en altmoodische toon für jungi oore.    Über en dialäkttägscht uurtäilt me hüt mäischtens nach de gramatik: schriibt er suuber oder macht er fèèler? Das isch z äng. Di verbintlich züritüütschgramatik isch fasch  hundert jaar alt; d schpraach hät sich ggänderet i dère ziit, und si änderet sich wiiter. Natüürli halt mi a pschtimti regle, wo mer sälber gsetzt ha. Aber e schpraach isch öppis läbigs. Daa gib i mängmaal naa.