Wo ds  Chöchi gseh het, wie si mit ihm der 148 dür us gfahre sy, het's e Gruse-n-und e-n-Angscht übercho und gjammeret, das bringi de Unglück. Es isch der Herr Landorfer ga sueche, - es het nämlech no gar nid gwüßt, daß är gschosse het - für ihm di Moritat vo de Lächelüt ga z'brichte. Aber Hus uf, Hus ab, Türe-n-y, Türe-n-us, isch niene kei Herr Landorfer gsi z'finde. Der Gutschner het o müeße sueche. Vom Eschterig bis i Chäller hei si gsuecht, i allne-n-Egge, und niene het me ne gfunde. »Dä het allwäg ds Päch gä, währeddäm mir mit däm Franzos hei z'tüe gha,« meint der Gutschner. »Ja warum nid gar,« seit ds Chöchi, »für was sött jitz dä ds Päch gä? Dä het ja nüt z'förchte.« - »Nüt z'förchte! Öppe schier het dä z'förchte,« belehrt der Gutschner ds Chöchi, »er het ja dä Husar gschosse.« - »Eh du bisch nid gschyd, gang mer awäg!« - »Gwüß, gwüß, Mareili, i ha's ja gseh, u das isch verbotte, we me nid bim Milidär isch.« - »Eh, eh, eh, aber nei.« Das arm Chöcheli het schier d'Schprach verlore vor Chlupf. Aber der Johann het ihm betüüret, es syg e so gange, wie-n-er sägi, er well ihm's grad am Gwehr zeige. Und du sy si du z'säme-n-i d'Schtube-n-use, und der Johann het am Gwehr vordemonschtriert, wie's gange syg. »Eh der Tüüner, häb Sorg, daß es nid losgeit,« angschtet ds Mareili, »aber säg, was sölle mer jitz mache, 149 wenn er furt isch u mir allei da?« - »Eh bah,« meint der Gutschner, »so syg er. Emel afe-n-e chly guet ha wei mer jitz. Dä lat si de scho wieder zueche, häb nid Chummer.« »We me nume wüßt, wo-n-er isch!« jammeret ds Chöchi. Aber der Johann het gmeint, es syg ja gschyder, me wüssi's nid, süscht, we's de uschäm u si ne de chäme cho sueche, so müeßt me ne no verrate. Das nahdischt wetti's de nid, het ds Mareili betüüret.