Im Nidersimetal gits es Monetsblatt, der Talchrämer. Dert drinne isch iinisch e Grusel-Gschicht veröffentlecht worde, u drunder hets ghiisse, wär o settegi Gschichte kenni, söll ihne das doch z wüsse tue. Also bin i a myni Schrybmaschine gsässe u ha di erschti Gschicht gschribe. Die vom Simehund. Prompt isch si ddruckt worde, u es het o grad es paar Reaktione ggä. I ha Briefe u Charte übercho, ja sogar Telefon, us em ganze Tal, i söll doch iinisch bi ihne verbycho, si möchte mir o so ne Gschicht verzelle.  Es sy geng wi meh worde, u im Talchrämer sy während  zwü Jahre öppe dryssg Gschichte erschine. Es het Lüt ggä, wo mer gsiit hii, si hiige das Blettli vorhär nume nid aagluegt, u sider dass die Gschichte da drinne chömi, möge si chuum gwarte, bis ds nächschte Blettli im Briefchaschte ligi.  O wen i a ne Altersnamittag bi ga vorläse, sy mer ume es paar Gschichte verzellt worde. Tiilwys sogar vo Lüt, wo das sälber erläbt hii. Jedes Mal han i gstuunet, wi naach dene das Erläbte isch ggange. Ganz ufgregt hii si mer albe bbrichtet u geng ume gsiit: "Gäll, du  tuesch mi nid uslache!" Es hets sogar ggä, dass Lüt Träne i den Uuge hii gha.  Ganz sicher lachen i nid über settigi Sache. U zum Glück isch es ja jedem frei gstellt, di überliferete Gschichte z gluube, oder äbe nid.  E.K.