D'Mohnbluemefrau schwätzt  vil. D'Evi mag nit rede. Zue vil het si sich in de letschte Johre s'Muul fusslig babbelt, het bettelt, het bittelt, het briält, het gschumpfe un gjomert in de letschte Johre.  Statt mit ere Kontakt uffznämme, studiirt d'Evi diä Frau, duet si wiä ä Buech läse. S'Schnurrbärtli heißt: Schlechti Auge oder zittrigi Hand, wu kei Pinzette meh hebe kann. Graui kurzi Hoor, wu fludrig abstehn, heiße: Ä eifacher Schnitt duet'ses au zum Schaffe. Ä zartbitterschokladigs Lache, alli paar Minutte russglacht, heißt  wohl: Eifachs Läbe, aber z'friede. Ei Fueß vun de Mohnbluemefrau luegt unter de Bettdecki vor, wiä ä blauroter doter Fisch, krankhaft glänzig un schuppig. Was liest mer do druss? D'Evi drillt sich weg. "Ich hab nur noch kranki Litt um mich," schiäßt's ere ins Herz.