Im Zäntrum schteit e Gschicht über Gaschtfründschaft. Miir drei hei ei Taag, wos het gschüttet wi us Chüble, unger emene Hustach Schäärme gsuecht. E Frou, wo useluegt, winkt is iche. Mir törffe d Chleider wächsle, trotzdäm das mer aus nass u dräckig mache, u nächäär heisst men is zuechehocke, es git Zmittag. Wiu mer grad zun ere settige blööde Zit si zuecheplampet, han i dr Gaschtgäberen öppis wöuue zalen u ha i mim miggerigen Italiänisch insischtiert, bis si mer mit  äärnschtem Gsicht het gseit: Junge Maa, wes daa öppis z zale git, sägen ii daas u nid Diir! Vier Briefe han i uf das Schtübli überchoo. Eine vo Waabere mit emene Glückwunsch für en Iischtiig u emene Dank für di gueti Gschicht. Eine vo Bäärn, wo mer ds Möösch het putzt, wiu i eso tumm u weeni gschpürig uf dä Liebesdienscht ha reagiert. Eine vo Langetu, wo sech dr Schriber wäge mire Gschicht a eigeti Sardiinien-Erläbnis het psunne, u eine vo Ooschtermundige,wo phoutet, mi Aart z schribe «liest sich leicht» u wo dr  Schriber verzeut, er heig z Oschtöiropa en äänlechi Gaschtfründschaft erläbt. Mit miren Aart z schribe bin i über au di Jaar nid bi aune glich guet aachoo u ha dr Eerger derwägen o z läsen überchoo. Gschetzt han i aber geng, was mer d Läser u Läsere hei gschribe, o we si nid gliicher Meinig si gsii win iig. I ha öppen einisch nid hinger em Bäärg ghaa mit mire Meinig.