47,18 Als des Johr um war, kumme sie zue nem im zweite Johr un sage zue nem: Mir wen unserm Herrn nit vuberge, daß nit nur alles Geld, sundern au alli Viecha hi sin fir unseren Herrn, un isch nigs me ibrig vor unserm Herrn als nur unseri Leiba (Ranze) un unsa Feld. 47,19 Wurum losch dü uns(us) vor dir schterbe un unsa Feld? Kaufe uns(us) un unsa Land fir Brot, daß ma(mir) un unsa Land leibeigeni sin däm Pharao; gib uns(us) Korn als Saat, daß ma(mir) läbä un nit schterbe un Felda nit wescht wäre. 47,20 So kauft Josef däm Pharao des ganze Ägypte. Denn de Ägypter vukaufe alles jeda si Acka, wel de Hungasnot schwer uf ne liet. Un so wird des Land däm Pharao z eige. 47,21 Un na(er) macht des Volk zue leibeigene vu einem End Ägypte bis ans andere. 47,22 Üsgnumme (a) (b) (c) (d) des Feld vu d Prieschter, des kauft er nit; denn`s war vum Pharao fir de Prieschter vorge, daß sie ässä solle vum Landadeil, de na(er) ne ge het. Drum derfe sie ihr Feld nit vukaufe.