In de Neehdi vue mr, do leijt ainer, zerschd habb-i gmaind, är isch e wing dugselmusig. I habb-ne e wing schdudiert. Nai,  e Schiibiddel isch är kainer, nai er isch ainer, wu hoffärdig isch . Druggt dezue noch e Britsch hii un isch muedrig. Will mr umenander verzeehlt hätt, vorleschd Johr hätt sinni Sort e Dämpfer kriegt. Domols isch iweral rumposaunt worre, d'Zimtschdern seie uff aimol alli zamme giftig, wäggem Zimt. Au dess Johr hett bis jetzt noch niemes noch einem vue dänni glangt, wahrschiints wägge däm. Ains isch jo wohr, mir welle jo nit glich gässe wärre, awer bis noch Oschdere halt do hinne warde, bis mr gschrumpft  sinn un muffig schmegge, dess welle mir halt au nit. Amend wärre au dess Johr d'Räschdli widdr dusse in de See gläärd, wu d'Entli schwimme.  Hit isch diä Blächbix, wu mir drinn sinn, uss-em hinderschde Eckli vuem Schlofzimmer gholt worre, do schdeht sie jezd in de Schdubb middelt uff-em Sofadischli, e Kranz uss Dannezwigli, mid vier Kerze owwedruff, schdeht denäwe.  Ains noch-em andre vue uns wurd russghowe un uff e Schbitzedeckli glegt. Schbeeder, drwilschd gsunge wurd un Kerze bränne, do langt so e  Mänschehand noch mr. S schwant mr ebbis. Sie nimmt mich zwische Fingr un ebbr said zue mir, zue mir ellainig:  Oh, e Schbringerle! Dess simmer d'Liäbschdi.  Oh, jegerlisnai, där, wu so glischdrig isch, där maind jo mich!  In sinnre ander Hand hebt där e breids Glas, dodrinn schbrudelts, mid e wing Schuum.  Är dungt mich do nii, s bizzeld, mir wurds schwindlig, Är schiiebt mi in sinnen Mund. Ich hab e bissili Schiß, firchd schbitzigi Zähn. Oh lätz nai, nix isch, bin jo uffgwaichd,  vergeh uff sinnrer Zung.  Oh jemine, dess isch-es gsin, s Läwe vue mr, s Läwe vue mir Rosi Schbringerle.    Brigitte Neidig