S Wort Dialäkt kunnt üs em Altgriächische διαλεκτός /dialektós/ (Unterredig; d Art, wiä mer redet) vum Verb διαλέγεσθαι (sich unterhalte). Im Altgriächische hets johrhundertilang kei Standardsproch gha, d Dialäkt sin gegesittig verständlig gsii un hän sich hauptsächlig dur Luut (Phonetik) unterschiide. E Dialäkt het alliwiil ei oder mehreri anderi Dialäkt us eme Sprochsyschtem näbe sich, aber nit unbedingt e Standardsproch. Des zeige s Altgriächisch bis ins 4. Johrhundert v.Chr. oder diä ditsche Dialäkt bis ins 16. Johrhundert - sälli hän Latiinisch as gemeinsami Standardsproch miäße verwände, wels kei ditschi Gmeinsproch gä het. Des gits au hit no, so z. B. im Kurdische, wus drei Großdialäkt het, aber kei gmeinsami Standardsproch.  Im Ditsche isch s Wort Dialekt zum erschte Mol 1634 belegt. Des Främdwort wird vu dr Dialäktsprächer esälber fir d eige Sproch verwändet. S Wort Mundart isch 1640 zum erschte Mol ufdrätte un isch - näbem Wort Dialäkt - hit im Hochditsche gängig.  E Deil Autore verwände s Wort Dialäkt un Mundart synonym (in der giche Bedittig), fir anderi isch Mundart e Spiilart vum e Dialäkt - do wird also Dialäkt in verschiidini Mundarte untergliideret.