Scho vier Johrhundert, so lang i do schtand,  drääg i d' Lüt duure-n-und z'ruck in ihr Land.  Generatione in alle Schtuufe -  vom Kind bis ins biblischi Alter uufe:  'S Eind e Schtüggli - 's Ander  e Schtugg -  bis zum letschte Gang über d' Brugg.  Sorglos hän d' Bürger miim Brüggli verdraut -  het me nit d' Pfiiler us Felseschtei baut ?  Unwätter und Grieg - urg'waltigi Woge,  si hen mi verschont - si sin wiiterzoge:  denn de heiligi Nepomuk  het g'schützt und behüetet si Brugg;  und 's G'schtell isch us guetem schwarzwälder Holz. -  Uf ihri Rhiibrugg sin d' Säckinger schtolz !  Me duet mi vo beide Site beschtuune,  cha loose, wie d' Fluete  ruusche und ruune.  I gilt as en sältene Schmugg -  wo git's uf de Wält so-n-e Brugg ?  Mi Ziegeldächli git Schärme-n-und Schutz,  drum sin au die Lüt so närrsch ab miim Butz !  Vom G'länder uus d' Umgäbig betrachte -  in aller Gmüetsrueh uf's Wälleschpiel achte -  wäm goht's nit durch's Härz wie-n-en Rugg:  Mer wäre doch arm ohni d' Brugg.  Mer sin uf de hölzerne Brugg  als Chinder scho duure-n-und z'rugg.  'S isch hüt no-n-e Freud, under's Dächli  z'schlupfe - '  's wär e Sünd, d' Säckinger Brugg z'verschupfe !  Si chnüpft sit jehär e fründliches Band  zwüsche zwei Völkli bis wit über's Land.