Gad a dr Chrüüzig zueche, wos vu dr Poschtschtraass i ds Äschpe gaat, isch ja d Bäsi Betty diheimed, wo dr Vetter Bresi schu ä Huuffe Jahr überläbt hätt. Und wisewii, im Huus überänne, wont ds Fridi, ä früenerigs  Gschpili vu miner Gotte, und isch umso zeecher, je weniger as öpper cha phaupte, es heig irgend ämal au nu ä einzigs Grämmli gfeistet. Ännedraa aber schtaat Pfrä Lantjeger Schnider uf dr Zine und gitt em Hans Aaleitig, wie gnau aser um ds Fiselbettli umme söl haggele - aber dr Peter Speich näbezueche hätt natüürli einewäg das wüchsiger Gmües. Vu ds Toggter Bluemers Huus uf diser Siite gchöri Klaviertüü, und daasmal ischs sicher kä Schüeler, wo das eerscht Schtüggli üebt - nänei, das mos Pfrä Toggter sälber sii:  allwäg Schopäng, tänggi - und lauffe wiiter. Nuch es par Wuche drvoor isch rächterhand ä schtramme Pangsionäär drob gsii, dr Gartezuu aazmale: «Junge Maa!» hätter mer uf Püntnerisch zuegerüeft, «jetz kunt dr Ernscht des Lebens!» Aber schu churz drnaa hätts gheisse, dr Schüll sig plötzli gschtorbe, und drum isch etz ds Murers Berti ganz älei i ds Cafliische Huus. Vu usse ine aber chunt eine im Schturmschritt ufmi zue, woni weiss, aser achzgi schu lang verjahret hätt: dr Milimeeter, wemenem seit, wil er  erschtens psunders churz ggraate isch und zweitens umso lenger dr Pruef vum Geometer gchaa hätt.