Der Ätti seit:  Er het der Pfnüsel! Seig doch nit so närsch!  Hüst, Laubi, Merz! ­ und loß die Tote go,  sie tüen der nüt meh! ­ Je, was hani gseit?  Vo Basel, aß es au e mol verfallt. ­  Und goht in langer Zit e Wandersma  ne halbi Stund, e Stund wit dra verbei,  se luegt er dure, lit ke Nebel druf,  und seit si'm Kamerad, wo mittem goht:  « Lueg, dört isch Basel gstande! Selle Turn  seig d'Peterschilche gsi, 's isch schad derfür! »