Eigentlich wär ihre Name Christine gsi, aber es hei ihm alli nume Stini gseit. Eigentlich isch das schad für dä schön Name und wenn Stini öppis het müesse unterschribe, de het äs mit ganz fiine und exakte Buechstabe der ganz Name uf ds Papier gschribe, grad so wie äs das vor vilne, vilne Jahr i der Schuel glehrt het. Und wen Stini  si Name het müesse uf e Gschrift setze, de si i sine Gedanke, die längscht vergangene Jahr us der Jugedzyt wach worde und über das alte Gsicht, wo vo vilne Sorge u Nöt zeichnet isch gsi, isch für-n-e Momänt es Lächle gfahre, e hälle Schimmer, wo het la ahne, dass o Stini einisch es fröhlichs, gar hübsches u freins Meitschi isch gsi, e häll lüchtende Stärn i mängem verliebte Buebetroum. Und mängisch, wenn öpper ihn's dernah gfragt het, de het Christine us dere Zyt, us sine Meitschijahr erzellt. Und während em  erzelle, während em Erinnere a die alti Zyt, heit d'Ouge vo dere guete Frou e eigete Glanz übercho, ja hei afa strahle wie d'Ouge von däm hübsche Meitschi, wo Stini isch gsi.