2,18 Un Gott dr HERR sait: S isch nit guet, (a) daß d Mensch älleinig isch; i(ich) will lem ä Ghilfin mache, de um en isch. 2,19 Un Gott dr HERR macht uns(us) Dreck alli Dierle uf fem Feld un alli Vegel under rem Himmel un het si zum Mensch brocht, daß sa säh däht, we na sie bnenne däht; denn we d Mensch jedes Dierle nenne däht, so soll s heiße. 2,20 Un d Mensch het alle Viecha un Vogel under rem Himmel jedem un Dierli uf fem Feld si Name ge; aba fir d Mensch war kei Ghilfin gfunde, de um nen wär. 2,21 Do losst Gott dr HERR ä defe Schlof uf d Mensch flege, un na schloft i. Un na(er) nimmt ä Rippe un schleßt de Schtell mit Fleisch zue. 2,22 Un Gott dr HERR bäut ä Wib uns(us) d Rippe, de na vum Mensch gnuh het, un firt sie zue nem. 2,23 Do sait d Mensch: Des isch doch Bai vu minem Bai un Fleisch vu minem Fleisch; ma soll sie Männin heiße, wel sie vum Ma gnumme isch.  2,24 Drum wird ä Ma si Vada (Babbe) un si Muetter vulosse un sinem Wible ahänge, un de wäche si we ei Fleisch. (a) (b) (c) 2,25 Un sie ware beidi nackt, d Mensch un si Wib, un hän sich nit gschämt.