Aber etz schtelled  Si sich ämal das Umgekehrt vor: Hüttigstags wüür würggli irgend ä Mussolini umchuu - und d Ziitig wüürs verschlaaffe. Di gliiche Lüüt, wo sust wäget überiifrige Schurnalischte lamentiered, wüüred dä natüürli äm reessischte uusrüeffe, was das für laami Sögg siged. Einewääg wirt ja mee über daas gschumpfe, wo d Ziitig äwäg luu heig, as über das, wo si pracht hätt: «Die schöne Rede von XY haben Sie wieder mit keinem Wort erwähnt», heissts dä i dr Regglämaziuu. Und wil ja wäärli fascht all Aaschprache, wo üseri  Ixxüppsilööndler irgendwo abeläsed, psunderbar schüü sind, gitts ä ganze Ratteschwanz vu Underlassigssünde, wo ä dr Ziitig aagchriidet wärded. «Ausgerechnet das Wichtigste haben Sie wieder weggelassen», meined enttüüschti Iiisänder au bi anderem - und es chunt gwööndli gar nüd schpeziell druf aa, was asmer gschtriche händ: Gad das wäär dä ebä immer das Wichtigischt gsii. Au über das etzig Wuchenänd, wo wider all Hundsverlochete gliichzitig sind, wirts wider äsoo usechuu: Jede Hund wirt ds Gfüül haa, er  chäm natüürli i dr Ziitig z churz mit siim Loch, und schu wirt wider pulle we näärrsch. Aber Hünd, wo bälled, de biissed ja drfüür nüd. Was sägedsi: Das schtimmi gar nüd? Natüürli schtimmts! Schliessli schtaats ja i dr Ziitig - und was i dr Ziitig schtaat, schtimmt. Oder wäns nüd ganz schtimmt, dä riimts wenigschtens: