44,18 Do kunnt Juda zue nem un sait: Mi Herr, loß di Knecht ä Wort schwätze vor d Ohre vu minem Herrn, un di Zorn (Wuet) entbrenn nit iba di Knecht, denn dü bisch we dr Pharao. 44,19 Mi Herr het gfrogt sini Knecht un gsait: Hän ihr noh ä Vada (Babbe) odr Brueda? 44,20 Do antwortete ma(mir): Mir hän ä Vada (Babbe), der isch alt, un ä junges Bebli, in sinem Altr, un si Brueda isch dot, un na(er) isch ällei ibrigbliebe vu sinere Muetter, un si Vada (Babbe) het nen leb(lieb). 44,21 Do saisch dü zue dine Knecht: Hole nen rab zue ma(mir), i(ich) will nem Gnade erwiese. 44,22 Mir aba antwortete minem Herrn: Des Bebli ka si Vada (Babbe) nit vulo; wenn na(er) nen vuloßt, wird da schterbe. 44,23 Do (a) (b) saisch dü zue dine Knecht: Wenn aicha jingschte Brueda nit mit äich herkummt, solle ihr mi Gsicht(Visasch) nimi säh. 44,24 Do zen ma(mir) nuf zue dinem Knecht, minem Vada (Babbe), un sage nem vu minem Herrn. 44,25 Do sait unsa Vada (Babbe): Zehn wieda hi un kaufe uns(us) ä weng Korn (Getreide). 44,26 Mir aba sage: Mir kenne nit nabzeh; nur wenn unsa jingschte Brueda mit uns(us) isch, wen ma(mir) nabzeh; denn ma(mir) derfe vum Ma d Visasch (s Gsicht) nit säh, wenn unsa jingschte Brueda nit mit uns(us) isch. 44,27 Do sait di Knecht, mi Vada (Babbe), zue uns(us): Ihr wißt, daß ma(mir) mi Wieb zwei Buebä uf d Welt brocht het; 44,28 eina goht vu ma(mir), un (a) i(ich) moeß ma(mir) sage: Er isch vurisse. Un i(ich) hab nen nit gsähne bisher. 44,29 Wen (a) ihr dän au vu ma(mir) nähmä un widafahrt nem ä Unfall, so den ihr mini graue Hoor mit Jamma abe zue d Dote bringe. 44,30 Etze, wenn i(ich) heimkumm zue dinem Knecht, minem Vada (Babbe), un des Bebli wär nit mit uns(us), an däm ma(er) mit ganza Seele hängt, 44,31 so wird's gschähe, daß sa(er) schtirbt, wenn na(er) sieht, daß des Bebli nit do isch. So däte ma(mir), dini Knecht, de graue Hoor vu dinem Knecht, unsarem Vada (Babbe), mit Herzeleid abe zue d Dote bringe. 44,32 Denn i(ich), di Knecht, (a) bi Bürge wore fir des Bebli vor minem Vada (Babbe) un ha gsait: Bring i(ich) nen dir nit wieda, so will i(ich) mi Läbä lang de Schuld trage(schleipfe). 44,33 Drum loß di Knecht do bliebe an Schtatt vum Bebli als Sklave vu minem Herrn un des Bebli mit sinene Breda nufzeh. 44,34 Denn we soll i(ich) nufzeh zue minem Vada (Babbe), wenn des Bebli nit mit ma(mir) isch? Ich kennt d Jamma nit aluege, der iba mi Vada (Babbe) kumme wird.