Eis isch klar: Mir mönd i dener Sach d Zürcher mache luu. I dr letschte Nummere vum Heftli «SchweizerDeutsch» isch zwar wagger gweiblet worde für daas, wo da i das zürcherisch Schuel­gsetz söl ine pflüümlet wärde. Aber öbs a dr Limmet unde deer nüü Paragraaf vierezwänzg etz würggli bruuchi, da redt üüsereis gschiider nüd drii - au mir händs ja uf dr Latte, wän di Usshiesige meined, si mösed üs für zum Abschtimme chu driirede. Abgsee dadrvuu söl vu üüs us ä Zürcher rede, wener will, nu lieber nüd z viil.  Schrifttüütsch schtöört nüd reesser as Mundart; was schtöört, isch nu ä luuti Gelle («Zürischnure» törf mä nüd schriibe, sust chunt mä zletscht äm Änd nuch vor d Rassismuskomissiuu).