Sag bloß, du läbsch au noch!?, hab i ghört uf em Bahnsteig, wo mr einer über de Weg dappt isch, wo n i schu sitter Johre nimmi gsähne ghet hab. Verschrecksch halt schu n ä weng, ab so n ere Begrüßung, aber losch dr nix aamerke un frogsch zruck, wie goht s au dir un was macht d Familie, d Frau, d Kinder, d Ärwet. Ich hab schu lang ke Ärwet meh, d Frau isch mr devun, d Kinder het si mit, s isch grad räächt, des sin liedrigi Kaibe. Schlage halt de Muetter nooch!. Ob ich au arbeitslos wär. Nei, ich nit, Gott sei Dank. Jo, des dääd bi mir au noch kumme, het r verkündet, gnau so wie d Krankheite, er wär aafange numme noch bim Dokter. Was ich für Krankheite hätt. So viel i weiß, bin i gsund - i hoff s wenigschtens, hab i schnell iigschränkt, wil i schu ä schlächt s Gwisse ghet hab, dass ich gsund bin un er nit - un ganz sicher isch mr sich jo bi so ebbis nie nit - des kannsch nit wisse, het r gmeint, als könnt r mini Gedanke läse un mir isches unheimlig wore, des kannsch nit wisse, ob de wirkli gsund bisch, ich bin au gsund zum Doktor in d Praxis nii un krank widder russkumme. Ob mi Frau noch bi mr wär un d Kinder. Jetz isch mir s uuliidig wore un i hab mi wie de Deifel devungschtohle, i müeßt uf de Zug, hab mi rumdrillt, bin in mi Abteil gjäschtet, uf miner reserviert Platz ghuckt un habä Zittig gschnappt, wo nebe mir uf em leere Sitz glege isch. Bim erschte Umblättere schpickl i numme für de Bruchteil vun ere Sekund über de Zittigrand äweg un lueg in d Auge vun ere frühere Noochberi vun mir. Wie lang isch s her, dass i nix meh vun ere ghört hab? Sellemols ä jungi, buschperi Frau, wo nit numme einem Kerli de Kopf verdraiht het, un allewiil vögeliswohl isch ere s gsin, gern glacht het si un gsunge. Alli hen si welle debii han, bi jedem Geburtstag, bi jedem Fescht. Mensch Sigrid, hab i gruefe un gmerkt, wie mr s Herz bumberet, denn i bin au arg gern nebere gsesse, hab mi vun ihrem Lache aastecke lehn un mich nit könne satt sähne ab dem lebendige, bluemefrische Gsiecht. Des isch jetz alt un müed wore gsin un mr het gmerkt, dass es Läbe vieli, vieli Gschichte draniigschriebe het. Numme d Auge hen noch d selb Wärmi un Schönheit usgschtrahlt. Sigrid, dass i dich triff, wie goht s dr denn? Verzehl!