"Wa'mer jetz nit me'm Frinsele aanfange, jonn ich kapott!" keuch et Lucie un setz sich hinger ene decke Stein. Se nemmp sich jet ze käue us dem Rucksack und fängk tirek et Fodere aan. Et Nora jeit wigger. Dä Stein es ze klein, för dat Sauwedder e bessje afzehalde. Däm Lucie jeit et flöck besser. It un die zwei Mannslück laufe wigger un sinn et Nora aan enem jode Plaaz zwesche paar Strüch, wo mer för en Meddaachspuus em Stonn e besje blieve künne. Woosch, Brut, Kies, Schokolädcher, Wasser, Banane, Plätzje ….et weed uns lantsam wärm, ävver klätschnaaß sin mer immer noch. Dä Rän hätt och die Wandersöck erreich un de Föß föhle sich feuch-wärm aan.