So söll ja e Hinderländer Puurefrau - da isch etz ds Hinderland z Elme gmeint - albigs gseit ha, wänn si mit Iiträäge früe fertig gsii sind, wil si nüd gad chöög gsii sind bim Zämenii: «Miir heids!» Und daas natüürli i einer Freud und miteme zwar fiine, aber tüütliche Breesnituu zu dene, wo ebä nüd so hantli gsii sind, wil si vilecht ds Heu  nuch uufgmädlet und em deneweeg d Sunne nuch echlei gluu heid. Nüd gad jedä heig das schiints guet ertreit, und dr Oberalpli-Tiis heig dä ämaal zimmli giftig ummeggii: «Ja, ihr heids, aber eb dä das Heu üüer Chüe ä weid, mos si dä zeerscht nuch wiise! Da chänder dä lang säge, ihr heigeds halt am gliinschte gha!»