Es het afah nachte, und der Herr Landorfer isch nid zum Vorschyn cho. D'Dienschte hei z'nachtgässe, und der Johann het vo der Situation afange profitiert, indäm er di abruuchti Fläsche  Villeneuve  usem Äßschtubeschaft gnoh und ufe Chuchitisch verpflanzt het. Ds Mareili het ihm der Schelm fürgha; aber är het gseit: »wart nume, es git jitz de no meh settige.« Ds Mareili het sech schuderhaft gförchtet und het schier nid i ds Bett dörfe; aber mit dem Johann het's doch nit di ganzi Nacht welle-n-ufblybe. Es het e so viel gjammeret und schröcklechi Vermuetunge vo sech gä, daß sech der Gutschner z'letscht o het afah förchte. Schließlech isch aber der Johann doch schläferig worde-n-und isch i  sy Chammere-n-ufe, und ds Chöchi het sech i der Meitlischtube hinder der Chuchi verbarrikadiert.