En vertäidiger chan en prozäss umtrüle,  won uf eme ‹guete› wääg gsii isch.  Der Ääschme wäiss nöd, wie das passiert isch.     S isch imer verreckter choo. Debii hät der Ääschmen e guets gfüül ghaa, di ganz ziit, won er am fall ‹Vögeli› draa gsii isch.  Natüürli häd er ggwüsst, das de fall ‹Vögeli› de faltsch name hät. Natüürli häd er imer Güürps tänkt und nie Vögeli. Natüürli häd er s di ganz ziit uf de hindermaa und d hindermanen abgsee ghaa. Und iez daas!  Driissg jaar polizeidienscht, driissg jaar aaschtändegi verbrächer und grawattierti schlufi - da mèrkt men äifach glii, wie de fall  ändet. Öb mit ere veruurtäilig oder mit eme freischpruch. Nöd imer mit de ggrächtikäit. Aber dasmaal isch es totaal chrumm ggloffe!  Bim fall ‹Vögeli› isch ales ‹guet› gange. D undersuechig, d zämenaarbet mit em schtaatsaawalt, sogaar d verhöör mit em Vögeli sälber.  Au wänn de lütnand blos mues d underlaage lifere - und er häd imer gueti underlaage ggliferet -, so isch en verloorne prozäss imer au für inn en verloorne prozäss. Verloore, wil en übeltèèter devoochoo isch. Jurischtisch vilicht sogaar  mit rächt; aber wä mer nach de ggrächtikäit gguurtäilt hett, so hett er hindere ghöört.