Luegit, me het ja meh as tuusig Exämpel, wie das Brönzsuuffe d'Lüt a Lib und Seel verderbt. Gschouit si numen a, die Branntewyrülpse; me gseht ne's a Lib u Seel grad a, was si si. Hei si nit Brönz im Lib, so si si z'vollmig nüt nutz; si chöi nit däihe, si hei ke Lust Neuis zschaffe, si hei ke Chraft zur Arbit, Alles isch so lodelig a ne, si zittere u waggele u plampe, wo si gah wei; chum möge si es Wärchschit rächt agryffe. Ist e settige Brönzschluch no nüechter, so isch er en erbärlige Tropf, dass es eim ab ihm ecklet; ist er de gar gsoffne, so isch z'vollmig en Uflat, dass eim drab gruuset, dass e Möntsch si so cha zuebutze. Vo dene Brönzwibere wei mer de nume gar nid rede, das ist fei gar z'wüest.