21,7 Wurum bliebe de Gottlosen am Läbä, wäre alt un nähmä zue a Kraft?a 21,8 Ihr Gschlecht isch sicha um sie her, un ihri Nochkumme sin bi nene. 21,9 Ihr Hus het Friede ohni Angscht, un Gottes Ruete isch nit iba nene. 21,10 Ihr Schtier bespringt, un s mißrät nit; ihri Kuh kalbt un wirft nit fehl. 21,11 Ihre kleinen Kinda losse sie üsä we ä Herde, un ihri Bebli springen umä. 21,12 Sie juchze mit Pauken un Harfe un sin frehlich mit Flöten. 21,13 Sie wäre alt bi guete Däg, un in Rueh fahre sie nab zue d Dote, 21,14 un doch sag sie zue Gott: (a) «Weiche vu uns(us), ma(mir) wen vu di Wäg nigs wisse! 21,15 (a) (b) (c) (d) Wer isch dr Allmächtige, daß ma(mir) nem diene solle? Odr was nitzt s uns(us), wenn ma(mir) nen aruefe?" "21,16 Doch lueg, ihr Gliick schtoht nit in ihrem Händ(Pfode), un (a) dr Rot dr Gottlosen isch wietem vu ma(mir)."