Als ain  vu de erste Mensche het de Galilei ä Fernrohr fer d'Himmelsbeobachtung gnutzt. Säll het ä Revolution in de Erforschig vu de Himmelskörper bedütet, denn bis dertna sin d'Mensche uf Beobachtige mit em bloße Aug agwiise gsi. Mit ihm het d'Teleskop-Astronomi agfange. Er het festgstellt, dass d'Oberflächi vum Mond rauh un unebe isch, mit Erhebige un Chlüfte. Er het erchennt, dass de dunkel Dail vu de Mondoberflächi u de Erde ufghellt wird ("Erdschin"). Er het witter festgstellt, dass d'Planete - im Gegesatz zue de Fixsterne - als Schiibe z'sähe sin un het die vier grösste Monde vum Jupiter entdeckt. Er het si in Vorbraitig vu sinem Wexel an de Medici-Hof die Mediceische Gstirne gnennt. Hüt werre si - usgrechnet uf ä Vorschlag vum Simon Marius, wo si etwa zittglich au entdeckt het - als die Galileische Mond bezaichnet. Er het beobachtet, dass d'Milchstroß nit ä näbligs Gebilde isch (wie's im bloße Aug vorchummt), sundern us uzellige ainzelne Sterne bestot. Sälli Entdeckige (si schließe e Fäderzaichnig vu de Mooberflächi vu ihm selbet ii), veröffentlicht im Sidereus Nuncius (Sternebott) vu 1610, hän de Galilei uf ai Schlag berüehmt gmacht. De Sidereus Nuncius isch innerhalb vu wänige Däg vergriffe gsi.