Wo im nächschte Früehlig Elsbeth u Stini z'Märit si, si si ou a mängem Stand mit de schönste Früehligsblume u Pflänzli verbicho. Am eim vo dene Ständ het der Gärtner eine vo dene  nöimodige Margritestöck mit längem Stamm ufgstellt. Die het es erscht sit es paar Jahr gäh und vil Lüt hei die schöni, lüchtend wissi Chugle bestunet. Und das isch gwüss keis Wunder; ganz elegant, wie-n-e Prinzässin us em Märli het die Pflanze uf däm länge, schlanke Stämmli usgseh. Der Topf isch us hällem Holz gsi, d'Gärtnerin het sogar es rots Stoffband drumtah und mit eme schöne, wite Lätsch zämebunde. Wo Stini die Margrite erblickt, macht äs ganz grossi Ouge und blibt stah. Het äs je scho einisch so  schöni Margritli gseh? Sini Ouge hei ob der Pracht afa glänze, d'Elsbeth, der Märit, ds Gschriftli mit de Bsorgige und all das emsige Tribe rundume si plötzlich vergässe gsi, Stini het numme no Sinn u Ouge für dä elegant Margritestock gha. Oh, wenn i die wisse Blüemli chönt mit hei näh, vor em Stöckli ufstelle, so dass i se i jedem Momänt chönt gseh, chönnt gseh, wie si wiss u gälb lüchte, wie wär das e Fröid! So het es i Stini gwärchet, mit eme Lächle isch äs dagstande wie agwurzlet und het der Blick nümm vo  dene Blüete chönne lah.