De Blues seiselt mer weiter ins Ohr, er lallt un schmächelt, er zieht un zobbt an moinere Seel.  Irschendwie drickt er schunn ä bissel im Hals, s Schlucke fallt schun schwer. Ewe  will er mei Hand feschthalle. Isch soll jetzert endlisch ´s Schreiwe uffgewwe! De Stift wegleesche, sunscht deet er misch net packe. Sunscht deet er misch heit nimmie zum Heile bringe, sunscht  ganz ughalte duut er klinge, awwer a fascht ä bissel vezweifelt.  Do werd soi Stimm a schun dinner. Noch ä ledschdes Seifze, dann war Ruh  un alles war widder gut: