E schauschpileri liit tood i irem appartemã.  En mèèndig-sälbschtmord? Der Ääschme trifft all,  wo i sèttige fäll daa sind - und na epaar mee ...   Dè mèèndig im juni isch fridlich aaggange. S häd en zimli en müede rapport ggèè  am sibni; nüüt isch passiert am sundig und am halbi achti isch er scho wider i siim büro ghocket.  «Äigetli koomisch», tänkt er, won er de ‹Blick› und de ‹Tages-Aazäiger› und d ‹Züri-Ziitig› durebletteret. S inträssant passieri vor alem im ussland, tunkt s en. Und im inlandtäil faled em grad epaar mäldigen uuf, wo s us de mottechischte gholt händ.  «Ä rächt», mäint er und gaad hinder d hängeregischtratuur, wo scho lang überfelegi mäppli hanged, und fangt aa uusmischte. Äis draama um s ander  süüberet er vo überflüssige notize und bringt s in en chronoloogischen ablauff; de rescht gheit er uf es biigeli, won er nachane wott verschnätzle. Zwüschetine laad er de suneschtoren abe, das es nöd z häiss wììrt.  Au s telifoon bliibt ruig. «D wält wott hüt nüüt wüsse vo mer», gschpasset er mit sich sälber. Drum lüütet er em Rüttimaa aa, macht mit em ab uf di zwölfi in ‹Riifälderhoof›.  Am zwölf vor elfi schälet s gliich: s píggé. «Mer händ na en uggwööndliche toodesfall a de Zurlindeschtraass 304.  Dritte schtock rächts. Chömed Si au?»  Söl er? Söl er nööd? S langwiilig uussortiere mag schon en underbruch vertliide.  «Ich schteck emal de grind ine», säid er. Bis am zwölfi isch er lengschtens wider zrugg. Das isch en sälbschtmord. Amene mèèndig nüüt usserggwööndlichs. «Chum ä gschnäll mit», holt er de Rüttimaa im groosse büro, «äine mues ja de pricht schriibe nachane.»  Sin dedektiiv brumlet öppis, won er nöd verschtaat, sicher aber häisst, er hett gschiiders z tue. Was so wenig schtimt  wie bi im.