Das isch nöd imer liecht z beantworte. D phèrsoonen und d taate müend ja zämepasse. Das häisst, me mues bäides ufenand abschtime.    Au erfundni phèrsoone händ en äiges  läbe, wider erwaarte. Me cha nöd mache mit ene, was me wott. S wichtigscht bi de lüüt isch aber nöd, öb se si gèb oder nööd, sondern das se si chönt gèè.    Gliich isch s bi den öörtlichkäite; halbe sind s waar, halben erfunde; aber soo, das s es grad na chönt gèè. S hät natüürli huuffewiis sachen i mine krimi, wo jede zürcher wäiss oder scho mal erläbt hät. Fantasii bruucht men äigetli null zum schriibe; offni ooren und offni auge langed. Me glaubt gaar nöd, was es ales git. Git s etz dèè gaarte, die  bäiz, die schtraass? Aber wichtig isch nöd, öb s öppis gèb, sondern ebe das öppis chönt gèè. Gschichte müend nöd waar sii; gschichte müend schtime.    Bim läse händ Si vilicht au ggmèrkt, das mi d lüüt mee inträssiered als d fäll. Drum au sind d gschichte nöd schpektakulèèr, zum täil - wie mini läser mäined - fasch z äifach. S git kä verwickleti löösige. Dezue chunt, das Züri nöd (oder nanig) Schiggaggo oder Los Ändscheles isch. S git nöd räiewiis tooti bi mììr. Z Züri isch ales en zacke tüüffer  gschtelt.    D mootiv zu ‹mine› mörd sind drum di eewigen und ggwööndlichschte: liebi, hass, niid, gält, macht.    Di schöönscht fraag, wo mer scho gschtelt woorden isch, isch di verzwiiflet fraag gsii: Was isch dänn etz waar draa und was isch erfunde?