S italienische Wort "franco, franchi", isch urschbrünglig d Bezeichnig für d (Nord-)Italiener und d Franzose gsi. Währed de Chrüzzüg isch si Bedütig im latiinisch-fränkische Riich z Byzanz erwiiteret worde und anschdatt vo "Weschteuropäer, Obeländer, Katholik(e)" bruucht worde. In dere Bedütig isch s vo den Araber, Türke, Grieche, Perser, Slawe und Rumäne übernoh worde. Dr Begriff "lingua franca" isch wohrschiinlig noch em Arabische z Andalusie brägt worde, wo dr Geograph Ibn Khurradadbih d Lingua Franca (al lugha al-ifranjiyya) gege Spanisch (andalusiyya) und Griechisch (rumiyya) abgränzt het. As alternativi Bezeichnig isch sit em 19. Johrhundert dr Uusdruck "(langue) sabir" verbreitet, wo vermuetlig under französischem Iifluss z Algerien entschdanden isch (zum erschde mol 1859 beleit, abwiichend schon bim Molière) und au sältener, "petit mauresque" (1830 zum erschde mol beleit). Bi de Uusdrück "lingua franca", "parlare franco", "sapere franco" und ihre Entschbrächig bsundrigs in griechische Quelle cha mä au, je noch em Abgränzigskontext und in Analogii zur allgemeine Bedütigsentwicklig vo "franco, franchi", mit abwiichende Bedütige wie "Französisch", "Italienisch" oder "weschtligi Schbroch" rächne.