D'Evi findet kei d'Rueh, si denkt an de Mann, wu jetzt daheim bsoffe uff em Kanapee leyt, der Mann, wu ihrer sin soll. Er isch ere so fremd, kummt ere so unvermisst doher un steert si. Am liäbschte wott si ne amputiere uss ihrem Läbe - di  Fehlanzeig vun demm, was si sich versproche hän, was si sich versproche het. D'Mohnbluemefrau schnarcht friedlich. D'Evi gspiirt, wiäs ere heiß wurd vor Wuet. In ihre tobt ä Kriäg un di do het ä gueti Rueh!