Aber jetz hättit Dihr das Stini sölle gseh. Grad so, wie die fiine, wisse Blüete ufgange si, so het o Stini afa blüeie u lüchte. Über ds ganze Gsicht het äs gstrahlet, es isch gsi, als ob die unschuldigi, puurluteri Fröid über das Gschänk die alti Frou wider jünger macht. Nume der schönscht Platz vor em Stöckli isch für die Margrite guet gnue gsi.  Und wenn Stini derzue ghocket isch, de het äs immer vorhär ds dräckige Fürtuech abgleit und dür-n-es früsches ersetzt. Grad so, als ob äs sich sälber näb dene Blüemli vo der beschte Syte wett zeige. Und wenn öpper am Stöckli verbi spaziert isch, de het är dä Blumemestock müse bewundere, während Stini erzellt het, wie-n-äs derzue cho isch, was da für-n-es Wunder passiert isch, was das doch für-n-es unerchants Gschänk vo der Burefamilie isch.