Z Indie isch d Bhagavadgita wiitume bikannt, jo gelt gär as da am maiste bikannti hailigi Buech vom Hinduismus und vili chönet die 700 Vers uswendig. Natürli isch d Bidütig för de ainzelni vo sinere religiöse Uusrichtig abhängig. Naturgmäss het d Bhagavadgita bi de Vischnuite de höchsti Rang, aber au  Schivaite schätzed da Gedicht höch ii. Obwoll ine chriegerische Kontext iibetet, sprecht d Bhagavadgita nöd nu Aaghörigi vo de Chriegerkaste, de Kschatriya, aa. Moderni Interpretatore erkläret de Champf as en innere Champf, wo jede Mensch döremacht, wen er sich vom Böse löse möcht. De Find isch nöd usedra, sondern i aim ine! De Arjuna isch d Seel, de Wagelenker Krishna isch Gott wo d Seel füert und s Schlachtfeld Kurukschetra isch s Lebe, wo in Agriff werde nee mue, oni as im End e bsundrige Lohn oder Dank erwartet  werd. De Find schliessli sind di aigne egoistische und bösartige Aasichte, wo besigt werde müend.