Wiä ischä Herrgott z'Wallis ärschaffu het ...    AUS: Mis Wallis      "Wa ischä Herrott d'Wält het gmacht,    da het mu z'Härz unnärum Bruschttüäch glacht    wan är all die Pracht het xe:    di Bärga und Täler, di Wäldär und See.    Da het är xeit: s'isch so wiit güät und rächt,    doch miächischi gwiss nit so schlächt,    wenni jetz als Krönung va all dischu Sachu    appas appartig flotsch nu tiäti machu."      Är seit düä zu schim Cunter-Metre Gabriel:    "Reich mär abu d'Landcharta und z'Värmässigsgstell;"    Schi  hent düä zämu äs Schutzji gschtudiärt    heint gmässu und grächnu und gspekukliärt,    heint vam Himmel ämbricha uf d'Ärda glozut;    und uf z'Mal het där Herrgott gstozut    und riäft: " Loz abu, Gabriel, da ämbri mit dänu grossu Tschuggä,    da schiint mär där Alpuchranz nu äs bizji z'luggä    da tüäni jetz nu Appas dri    wa z'scheenschta va allum uf Ärdu wird si!"      Drüf nimmt där Herrgot där Brotsack mit Spiis    und äs Buttilly Wii, nit grad äs chliis.    Und het mit iifär där Rucksack gipugglut    und het z'im sälbär nu appas g'mugglut    ärgriift där gross Ganu und schlarput in d'Schüä    und stiigt dä uf d'Ärda du Bärga züä    är isch kehrig üszogu, är het schi gmottut,    äs isch fär schis Eltär nu stadli gitrottut.    Und so gägu Mittag am zwelfi umänand    isch är unana acho, z'mitscht im Schwiitzärland.      Äs isch Summär xi, är het ergärli gschwitzt    drum het är eu handli z'Butilli a-gstittzt,    het appas gässu und gitrüchu därzüä    und isch düä schnüärstraks widär de Bärga züä.    Und wa där Herrgot isch uf d'Furka cho,    da wird mu z'Härz so wiit und froh,    und in schiinär beschtu Schöpfärlüünu    het är düä z'Wallis ärschaffu, zum Ärstüünu:    Bärga, soo hoch bis zum Himmul ämbrüf    Alpurosä und Edelwiis  obina drüf;    Bliäjundi Mattä tiäf unina im Tal    und prächtigi Derfär im Sunnustrahl.    Und rings an du Talhäng was nummu cha sii,    herrlichi Räbä voll goldigum Wii!    Und Lit het är gschaffu äs isch ä Freit!    D'Wägschtu und d'Fiinschtu wa d'Ärda treit    und het inu d'Liäbi zur Heimat so lang schi steit,    als Herrgottsgschänk mit in d'Wiäga gleit      Wa düä där Herrgott ändli schis Wärch het betrachtut,    äs het scho bald gfiischtrut und lanxam gnachtut,    da isch är, wills mu güät isch glungu    va Freit gat fascht in d'Heechi gsprungu.    Und är het schiini Schöpfärhand üsgstreckt ubär z'ganzi Tal    und het sus xägnut mit schim götlischu Gnadustrahl!      Und wem där Herrgott schiinä Sägu git,    dem geits gwiss güät um dänu isch mär nit.    Drum, wänn eu ämal sellti d'Wält unärgah,    so bliibt gwiss als  einzigs miis Wallis bistah!    Und sellti miis Läbu därfir sälbscht miässu gä:    "z'Wallis mis Wallis lani mär nit la nä!"