24,42 So kummt i(ich) hiit zum Brunne un sag: HERR, dü Gott Abrahams, vu minem Herr, hesch dü Gnade zue minere Reise ge, uf der i(ich) bi, 24,43 lueg, so schtand i(ich) do bi däm Wassabrunne. Wenn etze ä Maidle ruskummt, um z schepfe, un i(ich) zue nare sag: Gib ma(mir) ä weng Wassa z trinke üs dinem Krueg, 24,44 un sie sage wird: Trinke dü, i(ich) will dini Kamel au schepfe -, des isch des Wieb, des dr HERR däm Bue vu minem Herr bschert het. 24,45 Ehe i(ich) etze de Wort usgschwätzt ha in minem Herz, lueg, do kummt Rebekka üsä mit nem Krueg uf ihra Schulta un goht nab zum Brunne un schepft. Do sag i(ich) zue nare: Gib ma(mir) z trinke. 24,46 Un sie nimmt schnell d Krueg vu ihra Schulta un sait: Trink, un dini Kamel will i(ich) au zsuffe ge. Do trinkt i(ich), un sie tränkte de Kamel au. 24,47 Un i(ich) ha sie gfrogt un gsait: Wem si Dochta bisch dü? Sie git zantwort: Ich bi de Dochta Betuëls, vum Bue Nahors, d nem Milka uf d Welt brocht het. Do legt i(ich) ä Reif a ihri Schtirn un Armriefe an ihri Händ(Pfode). 24,48 un neigte mich un bät d HERRN a un lobt d HERRN, d Gott Abrahams, vu minem Herr, der mi d rechte Wäg gfihrt het, daß i(ich) fir si Bue de Dochta vum Brueda vu minem Herr nihm.