29,20 So dient Jakob um Rahel siebä Johr, un`s kummt nem vor, als wäre's einzelni Däg, so leb(lieb) het da sie. 29,21 Un Jakob sait zue Laban: Gib ma(mir) etze mi Braut; denn de Ziit isch do, daß i(ich) zue nare gang. 29,22 Do ladet Laban alli Lit vum Platz i un macht ä Hochziitsässä. 29,23 Am Obend aba nimmt da sini Dochta Lea un bringt sie zue Jakob; un na(er) goht zue nare i. 29,24 Un Laban git zue sinere Dochta Lea sini Magd Silpa dzue, d Leibmagd. 29,25 Am Morge aba, lueg, do war`s Lea. Un Jakob sait zue Laban: Wurum hesch dü ma(mir) des adoe? Hab i(ich) dir nit um Rahel dient? Wurum hesch dü mi denn bschiese? 29,26 Laban git zantwort: S isch nit Sitte in unserem Land, daß ma de jingeri wäggit vor dr elteschte. 29,27 Halte mit der d Hochziitswuchä, so will i(ich) dir di andere au ge fir de Densch, dü bi ma(mir) nohch witeri siebä Johr. (a) 29,28 Des doet Jakob un hebet (haltet) de Hochziitswuchä. Do git nem Laban sini Dochta Rahel als Wieb. 29,29 Un na git zue sinere Dochta Rahel sini Magd Bilha dzue, au d Leibmagd. 29,30 So (a) goht Jakob au zue Rahel i un het Rahel leba als Lea; un na dient bi nem nohch witeri siebä Johr.