Engelbärg wird ai, nu lang am Uwätter z'taiwä ha,  bis' diä g'herig Strass, wieder chenid offä ha.  Mid dr'Umfahrigs-Strass hend's schnell ä Lesig gfundä,  und sich wieder mit dr'ubrigä Wält, verbundä.  Zwar mid'ärä Blinkliächtalag,  aber d'Haiptsach, äs gahd.    Dr'Triäbseer Hiät fragt, d'Engelbärger  Polizey,  eb sie ihm wurdid, chley diänschtig sey,  und bi dr'Alpabfahrt mid Rinder und Chiänä,  Blinkalag manuell bediänä.  Ja, um Gäld wärdi das scho eppä gah,  gid ihm, Polizey z'verstah.  Äs seyg halt äbä ä so,  diä Vorschrift tiäg, vo obä cho.  Aber d'Sicherheitsdiräktorin, ä Engelbärger'i,  dänkt doch sicher a Turismus, ä chli.  D'Japaner wend doch Kultuir gseh,  und Fotänä machä, vo Säntä Veh.  Dr'Turismus Engelbärg hed's i dem Fall, nu nid  gschafft,  zämäz'spannä mid dr'Alpwirtschaft.  Anderorts tuäd's bi Alpabfahrtä äs Volksfäscht gäh,  und z'Engelbärg wend's dä Älperä, Gäld abnäh.  Vielleicht wend's frischi Inahmä i'fiährä,  und dr'mit s'Millionäloch vo dr'Zentalbahn saniärä.