Wo my Groossmamme die Täggscht gschriibe het, wo men in de letschten Uusgoobe vom «Spatz» uff Baseldytsch het kenne lääse, bin i non e glaine Binggis gsii. I bii im  «Fraueli» uff d Wält koo und haa im glaine Hyysli vo der Groossmamme deerfe woone, bis myni Elteren in e Woonig am Neiwyylerblatz ziigled sinn - nämlig ins Huus Neibaadstrooss 150,  wo bis hitten e Fylyaale vo der Boscht yygwardiert isch - und bis d Groossmammen elai in irem Huus bliiben isch. Und solang si gläbt het, isch d Gäärtnerei drumummen und s Neibaad my Haimed gsii. Fir e Binggis isch e soone groosse Blätz Land nadyyrlig e Baradyys, es isch aim nie langwyylig gsii. I kaa mi  no guet bsinne, wo s Huus Neibaadstrooss 150 baut woorden isch. Nadyyrlig hätt i jo nit deerfen uff der Baustell ummeschnaigge, aber i bii jo noonig in d Schuel gangen und haa nit kenne lääse. So biin i halt ganz gwundrig zooben als in dä dunggel Bau yyne dyselet, zem luege, was si doo ächtscht mache.  Wo d Bauerei fascht feertig gsii isch, haan i gstuunt, wo si mid eme groosse Graanen e Zeederen an ­Egge Neibaadstrooss / Ziegelheef aane gsetzt hänn. Aber, was isch voorhäär deert gstande? Vo alte Fotene  waiss i, dass d Gäärtnerei bis zur Neibaadstrooss fiire gangen isch. S Huus vo der Groossmamme het doozmool d Adräss Neibaadstrooss 266 ghaa. D Blueme sinn im ene Laaden us Holz verkaufft woorde, wo deert gstanden isch, wo jetz der Bluemepavillon stoot. Wo me sälle Pavillon het welle baue, isch der alt Laaden im Wääg gstande. Me het dä Holzbau uff Schiinen uffe glipft und ganz fiiren an Rand vom Drottwaarrand gschoobe, fir dass me deert het kenne wyter Blueme verkauffe, bis dass der Pavillon feertig gsii  isch. Die Verschiebig het my Bappe mid eme 8mm-Film dokumentiert. Wemme dä Film hitten aaluegt, stuunt me schon e weeneli, was sällmool, vor meer als 50 Joor, fir Auto ummegfaare sinn und dass fascht alli Männer e Huet aaghaa hänn.  Wo s nootinoo uff d Wienacht zue gangen isch, isch nadyyrlig au der Nigginäggi-Daag koo. Als Binggis glaubt me jo no an Nigginäggi, und won i e soone groosse Maa mid eme wysse Baart und in Biglaitig vom Schmutzli, won en Eeseli nääbe sich ghaa het, deert bi der Zeederen am  Egge vo de Ziegelheef gsee haa, biin i ganz schyych und ime groossen Abstand deert gstande. Aber är het mer frintlig grueffen und e «Ragusa»-Schoggi gschänggt. Siider haan i die Schoggistängeli firs Lääbe gäärn. Dehaim haan i allewyyl miesen e Väärsli uffsaage, säll isch mer nie schwäär gfallen und der Nigginäggi het als sy grooss, schwäär Sagg uusgläärt, dass e Sääge vo Niss, Mandaryynli und Schoggi uff der Boode gruugeled isch. Und men isch gligglig und zfriide gsii. Me het sich noonig Gschängg gmacht, wie  das hitte Mooden isch.  Emool, am e Nigginäggi-Oobe, han i gfrogt, wo denn au der Bappe syyg. Me het mer gsait, er syyg an ere Sitzig. Hejoo, der Bappe het zooben eppen emool an e Sitzig miese, meeglig isch säll nadyyrlig scho gsii. I bii halt druurig gsii, dass er nit doo gsii isch, wenn der Nigginäggi kunnt. Wo derno s Gleggli im Gang usse gschällt het und men em Nigginäggi d Diiren uff gmacht het, haan i scho by den eerschte Weerter, wo dää gschwätzt het, gmeerggt, dass dää Nigginäggi my Bappen  isch. «Nai, nai, ych bii nit dy Bappe, ych bii der Nigginäggi!» het dää derno zwoor gsait, aber i waiss no gnau, wien i en umaarmt haa und gsait haa: «Du bisch my liebe Bappe.» I bii gligglig gsii, dass er doch dehaim gsii isch, aber i waiss nimmi, wien er sich drufaaben us der Affääre zooge het. Vo deert ewägg isch kai Nigginäggi mee zue mer koo. Me het numme no s Gleggli im Gang usse gheert, und wenn i als uuse zäpft bii, isch nummen e groosse Sagg im Gang gstanden und i haa denn glyyn emool gmerggt, wie das  isch mid em Nigginäggi.  In der Wuche vor der Wienacht hänn d Gäärtner us Dannezwyygli glaini Wienachtsbaimli bunden und sen in Hääfeli gsteggt. Im Laade het me si derno mit allergattig Kuugelen und glaine Keerzli uusebutzt. E baar dervoo het men aber voorhäär mit kinschtligem Schnee aagspritzt. Das isch fir mii allewyyl e glatti Sach gsii, zue zluege, wie s der Bappe het lo schneie. Daas het er zooben im Voorhuus gmacht, ime glaine Hyysli, im eerschte Laade, wo men in der Gäärtnerei baut het. Wo  derno der zwait Laade, dää Holzlaade, won i am Aafang erwäänt haa, feertig woorden isch, het men us em eerschte Laade s Voorhus gmacht. Es het woorschyynlig dääwääg s «Ains» ghaisse, wel hindedraa s grooss Gwäggshuus gstanden isch.