26,8 Als sa etze ä Ziit lang do war, luegt Abimelech, dr Kenig vu d Philister, durchs Fenschta un wird gewahr, daß Isaak scherzt mit Rebekka, sinem Wieb. 26,9 Do reft Abimelech d Isaak un sait: Lueg, s isch di Wieb. We hesch dü dann(dnoh) gsait: sie isch mi Schweschta? Isaak git nem zantwort: Ich ha gmeint(denkt), i(ich) wir villicht schterbe mese wägerä. 26,10 Abimelech sait: Wurum hesch dü uns(us) des adoe? S wär liecht gschähe, daß jemads vum Volk sich zue dinem Wieb glegt hät, un dü hättsch so ä Schuld uf uns(us) brocht. 26,11 Do bfielt Abimelech allem Volk un sait: Wer dän Ma odr si Wieb alängt(ataschtet), der soll schterbe.