Si gsäänd: Wän Mundart zum Politikuum wirt, dä chunt mä glii ämal i ds Tüüfels Chuchi. Aber gnau dett hii wämmer amne heilige Suntigmorged wäns neimed gaat nüd: Mer höggled lieber i dr schüüne Schtube oder wenigschtens i dr Näbedschtube, wämer eini händ. Und drum gömmer etz zeerscht nuch gschwind uf ds Läubi und schpüeled di gloggeganz Gschicht mit dener Abschtimmig weidli abe.  Si chänd ja dä äm neechschte Suntig, wänsesi glich Wunder nint, äm Radio lose, was d Zürcher gmacht händ. Bis daar isch ja dä gad di chalt Soffii, und wäns dä dusse würggli hudlet, hämmer ja Ziit, zum üs äm Schtubetisch mit Sernigem abzgii. Aber normalerwiis sind ja di Iisheilige gar nüd so iisig, wes tüüned, und dä chämmer glich veruse - Soffii hi oder häär. Übrigens: Au z Basel wirt äm nechschte Suntig überne äändlichi Initziatiive abgeschtimmt, und dett hätt ä prominänte Fasnächtler sogar ä Schpruch  drzue gliferet: «Wenn jetz scho d Hääfelischieler Schriftdytsch zeerscht mien leere und iri Sproch nimm heere, wie sichs gheert, derno ischs Zyt, dass mer is vatterländisch weere, bevoor me ds Baaseldytsch no ganz verleert.» Aber au d Basler lömmer da äm Gschiidschte eifach mache.