11,8 a Durch d Glaube wird Abraham hörig, als sa(er) bruefe wird, in ä Land zue ze, des sa(er) erben soll; un na(er) zeht üs un wußt nit, wo na(er) hinkäme. 11,9 Durch d Glaube isch scha(er) ä Fremdling gsi in däm verheißenen Land we in nem fremdi un gwohnt het in Zelten mit Isaak un Jakob, d Miterbe dselbe Vuheißig. 11,10 Denn na(er) het gwartet uf de Schtadt, de ä feschte Grund het, dere Baumeister un Schepfa Gott isch. 11,11 Durch d Glaube empfing au Sara, de unfruchtbar war, Kraft, Nochkumme hervorzubringen trotz ihrem Alta; denn sie hebet (haltet) d fir treu, dr s vuheiße het. 11,12 Drum sin au vum ä, däm si Kraft scho alt (erstorbe) war, so vieli ziigt (zeugt) worde we de Schterne am Himmel un we dr Sand am Ufa vum Meeres, dr unzählbar isch. 11,13 De alli sin gschtorbe im Glaube un hän des Verheißene nit gregt, sundern s nur vu wietem gsähne un greßt un hän bekannt, daß sie (a) (b) (c) Gäscht un Fremdlinge uf Erde sin. 11,14 Wenn sie aba des sag, ge sie zue vuschtoh, daß sie ä Vadaland (dinere Heimet) sueche. 11,15 Un wenn sie des Land gemeint het, vum sie usgzoge ware, het sie jo Ziit ka, wieda umzukehren. 11,16 Etze aba sehnen sie sich noh nem besseren Vadaland (dinere Heimet), nämlich däm himmlische. Drum schämt sich Gott ihra nit, ihr Gott zue heiße; denn er het nene ä Schtadt bäut.