3,20 Wurum git Gott des Lecht däm Mühseligen un des Läbä d betrübten Herz 3,21 - de uf d Dod warte, un na(er) kummt nit, un (a) noh nem sueche me als noh Schätzen, 3,22 de sich arg freut un frehlich wäre, wenn sie ä Grab bekämehn -, 3,23 däm Ma, däm si Wäg vuborge isch, (a) däm Gott d Pfad ringsum verzäunt het? 3,24 Denn wenn i(ich) ässä soll, mueß i(ich) jommere, un mi Brellä fahrt üsä we Wassa. 3,25 Denn was i(ich) gefürchtet ha, isch iba mi kumme, un wovor ma(mir) graute, het mi getroffen. 3,26 I(Ich) het kei Friede, keini Rast, keini Rueh, do kummt scho wieda ä Ungemach!