24,29 Un Rebekka het ä Brueda, der Laban heißt; un Laban lauft zum Ma druße bi däm Brunne. 24,30 Denn als sa d Schtirnrief un de Armriefe a d Händ(Pfode) vu sinere Schweschta gsähne het un de Worte Rebekkas, vu sinere Schweschta, ghärt het: So het ma(mir) der Ma gsait -, do kummt da zum Ma, un lueg, er schtoht bi d Kamel am Brunne. 24,31 Un na sait: Kumm ri, dü Gsegnete vum HERRN! Wurum schtohsch dü druße? Ich ha des Hus gmacht un fir d Kamel au Platz gmacht. 24,32 Do fihrt da d Ma ins Hus un zäumt de Kamele ab un git ne Stroh un Fuetter, dzue au Wassa, fir sini Feß un d Feß vu d Männa, de mit nem ware.