Wo Stini alt worde isch u nümm rächt het möge schaffe, het ihm der Buur im Stöckli es schöns Stübli zwäg gmacht. Nei ou, die alti Magd, wo ihres ganze Läbe uf däm Hof  gwärchet het, die muess im Alter nid no furt. Das wär leids, het dr Hanspeter gseit. So isch Christine uf em Grüt blibe, het sis heimelige Stübli gnosse und wenn es liechti Arbeit z'verrichte gäh het, so isch die treui Frou immer da gsi. Ou d'Elsbeth, d'Bürin vom Hof isch vil dran gläge gsi, dass Stini e guldige Läbesabe cha verbringe, si het drum vo ihrem Grosätti här gwüsst, was das arme Gschöpf alles düregmacht het und wie äs nach sim grosse Leid nume no für e Hof het welle da si. Und das Stini het ihm o leid  tah. Im Alter isch das Froueli drum ob däm vile elei si e chli wunderlig worde. Mängisch het d'Bürin Stini vor em Stöckli gseh hocke, mit Träne i de Ouge und töif versunke im Gschpräch mit sich sälber. Näbe dra uf em Tisch isch e Lismete gläge. Gwüss het Stini öppis welle schaffe, isch de aber in Gedanke wit furt und niemmer het i das alte Härz möge gseh, het chönne wüsse, was die alti Magd umtribt. Und wo d'Bürin am Abe wider isch go luege, het Stini iifrig a-n-es paar Chindersocke glismet. Wo Elsbeth  fragt, für wär die si, isch Stini e Momänt ganz verwirrt, gsi, grad so als ob äs sälber kei Antwort uf die Frag gwüsst het. Erscht nachdäm äs e Momänt überleit het, hälle sich sini Gsichtszüg uf und äs seit mit voller Überzügig: «Weisch, es wird ja gli Winter u i ha däicht, Dis Jüngschte chönnt es par warmi Socke gwüss bruche.»