11,20 Un als sie am Morge a däm Figebaum vorbigange sin, sähn sie, daß sa vudorrt war bis zue d Wurzle. 11,21 Un Petrus denkt dra un sait zue nem: Rabbi, lueg, dr Figebaum, der dü vuflöcht hesch, isch vudorrt. 11,22 Un Jesus git zantwort un sait zue nene: Ha Glaube a Gott! 11,23 Gwiß, i(ich) sag äich: Wer zue däm Berg sage dät: Heb dich (di) un wirf dich (di) ins Meer! un zwiflet nit in sinem Herz, sundern glaubt, daß ses gschehe dät, was sa sait, so wird's sem gschehe. (a) (b) 11,24 Drum sag i(ich) äich: Alles, was sa bitte den in äirem Gebät, glaubes nur, daß sa's gregä, so wird's äich zdeilwerde. (a) (b) (c) 11,25 Un wenn na schtehn un bäte, so vugen änanda, wenn na ebis gege jemaden hän, dmit auch aier Vada (Babbe) im Himmel äich vugiit äiri Sinde. (a) (b) (vgl. Mt 6,15).