24,50 Do sage Laban un Betuël: Des kummt vum HERRN, drum kenne ma(mir) nigs dzue sag, nit Beses nohch Guetes. 24,51 Do isch Rebekka vor dir, nimm sie un ze hi, daß sie des Wieb isch vum Bue vu dinem Herr, we dr HERR gsait het. 24,52 Als Abrahams Knecht de Wort ghärt het, neigt da sich vor rem HERRN bis zue d Erde. 24,53 Dnohch zeht da viiri silberne un goldeni Kleinode un Kleida un git sie Rebekka; au ihrem Brueda un dr Muetter git da koschtbari Gschenk. 24,54 Dann(Dnoh) ißt un trinkt da samt d Männa, de mit nem ware, un sie bliebe iba Nacht do.