21,17 We me(oft) bassiert's denn, daß de Lecht dr Gottlosen verlischt un ihr Unglick iba sie kummt, daß Gott Herzeleid iba sie ausdeilt in sinem Zorn (Wuet), 21,18 daß sie wäre we Schtroh vor rem Winde un we (a) Schpreu, de dr Sturmwind wägfihrt? 21,19 (a) (b) «Gott spart des Unglick vum Gottlosen uf fir däm si Kinda." Na(Er) vugeld s nem selbscht, daß er's spüre! 21,20 Sini Aug mögen si End aluege, un vum Wuet vum Allmächtigen möge er trinke! 21,21 Denn was liet nem a sinem Hus noh sinem Dod, wenn de Zahl vu sinere Monde zue End isch?