S isch hèrpscht. Vor eme schuelhuus  liid en schtraassewüscher  uf eme huuffe aahornbletter - verschosse.     «S hèrpschtelet», hät d Täitäi gsäit ghaa am früene moorge, wo si zum schlaaffzimer-fäischter use lueget.  Bis zu de t üü rm vom Groossmünschter gseet me na, aber dehinder isch s grau vom näbel. Nöd lang, und de näbel liit au na wiiter i d schtadt ine. Bis en d sune wider vertriibt. Das gaat bis gäge de mittaag.  De taag dùùr isch na rächt waarm, häiss, me schwitzt. Und doch isch s nüme d sumer-sune, wo schiint. D chrafft isch wègg. Di blutten èèrm und achsle vo de fraue sind na daa, aber si händ s jäggli am aarm oder über d schultere ggläit. Me gseet di eerschte wulige pulööver. Si  gönd nach de nöischte moode bis knapp under s füdli und drunder chömed gglismeti schtrumpfhose.  «Ììch bliib bi de tschiins», hät d Täitäi gsäit, wo se s s eerschmaal gsee händ. Em Ääschmen isch s rächt: d Täitäi isch ja nöd grad tick, aber doch kompakt, und s wèèr ere nöd gschtande.  Uf em Lindehoof une, nach de schuel, schpiled d chind, wil s s i de badi z chalt tunkt; gäg di sibni wììrt s ruiger: dänn müend s häi zum znacht. Daa und deet, au daas gseet me vom schlaaffzimerfäischter uus, hät s  scho farbegi fläcken i de lindeböim. Uf em chììs une ligged verschtröit di eerschte bruune bletter.  Über de schtadt gseet men am moorge d mööve i formazioon uf s land flüüge und zaabig zruggchoo. D tram sind wider vole; d fèrieschtimig, wo s bis in auguscht ine ghaa hät, isch verschwunde. D lüüt müend um d plakaat vo de nööchschten abschtimig ume lauffe, wo mer zur underrichtig vo de schtimmbürger uufgschtelt hät. Aber aaluege tuet s niemert. D nächt sind wider chüel, aaggnèèmer als im sumer, wo me d  fäischter hät chönen uuftue, so wiit mer hät wele: d hitz isch nie zur wonig uus.  D Limet liit wi blei i irem kanaal. S jaar isch wider en zacke wiiterggange, s läbe häd es gümpli ggmacht. Im hèrpscht wèèrdi mer äigetli es jaar elter, nöd am gebùùrtstaag, oder i de silväschternacht, glaubt der Ääschme.  Uf der andere siite hät de hèrpscht sini guete siite. Me chan uf de Züribèèrg ufe go uf d schtadt abeluege, wie si halben under em näbel liit, das me nu d chiletüürm gseet und d hoochhüüser. Me chan  uf der Üetlibèèrg ufefaare, hinenaben luegen i s Amt hindere, uf Schtalike, i s Reppischtaal abe, a d hügel vo de kantoonsgränze gäg en Aargau und wiiter bis i d Alpe - wänn s wätter denaa isch.  Und natüürli cha me go wild ässe, es reeschnitzel mirza - es mirzääli, wie d Täitäi säit -, oder en reerugge mit alem wo dezueghöört. Dezue ghöört en wii. Und wii und hèrpscht sind ja s gliich. Sumerziit isch pierziit; aber hèrpschtziit isch wii-ziit, au wä mer ja nöd de wii vom gliiche hèrpscht trinkt,  früeschtens dèè vom letschte jaar. Son en chläävner deet vo Schtääfen obenabe, oder en Ruedifinger vom Wiiland unenufe. Mhm.  Hützaabig weled s i d ‹Räblaube›, händ s drum abggmacht, d Täitäi und der Ääschme. S seg zwaar tüür, aber guet. Und bäidnen isch s wasser scho am früene moorge zämeggloffe nu vom draatänke.