24,33 Un ma het sich anekockt um z Ässä. Er sait aba: Ich will nit ässä, bis i(ich) zvor mi Sach vorbrocht ha. Do sage sie: Sage a! 24,34 Er sait: Ich bi Abrahams Knecht. 24,35 Un d HERR het mi Herr rich gsegnet, daß sa groß wore isch, un het nem Schof un Rinda, Silba un Gold, Knecht un Mägd, Kamel un Esel ge. 24,36 Dozue het Sara, de Wieb vu minem Herr, ä Bue uf d Welt brocht minem Herr in sinem Altr; däm het da alle ge, was sa het. 24,37 Un mi Herr het ä Eid vu ma(mir) gnumme un gsait: Dü sollsch minem Bue kei Wieb nähmä vu d Techtare dr Kanaaniter, in dere Land i(ich) wohn, 24,38 sundern ze hi zue minem Vada (Babbe) sinem Hus un zue minem Gschlecht; dert nimm minem Bue ä Wieb. 24,39 Ich sag aba zue minem Herr: We, wenn ma(mir) des Maidle nit folge will? 24,40 Do sait da zue ma(mir): Der HERR, vor dem i(ich) wandle, wird si Engel mit dir schicke un Gnade zue dinere Reise ge, daß dü minem Bue ä Wieb nimmsch vu minere Vuwandtschaft un vu minem Vada (Babbe) sinem Hus. 24,41 Dann(Dnoh) sollsch dü vu dinem Eides ledig si: Wenn dü zue minere Vuwandtschaft kummsch un sie gen sie dir nit, so bisch dü vu dinem Eid ledig.