10,8 Zue d selben Ziit sonderte dr HERR d Schtamm Levi üs, de Lade vum Packt(Abkumme) vum HERRN zue schleipfe un (a) zue schtoh vor rem HERRN, nem zue diene un (b) in sinem Name zue segnen bis uf däne Dag. 10,9 Drum wäre de Leviten nit Adeil noh Erbe hän mit ihrem Breda. Denn (a) dr HERR isch ihr Erbdeil, we dr HERR, di Gott, nene zuegsait het. 10,10 I(Ich) aba schtoht uf däm Berg we des erstemal, (a) vierzig Däg un vierzig Nächte, un dr HERR erhörte mi au diesmol un wot di nit vuderbe. 10,11 Na(Er) sait zue ma(mir): Mach di uf, gang hi un ze vor rem Volk her, dmit sie inekumme un des Land inähme, des i(ich) nene ge will, we i(ich) ihrem Vädere gschwore ha. 10,12 Etze, Israel, was (a) fordert dr HERR, di Gott, noh vu dir, als daß dü d HERRN, di Gott, firchtesch, daß dü in ällei sinene Wäg wandelst un nen leb hesch (liebsch) un däm HERRN, dinem Gott, dienst vu ganzem Herz un vu ganza Seele, 10,13 daß dü de Gebote vum HERRN hebsch un sini Rechte, de i(ich) dir hiit bpfiehlt, uf daß dir's guet goht? 10,14 Lueg, dr Himmel un alli Himmel Himmel un d Bode un ällei, was drinne isch, des isch vum HERRN, vu dinem Gottes. 10,15 Un doch het da(er) nur (a) di Vädare agnumme, daß sa(er) sie liebte, un het ihri Nochkumme, nämlich äich, üsgwählt üs ällei Mensch, so we s hiit isch.