30,1 Als Rahel sieht, daß sie fir Jakob kei Kind het, isch sie näjdisch uf ihri Schweschta un sait zue Jakob: Schaff ma(mir) Kinda, wenn nit, so schtirb i(ich). 30,2 Jakob aba wird arg zornig uf Rahel un sait: Bin i(ich) doch nit Gott, der dir nit (a) vu dinem Leib (Ranze) Frucht ge will. 30,3 De aba sait: Lueg, do isch mi Magd Bilha; gang zue nare, (a) daß sie uf minem Schoß gebäre soll un i(ich) doch durch sie zue Kinda kummt. 30,4 So git sie nem Bilha, ihri Leibmagd, als Wieb, un Jakob goht zue nare. 30,5 Un Bilha ward schwanga un gebar Jakob ä Bue. 30,6 Do sait Rahel: Gott het ma(mir) Recht vuschafft un mi aghärt un ma(mir) ä Bue ge. Drum het sie nen Dan gheiße. 30,7 Abamols ward Bilha, Rahels Leibmagd, schwanga un gebar Jakob ihren zweite Bue. 30,8 Do sait Rahel: Iba alli Maße ha i(ich) kämpft mit minare Schweschta, un i(ich) ha dwunne. Un het nen Naftali gheiße.