3,10 Un na(er) sait zue ma(mir): Dü Menschenkind, alli mi Wort, de i(ich) dir sag, de fasse mit däm Herz un nimm sie zue Ohre! 3,11 Un gang hi zue d Weggeführten vu dinem Volks un vuzehl nene un sag zue nene: «So sait Gott dr HERR!", (a) sie härä odr losse s. 3,12 Un dr Geischt hebt mi nuff, un i(ich) ghärt het hinda ma(mir) ä Getöse we vu nem große Erdbebe, als (a) de Herrlichkeit vum HERRN sich erhob vu ihrem Platz. 3,13 Un s war ä Rauschen vu d Fliigel dr Gschtalte, de aneinander schlat, un au ä Rassle dr Räder näbe nene we des Getöse vumä große Erdbebens. 3,14 Do hebt mi dr Geischt nuff un fihrt mi wäg. Un i(ich) fahrt dohi im bittaen Wuet vu minem Geischt, un de Hand vum HERRN liet schwer uf ma(mir). 3,15 Un i(ich) kummt zue d Weggeführten, de am Fluß Kebar husste, noh Tel-Abib un het sich anekockt mi zue däne, de dert husste, un bliebt dert unda nene siebä Däg ganz verstört.