«Waas isch waret?» lachet der Ääschme, uf e koomeschi aart, «wä mer imer wüsst, woo d waret isch, bi wèm d waret isch, und wivil uwaret de waret biiggmischt isch. Nöd emal richterlich feschtgschtelti waret isch au waari waret. Da git s uhäimlechi abschtuuffige. Waret schiint mer imer waret mit iischränkige, mit wänn und aber, und warete ändered sich sogaar im lauff vo de ziit.»  De Schtäiner griifft ii: «Dini filosoofische betrachtigen i allnen eere. Mer händ s äigetli nöd gèèrn so abschtrakt. Chum wider uf de boden abe. Proost!»  «Halo! halo! Schtäiner, du rüeffsch uus. Du faarsch öis an charen ane, öis eerewèrte gschichteverzeler. Duu chöntsch au diin biitraag läischte. Häsch di lang ggnueg truckt und blos zueggloset.» D tischrundi chnüündled em aarme Schtäiner uf de seel ume: «Mäinsch, du chönisch schlüüffe? Du häsch scho säb maal i de  Räbluus-Baar  nüüt wele säge und häsch dänn gliich. Du wäisch bimäich e gäischtergschicht und die töörffsch öis scho verzele.»  De Schtäiner weert sich, nint en schluck vo siim Dool blãsch, weert sich wiiter, nint namal en schluck, und überläit. «Ììr wüssed ja, das ich ugèèrn gschichte verzele; ich zäichne si lieber. Wil mini fantasii us den auge chunt und nöd us em muul. Aber ììr händ e gschicht wele, ììr söled e gschicht haa. S isch e waari gschicht, sowiit waari  gschichten überhaupt chönd waar sii. Au wänn si sälber chuum cha glaube und si drum na nie verzelt han. Ich ha au nöd ales sälber erläbt; si isch zur hauptsach miim vetter passiert. Aber ich bi debii gsii.»  Sit wänn hät de Schtäiner en vetter? Das isch allne nöi. Niemert cha sich erinere, das er en jee gsee hett. De zwiifel schtaat nen i d gsichter gschribe. Niemert wott en underbräche, wo mer en dezue praacht hät zum verzele.  «Losed!» säit de Schtäiner, «di ganz sach chan i nöd erchlèère, si passt  nöd zu mììr, und si passt mer überhaupt nöd. Si schpilt      imene lèère huus      _____________________________