6,35 Als dann(dnoh) d Dag schier zend war, träte sini Jinger zue nem un sage: S isch wescht do, un d Dag isch schier zend; 6,36 loß sie go, dmit sie in d Hef un Derfa (Käffa) ringsum go känne un sich Brot kaufe känne. 6,37 Na(Er) aba git däne zantwort un sait: Gän ihr ne zässä! Un sie sage zue nem: Solle mir anego un fir zweihundart Silbagrosche Brot kaufe un nene zässä ge? 6,38 Na(Er) aba sait zue nene: Weviel Brot hän na? Gehn ane un luege nohch! Un als sie gluegt hän, sage sie: Fünf Brot un zwei Fisch. 6,39 Un na sait däne, daß sie sich alli lagere soll, dischwis, uf s grene Gras. 6,40 Un sie hocke sich ane, in Gripple zhundart un zfuchzig. 6,41 Un na het de fünf Brot gnu un de zwei Fisch un (a) het ufä zum Himmel gluegt, het dankt un bricht des Brot un git sie d Jinger, dmit sie unda däne üsdeilt werde, un de zwei Fisch deilt da unda sie alli. 6,42 Un sie hän alli gässä un sin satt wore. 6,43 Un sie hän d Brocke uf gsammlet, zwöelf Kerb voll, un vu d Fisch. 6,44 Un de de des Brot gässä hän, ware fünfdusend Männa.