29,2 O daß i(ich) wär we in d frehere Monden, in d Däg, do Gott mi behütete, 29,3 do sini Lecht iba minem Schädel schien un i(ich) (a) bi sinem Lecht durch de Dunkle goht! 29,4 We war i(ich) in dr Blüte vu minem Läbä, (a) als Gottes Freundschaft iba wägä ma(mir) Hitte war, 29,5 als dr Allmächtige noh mit ma(mir) war un mi Kinda um mi her, 29,6 als i(ich) mi Kumme wusch in Milch un de Felse Ölbäche ergossen! 29,7 Wenn i(ich) üsgange isch zum Dor dr Schtadt un minem Platz uf däm Markt einnahm, 29,8 dann(dnoh) sähn mi de Jungen un vuschtecke sich scheu, un de Alten gschtande sin vor ma(mir) uf, 29,9 de Obere hän ghärt uf zue schwätze un lege ihri Hand uf ihrem Mul (Gosch), 29,10 de Firschte halte ihri Schtimm zruck, un ihri Zunge klebte a ihrem Gaumen. 29,11 Denn wäm si Ohr mi ghärt het, dr priest mi gliicklich, un wäm si Aug mi luegt, dr rühmte mi.