En unaaggnèème psuech isch bim Ääschme.  Wider wile mues er en fall übernèè.  Was  chasch mache, wänn de grã-scheff 1   befilt?     «En maa wien en alptraum», tänkt der Ääschme, «was dèm nöd in grind inepasst, gaad au nöd drinine! Il est bloqué, wüür siin gämferkoleeg säge.»  «Tüend Si etz äntli iri pflicht!» de hèr Isering chlopfet mit em chnödli vom mittelfinger uf em Ääschme sis alt äichepult, «susch wänd ich mììch an en anderi schtell.» Der Isegrind redt langsam, wie äine wo  ggwöönt isch, das er jedere silben en äiges ggwicht git.  Sèttig fäll chömed imer am friitig ine. Das isch koomisch. Am mèèndig sind s d wuchenändmörd und am friitig telifoniered all, wo na iri agända wänd lèère, oder wenigschtens ire chropf. Und dänn git s na sèttig, die chömed grad verbii. Wie dèè da.  «Das raat ich Ine ja scho di ganz ziit. Si müend e vermisstenaazäig uufgèè. Ich mäld Si sogaar aa bi miim koleeg Fischer.» De lütnand langet a s telifoon und wott scho de chnopf trucke vo de  tiräktverbindig.  «Schtopp!» rüefft de hèr Isering und gumpet uuf, «Si bequèèmed sich etz äntli zum mini aachlaag gägen ubekant aanèè oder - ich gang zu Irem scheff.»  S alter vom hèr Isering cha me nöd schetze; sächzgi wììrt er scho sii. Viereggig chund er em Ääschme voor, viereggig mit hèrte kante, en chlotz, en chnöli, näi, en brosi, en brosi mit eme mutschgrind. Wil er so bräit isch, würkt er chliiner, als er isch. Sini lippe hanged uzfriden abe, nöd eersch sit er wisewii sitzt; d falte näbetzue  sind tüüff iiggrabe. Öppis schtimt nöd mit em Isegrind. De lütnand tunkt s, di vermisst tochter seg en voorwand für öppis anders. Au d naadleschträiffe vo siim aazùùg passed nöd zuen em; d händ sind aarbäiterhänd oder puurehänd, händ wo s wèrche ggwöönt sind. D muskle vo den oberèèrm büüled d èèrmel ganz wenig uus; d muskle sind sicher käi musklen us eme fitnesszänter. Isch er en chliiundernämer? en schriiner? en schpängler? en boumäischter? Gwüss äine vo der alte sorte, wo lieber schaffet als rächnige  schriibt. Tänk au de schräcke vo sinen underhünd und sine sekretèèrine. Der Ääschme wett nöd schaffe biin em.  «Ich cha Si mit em hèr tokter Tüümler verbinde, wänn Si wänd. Aber er mues Ine s gliich säge: Vermissti faled i d kompetänz vo de ‹Faandig›. Also. Begriiffed Si s doch äntli!» Das isch zum haaröölsäiche!  «Sicher nööd, komissaar - oder was Si sind. Ich schtiige diräkt em Rolf uf d buude. Adie!» De Rolf isch de regierigsraat, de Rolf Pfischter, em Ääschme siin aleroberscht scheff.  Der  Ääschme verschrickt, wo der ander d tüür zueschletzt, au wän er s erwaartet hät.