Trotzdäm das ds Wort Schwick zeersch von ere schnäuue Liechterschiinig  usgeit, deenets mit dr Zit si Bedütig uus uf jedi Aart vo schnäuuer Bewegig, meint e Ruck, e Schwung u sogaar e chuurze, schtarche Luftschtoos. Vor auuem d Bodeseeschiffer hei früecher dene Luftschtöös Schwigge gseit. «Vor d Schiffer die Schwigge hond chöne weere, cheert s Schiff om», schribt eine. Vo öpperem, wo sech schnäu bewegt oder verschwindet, het me chönne säge, är tüeg schwicke, abschwicke oder verschwicke: Si isch d Schtägen ab glüffen u i Schtau iche gschwickt. Oder: Si het im truurig  nachegluegt, bevoor er hinger em Hoger isch verschwickt.