Am Morgen aba sin sie ufgschtande, un na(er) sait: Len mi ze zue minem Herr. 24,55 Aba ihr Brueda un ihri Muetter sage: Loß doch des Maidle nohch ä baar Däg bi uns(us) bliebe; dnohch sollsch dü ze. 24,56 Do sait da zue nene: Haltet mi nit uf, denn dr HERR het Gnade zue minere Reise ge. Len mi, daß i(ich) zue minem Herr ze. 24,57 Do sage sie: Mir wen des Maidle röfä un froge, was sie dzue sait. 24,58 Un sie refe Rebekka un sage zue nare: Willsch dü mit däm Ma ze? Sie git zantwort: Jo, i(ich) will`s. 24,59 Do len sie Rebekka, ihri Schweschta, ze mit ihra Amme, samt Abrahams Knecht un sinene Lit. 24,60 Un sie segnete Rebekka un sage zue nare: Dü, unseri Schweschta, wachs zue vieldusigmol dusig, un (a) di Gschlecht bsitze de Tore vu äire Gegna(Feinde). 24,61 So macht sich Rebekka uf mit ihre Mägd, un sie hocke sich uf de Kamel un zen däm Ma nohch. Un dr Knecht nimmt Rebekka un zeht vu danne.