D'Frag isch jetzt, wie hebet mer dä Schatz uuf? Ohni eus d'Händ dräckig  zmache? Das gaaht nöd. Im übertraite Sinn: Am Buess- und Bättag.... da gön mer i eus und stelled fescht, wie euses Läbe ebe würklich us beidem bestaht und wie MIR SÄLBER ebe beides sind: guet und weniger guet ?und das gliichzitig-.   Aber ?und das isch öppis vom Wertvollschte im christliche Glaube- mir dörfed  vor Gott eso sy wie mer sind.  Mer dörfed zu eusne Schwächene staah, mir dörfed  dä Schatz uushebe-und sölled eus nöd vor eme bitzeli Schmutz wo draa isch  fürchte-- Gott sälber verspricht, ihn eus rein z wäsche.... wänn mer das  begriffe händ...wüssed mer au warum dä Buess- und Bettag au Dank-Tag heisst!   Will am Bättag ? wie übrigens a jedem Tag- d'Möglichkeit vo dä Umkehr  bestaht! Jede Tag chan en Bättag sy, en Tag a dem mer i eus gönd und eus  besinned uf eus sälber, eus besinned uf dä Wäg wo mer  bisher gange sind, es fröged, bin ich dört, wo n ich han welle sy? Bin ich dört, won ich sy will jetzt?   Wänn ja.... ja dänn isch das Grund zur Freud und Dankbarkeit. Und wänn nei?  Ja, dänn mach dich uuf, es isch nie z'spaat zum Umkehre und neu Uufbräche!