Mer hän e klännes Enkele,  e richtich sießie Krott,  mei Mädele, mein Sunneschei,  e Gschenk vum liewe Gott.  Wanns lacht un in mei Haisel springt,  e Strahle in seim Blick,  wanns  heilt un schnipst un s Keppel lecht,  vergeh ich fascht vor Glick.