2,8 Als ma(mir) etze vu unsari Breda, d Sehn Esau, de uf däm Berg Seïr husste, wägzoge ware, wäg vum Wäg durch de Schtäppe, wäg vu Elat un Ezjon-Geba, drille ma(mir) uns(us) un zen d Wäg zum Weideland dr Moabita. 2,9 Do sait dr HERR zue ma(mir): Dü sollsch d (a) Moabitern kei Schadä doe noh sie bekriegen; i(ich) will dir vu ihrem Land nigs zum Hab un Guet ge, denn i(ich) ha Ar d Sehn Lot zum Hab un Guet ge. - 2,10 Di Emiter hän vorziite drin ghust; des war ä großes, schtarkes un hochgewachsenes Volk we de aAnakiter. 2,11 Ma hebet (haltet) sie au fir Riesen we de Anakiter; un de Moabita nenne sie Emiter. 2,12 Au (a) husste vorziite uf däm Seïr de Horiter; un de Buebä Esau vutriebe un vertilgten sie vor sich her un husste a ihra Schtatt, gliechwe Israel mit däm Land doet, des nene dr HERR zum Hab un Guet git. - 2,13 So macht äich etze uf un zeht durch d (a) Bach Sered! Un ma(mir) zen durch. 2,14 Di Ziit aba, de ma(mir) vu Kadesch- Barnea zen, bis ma(mir) durch d Bach Sered kumme, betrug achtdädrißig Johr, bis alli Kriegsleute üs däm Laga gschtorbe ware, we dr HERR nene gschwore het. (a) 2,15 So war de (a) (b) (c) Hand vum HERRN gege sie, um sie üs däm Laga zue vertilgen bis uf d letschte Ma.