Eis cha mä sich natüürli fraage: Wevel  Paragraafe ases hüttigstags überhaupt bruucht zum wüsse, we mä söl rede. Mängmal wäärs gschiider, zwee Sürmel wüüred uf Chinesisch mitenand gutschiere as nu mit iigschribnem Brief. Mä cha ja ebä dr tupfgnaugliich Dorfdialäggt haa und dänand partuu glich nüd welle verschtuu - und dä nützts au nüüt, wän irgendwo vorgschribe isch, weli Redete as mä mös praggtiziere. Und glich gitts au im glarnerische Rächt das ei oder ander, wo dadrzue fescht­grschribe isch. «Die Sprache im Landrat ist Deutsch», heissts zum  Biischpiil i dr Veroornig vu üserem Sächzgergreemiumm, und dä chunt nuch ä Chlammere («Mundart oder Schriftsprache»). Das isch ä zimmli loggeri Regelig. Usswärts gitts ja Kantuusparlamänt, wo Hochtüütsch mee oder weniger vorgschribe isch - aber mä mos nüd öppä ds Gfüül ha, dett wärdi dä würggli gredt we truggt. Eender abwägig wäärs aber au, wäme für sertig Räät das Gliich wüür verlange we z Züri füre Nachwuchs, nämmli «grundsätzli» Mundart: Ä sones Parlamänt isch ja wäärli kä Chindegarte. Im Grund gnuu wüür drumm i  dr Landratsveroornig schu dr Absatz eis vum Artiggel driiesibezg lange, wo mä cha läse: «Die Mitglieder sollen sich bei den Verhandlungen der Würde des Rates entsprechend verhalten.» Aber das isch allemaa eender uf d Aaleggete gmünzt, wämä dr Räschte vum Satz drzue list («… und dies auch durch schickliche Kleidung zum Ausdruck bringen.»).