Der Ääschme pharkiert under em nussbaum  im hoof vomene mèèrlischloss  - äine hät müese s läbe laa.     De Locher schtoppet im wiitoffnen isetoor und suecht en phaarkplatz. Graaduus lueget er uf es wììrtschaftsgeböi. Rächts schtaad en risige nussbaum im hoof  vor de wiisse schlossfassaade. Uf de raase deet hät niemert trout go phaarkiere. Di häiss auguschtsune uf de front vom schloss und uf em chììsplatz tued äim i den auge wee. Ganz linggs äne hät s e halbverfales huus mit eme ggwächshuus.  Em Ääschme truckt s scho de schwäiss zu de pooren uus, wo d hitz wider i s auto chunt. Me ghöört flüüge sumse, schwalbe flüüged verbii und göissed mit lange schrei, zwoo amsle reded mitenand vo fììrscht zu fììrscht. De Locher mues iez de chare gliich i d sune schtele.  «Simer di letschte?» der Ääschme mäint s äigetli nöd als fraag.  S chììs chrooset under irne schue, wo s zwüschet den auto dure uf de hauptiigang zuelauffed. De mordwage schtaat daa, em bezììrksaawalt siin elegante root porsché, d dienschtwäge vom Chèèrn und vom Füessli, en wiisse schträiffewage mit em roote schtrich, vermuetli vo Wintertuur. Und em scheff siin wage - mit de vorderreder uf em raase.  «Hät dè ä müese choo», macht der Ääschme zu sich sälber. S schiniert en, wänn de scheff debii  isch. Er hät imer s gfüül, er wel en am chrips nèè oder er schtöndi hinder em und schtel e fraag i sis verhöör ine.  De Locher lueget en aa und verziet s muul. Mer hät sich nanig an nöie scheff ggwöönt, und s isch ales andersch als under em tokter Mäischter. Der alt scheff hät de haag reschpäktiert, wo der Ääschmen um sis riich zoge ghaa hät. Aber dèè nöi häd en quaasi abeggläit und trampet i siim gaarten ume, wie wän er imm wèèr. Öb me sich jee anenand ggwöönt?  En maa mit eme gääle schtroohuet  sitzt under em nussbaum und schlaat nussen uuf. Er häd en grüene gèèrtnerschooss aa. Sis gsicht isch root, wie vom trinke. Aber vilicht isch s nu de bluettruck. Früntli nickt er ne zue und faart wiiter mit sine nusse. De sänehund under em tisch macht nu d augen uuf und wider zue, won er der Ääschme gseet und siin adlaatus. «Die beede sind au nöd uufgschtande, wo di vilen auto choo sind», tänkt der Ääschme.  D fassaade vom schloss tunkt der Ääschmen en nöigootische gröiel, aber gliich simpaatisch. Si  isch schneewiiss, us sorgfeltig ghaune schtäi, d fäischter us grauem sandschtäi. D sune schiint druuf und bländet.  D iigangshalen isch hööch und chüel, me mèrkt grad fasch en iisschicht uf de huut. I de zwee schtägenuufgäng linggs und rächts gseet me glaasmaalereie; jugetschtiil, schetzt der Ääschme. Graaduus en äichetüür, zue, au die isch vole gschnitzte roosen und ranken und bletter. Kän mäntsch ume. Vo wiit ewègg ghöört men e schtimm, tämpft dur epaar tüüre. Aber vo welne?  De lütnand macht d  tüür linggs ussen uuf, gseed es büro, ganz modèèrn, das s äim fasch wee tuet, mit eme pult, wo sicher öpper draa gschaffet hät bis vorig.  Wisewii, hinder de tupfetgliich gschnitzte tüür, isch en anders büro, und daa sitzt e jungi frau dine, öppe zwänzgi, mit bruune chugeliauge, schwaarze haar, ere schtarche nase, eme muul, ame chini, wo wäiss, was s wott. Si häd es chläidli aa, wo wie ggwälet uusgseet, root, violett, grüen, underbroche vo wiisse wäle, en handbräite roote gùùrt. Drüber e wiisses jäggli,  wil me sich daa ine au im sumer ring chönt verchelte.  Si lueget s aa: Was s weled. Der Ääschme mèrkt nöd, das si ooni gruess ineggange sind.  «Wo sind die hère?»