D'r Otto üs em Darrihof  der isch e schtiller Philosoph,  er üwerleit erscht lang un breit  bevor er irgend ebbis sait  un schwätzt nit eifach, un nur bloß  dass babbelt isch, nur grad so los.  Au füehrt er sich nit selwer vor,  er schribt kei Buech, isch kei Autor,  er macht sie Wisse nit zue Geld,  e Eigeschaft wu manchem fehlt!    Er isch kei Lehrer, kei Professer,  behauptet nie, er weiß es besser,  er sait nur eifach, was er denkt,  doch nit verwickelt un verrenkt.  Er sait mit klare ditsche Worte  was mir zuem Beischpiel  mache sotte,  wenn's eifach nit so witerscht goht.  Un jeder, wu ihn hört, verschtoht  sofort au, was d'r Otto meint,  natirlich het er nit nur Freund:  So mancher sait, der tät nur schtöre,  un tät m'r uf d'r Otto höre,  no hockte mir, anschtatt d'rheim,  im Ürwald jetz noch uf d'r Bäum.