S isch friitigzaabig, änds oktoober, s wuchenänd vo de nazionaalraatswaale; s rägnet  und schtrèèzt de ganz taag. Der Ääschmen isch verruckt. Hässig isch er, pfuret al aa, laufft i d lüüt ine uf de schtraass, èrgeret sich ab em wätter, ab em rootliecht, ab em Locher, ab de Täi­täi, ab sich sälber, ab em Botz, ab em tokter Mäischter, ab em polizeischeff, ab em regierigsraat. ‹Il foot èètr filosòf›, 1  hät s amel z Pariis ghäisse. Aber hüt häd er nöd d rue zum drüber ewègchoo. D Täitäi haut s amigs i d chuchi use, rüert s gschììr umenand, tschäpperet mit de pfane,  chlevelet mit em pschteck, schprützt, göötschet, schtaubsuugeret, fäget, ripschet, bis si iri wuet usegchrampfet hät.  Der Ääschme nint amel siin ‹Maark Aureel› füre zum sich beruige, s zwäit buech vo sine ‹Betrachtige›. Hüt nützt au daas nüüt. D Täitäi liit am bode, de chopf i de händ und list au. Si cha s schmunzle und lache chuum vertrucke ab em ‹Aschterix› und trout s doch nöd usezlaa, zum en nöd na mee verrucktmache. Bi ire schpined nu d röömer; bim Ääschmen isch s èèrnschter: da schpined d  zürcher!  Alemaa isch s schlimm. D Täitäi schtaad uuf, holt e platten us de samlig, und daa sind s: di exootische ‹Polowetzer Tänz› vom Borodiin, mit irne gschpässige tooneffäkt und fremdaartige kläng. Und dänn - äntli - chunt d chesselphauki, und der Ääschme mit sine füüscht, won er uf de tisch haut, im thakt, und na lüüter, und wider, und namal, und feschter - bis s vo unenufe a d tecki chlopfed. Iez sind au die verruckt. Das hilfft.  _____________________________