Der Ätti seit:    He, d'Lüt sin nümme do, wenn's brennt, sie sin ­  wo sin sie? Seig du frumm, und halt di wohl,  geb, wo de bisch, und bhalt di Gwisse rein!  Siehsch nit, wie d'Luft mit schöne Sterne prangt!  's isch jede Stern verglichlige ne Dorf,  und witer obe seig e schöni Stadt,  me sieht si nit vo do, und haltsch di guet,  se chunnsch in so ne Stern, und 's isch der wohl,  und findsch der Ätti dört, wenn's Gottswill isch,  und's Chüngi selig, d'Muetter. Obbe fahrsch  au d'Milchstroß uf in de verborgni Stadt,  und wenn de sitwärts abe luegsch, was siehsch?  e Röttler Schloß! Der Belche stoht verchohlt,  der Blauen au, as wie zwee alti Türn,  und zwische drin isch alles use brennt,  bis tief in Boden abe. D'Wiese het  ke Wasser meh, 's isch alles öd und schwarz,  und totestill, so wit me luegt ­ das siehsch,  und seisch di'm Kamerad, wo mitder goht:  « Lueg, dört isch d'Erde gsi, und selle Berg  het Belche gheiße! Nit gar wit dervo  isch Wisleth gsi; dört hani au scho glebt,  und Stiere gwettet, Holz go Basel  g'füehrt,  und brochet, Matte g'rauft, und Liechtspöh' g'macht,  und g'vätterlet, bis an mi selig End,  und möcht jez nümme hi.»­Hüst Laubi, Merz!