20,18 Un i(ich) sait zue ihrem Sehn in dr Wüschte: Ihr sollt nit noh d Gebote &aumlira Vädare läbä un ihri Gesetze nit hebed un mit ihrem Götze äich nit dreckig mache; 20,19 denn i(ich) bi dr HERR, äich Gott. Nohch minem Gebote sollt ihr läbä, un mi Gesetze sollt ihr hebed un dnohch doe; 20,20 un mi Sabbate sollt ihr heilige, daß sie ä Zeiche sin zwische ma(mir) un äich, dmit ihr wißt, daß i(ich), dr HERR, äich Gott bi. 20,21 Aba au de Buebä ware ma(mir) unghorsam, läbte nit noh minem Gebote, halte au mi Gesetze nit, daß sie dnohch gmacht hän, durch de dr Mensch läbt, dr sie hebet (haltet), un entheiligten mi Sabbate. Do denkt i(ich), minem Wuet iba sie auszuschütten un minem ganze Zorn (Wuet) a nene auszulassen in dr Wüschte. 20,22 I(Ich) hebet (haltet) aba mi Hand zruck un unterließ s um vu minem Namens wille, dmit da(er) nit entheiligt wird vor d Heide, vor dere Aug i(ich) sie rüsgfihrt het. 20,23 Doch i(ich) erhob mi Hand in dr Wüschte un schwor nene, (a) sie unda de Heide zue vuschtreue un in de Lända zue vudeile, 20,24 wel sie mi Gebote nit ghalte un mi Gesetze vuachtet un mi Sabbate entheiligt hän un noh d Götze ihra Vädare sähn. 20,25 Drum git au i(ich) nene Gebote, de nit guet ware, un Gesetze, durch de sie kei Läbä hän kenne, 20,26 un glo hän sie dreckig wäre durch ihri Opfa, als sie (a) (b) (c) alli Erschtgeburt durchs Fiir go len, dmit i(ich) Entsetzen iba sie hole un sie so erkenne mußten, daß i(ich) dr HERR bi.