14,1 Der Mensch, vum Wieb uf d Welt kumme , läbt kurze Ziit un isch voll Unroeh, 14,2 (a) goht uf we ä Blueme un flegt ab, flieht we ä Schatte un bliebe nit. 14,3 Doch dü doesch di Aug iba ä däne uf, daß dü mi vor dir ins Gricht zehsch. 14,4 Kann wohl ä Reiner kumme vu Unreinen? Au nit eina!a 14,5 Sind (a) sini Däg bschtimmt, schtoht de Zahl vu sinere Monde bi dir un hesch dü (b) ä Ziel bschtimmt, des sa(er) nit überschreiten ka: 14,6 so blicke doch wäg vu nem, dmit da(er) Rueh het, bis si Dag kummt, uf d er sich (a) we ä Dagelehna freut.