12,25 Luege zue, daß ihr d nit abweist, dr do schwätzt. Denn wenn säli nit gflohe sin, de d abwiesen, dr uf Erde schwätzt, weviel weniger wäre ma(mir) entrinne, wenn ma(mir) d abweisen, dr vum Himmel schwätzt. (a) (b) 12,26 Sini Schtimm het zue selle Ziit d Bode erschüttert, etzed aba vuheißt er un sait (Haggai 2,6): «Nohch eimol will i(ich) erschüttern nit ällei d Bode, sundern au d Himmel." 12,27 Des «Nohch einmal» aba zeige a, daß des, was erschüttert wäre ka, wel s gschaffe isch, vuwandlet wäre soll, dmit ällei des blieb, was nit erschüttert wäre ka. 12,28 Drum, wel ma(mir) ä unerschütterliches Rich gregt, len uns(us) dankbar si un so Gott diene mit Scheu un Angscht, we s nem gfallt; 12,29 denn unsa Gott isch ä verzehrendes Fiir. (a) (b)