Wo's im Grauholz äne chrumm gange-n-isch und der Landschturm und ds ander Chriegsvolk hoggis-boggis über ds Bündefäld yne cho und dür d'Schoßhalde-n-us dervo gloffe-n-isch, het der Unggle Mäni a sym Hus la d'Fellläde zuetue. Er isch i mene Zorn gsi, daß me gfürchtet het, der Schlag chönnt ne träffe. Er het d'Jagdflinte füregnoh für alli Fäll  und sech uf ds Üsserschte parat gmacht. Vo Zyt zu Zyt het er der eint Felllade chly ufta, für z'luege, was öppe d'Schtraß ab chöm. 145 Undereinisch gseht er es Meitschi dahär cho z'rönne, das het z'Hülf gschroue, gar jämmerlech, und wyter obe chunt e Husar cho z'schpränge. Der Unggle Mäni het di Situation grad begriffe. Er schimpft vor sech ane:  «attends, cochon, tu auras ton compte,»  nimmt d'Flinte-n-und schteckt der Louf dür ds härzförmig  Heiterloch vom Felllade, und wie der Husar vorby isch, seit er:  «tiens bougre!»  und schießt - Päng! Aber o wetsch! Er het i der Ufregung der Ladschtäcke-n-im Louf vergässe. Dä sumset use-n-und - pft! - dem Roß i d'Hinderbacke. Das schteit bolzgrad uf, der Husar schießt mit sym Chopf a ne Boumascht, daß me's änet dem Hus het ghöre chnätsche, und tätscht hindenabe wie-n-e Maltersack. Ds Roß isch mit sym hölzige Schtiel  ventre-à-terre  dervo, und der Husar isch i der schönschte Merze-Gülle gläge,  der Chops bis zum Chini i sy Pelzchappe-n-yne gchnütschet, und het e keis Glied grüehrt. Da chunt us der Schüüre d'Lächefrou mit mene Charscht derhär. Hindernere här chunt der Ma und seit: »Was wotsch, Annelisi? - La ne la sy, la ne la sy!« »Nih,« antwortet si, »nihnis gwuß, dä wih mer jitz grad näh, so lang er no schturme-n-isch.« - »Was wosch mit ihm?« - »I ds Bschüttloch, das git guete Satz.« Aber chuum het si das gseit, so chöme-n-obe-am Gäßli e ganze Huufe Husare zum 146 Vorschyn. Si sy zwar nid ds Gäßli abcho, sondere-n-über ds Fäld galoppiert; aber d'Lächelüt hei für guet gfunde, der Rückzug a z'trätte-n-und sech ga z'verschtecke.