14,7 Denn ä Baum het Hoffnig, au wenn na(er) abghaue isch; er ka wieda usschlage, un sini Schößlinge bliebe nit üs. 14,8 Ob sini Wurzle in dr Erde alt wird un si Stumpf im Boden erstirbt, 14,9 so grünt er doch wieda vum Gruch vum Wassa un tribt Zwiegli we ä jungi Pflanze. 14,10 Stirbt aba ä Ma, so isch scha(er) dohi; kummt ä Mensch um - wo isch er? 14,11 We Wassa ausläuft üs däm See, un we ä Schtrom versiegt un vutrocknet, 14,12 so isch ä Mensch, wenn na(er) sich niederlegt, (a) er wird nit wieda ufschtoh; er wird nit aufwachen, solang dr Himmel bliebe, noh vu sinem Schlof gweckt wäre.