De «heid»-Form het si ebä mit dr Ziit echlei verlore und immer mii zum «häd» abgschwächt, vor allem dett, wo si nüd betont isch. So seit mä zum Biischpiil: «Ihr häd (uubetont) üüs nüd grüezt, wil ihr üüs nüd bchännt heid (betoont).» Bim uubetoonte «häd» chännt mä etz uuni wiiteres «heid» säge, hingege am Ändi vum Satz tüünti etz «häd» i dr Betoonig z schwach. Ds «heid» chume praggtisch überaal  bruuche, es tüünt breiter und urchiger as ds «häd», wo nüd überaal mügli isch.