D Sachse si zerscht en einzelne Stamm vo Nordseegermane gsi, und si hai sich im 2. Johrhundert zur Stammesgruppe bzw. zum Grossstamm erwiiteret. Dr Name isch wohrschiinlig zum erste Mol vom griechische Geograph Claudius Ptolemäus in dr Mitti vom 2. Johrhundert erwähnt worde.[31] Im 5. Johrhundert hai sich d Sachse deilt in d Angelsachse, wo uf Ängland abgwanderet si, und d Altsachse, wo uf em Festland bliibe si. E Johrhundert spöter hai d Altsachse wiiti Gebiet an dr Nordseeküste beherrscht. Gliichzitig het sich im Weste dr Druck vom Frankeriich und im Oste vo de Slawen, wo sich in Ruum vo dr Elbe verbreitet hai, versterkt. Dr Komflikt mit em Frankeriich het under em Karl em Grosse zu de Sachsechrieg (772-804) gfüehrt, eme grässlige Gmetzel im Name vom Christedum, wo sogar vo dr Chille kritisiert worden isch. Zu säller Zit si d Sachse organisatorisch in Teilstämm gliideret gsi, d Heerschafte vo Westfale, Engere und Ostfale. Noch dr Zwangschristianisierig isch die Iideilig dur Groofschafte ersetzt worde. Erst im 13. Johrhundert isch s Stammesrächt «Lex Saxonum», wo sit denn witerentwicklet worden isch, im «Sachsenspiegel» ufgschriibe worde.