De grã-scheff gid em Ääschmen  en delikaaten uuftraag, wo beed zimli schiniert.  Epaar unaaggnèèmi psüech bringed nüüt.     «S git züüg, wo me nöd sött  müese mache», de grã-scheff säit das sätzli scho zum zwäite maal zum Ääschme.  De polizei-oberscht hät de lütnand am eerschte mèèndig im novämber uf di elfi am morge zu sich pschtelt und em scho am telifoon iigschèèrfft, er söli niemertem nüüt säge, won er anegöng. Das chöni nu e luuschi sach sii, tänkt s em Ääschmen uf em wääg zum oberscht Feisler.  Daas isch es dän au. Er mèrkt s scho dadraa, das de Feisler hinder siim bräite pult hocke bliibt und me nöd wie susch an beschprächigstisch gaat, wo  mer soozsägen uf gliicher ebeni vercheert. Näi, der oberscht bruucht hüt en abschtand.  Geschter heb em de Wägme, de Rudhard Wägme vo de COMPUTAG aagglüüte. Er kän en scho sit ix jaar. Und hüt hebed s enand troffe, usswèrts, im kafi ‹Schanett› am Rüüdeplatz.  «Si notiered doch?» macht de grã-scheff.  Bis etz findt der Ääschme nüüt wèrt, das er s müest uufschriibe, und schüttlet de chopf.  «Tumerwiis häd is deet de regierigsraat Pfischter und de kantoonsraat - wie häisst er wider? -  gsee», faart de scheff wiiter.  «Wisoo ‹tumerwiis›?»  «Wil er öis doch beed känt.» Em grã-scheff isch es unaaggnèèm. Das notiert der Ääschme. Und waartet uf s loch, wo de hund begraben isch. Schliessli mues de Feisler gliich zum chèèrn vo de sach choo.  «De Wägme - Si käned en, nim i aa - » de grã-scheff lueget der Ääschme chùùrz aa zum siis nicke konschtatiere; aber der Ääschme schüttlet de chopf: «Näi, wèr isch daas?»  «Gäneraaldiräkter vo de COMPUTAG z Glattbrugg usse. Äigetli en  underfirma vo der ELECTROSOFT, und die müend si ja käne.» Das töönt liecht verèrgeret.  «Moll, ha glaub doch scho ghöört von em», chunt s etz em Ääschmen in sinn. Wägme? Da mues gliich emal öppis gsi sii.  «De Rudhard Wägme isch, wi gsäit, gäneraaldiräkter vo de computag. Und er mäint, mer wel en umbringe.» Äntli isch es dusse.  «Aha», iritiert der Ääschme de Feisler. «Git s konkreeti hìì­wiis?»  «Das isch e schwiregi fraag. Er häd en fax überchoo mit eme tootechopf druff.» Er gid em es blatt  über s pult: ussert em tootechopf isch susch nüüt druff. Kän tägscht, käi drooig, kän absänder.  «Er häd de gliich tootechopf uf siim kompjuuter ghaa, won er siin elektroonische briefchaschten aagglueget hät.»  «Wänn?»  «Geschter.»  «Am sundig?»  «Tänk scho.»  «Häd er en uustruckt.»  «Näi. S isch ja s gliich bild gsii. Au ooni tägscht und vor alem wider ooni absänder.»  «Und werum mäint er, das seg e morddrooig? Mììr händ jedi wuche sèttigs uf em bildschììrm oder i de  poscht: ‹Öi bule knaled mer all ab!› oder ‹Moorn bisch en toote maa!› oder ‹Dis graab isch paraad!› Das lösched mer und gönd a d aarbet.»  «De Rudhard - de Rudhard Wägme - isch natüürli vil exponierter. Er vertritt e wältfirma. Er isch de brãscheliider i de Schwiiz. Er häd es geböi vole lüüt.»  «Und woo isch de haagge?»  «Das chan Ene nöd säge, wil i s nöd wäiss. Er häd angscht, hèr Ääschme, das han i gschpüürt. S mues èèrnscht sii. Ich wott nöd s wort paanik i s muul nèè, aber s isch öppis  draa. Glaubed Si mer s.»  «Èèr hät kän verdaacht?»  «Moll. Aber er häd en mer nöd gsäit - nöd wele säge. Er ver­langt nu, das mer en schützid.»  «Für daas git s sicherhäitsfirmene. Er söll sich en bodigaard zuetue. Er vermag s ja sicher.»  «Das han em au ggraate. En liibwächter nützi nüüt, mäint er. Er insischtiert uf polizeischutz.»  «Dè chömer em gaar nöd gèè. Abgsee devoo: wän i nöd wäiss, wohèèr de find chunt, i weli richtig söl i mini kanonen uufschtele?»  «Rundume»,  probiert de grã-scheff z gschpasse; er lächlet nöd emal dezue.  «Und was wänd Si vo mììr? konkreet?»  «Gönd Si de sach emal naa. Ganz diskreet. Glaubed Si mer, s isch öppis draa. Und passed Si uuf, das es under em teckel bliibt.»  «Guet. Ich mach s. Ugèèrn.» De grã-scheff nickt: «Si müend nöd mäine, die sach segi mir aaggnèèm. Ich känn de Rudhard Wägme sit vile jaar. Drum isch er diräkt zu mììr choo. Was häisst käne? Nöd nööcher. Wie me sich so känt vo ofizielen aalääss. Und mer händ zur gliiche  ziit gschtudiert, aber das isch scho lang hèèr.» Er säit nöd, si hebed mitenand gschtudiert, falt em lütnand uuf.