No am gliche Abe het d'Bürin ihre Ma am Arm gnoh u isch mit ihm i ds hintere Stübli, äs müess jetz über öppis gredt wärde, wo Stini nid dörf ghöre, het äs zu Hanspeter gseit, wo die  Gschicht mit däm Bluemestock im erschte Momänt rid rächt het chönne verstah. Jetz wär e Glägeheit da, zum däm Stini e Fröid z'mache, het d'Bürin gmeint u em Hanspeter gchüderlet, zum dä Stock ga poschte. Am andere Morge isch der Buur ou z'Märit gfahre und wo-n-är gäg em Abe heichunt, steit hinte uf em Wägeli öppis, wo ganz sorgfältig mit Papier zuepackt worde isch. Der Hanspeter stigt vom Wägeli, blinzlet luschtig mit eim Oug wo-n-är d'Elsbeth gseht, nimmt das Pack süferli vom Wage und verschwindet dermit im Huus.