Us e par Gründ hani scho früeh de Mesmer gfrööget, öb er mich als Lüüterbueb chönn bruuche. Ich ha näbet de Bergchilche gwonnt, s'Gloggeglüüt hät mer gfalle, ich ha mit de groosse Buebe wele mitmache und au e wängili Sackgäld verdiene. Lüüterbuebe händ Chraft und Uusduur prucht und möse pünktlich sii. Wär waass wa passiert wär, wä mir de Sunntig nid zur Ziit iiglüütet hettid!? Di grooss Glogge hät me a zwaa Zugsaal in Schwung proocht und wider prämset. Di chliine zwoo Glogge het an elaa glüütet. Fürs voll Glüüt, also au für de Gottesdienscht, simmer immer z'vierte gsii. De Schtolz vome Lüüterbueb isches, am Aafang und am Schluss vom Lüüte mit siinere Glogge möglichscht wänig Fählschläg z'mache. Me hett sich gschämet, wänn d'Glogge no lang uuspambelet hett. Währed de Predigt simmer uf der Fänschtersimse näbed de Turmuhr ghocket. Es luut Tigge hät üüs gholfe, d'Ziit mit Schwätze und Jasse z'vertriibe. Wenns aber chalt gsi ischt im Turm, simmer währed em eerschte Gmaandlied über de Chilcheeschtrich uf d'Empore abe. Dört hämmer schtill möse waarte, bis im Härr Pfarrer siini Sanduhr abgloffe gsii ischt und er gwüsst hät, daner cha Amen säge (me saat drum hütt no: d'Ziit ischt abgloffe). Wills i der Bärgchilche no e ka Oorgele gha het, ischt ietzt de Vorsänger ufgschtande. Im vorderschte Bank hät de Lehrer Deuber uf sim Stehpültli es Gsangbuech ufgschlage, hät s Stimmpfiifli us der Tschoopetäsche gnoo und de Akkord vom aagsaate Lied aagsunge. Au bim nööchschte Väärs hät ers erscht Wort i allne vier Singstimme vorgsunge, da d'Gmaand gwüsst het, wies wiiter goot. Es mag sii, da die Singtächnik vom Voorsänger de Grund ischt, wesoo da hüt no d'Gmaand immer en Schlag hinder der Oergele här singt.