Jäh und i eim Ougeblick isch das junge Glück verbroche, wo Heiri ei  Tag im Winter nümm vom Holze heicho isch.  Wo si jetz all die Hoffnige, all die Tröim vom glückliche Läbe mit Chind u eigetem Bode? Wo isch d Hoffnig uf Liebi u Geborgeheit i der eigete Familie? Wo isch jetz all das Glück hi? Das arme Stini het's nid chönne verstah, isch de Lüt us em Wäg, het mit sim grosse Härzleid welle eleini si. So isch das mänge Monet gange, die flissigi Frou het ihres Tageswärch uf em Hof verrichtet, het sich nid vil la amerke. Wenn es aber still worde isch, wenn Stini e freie  Momänt al Waldrand het chönne verbringe, denn isch äs in Gedanke bim Heiri gsi und bi däm chline Heimetli wo si zäme hei welle ha. Stini het nümme welle hürate, äs isch als Magd uf em Gruebhof blibe, isch speter gar Meischtermagd worde.