Schrifttüütsch isch ggnormt, mues ggnormt sii. Me mèrked nüme, das me z. b. di lange wokääl verschide schriibed, s lang i wììrt gliich uusgschproche, aber verschide gschribe: Stil, ihm, Ziel, sieh. Bim dialäkt schriibed mer gliich, was gliich töönt.    Solang me nu sälber list, was me gschribe hät, isch d schriibig egaal. Eersch wänn s ander sötted chöne läse, und richtig läse, dänn chunt me nöd um konwänzioonen ume. Und e gueti konwänzioon isch d Dietschriibig. Läsed Si emal als zürcher e  bèèrntüütsches wèrch i de tradizionele bèèrntüütschschriibig. Umögli. Si wüssed nöd, weli wokääl lang, weli chùùrz sind. Mängisch sind nöd emal b und p gschide. Und für züritüütsch mues me z. b. öisi drüü e underschäide: see, fèèle, gääl.    D Dietschriibig isch en guete kompromiss zwüschet ere luutschrift und em schrifttüütsche wortbild. Di mäischte lüüt händ sich nach drei, vier siite umgschtelt.    De profässer Dieth hät 1938 mit ere komissioon d ortografii für di schwiizertüütsche dialäkt gschaffe. Si gilt hüt na. Au wän im lauff vo de ziit di äint und di ander änderig uufchoo isch, und au jede schriiber sini äigehäite hät, won er mäint, er machi s na e bitzli besser als de Dieth.