Er iss e Zaubara, e Kinschdla mit eme graue Loggekobb voll Fandasie un volla Ideeje. Mid eme weische Herz, wo gans vill Plads drinn iss un Gefiehl. E gudd  gelaundes, großes Kind, das wo isch zwar ab un zu mòl an die Hand holle muss, das wo mir awwa gans neije Wääsche un Welde gezeihd had, Welde in denne wo ma Burzelbääm schlaan un schwewe kann un imma sanfd lande duhd, so wie im e Himmelbedd. Dò kann isch misch rinnfalle lòsse un fiehle misch mollisch warm un uffgehob, zum erschde Mòl in meinem Lääwe so rischdisch dehemm. Mid ihm hann isch noch nidd das Gefiehl gehadd, dass ma ebbes fähle däd un er had ma gezeid, dass es meischde, nòh demm wo isch mei Lääwe  lang gesuchd hann, nur Ersads fa ebbes war, was isch bei ihm gefunn hann: Heimad, e Plädsje, fa Wurzele ze schlaan un uffzebliehje, fa Fuß ze fasse ohne stehn ze bleiwe. Dò hann isch Lufd fa ze odme, fiehle misch frei un so rischdisch als Fraa. Dò kann isch Mudda sinn un aach kläänes Mädsche, brauch misch nid ze schäme un kää Thejada ze spiele. Dò kann isch sinn, wie isch bin, un er had misch drodsdemm gär. Un umgekehrd isses genau so. Mir sinn zesammegewachs un starg genn. Gemeinsam schaffe mir alles,  schiewe Räänwolge weg, fange Sunnestrahle un spiele mid da Sterne. Un langweilisch isses nie.