Die notorisch gringi Übereistimmig vo Luut un Buechstab het  mehreri Gründ. Zum eine isch doo de interne Sproochwandel wo stattgfunde het wo d Orthographi sich scho gfeschtigt gha het. So isch s <k> in Wörter wie knife oder knee, oder s <l> in would un could früener ussgsproche wore, het hüt aber kei Funktion meh. Uf der andre Syte hen sich Luut wo früener numme Allophon gsi sin zue Phonem entwigglet. So sin d beide "th-Luut" /θ/ un /ð/ im Alt- un Mittelänglische beidi mit <th> gschribe wore wyl mer automatisch het gwüsst weller vo beide wo usgsproche wird. Hüt allerdings loot sich des nümmi vorussänne, un mer muess wisse dass thin mit /θ/ un then mit /ð/ usgsproche wird. D meischt Uugreimtheite in der Schrybig allerdings gönn uf de Früenöiänglische Vokalwandel (Great Vowel Shift) zrugg, wo d Vokal vum Änglische radikal verändret het. Wyl d Schrybig vo de Vokal allerdings nit aapasst wore isch, bruucht mer Buechstabe wie <i> oder <e> für ganz andri Luut als in de meischte andre Sprooche. S Wort tide zum Byspil isch vorem Vokalwandel   /tid/  usgsproche  wore, was sich in der Schrybig erhalte het, au wenn es scho syt über 500 Joor   /taid/  wird ussgsproche.