13,4 a Oh Israel, di Prophete sin we de Füchse in d Trümmern! 13,5 Sie sin nit in de Bresche getreten un hän sich nit zue d Mure gmacht um des Hus Israel, dmit s fescht schtoht im Kampf am (a) Däg vum HERRN. 13,6 Ihre Gesichte sin nichtig, un ihr Wahrsagen isch Lüge. (a) (b) Sie schwätze: «Der HERR het's gesagt», un doch het sie dr HERR nit gschickt, un sie warte druf, daß sa(er) ihr Wort erfillt. 13,7 Isch's nit vielme so: Äiri Gesichte sin nichtig, un äich Wahrsagen isch luta Lüge? Un ihr sage doch: «Der HERR het's geredet», wo i(ich) doch nigs gsait ha. 13,8 Drum sait Gott dr HERR: Wel ihr Trug schwätzt un Lügen wahrsait, lueg, drum will i(ich) a äich, sait Gott dr HERR. 13,9 Un (a) mi Hand soll iba de Prophete kumme, de Trug schwätze un Lügen wahrsagen. Sie soll in dr Gmeinschaft vu minem Volks nit bliebe un in des Boech vum Hus Israel nit eingeschrieben wäre un ins Land Israels nit kumme - un ihr sollt härä, daß i(ich) Gott dr HERR bi. 13,10 Wel sie mi Volk vufihre un sag: (a) «Friede!", wo doch kei Friede isch, un wel sie, wenn des Volk sich ä Wand bäut, sie mit Kalk übertünchen, 13,11 so sag zue d Tünchern, de mit Kalk tünchen: «Die Wand wird einfallen!" Denn s wird ä Platzregen kumme un Hagel we Schtei (Wackes) flege un ä Wirbelwind losbrechen. 13,12 Lueg, do wird de Wand einfallen. Was gilt's? Dann(Dnoh) wird ma zue äich sag: Wo isch etze dr Anstrich, d ihr doriba getüncht hän?