Zur Ziit isch grad e Kollegin vo mir, d Nadja, us de Schwiiz da. Da mir ja gueti Reisefüehrer sind, simmer am Mäntigabig is Tivoli. (Guet, ich bin bis deht au na nie gsi und es hät mer also schwer Iidruck gmacht mit all dene Liechtli und Lämpli und Zwärgli   )  Mir sind also  durs Tivoli gspaziert und händ en Glögg drunke. Denn simmer namal e Rundi durs Tivoli gspaziert und händ i eme Restaurant mega fein Znacht gässe. Und dänn simmer namal e Rundi durs Tivoli gspaziert (sozäge en Verdauigsspaziergang) und händ eus chli d Ständ sprich Hüsli aglueget. I eim vo dene Hüsli häts Wullehändsche und -chappe und -pulli und und und gäh. ("uld & sager" häts gheisse)  Dä Schappi hät denn deht also mal die Händsche chli gnauer aglueget und ich han min Senf dezuegäh. Uf eimal ghöre  mer "D Händsche sind 150.-" Ich han also grad mal rasch e Gedänksekunde brucht, bis ich gschallt han, dass das würkli Züridütsch isch.  Es hät sich den usegstellt, dass das en Schwiizer isch, wo sit 10 Jahr in Dänemark läbt und sich en Spass drus macht, d schwiizer Turischte durenand z bringe. (Würd eus ja nie in Sinn cho   )  S isch also luschtig gsi chli z plaudere. Und d Händsche hämmer au na  billiger übercho.  Wenn er also mal is Tivoli gönd, denn müend er nöd verschrecke, wenn er uf Züridütsch agsproche werded.   (Meischtens rededs aber scho dänisch.)