.I(Ich) bi  jung a Johr, ihr aba sin alt; drum hab i(ich) mi gescheut un gefürchtet, mi Wissen äich kundzutun. 32,7 I(Ich) het denkt: (a) Loß des Altr schwätze, un de Lit dr Johr loß Wisheit beweisen. 32,8 Aba dr Geischt isch s in d Mensch un dr Odem vum Allmächtigen, dr sie schlau(vuschtändig) macht. 32,9 Di Betagten sin nit de Weisesten, un de Alten vuschtoh nit, was des Rechte isch. 32,10 Drum sag i(ich): Häre ma(mir) zue; au i(ich) will mi Wissen kunddoe.