D Langobarde si scho im Johr 3 v. Chr. as Deil vom Marbod-Bund erwähnt worde. Ihr Siidligsgebiet isch wohrschiinlig an dr mittleren Elbe und im westlige Meckleburg gsi. Währed eme Fäldzug vom Tiberius im Johr 5 n. Chr. zur Elbe si d Langobarde no einisch erwähnt worde: Dr Gschichtsschriiber Velleius Paterculus het gschriibe drüber, wie "d Macht vo de Langobarde broche worden isch, eme Stamm, wo no wilder as die germanischi Wildheit isch."[1] Spöter verzelt er, wie Langobarde, wo eigetlig uf em lingge (südlige) Ufer vo dr Elbe agsiidlet gsi si, uf s rächte (nördlige) Ufer züglet si. Dä Bricht wird understützt drdur, ass me ufghört het, die lokale Friidhöf z bruuche. Wo d Römer sich denn zum Rhii zruggzoge hai, si d Langobarde für öbbe die nechste 150 Johr us dr Gschichtsschriibig verschwunde. Die archäologischi Fundgruppe, wo als elbgermanisch bezeichnet wird, chunnt uf beide Siite vo dr undere und mittlere Elbe und z Böhme vor.