1775 het Christian Horrobow beraits vermuetet, dass d'Sunneflecke ere gwisse Periodizität underlige. 1802 het William Hyde Wollaston erstmols dunkli Linie (Absorptionslinie) im Sunnespektrum noochgwiise. Joseph von Fraunhofer het die Linie ab 1814 systematisch  undersuecht, si werre doher au als "Fraunhoferlinie" bezaichnet. 1843 het Samuel Heinrich Schwabe si Entdeckig vum Zyklus vu de Sunnefleckeaktivität publizeert. 1849 isch d'Sunnenfleckerelativzahl igfüehrt worre, wo d'Azahl un Größi vu de Sunneflecke wiidergit. Sither werre d'Flecke regelmäßig beobachtet un zellt. 1889 het George Ellery Hale de Spektroheliograph entwicklet. Henry Augustus Rowland het 1897 ä Atlas vum Sunnenspektrum vollendet, wo sämtlichi Spektrallinie enthaldet. 1908 het George Ellery Hale  d'Ufspaltig vu Spektrallinie im Beraich vu de Sunneflecke dur magnetischi Chräft entdeckt (Zeeman-Effekt). 1930 het Bernard Ferdinand Lyot d'Sunnekorona usserhalb vu ere totale Finsternis beobachtet.