29,12 Denn i(ich) rettet d Ärm, dr do brellt, un de Waise, de kei Helfa het. (a) (b) 29,13 Der Segen vum Verlassenen kummt iba mi, un i(ich) erfreute des Herz dr Witwe. 29,14 Grechtigkeit war mi Häß(Kleid), des i(ich) anzog, un mi Recht war ma(mir) Mandel un Kopfbund. 29,15 I(Ich) war vum Blindä Aug un vum Lahme Fueß. 29,16 I(Ich) war (a) ä Vada (Babbe) dr Ärm, un dr Sach vum Unbekannten nimmt i(ich) mi a. 29,17 I(Ich) vubricht de Kinnbacken vum Ungrechte un riß nem d Raub üs d Zähnen. 29,18 I(Ich) het denkt: I(Ich) wäre in minem Nest verscheiden un mi Däg so gnue mache we Sand am Meer; 29,19 mi Wurzle riche zum Wassa hi, un dr Tau blieb uf minem Äscht; 29,20 mi Ehri blieb imma frisch bi ma(mir), un mi Bogen isch imma stark in wägä ma(mir) Hand.