29,9 Als sa nohch mit tene schwätzt, kummt Rahel mit d Schof vu ihrem Vada (Babbe), denn sie hetet de Schof. 29,10 Als Jakob aba Rahel sieht, de Dochta Labans, vum Brueda vu sinere Muetter, un de Schof Labans, vum Brueda vu sinere Muetter, kunnt da dzue un wälzte d Schtei (Wackes) vum Loch vum Brunne un tränkt de Schof Labans, vum Brueda vu sinere Muetter. 29,11 Un na küßt Rahel un hiilt lut 29,12 un het ihr gsait, daß sa ihrem Vada (Babbe) Vuwandt wär un Rebekkas Bue. Do lauft sie un het`s ihrem Vada (Babbe) gsait. 29,13 Als aba Laban ghärt het vum Jakob, vu sinere Schweschta Bue, lauft da nem entgegä un herzt un küßt nen un fihrt nen in si Hus. Do vuzehlt da Laban alles, was sich begebe het. 29,14 Do sait Laban zue nem: Gwiß, dü bisch vu minem Gebein un Fleisch.