4  D gänerazioone chömed und gönd;  d èèrde bliibt, eewig und fescht.   5  D sune gaat uuf, d  sune gaat under;  si hetzt zrugg in oschte und schtiigt wider uuf.   6  Als biise, als föön blaast de wind,  und blaast und blaast und blaast. 3   7  All bäch flüüssed i s meer,  aber s meer wììrt nie völlner.  Deet, wo d bäch anegönd,  deetane gönd s imer und eewig.   8  S git sovil wörter,  kän mäntsch chan all säge. 4  D auge händ vom luege nie ggnueg;  d oore wèèrded vom lose nöd voll.   9  Was es (scho mal) ggèè hät, git s wider emal;  was me (scho mal) taa hät, tuet mer wider emal:  nöis git s nüüt uf de wält.   10  Oder git s öppis, wo d chöntsch säge:  «Daa lueg! daas hät s na nie ggèè!»  Scho lang git s es, eewigs vor öis.   11  Me cha sich nu nümen erineren a die,  wo  vor öis ggläbt händ;  aber au die, wo nach öis läbed -  die wo na schpööter chömed,  wüssed au vo dène nüüt me.