5,22 Das sin de Wort, de dr HERR schwätzt zue &aumlira ganze Gmeinde uf däm Berg, üs däm Fiir un dr Wolke un däm Dunkle mit große Schtimm, un doet nigs dzue un schribt sie uf (a) zwei schteinerni Blatte(Dafle) un git sie ma(mir). 5,23 Als ihr aba de Schtimm üs dr Dunkle hörtet un d Berg im Fiir brenne saht, tratet ihr zue ma(mir), alli äiri Stammeshäupter un äiri Älteschte, 5,24 un spracht: Lueg, dr HERR, unsa Gott, het uns(us) aluege losse sini Herrlichkeit un sini Majeschtät, un (a) ma(mir) hän sini Schtimm üs däm Fiir ghärt . Hiit hän ma(mir) zwar gsähne, daß Gott mit Mensch schwätzt un sie am Läbä bliebe. 5,25 Aba etze, wurum soll ma(mir) schterbe? Des großi Fiir wird uns(us) noh vuzehre(frässä)! Wenn ma(mir) vum HERRN, unsares Gottes, Schtimm wida härä, so meße ma(mir) schterbe. 5,26 Denn wela Mensch ka de Schtimm vum lebändige Gottes üs däm Fiir schwätze härä we ma(mir) un doch am Läbä bliebe? 5,27 Kumm dü dzue un her ällei, was dr HERR, unsa Gott, sait, un sag s uns(us). Alles, was dr HERR, unsa Gott, mit dir schwätze wird, des wen ma(mir) härä un doe.