Dr'Bruno Bircher, isch 1. Bannwart,  chley ä Scheychä, mid'ärä fröhlichä Art.  So findsch Dui schnell  wieder ä Frindin,  und wotsch'ärä ebbis biätä, deynerä Evelin.  Am Morgä friäh fahrsch mid ihrä, i d'Steckmatt,  ä Sunnäuifgang go luägä, isch immer glatt.  Jä dr'Bruno isch halt scho nu, ä romantischä Typ,  so verschwindid'si nu gley, im Schattä vom Gstripp.  Ufem Heiwäg, isch de d'Romantik, schnell versandet,  Evelin und Bruno, sind im Aito, zwischä zwe Waldbaim glandet.    Äs anders Malä, hed dr'Bruno rächt uiftrumpft,  isch im Salacher vorä, usinnig  versumpft.  Irgend einisch, i dr'Nacht,  hed sich dr'Bruno, ufä Heiwäg gmacht.  Dä Wäg isch e'norm lang, d'Luft frisch,  und Dui weisch stundälang nimmä, wo d'bisch.  Churz vor'em umkippä,  chaisch nu, ä Händi-Numerä tippä.  "Misli Sepp am Telefon, wer isch da?"  "Dr'Bruno, chentsch mi holä, ich wett Heigah."  "He säg, wo bisch, wo muäs i durä?"  aber usem Händi, duät's nur nu surrä.  Zum Glick kennt dr'Sepp, d'Obbirger ä chley,  dä chennt bimeid, im  Tannwäldli hinnä sey.  "Chum Bruno, steyg i, ich tuä'di Hei,"  vor'em Huis seid dr'Sepp: "So, inä muäsch ä'lei."  "Ja Sepp, dankä Sepp, ich kennä meys Bett'ä-Huisä",  und gahd schnuär-straks, näbä d'Muäter, is Vaters Bett, go pfuisä.