Am negschte Moorche esch Sunndaach. Do missen se nit schaffe unn Grääwe aushäijwe.  Dränn heerscht dse rumore unn e paar vun denne kannscht sähne, wie se durchs Gitter uff dStrooß gucken.  Änner glotzt mich als a(n).  Ich häb e bissel Angscht! s  esch doch en Russ!  Vor denne muscht uffbasse, hot de Unkel gsaacht, die sinn wies Viehch!  De Nikolay-Schmidt hotts ach gemäänt unn gfroocht, ebbs näijrisch wär, dass mer die ach noch durchfiedre missen.  De Russ guckt immer noch. Sei(n) hooriches Maul ve(r)ziecht sich unn sei Ääche hänn uff äämol en wasseriche Glanz. Er saacht ebbes unn streckt zwää Finger aus em verressene Hängsching durch de Stacheldrooht.  Neischeerich kumm ich als neher. Do lacht er e bissel unn zeicht mer  sei Zäijh!  Wie ich noch neher kumm, do sähn ich, wie er mer ebbes Gschnitzeltes zeicht.  Er häijbts in dHäijch, unn do sähn ich uff emme Brettel drei Holzhiener picke.  Unn wie ich uff ämol lache muss, do strahlt er iwwers ganze Gsicht.  Kardoschka? froocht er unn runzelt dStern.