Di ältiste sprochliche Zügnis vom Atlindische findet sich i Kailschrifttext ausem nöche Orient im  Zämehang mit de Mitanni. D Könige vo dem bronzezitliche Riich träget aidütig indischi Näme (z.B. Artatama; skt. Ṛtá-dhāmā; Tuisratta skt. Tveṣá-rathaḥ). Imene Vertrag zwüschet de Mitanni und de Hethiter werdet au di vedische Götter Mitra-, Waruna-, Indra und di beede Nasatyanna gnennt (skt. Mitráḥ, Váruṇaḥ, Índraḥ, Nāsatyau). Ainzelni altindischi Uusdrück findet sich vor alem im Hurritische, wie maryannu »Striitawagechrieger« (skt. máryaḥ m. "Jüngling, junge Chrieger«), manninni »Halsschmuck« (skt. maṇíḥ m.) oder babrunnu »bruu« (skt. babhrú- »rootbruu«). Die Sprooch zaigt no älteri Forme as s Sanskrit uuf (aika- »ais«; skt. ékaḥ). S Mitanniindische werd nöd zum Sanskrit grechnet.