19,17 Un als sie nen nüsbrocht hän, sait d eine: Rett di Läbä un lueg nit hinda dich, bleib au nit schtoh in d ganze Gegend. Uf d Berg rett di, dmit dü nit umkummsch! 19,18 Aba Lot sait zue nene: Ach nei, Herr! 19,19 Lueg, di Knecht het Gnade gfunde vor dine Auge, un dü hesch di Barmherzigkeit groß gmacht, de dü an ma(mir) doe hesch, wo dü mich am Läbä glo hesch. Ich ka mi nit uf d Berg rette; s kennt mi sunscht ä Unheil ihole, so daß si schtirbt. 19,20 Lueg, do isch ä Schtadt nooch, in de i(ich) fliehe ka, un sie isch klei; dohi will li mich rette - isch sie doch klei -, dmit i(ich) am Läbä blieb. 19,21 Do sait da zue nem: Lueg, i(ich) ha au des dir agsähne, daß i(ich) de Schtadt nit kabüt mach, vu däre dü gschwätzt hesch. 19,22 Schick di un rett dich dohi; denn i(ich) ka nigs doe, bis dü hikummsch. Drum heißt de Schtadt Zoar. 19,23 Un d Sunne war ufgange uf Erde, als Lot nohch Zoar kummt.