En tooten im  hèrpschtwald  und en ggmäindspresidänt,  won angscht hät um de rueff vo siim doorff.     D Mariisa sitzt am schtüür und blochet d A 3 duruuf. Wänn s grad kä tane hät, gseet men uf di oberschte hüüser vome doorff abe; wiiter une, wo de see sött sii, isch ales vernäblet. D Mariisa und der Ääschme schwíged näbetenand, losed au nöd uf de funk, won allpott e mäldig durechunt. S isch midwuch, echlii nach den achte, na halbe tunkel. D auto, won i d schtadt faared, händ d  schiiwèrffer aa. Seeuufwèrts sind s fasch eläi. Uf de hööchi vo Chilchbèèrg hät si de ‹boss› mit siim roote ‹Porsche› überholt. Sid öppe Taalwiil hanget de ‹Golf› vom tokter Füessli an ene.  «Dè wäiss nöd woodure», komentiert der Ääschme.  «He'e er töörff nöd schnäler faare», widerschpricht em d assischtäntin.  S rägnet, d schiibewüscher schaffed wie verruckt und möged em wasser doch nöd mäischter. Uf em wääg zumene mord prässiert men imer. Werum äigetli? S isch ja nüüt me z rette, hööchschtens  epaar schpuure.  «Di nööchscht muesch dän use», säit der Ääschme. D Mariisa nickt; si hät d uusfaarttafle ‹Gäissfeere› ja au gsee. Si schtelt de blinker und hinder ine macht de Füessli s gliich. I de runden abfaart mèrked s, das hinder em Füessli na de mordwage chunt und hinder dèm de ‹Mèrzeedes› vom ggrichtsmediziiner.  Im ‹Tanegghölzli› seg de toot, häd em de Ludi Zolinger am telifoon gsäit, vor ere halb schtund. Mee hät der Ääschme nöd müese wüsse: er känt s; er isch ja uuffggwachsen im  Gäissfeeren obe. Soo läitet er etz d Mariisa kundig über schtraassen und wääg unen an es wäldli ane, wo sich amen acherwääg naa ziet. Vor ine schtönd zwäi ander auto uf em wääg und drüü welo lèèned am poort. De wääg isch schmaal, d chareschpuuren und de schtraassegrabe vole wasser. Der Ääschme probiert am wäägrand z lauffe; aber s graas isch gschliferig und er landet mit em lingge halbschue gliich im wasser. Den andere wiiter hine gaat s èèndlich; me ghöört s vatterländisch flueche. D Mariisa hät s uf irer siite  besser: si cha sich mit irem schmaale figüürli zwüschet den auto und eme holzhaag durezwänge.  Nach den auto schtaad e chliises grüppli lüüt ume, zmittst drinine de doorffpolizischt Zolinger. Er vertäidiget de taatoort, so guet er chann. E rootwiisses band hanget oben am poort, won er a de büsch uufghänkt hät.  «S gaat mììr ekäinen in wald ine, bevor der Ääschme chunt!» ghöört de lütnand de Zolinger säge. S töönt wie früener, wo sini mueter amigs gsäit hät: «Waart, i hol de böölimaa!»  De  Zolinger isch i de schuel nöd de hellscht gsii; aber de leerer Etzeschpèrger häd en mitgschläikt wie ander au. Für en doorffpolizischt langet sini inteligänz voorig ggnueg. Aber en mord häd er na nie ghaa, isch froo gsii, das er hüt am morge hät chönen siim schuelkoleeg Ääschmen aalüüte und frööge, was er söll mache. «Nüüt muesch mache!» häd em de lütnand gsäit, «über­haupt gaar nüüt! Häsch verschtande! Und das mer käine mit de finger lueget! Schpeer ales ab!»  De Ludi hät gfolget. S falt em en schtäi ab  em hèèrz, won er der Ääschme gseet: «Äntli bisch daa! Ich cha s fasch nüme zrugghebe!»  Uufggregt schtelt er em d mane voor, wo so gíggerig sind zum en tootne gsee: de ggmäindspresidänt Schtuuder, de pfarer Zimermaa und en junge maa mit name Höön imene trèningsaazùùg. Das seg de dschogger, wo de toot gfunde heb. Der Ääschme känt s flüchtig vo sine sältne psüech im ‹Löie›. De presi und de pfarer händ schììrm. All schlottered. Mee als sächs, sibe graad isch es chuum. Grad dur de dschogger gseet me fasch  d chelti gaa. Er hüpft vo äim bäi uf s ander zum sich waarm phalte.  «Gömer go luege!» entschäidet de lütnand. Sälber tschuld, wänn de bezirksaawalt nanig daa isch. Und de gschnäll ‹boss› hät sich alemaa verfaare. Gscheed em rächt!  S wäldli isch relatiiv ebe, aber zum zuen em ufechoo, mues mer es poort duruuf, und pöörter sind halt emal gèèch. Uf nassem graas, wèr wüsst das nööd, findt me schlächt en halt, und eersch na graas amene poort und mit halbschüeli! Aber s hät ämel schtele, wo de hèèrd  fürechunt und wo mer tänkt, mer findi en halt mit de schue. Aber dräckig wèèrded die! Der Ääschme hilfft de Mariisa duruuf; aber en absatz bliibt ere gliich phangen im dräck und scho schtaat si mit em schtrumpf imene dräckseeli. S eersch maal ghöört er si flueche.  «Ojojojojoj!» jameret de tick tokter Füessli. Au dèè hät kä fröid a dèm poort. Na weniger sini mannschaft, wo sovil plunder mues zeersch a den auto verbii und dänn de schtotz duruuf schläike.  De schmaal tokter Chèèrn schtägeret grad  näbet siim ‹Mèrzeedes› s poort ufe, wie wän er das jede taag miech, laufft em waldrand naa füre und überholt all, bevor s dobe sind. Si hetted em au susch de voortritt gglaa.  De Zolinger und de Höön gönd veruus, em waldrand naa, ussen em gschtrüüch naa, wil me daa nöd durechunt. Am änd vom wäldli, uf eme wäägli mit vile günte, gaat s epaar meeter, dänn schwänkt de dschogger dur e lucke in wald ine. Uf em wäiche, trochne tannnadlebode gaat s föif, sächs meeter wiiter in wald. De räge chunt nöd dur d böim  dure, blos hìì und daa en ticke tropfe; d schììrm wèèrded zuegchlappet, d kabutze zrugggschlage. Dänn schtönd s plötzli vor em tootne, vor eme schtändlige toote: verschrockni auge, wiitoffe, d zunge lampet em zum muul use, mit eme gùùrt isch er am hals a d tane punde. D händ häd er am hals, wie wän er wett de gùùrt uufheben am zämezie. D hose sind em halben abegheit; deet fèèlt de gùùrt.  «Ph! De Pflueger!» säit der Ääschme plötzli, «wèr bringt dänn dèè um!»  «Si käned en?» macht de  ggmäindspresidänt mistrouisch.  «Tänk vom schtammtisch im ‹Löie›.»  Underdesse macht de ggrichtsmediziiner sini aarbet. Vil isch ja nöd z tue. «Verwüürgt», macht er, halbluut, wie s sini ggwonet isch, «d schpanier wǜred säge garottiert.»  Me lueget en aa, verschtaat s nööd.  «De gùùrt zuezoge, bis er tood gsii isch», mues er ergänze.  De pfarer ghöört me liislig bätte. Er schtöört. All wänd fürschi mache, glii wider a d wèèrmi. Für waas etz na bätte? Öb er em toote töörff d auge zuetue, frööget  er.  «Si chönd s ja probiere», de tokter Chèèrn isch mängmaal scho zimli sachlich, «er isch aber schtockschtiiff.» S lachet niemert.  «Leeo, duu bisch draa!» macht der Ääschme zum tokter Füessli, wo sich de tokter Chèèrn abggmäldet hät.  De Füessli git sine manen es zäiche; was überflüssig isch: si mässed und schriibed scho lang und waarted mit de fotiapperäät nu, bis ne de ggrichtsmediziiner us em wääg ggangen isch. Si müend blos na abtrucke.  «Psunderi wüntsch?»  «Fuessabtrück und  fingerabtrück, wie ggwööndlich!» süüfzget de lütnand.  «Sueched nachli umenand!» befilt de Füessli, «mag ja sii, das die öppis verloore händ. Zwänzg meeter!»  «Finded er nüüt uf de ruuche rinde am schtamm?» insischtiert de lütnand, «ich wèèr mit eme höörli zfride, oder amene bluetströpfli. S isch au gliich, wän er s blos am bode finded.»