En anoniime tooten im Züribèèrgwald,  wo niemert vermisst  und wo  kän rächte name hät.     De polizischt hebet em Ääschme s root-wiiss band uuf, das er unedure chan. «Das isch en koomische toote, wììrsch gsee», säid er.  Eersch iez, won er en tuuzet, lueget en de lütnand aa; das isch ja der Aarbänz, en koleeg us sine eerschte jaar bi de polizei. Vorhèèr häd er nu d uniform gsee. «Bisch imer na debii?» macht er. Dèè isch doch zimli elter als èèr; müest er nöd scho pangsioniert sii?  «Nüme lang!» Er lächlet verschmitzt. «Mit de  ziit ggnüegelet s der halt.»  Mit em Rüttimaa trampet de lütnand de wäich, füecht waldode duruuf uf d gruppe zue, wo bimene schtruuch schtaat. De tokter Chèèrn chnüündled näbet ere blutte liich. Er hät es naastuech uf d bletter und d tanenaadle ggläit zum sini tadelloos püglete graue hose schoone. I de nacht hät s ggrägnet. Zwee uniformpolizischte schtönd umen und früüred, en maa vo de schpuuresicherig schtelt d lampen uuf, en andere skizziert scho und misst mit eme dritte d dischtanze zu de nööchschte  böim.  «Taag, Leeo!» grüesst der Ääschme de tokter Füessli, «häsch früe usemüese hüt?»  «Was machsch nöd ales für sonen aarme chäib!» Er tüütet mit em chini uf de wiiss liib am bode.  Uf em tunkle waldbode schiint de körper na wiisser, als er isch. De toot liid uf de rächte siite, aber er liit faltsch daa.  «Soo vertrület liisch nöd ab», säit de Rüttimaa.