39,13 Der Fittich dr Straußin hebt sich frehlich; aba isch's ä Gefieder, des sorgsam birgt? 39,14 Läßt sie doch ihri Eier uf dr Erde liege zum Ausbrüten uf däm Boden 39,15 un vugißt, daß ä Fueß sie vutramt un ä wildes Dierli sie vubreche ka! 39,16 Sie isch so hert gege ihri Jungen, als wäre s nit ihri; s kimmert sie nit, daß ihri Meh umsunscht war. 39,17 Denn Gott het ihr de Wisheit vusait un het ihr kei Vuschtand zugedeilt. 39,18 Doch wenn sie aufgescheucht wird, verlacht sie Roß un Rieta.