"Aejo" sage mir Alemanne allewil, wenn mir ebbis Großartiges erlebt hen, oder au, wenn am Schtammtisch d' Red uf e Politiker kummt, wu e b'sunders großer Lumpehund isch.  "Aejo" het au d'r Kleifrieder g'sait, wu er mit sinem Auto in d'r Banngrawe ni g'fahre isch. Un e direkt  anerkennendes "Aejo" het nochher d'r Polizischt in si Bart ni brummelt, wu nämlig zuem Schluss d'r Kleifrieder in seller Alkoholometer het ni bloße mieße, un des Gerätli het glatti drei Promille a-zeigt.  Un manchmol denke mir uns des "Aejo" au nur, wenn ebbis grad noch emol guet üsgange isch! So wie d'r Beckekarli, wu er sich bim Herrn Pfarrer noch eme neue Brenn-Termin erkundigt het. Die G'schicht hätt' nämlig für d'r Pfarrer au licht ins Aug' goh kenne! Awer ag'fange het alles ganz harmlos: In sellere  schlechte Zit, zwische em letschte Krieg un d'r Währungsreform, isch e Garte mit Obschtbäum, wu voll g'henkt sin, mehr wert g'si, als d'r gröscht Pfarrersgehalt, will mer fürs Geld nit het kaufe könne.  Un im Pfarrgarte vu B.... sin domols noch e Hüffe Bäum g'schtande: Epfel, Biere, Pflüme, Zwetschge un Schnapsgriese, alle Näscht hen sich nach unte boge, so dass sich d'r Pfarrer viel liewer um sini viel verschprechende Bäum im eigene Obschtgarte kümmeret het, als wie um selli verirrte Schäfli unte  im  Dorf.  Der Sege isch ihm grad recht kumme, vor allem, will zue sellem Pfarrhüs in B.... au e Brennhüsli mit eme Brenng'schirr samt Brennrecht g'hört het. So het er halt im Pfarrkeller des viel Obscht i-g'maischt un het sini Fässer g'füllt mit allem, was ihm d'r Himmel in sellem Johr beschert het. Im nägschte Winter, am e schöne Sunntig, isch er noch em Gottesdienscht selli hoch Schtege abwärts g'schtiege, wu vum Pfarrhüs ins Dörfli na goht, un het sinem Nochber unte, im Beckekarli, e kurzer B'suech  abg'schtattet. Er het d'r Karli d'rbi g'frogt, ob er ihm viellicht ei- oder zweimol bim Brenne helfe tät, will er, als Pfarrer, zue dere Schnapserei eifach noch nit g'nue Erfahrung g'sammelt hätt'.  "Hejo", het d'r Beckekarli g'sait, un "ich mueß sowieso morn ins Kreisschtädtli ni fahre, do gang ich uf's Zollamt un meld' des Brenne für d'nägscht Woch, glich am Mäntigmorge a, des goht scho in Ordnung."  No het sich d'r Herr Pfarrer freundlich bim Karli bedankt un isch wieder si hochi Schtege nuf  g'schtiege, un d'r Beckekarli isch am andere Tag glich uf sell Amt, wu sie ihn alli guet kennt hen, un het d'r Papierkrieg für den geischtliche Herrn erledigt.    Am nächschte Mäntig, in allere Herrgottsfruehi, wu d'r Beckekarli im Herrn Pfarrer sie Kessel het a-fiere welle, het er g'merkt, dass üwerhaupt kei Wasser üs em Hahne un üs d'r Leitung g'loffe isch. Des isch domols öfters vorkumme, nämlig allewil, wenn es e paar Tag lang nimmi g'regnet het; no isch halt des Wasserreservar uf em Bergli üwer  B.... eifach viel z'klei g'si.  "Do hilft jetz alles nit", het d'r Beckekarli d'rno zuem Herrn Pfarrer g'sait, un: "Sie hen doch im Pfarrhüs e Telifon, do riefe mir jetz bim Zollamt a, un melde die Brennerei für hit wieder ab. Un wenn es emol e paar Tag lang g'regnet het, no melde mir die Sach wieder frisch a." So hen sie's g'macht un d'r Beckekarli isch wieder heim gange un het ebbis anderes g'schafft.  Zuem Schluss vu sellere Woch het es d'rno richtig vum Himmel ra kübelt un g'schüttet, un wu d'r  Karli am Sunntig noch em Gottesdienscht d'r Herr Pfarrer gsehne het, wu seller üs d'r Sakrischtei rüs kumme isch, no het er ihn glich g'frogt, ob er des Schnapsbrenne für die nächschte Woch wieder frisch amelde soll. Awer do het d'r Herr Pfarrer ganz unschuldig dri gluegt un het g'sait: "Lasse Sie nur, Herr Beck, ich hab' bei Nacht gebrannt, da ist das Wasser gelaufen!"