Wer ettis «feil» het, will ettis verchaufe, und wänns dä nuch «wuel feil» isch, isches eerscht nuch günschtig. Nüd gad geere hetmes,  wänn dr Gspräächspartner «mueslet», wil er dä nämmli uutüütli redt und mä ne chuum verstaat. Am «helige Tag» isch Heiligabed, und das «maahnet» (erinneret) de meischte a d Chinderziit. Wer eim «i ds Gäärtli trampet», der chunt eim z naach, sigs uf weli Art au immer. Es «Handhabi» isch es Hilfsmittel, ettis, wo mä zur Hand het, und «schwiine» isch nüd että ettis Uuaaständigs, nei, es bedüütet «weniger werde», «abnii», drumm ebä dr «schwiinet Muu». So, ich gläbe, es gnüegelet für daasmal! Bhüetech Gott!