Ändi auguscht hät s fasch mee turischte z Züri  als  zürcher. Aber galgevögel heb s zimli  gliichvil s ganz jaar dùùr, mäint der Ääschme.     Scho wo der Ääschme a dèm morge schpaat im auguscht zum fäischter uus gglueget hät in Lindehoof übere, tunkt s en, s fèèli öppis. Aber er hett nöd chöne säge waas. Au won er am halbi sibni d Fortuunagass duraablaufft und nachane dur d Siilschtraass und über d Siilbrugg, isch äifach öppis andersch als susch. Eersch won er im büro sitzt und uf de ggasèèrneplatz abelueget, mèrkt er s:  d schwalbe sind furt. Si chräised nümen über de cheschteneböim, und si sind au nöd am blaue himel obe. En äinzelni chrèèe flüügt langsam dure. Aber susch isch rue. D schwalbe göissed nüme; de sumer isch verbii, trotz de wèèrmi.  De rapport isch flau a dèm mèèndig. Di ggwööndliche delikt im Hauptbaanhoof; wo wider epaar turischte zvil gält händ la umeschtaa, en schtriit im ‹Neegerdöörffli›, en aagschossne diiler i de Langschtraass.  «D mèèndigmord chömed doch eersch schpööter uus!» säid em en  rewierdedektiiv bim usegaa und lached en aa. Si sind wenig gsii dèè morge, vil sind na i de fèrie.  A de ‹naachsitzig› bim ‹boss› isch es so langwiilig wi ggwööndli und s lueget sovil use, wi susch: nüüt. Fasch all hassed die sitzig; aber si isch s lieb chind vom ‹boss›.  Am halbi nüüni cha der Ääschme dän äntli aafange schaffe. I de poscht isch nüüt psundrigs: wèrbig für de bapiirchoorb, rappört und uuftrèèg, e denunziazioon und en schpinerbrief. Er list nu der aafang und vergisst grad wider, was er  ggläse hät. Wie imer am mèèndig vertäilt er nachane d poscht sine lüut. Er wäiss au, das das nöd d sach vom scheff isch, und de Tüüm­ler säid em s au vo ziit zu ziit, aber soo häd er en grund zum i all büro inegaa und de lüüt grüezi säge. S gid au d gglägehäit zum mängs formloos erledige. Wie haltet ächt de ‹boss› kontakt mit sine lüüt?  Niemert versuufft i der aarbet i dère letschten auguschtwuche, au wänn de Locher und de Buume i de fèrie sind. Mer cha vor sich hìì schäffele, und mee wüür ä nöd  dineligge i dène waarme tääg. Er macht mit de Mariisa und em Rüttimaa uf s mittagässen ab.  Zrugg im büro, isch er grad am überlegge, was er etz chönt mache, won em d Mariisa aalüütet: «Los, die händ da en uggwööndliche toodesfall im MONORPI, chunsch mit?»  Das chund em grad rächt, und er säit zue. Bevor er usegaat, telifoniert er em Pfischter, em nöie zürcher polizeidiräkter, frööget en, öb er etz wel a der uufklèèrig vomene uggwööndliche toodesfall täilnèè, wien er sich s chüürzli emaal gwöischt heb.  Öb s en richtige mord seg, wüss er nanig. Aber de hèr regierigsraat mues a dèm mèèndig in kantoonsraat, und soo wììrt wider nüüt druus. Dussen im gang trifft er d Mariisa. Der Ääschme wunderet sich imer wider, das si polizischtin woorden isch. Si würkt fiin und uschiinbaar, und me häd s gfüül, s tèg ere wee, wä mer si z fescht aaluegi. Debii isch si traatig und e chrampferi. Und bim karaate häd er si ugèèrn als partneri.  Si gönd z fuess a d Siilporten übere; mit em auto wèèr me chuum gschnäler, me  müest umwääg mache.  «Wäisch scho öppis ggnöiers?» frööget er.  «En toote maa, zirka föifefüfzgi, zwüschet de gschtell ine. Im eerschte schtock. Vilicht en iibrächer, waarschiindli en iibrächer.»