32,15 Ach! Betroffen schtoh sie do un kenne nimi sage; sie wisse nigs me zue sag. 32,16 Un do soll i(ich) warte, wel sie nimi schwätze, wel sie doschtoh un nimi sage? 32,17 Au i(ich) will mi Deil sage un will mi Wissen kunddoe! 32,18 Denn i(ich) bi voll vu Wort, wel mi dr Geischt in minem Inneren unda druck. 32,19 Lueg, mi Inneres isch we dr Most, d ma nit herausläßt un dr de näji(naii) Schliich vurißt. 32,20 I(Ich) mueß schwätze, daß i(ich) ma(mir) Luft mache, i(ich) mueß mi Lippen ufden un sage. 32,21 Vor ma(mir) soll kei Asähe dr Lit gelte, un i(ich) will keinem Mensch schmeichle (schleime). 32,22 Denn i(ich) wiß nit zue schmeichle (schleime); sunscht wird mi mi Schepfa bald dahinraffen.