Gschribe wììrt  vom moorgen am nüüni aa bis i fèrtig bi. Je nachdèm bis am vier, föifi, sächsi zaabig, vilicht au bis am sibni oder lenger. Bevor s tagespänsum vo de zää schriibmaschinesiite oder hütztaag 3000 wörter oder 19 000 zäiche uf em kompjuuter nöd daa isch, hör i nie uuf.    Ich cha mi nöd la schtööre. Drum zien i s telifoon use, mache niemertem uuf, wo schälet, hole chuum d poscht, rede mit käm mäntsch. Wil jedi ablänkig gföörlich wèèr für d gschicht.    Gföörlich isch jeden underbruch. Drum  mues i jede taag es kapittel schriibe. Das macht e siite pro schtund. Und da chan i nu mit de gäisle hinder mer hèèr sii, susch isch d gschicht nöd gschribe inert ere wuche. Und was dänn nöd fèrtig isch, chönt i furtrüere. Namal aafange, wiiterfaare nach eme vierteljaar - ummögli!    S glette und überschaffe, das isch nachane zwaar müesam, aber chan am uufbou und a de gschtalte vo de gschicht nüüt me ändere.    Vo hand schriibe gieng z lang. Da wèèr de gedanke furt, bevor er uf em  bapiir schtiend. Schtenografieren uf züritüütsch isch mer z schwirig. Also bliibt nu äis: früener d schriibmaschine, hüt natüürli de kompjuuter. Das gaat tifig ggnueg, und me hät de suuber tägscht imer vor auge. Mer wäiss, wie lang d kapittel wèèrded usw.