Di üssere Iidrügg, wämä di alte Helge mit hütt vergliicht, zeiged aber nu, was a dr Oberflechi passiert isch: Zums würggli begriiffe, momä tüüffer guu. Losedsi doch ämal amne Hauptörtler zue, wo hütt öppä sächzgi isch! Wo hätter i siner Juget gwont? Zimmli sicher zmittst i dr Schtadt, we sini Kollege au. Und schu gchört mä mit Begeischterig vu dä  Buebeschtreich verzelle, womä zäme erläbt hätt - zwüschet Sand und Eiche, zwüschet Bürgli und Abläsch: Mä isch ä verschworni Truppe gsii und zeert hütt nuch drvuu. Aber wo sind de Junge vunene uuf­gwachse? Zimmli sicher irgendwo äm Rand vu dr Schtadt, wil ja schliessli dr Fortschritt uusproche isch. Grund drfüür hätts mängä gii. Mä hätts vermöge, gröösser z buue, nööbler z wone. Aber öppis, wo dr Uusschlaag gii hätt, isch ebä au ds Auto gsii: vum Tschiip und vum Vauwee Chäfer bis zu dä groosse Schlitte, womä  sich schpeeter hätt welle leischte: Nu uf diä Art ischs ja überhaupt ggange, usse a dr Schtadt z wone - und nu uf diä Art hätt mä dä innedraa immer mee Platz pruucht zum Durefare und zum Parggiere. Was druus worde isch, gsämmer hütt. Aber di Junge, wo dadrmit gsägnet worde sind, gchört mä nümme vu irne Buebeschreich i dr Schadt schwärme: Mä isch ussenand gchiit - vor luuter Fortschritt. Und drumm verzellt das nüü Buech nüd nu ds Ändi vum alte Hauptort im politische Sinn. Nei, äs isch allwäg au zum  Schwanegsang worde für das, womä under gsellschaftlichem Zämähalt cha verschtuu. Hütt wirt nu nuch anenand verbii grasslet.