30,22 Gott (a) denkt aba au an Rahel un erhört sie un macht sie fruchtbar. 30,23 Do ward sie schwanga un gebar ä Bue un sait: Gott het (a) (b) mi Schmach vu ma(mir) gnumme; 30,24 un sie het nen Josef gheiße un sait: (a) Dr HERR wott ma noh ä Bue dzue ge! 30,25 Als etze Rahel d Josef uf d Welt brocht het, sait Jakob zue Laban: Loß mi ze un fahre a mi Platz un in mi Land. 30,26 Gib ma mini Wieba un mini Kinda, fir de i(ich) dir dient ha, daß i(ich) wäg ze; denn dü weisch, we i(ich) dir dient ha. (a) (b) 30,27 Laban sait zue nem: Loß mi Gnade vor dinem Aug finde. Ich spir, daß mi (a) dr HERR segnet wägä dir. 30,28 Bschtimm d Lohn, den i(ich) dir ge soll. 30,29 Er aba sait zue nem: Dü weisch, we i(ich) dir dient ha un was üs dine Viecha wore isch unda ma(mir). 30,30 Dü hesch ä weng ka, bvor i(ich) herkumme bi; etze aba isch's wore zue na große Sach, un dr HERR het di gsegnet uf jedem Schritt vu ma(mir). Un etze, wenn soll i(ich) au fir mi Hus sorge? 30,31 Er aba sait: Was soll i(ich) dir denn ge? Jakob sait: Dü sollsch ma(mir) gar nigs ge; sundern wenn dü ma(mir) doe willsch, was i(ich) dir sag, so will i(ich) dini Schof wieda weide un hete. 30,32 Ich will hiit durch alli dini Herde go un üssondere alli gfleckte un bunte Schof un alli schwarze Schof un de bunte un gfleckte Ziege. Was etze bunt un gefleckt isch, des soll mi Lohn si. 30,33 So wird mi Redlichkeit morg fir mi ziige, wenn dü kummsch wäg minem Lohn, den i(ich) vu dir nähmä soll: was nit gfleckt odr bunt unda d Ziege un nit schwarz si wird unda d Lämma, des isch Gschtohle, wenn s sich bi ma(mir) findet. 30,34 Do sait Laban: Also(Wohlan), s isch, we dü gsait hesch. 30,35 Un na sundere an däm Dag üs de sprenklige un bunte Böck un alli gfleckt un bunte Ziege, wo nur ebis Wißes dra war, un alles, was schwarz war unda d Lämma, un doet's unda d Hand vu sinene Buebä 30,36 un macht ä Platz, dräi Däg wit, zwische sich un Jakob. Jakob aba weidet de ibrige Herde Labans.