21,14 Do schtoht Abraham freh am Morgen uf un nimmt Brot un ä Schlauch mit Wassa un legt`s d Hagar uf ihri Schultere, dzue s Bebli, un schickt sie fort. Do zehn sie hi un irre in dr Wüschte umä bi Beerscheba. 21,15 Als etze des Wassa in däm Schlauch üsgange war, wirft sie s Bebli unda ä Busch 21,16 un goht hi un het sich anekockt gegeiba vu wietem, ä Bogenschuß wit; denn sie sait: Ich ka nit mitaluege we des Bebli schterbe doet. Un sie het sich anekockt gegeiba un macht ihr Mul uf un hiilt. (a) 21,17 Do hert Gott de Schtimm vum Bebli. Un dr Engel Gottes reft Hagar vum Himmel her un sait zue nare: Was isch dir, Hagar? Fircht di nit; denn Gott het de Schtimm vum Bebli ghärt, der dert liet. 21,18 Schtand uf, nimm di Bebli un fihr nen an dinere Hand; denn i(ich) will nen zue nem große Volk mache. 21,19 Un (a) Gott doet ihr d Auge uf, daß sie ä Wassabrunne sieht. Do goht sie hi un fillt d Schlauch mit Wassa un git dem Bebli ztrinke. 21,20 Un Gott war mit däm Bebli. Der isch rah gwachse un wohnt in d Wüschte un wird ä guete Schütze. 21,21 Un na het in dr Wüschte Paran gwohnt, un sini Muetter nimmt nem ä Wieb üs (a) sem Ägypteland.