Wo mir uns wider emol troffe hän, het si zue mir gsait: "Na Ingemaus, wie geht es dir?" Do hani zerscht müesse schlucke, denn Ingemaus het mer in miim Lebe numme eine gsait, un das isch mii Vatter gsi, wo im Chrieg gfalle isch. I bi dört erscht e halb Johr alt gsi. Er het für mii in siim  letschte Brief e paar Ziile gschribe as hätt er gwüsst, ass er nümme heimchunnt. "An meine Ingemaus", het dä Brief agfange un i heben uf wie ne Schatz. Wegedem het s mi au so eigeartig berüehrt, wo mi d Gertrud so agsproche het. Wie ne Grueß us dr Ewigkeit het s mi dunkt!