E furchtbare Dag gsii, sälle Zischtig. Z Schälinge gsii, uf ere Licht, e Glassekamrad beerdigt. Gräbs. Nochär ischs in d Wirtschaft gange, bi so Glägeheite drifft sich d Glass. Diä wu no ibrig sin. Wuni nii kumm, heißts: Weischs scho? Nai, sagi, was dänn? Do verzelle d Kamrade, nyt meh sei, wiäs gsii isch, mer seie am Rand vume Griäg, Terrorismus in ere Dimension, wiäs no niä gä het. I gang ins Näbezimmer an dr Fernseh. Wulkegratzer. E Flugziig, Flamme, e riisigi Wulk. Hani schomol gsäh, so ebis. Ase jung. Z Briisach uf em Märktblatz, wu s Technisch Hilfswärk e Film zeigt het: D Vernichtung vu Hiroschima. I han dert e Schock fir mi Läbe bikumme. Terrorismus in einer nie da gewesenen Dimension, Kriegserklärung gegen Amerika, gegen die ganze zivilisierte Welt, sait dr Sprächer im ZDF. Z Obe gangi heim. I siih jetz zum dritte, viärte Mol, wiäs World Trade Center zämme gheit. I sag: Wiä z Hiroschima, numme im Gleine. Dr Bue frogt: Was isch des? I sag: Do hän d Amerikaner e Atombumb druf gworfe. Dä Elfjährig sait: Wurum saisch des jetz, witt diä Terrorischte verteidige? Bisch jo vuruckt, sagi, niämols, aber eins isch sicher: Gwalt produziärt immer Gegegwalt un neiji Gwalt.