«Früeschpraachenungerricht» isch i dr dütsche Schwiz eidütig aus Begriff us em Wortschatz vo dr Religioon vom freie Märit u vo dr Globalisierig ufchoo u schteit daa nid zur Diskusioon. Er isch e Befääu a d Leerchräft vo den Ungerbeliechteten uf dr ganze Wäut, wo nid i dr änglische Schpraach ufwachse, so früe u so guet wi nume müglech Änglisch z leere, das si d Wäutoornig vo de Superriichen u irne Lakaie nid schtööre. Vo daa us gsee isch ds Bekenntnis - i bruuchen äxtraa das religiööse Wort - vo de Wäutsche zum Früedütsche nüüt angersch weder e Häresii, en Irrgloube, u rüeft nach dr Inquisizioon mit em Buschor aus Groossinquisitor. Wär hingäge dr Meinig isch, d Erfüuuig vom Mönschsii sig ganz öppis angersch weder dr heilig Chrieg vom Giz, mues d Fraag vom Früeschpraachenungerricht nid zun ere religiööse Fraag mache. Er cha ds Derfüür u Derwider vo gseuschaftleche, wiirtschaftleche, politischen u pädagoogische Gsichtspünkt diskutiere, wiu di Fraag i dä ganz Raame ghöört."  (Christian Schmid, 03.05.2003, Kleiner Bund)