Was isch vun unserm Dorf berischt isch Datsach un ä wohrie Gschischt.  S lebt mol in de alte Zeit, däss schäschte Mädel weit un breit.  Ringsrum die Buwe wissens all, dass do ä Goldstigg steht im Stall.  Garnädd weit, sinn bloß paar Meter, liggt Schauerem, däss wäß jo jeder.  Grad do isch sälles mol passiert, wu isch verzehl  jetzt uscheniert.  Die Dochter wars vum Bauer Graf, ä bildhibsch Ding un sunscht a brav.  De Vadder hüt se wie e Perl: Sollscht griege mol än reische Kerl.  Är hot schun äner rausgedeit, weil fer ä Hochzisch wärds ball Zeit.  De Graf där stellt sisch däss so vor, dass se mol griggt de Bu vum Mohr,  grad där wu do Bormäschder isch un dengkt ä bissl noch an sisch.  Däss wär doch mol ä schänes Paar un isch, isch profedier sogar.  Doch die Maid hot sisch entschiede, isch  mim Ploon nädd so zefriede.  Drum mänt se a, die Dochter Ilse, nädd dänn Bu vuns Mohre will se;  nä sie will nädd dänn vun hiwwe, liewer än vun Dannstadt driwwe.  De Hans där wär mär jo so rescht, wann isch däss närr ferdisch bräscht.  De alte Graf där hot kä Ruh un redd ähr Dag fer Dag gud zu.  Ähr war a mitm Mohr fascht änisch, dass däss passiere soll, allmählisch.  Mit lang Pallawer wars soweit, dass kumme isch die Hochzischzeit.  Bei dänne zwä war jetzt entschiede,  die Ilse soll dänn Mohr jetzt griege.  Heit am Dag do werd des gfeiert, wu mär die Graf mim Mohr verheiert.  Mänt ähr dass däss nimmand stärt, a beim Nochber hot märs ghärt.  Die Buwe do vun Dannstadt driwwe, hänn jo än Ploon, wie mär dohiwwe,  die Schänheit aus de Gsellschaft dann, am Polterowend klaue kann.  So treffen sisch nood stigger drei, ährn Typ de Hans war a debei.  Sie gehn a nood uffs große Fescht un dun wie wann se do die Gäscht.  Die Braut wu se als erschdie  sieht, die hot gemacht wie wann se mied,  geht naus nood an die frische Luft un a die drei warn schnell verduft.  Machen so, dass nimmand sieht, was do im Dungkle alles gschieht.  Sie fallt m Hans glei um de Hals, wie wann ses hett schun effter als.  Ganz leis verlossen se dänn Ort: Na los, ähr Kerl, jetzt dabber fort.  De Polderowend fröhlisch, froh, bloß die Braut war nimmie do.  De Bräutgam hot sisch uffgemacht un hot se gsucht ä halwie Nacht.  Am anner Dag härt mär  im Nescht, dass se de Mohr jo garnädd möscht.  Sie is a nood beim Hans gebliwwe, im Nochberdorf, in Dannstadt driwwe.  Lange griggt känn Kerl vun hiwwe kä Mädel mä vun Schaurem driwwe,  weil domols war däss noch so Sitte,  die Borsch hänn sisch um Mädle gstritte.