12,8 Un freh am Morge isch bassiert vum HERRN Wort zue ma(mir): 12,9 Dü Menschenkind, het des Hus Israel, des Hus vum Widerspruchs, nit zue dir gsait: Was machsch dü do? 12,10 Sage zue nene: So sait Gott dr HERR: De Lascht trifft d Firschte zue Jerusalem un des ganzi Hus Israel, des dert wohnt. 12,11 Sprich: I(Ich) bi äich Wahrzeichen; we i(ich) doe ha, so wird nene bassiere: fortze meße sie un gfange wäggfihrt wäre. 12,12 (a) Ihr Firscht wird sini Habe uf de Schulta laden, wenn s dunkel wird, un ä Loch durch de Wand brechen un do nufzeh; si Visasch (Gsicht) wird da(er) verhüllen, daß sa(er) nit mit sinene Aug des Land sieht. 12,13 Un i(ich) will (a) mi Netz iba nen werfe, daß sa(er) in minem Garn gfange wäre, un will nen noh Babel bringe in dr Chaldäa Land, (b) des sa(er) jedoch nit aluege wird, un dert soll la(er) schterbe. 12,14 Un alli, de um nen her sin, sini Helfa un sinene ganze Anhang, will i(ich) in alli Winde vuschtreue un des Schwert ze hinda nene her. 12,15 Dann(Dnoh) soll sie härä, daß i(ich) dr HERR bi, wenn i(ich) sie unda de Heide verstoße un in de Lända zerstreue. 12,16 Aba (a) i(ich) will vu nene ä baar wenig übriglassen vor rem Schwert, däm Hunga un dr Pescht. Di soll vu all ihrem Greueltaten erzählen unda d Heide, zue däne sie kumme wäre; un sie soll härä, daß i(ich) dr HERR bi. 12,17 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 12,18 Dü Menschenkind, dü sollsch di Brot ässä mit Beben un di Wassa trinke mit Zittern un Sorge. 12,19 Un sag zum Volk vum Land: So sait Gott dr HERR zue d Einwohnern Jerusalems iba des Land Israels: Sie meße ihr Brot ässä mit Sorge un ihr Wassa trinke mit Schaudern; denn ihr Land soll wescht wäre un leer vu ällei, was drin isch, um vum Frevels wille all vu sinere Bewohner. 12,20 Un de Schtädt, de bewohnt sin, soll vuwüschtet wäre un des Land öde; un ihr d härä, daß i(ich) dr HERR bi.