A dèm fridliche juni-aabig sitzed d Täitäi und der Ääschme bim znacht. D Täitäi, won imer phauptet, si chöni nöd choche, hät di schöönschte läberli ggmacht, mit fasch ooni fett, mit bölen und alem ggw üü rz, wo dezueghöört. D rööschti isch nach em gschmack vom Ääschme: mee gäge tunkelbruun als müed gääl. D fläsche chläävner vom see obenabe isch scho zimli dune. Vom  Lindehoof unenufe ghöört me chind fangis mache, hìì und daa bälet en hund. S isch öppen achti, und d sune tunkt äim na vil z hööch für die ziit: d tüürm vom Groosmünschter, vom Fraumünschter und vo de Pheeters\chile, d tächer sind na vol im schii. Aber nüme lang, und d aabigschtimig isch daa.  Bäidi schwiged. Näi, si händ kä krach. Aber nach sovil jaar zämeläbe känt me sich gägesiitig guet ggnueg. Bäidi händ iri erfaarige und wüssed, das me sich s läbe nöd mit de groosse gedanke schwèèr macht, aber mit de  chliine nadelschtich. Vo aafang aa händ s siinerziit abggmacht ghaa, das chliinikäite käs theema seged. Und bäid händ sich gägesiitig verschproche, s ander wider la gaa z laa, wänn s em nüme passi. Ooni diskusioon. ‹Dänn git sich jedes müe›, hät d Täitäi doozmaal ggmäint. ‹Äimaal en ring am finger langet mer.› Soo isch s plibe. Der Ääschme wunderet sich sälber, das das verhèltnis jaar um jaar duuret, das d Täitäi hìì und wider verschwindt, aber imer zruggchunt - amel bis etz.  Debii tüend s grad wien en  alts eepaar, wo jedes sini möödeli hät. Èèr mues imer na s tischtuech mit uusgschpräitete finger zwäägzie. Sii cha nöd ruig am tisch ässe, näi, si mues allpott und wider i d chuchi useräne zum in bachofen ine luege, oder öb s wasser chochi. Èèr läit d sèrwiete ggnau i iri falte; sii rüert si - echli zläid - ugfaltet näbet de täler. Sii fangt aa rauche, bevor èèr rächt fèrtig isch mit ässe; èèr nint na en ggalwa mee, als ire rächt schiint. Aber, wi gsäit, das sind käi theeme; und drum hocked bäidi uf s muul.  D Täitäi git nöd vil uf iri aalegi. Aber mit de jaare - si isch äigetli scho wiit über driissggi, überläit sich der Ääschme - isch si doch gsetzter woorde. Das töörfft er nie säge; si wèèr töötlich beläidiget. Aber der Ääschme hät fröid, wän er wisewii vom enen elegante mäitli cha sitze. Nu, wie jetz ire biibringe, das em s chläid gfalt, wo si so frisch macht: s wiiss chrägli, wo mit de tunkelbruune haar s gsicht iiraamt, di blau-wiiss gschträifft bluuse, s tunkelblau jäggli, de tunkelblau rock.  «Ales nöi», säit d Täitäi, «nume drüühundertfüfzg schtäi.»  Zinerscht inen isch au d Täitäi e ganz e bitzli iitel und ggnüüsst s, wä mer si aalueget. Im momänt isch ires publikum ganz chlii; defüür chunt si vol aa.  «Hüpsch, wä mer s veruse go zäige?» Der Ääschme tänkt wider emal, das es vil bruuni auge gèbi, aber das er di wèèrmschte, tüüffschten und liebschte vor sich heb.  «Zeersch chunt de kafi.» Wèèr me früener nöd äifach zum huus uus und hett de kafi im eerscht beschte reschterant  ggnaa? Au d Täitäi häd echli zrugggschteckt, und der Ääschme findt s äigetli schaad, das er nüme sovil ummöglechi überraschigen erläbt mit ere.