Langobardisch isch e westgermanischi Sproch gsi, es git sonigi wo dängge ass es zu de oberdütsche Dialäkt ghört haig wie Bayrisch und Alemannisch,[2] anderi halte s ehnder für Gotisch.[3] Es isch vom 6. Johrhundert bis zum Afang vom 11. Johrhundert vo de Langobarde, wo in Norditalie iigwanderet gsi si, gschwätzt worde. Nit vil isch vo dere Sproch übrig bliibe. Dr Name vom Volk, "Langobarde", isch in dr Bezeichnig für die norditaliänischi Region Lombardei (ital. Lombardia) bis hüt erhalte. Überliiferet si im Wäsentlige nume Personename, Ortsname und Einzelwörter, wo in dr Früehziit as Runeinschrifte, spöter denn in latiinische Urkunde ufdauche. Me nimmt im Allgemeine aa, ass die langobardischi Grammatik wiitgehend de Strukture vom Althochdütsche entsproche het.