27,6 Do sait Rebekka zue Jakob, ihrem Bue: Lueg, i(ich) ha di Vada (Babbe) mit Esau, dinem Brueda, schwätze härä: 27,7 Bring ma(mir) ä Wildbret un mach ma(mir) ä Ässä, daß i(ich) ässä doe un di segne vor rem HERRN, bvor i(ich) schtirb. 27,8 So her etze, mi Bue, uf mi un doe, was i(ich) di heiß. 27,9 Gang hi zue dr Herde un hole ma(mir) zwei gueti Böcklie, daß i(ich) dinem Vada (Babbe) ä Ässä dvu mach, we na's gern het. 27,10 Des sollsch dü dinem Vada (Babbe) inetrage, deß sa ässä doet, uf daß sa di segnet vor sinem Dod. 27,11 Jakob aba sait zue sinere Muetter Rebekka: Lueg, mi Brueda (a) Esau isch rauh, doch i(ich) bi glatt; 27,12 so kennt villicht mi Vada (Babbe) mi alänge, un i(ich) wir vor rem doschtoh, als ob i(ich) nen bschiesse wot, un brächt iba mi ä Fluech un nit ä Sege. 27,13 Do sait sini Muetter zue nem: Dr Fluech isch uf ma(mir), Bue; här nur uf mi Wort, gang un hol ma`s.