9,2 Jo, i(ich) wiß arg guet, daß s so isch un (a) (b) daß ä Mensch nit recht bhalte ka gege Gott. 9,3 Het da(er) Luscht, mit nem zue schtrietet, so ka er nem uf dusig nit ei sage. (a) 9,4 Gott isch wies un mächtig; wäm isch's je gelungen, dr sich gege nen gschtellt het? 9,5 Na(Er) versetzt Berg, bvor sie s innewere; er kehrt sie um in sinem Zorn (Wuet). 9,6 Na(Er) bwegt d Bode vu ihrem Platz, daß ihri Pfiela zittern. 9,7 Na(Er) sait zue d Sunne, so goht sie nit uf, un vusieglet de Schterne. 9,8 Na(Er) ällei breitet d Himmel üs un (a) goht uf d Woge vum Meers. 9,9 Na(Er) macht d Kärre am Himmel un d (a) (b) Orion un des Siebengestirn un de Schterne vum Südens. 9,10 Na(Er) den großi Sach, de nit zue erforschen, un Wunda, de nit zue zehle sin. (a) 9,11 Lueg, er goht a ma(mir) vorbi, ohni daß ich's gewahr wäre, un wandelt vorbi, ohni daß ich's merke. 9,12 Lueg, wenn na(er) wegrafft, wer will nem wehren? Wer will zue nem sag: Was machsch dü? 9,13 Gott wehrt sinem Zorn (Wuet) nit; unda nen mußten sich beugen de Helfa (a) (b) Rahabs*. 9,14 We soll dann(dnoh) i(ich) nem sage un Wort find vor nem? 9,15 Wenn i(ich) au recht ha, so ka i(ich) nem doch nit sage, sundern i(ich) mueßt um mi Recht flehen. 9,16 Wenn i(ich) nen au anrufe, daß sa(er) ma(mir) git zantwort, so glaube i(ich) nit, daß sa(er) mi Schtimm härt, 9,17 vielme grieft er noh ma(mir) im Wettersturm un schlat ma(mir) vieli Wunde ohni Grund. 9,18 Na(Er) losst mi nit Atem schepfe, sundern sättigt mi mit Bitternis. 9,19 Gehn s um Macht un Gwalt: Na(Er) het sie. Gehn s um Recht: Wer will nen vorladen?a 9,20 Wäre i(ich) Grecht, so mueßt mi doch mi Mul (Gosch) vudamme; wär i(ich) unschuldig, so wird da(er) mi doch schuldig schwätze.