«Du schriibsch schöön», hät mer vor jaaren en guete fründ gsäit, won er en krimi ggläse ghaa hät. Ich ha s als beläidigung empfunde und ha gsäit: «Näi, ich schriib doch, wie me redt!»    Eersch vil schpööter han i ggmèrkt, das i nöd schriib, wie me redt, und das er rächt ghaa hät. Aber das gaat vermuetli nöd andersch. Au wä mer sich müe git zum ggredti schpraach schriibe, me haltet sich doch a d regle, wo men i de schuel ggleert hät: nöd zwäimaal s gliich wort im gliiche satz, käi satzbrüch, ganzi sätz, klaaren uufbou vo de szeene usw. Gschribni schpraach wììrt literatuur, öb me wott oder nööd.