Als Hembglonker schlurf i am Morge is Bad,  vubei isch de Fedreball  wie  isch des schad!  I kas kum vewarte, bis dNacht wieder kunnt,  im Nachthemb, do bin i so schä kugelrund.  Am liebschde dät i des Hemed nie rab,  drum freit mi au soo desell onzig Dag,  wo dLeit mitem Nachthemb uf dStroße gond  und ihrene Hembzipfel pfludere lond.