19,6 So merkt doch endlich, daß Gott ma(mir) unrecht doe het un mi mit sinem Jagdnetz umgeben het. 19,7 Lueg, (a) (b) i(ich) schreie «Gewalt!" un wäre doch nit ghärt ; i(ich) ruef, aba kei Recht isch do. (c) 19,8 Na(Er) (a) (b) het minem Wäg vermauert, daß i(ich) nit niba ka, un het Dunkle uf minem Schtieg glegt. 19,9 Na(Er) het ma(mir) mi Ehrenkleid üsgzoge un de Krone vu minem Schädel gnumme. 19,10 Na(Er) het mi vubroche um un um, daß i(ich) dahinfuhr, un het mi Hoffnig üsgrisse we ä Baum. 19,11 Si Zorn (Wuet) isch iba mi entbrennt(entflammt), un (a) (b) er achtet mi sinene Gegna(Feinde) gli. 19,12 Vereint kumme sini Kriegsscharen un hän ihrem Wäg gege mi bäut un sich um mi Hitte her glageret. 19,13 Na(Er) het mi Breda vu ma(mir) wäg, un mi Vuwandte sin ma(mir) fremd wore. (a) 19,14 Mini (a) Nächschte hän sich zurückgezogen, un mi Freunde hän mi vugässä. 19,15 Mi Husgnosse un minem Mägden gelte i(ich) als Fremde; i(ich) bi ä Unbekannter in ihrem Aug. 19,16 I(Ich) reft minem Knecht, un na(er) git zantwort ma(mir) nit; i(ich) mueß nen anflehen mit eigenem Mul (Gosch). 19,17 Mi Odem isch zwida wägä ma(mir) Wieb, un d Sehn wägä ma(mir) Muetter ekelt's vor ma(mir). 19,18 Selbst de Kinda ge nigs uf mi; schtell i(ich) mi gege sie, so ge sie ma(mir) bese Wort. 19,19 Alli mi Getreuen verabscheuen mi, un de i(ich) leb(lieb) het, hän sich gege mi gwandt. 19,20 Mi Gebein hängt nur noh a Haut un Fleisch, un nur des nackte Läbä hole i(ich) dvu*. *Wörtlich: nur mit wägä ma(mir) Zähne Haut bi i(ich) davongekommen. 19,21 Erbarmt äich iba mi, erbarmt äich, mi Freunde; denn de Hand Gottes het mi getroffen! 19,22 Wurum vufolgt ihr mi we Gott un kennt nit satt wäre vu minem Fleisch?