S'Zimmer isch ganz hell worre. Schiints isch de Mond uffgange. Ä Wiili luegt d'Evi de Bieri uff de  krummgschaffte Buckel. Si duet druss läse: Viil g'schafft un viili, viili schweri Laschte trage - aber nit broche.  D'Evi merkt, dass d'Mohnblueme uffem Nachthemm in dem diffuse Liächt ganz schwarz ussähne. Awer in ihre Träne glitzere si wiä im ä Kaleidoskop.