«Werum schriibsch nöd in ere rächte schpraach, wo jede cha läse?» Das ghöör i na öppe.    Gägefraag: wän en krimi z Schiggaago schpilt oder z Pariis, frööget öppert, werum er änglisch oder französisch seg? Äigetli müest men eener umgcheert frööge: Wèrum isch en krimi, wo z Züri schpilt, nöd züritüütsch gschribe?    S gid ja schrifttüütschi krimi über  Züri. Gueti krimi. Aber am ene schrifttüütsche krimi - tunkt s mi - fèèli en wichtige täil vo de zürcher atmosfèère: öisi schpraach.    D zürcher hebed kän Tavel, kän Gfeler, kän Greierz, säit me, e züritüütschi literatuur gäbi s äigetli nööd - mäint me. Debii isch si blos vergässe. Im 19. und 20. jarhundert hät s en huuffe draamen und schauschpììl ggèè, d gschichte vom Carl Bidermaa, vo de Barbara Egli, di kultuurhischtoorische samlige vom Häiri Messikomer und vom Hans Hasler, d eepe vom Johann  Maartin Uschteri und vom Auguscht Corodi, d psalme vom Werner Morf und vom Josua Bösch, s nöi teschtamänt vom Emiil Wäber. Näi: s gid e riichi züritüütschi literatuur - aber niemert wott si läse.    Debii bruuched mer öise dialäkt für ales: s isch die schpraach, wo me böös und lieb sind mitenand, wo mer poschted, wo mer diskutiered, wo mer über fuesballmätsch reded und über abschtimige, aber au über politiik und relegioon. En zueggwanderete tamiil im sèrwiss mues züritüütsch leere - und er leert s  au. Jede, wo wott dezueghööre bin öis, chunt nöd um de dialäkt ume.    Was mich inträssiert hät: Cha mer au krimi uf züritüütsch schriibe? E gschicht i öiserer schpraach, i öiserer umgäbig, mit öisne ggwonete, under öis zürcher?