27,2 So wohr Gott läbt, dr ma(mir) mi Recht verweigert, un dr Allmächtige, dr mi Seele trurig 27,3 - solang noh mi Odem in ma(mir) isch un dr Hauch vu Gott in wägä ma(mir) Nase -: 27,4 mi Lippen schwätze nigs Unrechtes, un mi Zunge sait kei Lug. (a) 27,5 So isch`s nit vu ma(mir), daß i(ich) äich recht gib; bis mi End kummt, will i(ich) nit mach platz vu wägä ma(mir) Unschuld. 27,6 An wägä ma(mir) Grechtigkeit halte i(ich) fescht un lasse sie nit; (a) (b) mi Gwisse bißt mi nit wägä vumä wägä ma(mir) Däg. 27,7 Meinem Feind soll s go we däm Gottlosen un däm, dr sich gege mi auflehnt, we däm Ungrechte. 27,8 Denn was isch de Hoffnig vum Ruchlosen, (a) wenn Gott mit nem ä End macht un sini Seele vu nem fordert? 27,9 Meinsch dü, daß Gott si Brellä härä wird, wenn de Angscht iba nen kummt? 27,10 Odr ka er a däm Allmächtigen sini Luscht hän un Gott alliziit aruefe?