15,12 Als etze d Sunne am Untago war, flegt ä (a) (b) (c) defä Schlof uf Abram, un lueg, Angscht un großi Nacht ibafallt nen. 15,13 Do sait dr HERR zue Abram: Des sollsch dü wisse, daß di Nochkumme wäre Fremdlinge si in nem Land, des nit des ihri isch; un do wird ma sie zum diene zwingen un plage vierhundat Johr. (a) (b) (c) 15,14 Aba i(ich) will des Volk richte, däm sie diene mehn. Dnohch solle sie üszeh mit große Guet un Habe. (a) (b) 15,15 Un dü sollsch fahre zue dinene Vädere mit Friede un (a) in guetem Altr beerdigt wäre. 15,16 Des aba soll la(er)scht nohch vier Nochkumme kumme; denn de Missetat vu d Amoriter isch noh nit voll.