1,24 Als de wäggehn un hinaufzogen uf des Berg un a d Traubenbach kumme, do erkundeten sie des Land 1,25 un nähmä Fricht vum Land mit sich un bringe sie rab zue uns(us) un gän uns(us) Bericht un sag: Das Land isch guet, des dr HERR, unsa Gott, uns(us) ge het. - 1,26 Aba ihr wellet nit nufzeh un wore sin unghorsam däm Mul (Gosch) vum HERRN, &aumlires Gottes, 1,27 un murrtet in äire Zelten un spracht: Der HERR isch uns(us) gram; drum het da(er) uns(us) üs Ägypteland gfihrt, daß sa(er) uns(us) in de Händ(Pfode) dr Amorita gib, um uns(us) zue vertilgen. (a) 1,28 Wo soll ma(mir) nuszeh? Unsere Breda hän unsa Herz verzagt gmacht un gsait, des Volk isch greßa un hecha gwachse als ma(mir), de Schtädt sin groß un bis a d Himmel ummauert; dzue hän ma(mir) dert Anakiter gsähne. (a) (b) 1,29 I(Ich) sait aba zue äich: Entsetzt äich nit un firchtet äich nit vor nene. 1,30 Der HERR, äich Gott, zeht vor äich hi un (a) (b) wird fir äich schtrietet, we er's mit äich doe het in Ägypte vor äire Aug 1,31 un in dr Wüschte. Do hesch dü gsähne, daß di dr HERR, di Gott, (a) (b) trage het, we ä Ma sinene Bue trait, uf däm ganze Wäg, d ihr gewandert sin, bis ihr a däne Platz kamt. 1,32 Un trotzdem glaubtet ihr däm HERRN, äirem Gott, nit, 1,33 dr uf däm Wäg vor äich herging, äich de Platz zue zeigä, wo ihr äich lagern solltet, bi Nacht im Fiir, um äich d Wäg zue zeigä, d ihr go solltet, un bi Däg in dr Wolke. (a) 1,34 Als aba dr HERR äich Gschrei (Geblär) ghärt het, wird da(er) zornig un schwor un sait: 1,35 (a) S soll keina vu däm bese Gschlecht des gueti Land aluege, des i(ich) ihrem Vädere z ge gschwore ha, 1,36 üßa Kaleb, däm Bue Jefunnes; dr soll s aluege. Ihm un sinene Nochkumme will i(ich) des Land ge, des sa(er) rotlos(beträte) het, wel la(er) däm HERRN treu gfolgt isch. 1,37 Au iba mi wird dr HERR zornig um äich un sait: Dü sollsch au nit inekumme. (a) 1,38 Aba Josua, dr Bue Nuns, dr di Diena isch, dr soll inekumme. Dem schtärk d Muet; denn (a) er soll Israel des Erbe üsdeile. 1,39 Un äiri Säuglinge, vu däne ihr gsait hän, sie däte zum Raube wäre, un äiri Kinda, de etzed nit Guetes noh Beses vuschtoh, de soll inekumme; nene will ich's ge, un sie soll s bsitze. 1,40 Ihr aba, wendet äich un zeht wieda in de Wüschte d Wäg zum Schilfmeer. (a) 1,41 Do antwortetet ihr un spracht zue ma(mir): (a) Mir hän a däm HERRN gsindigt; ma(mir) wen nufzeh un kämpfen, we uns(us) dr HERR, unsa Gott, bpfohle het. Als ihr äich etze rüstetet, ä jeda mit sinene Waffen, un s fir ä Leichtes hieltet, ins Berg hinaufzuziehen, 1,42 do sait dr HERR zue ma(mir): Sage nene, daß sie nit nufzeh, au nit kämpfen - denn i(ich) bi nit unda äich -, dmit ihr nit gschla d vu äire Gegna(Feinde). 1,43 Als i(ich) äich des gsait het, gehorchtet ihr nit un wurdet unghorsam däm Mul (Gosch) vum HERRN un waret vumesse un zogt nuf ins Berg. 1,44 Do zen de Amorita üs, de uf däm Berg husste, äich entgegä un jagten äich, we's de Bienen doe, un schlat äich vu Seïr bis noh Horma. (a) 1,45 Als ihr etze wiederkamt un vor rem HERRN weintet, wot dr HERR äiri Schtimm nit härä un buckt sini Ohre nit zue äich. 1,46 So bliebt ihr in Kadesch (a) ä lang Ziit.