Ferni un Nööchi   Paul Sättele   (aus: Markgräfler Trüübel)    Uf alle Stroße triibe  Un in kem Örtli bliibe  Un wandre  frei in d Welt:  So hätt i s möge liide,  So wär uf Erde niide  My Wunsch un Wille gstellt.    Jetz hock i in der Engi,  Do isch die Wit un Längi  Uf eimol zsämmegschrumpft.  Vier Muure un e Dächli  Die bschließe jetz my Sächli,  Die häm my abetrumpft.    Doch do längt mit sym Dolder  E blüehjigwiße Holder  An s Hüüslifenschter uf'.   Do stoht my Huus in Düfte,   Do summt es in de Lüfte  Vo Immli druf un druf.    Un macht my d Ferni stunnig,  So bringt mer d Nööchi Hunig  Un Blüeteduft für s Gmüet.  Blau-Tubakwülchli schwebe  Im Sunnegold dur d Räbe ...  Un s Fernweh flüeglet müed.