1,9 Do sait i(ich) zue d selben Ziit zue äich: I(Ich) ka äich nimi ällei schleipfe; (a) (b) 1,10 denn dr HERR, äich Gott, het äich so zahlreich wäre losse, daß ihr hiit sin we de Lit dr Schterne am Himmel. (a) (b) 1,11 Der HERR, dr Gott &aumlira Vädare, mache üs äich noh vieldusigmol me un segne äich, we na(er) äich zuegsait het! 1,12 We ka i(ich) ällei schleipfe äiri Meh un Lascht un äire Händel? 1,13 Schafft her(ra) wies, verschtändige un erfahrene Lit unda äire Schtämm, de will i(ich) iba äich zue Kepf anesitzä. 1,14 Do antwortetet ihr ma(mir) un spracht: Jo, des isch ä gueti Sach, de dü doe willsch. 1,15 Do nimmt i(ich) de Kepf &aumlira Schtämm, wies un erfahrene Männa, un het sich anekockt sie iba äich als (a) Oberschte iba dusig, iba hundat, iba fuchzig un iba zehn un als Amtlit fir äiri Schtämm. 1,16 Un i(ich) bfielt äire Richtern zue d selben Ziit un sait: Häre äiri Breda a un (a) richte recht, wenn eina ebis mit sinem Brueda het odr mit däm Fremdling, dr bi nem isch. 1,17 Bim Richten sollt ihr (a) (b) de Lit nit aluege, sundern sollt d Kliene härä we d Greschte un vor nemads äich scheuen; denn des Gricht isch Gottes. Wird aba äich ä Sach zue schwer si, de (c) len a mi glange, dmit i(ich) sie her. 1,18 So bfielt i(ich) äich zue dr Ziit ällei, was ihr doe sollt.