Mir, wo alemannisch schwätze, sin d  Praktiker, di andere sin d Theoretiker. Mer bruuche enander. S sin nit di eine gschiit un di andere dumm. Des isch dumms Züg! Beidi wämmer s gliichi: de Dialekt feschthebe, bevor er verschwindet. Un dass er am Go isch, wüsse mer alli. Nüt Verkrampfts  des sait au de Klaus Poppen  sott des aber si. Unseri schöni alemannischi Sprooch änderet sich in Gottsnamme, nit zletscht wege de Globalisierig: di Junge verliere de Dialekt. Mer ka s im Elsiss beobachte, wo de Dialekt hüt scho nümmi d Muetterschproch isch,  sondern d Sprooch vo de Großmüettere un de Großvätter.