24,18 Un als i(ich) am Morge zum Volk gsait het, schtirbt ma(mir) am Obend mi Wieb. Un i(ich) doet am anderem Morge, we ma(mir) bfohle war. 24,19 Un des Volk sait zue ma(mir): Willsch dü uns(us) nit erklären, was des fir uns(us) beditet, was dü doesch? 24,20 Un i(ich) sait zue nene: Der HERR het mit ma(mir) gsait un gsait: 24,21 Sage däm Hus Israel: So sait Gott dr HERR: Lueg, i(ich) will mi Heiligtum, äiri herrlichi Zueflucht, de Fräid(Freud) &aumlira Aug, des Vulange &aumlires Herz, entheiligen, un äiri Buebä un Techta, de ihr dert zrucklo mußtet, wäre durchs Schwert flege. - 24,22 Do d ihr dann(dnoh) doe, we i(ich) doe ha: äire Bart d ihr nit vuhiille un nit des Trauerbrot ässä, 24,23 sundern d äire Kopfbund uf äirem Schädel bhalte un äiri Schoeh a d Feß; ihr d nit klage un nit hiile, sundern (a) in &aumlira Schuld vugoh un undaänanda jommere. - 24,24 So soll Hesekiel fir äich (a) ä Wahrzeichen si, daß ihr doe d, we na(er) doe het, wenn s etze kumme wird. Dann(Dnoh) d ihr härä, daß i(ich) Gott dr HERR bi.