42,2 I(Ich) erkenne, daß dü ällei vermagst, un nigs, des dü dir vorgnumme, isch dir zue schwer. "42,3 Wer isch dr, dr d Rotschluß vuhillt mit Wort ohni Vuschtand?»a Drum hab i(ich) unweise gsait, was ma(mir) zue hoch isch un i(ich) nit vuschtod. "42,4 So her etze, loß mi schwätze; (a) i(ich) will di froge, lehr mi!" 42,5 I(Ich) het vu dir nur vum Hörensagen vernommen; aba (a) etze het mi Aug di gsähne. 42,6 Drum sag i(ich) mi schuldig un doets Buße in Schtaub un Asche.