Am 4. Merz hei d'Franzose-n-e Schynangriff gäge Gümmene gmacht. Me het zwar meischteteils nume vo wytem über d'Saane-n-übere kanoniert und enand nid hert weh tha, aber toll gchlepft het's, und d'Bärner hei gloubt, es gäb e Houptschtoß, und drum hei si alli verfüegbare Truppe z'säme zoge-n-und ghörig Schtellung gnoh. Uf der Höchi, vo der Brügg gäge Morge, isch e Scharfschützekompagnie  en tirailleurs  poschtiert  worde, und under dene Scharfschütze-n-isch e-n-edle Wettyfer gsi, jede Franzos, wo zur Brügg abe het welle, z'Bode z'knalle. I mene Gschtrüpp z'vorderscht am Bord sy öppe-n-es halbs Dotze dere Scharfschütze-n-am Bode gchneuet und hei passet. Alli hei uf ne-n-einzige Punkt, uf ne Zuunlücke-n-am änere Saanebord gluegt, und so gwüß, daß e Franzos a där Lücke vorby cho isch, so gwüß het's ne putzt. Gwöhnlech hei drei oder vier grad mitenandere gschosse. Jedesmal, wenn's wieder Eine gä het, so hei di  Scharfschütze häll uf glachet und gjutzet. Aber o 140 jedesmal het der gröscht vo dene Schütze-n-öppis apartigs gha z'plafere. Der erscht Franzos, wo si bodiget hei, het er welle-n-i ds Ohr troffe ha. »Gäu, dir hani ds Wattepöueli yhegschoppet,« het er gmeint. Nachem zwöite Schutz het er gseit: »Heit der gseh, wie däm d'Schtockzäng us der Schnöre gumpet sy? I ha-n-ihm grad düre-n-ungere Chifu gschosse.« - Nachem dritte Schutz het er welle ha, er heig der Franzos grad exakt i d'Schtirne troffe, ds Hirni heig bis i Öpfelboum usegschprützt. Aber nachem dritte Schutz het die Herrlechkeit es Änd gnoh. D'Franzose hei das wackere Trüppeli beobachtet und e Kanone druufgrichtet, und no bevor di Scharfschütze-n-ihri Schtutzer wieder hei glade gha, chutet's ob ihrne Chöpf düre, und es paar Schritt hinderne tätscht's i Bode-n-yne, daß d'Mutte höch ufgfloge sy. »Tuusige-Donner,« seit der Läng, »jitz chunt's nid guet, i gange,« und i länge Sätze-n-isch er bis i die nächschti Tüele pächiert. Syni Kamerade hei glachet und sy-n-ihm langsam nachetrappet. Dir wärdet scho errate ha, wär dä Muschterschütz isch gsi: der Chrischte vo ds Herr Früschigs. I der Tüele-n-unde hei si wieder glade. Da seit Eine zum Chrischte: »du hesch ja kei Füürschtei im Hane.« - Richtig, er het gfählt. »He, z'Donner,« meint der Chrischte, »jitz isch mer dä ob em Schpringe-n-usegheit.« »Ja warum nid gar,« antwortet e 141 Dritte, »du hesch auwäg gar kene drin gha, du Schturm, du hesch gar nid gschosse.« - »Gar nid gschosse, was nid gschosse? - du dumme Hung, hesch nid gseh, wie-n-i se bricht ha, ihne-n-ume-n-angere?« - »Du tuesch ja geng d'Uhge zue, wenn d' der Schutz wosch ablah,« überchunt er ume. Mittlerwyle het Eine dem Chrischte sy Schtutzer gnoh und der Ladschtock dry gschtoße-n-und faht afah lache wie-n-e Narr. »Lue da, er giht ja nume no haub yche. Du hesch gar nüt gschosse, du Löu, du hesch ume geng ei Schutz ufe-n-angere-n-ueche glade. Du wirsch no weue warte, bis si über d'Brügg chöme, u se de au mitenang use la, he?« Und richtig, so isch es gsi. Der Chrischte het nid g'achtet, daß er kei Füürschtei im Hane gha het, und jedesmal, wenn er abdrückt het, het er d'Ouge zueta, der Chopf sowyt hindere gha, wie müeglech, und wenn d'Schütz vo syne Kamerade gchlepft hei, so het er gmeint, syne syg o use. Daß d'Zündpfanne na jedem Schutz no voll Pulver gsi isch, het er i syr Ufregung gar nid gmerkt, und daß der Schtutzer nüt gschtoße het, het er syr chreftige Natur zuegschribe-n-und dem Fueder Hudle, wo-n-er vor der rächte-n-Achsle-n-under d'Uniform gschoppet gha het, dä Höseler. Me het du sy Schtutzer a mene Boum befeschtiget und e Packfade-n-a Abzug bunde, für di drüfachi Ladig use z'la. Aber wolle, vo denn e wäg hei 142 si-n-ihm ds blaguiere verleidet. Wo si ne du schpäter wieder i d'Schtellung füre gfergget und ihm e Füürschtei i Hane gschrubt hei und er sy Chunscht hätti sölle zeige, het er nid emal d'Brügg breicht, dä Tropf. Der Lütenant het gseit, es nähm ne nume Wunder, wie sech dä Chrigel under d'Scharfschütze verloffe heig. Aber der Wachtmeischter, wo näbe-n-ihm gschtande-n-isch, het gmeint: »jä wou, Herr Lütenant, dä het ihnisch no guet gschosse, wo-n-er no dahimme gsi isch, im Eggiwiu hinger, u tou Miuch trouche het. Weder äbe, der Schnaps u d'Brichi chü 's nid guet z'säme.«