6,17 Denn Herodes, het usgsandt un Johannes gfange ne lo un ins Gfängnis (Loch) gworfe wägä dr Herodias wege, d Wieb vu sinem Broeder Philippus; denn na het sie ghirotet. 6,18 Johannes het nämlich zuem Herodes gsait: (a) (b) S isch nit recht, daß dü d Wieb vu dinem Broeder hesch. 6,19 Herodias aba het d vufolgt un welle nen umbringe un hets nit kenne. 6,20 Denn Herodes het sich vor Johannes gfirchtet, wel la gwißt het, daß sa ä fromme un heilige Ma war, un het d in Gwahrsam glo; un wenn nan ghärt het, isch scha arg unruehig wore; doch ghärt het dan gern. 6,21 Un s isch ä Dag ku, als dr Herodes an sinem Geburtsdag ä Fescht ge het fir sine Große un d Oberschte un d Vornehmschte vu Galiläa. 6,22 Do kummt d Tochta vun d Herodias ine un tanzt un s gfelt däm Herodes un däne, de mit am Tisch gsäße sin. Do sait d Kenig zue däm Maidle: Bitt vu ma(mir), was dü willsch, i(ich) will dir's ge. 6,23 Un na schwert ihre mit Eid: Was dü vu ma(mir) bittsch, will i(ich) dir´s ge, (a) bis zur d Helfti vu minem Kenigrich. 6,24 Un sie isch üsä gange un frogt ihri Muetter: Was soll nen bitte? De sait: D Kopf vum Johannes. 6,25 Do goht sie gli zue nem ine, bittet d un sait: Ich will, daß dü ma(mir), etze gli uf ner Schale, d Kopf vum Johannes gisch. 6,26 Un d Kenig isch arg drürig worde. Doch wege sinem Eid un dene, de mit am Disch gsäße sin, het da sie nit welle zruckwiese. 6,27 Un gli het dr Kenig d Henker hi gschickt un bfehl geh, d Kopf vum Johannes herzbringe. Der got hi un köpft d im Gfängnis (Loch) 6,28 un bringt si Kopf her uf färe Schale un hets däm Maidle ge, un s Maidle hets sinere Muetter ge. 6,29 Un als des sini Jinger ghärt hän, sin sie kumme un nähmä si Leichnam un hän nen in ä Grab glegt.