18,9 Do sag sie zue nem: Wo isch Sara, di Wieb? Er git zantwort: Drinne im Zelt. 18,10 Do sait da: Ich (a) (b) will wieda zue dir kumme ibas Johr; lueg, dann(dnoh) soll Sara, di Wieb, ä Bue ha. Des het Sara hinda nem ghärt, hinda d Dire vum Zelt. 18,11 Un sie ware beidi, Abraham un Sara, ganz alt, so daß ses d Sara nimi goht nohch d Wieba Art. 18,12 Drum (a) lachte sie bi sich selbscht un sait: Etze wo i(ich) alt bi, soll i(ich) nohch d Lebi (Liebe) pflege, un mi (b) Herr isch au alt! 18,13 Do sait dr HERR zue Abraham: Wurum lacht den Sara un sait: Meinst dü, daß ses wohr isch, daß i(ich) nohch Kinda uf d Welt bringe wär, wo i(ich) doch alt bi? 18,14 (a) (b) Sollte däm HERRN ebis unmeglich si? Um de Ziit will i(ich) wieda zue dir kumme ibas Johr; dann(dnoh) soll Sara ä Bue ha. 18,15 Do legt Sara un sait: Ich ha nit glacht -, denn sie firchtet sich. Aba na(er) sait: S isch nit so, dü hesch glacht.