24,21 Der Ma aba bschaut sie un schwiegt schtill, bis sa gwißt het, ob dr HERR zue sinere Reise Gnade ge het odr nit. 24,22 Als etze de Kamel alli trunke hän, nimmt da ä goldene Schtirnrief, sechs Gramm schwer, un zwei goldeni Armriefe fir ihri Händ(Pfode), hundatzwanzig Gramm schwer, 24,23 un sait: Wem si Dochta bisch dü? Des sag ma(mir) doch! Hän ma(mir) au Platz in dinem Vada (Babbe) sinem Hus, um uns(us) z herberge? 24,24 Sie sait zue nem: Ich bi de Dochta Betuëls, vum Bue vu d Milka, de sie däm Nahor uf d Welt brocht het. 24,25 Un sait witer zue nem: S isch au viel Stroh un Fuetter bi uns(us) un Platz gnoe, um äich z herberge. 24,26 Do neigt sich der Ma un bätet d HERRN a 24,27 un sait: Globt isch dr HERR, dr Gott Abrahams, vu minem Herrn, der sini Barmherzigkeit un sini Treui vu minem Herrn nit het platze losse; denn dr HERR het mi gradewägs zum Hus vum Brueda vu minem Herrn gfihrt. 24,28 Un des Maidle lauft un sait des alles in ihrem Muetter Hus.