Die Großmudder wa schunn long beerdischt gewest, awwer wann isch des schwazze  Pederschbiel in die Hond genumme hab, do waren all die Schdunne midd ehre widder wach. Die Winderowende, wu mer zwä allä in de Kisch ghoggt henn un isch hab gonz dusmo soi misse, dass de Großvadder newe dro in de Schloofschdubb ned widder wach werd. Am Elegdrisch hodd se gschbart, wie se des ehr ganz Lewe gewehnt wa. Awwer des Lischt, wu aus dem uffene Owederle geleischt hodd, wa sowieso heller wie alles Elegdrische. Un dann hodd se der Sache verzeehlt vun de alde Beehle odder vum Mann mid em nasse Schwomm un  isch hab do ghoggt un die Ohre gschbizzt wie e Heschelmaus.