Die Vergänglichkeit  Gespräch auf der Straße nach Basel, zwischen Steinen und Brombach, in der Nacht  Der Bueb sait zuem Ätti:  Fast allmool, Ätti, wenn mer's Röttler Schloß  so vor den Auge stoht, se denk i dra,  öb's üüsem Huus echt au emool so goht.  Stoht's denn nit dört so schuudrig wie der Tod  im Basler Totetanz? Es gruuset aim,  wie länger as me's bschaut. Un üüser Huus,  es sitzt jo wie ne Chilchli uf em Berg,  un d'Fenster glitzeren, es isch e Staat.  Schwätz, Atti, goht's em echterst au no so?  I main emool, es chönn schier gar nit sii.    Der Ätti sait:  Du guete Burst, 's cha friili sii, was mainsch?  's chunnt alles jung un neu, un alles schliicht  im Alter zue, un alles nimmt en End,  un nüt stoht still. Hörsch nit, wie 's Wasser ruuscht,  un sihsch am Himmel obe Stern an Stern?  Me maint, vo alle rüehr si kain,  un doch  ruckt alles wyters, alles chunnt un goht.  Jee, 's isch nit anderst, lueg mi a, wie d' witt.  De bisch no jung; Närsch, i bi au so gsi,  jetz würd's mer anderst. 's Alter, 's Alter chunnt,  un wo n i gang, go Gresgen oder Wis,  in Feld un Wald, go Basel oder haim,  's isch ainerlai, i gang im Chilchhof zue -  briegg alder nit! - un bis de bisch wie n i,  e gstandne Maa, se bin i nümme do,  un d'Schoof un Gaiße waiden uf mym Grab,  jo wegerli;  un 's Huus wird alt un wüest;  der Rege wäscht der's wüester alli Nacht,  un d'Sunne blaicht der's schwärzer alli Tag,  un im Vertäfer popperet der Wurm.  Es regnet no dur d'Bühni ab, es pfiift  der Wind dur d'Chlimse. Drüber tuesch du au  no d'Auge zue; es chömme Chindeschind  un pletze dra. Zletscht fuult's im Fundement,  un 's hilft nüt meh. Un wemme nootnoo gar  zwaituusig zehlt, isch alles zemmekeit;  un 's Dörfli sinkt no selber in sy Grab.  Wo  d'Chilche stoht, wo 's Vogts un 's Heere Huus  goht mit der Zyt der Pflueg. -    Der Bueb sait:  Nai, was de saisch!    Der Ätti sait:  Jee, 's isch nit anderst, lueg mi a wie d'witt!  Isch Basel nit e schöni, tolli Stadt?  's sinn Hüüser drin, 's isch menggi Chilche nit  so groß, un Chilche, 's sinn in menggem Dorf  nit so viil Hüüser. 's isch e Volchspil, 's wohnt  e Riichtum drin, un mengge brave Heer,  un mengge, wo n i chennt ha, lyt scho  lang  im Chrützgang hinterm Münsterplatz un schlooft.  's isch aitue, Chind, es schlacht emool e Stund,  goht Basel au ins Grab, un streckt no do  un dört e Glid zuem Boden uus, e Joch,  en alte Turn, e Gibelwand; es wachst  do Holder druf, do Büechli, Tanne dört  un Moos un Farn, un Raiger niste drin -  's isch schad derfür! - Un sinn bis dörthi d'Lüt  so närsch wie jetz, se göhn au Gspenster um.  D'Frau Faste, 's isch mer jetz, si fang scho a,  me  sait's emool - der Lippi Läppeli,  un was waiß i, wer meh. Was stoßisch mi?    Der Bueb sait:  Schwätz liisli, Ätti, bis mer über d'Bruck  do sinn un do an Berg un Wald verbei!  Dört obe jagt e wilde Jäger, waisch?  Un lueg, do niden in de Hürste seig  gwiß 's Eiermaidli glege, halber fuul,  's isch Johr un Tag. Hörsch, wie der Laubi schnuuft?    Der Ätti sait:  Er het der Pfnüsel. Seig doch nit so närsch!  Hüst, Laubi, Merz! - Un loß die Tote goh;  si tüen der nüt meh! - Jee, was han i gsait?  Vo Basel, aß es au emool verfallt. -  Un goht in langer Zyt e Wandersmaa,  ne halbi Stund, e Stund wyt dra verbei,  se luegt er dure, lyt ke Nebel druf,  un sait sym Kamerad, wo mit em goht:  "Lueg, dört isch Basel gstandc! Selle Turn  seig d'Peterschilche gsi; 's isch schad derfür!"    Der Bueb sait:  Nai, Atti, isch's der Ernst? Es cha nit sii!    Der Ätti sait:  Jee, 's isch nit anderst,  lueg mi a, wie d' witt.  Un mit der Zyt verbrennt die ganzi Welt.  Es goht e Wächter uus um Mitternacht,  e fremde Maa, me waiß nit, wer er isch;  er funklet wie ne Stern un rüeft: "Wacht auf!  Wacht auf, es kommt der Tag!" - Drob rötet si  der Himmel, un es dundret überal,  zerst haimli, alsgmach luut, wie seilemool,  wo Anno sechsenünzgi der Franzos  so uding gschosse het. Der Bode wankt,  aß d'Chilchtürn guuge; d'Glocke schlagen a  un lütte selber  Bettzyt wyt un brait,  un alles bettet. Drüber chunnt der Tag;  o, bhüet is Gott, me bruucht ke Sunn derzue:  der Himmel stoht im Blitz un d'Welt im Glast.  Druf gschiht no viil, i ha jetz nit der Zyt;  un endli zündet's a un brennt un brennt,  wo Boden isch, un niemes löscht. Es glumst  wohl selber ab. Wie mainsch, siht's uus dernoo?    Der Bueb sait:  O Ätti, sag mer nüt meh! Zwor, wie goht's  de Lüte denn, wenn alles brennt un brennt?    Der  Ätti sait:  He, d'Lüt sin nümme do; wenn's brennt, si sinn -  wo sinn si? Seig du fromm un halt di wohl;  geb, wo de bisch, un bhalt dy Gwisse rain!  Sihsch nit, wie d'Luft mit schöne Sterne prangt?  's isch jede Stern vergiichlige ne Dorf,  un wyter obe seig e schöni Stadt;  me siht si nit vo do; un haltsch di guet,  se chunnsch in so ne Stern, un 's isch der wohl,  un findsch der Ätti dört, wenn's Gottswiil isch,  un 's Chünggi selig, d'Muetter. Öbbe  fahrsch  au d'Milchstrooß uf in die verborgni Stadt,  un wenn de sytwärts abeluegsch, was sihsch?  e Röttler Schloß! Der Belche stoht verchohlt,  der Blauen au, as wie zwee alti Türn,  un zwischedrin isch alles uusebrennt  bis tief in Boden abe. D'Wise het  ke Wasser meh; 's isch alles öd un schwarz  un totestill, so wyt me luegt. Das sihsch,  un saisch dym Kamerad, wo mit der goht:  "Lueg, dört isch d'Erde gsi, un selle Berg  het Belche ghaiße! Nit gar wyt  dervo  isch Wislet gsi; dört han i au scho glebt  un Stiere gwettet, Holz go Basel gfüehrt  un broochet, Matte graust un Liechtspöö gmacht  un gvätterlet bis an my selig End;  un möcht jetz nümme hi." - Hüst, Laubi, Merz!