24,9 Drum sait Gott dr HERR: Wehe, dü Schtadt volla Bloetschuld, au i(ich) will d Holzstoß groß mache! - 24,10 Trage nur viel Holz her, bring des Fiir zum Lodern, koche des Fleisch gar un gieß de Brühe üs, daß de Knochen anbrennen; 24,11 schtell d Hafe leer uf de Glut, dmit da(er) heiß wird un si Erz gleht un sini Dreck schmilzt un si Roscht abgoht! 24,12 Aba so arg dr Hafe gleht, will doch dr schtarke Roscht vu nem im Fiir nit abgehen. - 24,13 Wel dü durch Unzucht di dreckig gmacht hesch un nit sufa wurdest vu dinere Dreck, obwohl i(ich) di sufa mache wot, drum sollsch dü etze nit wieda sufa wäre, bis (a) mi Wuet sich a dir gekühlt het. 24,14 I(Ich), dr HERR, ha s gsait! S wird kumme, i(ich) will's doe un nit säumen. (a) I(Ich) will nit schonen, un s wird mi nit reuen; sundern sie soll di richten, we dü gläbt un doe hesch, sait Gott dr HERR. 24,15 Un vum HERRN Wort isch bassiert zue ma(mir): 24,16 Dü Menschenkind, lueg, i(ich) will dir dinere Aug Fräid(Freud) nähmä durch ä plötzlichen Dod. Aba dü sollsch nit klage un nit hiile un keini Träne vergießen. 24,17 Heimlich darfsch dü jommere, aba keini Totenklage hebed, sundern dü sollsch di Kopfbund anlegen un di Schoeh azege; dü sollsch (a) di Bart nit vuhiille un nit des (b) Trauerbrot ässä.