26,12 Wenn dü d Zehnte vu dinem ganze Ertrages zämmebrocht hesch (a) im dritte Johr, des isch des Zehnten-Jahr, so sollsch dü nen däm Leviten, däm Fremdling, dr Waise un dr Witwe ge, daß sie in dinere Schtadt ässä un satt wäre. 26,13 Un dü sollsch schwätze vor rem HERRN, dinem Gott: I(Ich) hab üs minem Hus brocht, was gheiligt isch, un hab's ge d Leviten, d Fremdlingen, d Waise un d Witwe ganz noh dinem Gebot, des dü ma(mir) bpfohle hesch. I(Ich) ha di Gebote nit ibaträte noh vugässä. 26,14 I(Ich) ha nigs dvu gässä, als i(ich) in Trauer war; i(ich) ha nigs dvu weggebracht, als i(ich) dreckig war; i(ich) ha nigs dvu ge als Gabe fir de Dote. I(Ich) bi dr Schtimm vum HERRN, vu minem Gottes, hörig gsi un ha ällei doe, we dü s ma(mir) bpfohle hesch. (a) (b) (c) 26,15 Sieh etze rab vu dinere heilige Wohnig, vum Himmel, un segne di Volk Israel un des Land, des dü uns(us) ge hesch, we dü unsari Vädere gschwore hesch, ä Land, drin Milch un Honig fleßt.