44,3 Am Morgen, als ses hell war len sie de Männa ze mit ihre Esel. 44,4 Als sie aba zue d Schtadt uns(us)ä ware un noh nit wit kumme sin, sait Josef zue sinem Hushalta: Loss, jag d Männa nohch, un wenn dü sie ereilt hesch, so sag zue nene: Wurum hän ihr Guetes mit Besem zruck ge? 44,5 Wurum hän ihr d silberne Becha gschtohle? Isch des nit der, üs däm mi Herr trinkt un üs däm ma(er) wahrsait? Ihr hän schlecht doe. 44,6 Un als sa(er) sie igholt het, schwätzt da(er) mit nene de Wort. 44,7 Do sage sie nem: Wurum schwätzt mi Herr solchi Wort? S isch wiet vu dine Knecht, des zue doe. 44,8 Lueg, (a) des Geld, des ma(mir) gfunde hän obe in unsari Säck, hän ma(mir) wiedabrocht zue dir üs däm Land Kanaan. We solle ma(mir) do üs dinem Herrn sinem Hus Silba odr Gold gschtohle ha? 44,9 Bi wäm ma(er) gfunde wird unda dine Knecht, der isch Dod; dzue wen au ma(mir) minem Herrn Sklave si. 44,10 Er sait: Jo, s isch, we ihr gsait hän. Bi wäm ma(er) gfunde wird, der isch mi Sklave, ihr aba den fräi si. 44,11 Un sie lege schnell jeda si Sack ab uf d Bode, un jeda doet si Sack uf. 44,12 Un na(er) suecht un fangt a bim Älteschte bis hi zum Jingschte. Do findet sich d Becha in Benjamins Sack. 44,13 Do vurisse sie ihri Kleida, un jeda ladet si Esel, un sie zen wieda in d Schtadt. 44,14 Un Juda goht mit sinene Breda in Josefs Hus, denn na(er) war noh dert. Un sie flege vor nem ane uf d Bode. 44,15 Josef aba sait zue nene: We hän ihr des doe kenne? Hän ihr nit gwißt, daß so ä Ma, we i(ich) bi, wahrsage ka? 44,16 Juda sait: Was soll i(ich) minem Herrn sage, odr we solle ma(mir) schwätze, un womit kenne ma(mir) uns(us) guet schtellä? (a) Gott het de Missetat dinere Knecht gfunde. Lueg, ma(mir) un der, bi däm d Becha gfunde isch, sin minem Herrn Sklave. 44,17 Er aba sait: Des isch wiet vu ma(mir), des z doe! Der, bi däm dr Becha gfunde isch, soll mi Sklave si; ihr aba zehn nuf mit Friede zue äirem Vada (Babbe).