1,19 Do breche ma(mir) uf vum Horeb un zen durch de ganzi Wüschte, de groß un furchtbar isch, we ihr gsähne hän, uf dr Schtroß zum Berg dr Amorita, we uns(us) dr HERR, unsa Gott, bpfohle het, un kumme bis noh (a) Kadesch- Barnea. 1,20 Do sait i(ich) zue äich: Ihr sin a des Berg dr Amorita kumme, des uns(us) dr HERR, unsa Gott, ge wird. 1,21 Sieh her, dr HERR, di Gott, het dir des Land hingegeben; ze nuf un nimm's ä, we dr HERR, dr Gott dinere Vädare, dir zuegsait het. Fircht di nit un loß dir nit grauen. 1,22 Do kamt ihr alli zue ma(mir) un spracht: (a) Len uns(us) Männa vor uns(us) her schicke, de uns(us) des Land erkunden un uns(us) d Wäg sag, uf däm ma(mir) hineinziehen soll, un de Schtädt, zue däne ma(mir) kumme wäre. 1,23 Das gfallt ma(mir) guet, un i(ich) nimmt vu äich zwöelf Männa, vu jeda Schtamm ä.