Wenn ig hei fahre zue fahre tue, müed drTag läng gsi.  Und e Nacht vou Musig und Liecht, dLüt si hei sisch wider einisch verbi,  ig ha gnue vo drStadt vom Lärme, vo de Beize mit em blaue Rauch.  Ha kei Gäud me wott hei a Schärme jo mi düechts ig stieng so  richtig im Lauch.    Packe  dGitarre i säge tschou mache mi ufe Wäg,  bi uf drSchnure, u scho nümme so zwäg,  ig wott hei i Buechibärg.    Fahre langsam gäge Lohn, Lüterkofe, Tscheppach zue,  im Oschte geit dSunne uf und mini Auge göh langsam zue,  Zum Wald us mits uf dMatte, mi düechts ig fahri im Himmu i  nid das dir jetzt meinit das ig mau igschlofe bi,  nei die Stimmig dr Morgestärn, fin dr Tau, Buechibärg ig ha di gärn.    Dr Tag erwachet, dBuure müesse langsam uf, ig gsehne  sMorgerot, snimmt mir fasch drSchnuf.  Hinger mim Rügge gseh ig no knapp dr Buggu vom Wissestei,  u denn ha igs vor mir, im fine Morgenäbu bettet, Aetigkofen mis hei.    Ja das Dörfli lieb u chli, da chasch deheime u zfride si,  hie hets Gärte hie hets Buure, kener chale Betonmuure.  A däm Dörfli chasch di fröie, hie hesch di Rueh hie chasch no löie.    Aetigkofe e Heimat ufeme Hügu im Buechibärg,  zfridni gschaffigi Lüt, urchig luschtig u zwäg,  hie  ischs Läbe no Läbeswärt hie chasch no pfuuse ufem Chachuofe,  o ig wets nüme misse das Aetigkofe.