D gschichte, d phèrsoone, d oort sind erfunde. Oder ämel fasch. Natüürli fèrbed phèrsoone, wo me känt, uf e phèrsoon im ene krimi ab. Oder ich lèèn mi a sachen aa, won i erläbt han oder won i ghöört ha devoo oder ggläse. Aber chuum emal isch e figuur, en ablauff, en oort, e ggnaui kopii vo de realitèèt. Bi vilne  phèrsoone kän i s voorbild nöd emal. D phèrsoonen und daas, wo s tüend und säged und duremached, müend zämepasse. Susch glaubt me s nöd. En richtige kriminaalfall, chönt i au gaar nie bruuche für en krimi: so öppis gschpunigs wüür niemert glaube.    Am aafang schtaat mäischtens e situazioon oder e phèrsoon. Zum biischpììl im krimi 9, En alte fall vom Ääschme, isch es dè gascht vor em Hirschen usse gsii, won am aafang vom zwäite kapittel gschilderet isch. Um die phèrsoon ume han i dänn d handlig uustänkt. Am aafang vom krimi 10, Der Ääschmen und de mord im schloss, schtaad en psuech, zää oder füfzä jaar vorhèèr, i ggnau dèm schloss, wo pschriben isch; de risig nussbaum, de gèèrtner, de sänehund - vo dène bin i uusggange.