Womer emal ob dr Gurgle bi de Grosse Steine ds Znüüni gnuu heid, simmer druuf chuu, as es vor nüd gad länger Ziit Plään ggii het zum übere Panixer e Straass z buue. Und da het dr Tiis ebä derzue gmeint:  «Das gaat dä nüd eso ring, da e Straass z mache! Da gäbs dä nuch gad e Zilete Queschtiuune.» Uss ds Tiise wiitere Wort hani do gmerggt, as Queschtiuune että das gliich bedüütet we Schwirigkeite oder uuglösti Fraage. «Mach kä Queschtiuune!» säged elteri Lüüt nuch hüttigstags, wän si meined, mä söll kä grossi Gschicht um ettis mache. As das Wort vu «question» (frz. Frage) abstammt, liit uff dr Hand. Im Idiotikon schriibed sis übrigens as «Quästione». Bim Walter Elmer i siner «Welt am Pfiischter" chunts as  «Queschtiuune» vor und wirt mit «Schwierigkeiten, Zweifel, Skrupel» übersetzt.