Der Ätti seit:  Je, 's isch nit anderst, lueg mi a, wie d' witt!  Isch Basel nit e schöni, tolli Stadt?  's sin Hüser  drin, 's isch mengi Chilche nit  so groß, und Chilche, 's sin in mengem Dorf  nit so viel Hüser. 's isch e Volchspiel, 's wohnt  e Richtum drinn, und menge brave Her,  und menge, woni gchennt ha, lit scho lang  im Chrützgang hinterm Münsterplatz und schloft.  's isch eitue, Chind, es schlacht e mol e Stund,  goht Basel au ins Grab, und streckt no do  und dört e Glied zum Boden us, e Joch,  en alte Turn, e Giebelwand; es wachst  do Holder druf, do Büechli,  Tanne dört,  und Moos und Farn, und Reiger niste drin ­  's isch schad derfür! ­ und sin bis dörthi d'Lüt  so närsch wie jez, se göhn au Gspenster um.  D'Frau Faste, 's isch mer jez, sie fang scho a,  me seit's emol, - der Lippi, Läppeli,  und was weiß ich, wer meh? Was stoßisch mi?