In de folgende Nacht passiert ebbis Komischs. D'Bieri un d'Evi briäle zum Erbarme so lutt, dass es d'Nachtschwester uffem Gang heert. Beidi Fraue schloofe un schaffe gheerig in ihre Neschter. D'Evi hiilt  un jomert wiä ä Schloßgschpenscht, d'Mohnbluemefrau haut mit beide Händ fescht uffs Plümo un briält "Geh weg!".  Do wacht d'Evi uff und frogt, noch dusslig halber im Traum: "Wer soll weggehn?".  Unni s'Liecht anz'mache, im duschtere Zimmer, sait d'ander, au grad verwacht:  "Ich hab vun minnem dode Mann traimt."  "…"  "Ich bin unter unserem Gaishirtlibaum g'sesse un er het mi bedroht. Eimol isch er de Deifel gsin, dann widder ganz normal er."  "S'isch alles guet. Nur ä beeser  Traum. Versueche Si, widder in de Schloof z'kumme."  "Mach ich. De Schloof loss ich mir vun demm wiäschte Keip doch nit vermassle. Guet Nacht … odder habi nit rächt?"  D'Evi nickt im Dunkle.  Wiä als Bestätigung lupft drno d'Mohnbluemefrau äweng hinte hoch un losst ä geräuschvoller Wind ab. Dann heert d'Evi, wiäs si sich wegdrillt un sich mit eme luschtvolle "Ahhh!" ins Kisse neschtet.