42,21 Sie sage aba undaänanda: Des hän ma(mir) an unserem Brueda vuschuldet! Denn ma(mir) hän de Angscht vu sinere Seele gsäh, als sa(er) uns(us) angfleht het, un ma(mir) hän nen nit erhert; drum kummt etze de Trebsal iba uns(us). (a) 42,22 Ruben git zantwort un sait ne: ha ich's äich nit gsait, als i(ich) gsait ha: (a) Vusindige äich nit an däm Bebli, doch ihr wellet nit härä? Etze wird si Bloet gforderet. 42,23 Sie wiße aba nit, daß ses Josef vuschtande het; denn na(er) schwätzt mit ne durch ä Dolmetscher. 42,24 Un na(er) drillt sich vu nene um un hiilt. Als sa(er) sich etze wieda zue nene drillt un mit ne schwätzt, nimmt da(er) üs ihra Middi d Simeon un het nen binde lo vor ihre Auge. 42,25 Un Josef git Bfehl, ihri Säck mit Korn (Getreide) z fille un nene ihr Geld wiedazge, jedem in si Sack, dzue au Ässä uf d Wäg; un so doet ma ne. 42,26 Un sie lade ihri War uf ihri Esel un zen vu danne. 42,27 Als aba eina si Sack ufgmacht het, daß sa(er) sinem Esel Fuetta git in dr Herberg, sieht da(er) si Geld, des obe im Sack liet, 42,28 un sait zue sinene Breda: Mi Geld isch wieda do, luege, in minem Sack isch`s! Do flegt ne ihr Herz in d hose, un sie luege änanda erschrocke a un sage: Wurum het Gott uns(us) des adoe?