42,29 Als sie etze heimkumme zue ihrem Vada (Babbe) Jakob ins Land Kanaan, vuzehle sie nem alles, was ne begegnet war, un sage: 42,30 Der Ma, der im Land Herr isch, schwätzt hert mit uns(us) un hebet (haltet) uns(us) fir Kundschafter. 42,31 Un ma(mir) sage nem: Mir sin redlich un ne Kundschafter gsi, 42,32 sundern zwöelf Breda, unsares Vada (Babbe) Buebä; eina isch nimi do, un dr jingschte isch nohch bi unserm Vada (Babbe) im Land Kanaan. 42,33 Do sait dr Herr im Land zue uns(us): Dodra will i(ich) merke, ob ihr redlich sin: (a) eina vu äich Breda len bi ma(mir) un riße fir aicha Hus, soviel ihr bruche, un zeht hi 42,34 un hole airen jingschte Brueda zue ma(mir), so merk i(ich), daß ihr nit Kundschafter, sundern redlich sin; dann(dnoh) will i(ich) äich au aiar Brueda wiedage, un ihr mögt im Land Handel tribä. 42,35 Un als sie de Säck üsgschittelt hän, finde jeda si Baitel Geld in sinem Sack. Un als sie sähn, daß ses de Baitel mit ihrem Geld ware, vuschrekä sie samt ihrem Vada (Babbe).