Wem-me so durch's Schtädtli goht,  do und dört e Wiili  schtoht,  d' Schtross durab lauft - d' Gass durii -  bis zum Gallusturm an Rhii:  Gmüetlich - heimelig - vertraut  isch es, wo me-n-aneschaut. -  Hüsli, schmal und altersschwach,  ducke schüüch sich unter's Dach,  windschief eins am andre-n-a,  ussevor e Läubli dra,  d' Farb verblasst - vergilbt am G'schtell -  d' Fänschterschiibli schpiegelhell.  Hoch an's Giebeli hiezwängt,  oder nooch an Chärndel drängt,  cha-me Dachterässli seh -  nätteri git's nienemeh. -  'S flatteret e Wösch im Wind -  so wit obe dröchnet's g'schwind.  Im-me Winkeli verschteckt  schtoht en Chriesbaum halb verdeckt;  's Gärtli blüeht wer weiss nit wie,  d'Blueme dufte wie no nie;  über's Müürli ame Pflock  chlätteret en Roseschtock. --