D'r Baureaufschtand  A ganz a schlimme Zeit im Land  isch heit als Baurekriag bekannt .  Mit Brieg'l, Seages, Morgeschteare,  sind d' Baure zoge geg's dia Herre.  All hand a Wuat g'hätt gegs dia  selle,  hand's allat no meh Schteire welle.  Doch hoat nigs g'holfe, au koi Bitt,  ma hoat it g'froagt, goaht's od´r it.    Noa sind dia Baure zemetg´komme  hand vonanand des Leid v´rnomme,  v´rzöllt hand se alls deane Herre,  und g'sait, was alls sott bess'r weare.  Am End - i hau´s scho voarher g'schriebe  isch bloß d'r Kriag no füar se bliebe.  Gar viel, was hoat de Herre g'hearet  hand d'Baure a´brennt und z´rschtearet.    Drauf hoat  d'r Kriag eascht recht a´g´fange  meh als a Joahr isch's Kämpfe gange,  doch gegs Soldate und Kanone,  ka si d'r gröaschte Muat it lohne.  Dia Baure hand si tapfer g'halte  und hätt ihr Haufe si it g'schpalte,  no hättens g'wiß, ma ka's heit sage,  des Fürschteheer ganz sauber g´schlage.    D´r Abt - ma hoat´n it besiegt,  doch d' Baure hand´n so bekriegt,  daß ´r, bevor se 'n g'fange hand,  er abg´haut isch gleich naus auf's Land.  Er hoat  si g'suacht a Domizil  in Liebenthann - doch nimma viel  isch vo sei'm Hab und Guat no bliebe!  Gleich hoat 'm drum au d' Reichsschtadt g´schriebe  und g´froagt, ob er it gegs viel Geld  ihr d´ Freiheit zur Verfügung stellt,  denn allat no hoat's Schtift probiert,  wia ma dia Reichsschtsdt schikaniert!    Dreihundert Gulden - endle g´schafft  und d' Schtadt lebt auf mit nuier Kraft.  D'r Abt isch froh g´wea, er hoat kenne  mi´m Geld zum Mebelkaufe  renne.  Au deam isch nämle it viel bliebe  als Noat und Krieg ´n hand v'rtriebe.  letz hoat ´r zwar auf´s Reacht v´rzicht  doch all des Geld des hoat'n g'richt.    " D´r groaße Kauf " - so ka' ma 's lease  isch d´ Freiheit füar d'Schtadt Kempte g´wease.