1,24 Un Gott sait: D Erd bring lebändige Viecher, So we si sin: Viecha, Wirma un Viecher fir`s Feld, So we si sin. Un s basiert so. 1,25 Un Gott macht d Viecher fir`s Feld, So we si sin, un d Viecha nohch sinere Art un alli Wirma im Bode we si sin. Un Gott sieht, das ses guet war. 1,26 Un Gott sait: Len uns(us) Mensch mache, ä Bild, des uns(us) glich isch, de herrsche iba d Fisch im Meer un iba d Vegel unda rem Himmel un iba d Viecha un iba alli Viecher ufem Feld un iba alli Wirma, de uf d Erde kracksle. (a) (b) (c) (d) (e) 1,27 Un Gott schaft d Mensch we si Bild, (a) we`s Bild Gottes het dan gschafe ; (b) als Ma un Wib. 1,28 Un Gott het si gsegnet un sait zue nene: Sin fruchtbar un vumehre äich un fille d Erde un mache si äich zrecht un herrsche iba d Fisch im Meer un iba d Vegel unda rem Himmel un iba d Viecha un iba alli Viecher, de uf d Erde kracksle. 1,29 Un Gott sait: Luege do, i(ich) ha äich alli Pflanze ge, de Some hän, uf d ganz Erde, un alli Baim mit d Frucht, de Some hän, zum ässä fir äich. (a) 1,30 Aba alli Viecher uf dr Erde un alli Vegel unda rem Himmel un alli Wirma, de uf d Erde läbä, ha i(ich) alles grene Krüt z Fresse ge. Un`s basiert so. (a) 1,31 Un Gott sieht alles, was sa gmacht het, un Lueg, (a) (b) s war ganz guet. Do wars Obend un Morge dr sexste Dag.