Klaar, het drum e Schwick on e ganz e chuurzen Ougeblick chönne meine. Es Ching, wo bim Tokter Angscht het vor ere Schprützi, cha me trööschte: Numen e Schwick un es isch verbii. We me gäärn mit öpperem wett tampe, wo vor em Huus  verbiwott, cha me rüeffe: Chumm doch es Schwickli iche! U dr Schwyzer Meinrad Lienert het ddichtet: S git nüüd Gfröiters uf dr Wält als, wenn eim alls im Schatte liit, uf einischt e Schwick Sunne. Wiu dr Schwick e chuurzen Ougeblick isch, het dr Usdruck im Schwick d Bedütig «sofort, grad, im Hui, im Umeluege» überchoo: I ha ne grad im Schwick erlickt, du muesch im Schwick ume daa sii, si hets im Schwick fertig ghaa, d Zit vergeit wi im Schwick, mach das d im Schwick ichechunsch.