E chalte Wind isch es gsi, wo am Morge um d'Hüser im Dorf gfahre isch, är het z'letschte Herbschtloub dür d'Luft gwirblet und d'Dörfler uf der Strass hei d'Chräge ufeglitzt und d'Chappe über d'Ohre zoge, zum sich vor däm schnidige Winterluft z'schütze. I de Böim het es gruuschet und  d'Boumwipfel hei sich im Wind hin und här gwiegt. Chum es Tierli isch vor em Wald z'gseh gsi, nume es paar Chräie hei uf em Fäld nach de letschte Chörnli gsuecht, si vo eim Fläck zum andere gsatzet. Und wenn me se het ghört chräje, so isch es fasch gsi, me ghöri se brichte: «He, das isch de mis! Lue, dert het es oh no öppis!»