31,15 So sait Gott dr HERR: An däm Däg, a däm ma(er) abe zue d Dote fahrt, do glo hän i(ich) de Fluten dr Defi um nen trauern un hebet (haltet) ihri großi Bäch a, daß de große Wassa nit fleße kenne. I(Ich) glo hän d Libanon um nen trauern, daß alli Baim uf däm Feld um sinetwägä vutrocknete. 31,16 (a) I(Ich) erschreckte de Velka, als sie nen flege ghärt hän , do i(ich) nen hinunterschpuckt zue d Dote, zue däne, de in de Gruebe gfahre sin. Dmit tröschtet hän sich unda dr Erde alli Baim vu Eden, de edelsten un beschte vum Libanon, alli, de am Wassa gschtande hän. 31,17 Denn sie mußten au mit nem abe zue d Dote, zue d mit däm Schwert Erschlagenen, wel sie unda däm Schatte vu sinem Arms ghust hän inmidde dr Velka. 31,18 Wem bisch dü gli, Pharao, mit dinere Pracht un Herrlichkeit unda d Baim vu Eden? Un dü mueß mit d Baim vu Eden unda d Bode nabfahre un unda d Unbeschnittenen liege, de mit däm Schwert erschlagen sin. So soll s däm Pharao go un sinem stolzen Volk, sait Gott dr HERR.