Am ziischtig bini uf Züri, u zwar mittem Interregio schtattem Intersitti. Der Interregio isch dä zuug, wo uf der auten Ässbebee-schtrecki Bärn-Züri fahrt u wo ungerwäx no zBurtlef, zBuchsi, zLangetu u zOutte schtüu hett. «Näi eehrewoort!, säb isch dänn en sääich hee, verlüürsch uu ziit esoo», ghöri da i miir drinn scho die einten usrüeffe, und «jo, rüdig!, mendischtens e halb schtond!» die angere, unes verwungerepmi  ume, dass die beiden effiziänzler i miir drinn nid scho zoberscht im teggscht ussgschtige sii nach dem «Summary» zu Beginn dieser Kolumne, wo man diagonal drüber «scannen» kann und subito grad so viel weiss, wie heute für eine Meinung nötig ist, dersider dasst hie worpferwort oder schier buechschtabefrbuechschtabe müehselig muesch enanghänke, u zgwinne giz am schluss nüüt derbii. Nüüt! Werum tuezech dr mönsch, wo hie geng no witter list, settix überhoupt aa? Oder zumbischpüu o dere Trudimüuer ihri  chrüzworträäzu au samschtig im «Magazin»: Da chnoorzepmen u chnoorzet, derbii wär doch zganze hunderpmau eifacher, we zlöösixwort aube scho fixfertig driitruckt wär. Chönntsch rüdig ziit schpare soo, mendischtens e halb schtond. (Nenei, psst, i bruuchen o egschlaggni schtung für das Trudimüuerrääzu. Mendischtens. Sogar mittem sünomüm-Duden näbedra.)