12,4 Ihr hän noh nit bis ufs Bloet widaschtande im Kampf gege de Sinde 12,5 un hän bereits d Troscht vugässä, dr zue äich schwätzt we zue sinene Kinda (Sprüche 3,11.12): «Mein Bue, achte nit gring de Erziehung vum Herrn un verzage nit, wenn dü vu nem gschtroft wirsch. 12,6 Denn (a) wen dr Herr leb(lieb) het, d züchtigt er, un na(er) schlat jede Bue, d er animmt." 12,7 S dient zue &aumlira Erziehung, wenn ihr dulden mehn. We mit sinene Kinda goht Gott mit äich um; denn wo isch ä Bue, d dr Vada (Babbe) nit züchtigt? 12,8 Sin ihr aba ohni Züchtigung, de doch alli härä hän, so sin ihr Ausgestoßene un nit Kinda. 12,9 Wenn unsri leiblichen Vädare uns(us) gezüchtigt hän un ma(mir) sie doch gachtet hän, solle ma(mir) uns(us) dann(dnoh) nit viel me untaordne däm geischtlichen Vada (Babbe), dmit ma(mir) läbä? 12,10 Denn säli hän uns(us) gezüchtigt fir wenig Däg noh ihrem Gutdünken, der aba den s zue unsam Beschte, dmit ma(mir) a vu sinere Heiligkeit Adeil gregä. 12,11 Jede Züchtigung aba, wenn sie do isch, schient uns(us) nit Fräid(Freud), sundern Leid zue si; dnohch aba hole sie als Frucht däne, de dodurch geübt sin, Friede un Grechtigkeit. (a)