Früeher het mer g'redet wie eim de Schnawwel g'wachse,  Muedersproch un Dialekt un sunscht kei andri Faxe.  Nieme war dert  hint'rem Mund daheim, höchschtens üssem hint're Surwe.  Un hesch bim Laufe d'Fieß nit g'lupft, no warsch ä krummer Schlurwe.  Ä Säuli odder au ä Geis hesch i'gschperrt in ä Pferch  un wer ä wing ä Spinner war, der war halt iwwerzwerch.  War einer sunscht nit sauber - hit heißt's er het ä Macke -  früeher war ä so ä Mensch halt eifach nit ganz backe.  Sin d'Kerli als im Wirtshüs gsi un morgens nit güet dra,  het's g'heiße: Die sin deigig - die hen ä Dambis ka!  Un s'Kisse, wu  mer in de Nacht de müede Kopf legt hi,  des isch uff alt hofiererisch ä weicher "Pfullige" gsi.  War ebis z'eng oder au zu kurz, no wars ä bissli b'schnotte,  bisch grüeßlos an de Lit vorbei - no hesch ne d'Zit nit bote.  Mer isch dert nit Motorrad - nei "Pfludderer" isch mer g'fahre,  un s'Auto war ä Dampfschees oder ä Stinkerkarre.  Ä Wägili fürs Kleinkind - des war ä Kinderschees,  isch s'Esse mol versalze gsi, no wars ä bissli räs.  Wenn d'Hos platzt isch bim  bucke - was g'risse isch war s'Gnaih,  un wenn ä Supp ganz fad war het's g'heiße "Sie isch schlai".  Het s'Kind nit g'folgt, hesch g'schraue: "Hock hi un mach kei Muckser!"  Un het mol eins dä Schluckauf ka, wars dä Pfipfis odder Gluckser.  Angina hesch dert noch nit kennt oder au kei Grippe,  mer het halt eifach d'Sucht ka - un s'Risse in de Rippe.  Wer Bückweh ka het, der het g'sait: "Hit hab i widder s'Grimme",  zum Bade het mer "schwadere" g'sait, hit saisch, du gehsch gi  schwimme.  Wenn früeher d'Fraue g'schtrickt hen, war d'Wull als uff em Knouli,  un seller, wu nur g'jumert het, des war ä alter Wouli.  Mer sieht, hesch dert als Fremder Hofierer welle wäre,  hesch grad so wie ä Fremdsproch "hofiererisch" mien lehre.