Gäuit, wemer da grad eso schön binanger sitze, hani däicht, chönntech  vilicht es bärndütsches Gschichtli erzelle. Es isch zwar es bsungers  uganteligs Gschichtli, wo aber no gar nid eso lang im Mittlere  Schattegibeleggtäli passiert isch:    Der Schöppelimunggi u  der Houderebäseler si einischt schpät am Abe,  wo scho der Schibützu durs Gochlimoos pfoderet het, über s Batzmättere  Heigisch im Erpfetli zueglüffe u hei nang na gschtigelet u gschigöggelet,  das me z Gotts Bäri hätt chönne meine, si sige nanger scheich.  «Na ei so schlöözige Blotzbänggu am Fläre, u i verminggle der s Bätzi,  dass d Oschterpföteler ghörsch zawanggle!»  «Drby wärsch froh, hättsch en einzige nuesige Schiggeler uf em Lugipfupf!»  U so isch das hin u härgange  wie nes Färegschäderli amene Milchgröözi,  da seit plötzlech Houderebäseler zu Schöppelimunggi:  «Schtill! Was ziberlet dert näbem Tobelöhli z grachtige n uuf u aab?»  Schöppelimunggi het gschläfzet wie ne Gitzeler u hets du o gseh. Es  Totemügerli! U nid numen eis, nei, zwöi, drü, vier, füüf, es ganzes  Schoossinjong voll si da desumegschläberlet u hei zäng pinggerlet u  globofzgerlet u gschanghangizigerlifisionööggelet, das es eim richtig agschnäggelet het.  Schöppelimunggi u Houderebäseler hei nang nume zuegmutzet u hei ganz  hingerbyggelig wöllen abschöberle. Aber chuum hei si der Awang ytröölet,  gröözet es Totemügerli:  «Heee, dir zweee!»  U denen isch i d Chnöde glöötet wie bschüttigs Chrüzimääl dure Chätschäbertrog.  Düpfelig u gnütelig si si blybe schtah wie zwöi gripseti Mischtschwibeli,  u scho isch das Totemügerli was tschigerlisch was  pfigerlisch binene zueche gsi. Äs het se zersch es Rüngli chyblig u  gschiferlig  aagnöttelet u het se de möögglige gfraget:  «Chöit dir is hälfe, ds Blindeli der Schtotzgrotzen ueche z graagge?»  Wo der Schöppelimunggi das Wort «Blindeli» ghört het, het em fasch  wölle ds Härzgätterli zum Hosegschingg uspföderle,  aber der Houderebäseler het em zueggaschplet:  «Du weisch doch, das men imene Totemügerli nid darf nei säge!»  U du si si halt mitgschnarpflet.  «Sooo, dir zweee!» het ds Totemügerli gseit, wo si zum Blindeli cho si,  u die angere Totemügerli  si ganz rüeiig daaggalzlet u hei numen ugschynig ychegschwärzelet.  Da hei die beide gwüsst, was es Scheieli Gschlychets ds Gloubige  choschtet u hei das Blindeli aagroupet, der eint am schörpfu, der anger a de Gängertalpli.  Uuuh, isch das e botterepfloorigi Schtrüpfete gsi!  Die zwee hei gschwouderet u ghetzpacheret, das si z näbis meh gwüsst hei,  wo se der Gürchu zwurglet.  Daa, z eis Dapf, wo si scho halber der Schtotzgrotzen  uecheghaschpaaperet  si, faht sech das Blindeli afah ziirgge u bäärgglet mit  schychem Schtimmli:  «Ooh, wie buuchet mi der Glutz!»  Jetz hets aber im Schöppelimunggi böös im Schyssächerli gguugget.  Är het das Blindeli la glootsche u isch der Schtotzgrotz abdotzeret,  wie wenn em der Hurligwaagg mit em Flarzyse der Schtirps vermöcklet hätt.  «Häb dure, Münggu!» het em der Houderebäseler na naagräätschet;  u de het er nüt meh gwüsst.    Am angere Morge het ne ds Schtötzgrötzeler Eisi  gfunge, chäfu u tunggig  wien en Öiu, u es isch meh weder e Monet gange,  bis er wider het chönne s Gräppli im Hotschmägeli bleike.  Totemügerli u Blindeli het er keis meh gseh sis Läbe lang, aber o der  Schöppelimunggi isch vo da a verschwunde gsi.  S git Lüt, wo säge, dass sider am Schtotzgrotzen es Totemügerli meh desumeschirggelet.