4,12 Zue ma(mir) isch heimlich ä Wort kumme, un vu nem het mi Ohr ä Flüstern gregt 4,13 (a) (b) bim Nachsinnen iba Gesichte in dr Nacht, wenn defä Schlof uf de Lit flegt; 4,14 do kummt mi Angscht un Zittre a, un alli mi Knochä(Bei) vuschrekä. 4,15 Un ä Hauch fahrt a ma(mir) vorbi; s gschtande sin ma(mir) de Hoor zue Berg a minem Leib (Ranze). 4,16 Do schtoht ä Gebilde vor minem Aug, doch i(ich) erkennt sini Gschtalt nit; s war ä Schtilli, un i(ich) ghärt het ä Schtimm: 4,17 We ka ä Mensch Grecht si vor Gott odr ä Ma sufa si vor däm, dr nen gmacht het?a 4,18 Lueg, (a) sinene Diena traut er nit, un sinene Laufbursch(Bote) wirft er Dümmi vor: 4,19 weviel me däne, de in Lehmhäusern huse un uf Schtaub gegründet sin un we Motte zerdrückt wäre! 4,20 S währt vum Morge bis zum Obend, so wäre sie zerschla, un bvor ma's gewahr wird, sin sie ganz dohi. 4,21 Ihr Zelt wird abbroche, un sie schterbe unversehens.