«با محمد بن على (عليه السلام) براى انجام مناسك حج بار سفر بستم. وقتى رسيديم و امام داخل مسجدالحرام شد و نگاهش به كعبه افتاد، شروع به اشك ريختن كرد. او با صداى  بلند مى‏گريست. تا جايى كه شگفتى من برانگيخته شد [كه چرا امام معصوم اين گونه مى‏گريد. گفتم: پدر و مادرم فدايت باد! مردم دارند شما را نگاه مى‏كنند. اگر ممكن است كمى آهسته‏تر گريه كنيد. امام فرمود: واى بر تو! چرا صدايم را به گريه بلند نكنم تا شايد [مورد بخشايش و مهرورزى پروردگار قرار گيرم و در من نظر لطف كند و فرداى رستاخيز به مهربانى و لطفش درآويزم.