«امضاى تأييد مشروطيّت را زمانى از آخوند - رحمه‏الله - گرفتند كه ايشان كاملاً مشغول به فكر و در حال آماده‏سازى  و ترتيب مطالب درس بود، هنگامى كه آخوند - رحمه‏اللَّه - از پله‏هاى اطاق مطالعه شخصى به پايين مى‏آمد تا به مجلس درس برود كه تمام فكرش در جمع‏آورى درس بود و براى فكركردن در امر ديگر وقت نداشت، اساسنامه و مرامنامه مشروطيّت را به ايشان نشان دادند تا امضا كند. ايشان هم ديد قانون اساسى و مجلس قانون‏گذارى و وكلا و نمايندگان مورد وثوق و منتخب مردم و... همه موافق اسلام و دين است و همه احكام و قوانين جارى مملكت بر طبق قرآن و اسلام و زيرنظر شش نفر از فقهاى طراز اول است، بى‏درنگ در همان جا امضا كرد!