«پدرم، امام محمد باقر (عليه السلام) همواره مشغول ذكر خدا بود. هنگام خوردن غذا ذكر خدا مى‏گفت. وقتى با مردم صحبت  مى‏كرد از ياد خدا باز نمى‏ماند و كلمه «لا اله الاّ اللّه‏» همواره بر زبانش جارى بود. سحرگاهان ما را به عبادت و شب زنده دارى تا برآمدن آفتاب فرا مى‏خواند. به آن دسته از اعضاى خانواده كه قرائت قرآن مى‏دانستند خواندن قرآن را دستور مى‏داد و بقيه را به گفتن ذكر خدا سفارش مى‏نمود».