تجربه‌ى دوم، تجربه‌ى ملت  ايران در دوران دفاع مقدس بود. شرق و غربِ آن روز دنيا رژيم بعثىِ فاسدِ مفسد را حمايت ميكردند؛ آمريكا حمايت ميكرد، ناتو حمايت ميكرد، شوروىِ آن روز حمايت ميكرد، ارتجاع منطقه حمايت ميكرد؛ پول ميدادند، سلاح ميدادند، اطلاعات ميدادند، نيروى انسانى ميدادند، براى اينكه بتوانند نظام جمهورى اسلامى و ملت ايران را به شكست بكشانند؛ اما ملت ايران در ميان تحريمِ همه‌جانبه، بخصوص تحريم سلاح و تجهيزات جنگى، در غربت كامل، با اتكاء به ايمان خود، ايمان جوانان خود، شجاعت و دليرى نيروهاى مسلح خود، توانست اين دشمن متكى به كوه سلاح  و تجهيزات را شكست دهد و هزينه‌هائى كه اين همه بر سر رژيم طاغوتى ريختند، باطل كند.    امروز هم همين است. امروز هم دنياى استكبار راه مواجهه‌ى با ايران اسلامى را هنوز پيدا نكرده است. تكيه‌ى به قدرت مادى، تجهيز دوستان و نزديكان خود به سلاح - شما ببينيد چقدر سلاح مدرن وارد اين منطقه ميشود، و چقدر پول ملتهاى اين منطقه صرف اين سلاحها ميشود و به جيب صاحبان صنايع نظامى آمريكا و غرب ميرود - اما بى‌فايده است؛ «فسينفقونها ثمّ تكون عليهم حسرة».(1) اين پولها را خرج ميكنند، اما اينها به دادشان نميرسد و به  دردشان نميخورد.