«اَوْحَى اللّهُ اِلى داوُودَ علیه السلام :  اِنَّکَ نِعْمَ الْعَبْدُ لَوْلا اَنَّکَ تَاْکُلُ مِنْ بَیْتِ الْمالِ، وَلا تَعْمَلُ بِیَدِکَ شَیْئا،  فَبَکى داوُودُ علیه السلام اَرْبَعِینَ صَباحا فَاَوْحَى اللّهُ اِلَى الْحَدِیدِ: اَنْ لِنْ لِعَبْدِى داوُود، فَاَلاَْنَ اللّه عَزَّ وَجَلَّ لَهُ الْحَدِیدَ،  فَکانَ یَعْمَلُ فِى کُلِّ یَوْمٍ دِرْعا فَیَبِیعُها بِاَلْفِ دِرْهَمٍ، فَعَمِلَ ثَلاثْمِأَةَ وَسِتِّینَ دِرْعا، فَباعَها بِثَلاثَمِأَةَ وَسِتِّینَ اَلْفا، وَاسْتَغْنى عَنْ بَیْتِ الْمالِ؛ خداوند به داوود علیه السلام وحى کرد: «تو بنده خوبى هستى، امّا از بیت المال ارتزاق مى کنى و با دستت کسب و کار نمى کنى!» پس داوود علیه السلام چهل صبح گریه کرد تا  آنکه خداوند به آهن وحى کرد که براى بنده من داوود، نرم شو! پس خداوند [بدینگونه] آهن را برایش نرم ساخت، و او [از آن پس شروع به کار کرد، بدین گونه که] هر روز، زره اى درست مى کرد و آن را به هزار درهم مى فروخت. پس سیصد و شصت زره درست کرد و آن را به سیصد و شصت هزار [درهم [فروخت و [بدین گونه با کار کردن] از بیت المال بى نیاز شد.»