مفسر دوم جهان اسلام، شخصيت والايى مانند امير مؤمنان  (عليه السلام) است، جلال الدين سيوطى مى نويسد:  روايات پيرامون تفسير قرآن، از سه خليفه نخست بسيار نادر و از على بن ابى طالب فراوان است، «ابو الطفيل» مى گويد: على در يكى از سخنرانى هاى خود گفت: تفسير كتاب خدا را از من بپرسيد، به خدا سوگند، آيه اى نيست مگر اين كه مى دانم، در شب نازل گرديده، يا در روز، در صحرا فرود آمده يا در كوه، و در يكى ديگر از سخنان خويش فرمود: به خدا سوگند آيه اى فرود نيامده مگر اين كه مى دانم در چه مورد، و در كجا نازل گرديده، خداوند به من روح كاوشگر، و زبان پرسشگر عطا فرموده است، همه را از پيامبر سؤال مى كردم و پاسخ مى شنيدم.(2)