37ـ «حجّت» در لغت به معناي دليل؛ برهان و راهنماست؛ به عبارت ديگر «آن چه را که به آن دعوي يا مطلبي را ثابت کنند» حجّت گويند. ر.ک: فيومي. احمد ابن محمد؛ المصباح المنير؛ ص121 و ابن منظور؛ لسان العرب؛ ج3؛ ص53 و جوزي الشرتوني اللبناني. سعيد؛ اقرب الموارد في فصح العربية و الشوارد؛ ج1؛ ص164 و جر. خليل؛ فرهنگ لاروس؛ ترجمۀ سيدحميد طيّبيان؛ ج1؛ ص808 و عميد. حسن؛ فرهنگ عميد؛ ج1؛ ص779.