شۇ تاپتا لى سى تاغ قاپتىلىدىكى كىچىكرەك بىر چوققىدا كەچكى شەپەققە پۈركەنگەن خۇاڭخې دەرياسى تۈزلەڭلىكىگە نەزەر تاشلاۋاتاتتى. ئۇ ئىزغىرىن  شامال ۋىژىلداپ تۇرغان بۇ چوققىدا تۇرۇپ ئۆز يۇرتۇم چۇ بەگلىكىگە قايتسام بولارمۇ ياكى ۋېي، چى بەگلىكلىرىگە بېرىپ تىرىكچىلىك قىلسام بولارمۇ، دېگەنلەر ئۈستىدە ئوبدانراق ئويلىنىۋالماقچى ئىدى.   «كەلگىندىلەرنى قوغلاپ چىقىرىش يارلىقىنى قايتۇرۇۋېلىش خۇسۇسىدا نەسىھەت» نى يوللىۋەتكەندىن كېيىن لى سىنىڭ يۈرىكىنى مۇجۇۋاتقان بۇرۇختۇرمىلىق بېسىققاندەك بولدى. شيەنياڭدىن ئۇدۇل كۈن چىقىش تەرەپكە يول  ئېلىپ، سەپەر ئۈستىدە مەشرقلىق سودىگەرلەرنىڭ سەل كەبى چىن بەگلىكىدىن ئايرىلىپ چىقىۋاتقان مەنزىرىسىنى ئۆز كۆزى بىلەن كۆردى، بۇ ھال لى سىغا تولىمۇ غەلىتە تۇيۇلدى، مىجەزىمۇ بارغانسېرى خۇشخۇيلۇقىنى يوقاتتى. ناۋادا ئۇ سىرتقا كۆرۈپ كېلىشكە چىقىپ، خەنگۇ قورۇلىدىكى بىر چىنلىقنىڭ سارىيىدا ھورنان يېگەچ بىللە تاماق يېگەن سودىگەرلەردىن خېلىدىن بېرى بىلىشكە قىزىقىپ كەلگەن ئىشلارنى سوراپ-سۈرۈشتۈرۈپ ئولتۇرمىغان بولسا، ئاللىقاچان چىن بەگلىكىدىن چىقىپ ئۇزاپ كەتكەن بولاتتى.