فـرق مـيـان (اذن ) و (رضـا) ايـن اسـت كه رضا امرى است باطنى، و عبارت است از حـالت مـلايـمـت نـفـس راضى، با آنچه از آن راضى است، ولى اذن امر ظاهرى است و اعلام صـاحـب اذن اسـت، صـاحـب اذن مـى خـواهـد اعـلام كـنـد از قـبل من هيچ مانعى نيست كه تو فلان كار را بكنى، و اين، هم با داشتن رضاى باطنى مى سـازد و هـم بـا نـبـودن آن، ولى رضـا بـدون اذن نـمـى سـازد، حال چه رضاى بالقوه و چه بالفعل.