همچنين ايشان فرمود: «اِنِّى لاَُبْغِضُ الرَّجُلَ اَنْ يَکُونَ کَسْلانا عَنْ اَمْرِ الدُّنِيا وَمَنْ کَسِلَ عَنْ اَمْرِ دُنِياهُ فَهُوَ عَنْ اَمْرِ آخِرَتِهِ اَکْسَلُ؛ از آن کسى که در کار دنيا[ى خود] تنبل باشد، نفرت دارم. آن کسى که در کار دنياى خويش تنبل باشد، در کار آخرتش تنبل  تر خواهد بود.» آن حضرت در حديثى ديگر مى فرمايد: «اِنَّ اللّهَ عَزَّ وَجَلَّ، حِينَ اَهْبَطَ آدَمَ عليه السلام مِنَ الْجَنَّةِ، اَمَرَهُ اَنْ يَحْرُثَ بِيَدِهِ، فَيَاْکُلَ مِنْ کَدِّها بَعْدَ نَعِيمِ الْجَنَّة؛ خداى عزّ و جلّ در آن هنگام که آدم را از بهشت به زمين فرود آورد، به او فرمان داد تا به دست خود زراعت کند و پس از [محروم ماندن از[ نعمتهاى بهشت از دسترنج خود بخورد.»