ولي اگر منظور از «اين عصر، عصر  ظهور است» اين باشد كه در اين عصر نشانه هاي نزديك شدن زمان ظهور، مشاهده مي شود و شرائط بگونة پيش مي رود كه اميد رسيدن به عصر ظهور را نويد مي دهد، چنين سخني صحيح و بجا است زيرا گرچه نمي توان از تعيين وقت ظهور حرفي به ميان آورد ولي با توجه به روايات زيادي كه در رابطه با علائم ظهور حضرت وارد شده است، قيام حضرت منوط به مساعد شدن شرايط طبيعي و جهاني از يكسو، و آمادگي عمومي از سوي ديگر مي باشد.  از اين نظر مي توان گفت كه: با توجه به شرايط جهاني، گو اينكه سمت و سوي تحولات و رخدادها، سهولت ارتباطات و وابستگي جوامع  امروزي، رشد صنعت و تكنولوژي اطلاعات و... زمينه را براي چنين رخداد عظيمي به تدريج آماده مي كند و از نظر افكار عمومي نيز توجهات مردم نسبت به حضرت ـ عليه السلام ـ به شدت رو به افزايش است و برخي از صاحب نظران مثل آيت الله العظمي مكارم شيرازي از اين مسأله به عنوان «ظهور صغرا» ياد نموده است.  ايشان در اين زمينه مي گويد: همانطور كه براي حضرت مهدي (عج) يك غيبت صغرا و يك غيبت كبري است براي ظهورش نيز يك ظهور صغرا و يك ظهور كبري است مانند موقعي كه آفتاب مي خواهد طلوع كند قرص خورشيد هنوز پيدا نشده اما هوا نيمه  روشن است و بعد خورشيد ديده مي شود ظهور حضرت نيز چنين است در ظهور صغرا توجه مردم به امام زمان (عج) زياد مي شود و همه جا صحبت از امام زمان (عج) است و جلسات امام زمان (عج) پرشور و همه جاگير مي شود طوري كه مردم تشنه مي شوند و خود را آماده مي كنند. ما تصور مي كنيم كه در اين عصر و زمان، ما ان شاء الله، در بين الطلوعين ظهور حضرت مهدي (عج) قرار داريم.»[3]