دلم تنهايي مي‌خواد. بي دغدغگي، بي مسئوليتي. دلم ميخواد تا وقتي كه هوا تاريك ميشه بمونم سركار. با طمانينه و با دقت كارامو انجام بدم نه هول هولكي و با دور تند كه تا ساعت چهار كارام تموم شه و دوان دوان از در اداره برم بيرون. دلم ميخواد با صبر بشينم اينترنت گردي كنم. كارام كه تموم شد كيفمو بذارم رو دوشم و سلانه سلانه برم ايستگاه  اتوبوس، دورترين مسير به خونه رو انتخاب كنم، بشينم رو صندلي و بيرون رو نگاه كنم. ماشينها و آدمها رو. يه نگاهي هم به مسافرا بندازم. آقاي نسبتا جواني كه خسته از كار داره چرت مي زنه. خانوم نسبتا جواني كه تلفني داره به دخترش ميگه سبزي هارو بذاره بيرون فريزر. دختر و پسر جواني كه باهم سوارشدن و تا اينجا فقط همديگه رو نبوسيدن. همه و همه رو. رسيدم به مقصد برم ميوه فروشي سر كوچه. انجير و پسته بخرم. برم خونه. كسي منتظرم نباشه. كسي اسممو صدا نزنه، كسي ازم شام نخواد، كسي ازم لباس اتوشده براي فردا نخواد.كسي ازم توجه نخواد.  اصلا كسي خودمو نخواد. انجيرا رو بشورم بچينم تو ظرف سفالي سبز خوشگله برم بشينم رو مبل نه بشينم رو زمين تكيه بدم به مبل و پاهامو دراز كنم. تي وي رو هم روشن نكنم، بدون صداي اضافي و بدون نور زياد انجیر بخورم. تلفن رو هم قطع مي‌كنم، با مامان صبح صحبت كردم بقيه هم مهم نيستن. موبايل هم كه تو خونه خط نميده. بشينم و انجير بخورم و به شيريني انجيرهاي باغ بابابزرگ فكر كنم. دوران خوش گذشته كه با پسرخاله دخترخاله ها مي رفتيم باغ. درخت انجير بزرگه كه نميشد بري بالاش و مجبور بوديم اول بريم بالاي درخت توت كناري و از رو  درخت توت بريم بالاي اون. كاري كه فقط من و الف بلد بوديم. بعد من انجيرهاي سفارشي بنفش خوشگل درشت رو بندازم براي سين. الان سين كجاست؟ اونم فقط به خاطر دخترش زندگي مي‌كنه؟ حس خوبي از زندگيش داره؟ وقتي ته دلشو باز مي كنه چي ميبينه؟ مثل من خشمهاي فرو خورده؟ بغضهاي نشكفته؟ آرزوهاي ناكام مانده؟ فرصتهاي از دست داده؟ محبتهاي هدر رفته؟ نمي دونم نمي دونم. بعد بشينم يه دل سير گريه كنم. يه دل سير. هيچكي هم نپرسه چرا؟ اصلا مگه كسي هم مي‌پرسه غير دخملي؟ اين تنهايي فقط بديش اينه كه دخملي توش نيست.