شهيد ثانى از علماى قرن نهم تحليل دقيق ترى را در مورد اين روايت دارد و به نظر ايشان دوستى اميرمؤمنان عليه السلام يك عامل قوى باز  دارنده از گناه است. به اين معنا كه محب آن حضرت هيچ وقت به طرف گناه نمى‌رود و مطيع محض است.