پس حفظ اسرار چه مال غير باشد، چه مال خودش از الزم لزومات است، اين بابى است در  اخلاق بيان وافى هم شده است، حكم و مصالح زياد دارد كه اين اوراق گنجايش آنها را ندارد، و همچنين ساكت بايد باشد از قدح در اهل و اولاد او و اصدقاء او بلكه از خودش نگويد سهل است، از ديگران هم نبايد نقل نمايد، چه اينكه تأذى اولا از اين حاصل گردد بعد از منقول عنه بخلاف مدح منقول از غير. حاصل، بايد ساكت باشد از هر مكروهى از طبع او مگر از شرع مطهر امر به اظهار داشته باشد، در اين هنگام بدش هم بيايد، ضرر ندارد، چه در واقع احسان به اوست، بالجمله شخص بايد عيبجو و عيبگو نباشد، كه اين صفت فى حد نفسه از صفات مهلكه است، و  چيزى كه انسان را آرام مى‏كند از عيبجوئى ديگرى، آنست كه معايب خود را ملتفت باشد، و ببيند چقدر سخت است از خودش دور كردن عيبى از عيوب، آنوقت ببيند كه ديگرى هم مثل اين مبتلاست، چه بايد كرد؟ نفس قاهر است بر انسان، و بايد اين را هم بداند كه مبرا من كل عيب بر فرض هم پيدا شود، آن جواهرى است كه در خزانه سلطان محفوظ و مضبوطست، به دست ماها نمى‏افتد، منتهاى خوبى رفيق براى ماها آنست كه محاسن او بر مساوى (9) او غالب باشد و نظر شخص هم بايد چه بر رفيق چه بر ديگرى اين باشد كه ببيند محسناتى دارد از او ياد گيرد از روى شوق بر آن،  اگر خودش آن صفت را فاقد باشد، نه اينكه در جستجوى قبايح او باشد، كما هو من عادات المنافقين. (10)