امروز دوباره بعد از مدتي رفتم سراغ نهج البلاغه . دليلش هم نقل قولي بود كه ديشب يكي از  دوستان حين يك بحثي از حضرت علي كرد . نقل به مضمون :  " به ابرها بياويزيد تا بر شما ببارند . چون اگر بر شما نبارند ، بر ديگري خواهند باريد . كساني كه با ابرها آشنايند نميگذارند ابر بر كوير ببارد . "  با معذرت از حضرت علي به خاطر جمله بندي نشسته - نرفته . آن دوست اين جملات را در باب قدر دانستن فرصتها واينكه آب رفته به جوب(!) برنميگرده ، ريخت وسط .  باز هم با عرض معذرت از حضرت علي ، استاد شهرام شب پره ترانه اي دارد كه به همراه خانم ناهيد خوانده و آنجا اين مسئله را خوب بيان كرده :  شهرام:  هر شب دعا ميكردم تو رو تنها ببينم  بگم كه آرزومه تو باشي همنشينم  ولي يه شب كه ديدم با ديگري نشستي  گفتم تو هم خدايا دل منو شكستي  ناهيد:  منم تو رو ميخواستمو هيچي نگفتم  دلم ميخواست كه اول از تو ميشنفتم  اما سكوت راه منو تو رو جدا كرد  سكوت بيجا عشقو هم فداي ما كرد  الي آخر...  جملات حضرت علي درباره همه فرصتهاست ولي اين ترانه دقيقاً درباره همان موضوع بحث ماست .  جواناني كه كسي را دوست داريد و بهش نگفتيد ، بريد بگيد كه بعداً سودي در پشيمني نيست . از  ما گفتن .