چون محبت على عليه السلام ايمان به خدا و دشمنى او كفر به خداست؛‌ محبان او مستحق پاداش دائمى و دشمنان او مستحق عذاب دائمى است. اگر اين محبت با سيئه‌اى همراه شد به خاطر آن مستحق كيفر مقطعى مى‌شود و اميد بخشش خدا وشفاعت رسول خدا صلى الله عليه وآله در مورد اوست. بنا براين ،‌ هرچيزى را كه ضررش كمتر باشد نسبت به آنچه كه  ضررش بيشتر است؛ مى‌توان گفت او غير مضر است. چنانچه در باره كسى كه دوست دارد جانش از مهلكه‌ى نجات يابد گرچه مالش تلف شود؛ ضرر نكرده‌است.