كوچكتر كه بودم ( منظورم زمانيست كه عقل رس شدم : 14-15 سالگي ) مشكلاتي كه بيشتر نظرم را به خودشون جلب ميكردن ، مسائلي بودن كه به ايران مربوط بودن . كمبودها ، عقب ماندگيها ، مسائل سياسي . يك كم كه بزرگتر شدم و دانسته هام بيشتر شد ، ذهنم متوجه كل دنيا شد و  هميشه اين رو ميديدم كه كل ساختار دنيا و روابط حاكم بر اون چقدر فاسد و درب و داغونه . اينكه چيزي به اسم عدالت تو مايه هاي كشكه و رسيدن بهش تقريباً غير ممكن . فقر ، سرمايه داري ، سوسياليم ، مدرن ، پست مدرن ،جامعه شناسي ، فلسفه : اينا واژه هايي بودن كه مرتب تو ذهنم رژه ميرفتن و اصلي ترين دغدغه ام عدالت بود . تو اين دوره با وجود اينكه رو هر چي دست ميذاشتم بوي گندش بلند ميشد ، ولي كلا اميدوار بودم ،خيلي دنبال اينكه يه كاري بكنم و باور داشتم يه كاري ميشه كرد . اين دوره هنوز تموم نشده . ولي مدت كوتاهيه كه يكي از پيش  فرضهاي اين نوع نگاه رو دارم از دست ميدم .  اعتمادم به خودم به عنوان كسي كه قادره كاري انجام بده ، داره سست ميشه . در حقيقت دارم ب خودم دوباره نگاه ميكنم . يه كم از بيرون تر و سخت گيرانه تر از قبل . ( ادامه دارد... )