سياست ابوالمهاجر دينار را حَسّان‏بن نعمان‏الفّانى دنبال نمود. وى با حُكم عبدالملك‏بن مروان و با اختيار تصرف در اموال مصر به سال 78 قمرى بر افريقيه ولايت يافت و با درك درست از موقعيت نظامى رومى‏ها كه از شهرهاى ساحلى مغرب بر آن ديار حكم مى‏راندند، توانست در حملاتى پى‏گير سلطه‏ى روميان را از مغرب براندازد. در همين زمان، بربرها پس از كشته شدن كسيله، در صحارى مغرب الاقصى زير پرچم‏زنى از قبيله‏ى جَراوَه به نام كاهنه گرد آمده بودند. مقر فرمان‏دهى او كوه‏هاى اوراس بود. حسان به نبرد با او رفت، اما شكست سختى خورد و به برقه بازگشت و كاهنه مدت پنج سال سلطه‏ى خويش را بر قسمت اعظم افريقيه بسط داد. با رسيدن نيروى كمكى از جانب عبدالملك‏بن مروان، حسّان توانست در سال 79 قمرى كاهنه را شكست دهد؛ اما پيش از قتل او به عده‏اى از بربرها و پسران كاهنه امان داد، با اين شرط كه لشكرى با دوازده هزار نيرو در اختيارش قرار دهند. سپس فرمان‏دهى اين لشكر را به پسران كاهنه سپرد31 و گروهى از تابعان را مأمور كرد تا قرآن و احكام اسلامى را به آنها بياموزند. در زمان حكومت حسان، مغرب‏الادنى و مغرب‏الاوسط به دست مسلمانان افتاد و حسّان ضمن تثبيت آنان در اين مناطق، به عمران و آبادى مغرب همت گماشت. حسّان براى از بين بردن امكان تهاجم دوباره‏ى بيزانس به سواحل مغرب، بندر تونس را در نزديكى شهر ويران قرطاجنه، بنا كرد و در آن كارگاه‏هايى براى ساخت كشتى به كمك كارگران ماهر قبطى تأسيس نمود. وى اداره‏ى امور كشور را تنظيم كرد، ديوان‏ها را نظم بخشيد و خراج را سامان داد. هم‏چنين با اعزام فقها به نقاط مختلف به نشر اسلام و گسترش زبان عربى پرداخت. حسّان منطقه‏ى بزرگ مغرب را به پنج سرزمين جداگانه: اقليم بَرقه، اقليم طرابلس، اقليم افريقيه، مغرب الاوسط و مغرب الاقصى تقسيم كرد و با واگذارى زمين‏هاى وسيع روميان به كشاورزان، آنان را مرهون حكومت خود ساخت.