بر اين اساس، در مسير تكامل موجودات كه بر اساس عليت غايي تحقق مي‌يابد، هر موجود كه مقام وجودي بالاتري دارد، غايت وجود پايين‌تر از خود مي‌باشد. بدين ترتيب، زمين را براي گياه آفريد، و گياه را براي حيوان، و حيوان را براي انسان. از آن‌جا كه ميان افراد انسان نيز مراتب كمال و نقص وجود دارد، كامل‌ترين انسان را غايت وجود ديگر افراد انسان قرار داد كه در حقيقت، غايت ديگر موجودات پايين‌تر از انسان نيز مي‌باشد و او همان انسان كامل و صاحب مقام امامت است.