گروه سوم جویای آنند تا قومیت عرب را از عنصر دین یکسره برکنار نگاه دارند و آنچنانکه مقتضای طبع ملت پرستی، بخصوص شکل اروپایی آن است، جدایی دین از دولت یا علمانیت (سکولاریسم) را آیین نظام سیاسی آیندۀ عرب سازند. پیشوای این گروه «ابوخلدون ساطع الحصری» (1880 تا 1969) است که روشنفکران عرب، چه چپ و چه راست، او را بنیادگذار نظریۀ قومیت عرب می دانند. حصری از پدری سوری در یمن زاده شد و بعدها به قسطنطنیه رفت و پس از پایان تحصیلات به کار معلمی پرداخت. یکچند رئیس دارالمعلمین آن شهر شد و در زمانی که ترکان جوان به حکومت رسیده و سیاست ضدعرب خود را شدت داده بودند، دو مدرسه بنیاد کرد. پس از جنگ جهانی اول و بیرون رانده شدن ترکان از سرزمین های عرب، حصری به سوریه رفت و در مدت کوتاه پادشاهی فیصل بر آن کشور، وزیر فرهنگ او شد. همچنین به نمایندگی از جانب او در مذاکرات خطیر سیاسی با مقامات فرانسوی شرکت جست. پس از اخراج فیصل از سوریه، حصری همراه او به اروپا رفت. سپس با انتصاب فیصل به پادشاهی عراق، دوباره به مقامات گوناگون فرهنگی گماشته شد. شرکت او در قیام «رشید عالی گیلانی» سبب شد تا همراه دیگر مبارزان ضداستعمار انگلیس از عراق رانده شود. پس از آن به سوریه و سرانجام به مصر رفت. آخرین مناصب او مدیریت امور فرهنگی اتحادیۀ عرب و ریاست مؤسسۀ مطالعات عالی عرب در قاهره بود. از شمار کتابهایی که حصری در توضیح عقاید دربارۀ قومیت عرب نوشته است، اینها در خور یادآوری است: