احتجاج امتناع كنندگان به اين آيه اين بود كه: ما زكات مان را به كسى نمى دهيم كه درودش براى ما تسكين( رحمت و بركت) براى ما نباشد... صحابه رسول الله (ص) در باره اين گروه با ابو بكر صحبت كردند كه آنها را با زكات ندادنشان به حال خودشان وا گذارد تا اينكه ايمان در قلب‌هايشان رسوخ كند تا بعد از آن زكات بدهند ولى ابو بكر از عمل به پيشنهاد آنها امتناع نمود و علماى جماعت غير از ابو هريره روايت كرده اند كه عمر بن الخطاب به ابو بكر گفت: بنا بر چه چيزى با اين مردم مى‌جنگى با اينكه پيامبر فرموده بود: دستور دارم با مردم بجنگم  تا وقتى كه بگويند: لا إله إلا الله وأن محمدا رسول الله وهر وقت كه اين را گفتند خون و اموالشان ازمن حفظ مى‌شود مگر به ادا كردن حق اين جملات، ابو بكر گفت: به خدا قسم اگر به اندازه نخى از زكات دادن به من امتناع بكنند با آنها مى‌جنگم.»