نيازهاى جدى و پاسخگويى به اين نيازها با توجه به شرايط ناپايدار و بالندگى جامعه و انسان, موجب شد كه پاسخ ها, رويكردها  و راهبردهاى كوتاه و يا بلند مدت شايستگى خود را از دست بدهد و افزون بركهنگى دچار بحران هويت و از سويى از يك پديده زيستى به يك پديده آسيب زننده و بيمارىزا تبديل و دگرگون گردد. مذاهب, مكاتب و ايدئولوژىهاى بشرى و فلسفى و حتى قوانين بشرى به جهت همين ناپايدارى و ناتوانى از گفتمان با وضعيت متغير و نا پايدار, همچنان دستخوش دگرگونى و كهنگى مى گردد و هر از گاهى راهكار, رويكر, رهيافت بر راهبردهاى زنده و مفيد و سازنده به يك بيمارى, دشوارى, مشكل و راهزن تبديل مى گردد و نه تنها سازنده نيست بلكه آسيب هاى جدى به حركت و سير  تكاملى انسان و جامعه ى انسانى وارد مىآورد.