3- همش از ماني حقيقي شروع شد. چيزهايي ازش ميدونستم. ميدونستم كه پسر ليلي گلستان(گالري گلستان) و نعمت حقيقي (فيلمبردار) است. خونده بودم كه بهاره رهنما يه خاطره اي تعريف مي كرد از مادرش كه، تو دوران دبيرستان رفته بودندگالري گلستان و بدلايلي ليلي گلستان راهشون نداده بود يا بيرونشون كرده بود دقيقا يادم نيست و ماني باورش نميشد. قديمي ترين چيزي هم كه ازش يادمه اگه اشتباه نكنم يه عكس تو دريا ازش تو مجله فيلم نميدونم شماره چند قديمي است كه عكاس پشت صحنه يكي از فيلمهاي محمد بزرگ نيا بود. همون كارگرداني كه فيلمهاي بزرگ آبي مي‌ساخت. آره همه چيز از ماني حقيقي شروع شد. وقتي تو فيلم درباره الي ديدمش فكركنم عاشقش شدم. نميدونم چند بار فيلمو ديدم ولي عاشق نگاههاش وحرف زدنش شدم. هرچند كه همه هنرپيشه هاي اين فيلمو دوست داشم خصوصا يكي رو كه همشهري هم هستيم! ولي ماني آن "آن" رو داشت. همون تاثيرگذاري دلچسب و دلنشين عميق رو كه من خيلي دوست داشتم. بعد از الي بود كه رفتم كنعان رو گرفتم. اين فيلم رو هم چندبار ديدم و لذت بردم. يادم رفته بود كه محمدرضا فروتن چه صداي گرم و دلنشيني داره، يادم رفته بود كه ترانه عليدوستي ديفالت دوست داشتنيه. حتي بهرام رادان فيلم رو هم دوست داشتم وقتي كه مي گفت "اگه حرفها گفتني بود ديگه چه غمي بود!". حالاهم شنيدم كه يه مستند خوب در مورد داريوش مهرجويي ساخته كه متاسفانه هنوز نديدمش. راستي مجله حرفه هنرمند ويژه بهار رو ديديد؟ به گرفتنش مي ارزه. يك عالمه عكس قشنگ و يه چندتايي نوشته قشنگ داره، من نوشته هاي يوريك كريم مسيحي و ماني حقيقي رو كه خيلي دوست داشتم.