«عمرو بن عاص همان شيطنتى را كه در حكميّت عليه حضرت امير - عليه‏السّلام - كرد، براى پيغمبر - صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم - هم انجام داد، منتهى نتيجه نگرفت. زمانى كه عدّه‏اى از مسلمان‏ها نزدِ پادشاه روم كه مسيحى بود پناهنده شدند، عمروعاص نزد پادشاه روم رفت و گفت: يا امير، اين‏ها معتقدند كه حضرت عيسى - عليه‏السّلام - بنده خداست، نه خدا. پادشاه به او گفت: راست مى‏گويى؟! گفت: بله، آن‏ها را احضار كنيد  و استنطاق نماييد. مسلمانان را احضار كردند، و مسلمانان همگى اقرار كردند كه: «لَن يَستَنْكِفَ الْمَسِيحُ أَن يَكُونَ عَبْداً لِلّهِ ولا الْمَلائِكَةُالْمُقَرَّبُونَ» (مسيح ونيز ملائكه مقرّب از اين كه بنده خدا هستند، استنكاف و إِبا ندارند). پادشاهِ روم تصميم بر قتلِ آن‏ها نمود، ولى خبر آوردند كه از فلان طرفِ روم دشمن حمله كرده است، لذا مجبور شد كه فكرش را معطوفِ جنگ نموده و [كذا] از كشتنِ آن‏ها صرفِ نظر كند.» (84 ù83/3 ).