پ.ن: توي اين يك سال اتفاقات زيادي براي من افتاد. تلخ و شيرين. به اتفاقات تلخ نميگم شكست. دوست ندارم اسمشونو بذارم  شكست. چون الان كه برميگردم ميبينم تجربيات خوبي بودند و باعث تغييرات خوبي در من شدند و اين درس رو به من دادند كه بيشتر به خدا اعتماد كنم. البته پنهان نميكنم كه هنوزم خيلي وقتها بيش از حد بر چيزي اصرار ميكنم كه قسمتم نيست. سرنوشتم نيست. مسيرم نيست. براش آفريده نشدم. براي من آفريده نشده و اين رو ناشي از ايمان ناقص خودم ميدونستم و ميدونم.