قبل از انقلاب جزو حرفهايى كه ما  هميشه مى‏زديم، اين بود كه ما گندم را از امريكا مى‏خريم و سيلوى ما را هم شوروى‏ها مى‏سازند. بنده اوايل انقلاب به منطقه‏ى جنوب رفتم و ديدم بچه‏هاى جهاد سازندگى و مهندسان شما يك سيلوى با ظرفيت كم ساخته‏اند. به نظرم همان‏جا به سجده افتادم؛ چون سيلو، سازه‏ى دشوارى است؛ خيلى آسان نيست. وقتى انسان به ظاهر آن نگاه مى‏كند، چيز ساده‏يى به نظر مى‏آيد؛ اما سازه‏ى پيچيده‏يى است. ما اين چيز پيچيده را توانستيم درست كنيم. امروز ما يكى از سيلوسازهاى معتبر بين‏المللى با ظرفيت‏هاى بالا هستيم؛ براى خيلى جاهاى ديگر هم  ساخته‏ايم. بنابراين قهر و ناهمدلى و كج‏تابىِ دنياى غرب با ما، به ضرر ما تمام نشد. بعضى‏ها اين را به عنوان يك فاجعه در نظر مى‏گيرند و مى‏گويند تحريم اقتصادى پدر تكنولوژىِ ما را درمى‏آورد. بله، ممكن است جاده‏ى آسفالته را از جلوى انسان بگيرد، اما هميشه جاده‏ى آسفالته خوب نيست؛ گاهى هم جاده‏هايى كه انسان به دست خودش كشيده و مسيرش را روى آن طى مى‏كند، براى محكم كردن عضلات انسان خيلى مفيدتر است؛ گاهى هم راه را ميان‏بر مى‏كند. جاده‏ى آسفالته‏يى كه ديگران كشيده‏اند، ما را به جاهايى مى‏برد كه كِشنده‏هاى آن جاده مى‏خواستند.  اگر بخواهيم خودمان جاده بكشيم، گاهى جاده‏ى ميان‏بُر مى‏كشيم و راه ميان‏بُر مى‏زنيم. ما علت انحطاط خود را در آن افسون‏شدگى مى‏دانيم. امروز ما از آن وضعيت بيرون آمده‏ايم. يكى از بزرگترين خدمات نظام جمهورى اسلامى- همان‏طور كه گفتم- در زمينه‏هاى علم و فناورى اين است كه ما را به اين باور رساند كه مى‏توانيم.