۲۴ سال پيش تو اين روزا پدر، مادراي ما چه حالي داشتن! فکر کنم اون موقع ميزان اميد به آينده تو ايران بوق برابر استاندارد جهاني بوده. چي شد که کار به اينجا کشيد؟ اينجايي که الآن اکثر همسنهاي ما پدر مادرشون رو بخاطر انقلاب شماتت ميکنن بجاي اينکه بهشون افتخار کنن. تحليل اينکه چرا اينجوري شد، از عهده من خارجه. حتماً عاملهاي زيادي تو اين قضيه نقش داشتن. ولي يه عامل به ذهن من ميرسه که بنظر من خيلي مهمه: جووناي اون موقع براي برعهده گرفتن نقشهاي مختلف آمادگي لازم رو  نداشتن. منظورم از آمادگي تا حد زيادي آگاهي و دانشه. درسته که بعضي از اونها خيلي خودشون رو تربيت ميکردن ولي من فکر ميکنم اين تربيت بيشتر درجهت توانا شدن براي پيروزي بر دشمن مشخص بوده.  اگر تو اين دوره ماها هيچ کدوم دنبال کارايي از جنس فعاليتهاي اونا نيستيم، ولي بنظر من هرکدوم از ما بايد خودشو جوري بار بياره که اگه فردا امکان کار کردن بوجود اومد (با فرض اينکه الآن وجود نداره)، يه کاري ازش بربياد. بتوني گوشه يه چيزيه بگيره از زمين بلندش کنه.ميخواد مهندس خوبي باشه، نويسنده، نوازنده، محقق، چه ميدونم نجار،  هرچي. فقط واقعاً به يه دردي بخوره، تو اون رشته خودش آگاه و کاردرست باشه.  شرمنده. شبيه نصيحت شد.