چنان که مي­دانيد در طول شصت­ونُه سال غيبت صغري، يعني از سال 260 تا 329هـ.ق، چهار تن از بزرگان شيعه، به عنوان «نواب خاص» واسطۀ بين امام مهدي (عليه السلام) و مردم بودند. آنها پرسش­هاي علما و بزرگان شيعه، و حتّي برخي از مردم معمولي را با آن حضرت مطرح مي­کردند و ايشان نيز پاسخ آنها را مي­دادند. اما با پايان دوران غيبت صغري و آغاز دوران غيبت کبري، ديگر کسي به عنوان  نايب خاص معرفي نشد و مردم موظّف شدند براي يافتن پاسخ پرسش­هاي ديني خود، به راويان احاديث اهل بيت (عليهم السلام) که همان فقهاي جامع­الشرايط بودند، مراجعه کنند. از آن زمان به بعد فقها به عنوان نواب عام امام عصر(عج) مطرح شدند و رسالت هدايت شيعه را در عصر غيبت برعهده گرفتند.