د کار لومړى ورځ ستونزمنه وه. د نل غځونکى د موټر ټاير د کار په لاره کې پنچر شو او يو ساعت وخت يې له لاسه ورکړ. وروسته يې برمه ماته شوه. د ورځ په پاى کې، کور ته د تلو په وخت کې، زوړ موټر يې نه چالانه کېده.  ځوان سړى نل غځونکى د هغه کور ته يووړ. نل غځونکى خپل کورته په لاره کې غلى ناست و. خپل کورته په رسيدو سره،  نل غځونکى ځوان سړى ته د خپلې کورنې د لېدلو بلنه ورکړه.   همدا چې ځوان سړي او نل غځونکى د ور په لورى ولاړل،  نل غځونکى د لږ وخت لپاره يوي کوچنى ونى ته نږدى ودريد او له دواړو لاسونوسره يې د هغه د څانګو په څوکو ګوتي ووهلى.  د ور په پرانيستلو سره هغه يو حيرانونکى حالت خپل کړ. د نل غځونکى په څيره کى يوه ستره موسکا څرګنده شوه او خپل دوه ماشومان يې په غيږ کې ونيول.  وروسته نل غځونکى،ځوان سړى د هغه تر موټره پورى بدرګه کړ. ځوان سړى په هوښيارى سره د نل غځونکى څخه  وپوښتل چې په ونه کې څه کار ترسره کړ.  نل غځونکى ځواب ورکړ: " دا زما د ستونزو ونه ده. پوهيږم چى په کار کې د ستونزو څخه خلاصون نلرم، ځکه هغه ستونزى دى کور، ميرمن او ماشومانو پوري مې اړه نلري. همدارنګه زه هره شپه کله چې کورته راځم هغه ستونزى په ونه کې ځړوم او د لوى څښتن تعالى څخه غواړم ترڅو هغه حل کړي. سهار بيا بيرته د هغو پسى ورځم."  نل غځونکى وخندل او ويې ويل: " په زړه پورى خو دا ده، کله چې سهار وځم ترڅو هغه ستونزى بيا را غونډ کړم، نږدى ډېر هغه ستونزى چې زما په ياد دى چې تيره شپه مى ځړولې وي، نه وي.  "