با احترامى كه به تمام شيوه هاى تفسيرى و مؤلفان آنها مى گذاريم، يا دآور مى شويم اساس تمام اين شيوه ها را تفسير ترتيبى تشكيل مى دهد، يعنى مفسِّر آيات قرآن را از سوره «حمد» گرفته و در سوره «الناس» به پايان مى رساند در حالى كه اين شيوه از تفسير براى گروهى مفيد و سازنده است، ولى نمى تواند ما را به نظرِ قاطع قرآن  پيرامون موضوعاتى كه آيات آنها در سوره هاى مختلف آمده است، رهبرى كند، از اين جهت چاره جز اين نيست كه شيوه ديگرى در تفسير قرآن را مطرح كنيم و آن اين كه آيات هر موضوعى را در يك جا گرد آورده آنگاه