سورة سبأ  نام قومى است در زمان حضرت سليمان و نيز نام سى و چهارمين سوره قرآن مجيد است. وجه تسميه اين سوره به مناسبت اشاره به داستان قوم سبأ است.و اين نام در آيه 15 همين سوره ذكر شده است. اشاره به داستان حضرت داود و حضرت سليمان و داستان قوم سبأ و مطالبى راجه به پيامبر اكرم و نيز موضوع معاد و احوال قيامت از مطالب موجود در اين سوره است.اين سوره مكّى است و داراى 54 آيه مى باشد.  عن أبى عبدالله: من قرأهما(اى سورة سبأ و سورة فاطر) فى ليلة لم يزل فى ليلته فى حفظ الله و ملائكته، فان قرأهما فى نهاره لم يصبه فى نهاره مكروه، و اعطى من خير الدنيا و خير الاخرة ما لم يخطر على قلبه و لم يبلغ مناه. ((1))  "امام صادق فرمود: هر كس سوره سبأ و سوره فاطر را در شب قرائت كند تمام آن شب در حفظ و امان خدا خواهد بود، و چنانچه در روز تلاوت كند در تمام آنروز ناپسندى يا رنجى نخواهد ديد، و آنقدر از خير دنيا و آخرت بدو كرامت شود، كه هرگز بر دلش نگذشته، و گمان آن را نداشته است."