«عَنْ زُرارَةَ بْنَ اَعْیَنَ قالَ: سَاَلْتُ اَبا جَعْفَرٍ علیه السلام عَنْ قَوْلِ اللّهِ عَزَّ وَجَلَّ: «یَوْمَ تُبَدَّلُ الاَْرْضُ غَیْرَ الاَْرْضِ» قالَ: تُبَدَّلُ خُبْزَةً نَقِیَّةً یَاْکُلُ مِنْهَا النّاسُ حَتّى یَفْرُغُوا مِنَ الْحِسابِ؛ فَقالَ لَهُ قائِلٌ: اِنَّهُمْ لَفِى شُغُلٍ یَوْمَئِذٍ عَنِ الاَْکْلِ وَالشُّرْبِ؟ فَقالَ علیه السلام : اِنَّ اللّهَ عَزَّ وَجَلَّ خَلَقَ ابْنَ آدَمَ اَجْوَفَ وَلابُدَّ لَهُ مِنَ الطَّعامِ وَالشَّرابِ. اَهُمْ اَشَدُّ شُغُلاً  یَوْمَئِذٍ اَمْ مَنْ فِى النّارِ؟ فَقَدِ اسْتَغاثُوا، وَاللّهُ عَزَّ وَجَلَّ یِقُولُ: «وَ إِن یَسْتَغِیثُوا یُغَاثُوا بِمَآءٍ کَالْمُهْلِ یَشْوِى الْوُجُوهَ بِئْسَ الشَّرَابُ »؛،  زراره گوید که از امام محمّد باقر علیه السلام معناى این سخن خداوند را پرسیدم: «روزى که زمین به زمینى دیگر مبدّل شود»؛ فرمود: «به نان پاکیزه اى تبدیل مى شود که مردمان از آن مى خورند تا از حساب آسوده شوند.» گوینده اى گفت: «مردمان در آن روز گرفتارند و به خوردن و نوشیدن نمى توانند بیندیشند!» امام علیه السلام فرمود: خداوند، آدمى  را میان تهى آفرید و ناگزیر باید بخورد و بیاشامد. آیا اهل محشر گرفتارترند یا کسانى که در دوزخ به سر مى برند؟ اهل دوزخ [نیز] آب مى طلبند و خداوند درباره ایشان مى فرماید: «اگر آب بطلبند، به آنان آبى داده خواهد شد مانند مس گداخته که چهره ها را مى سوزاند و چه بد شرابى است.»