آری این پاییز درد است    این همان است که من    به تو آموختمش گفتن را    این همان آینه ی شعر غم انگیز من است    که تو خواندی آنرا    به صدایی لرزان    با همه تنهایی    و همه درد غم انگیز  فراق    و تو هم خوب برایم خواندی    این همان پاییز است    که هوا سرخابی است    و کلاغی سر هر کاج بلندی خفته است    و همه شهر گرفته است ز آه    و تو باید بروی!    برو از این همه دلتنگی و غم    شعر را زمزمه کن!    که اگر من رفتم    کوچ مردانه ی امید مرا می خواند    که اگر من ماندم    درد را می چشم و شعر تو را می خوانم!