جمله‏اى از امام حسين عليه السلام هست كه با اينكه خودم اين جمله را بارها تكرار كرده‏ام، ولى به معنى و عمق آن خيلى فكر نكرده بودم.اين جمله در آن وصيتنامه معروفى است كه امام به برادرشان محمد بن حنفيه مى‏نويسد.محمد بن حنفيه بيمار بود به طورى كه دستهايش فلج‏شده بود و لهذا از شركت در جهاد معذور بود.ظاهرا وقتى كه حضرت مى‏خواستند از مدينه خارج شوند،وصيتنامه‏اى نوشتند و تحويل او دادند.البته اين وصيتنامه نه به معناى وصيتنامه‏اى است كه ما مى‏گوييم،بلكه به معناى سفارش نامه است كه وضع خودش را روشن مى‏كند كه حركت و قيام من چيست و هدفش چيست.ابتدا فرمود:«انى لم اخرج اشرا و لا بطرا و لا مفسدا و لا ظالما،و انما خرجت لطلب الاصلاح فى امة جدى‏». اتهاماتى را كه مى‏دانست‏بعدها به او مى‏زنند،رد كرد:خواهند گفت‏حسين دلش مقام مى‏خواست،دلش نعمتهاى دنيا مى‏خواست،حسين يك آدم مفسد و اخلالگر بود،حسين يك آدم ستمگر بود،دنيا بداند كه حسين جز اصلاح امت هدفى نداشت،من يك مصلحم.بعد فرمود:«اريد ان امر بالمعروف و انهى عن المنكر و اسير بسيرة جدى و ابى‏» (3) هدف من،يكى امر به معروف و نهى از منكر است و ديگر اينكه سير كنم،سيره قرار بدهم همان سيره جدم و پدرم را.