اين نظم بيش از حد، يواش يواش به همه‌ي شؤون ارتش، از جمله امور اداري و ستادي و حتي مسايل عقيدتي و فكري گسترش پيدا كرده... مثلاً واسه  بايگاني كردن و يا از بايگاني درآوردن يك برگ نامه چندين امر صادر مي‌شه تا برسه به پايين‌ترين درجه‌ي اون مجموعه و اون اين‌كار رو انجام بده... در همه‌ي يگان‌ها بعد نمازها، يك جور تعقيبات خونده مي‌شه و يا اين‌كه آيات مصوبي براي مناسبت‌ها وجود دارن... ناگفته پيداست كه ديسيپلين خشك توي اين‌جور مسايل به چه تناقضاتي مي‌انجامه !    تو همين هفته ارتش اتفاق جالبي افتاد:    آيات مصوب سازمان عقيدتي‌ به اين مناسبت، آيات ۱ تا ۵ سوره‌ صف هستند... يكي از قاريان ارتش اين آيات را در حضور خبرنگاران و امراي  ارتش در يك كنفرانس خبري به همين مناسبت تلاوت كرد... آيه شماره ۵ اين سوره، همان آيه معروف «إن الله يحب الذين يجاهدون في سبيله صفاً كأنهم بنيان مرصوص» هست ...    اما آيه شماره ۳ اين سوره بحث‌برانگيز شد: «يا أيها الذين آمنوا لِم تقولون ما لا تفعلون»... ترجمش مشخصه: اي مؤمنان! چرا چيزي را مي‌گوييد كه بدان عمل نمي‌كنيد... اين وسط زمزمه‌هايي بلند شد كه اين قاري از روي عمد اين آيه رو خونده و داره به اميرهاي سرافراز ارتش طعنه ميزنه كه حرفاتون تو اين كنفرانس خبري دروغ (!!!) هست...    هر چند اين  ايراد بسيار سطحي و ظاهربينانه بود، امّا همين دخيل كردن استدلال در برابر يك مسأله‌ مصوب نشون مي‌ده كه حتي در با ديسيپلين‌ترين جا مثل ارتش، مواردي وجود دارند كه در اون امر و نهي يا بقول ما ارتشي‌ها «بفرموده»‌ها جايگاهي ندارند و نياز به آزادي عمل بيشتري است...