نکته: از نظر پنهان نماند که کنار توصيه آموزه هاى دينى به تجارت، به شيوه حلال آن نيز سفارش فراوانى شده است؛ و اينکه تاجر بايد به قوانين شرعى اين حرفه نيز آگاه باشد، تا از اين طريق کسبش حلال و درآمدش پاکيزه باشد؛ چنان که از امام پنجم عليه السلام در اين باره مى خوانيم: «وَجَدْنا فِى کِتابِ عَلِىِّ بْنِ الْحُسَيْن عليه السلام : «اَلا اِنَّ اَوْلِياءَ اللّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلا يَحْزَنُونَ» اِذا اَدُّوا فَرائِضَ اللّهِ، وَاَخَذُوا بِسُنَنِ رَسُولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله ، وَتَوَرَّعُوا  عَنْ مَحارِمِ اللّهِ، وَزَهِدُوا فِى عاجِلِ زَهْرَةِ الدُّنِيا، وَرَغِبُوا فِيما عِنْدَ اللّهِ، وَاکْتَسَبُوا الطَّيِّبَ مِنْ رِزْقِ اللّهِ ـ لا يُرِيدُونَ التَّفاخُرَ وَالتَّکاثُرَ ـ ثُمَّ اَنْفَقُوا فِيما يَلْزَمُهُمْ مِنْ حُقُوقٍ واجِبَةٍ؛ فَاُولئِکَ الَّذِينَ بارَکَ اللّهُ لَهُمْ فِيما اکْتَسَبُوا وَيُثابُونَ عَلى ما قَدَّمُوا لاِآخِرَتِهِمْ؛ در کتاب على بن الحسين (امام سجاد عليه السلام ) چنين ديديم: «آگاه باشيد که اولياى خدا نه ترسى دارند و نه دچار اندوه مى شوند»؛ در صورتى که فريضه هاى خدا را ادا کنند  و سنّتهاى پيامبر را به کار بندند و از حرامهاى خدا اجتناب ورزند و از خوشيهاى زودگذر دنيا درگذرند و به آنچه نزد خداست راغب باشند، و روزى حلال و طيّب خدا را با کسب و ـ کوشش به دست آورند ـ به دور از تکاثر و تفاخر ـ و سپس حقوق واجبى را که بر عهده دارند، بپردازند، که در اين صورت از کسانى هستند که خدا به کسب و کار ايشان برکت مى دهد و به پاداش آنچه براى آخرت، از پيش فرستاده اند، خواهند رسيد.»