با اين وصفى كه مسعودى نوشته, معلوم مى گردد كه ابوسلمه مردى سياسى بوده و سياستش از اين كه به نفع آل عباس كار كند, تغيير مى كند و چون هركسى را نيز براى خلافت نمى توان معرفى نمود, سياست مآبانه يك نامه را به هردو نفر ـ كه از شخصيت  هاى مبرز بنى هاشم هستند, از اولاد بنى الحسن (عبدلله محض) و از اولاد بنى الحسين (امام صادق(ع)) ـ مى نويسد كه تيرش به هرجا اصابت كرد, از آن استفاده كند. بنابراين دركار ابوسلمه با توجه به وفاداريش به بنى عباس و تثبيت حكومت در خاندان آن ها و دعوت از دو نفر براى بيعت با آنان, نشان دهنده جدى نبودن دعوت و آميخته بودن آن با تزوير و عدم آگاهى از نظام واقعى امامت است و فقط مى خواسته كسى را ابزار قرار دهد.