«اِذا اَرَدْتَ اَنْ تَعْلَمَ اَنَّ فِیکَ  خَیْرا فَانْظُرْ اِلى قَلْبِکَ فَاِنْ کانَ یُحِبُّ اَهْلَ طاعَةِ اللّهِ وَیُبْغِضُ اَهْلَ مَعْصِیَتِهِ فَفِیکَ خَیْرٌ وَاللّهُ یُحِبُّکَ وَاِنْ کانَ یُبْغِضُ اَهْلَ طاعَةِ اللّهِ وَیُحِبُّ اَهْلَ مَعْصِیَتِهِ فَلَیْسَ فِیکَ خَیْرٌ وَاللّهٌ یُبْغِضُکَ وَالْمَرْءُ مَعَ مَنْ اَحَبَّ؛؛ اگر مى خواهى بدانى که در وجود تو خیرى هست [و از خوبان هستى یا نه] به دلت توجه کن. اگر بندگان مطیع خدا را دوست دارى و از افراد گنه کار احساس تنفر مى کنى، پس در وجود تو خیر و نیکى هست و خداوند تو را دوست دارد؛ امّا اگر متوجه شدى که از متدینان و اهل طاعت خوشت نمى آید و اهل معصیت را دوست دارى، پس بدان که در وجود تو هیچ خیرى نیست و خداوند هم از تو خشمگین است؛ و انسان با آن فردى محشور مى شود که او را دوست دارد.»