نيمساعت مونده تا كارت بزنم برم خونه. امروز هيچ كار قابل توجهي انجام ندادم. يه جور خستگي الكي دارم. به هر كي بگي ميگه خوبه تازه تعطيلات تموم شده! نمي دونم والله. من كه تو كاراي خودم موندم. الان يكي از همكارا اومد درمورد مساله اي با من مشورت كنه نه كه عقل كلم! تومون خودمون رو كشته  بيرونمون ديگرون رو. شايد ماجراش رو بعدا بنويسم الان حسش نيست. برنامه ريزي كرده بودم برم همين بغل، سينما آزادي "جدايي نادر از سيمين" رو ببينم توي اين هفته، فعلا كه نشده تا ببينيم فردا پس فردا چي ميشه. يكي از دوستان قديم امروز اومده بود عيد ديدني مديرمون! صداش رو كه شنيدم ديدم آشناست. از جام پا شدم فضولي كنم كيه منو ديد (اصولا آدم فضولي نيستما ولي خب). جالبيش اين بود كه بهم گفت هنوزم مثل اون موقعها مبارزي؟ اون موقعها مثلا اوايل استخدام، سالهاي 76-77. همش دارم فكر مي كنم كه واقعا آدم مبارزي بودم؟ هستم؟ چقدر  تاثيراتي كه روي افراد متفاوت ميذاريم متفاوته. چقدر آدمها توي ديدگاههاي افراد مختلف متفاوتند. چه مزخرفاتي دارم مي‌نويسم. براي چي اينارو مي نويسم. پا شو برو خونه حالا. دلم مي خواست يك كم حرف بزنم. خسته ام.