شاعر در اين بيت به آيه اول و آيه هشتم از سوره انسان نظر داشته است: آيه اول:«  هل اتى على الانسان حين من الدهر لم يكن شيئآ مذكورأ،  آيا زمانى محدود از روزگار نامحدود بر آدمى سپرى شد كه هيج نامى از وى نبود! ". آيه هشتم: " و يطعمون الطعام على حبّه مسكيناً، يتيماً و اسيراً؟  در شأن امام على (عليه السلام) و خانواده اش نازل شد كه سه شام پيايى- هنگام افطار در روزه نذرى- طعام  خود را با آنكه در دست داشتند (براى خشنودى خدا) به مسكين و يتيم، اسير بخشيدند.