اينهايى كه امروز دم از محاصره‏ى اقتصادى مى‏زنند؛ تهديد به تحريم اقتصادى مى‏كنند، كسانى هستند كه در طول سال‏هاى گذشته، هرجا توانسته‏اند، اين تحريم را اعمال كرده‏اند. همين الآن بعضى از دولت‏هاى اروپايى، هنوز وسايلى را كه از زمان رژيم طاغوت خريدارى شده و پول آن‏ها را هم شايد چند برابر گرفته بودند، به ما نمى‏دهند! تحريم از اين بالاتر؟ آن‏ها در مواردى هم ابزارها و قطعات لازم را به ما ندادند. جوان‏هاى ما وقتى ديدند راه از اين طرف بسته است، از درون راه باز كردند. براى يك ملت مستقل، اين  درست است كه به درون خودش مراجعه كند؛ در درون خود كاوش كند؛ درمان خود را به دست خودش بسازد؛ و الّا اگر مى‏خواستيم پشت درِ خانه‏ى ديگران دست به سينه بايستيم- همچنان كه سال‏هاى متمادى در دوران رژيم طاغوت، اين كشور و اين ملت را به اين روش عادت داده بودند- زندگى مستقلى نداشتيم و همان وضع سابق بود. وقتى ما را تحريم كردند، امام اظهار خوشوقتى كردند و گفتند بهتر! حق با ايشان بود. ما بر اثر تحريم، به خود آمديم و تحرك پيدا كرديم؛ حالا هم همين‏طور است. با اين حرف‏ها، ملت ايران را تهديد مى‏كنند؛ اين تهديد، فايده‏يى دارد؟