نسخه های متعددی  از اين کتاب باقی مانده و منسوب به همين زين المشايخ البقالي (نک: دنا، 2/ 1101 )؛ البته در برخی نسخه های محدود، اين کتاب به شخصی به نام ابو المعالي احمد بن محمد غزنوي نسبت داده شده (نک: همان). شايد بررسی زبانی و زبان شناسانه اين متن در هويت نويسنده آن کمک کند که آيا از دانشمندی غزنوی است و يا از دانشمندی اهل خوارزم. اما از نقطه نظر فن تراجم نگاری و کتابشناسی آنچه همينک بر اساس گزارش ابن ارسلان در اختيار داريم نشان می دهد که ظاهرا کتاب تأليف زين المشايخ است (گرچه ترتيب کتاب بنابر گزارش حاجی خليفه با ترتيب نسخه  های موجود اندکی اختلاف دارد که شايد ناشی از اشتباه حاجي خليفه در گزارشش از کتاب باشد و نه چيزی بيشتر). پيش از اين همه حاجی خليفه را منبع اين اطلاع می دانسته اند اما از مقايسه همه موارد معلوم می شود که حاجی خليفه اطلاع خود را نه تنها متکی بر نسخه های اين اثر ارائه داده بلکه نظری به کتاب ابن ارسلان/ منابع ناقل از آن هم داشته است. به هر حال در سالهای اخير اين کتاب يعنی تراجم الاعاجم در تهران منتشر شد و منسوب به غزنوي (نيز نک: دنا، 2/1112، که کتابی ديگر از همين زين المشايخ با عنوان ترجمان القرآن ياد می کند  متفاوت با آن اولی، بنابر گزارش دانش پژوه). معلوم نيست آيا مفتاح التنزيل او هم چيزی شبيه همين کتاب واژه های قرآنی بوده و يا تفسيری بر قرآن. در اعلام زرکلی آمده است که جلد سوم مفتاح التنزيل در کتابخانه ظاهريه موجود است (6/335). اگر اين گزارش درست باشد بايد گفت که مفتاح التنزيل احتمالا همان تفسير بقالي بر قرآن بوده که ابن الساعي ديده بوده و نه کتابی درباره لغات قرآن. بدين ترتيب انتشار اين تفسير با توجه به اهميت نويسنده آن بسيار ضروری است؛ خاصه اگر او را معتزلی بدانيم. انتشار اين مجلد از تفسير اهميت سنت تفسيری  معتزليان و اراتباط کتاب را با تفسير زمخشري می تواند روشن کند (برای شرح حال او، نک: ابن الساعي، الدر الثمين في أسماء المصنفين، تحقيق احمد شوقي بنين و محمد سعيد حنشي، دارالغرب الاسلامی، تونس، 1430/ 2009، ص 131 تا 132؛ ياقوت، معجم الأدباء، 6/ 2618 ؛ تاريخ الاسلام ذهبي، 39/ 139 تا 140؛ الوافي بالوفيات، 4/340؛ الجواهر المضيئة، 4/392؛ طبقات المفسرين سيوطي، ص 102؛ نيز نک: تاج العروس، 8/357 که از ابو بکر محمد بن يوسف العدسي نام می برد و می گويد فقه آموخت و از ابو القاسم البقالي حديث فرا گرفت. او می گويد اين شاگرد از  جرجان بوده که شايد تحريفی است از جرجانيه؛ نيز نک: ياقوت، معجم الأدباء، 6/2538 که در آن از ابو الفتح محمد بن سعد بن محمد بن محمد بن محمد الديباجي المروزي النحوي ياد می کند که از شاگردان بقالي بوده است.