ملاقات ساعت ده شروع مي‌شد. ساعت هفت با موتور سيكلتم از خونه زدم بيرون. انقدر ذوق زده شده بودم و عجله داشتم كه كم مونده بود در اين راه شهيد يا جانباز بشم. نمي‌دونم چي شد كه (براي اولين بار) يهو خودم را يه طرف و موتورم را طرف ديگه نقش زمين ديدم. اطرافم همش ماشين بود و منم با سرعتِ برگردوندن يه فيلم، سوار موتورم شدم و به راهم ادامه دادم. خدا رو شكر خال هم بهمون نيفتاد.