پاسخ اين استدلال روشن است، زيرا آيه در صدد تنزيه خدا از نقص و كاستى نيست، هرچند اين تنزيه هم براى خود جايگاهى دارد و هدف آيه، تنزيه اسماى خداست، زيرا گروه مشركان خدا را با نامهايى مى خواندند كه با مقام او مناسب نبود، و احياناً نام بتهاى خود را اِله مى ناميدند و گاهى از نام خدا براى  بتهاى خود اسم مى ساختند; آيه در صدد تنزيه اسماى خدا از اين نوع تصرفها است و دستور مى دهد نبايد خدا را با نام غير مناسب خواند، يا نام