وَ إِذَا كُنتَ فِيهِمْ فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلَوةَ فَلْتَقُمْ طَائفَةٌ مِّنهُْم مَّعَكَ وَ لْيَأْخُذُواْ أَسْلِحَتهَُمْ فَإِذَا سَجَدُواْ فَلْيَكُونُواْ مِن وَرَائكُمْ وَ لْتَأْتِ طَائفَةٌ أُخْرَى‏ لَمْ يُصَلُّواْ فَلْيُصَلُّواْ مَعَكَ وَ لْيَأْخُذُواْ حِذْرَهُمْ وَ أَسْلِحَتهَُمْ وَدَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ وَ أَمْتِعَتِكمُ‏ْ فَيَمِيلُونَ عَلَيْكُم مَّيْلَةً  وَاحِدَةً وَ لَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِن كاَنَ بِكُمْ أَذًى مِّن مَّطَرٍ أَوْ كُنتُم مَّرْضىَ أَن تَضَعُواْ أَسْلِحَتَكُمْ وَ خُذُواْ حِذْرَكُمْ إِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْكَفِرِينَ عَذَابًا مُّهِينًا ؛ و هرگاه ( اي رسول گرامي در سفرهاي جهاد ) شخص تو ( يا فرمانداران از طرف تو)در ميان سپاه اسلام باشي و نماز بر آنان بپاي داري بايد سپاهي با تو مسلح به نماز ايستند و چون سجدۀ نماز بجاي آورند اين سپاه براي حفاظت رفته و گروهي که نماز نخوانده به نماز آيند و البته با لباس جنگ و با اسلحه زيرا کافران آرزو و انتظار آن  دارند که شما از اسلحه و اسباب خود غفلت کنيد و ناگهان يکباره به شما حمله ور شوند. (10)