عبدالله بن بكير از فقهاى بزرگ و كثيرالحديث بود. وى از حضرت صادق(ع) و پدرش بكير و عمويش زراره و پسرعمويش حمزه بن حمران و ديگران روايت نقل كرده است. شيخ مفيد او را در زمره بزرگان از علما كه احكام دين و فتاوا از آنان اخذ شده و نكوهشى نشده اند, عنوان كرده است.(24) با اين همه كشى ـ رجالى بزرگ سده چهارم هجرى ـ و ابوغالب زرارى او را فطحى مذهب دانسته اند.(25)