40. و نقول  الان: انه من المعلوم «أن الانسان یفارق سائر الحیوانات بأنه لایحسن معیشته لو انفرد وحده شخصاً واحداً یتولی تدبیر أمره من غیر شریک یعاونه علی ضروریات حاجاته، و انه لابد من ان یکون الانسان مکفیا بآخر من نوعه یکون ذلک الاخر ایضاً مکفیاً به و بنظیره، فیکون مثلا هذا یبقل لذلک و ذالک بخبر لهذا، و هذا یخیط لاخر و الاخر یتخذ الابره لهذا، حتی اذا اجتمعوا کان أمرهم مکفیا، و لهذا ما اضطروا الی عقد المدن و الاجتماعات فمن کان منهم غیر محتاط فی عقد مدینه علی شرائط المدینه وقد وقع منه و من شرکائه الاقتصار علی اجتماع فقط فانه  یتحیل علی جنس بعید الشبهه من الناس و عادم کمالات الناس و مع ذلک فلابد الا مثابه من اجتماع و من تشبه بالمدینین.  41. «... فلابد فی وجود الانسان و بقائه من مشارکته، ولا تتم المشارکه الا بمعامله، کما لابد فی ذلک من سائر الاسباب التی تکون له، و لابد المعامله من سنه و عدل، و لابد للسنته و العدل من سانّ و معدّل و لابد من أن یکون هذا انسانا، و لا یجوز ان یترک الناس و آراء هم فی ذلک فیتخلفون و یری کل منهم ماله عدله، و ما علیه ظلما، فالحاجه الی هذا الانسان فی أن یبقی نوع الانسان و یتحصل وجوده أشد من الحاجه الی  انبات الشعر علی الاشفار و علی الحاجبین و تقعیر الاخص من المقدمین، و اشیاء أخر من المنافع التی لاضروره...»  42. علی اصغر حلبی، تاریخ فلسفه در ایران و جهان اسلامی (تهران: انتشارات زوار، 1361) ص 360.  43 . انه مستقل بالسیاسه و انه أصیل العقل حاصل و غیره الاخلاق الشریفه من الشجاعه و العفه و حسن التدبیر و انه عارف بالشریعه حتی لا أعرف منه، تصحیحا یظهرو یستعلن و یتفق علیه الجمهور عند الجمیع و یسن علیهم أنهم اذا افترقوا أو تنازعوا الهوی و المیل...»  44. دکتر رضوان سید، سیاست و جامعه مدنی نزد شیخ  الرئیس ابوعلی سینا، ص 90 کتاب تأملات سیاسی در تاریخ تفکر اسلامی چاپ اول، موسی نجفی (تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، 1374).  45. ابن سینا، شفاء الهیات، پیشین، ص 436ـ435 یجب ان تعلم أن الوجود اذا ابتدأ من عند الاول لم یزل کل تال منه أدون مرتبه من الاول. و لا یزال ینحط درجات. فاول ذلک درجه الملائکه الروحانیه المجرده التی تسمی عقولا. ثم مراتب الملائکه الروحانیه التی تسمی نفوساً و هی الملائکه العملیه. ثم مراتب الاجرام السماویه و بعضها أشرف من بعض الی ان یبلغ آخرها. ثم من بعدها یبتدی وجود الماده  القابله للصور الکائنه الفاسده فتلبس اول شیء صوره العناصر. ثم تتدرج یسیراً یسیرا فیکون اول الوجود فیها أخس و أرذل مرتبه من الذی یتلوه فیکون أخس ما فیه الماده، ثم العناصر، ثم المرکبات الجمادیه. ثم النامیات و بعدها الحیوانات و افضلها الانسان و افضل الناس من استکمت نفسه عقلا بالفعل و محصلاً للاخلاق التی تکون فضائل علمیه. و افضل هولاء هو المستعد لمرتبه النبوه و هو الذی فی قواه النفسانیه خصائص ثلاث ذکرناها: و هو ان یسمع کلام الله و یری ملائکه الله تعالی و قد تحولت علی صوره یراها. و قد بینا کیفیه هذا و بینا أن هذا  الذی یوحی الیه تتشبّح له الملائکه و یحدث فی سماعه صوت یسمعه یکون من قبل الله تعالی و الملائکه. فیسمعه من غیر ان یکون ذلک کلاماً من الناس و الحیوان الارضی. و هذا هو الموحی الیه.  46. فلا یجوز أن تکون العنایه الاولی تقتضی تلک المنافع و لا تتقضی هذه التی هی اسها و لا أن یکون المبدأ الاول و الملائکه بعده یعلم ذلک و لا یعلم هذا، و لا أن یکون ما یعلمه فی نظام الخیر الممکن وجوده الضروری حصوله لتمهید نظام الخیر لا یوجد بل کیف یجوز ان لا یوجد و ما هو متعلق بوجوده مبنی علی وجوده موجود؟ فواجب اذن أن یوجد  النبی...»  47. ابن سینا، الهیات شفا، پیشین، ص 488.  48. ابن سینا، الهیات نجات، پیشین، صص 323ـ322. «ولا ینبغی له الی أن یشغلهم بشیء من معرفه الله تعالی فوق معرفه أنّه واحد حق لا شبیه له ... فما کل بمیتسر له فی الحکمه الالهیه. و لا یصح بحال أن یظهر أن عنده حقیقه یکتمها عن العامه بل لا یجب ان یرخص فی التعریض بشیء من ذلک بل یجب أن یعرفهم جلاله الله تعالی و عظمه برموز و امثله من الاشیاء التی هی عندهم عظیمه و جلیله...»  49. ابن سینا، الشفاء الهیات، پیشین، تحیشه از حسن زاده آملی، ص 508 پاورقی.  50.  ابن سینا، الهیات نجات، پیشین، ص 330. «... هذا الانسان هو الملی بتدبیر احوال الناس علی ما تنتظم به أسباب معیشتهم و مصالح معادهم و هو انسان یتمیز عن سائر الناس بتالهه».  51. ابن سینا، الهیات نجات، پیشین، ص 322. «...حتی یتلقی الجمهور رسمه المنزل علی لسانه من الاله و الملائکه باسمع و الطاعه».