آوازه دانش امام(عليه السلام) بر تمامى سرزمينهاى اسلامى سايه افكنده بود و مردم، به ويژه دانشوران شيفته نام و آوازه او بودند و اين شيفتگى در بين مردم عراق بيش‏تر به چشم مى‏خورد و دوست و دشمن زبان به ستايش دانايى او گشوده بودند. آمده است: هشام بن عبدالملك ـ خليفه وقت ـ او را در مسجدالحرام ديد، در حالى كه بر دست غلامش تكيه كرده بود. پرسيد: «آيا او همان كسى است كه مردم عراق شيفته و بهت زده [علم] اويند؟» پاسخ داد: «آرى». سپس به غلامش دستور داد تا نزد او برود و امام را  براى پاسخ به پرسشهاى خليفه فرا خواند. خليفه پرسشهايش را مطرح كرد و امام به گونه‏اى پاسخ داد كه هشام خاموش ماند و هيچ نتوانست بگويد.