اولا مهما امكن (12) اظهار محبت خود را نسبت به او بنمايد، چه اينكه اين از اسباب ثبوت اخوت است، و ثانيا افشاء محامد او را بكند، چه در حضور چه در غياب اگرچه در اخبار مدح  حضورى منع است لكن در بعضى موارد، براى الفت شايد مضر نباشد، و روايت قرائن دارد، كه به اطلاقها منع نكرده، و الله العالم. و متشكر بر نعم او باشد به زبان اگر حقى بر اين پيدا كرده باشد، و ثالثا اگر حاجت به تعليم دارد، از تعليم او مضايقه نكند، به نحوى كه آداب معلم بايد ملاحظه شود كه از جمله آن اينست كه اگر صاحب يك علم مخصوصى است، علوم ديگر را تخطئه نكند، اگر فقيه است نگويد حكمت چه كار آيد، مشحون بر شبهات باطله است يا حكيم است نگويد فقه چه كار آيد، مطالب خون حيض و نفاس كجا، معرفت الهى كجا و هكذا تمام اين مذمت‏ها  منشأ ندارد، جز جهل بر آن علم، زيرا كه هر يك از علوم را فايده‏ايست در محل خود مگر اينكه شرعا بخصوص نهى داشته باشد ياد گرفتن آن، غرض بيان اين ادب مخصوص بود، و الا آداب بسيار است در محل خود، زيرا كه حاجت به علم اشد از مال است، و نصيحت كند او را و ارشاد كند به امورات دينيه اگر حال طلبى در او ديده باشد و تحسين كند پيش او محسنات را و تقبيح كند قبايح را لكن مهما امكن در خفيه او را تعليم نمايد تا مردم به جهل او ملتفت نشوند، تا خجل شود، يا مفتضح گردد.