ما از يک سو مي­دانيم که در دوران غيبت هيچ يک از احکام اسلام تعطيل نشده و بايد تا آمدن امام عصر (عجّل الله تعالي فرجه الشريف) به همۀ آن چه اسلام از ما خواسته است، عمل کنيم. و از سوي ديگر مي­دانيم که امکان دسترسي به امام معصوم(ع) و فراگرفتن مستقيم احکام دين از ايشان، براي ما وجود ندارد. حال در  اين شرايط چه بايد کرد؟ آيا دست روي دست بگذاريم و به هيچ يک از احکام اسلام عمل نکنيم، يا به هر آن چه خود احتمال مي­دهيم درست باشد، عمل کنيم؟ قطعاً هيچ يک از اين دو راه ما را به مقصود نمي­رساند. اما آيا امامان معصوم (عليهم السلام) فکري براي شيعيان خود در زمان غيبت نکرده­اند؟