[xxxv][35]ــ اشراقات (الواح مبارکه حضرت بهاء الله جل ذکره الاعلى، شامل اشراقات و چند لوح دیگر)، ص ۲۴۶: «یَومى از ایام در ارض طاء [= طهران‏] که مقرّ سلطنت ایران است مشى مى‏نمودم، بغتتاً [ناگهان‏] از کلّ جهات، حنین مرتفع [ناله بلند شد]؛ بعد از توجه، ناله منابرى که در مُدُن و دیار آن اقلیم است اصغاء شد و به این کلمات ذاکر - الهى،  الهى، خاتم رُسُل و سیّد کل، رسول الله روح ماسویه فداه، ما را از براى ذکر و ثناى تو ترتیب داده… و حال معشر جهلا بر ما به سبّ و لعن حضرت مقصود مشغولند. الهى، الهى، ما را نجات بخش».