سه سال تمام از اين امر گذشت و جز خديجه و على و يكى دو تن از نزديكان و خاصان آنان از جمله زيد بن حارثه، كسى ديگر از ماجرا خبر نداشت . آنان در خانه پيامبر جمع شدند و به هنگام نماز به پيامبر اقتدا مى كردند و آنگاه پيامبر براى آنان قرآن  مى‌خواند و يا از آدابى كه روح القدس بدو آموخته بود سخن مي گفت تا آنكه فرمان " و انذر عشيرتك الاقربين"؛ «اقوام نزديك را آگاه كن» از سوى خدا رسيد. پيامبر همه اقوام نزديك را به طعامى دعوت كرد و آنگاه پس از صرف طعام و حمد و ثناى خداوند، به آنان فرمود: كاروان‌سالار به كاروانيان دروغ نمى‌گويد. سوگند به خدايى كه جز او خدايى نيست، من پيامبر خدايم ، به ويژه براى شما و نيز براى همگان، سوگند به خدا همان گونه كه به خواب مى‌رويد روزى نيز خواهيد مُرد و همان گونه كه از خواب بر مىخيزيد روزى نيز در رستخيز برانگيخته خواهيد شد و  به حساب آنچه انجام داده‌ايد خواهند رسيد و براى كار نيكتان، نيكى و به كيفر كارهاى بد، بدى خواهيد ديد و پايان كار شما يا بهشت جاويد و يا دوزخ ابدى خواهد بود. ابوطالب، نخستين كس بود از ايشان كه گفت :