هنوز از شهر بيرون نرفته بوديم كه sms داد با روزبه(پسر خاله ش) برن دشت اژن؟! منم بهش گفتم اگه الان راه ميافتي كه جلو چشم باشي اشكال نداره. آخه تا حالا تو جاده رانندگي نكرده بود و دشت اژنم كه آنتن ايرانسل نداشت. من با نگراني و دلشوره چه خاكي ميرختم سرم؟ ولي اون اين نگراني رو درك نكرد و يه دعواي تازه... دوباره بدهكار شدم. همون شب واسه اينكه دعوا رو بخوابونم آدرس وب رو بهش داد تا بره بيبنه. برخلاف تصورم هيچي عوض نشد. در واقع اصلا نميدونست اين كاري كه من كردم يعني چي... خيلي دلم شكت. چون با يه عشقي اين وبلاگ رو براش درست كردم... هميشه آرزوم بود يكي اين كار رو واسم بكنه... اونشب گفت خودش رو ميكشه و از اين حرفا. نزديكاي شيراز هرچي بهش زنگ ميزدم برنميداشت. ترسيده بودم. وقتي بعد از 2ساعت جواب داد خيلي حرصم گرفت و دوباره وانمود كردم كه بي تفاوتم...