هرچند انديشه و تاريخ و فرهنگ حنابله، در جاى‏جاى تاريخ مستعد قشرى‏گرى است، در نسبت‏دادن اين‏گونه تجسيم محض به احمدبن حنبل و ديگر بزرگان حنابله‏23، بايد محتاط بود، به ويژه كه نسبت تجسيم يكى از موضوعات و نسبت‏هايى است كه برخى از ستيهندگان عرصه فرق و مذاهب همواره از آن چونان «چماق»ى كوبنده بر سَر مخالفان خود بهره جسته‏اند (و ما، شيعه، خود، بارها و بارها، در درازناى تاريخ، به ضربت همين اتّهام و افترا، مظلوم و مصدوم واقع  شده‏ايم).