اداي دين به يك ملت:  سالي كه ما ميخواستيم كنكور بديم تازه روزنامه جامعه دراومده بود و روزنامه‌هاي ايران يه تكوني خورده بودن. همون موقع يه شاعر سوري مرد و اين روزنامه خبرش رو به‌صورت گسترده‌اي كار  كرد. من اسم اون شاعر رو تا اون‌موقع نشنيده بودم ولي اونجا فهميدم از مهمترين شاعراي عرب بوده و چندتا از شعرهايش هم خيلي به‌دلم نشست. بعد از اون كلي دنبال كتاباش گشتم و دوتا كتابشو پيدا كردم: "در بندر آبي چشمانت" و "بلقيس و شاعرانه‌هاي ديگر". اين دو كتاب هردو اشعار عاشقانه نزار قباني هستند ولي من اينجا ميخوام شعري ازش نقل كنم كه حال و هواي ديگه‌اي داره. حال و هوايي كه من تا حالا تو اين وبلاگ بهش وارد نشدم، شايد چون فكر ميكردم اينجا جاش نيست يا... چه ميدونم:  ....  جهان عرب شمشيرش را به‌گرو داده  و  حكايت شرف والا سرابي بيش نيست.  جهان عرب نفتش را در خصيتينش* سرازير مي‌كند  و مي‌گويد...خدا بزرگ است.  مردم چه قبل از نفت و چه بعدازآن  خونشان مكيده مي‌شود.  گروهي همواره آقايند وگروهي چون چهارپايان...  ....  ديگر كتابي ازكتب آسماني باقي نماند...  چه كسي باورمي‌كند كه مصر يهودي شده است  و مقام امام حسين(ع) از ميان مي‌رود؟  اين چه مصري است كه نمازش عبري است  و پيشنمازش دروغزن.    * معني اين كلمه را نميدانم ولي معني كل جمله معلوم است.