كەمىنە    ۋەزىرلىرى چىن تەسەررۇپىغا كىرىپ كۆرگەنلىرىم شۇ بولدىلەركى، ئالىيلىرى قاراقۇرۇم قاش تاشلىرىغا كۆمۈلۈپ ياشاۋېتىپتىلا، سۈي تۆرىسىنىڭ ھېقىق-مارجانلىرى، خېشى تارخانىنىڭ دۇررى-گەۋھەرلىرى، ئۈنچە-مەرۋايىتلىرى خەزىنىلىرىدە تاغدەك دۆۋىلىنىپ نۇر چېچىپ تۇرۇپتۇ. بەللىرىدە ئېسىل شەمشەر-زۇلپىقار قىلىچلار، ئاستىلىرىدا ئۇچقۇر تۇلپار، لەشكەرلىرىدە يېشىل قۇش پەيلىرى بىلەن بېزەلگەن كىمخاب تۇغلار لەپىلدەپ، تىمساھ تېرىسىدە كېرىلگەن دۇمباقلار رەت-رېتى بىلەن گۈمبۈرلەپ تۇرۇپتۇ. بۇ قىممەت باھالىق نەرسىلەرنىڭ  بىرەرسىمۇ چىن بەگلىكىدىن چىقمايدىغانلىقى ئالىيلىرىغا بەش قولدەك ئايان بولسىمۇ، ئەمما ئالىيلىرى ئەكسىچە شۇلارغا زىيادە ھېرىسمەن. بۇ زادى نېمە ئۈچۈن؟ ئەگەر چوقۇم چىن بەگلىكىدىن چىققان نەرسىلەرنىلا ئىشلىتىدىغان ئىش بولسالەر، ئۇ چاغدا تۇم ئاي قاراڭغۇسىدا نۇر چاقناپ تۇرىدىغان گەۋھەرلەر بىلەن ئوردىنى زىننەتلەشكە ئىشلىتىشكە بولمايدۇ؛ كەركىدان مۈڭگۈزى ھەم