در ابتداي انقلاب، شرايط اقتضا مي‌كرد آدم‌ها انقلابي باشند، انقلابي‌گري پذيرفته شود، و به عنوان يك فرهنگ عمومي جا بيفتد. اما الان دوران ثبات است. در شرايط ثبات، انقلابي بودن، انقلابي اصيل توليد مي‌كند.  در زمان جنگ هم، اولويت‌ها خودشان را بر شما تحميل  مي‌كنند، زمين و زمان به شما مي‌گويد كه جنگ در اولويت است. هر چند در زمان جنگ هم تعداد قابل توجهي از نخبه‌گان سياسي اين كشور، جنگ را در اولويت نمي‌دانستند و دوست داشتند يك جوري اصلاً جنگ را از اولويت هم بيندازند.  بگذريم. آن زمان اولويت جنگ و دفاع مقدس خودش را تحميل مي‌كرد. اما الان كه دشمن عقب كشيده، آدمها اولويت‌ها را گم مي‌كنند. و اختلاف‌ها و نزاع‌ها هم بر سر همين اولويت‌ها پديد مي‌آيد. در زمان دفاع مقدس اگر كسي اولويت را تشخيص ندهد احمق است. و اگر كسي خلاف اولويت عمل كند واضح است كه خيانت كرده. ولي الان  سر تشخيص اولويت‌ها دعواست و راحت هم مي‌شود به اولويت‌ها پشت كرد.  در اين شرايط، انقلابي كيست؟ كسي كه اولويت‌هايي را كه خداوند متعال تعيين مي‌كند، بر اولويت‌هاي فردي خودش ترجيح بدهد.