چند تن از فاتحان عرب رفتارى مبتنى بر تسامح و اعتماد با بربران داشتند. اولين بار ابوالمهاجر دينار اين روش را اعمال كرد كه تأثيرات مثبتى در گسترش اسلام در افريقيه و مغرب داشت. ابوالمهاجر كه پس از عزل عقبه به حكومت مغرب رسيد، همان شوق عقبه را در فتوحات داشت اما كوشيد به ساكنين مغرب نزديك شود و با اعتماد به آنان از وابستگى‏هايشان به روم بكاهد. ابوالمهاجر داعيانى را ميان بربرها فرستاد تا اسلام را به درستى ميان آنان رواج دهند؛ از اين‏رو عده‏ى زيادى از بربرها مسلمان شدند و وى از اين نومسلمانان براى رسيدن به اهداف خود يارى خواست. مهم‏ترين نتيجه‏ى اين سياست، مسلمان شدن كُسَيله و عده‏اى از پيروانش و همراهى آنها با سپاه ابوالمهاجر بود.28 ابوالمهاجر روش برخورد عقبه را نمى‏پسنديد و وى را از تحقير كردن كسيله نهى نمود و سيره‏ى رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله‏وسلم با جبابره‏ى عرب را به او يادآورى كرد و او را از انتقام كسيله بيم داد.29 سخن و رفتار ابوالمهاجر در اين ماجرا نشان از شناخت او از جامعه‏ى بربر و شباهت‏هاى روحى ميان اعراب و بربرها دارد. وى مى‏دانست كه سياست رحمت و بخشايش پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله‏وسلم كليد فتح دل‏هاى اعراب مشرك است و تنها همين روش بر قبايل بربر تأثير مى‏گذارد. اگر چه عقبه به نصايح هم‏رزم خويش توجهى ننمود، ولى پايان عمر اين دو فرمانده شجاعِ عرب، زيبا و عبرت‏آموز است. با همه سوء تفاهم و اختلاف بينشى كه ميان اين دو وجود داشت، عقبة‏بن نافع، در معركه تهوده از ابوالمهاجر خواست كه امور مسلمين را بر عهده گيرد تا او فرصت براى شهادت بيابد؛ اما ابوالمهاجر سوگند خورد كه او نيز به دنبال همين غنيمت است30 و عاقبت هر دو با هم كشته شدند.