اتفاقا اين همون حرفيه كه خودم موقع سختي ها و مشكلات و رنجهاي بقيه بهشون ميگم. اما يكي از عيب هاي بزرگم اينه كه هنوز خودم به اين نگاه از بيرون نرسيدم. يعني اين نگاهه گاهي به صورت مقطعي درم ايجاد  ميشه. اما اون ايمانه موندني نيست و موقع رخ دادن يه آزمايش ديگه بازم ... يا كه اين مقطعي بودن يعني شايدم اصلا نيومده كه بمونه و نره.و همين باعث شده كه مثلا به خاطر بعضي اتفاقاتي كه تجربيات خوبي بودن برام خودم رو بعدها سرزنش هم بكنم.