چند روز پيش مطلبي درباره يكي از گروههاي به‌حاشيه رانده شده (فاحشه‌ها) نوشتم. تو اين چندروز مصداق بارزي از يكي ديگه از اين گروهها ميشد ديد.  حدود ده روزپيش زنداني در گرگان آتش گرفت و بنا به آمار رسمي 27 نفر كه همه زنداني بودند، دراثر سوختگي مردند. متأسفانه من فرصت نكردم بررسي دقيق آماري بكنم ولي فكر ميكنم ميزان پرداختن رسانه‌ها به اين موضوع اون‌قدر با حجم اتفاق بي‌تناسب بود كه بدون آمار دقيق هم بشه اين فرضيه رو پذيرفت كه  اگر اين اتفاق درباره گروه ديگري از ايرانيها ميفتاد رسانه‌هاي گروهي وغيرگروهي خيلي بيشتر به اين موضوع مي‌پرداختند. نزديكترين مثالي كه به يادم مياد، سقوط هواپيما در خرم‌آباده كه بيشتر سرنشين هاش تحصيلكرده بودن و تا چند روز بيشتر اخبار مملكت رو تحت‌الشعاع خودش قرار داد، رهبر و رئيس جمهور پيام تسليت دادن، وزير راه تا نزديكي استعفا رفت، رئيس سازمان هواپيمايي كشوري استعفا داد و حتي اگه اشتباه نكنم تو استان لرستان عزاي عمومي اعلام شد. در مورد اين واقعه من خبردار نشدم كه هيچ كدوم از اين اتفاقا بيفته. (حتي رئيس  هواپيمايي كشوري هم استعفا نداد.)  يك نكته ديگه هم در مورد اين اتفاق وجود داره كه من خودم تازه فهميدم: اين زندان، زندان با راي باز بوده. يعني زندانياي اين زندان روزها آزاد بودن و فقط شبها مجبور بودن تو زندان بخوابن.  يه نكته ديگه‌تر: باباي من هم پنج، شش سال پيش يه شب زندان قصر خوابيد. با ماشين زده بود به يكي و تا ما وثيقه جور كنيم، وقت اداري تموم شده بود.