در ستايش فوتبال يا چرا ريوالدو هنرمند است؟  اين قصه رو شايد همه شما از من شنيده باشين يا خودتون ديده باشين. شايدم روايت آرش خوشخو رو تو مهر خونده باشين. ولي من بازم نقلش ميکنم براي اونايي که نشنيدن:  در روز ۱۷ ژوئن ۲۰۰۱ ،آخرين بازي ليگا (باشگاههاي اسپانيا) انجام ميشد. بين بارسلونا و والنسيا.قبل از اين بازي رئال مادريد،دپورتيوو و مايورکا اول تا سوم شده‌بودن و والنسيا هم ۳ امتياز از بارسلون بيشتر داشت. در ضمن ۴ تيم اول ليگا ميتونن در ليگ قهرمانان باشگاههاي اروپا (champions league) شرکت کنن. يعني بارسلون اگه  ميخواست بره ليگ قهرمانان حتماٌ بايد والنسيا رو ميبرد .  بازي شروع شد. دقيقه۴ ريوالدو اولين گل بازي رو زد. بيست دقيقه بعد روبن باراخا جبران کرد. آخر نيمه اول دوباره ريوالدو يه گل ديگه زد. ولي بازهم روبن باراخا اول نيمه دوم بازي رو مساوي کرد.  بازي به دقيقه ۸۹ رسيد. همه کار رو تموم شده ميدونستن. يکي از بازيکناي بارسلون از روي خط نيمه زمين و از منتها اليه سمت چپ زمين خودشون توپ رو سانتر کرد روي خط محوطه جريمه يه کم از وسط به‌طرف راست، جايي که ريوالدو واستاده بود. ريوالدو در حالي که پشت به دروازه بود، توپ  رو با سينه استپ کرد، با روي رونش اون رو به هوا بلند کرد و انگار نه انگار که آخرين دقيقه سرنوشت‌سازترين بازي سال تيمشه، با يه قيچي برگردون کامل (قيچي هوگوسانچزي نه نصفه نيمه) توپ رو سه‌جاف دروازه جا داد. (دروازه‌بان اون موقع والنسيا سانتاگو کانيزارس دروازه‌بان وقت تيم ملي اسپانيا بود) بازي ۳-۲ تموم شد و والنسيايي که سال قبل نايب قهرمان شده بود< سهميه ليگ قهرمانانش رو به هنر ريوالدو واگذار کرد.