سپس امام باقر علیه السلام دست مرا گرفت و به درون خانه برد. لباس خود را عوض کرد و فرمود: «چشم بر هم بگذار.» پس از لحظاتى گفت: «مى دانى در کجا هستیم؟» گفتم: «خیر.» فرمود: «در آن ظلماتى هستیم که ذوالقرنین به آنجا گذر کرده بود.» گفتم: «اجازه مى دهید که چشمهایم را باز کنم؟» فرمود: «باز کن؛ اما هیچ نخواهى دید.» وقتى چشم گشودم در چنان تاریکى بودم که زیر پایم را نمى دیدم. اندکى رفتیم. باز هم فرمود: «جابر مى دانى در کجایى؟» گفتم: «خیر.» امام فرمود: «بر سر چشمه اى قرار دارى که خضر از آن آب حیات خورده بود.» آن حضرت همچنان مرا از عالَمى به عالَم دیگر مى برد تا به پنج عالَم رسیدیم. فرمود: «ابراهیم علیه السلام ملکوت آسمانها را این چنین مشاهده کرد که تو ملکوت زمین را دیدى. او ملکوت آسمانها را دید که دوازده عالم است و هر امامى از ما که از دنیا برود، در یکى از این عالمها ساکن مى شود تا وقتى که ظهور قائم آل محمد علیهم السلام فرا رسد.» امام باقر علیه السلام دوباره فرمود: «چشم بر هم بگذار» و پس از لحظاتى فرمود: «چشم بگشا.» وقتى چشم گشودم، خود را در خانه آن حضرت دیدم. آن بزرگوار، لباس قبلى خود را پوشید و به مجلس قبلى برگشتیم. من عرض کردم. «فدایت شوم، چقدر از روز گذشته است؟» فرمود: «سه ساعت.»