حضرت مسيح مبلّغى را براى هدايت مردم و بازدارى از شرك اعزام كرد، وقتى او در برابر اصرار مردم بر پرستش بتها، قرار گرفت به جاى  وعظ و خطابه، از دليل عقلى بهره گرفتند و حاصل گفتار او اين است: آيا صحيح است من پرستش كسى را كه مرا آفريده و به سوى او باز خواهم گشت، رها كنم و به عبادت خدايان ديگر بپردازم، در حالى كه اگر خدايم بخواهد ضررى به من برساند شفاعت آنها مرا سود نمى بخشد، و مرا نجات نمى دهد و من اگر آنها را عبادت كنم در گمراهى آشكارى خواهم بود، اين حقيقت در آيات ياد شده در زير منعكس است: