مراجعه به كتب فقهى بر اين حقيقت اشاره دارد كه در طول تاريخ بيست سال حضور امام حسن و حسين(ع) در مدينه مسئله فقهى چندانى از آنان پرسيده نشد و مردم آنان را دو فقيه اسلام شناس عالم حساب نمى كردند تا چه رسد به امام جوادى كه سن كمترى داشتند. و از پشتيبانى عظيم و تاءييدات مكرر پيامبر اكرم(ص) نيز برخوردار نبودند.