اگه خاطرتون باشه ، اوايل نوشتن اينجا يه مطلبي نوشتم درباره ايده ها و جرقه هايي كه توي ذهن آدم ميزنه و خيلي زود از خاطر آدم ميره . مخصوصاً اين حالت تو دو موقعيت بيشتر سراغ آدم مياد . يكي شب تو رختخواب ( البته قبل از خوابيدن ) كه انگار يه جورايي آدم مطمئنه كه اينا فكره و فردا صبح قراره از ياد آدم بره . يك زمان ديگه هم براي من موقعيه كه يه كتاب يا يه مقاله ميخونم و حسابي جو ميگيردم .  عبارتهايي كه من الآن بكار بردم به اين حالتها با جنبه منفي  ( منظورم غير منطقيه ) نگاه كرده ولي ميخوام بگم اين حالتا چه بسا به درستي نزديكتر باشن . يعني شايد وقتي من در اثر خوندن مصاحبه يه كارگردان يا ديدن يه فيلم مزخرف تحريك ميشم و تصميم ميگيرم كه فيلم بسازم ، اون موقع درست نگاه ميكنم و وقتي كه ميشينم فكر ميكنم و ميگم منو چه به فيلم ساختن يا اينكه مثلاً سينما برد نداره يا هزار دليل ديگه ، دارم بونه ( بهانه ) ميارم .  ( ادامه دارد ... )