نعمان بن بشیر در سفر به مدینه، جابر را همراهى مى کرد. او مى گوید که  وقتى به شهر رسیدیم، بى درنگ به زیارت امام باقر علیه السلام شرفیاب شدیم. موقع برگشت، وى با خوشحالى تمام از امام خداحافظى کرده، با هم به سوى عراق رهسپار شدیم. روز جمعه بود که نزدیک چاه «اخیرجه» [در نیمه راه کوفه و مکه [رسیدیم. در آنجا نماز ظهر را خواندیم و پس از اندکى استراحت به راه افتادیم. در این هنگام، ناگاه مردى بلند قامت و گندمگون نزد جابر آمد و نامه اى به او داد. جابر آن را گرفت، بوسید و بر چشمانش نهاد. در آن نامه، نوشته شده بود: «از جانب محمدبن على به سوى جابر بن یزید.» مُهر آن نامه، تازه بود و به همین  سبب جابر به آن مرد بلند قامت گفت: «چه ساعتى از محضر امام باقر علیه السلام حرکت کرده اى؟»