از ديدگاه شيعه, پايدارى هميشگى امامت همچون ديگر آموزه ها و گزاره هاى پايدار و فرازمانى و مكانى اش از اين رو بوده و هست تا پويايى و پايدارى, ناايستايى با جاودانگى و پايندگى ميان خواسته ها و شرايط جمع گردد و تعارض و تناقض از ميان برداشته شود. اين امامت و پيشوايى هميشگى و پايدار به آدمى يارى مى رساند تا بهترين پاسخ ها را براى نيازهايش برگزيند. ازاين نگرش مى توان به تفاوت ها و حتى  تناقض نماها در رفتارها, كنش ها, واكنش ها, رويكردها, راهكارها و راهبردهاى پيشوايان دينى نگريست و آن ها را توجيه كرد و تفسير و توضيح داد. شهيد مطهرى در اين باره مى فرمايند: أمه اطهار عليهم السلام در هرزمانى مصلحت اسلام و مسلمين را در نظر مى گرفتند و چون دوره ها و زمان ها و مقتضيات زمان و مكان تغيير مى كرد, خواه و ناخواه همان طور رفتار مى كردند كه مصالح اسلامى اقتضا مى كرد و در هر زمان جبهه اى مخصوص و شكلى نو از جهاد به وجود مىآمد و آن ها با بصيرت كامل آن جبهه ها را تشخيص مى دادند.