ابو عبدالله محمد بن بطوطه يكى از علماء اهل سنت است و در ششصد سال پيش از اين زمان زندگی می‌کرده است. وی در سفرنامه خود كه معروفست برحله ابن بطوطه روایت وُرود خود از مكه معظمه به نجف اشرف را ذكر كرده است. وی می‌نویسد اهل اين شهر تمامى رافضى(شیعه) هستند و از براى اين روضه مباركه كراماتى ظاهر شده از جمله آن كه در شب بيست و  هفتم ماه رجب كه نام آن شب نزد اهل آنجا لَيْلَةُ الْمَحْيا است از عراقين و خراسان و بلادِ فارس و رُوم هر شَل و مفلوج و زمين‌گيرى كه هست را به حرم می‌آورند که تعداد آنها قريب سى چهل نفر است. اين مبتلايان را پس از نماز عشاء مى‌آورند را کنار ضريح مقدّس و مردم جمع مى‌شوند و منتظرند که خوب شدن و برخاستن آنها را ببینند. اين جماعت مردم بعضى نماز مى‌خوانند و بعضى ذكر مى‌گويند و بعضى قرآن تلاوت مى‌كنند و بعضى تماشاى روضه مى‌كنند تا آن كه نصف يا دو ثلث بگذرد. از شب آن وقت جميع اين مبتلايان و زمين گيران كه قادر به حركت و  برخاستن نبودند برمی‌خیزند در حالي كه صحيح و تندرست مى‌باشند و بیماری در آنها وجود ندارد و مى‌گويند "لا اِلهَ اِلا اللّهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللّهِ عَلَىُّ وَلىُّاللّهِ و اين امريست مشهور است.