نويسنده در اين مقاله به نقد ديدگاه هاى روشنفکران دينى در تحليل وحى پرداخته است و نشان مى دهد که اين نظريات نه تنها در تعارض آشکار با سنت اعتقادى اسلامى است، بلکه حتى به عنوان يک نظريه، مشکل گشايى هم نمى کند. مبناى اصلى اين تحليلها روشهاى عقلى ـ عملى است که هيچ کدام خالى از حدس و خطا نيست. شناخت حقايق دينى از طريق گواهى دل،  شهود باطنى و ايمان به غيب است و معرفت شناسى خاص خود را دارد.