نزديكيهاي بهاركه ميشه يه حال مستي خوبي بمن دست ميده .تاحالا مست نشدم نميدونم چه جوريه ولي اين گيج و منگي وشيدايي و سرخوشي الكي رو چي بايد بهش گفت؟حتي وقتي كوزت ميشم و خونه تكوني مي كنم با اينكه ميدونم هيچ ژان والژاني برا نجاتم نمياد(ماريوس هم كه ماموريته!) بازم لبخندمي زنم، شعر ميخونم، وسطش با دخترم مي رقصم. باهمه  خوش اخلاقم حتي با رئيسم با اينكه ميدونم آخرسال ده برابر بقيه كارهاي امورو بمن ميده چون بقول خودش خانم فلاني دقيق و فرزه.با همكارام با اينكه پرحرفیشون گاهي ديوونم ميكنه، با خواهر بزرگه با اينكه نق زدنش حوصلمو سر مي بره با همه و همه.دلم ميخواد برم تو خيابونا برا خودم راه برم و راه برم ،مردمو ببينم و خريد كنم .گل مي خرم، كادو مي خرم، كارت تبريكهاي قشنگ مي خرم ، خيلي هاشون رو هم به كسي نميدم بر ميدارم برا خودم! تا همش نگاشون كنم .نميدونم اينا معجزه طبيعته يا يه چيز ديگه، منو كه مست ميكنه!انگار تو زندگي قبليم  درخت بودم كه با اومدن بهار زنده و بيدار ميشه. از اين درختهاي چنار خوش قدو بالا يا ازين سپيدارهاي بلند وكشيده.اگر هم درخت نبودم دوست دارم فكركنم كه بودم. نميدونم هرچه كه هست اين حالمو خيلي دوست دارم.