پىرئەۋن، ئەبۇ جەھل قاتارلىقلار بىلەن پەيغەمبەرلەر ۋە ئۇلارنىڭ ئەگەشكۈچىلىرى  ئارىسىدا بولۇپ ئۆتكەن دىئالوگ سۆزلەرنى ھېكايە قىلىش يولى بىلەن ئەمەس بەلكى ئۆز ھېسسىياتى بىلەن ئۇلارنى تۈرلۈك سۈپەتلەر بىلەن بۆھتان قىلىدۇ، بەلكى ئۇلار شۇ ئورۇندا كۇفرى-ئازغۇن سۆزلەرنى قىلىدۇ، بۇ ئىشلار ئۇلارنىڭ شەخسىيىتىگە بەد-بەشىرلىكنى پەيدا قىلىدۇ. نەتىجىدە پەيغەمبەرلەر ۋە ياخشى كىشىلەرنىڭ ئورنىنى چۈشۈرگەنلىك بولۇپ، جەمئىيەتتە كۇفرى-بۇزۇقچىلىققا پەرۋا قىلمايدىغان ھالەت شەكىللىنىشىگە سەۋەب بولىدۇ.