صرف قانون كه وجود لفظى يا كتبى تفكر خاصى است، توان تاثير در روابط خارجى را ندارد و حتما يك موجود مرتبط با غيب و توانمند مى خواهد كه مسؤول تعليم و حفظ و اعمال آن باشد و  از اينرو، حضرت مولى الموحدين، على بن ابى طالب(عليه السلام)، براى رفع مغالطه خوارج كه قانون را كافى مى دانستند و جامعه را بى نياز از رهبر و حاكم و حكومت مى پنداشتند و شعارشان اين بود كه: «لا حكم الا لله » فرمودند: «كلمة حق يراد بها الباطل; نعم انه لا حكم الا لله ولكن هؤلاء يقولون لا امرة الا لله وانه لابد للناس من امير بر او فاجر» ; يعنى اين سخن: «لا حكم الا لله »، سخن حق و گفته قرآن است، ولى اراده باطل و نادرست از آن شده است; بله هيچ حكم و قانونى حق نيست مگر حكم و قانون خداوند; ولى اين افراد، از اين كلام  درست، چيز ديگرى اراده كرده اند و مقصودشان آن است كه هيچ امارت و حكومتى نيست مگر امارت و حكومت خداوند و اين در حالى است كه مردم، بدون امير و حاكم نمى توانند زندگى كنند وحتى در نبود امير نيكوكار، امير فاجر غيرظالمى نياز دارند تا جامعه به هرج و مرج و انهدام كشيده نشود.