در نهج البلاغه بر اين معنى تأكيد شده كه تقوا حفاظ و پناهگاه است نه زنجير و زندان و محدوديت. بسيارند كسانى كه ميان «مصونيت» و «محدوديت» فرق نمى‏نهند و با نام آزادى و رهايى از قيد و بند، به خرابى حصار تقوا فتوا مى‏دهند.