ايشان در ادامه چنين نتيجه‏گيري مي‏کند: «اشکال در وقف پول همان است که گفته شد و آن اينکه وقتي از پول منتفع مي‏شويم که آن را خرج کنيم و چون خرج کرديم، پول از بين مي‏رود و ديگر باقي نمي‏ماند؛ ولي بايد گفته شود که باقي بودن هر چيز به فراخور خود آن چيز است و بنابراين مي‏توان گفت پول در گردش خود، بر روي کلي - نه جزئي، شخصي - دور مي‏زند و چه اشکالي دارد مثلا کسي دهها ميليون پول خود را براي نيازمندان وقف کند و  در بانکي نگهداري شود تا هر نيازمندي براي رفع حاجت از آن استفاده کند و در سر مدتي که از قبل معين شده است، مثل آن را به بانک بپردازد؟ اين‏گونه وقف را عرف عقلا مي‏پذيرند؛ چون بسيار مفيد و ارزنده و براي هميشه باقي و داير است و هيچ حلال و حرامي هم پيش نخواهد آمد (23)