ممکن است در مرحله ابتدايى به نظر آيد که انفاقهاى غيرواجب، جنبه اخلاقى دارد، پس چون پشتوانه اجرايىندارد، نمى توان از نظر اقتصادى روى آن حساب کرد؛ ولى با پذيرش مختار و آزادبودن انسان و تأثير مستقيم عقايد برتمام رفتارهاى او از جمله مسائل اقتصادى، آشکار مى شود دستورهاى اخلاقى و استحبابى هم بر افراد معتقد، نقشفراوانى دارد. چنين انسانهايى اگر الزام و اجبارى هم در بين نباشد، باز  هم رفتار آنان در روابط اجتماعى و اقتصادى باباورهايشان هماهنگ است.