سدير مى‏گويد: در چنين حالى كه امام صادق عليه‏السلام را آن‏گونه ديديم، عقل از سرمان پريد و از شدّت جزع قلوبمان چاك‏چاك گرديد... و گفتيم: اى فرزند بهترين خلايق! چشمانت گريان مباد! از چه حادثه‏اى اشكتان روان و سرشك از ديدگان ريزان است؟ حضرت صادق نفس عميقى كشيد كه بر اثر آن [غم] درونش برآمد و هراسش افزون شد، آن‏گاه فرمود: «نَظَرْتُ فِى كِتابِ الْجَفْرِ صَبِيحَةَ هذا الْيَوْمِ... وَتَأَمَّلْتُ فِيهِ مَوْلِدَ قائِمِنا وَ غَيْبَتَهُ  وَابْطاءَهُ وَطُولَ عُمْرِهِ وَبَلْوَى الْمُؤْمِنِينَ فِى ذلِكَ الزَّمانِ وَتَوَلُّدَ الشُّكُوكِ فِى قُلُوبِهِمْ مِنْ طُولِ غَيْبَتِهِ؛ صبح امروز به كتاب جفر نگريستم... و تأمّل كردم در آن درباره ميلاد قائم ما و غيبت او و تأخير آن و طول عمرش و گرفتارى مؤمنان در آن زمان و پيدايش شكوك در قلوب آنها بر اثر طول غيبتش.»