اگر - بنابر فرض - سيّد يزدى نمى‏دانست كه دعواى آزادى و عدالت مسلمانان، بر سَر «تَكُتُّف» يا «عدم تَكَتُّف» در نماز نيست، و مشكل، همانا سيه‏روزى و نگونبختى توده‏هاى عاجز و بى‏چيزى است كه زيربار هرج و مرج عمله ظلمه كارد به استخوانشان رسيده است و مُشتى خودكامگان هوسران  بى‏آزرم دين و دنياى ايشان را به بازى گرفته‏اند، آيا آخوند خراسانى و آن عالم اسلامبولى هم نمى‏دانستند و نمى‏توانستند ذهن او را روشن كنند تا دست كم ايشان را به هوادارى از «كفر و بى‏بندبارى» متّهم نسازد؟!