من هميشه مستقل بودم خيلي مستقل نميدونم چرا ولي من تو ۴ تا بچه اينطوري شدم شايد چون مادرم تو اداره كردن بچه ها با مشكلات اقتصادي و روحي و .. زيادي داشت  مارو يك كم بخودمون وا گذاشت و اين يك كمي بنفع من شد كه هركاري رو امتحان كنم.در سن ۱۸ سالگي هم كه دانشگاه قبول شدم و ازشهرستان زادگاهم به شهرستان ديگري رفتم تو ۴ سال دانشگاه هم همه كاري كردم ،درس خوندم مث هميشه و شاگرد اول شدم ،كتاب خوندنمو ادامه دادم ،يواشكي دور ازچشم خواهرهاي خوابگاه كانالهاي دوبي رو ديدم ،با دوستام مسافرت رفتم ،اعتراض كردم و در راستاي مستقل بودنم سال آخرشو هم كاركردم.حتي تابستان سال آخرو هم بخاطر كارم تنهايي تو خوابگاه موندم و تنهايي محبوب و دل انگيزمو داشتم كه به كارهاي دلخواهم برسم  .همانموقع هم شبهاي روشنمو داشتم تا هرموقع كه ميخواستم بيدار بودم، مي نوشتم و بيشتر ميخوندم.بعد ازدانشگاه هم بلافاصله رفتم سركار و مسلما نه در شهر زادگاهم در يك شهرستان دور ديگه و درخانه مجردي ساكن بودم و عصر چهارشنبه كه همخونه اي هام مي رفتند شهراشون بعد از يك نظافت اساسي خانه تا صبح شنبه من مالك تمام خونه بودم وشب زنده داريهام شروع ميشد.۲ سال بعد از شروع بكارم ازدواج كردم و اين بزرگترين اشتباه زندگيم بود كه با وجود اشتباه بزرگ بعديم كه مرتكب شدم و اون بچه دارشدن بود ديگه نميتونم هيچ جوري جبرانش كنم.چند سالي  زندگي شبانمو فراموش كرده بودم چون با وجود كار و بچه ديگه انرژي براي شب بيداري نمي موند ولي الان يكسالي است كه دوباره زندگيمو شروع كردم و لذت مي برم.بعد از خوابيدن اهالي خونه با خوردن يك ليوان شير يا آّبميوه يا شيريني و يا چي توز موتوري زندگي من آغاز ميشه و معمولا با خوندن يك كتاب يا ديدن يك فيلم ادامه پيدا ميكنه و اكثرا با مرتب كردن هال و آشپزخونه تموم ميشه.اين زندگيمو خيلي دوست دارم.