با توجه به اين مفهوم، آن که در انتظار ظهور حجّت است، خود را مکلّف مي­کند تا همۀ مناسبات فردي و جمعي­اش، انعکاس انتظارش باشد. به بيان ديگر، تنها کساني در زمان «ظهور» سربلندند که در زمان «غيبت» در جهت تأمين رضايت مولايشان تلاش کرده باشند.