حسين عليه‌السلام با دلي آرام و مطمئن و سرشار از شوق به لقاء الله خطبه خواند؛ خدا را به نيكو‌ترين بيان، نيايش و ستايش كرد و بر اينكه آنها را به نبوت، پيامبري، علم قرآن و فقه دين سرافراز فرموده و چشم و گوش و دل (بصيرت و بينش همه جانبه) بخشيده، حمد نمود و اصحاب خود را مدح و توصيف كرده و فرمود: