مراد از علم در اين حديث، علم به خداوند و اسماي حسناي او و علم به ملائکه و کتابهاي الهي و رسولان اوست و نيزآگاهي از «اول» و «آخر» و «ظاهر» و «باطن» بودن خداست، همچنين علم به صاحب حکم بودن خدا و اين که مصير و بازگشت انسانها به سوي اوست. بنابراين هر دانشي جز اين معلومات در حقيقت زائد است و علم شمرده نمي شود. زيرا علم سه قسم است؛ آيه محکمه أو  فريضه عادله أو سنه قائمه ؛ علم خداشناسي؛ تزکيه و تهذيب اخلاق؛ احکام شرع. مراد از زنده کردن امر ائمه اطهار عليهم السلام اين است: اصولي را که از ايشان به ما رسيده است، بشناسيم و بفهميم و فروع و نتايج آن اصول را بدون افزايش و کاهش، دريابيم. پس زنده کردن امر ائمه اطهار عليهم السلام به اين معنا نيست که سخنان ايشان را روايت و الفاظ آن را از جايي به جاي ديگر منتقل کنيم. چنان که حضرت رضا عليه السلام مي فرمايد: کونوا دراه و لاتکونوا رُواه حديث تعرفون فقهه خير من ألف تروونه ؛ بر آن باشيد که احاديث را دقيقا درک کنيد،  نه فقط آنها را روايت کنيد. فهم و درک يک حديث بسيار بهتر از روايت کردن هزار حديث است. تفکر در امر خداي متعالي که حضرت رضا عليه السلام آن را اصل عبادت و مغز آن خواند، در صورتي محقق مي شود که آيات انفسي خداوند و نيز ديگرآيات او شناخته شود تا از اين طريق امر الهي نيز روشن شود. شمار اندکي از اوليا خداي والا را به واسطه خود او مي شناسند، از اين جهت براي شناخت او نيازي به آيات انفسي ندارند و غير او را نيز به واسطه او مي شناسند. شناخت آنان نسبت به خداوند چنين نيست که او را به واسطه چيز ديگري غير از او بشناسند. زيرا  براي غيراو رخششي که خداوند فاقد آن باشد، وجود ندارد، به گونه اي که در پرتو آن درخشش خداوند ظهور يابد.