اگر اين طور بود پيغمبر هم مى‏نشست توى مسجدش و نماز مى‏خواند. چرا از اول عمرش تا آخر زحمت كشيد، جنگ كرد، زد و خورد كرد، شكست خورد، شكست داد تا مسائل را آن قدرى كه مى‏توانست عمل كرد. اميرالمؤمنين هم همين طور، ديگران هم همين طور، صلحا هم همين طورند، اشخاص بيدار اين طورند. اين طور نيست كه بنشينند توى مسجد و كار به اين كارها نداشته باشند . بنشينند توى خانه‏هايشان و كار به كسى نداشته باشند. بى‏طرف  باشند. كارى ما به اين كارها نداريم اگر اين منطق انبيا بود كه فرعون نمى‏رفت سراغ موسى، موسى نمى‏رفت سراغ فرعون، اگر منطق انبياء اين بود كه ابراهيم نمى‏رفت هجمه كند بر آنها، پيغمبر اين كار را نمى‏كرد، منطق انبيا اين نيست، منطق انبيا اين است كه «اشداء» بايد باشند بر كفار و بر كسانى كه بر ضد بشريت هستند، بين خودشان هم رحيم باشند، و آن شدت هم رحمت است بر آنها. (14)