بازم دعوا كرديم. يه دعواي بد. بهش ميگم ولم كن ميگه نميتونم. خوب منم نميتونم. خيلي گيجم. نميدونم چي درسته چي غلط... ميگه من بخاطر تو جلوي خانواده م ايستادم. آخه مگه من دختر هرزه ايم كه خانوادش بخوان مخالفت كنن. تقصير خودشه همه چي... مثه من نيست. هرچيزي كه ميخرم ميگم اون خريده( البته خدايي اون تو هيچي واسم كم نذاشته و خيلي خرجم كرده ها) ولي واسه اينكه توجه مامانم بيشتر بهش جلب شه اينكارارو ميكنم.همش سعي ميكنم بزرگ نشونش بدم. تا همين چندوقت پيش ها رابطه م با مامانش خوب بودا ولي از وقتي صداي داد من رو سر بهروز شنيده باهام چپ افتاده. اون كه خبر نداره من واسه چي اون روز عصبي بودم. اونكه خبر نداره دوست عوضي و نامرد پسرش چه دري وري هايي به من گفته بود. نميدونم بهروز چرا اينا رو به مامانش نميگه... روزي هزار بار ميگم الهي خير نبيني آرش كه همش دردسري. آرش يكي از همون حسوداي بد ذاته.