امام باقر عليه السلام بار ديگر در حديثى زيبا مى فرمايد: «لا تَحِلُّ الصَّدَقَةُ لِغَنِىٍّ وَلا لِذِى مِرَّةٍ سَوِىٍّ، وَلا لِمُحْتَرِفٍ، وَلا لِقَوِىٍّ. قُلْنا: ما مَعْنى هذا؟ قالَ: لا يَحِلُّ لَهُ اَنْ يَاْخُذَها وَهُوَ يَقْدِرُ اَنْ يَکُفَّ  نَفْسَهُ عَنْها؛ صدقه دادن به ثروتمند و همچنين به تندرست، و به صاحب حرفه و به انسان توانا [بر کار[ روا نيست. گفتيم: معناى اين کلام چيست؟ امام فرمود: بر کسى که مى تواند از گرفتن صدقه خود دارى کند، گرفتن آن حلال نيست.»