علت عدم صحت وقف درهم و دينار را بدين گونه بيان کرده‏اند که چون انتفاع از آن موجب از بين رفتن آن مي‏شود، وقف آن صحيح نيست؛ چون خوراکيها و شمع. مثلا منفعت شمع، هنگامي است که افروخته شود تا از نور آن بهره برند و با افروختگي مي‏سوزد و نابود مي‏شود؛ و در وقف صحيح، شرط است که هرگاه از موقوفه سود  برند، اصل آن باقي بماند. گروهي ديگر از فقها گفته‏اند که وقف درهم و دينار صحيح است؛ زيرا مي‏توان نفعي را براي آن در نظر گرفت که مورد بهره‏برداري قرار گيرد و در عين حال باقي بماند. مثل آنکه از درهم و دينار براي آرايش استفاده شود يا کسي آن را در اختيار گيرد تا بدين وسيله گرد ذلت و مسکنت را از دامان خود بشويد. ابن ادريس گفته است: «اگر بگوييم وقف آن جايز است، فتواي پسنديده‏اي است. شهيد دوم، در مسالک، صحت آن را قوي‏تر مي داند. شهيد اول در کتاب دروس، علامه در تذکرةالفقها و محقق ثاني در جامع‏المقاصد، قائل به صحت وقف  درهم و دينار شده‏اند؛ به شرط آنکه داراي منفعتي با بقاي اصل آن باشد».