مرگ پدر حال رسول خداصلى الله عليه وآله بدتر شد، سرش را در دامن على ‏عليه السلام گذاشت و بى هوش گشت. زهراعليها السلام به صورت نازنين پدر نگاه مى‏كرد و اشك مى ‏ريخت و مى ‏فرمود: »آه، به بركت وجود پدرم باران نازل مى شد و دادرس يتيمان و پناه بيوه زنان بود.«  صداى ناله‏ى زهراعليها السلام به گوش پيامبر رسيد، ديده گشود و با صداى ضعيف فرمود: دختر عزيزم! اين آيه را بخوان:»وَ ما مُحَمَّدٌ اِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ، اَفَاِنْ ماتَ اَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلى اَعْقابَكُمْ«.(37)  از مرگ چاره‏اى نيست، چنانكه پيغمبران مردند من نيز خواهم مرد. اما چرا ملت هدف مرا تعقيب نمى ‏كنند و قصد سقوط و عقب نشينى دارند؟!  از شنيدن اين سخن گريه ‏ى زهراعليها السلام شديدتر شد. رسول خداصلى الله عليه وآله از احوال پريشان و چشم گريان دختر عزيزش منقلب شد، خواست او را تسلى دهد اما مگر به آسانى مى ‏توان او را آرام نمود. ناگاه فكرى به خاطرش رسيد، به فاطمه اشاره كرد نزديك بيا. وقتى صورتش را نزديك پدر برد آن  حضرت رازى در گوش او گفت. حاضرين ديدند صورت فاطمه ‏عليها السلام برافروخته شد و در همان ناراحتى تبسّم كرد. از اين تبسّم نابهنگام تعجب نمودند. علت خنده را از خودش پرسيدند، فرمود: »تا پدرم زنده است رازش را فاش نمى ‏كنم!«.  بعد از مرگ پدر آشكار ساخت و گفت:  »پدرم در گوش من فرمود: فاطمه جان! مرگ تو نيز نزديك است؛ تو اولين فردى هستى كه به من ملحق خواهى شد«.  اشاره ‏اى به كربلا  فاطمه‏ عليها السلام مى دانست كه پس از اين وداع، ديگر ديدارى نيست، يك دخترى هم در كربلا وقتى  كه پدرش مى‏ خواست به ميدان برود، و او مى‏ دانست كه ديگر پدر را زنده نخواهد ديد، جلو آمد و گفت:  »يااَبَةِ اسْتَسْلَمْتَ لِلْمَوْتِ؟«؛پدر جان! آيا آماده شهادت شده ‏اى؟«  امام فرمود:» آخر چگونه تسليم مرگ نشود كسى كه يار و ياور ندارد.«  سكينه گفت: »يا اَبَةِ رُدَّنا اِلى حَرَمِ جَدِّنا؟«؛»حالا كه آماده ‏ى مرگ شده ‏اى پس ما را در اين صحرا و در دست دشمن رها مكن، به حرم جدّمان برگردان«.  امام فرمود: »فرزندم! مرا امان نمى‏ دهند، اگر مرغ  قَطا را به حال خود گذارند در لانه ‏اش مى‏ خوابد«.  صداى شيون زنان از اين سخن امام بلند شد؛ سكينه كه بيش از همه ناراحت بود و ساكت نمى ‏شد، امام حسين‏ عليه السلام او را به سينه چسبانيد و اشكهايش را از صورتش پاك كرد و فرمود: »سكينه جان! بدان كه بعد از مرگ من گريه زيادى خواهى داشت، ولى تا جان در بدن دارم با اشك خود قلب مرا آتش مزن«.(38)