در اواخر عمر با بركت علامه طباطبايي(ره) خدمت ايشان رسيدم و عرض كردم ما را موعظه و نصيحتي بفرماييد. اين فيلسوف، مفسر و عارف بزرگ با حالت تأثر و تاسفي كه بر چهره داشت، فرمود: من خودم نياز به موعظه دارم و سكوت كرد. باز هم  تقاضا كردم و دوباره فرمود: عرض كردم كسي بايد مرا نصيحت كند. باز هم اصرار كردم بالاخره فرمود: بنده كه از خودم چيزي ندارم، مطلبي را كه خداوند متعال فرمود عرض مي‌كنم: «فَاذْكُرُوني‏ أَذْكُرْكُم»‏؛ پس به ياد من باشيد، تا به ياد شما باشم (بقره/152) .