بعد از يه روز سگ‌دو زدن و يه ماراتن سه ساعته (يه جلسه دعوا)، نوشتن سخت‌ترين كار دنياست. مخصوصاً اگه بفهمي چيزي كه در مورد اين وقت عزيزي كه داره مياد نوشتي، گويا به دل بقيه نشسته.  فقط يه چيز: يه دعا هست تو قرآن: ربنا لاتزغ قلوبنا بعد اذ هديتنا. فكر كنم تقريباً يعني اين‌كه خدايا بعد از اين‌كه ما رو هدايت كردي، دوباره برمون نگردون سر  جاي اول. من اين دعا رو آخراي ماه رمضون خيلي بهش آويزون مي‌شم. چون در طول ماه به ضرب گشنگي و قرآن و دعا و به‌ويژه احيا يه اتفاقايي تو آدم ميفته. ولي هفته اول شوال تموم نشده، دوباره برمي‌گردي همون خراب‌شده‌اي كه بودي.  دعا مي‌كنم امسال اولاً اتفاقي بيفته. ثانياً اين دعامون هم مستجاب شه.  راستي من اين حال رو بعد از مكه هم داشتم (و دارم). شايد بعداً درباره اونم نوشتم.  بون همگي.