پيرمرد ساده‌لوح يا اميد امام و امت:  يک شب از شبهاي بهار سال ۶۸ که من به‌همراه خانواده داشتيم از يه مهموني برميگشتيم، تو ميدون فاطمي صحنه‌اي رو ديدم که اون موقع اهميتشو نفهميدم: چند تا کارگر نقاش داشتن نقاشي ديواري چهره پيرمردي که تموم ساختمون ده-بيست طبقه وزارت  جهادسازندگي رو پوشونده بود، رنگ سفيد ميکردن. فردا صبح هم مسئولهاي حراست بيمارستان مامانم، عکسهاي ايشون رو (که توهمه اتاقها کنار عکس امام بود) از همه اتاقها جمع کردن.  آيت‌الله حسين‌علي منتظري که تا قبل از اون شب، قائم مقام رهبري (مقامي که جانشين رهبر محسوب ميشد و بعد از ايشون برداشته شد) و ملقب به «اميد امام و امت» بود، در ظاهر به دليل طرفداري از دامادش مهدي هاشمي (که به جرم خيانت به جمهوري اسلامي اعدام شد) امام رو مجبور کرد که «ثمره تمام عمر خود»ش رو از کار برکنار کنه ولي گويا دليل اين کار چيز ديگه‌اي بوده: سخنراني‌هايي که قائم مقام رهبر در انتقاد از سياستهاي جمهوري اسلامي شروع کرده بود. آيت‌الله يک بار بعداز ديدار از زندانيهاي سياسي در زندان اوين گفته بود که من نميخوام امام رو با شاه مقايسه کنم ولي زنداناي جمهوري اسلامي از زندانهاي شاه بدتره. قضاوتي که به‌دليل سالهاي طولاني زنداني که ايشون قبل از انقلاب کشيده بودن، قابل اتکا بود (آقاي منتظري به همراه آقاي طالقاني -خدا بيامرزدش- مشهورترين زندانيهاي سياسي زندان شاه بودن). بار ديگه هم ايشون در دهمين سالگرد پيروزي انقلاب در سخنراني راه‌پيمايي ۲۲بهمن سال ۶۷ از سياست جمهوري اسلامي در جنگ انتقاد کردن و گفتن اگه اشتباهي کرديم بايد جرأت داشته باشيم و از مردم معذرت‌خواهي کنيم.  ايشون در اولين روزهاي سال ۶۸ از کار برکنار شدن و از اون به بعد در حوزه مشغول تدريس شدن.تحصيلات حوزوي ايشون در حدي بود که به مرتبه مرجعيت رسيده بودن و بعد از فوت امام هم خيلي از مقلدين امام (به‌ويژه اهالي استان اصفهان که نجف‌آباد -زادگاه ايشون- در اون قرار داره) از ايشون تقليد ميکنن. تا سالهاي بعد از اون از ايشون خبري نبود تا اينکه -اگر اشتباه نکنم- سال ۷۵  ايشون در يکي از اعياد مذهبي در کلاسش سخنراني کرد و اونجا حسابي به خامنه‌اي پريد و از اداره کشور انتقاد کرد. با اينکه اين سخنراني در جمع محدودي ايراد شده بود و روزنامه ها هم اصولاً اجازه و جرأت مخابره خبرهاي مربوط به ايشون رو نداشتن، خامنه‌اي در خطبه‌هاي نمازجمعه تهران آيت‌الله منتظري رو مستقيماً مورد خطاب قرار داد و از ايشون با عنوان «پيرمرد ساده‌لوحي» که دل امام رو به درد آورد ياد کرد.بعد از اون هم شوراي عالي امنيت ملي دستور داد که ايشون تا اطلاع ثانوي (که هنوز تموم نشده) در خونه خودش محصور باشه. الآن ۶-۷  سال از اون موقع ميگذره و من يادم نمياد حتي به خاطر درمان هم ايشون از خونه‌شون خارج شده باشن.  هفته پيش پزشکهايي که براي عيادت ايشون رفته بودن (و معاون وزير بهداشت هم همراهشون بود)، به دليل نبودن هماهنگي بين اطلاعات و سپاه اجازه ملاقات ايشون رو پيدا نکردن و بعد از يکي دو روز تونستن ايشون رو معاينه کنن. بعد از اين معاينه‌ها گويا روزنامه رسالت شايعه کرد که ايشون هپاتيتC دارن و بلافاصله هم شايعه فوتشون پيچيد. البته پسرشون اين مطلب رو تکذيب کرد ولي گفت پدرش به دليل خارج نشدن از خانه درمدت زمان طولاني، دچار بيماري افسردگي شده و روزها ۱۶ ساعت (و حتي بيشتر) ميخوابه. دکترها گفتن اگه بتونه روزي ۱۰ دقيقه از خونه خارج بشه، در بهبودش تأثير زيادي ميذاره.    * اين عکس چند ماه پيش در جريان ديدار هيئت رئيسه جبهه مشارکت با آيت‌الله که به دليل ممنوع الملاقات بودن ايشون از پشت‌بام خانه همسايه انجام شد، گرفته شده