حضرت صادق جعفر بن محمد عليهما السلام ‏ فرمود: محبوبترين دوستانم كسى است كه عيب مرا برايم هديه كند و فرمود دوستى صحيح نيست مگر داراى اين  مرزها و شرايط باشد هر كس در او اين شرايط وجود داشت يا بعضى از آنها (ميتوانى با او دوست شوى) و گر نه هرگز نميتوان او را دوست بحساب آورد. اولين قسمت اينست كه پنهان و آشكارش براى تو يكى باشد دوم اينكه خوبى ترا خوبى خود بداند و بدى ترا بدى خود، سوم اينكه موجب تغيير حالت و دوستى او نشود اگر تو اختيار دارى از چيزى نمودى و يا مسائل مالى. چهارم باندازه قدرت خويش از تو دريغ نداشته باشد، پنجم كه جامع اين مزايا است آنست كه در گرفتاريها ترا تنها نگذارد.[1]