يكي از اون شبهاي تابستون ، كه شب شط جليلي بود ، من طاق باز و البته لخت ! روي تخت خوابيدم ، خواب كه نه دراز كشيدم ، وكمي اونطرف تر هم خواهر بزرگم دراز كشيده يا هرچي ؛ كه ناگهان من اراده مي كنم به شاشيدن و مصداق كن فيكن مي شاشم ، اما نه اينجوري كه فكرش رو بكنيد ؛ كماني مي زنم در آسمون شايد به ارتفاع چي بگم نيم متر ، يك متر ، ده متر ، نمي دونم خلاصه زياد و فكر مي كنيد كه اون سر اين كمان زيبا كجا فرود مياد ؟! صورت و دهن و ... خواهر بزرگ بيچارم كه اول غافلگير مي شه به هواي بارون بي موقع و بعد هم فحش و گريه وپريدن و مامان مامان گفتنش