چي يا چي؟ مسئله چيه؟  از حدود يک هفته پيش به اين ور که مصاحبه‌هاي ژيلا بني يعقوب با مخملباف رو تو مرحوم همشهري۲ خوندم، ذهنم دوباره درگير اين مسئله شده که واقعاً چي اولويت داره؟ براي اونايي که در جريان اين مصاحبه نيستن بگم که مخملباف زن و بچه‌ها و مادر و خواهرش رو برداشته، رفته کابل، دارن اونجا زندگي ميکنن. اگر فرضهاي بدبينانه‌اي رو که انگيزه مخملباف رو بالارفتن  از نردبان مظلوميت مردم افغان ميدونن (و کم هم طرفدار ندارن) کنار بذاريم، اونوقت مسئله براي من خيلي جذاب ميشه: چرا يکي مثل مخملباف -که من باهاش احساس نزديکي فکري ميکردم- يه جورايي بي خيال فيلم ساختن و خيلي چيزاي ديگه اي که تو ايران ميتونست انجام بده، ميشه و پاميشه ميره کابل وسط نکبت و بدبختي، چه اقتصادي،چه فرهنگي و چه هر جور ديگه‌اش. منظورم اصلاً گذشتن از امکانات يا راحتي يا چه ميدونم اعتباري که تو ايران داشته، نيست. ميخوام بگم اصلاً چي باعث ميشه با وجود اين همه جذابيتي که تو ايران هست، بذاره بره؟ منظورم از  جذابيت اينه که تو توي ايران يه حکومتي داره که وضعش خرابه ولي به کلي ازش قطع اميد نشده و يه تلاشهايي براي اصلاح درجريانه، از اون طرف کلي جوون هستن که تو ميتوني براشون فيلم بسازي، باهاشون حرف بزني، چه ميدونم تربيتشون کني و هزار تا جذابيت اين مدلي ديگه. اونوقت تو همه اينا رو ول کني بري يه جايي که اولاً مملکت خودت نيست، ثانياً اونقدر عقب‌مونده‌اس که به ايران گفته زکي. ابتدايي ترين لوازم حضور توي دنياي فکري و فرهنگي رو نداره (نه سينما، نه روزنامه، نه کتاب، نه کامپيوتر و اينترنت) و هيچ سرمايه‌اي هم نداره که  چشم‌انداز روشني براي آينده به آدم نشون بده.  قصه طولاني شد، بعداً ادامه ميدم.