3 ـ نکته سوم در این مقدمه اشاره به سلطان محمد خدابنده است. بر اساس آنچه از وی و در باره وی در اختیار داریم، باید بگوییم که الجایتو از پادشاهانی است که علاقه وافری به دانستن داشته و از قدرت پرسش کردن و خرد ورز بودن برخوردار بوده است. آثار رشید الدین فضل الله، به ویژه کتاب اسئله و اجوبه، این گرایش را در سلطان نشان  می‌دهد. رساله او با عنوان فواید الجایتو در علت شیعه شدن که خوشبختانه برجای مانده است، نشان دیگری است که از علاقه مندی او به استدلال ورزی (تاریخ تشیع در ایران: 710 ـ 717). اکنون این پرسش نیز حاکی از گرایش او به دانستن و آن هم مسأله ای بس مهم یعنی مسأله نسخ است. از مقدمه استقصاء النظر نیز چنین بر می اید که آن متن نیز پاسخی به پرسش الجایتو در باره مسأله قضا و قدر است.