چون صبح شد، براى بزرگداشت جابر، نزدش رفتم. با شگفتى تمام دیدم از خانه اش بیرون آمده، به سوى من مى آید؛ اما مانند کودکان، تعدادى مهره استخوانى و قاب که با آن بازى مى کنند، به گردن انداخته و بر یک چوب نى سوار شده است و دیوانه وار مى گوید: «اَجِدُ مَنصُورَ بنَ جُمهوُرٍ اَمیراً غَیرَ مَامُورٍ؛ منصور بن جمهور را فرماندهى مى بینم که فرمانبر نیست.»