تا آن‏جا كه اين طالبِ علم ديده و دريافته است، يكى از خُرده‏گيرى‏هاى شيعه بر خُلفاى ثلاث اين بوده است كه - حتّى با صرف نظر از نَصّ و وصايت - چگونه با آن كه خود به دانايى و كارآمدى و فضل و فضيلت بى‏قياس امام على - عليه‏السّلام - وقوف و اعتراف داشتند، در برخى از بِزَنْگاه‏ها و درست آن‏جا كه نبايد، او را همپايه برخى از ديگر صحابيان مى‏شمرده‏اند22، نه اين كه - العِياذُ باللَّه - او را مردى چنان بدانند كه در گفتاوردهاى در  محضر بهجت مذكور افتاده است.