مراد از «حب»‌،‌ همان حب و دوستى كامل على عليه السلام است كه باعث انجام بقيه اعمال نيك است و اين حقيقتاً‌ همان ايمان كامل است و محبتى كه اينگونه نباشد دورغين و مجازى است. پس زمانى كه حب على  ايمان و بغض او كفر باشد با اين ايمان كامل سيئه ضرر ندارد؛ بلكه به خاطر آن حضرت بخشيده مى‌شود و با نبود حب على، حسنه‌اى به درد نمى خورد؛ ‌زيرا با نبود ايمان كامل حسنه‌ى نيست. كلام زمخشرى در توجيه روايت قدسى «لأدخل الجنة من أطاع عليا وإن عصاني»، در بحث واژه «عصي» گذشت كه اين سخن را روشن مى‌كند.