من بهروز رو مثل كف دستم بلدم. دهن باز ميكنه ميفهمم چي ميخواد بگه، چشم ميبنده ميدونم داره چي رو تجسم ميكنه... چون بهروز بچه بود كه باهاش دوست شدم و خودم بزرگش كردم. من كردمش آقا بهروز. الانم نميخوام آقام سرورم بشه مال كس ديگه. نميخوام چند روز ديگه دست يكي ديگه رو تو دستاش بگيره. آخه هيچكس نميدونه من و بهروز كجا بوديم و الان به كجا رسيديم؟ كسي نميدونه چه خون دل هايي خورديم...