نيز نمي‌توانست ميان خود و خدا، به حسين نفرين كند، او خوب مي‌دانست كه بهشت و رضاي خدا با  كاري كه او مي‌خواهد انجام دهد حاصل نمي‌شود. اگر كسي در لشكرگاه عمر سعد داراي ضمير بيداري بود و دعا مي‌كرد، دعايش غير از اين نبود كه: «خدايا! فردا مرا از درگير شدن با حسين عليه‌السلام و اصحابش نگهدار! مرا به شقاوت شركت در خون حسين يا كشته شدن به دست حسين، مبتلا نساز! و همين عدة معدود بودند كه دعايشان مستجاب شد و به حسين و انصار حسين ملحق شدند.