تونۇش-بىلىشلەرنىڭ ئۇچراپ قېلىشىدىن خىجىل بولغان لى سىنىڭ قارنى ئېچىپ كوركىراپ، ئۈچەيلىرى تارتىشىپ كەتكەن بولسىمۇ چاڭياڭ كوچىسىدىكى چىننىڭ قەدىمىي كېچىلىك بازىرىغا بارماستىن پانۇس-چىراغلىرى شالاڭ تار كوچىغا كىرىپ ئۇدۇللا مۇھاجىرلار بازىرىغا يول ئالدى. بۇ مۇھاجىرلار بازىرى ئاستانە شيەنياڭدىكى پۈتكۈل ئىقلىمغا مەشھۇر كاتتا بازار بولسىمۇ لى سى ئەزەلدىن بۇ يەرگە كېلىپ باقمىغان، پەقەت بۇ يەرنىڭ كېچىلىك بازىرىنىڭ قالتىس  قىزىيدىغانلىقىنى ئاڭلىغاچقا، چىن بەگلىكىنىڭ تونۇش ئەمەلدارلىرى بىلەن ئۇچرىشىپ قالماسمەن، دەپ ئويلاپ بۇ يەردە تازا قانغىچە ئىچىپ، ئەلەمدىن بۇرۇختۇرما بولۇپ كەتكەن كۆڭلىنى بوشىتىۋالماقچى بولغان ئىدى. كۈتمىگەندە، ئىككى كوچىنى ئايلىنىپ يۈرۈپ ئاران دېگەندە مۇھاجىرلار بازىرىغا كەلگەندە، كەڭرى-ئازادە كوچىنىڭ ئۇ يەر-بۇيەرلىرىدە بىرنەچچە چىراقلا خىرە-شىرە يېنىپ تۇرغانلىقىنى، چۆلدەرەپ توپا-چاڭ بېسىپ، ئەخلەت، ئات-كالا تېزەكلىرى دەستىدىن دەسسىگىدەك يەرمۇ تاپقىلى بولمايدىغانلىقىنى كۆردى. بىرنەچچىلا دۇكان-ئاشپۇزۇلنىڭ  پانۇسلىرى يېنىق ئىدى، دۇكان-ئاشپۇزۇللار ئالدىدا ئات-كالىلار باغلاپ قويۇلغان، كىشىلەر خۇددى ئۇرۇش مەزگىللىرىدىكىدەك ئالدىراش-تېنەش كىرىپ-چىقىپ يۈرۈشەتتى. باشقا بىرەر بەگلىك شەھەرلىرى بولغان بولسا لى سىغا غەيرىي-يوچۇن تۇيۇلمىغان بولاتتى، ئەمما كوچا-يوللارغا كۈل-ئەخلەت تۆكۈۋەتسىمۇ ئېغىر جازاغا تارتىلىدىغان چىن بەگلىكى ئاستانىسى كوچىلىرىنى بۇ دەرىجىدە قالايمىقانچىلىق، پاسكىنىچىلىق بېسىپ    كېتىشى ھەقىقەتەن ئادەمنىڭ ئەقلىگە سىغمايتتى.