باز بوي مهرباني مي رسد باز ماه ميهماني مي رسد  گر بساط تيرگي برچيده شد جلوه ماه مبارك ديده شد  فصل، فصل سبز از بن رستن است دل به اقيانوس قرآن شستن است  بذرهاي عشق حاصل مي دهند آيه اي را اجر كامل مي دهند  خواستاران را به بالا مي برند تا شب احياي دل ها مي برند  اي خوشا بيداري شب هاي قدر آبشار جاري شب هاي قدر  دست ها بوي نيايش مي دهند پر كشيدن را نمايش مي دهند  نور جاري مي شود در هر ضمير از فروغ روشن جوشن كبير  غنچه ها در باغ دل وا مي شود دل پر از گل هاي تقوا مي شود  فصل، فصل بهترين آغازهاست رازها در معرض وسواس هاست  چشمه هاي اشك جاري مي شود آسمان دل بهاري مي شود  دل سوار اشك موج ديده ها مي رود تا عمق درياي خدا  باب دوم را خدا وا مي كند غنچه اي زيبا شكوفه مي كند  معنويت رخت نو دارد به تن تا ببوسد دست پرفيض حسن  اندك  اندك بار سنگين مي شود چهره خورشيد خونين مي شود  ني به صد مضمون حكايت مي كند بشنو از دل چون حكايت مي كند  لحظه پرواز عاشق مي رسد هجرت قرآن ناطق مي رسد  تيغ دشمن فرصتي مطلوب يافت بار ديگر كعبه حق را شكافت  حق به شمشير ضلالت كشته شد خاكمان بر سر عدالت كشته شد  اشك با احساس طغيان مي كند غيرت عباس طغيان مي كند  اختران خورشيد را گم مي كنند كودكانش عيد را گم مي كنند  آخرين حرفي كه نجوا كرد و رفت صحبت از تبليغ تقوا كرد و رفت