اصولا من آدم كم‌حرفي هستم. اين مساله سابقه موروثي و اجدادي داره، بابام هم كم حرفه و مامانم هميشه مي‌گه اين مرد دل منو خون كرد با اين كم‌حرفي عين حاجي غ. حتما حدس زدين حاجي غ كيه. پدر بابامون كه قبل از عيد مرحوم شد. اون  وقتايي كه مثل ساير دخترا هنوز طرفدار بابا بوديم، منظورم دوران تجرده چون كه بعد از ازدواج وقتي آدم مردها رو مي‌شناسه و مي‌فهمه كه زندگي باهاشون چقدر سخته (به آقايون برنخوره لطفا)، تازه مي‌فهمه مامانه چي كشيده. آره اون وقتا از بابامون طرفداري مي‌كرديم ولي اينروزها زياد نه. فرويد در مورد اين حالت چيزي نگفته؟ از بحث دور شدم. داشتم مي‌گفتم، بخشي از اين كم حرفي هم جبر روزگاره. براي اينكه به گفته شاهدان عيني كه يكيش مامانمه، دوره كودكي و نوجواني خيلي خوش صحبت بودم و حاضر جواب و به گفته خواهر بزرگه خيلي هم دروغ مي  گفتم! كه فكر مي‌كنم طبق معمول ايشون با اون عينك بدبيني هميشگي، داستان سرايي و سطح بالاي تخيلات ما را دروغ مي‌نامند. فكر مي‌كنم عامل مهم اين كم حرفي مدرسه هام بودن. مدرسه ها و معلمهايي كه اجازه حرف زدن به شاگردها رو نمي دادند، ناظم ظالم سال اول دبيرستانم رو مثال مي زنم كه با رفتارهاي خشنش همه مون رو خفه مي‌كرد، نميذاشت بخندیم نمیذاشت يك كلام حرف بزنيم. رفتارش باعث شد كه من در تصميم خودم راسخ‌تر بشم و رشته تحصيليمو عوض كنم تا بتونم از اون دبيرستان فراركنم چون راه ديگه اي وجود نداشت.چندسال پيش فهميدم رواني  شده و از آموزش و پرورش سالهاست كه بازخريد كرده. اينو شنيديد كه"هرگونه بيماري در جسم نشانه نوعي ناپاكي در ذهن است". بخش عمده اي از اين كم حرفي هم خود خواسته بوده، وقتي كه صحبتها اكثرا از غيبت و تهمت و توهم و پز و چشم و هم چشمي و خريد و لباس و كيف و كفش و جوكهاي مبتذل و مزخرفاتي نظير اينا فراتر نميره، خب معلومه آدم ترجيح ميده تو همچين جاهايي اصلا حرف نزنه. وقتي ميشه با مطالعه وقت رو گذروند چرا آدم زورکی بشينه تو يه جمع و به وراجي و مهمل بافي ديگران گوش كنه. حرف مطالعه پيش اومد بگم كه من كشف! كردم كه خوندن كتاب  هم باعث كم حرفيه. وقتي كتاب مي خوني، شخصيتها ،لوكيشنها و كلا زندگي آدمهاي توي كتاب ميره تو ذهنت، تو همش با اونا درگيري، باهاشون گفتگوي ذهني داري و اين باعث ميشه كه كمتر حرف بزني. يه دليل ديگه هم هست که مهمتره! بسكه تو اين كتابها از قدرت نگاه مي نويسن و اين كه با چشمات مي توني حرفتو بزني كه آدم گول مي خوره و مدام مي خواد با نگاش حرف بزنه با نگاش بفهمونه .بابا جان نميشه! اين روش براي همه جواب نميده، همه اين نگاهو نمي‌گيرن. بعد ازدوساعت توضيح باز مي‌پرسه بالاخره ليلي زن بود يا مرد، بعد تو با نگات مي خواي حرفتو  بزني. واي اين حرف زدن با نگاه چه فرصتهايي رو كه ازمون نگرفت.