«اَوْحَى اللّهُ اِلى داوُودَ عليه السلام : اِنَّکَ نِعْمَ الْعَبْدُ لَوْلا اَنَّکَ تَاْکُلُ مِنْ بَيْتِ الْمالِ، وَلا تَعْمَلُ بِيَدِکَ شَيْئا، فَبَکى داوُودُ عليه السلام اَرْبَعِينَ صَباحا فَاَوْحَى اللّهُ اِلَى الْحَدِيدِ: اَنْ لِنْ لِعَبْدِى داوُود، فَاَلاَْنَ اللّه عَزَّ وَجَلَّ لَهُ الْحَدِيدَ، فَکانَ يَعْمَلُ فِى  کُلِّ يَوْمٍ دِرْعا فَيَبِيعُها بِاَلْفِ دِرْهَمٍ، فَعَمِلَ ثَلاثْمِأَةَ وَسِتِّينَ دِرْعا، فَباعَها بِثَلاثَمِأَةَ وَسِتِّينَ اَلْفا، وَاسْتَغْنى عَنْ بَيْتِ الْمالِ؛ خداوند به داوود عليه السلام وحى کرد: «تو بنده خوبى هستى، امّا از بيت المال ارتزاق مى کنى و با دستت کسب و کار نمى کنى!» پس داوود عليه السلام چهل صبح گريه کرد تا آنکه خداوند به آهن وحى کرد که براى بنده من داوود، نرم شو! پس خداوند [بدينگونه] آهن را برايش نرم ساخت، و او [از آن پس شروع به کار کرد، بدين گونه که] هر روز، زره اى درست مى کرد و آن را  به هزار درهم مى فروخت. پس سيصد و شصت زره درست کرد و آن را به سيصد و شصت هزار [درهم [فروخت و [بدين گونه با کار کردن] از بيت المال بى نياز شد.»