خليل ريضا اولوتوركون "بابك"پوئماسيندان    گلدى خالق اوزانى دؤيوش چؤلونه  ده يدى بارماقلارى تئللى قوپوزا:  قوپارميش آغزيمدان ديليمى جللاد  تازا ديل سوخورسان بوغازيميزا  گؤتور ثروتيمى٫ آپار زريمى  چال گؤوهرلريمى٫ گولشنلريمى  ديليمى يادلارا وئرمه رم دئدى.....    قيرميزى نفرتلى بير يانار وولكان:  كولومو يادلارا وئرمه ره م دئدى.!....  اؤزونو زيروه دن آتدى شلاله:  سئليمى يادلارا وئرمه ره م دئدى....    سيلير قان لكه لى چاپيق قاشينى  ديكله نير يئريندن يارالى عسكر:  منيم اووجومداكى بو تورپاغا باخ!  قانيمدان رنگ آليب قيرميزيلاشيب  بو ياشلى٫ بو قيرميزى٫ دردلى تورپاغى  كيمسه يه وئرمه ريك٫ بيلدير قوماندان!  .......    آلميش قولونون اوسته اؤلموش عسكرى  آغلايا آغلايا يورودو بابك:  وئرمه رم٫ وئرمه ريك٫ وئرمه ريك دئدى.....  --------------------------  از منظومه "بابك". خليل رضا اولوتورك (ترجمه به فارسى:مهران بهارى):    خنياگر خلق آمد به  رزمگاه  انگشتانش سيمهاى قوپوز را بنواخت  و سرود:  جلاد! كنده اى زبان از دهانم  زبانى نو به گلويم فرو مىكنى.  ثروتم٫ همه زرم را ببر  گوهرهايم٫ گلشنهايم را به تاراج ده  اما  زبانم را به بيگانگان نخواهم داد    غريد آتشفشان با نفرتى سرخ:  خاكسترم را هم به بيگانگان نخواهم داد.....  خروشيد آبشارى ريزان از ستيغ:  سيلم را به بيگانگان نخواهم داد....    سرباز زخمى فتاده بر خاك٫ كوشيد كه از جاى برخيزد  لكه خون از ابروان له شده اش پاك نمود  و گفت:  به خاكى كه در كف دستم است نگاه كن!  رنگ خود از سرخى خونم گرفته است  بگو كه اين خاك كهنسال٫ سرخ و دردمند را  به هيچ كس نخواهيم داد٫ فرمانده بگو!  ........    اشك ريزان بر بازوانش سرباز بيجان  به حركت در آمد بابك:  نخواهم داد٫ نخواهيم داد٫ نخواهيم داد.....    گئرچه يه هو!!!