سوزاندن كتابهاى تركى بعد از سركوب فرقه دمكرات آذربايجان در سال ١٩٤٦ توسط رژيم پهلوى صورت گرفت. اين جنايت٫ سوزاندن تاريخ و هويت يك ملت از اعمال وحشيانه ساسانيان در آذربايجان هم بدتر بود. ...نمايدنگان دولت مركزى به دستور تهران كتابهاى درسى مدارس را جمع كردند و آتش زدند. .....در آن زمان هيچ دولت و سازمانى به اين كشتار و كتابسوزى اعتراضى نكرد حتى سازمانهاى فرهنگى جهان هم ساكت ماندند. مردم آذربايجان كه از همه طرف (چپ و راست) ضربه خورده بودند مىسوختند و جز ساختن چاره اى نداشتند. صمد وورغون از شعراى شاعر مبارز  آذربايجان شمالى در سال ١٣٢٦ در مقابل اين جنايت ضدبشرى سكوت را شكسته و در باره كتابهاى سوزنده شده منظومه اى با عنوان \"يانديريلان كيتابلار\" سرود و آن را در كنگره صلح جهانى پاريس - ١٩٥٢ ضمن نطقى به عنوان پروتست-اعتراضنامه خواند. وى در اين شعر اعتراض خود را چنين بيان مىكند: