الغرض، كار آخوند در مشروطيّت، خواه ما بپسنديم و خواه ما نپسنديم، چيزى فراتر از يك امضاى غافلانه (نيز سنج: 245/2) بود، بلكه همان‏گونه كه در همين كتاب - شايد: سهواً! - تعبير شده است، آخوند خراسانى را بايد «رهبر انقلاب مشروطه در نجف» (245/2) خواند73 كه در اين راه - آن‏سان كه خود  هم به زبان آورده است‏74 - خون جگرها خورده و - آن‏سان كه ناظران و شاگردانش حكايت كرده‏اند75 - آزارهاى ناجوانمردانه تحمّل كرده.