اهميت طبقه‏بندى دانش‏هاى سياسى‏  دانش سياسى از يك طرف در دل دانش‏هاى ديگر قرار مى‏گيرد، و از طرف ديگر  خود به زير شاخه‏هايى تقسيم مى‏شود. از آن‏جا كه مسأله طبقه‏بندى علوم آيينه تمام نماى انديشه دانشوران به شمار مى‏رود، به عنوان سنگ زيربناى مباحث ديگر قابل طرح مى‏باشد.  اهميت طبقه‏بندى علوم و دانش‏هاى سياسى را از سويى ديگر مى‏توان در ارتباط آن با فلسفه علم و روش شناسى جست و جو كرد. فرهنگ فلسفه كمبريج فلسفه علم و رابطه آن با روش شناسى را چنين توضيح مى‏دهد:  فلسفه علم شاخه‏اى از فلسفه است كه بر بررسى نقادانه علوم، روش‏ها و نتايج آنها تمركز دارد. روش شناسى به عنوان شاخه‏اى از فلسفه علم، با معرفت شناسى  مرتبط است. روش شناسى به دنبال كشف روش‏هايى است كه به وسيله آنها علوم در جايگاه حقايق مربوط به جهان قرار مى‏گيرند، و بنابراين روابط ادعا شده براى اين روش‏ها را به بحث مى‏گذارد. مهم‏ترين علايق روش شناسى عبارتند از: مطالب مربوط به نظريه‏هاى مقبول در علم، ماهيت ارتباط بين اثبات و فرضيه، و درجه‏اى كه نسبت به آن ادعاهاى علمى توسط داده‏هاى مشاهدتى ابطال شود.۲  پس روش شناسى شاخه‏اى از فلسفه علم است كه ميزان اعتبار و عدم اعتبار قضاياى يك علم را تعيين مى‏كند. بر اين اساس است كه مى‏توان گفت طبقه‏بندى علوم نيز از  علايق روش شناسى بيگانه نيست، و به نحوى آنها را در آيينه خويش منعكس مى‏نمايد. اگر تاريخ علم از حيث معرفت شناسى و روش شناسى را به دوره‏هاى خاصى همانند علوم قديم (قياسى)، علوم اسلامى، علوم جديد (استقرايى) و علوم معاصر تقسيم كنيم‏۳، فراز و نشيب روش‏هاى عقلى، نقلى و علمى (تجربى) را مى‏توانيم در مبحث طبقه‏بندى علوم مشاهده نماييم. پس به همان ميزان كه معرفت شناسى و روش شناسى اگوست كنت (و مكتب اثبات گرايى) از معرفت شناسى و روش شناسى ارسطو و متفكران اسلامى دوره ميانه متمايز است، طبقه‏بندى آنها از علوم نيز با هم تفاوت  دارد. به همين ميزان طبقه‏بندى علوم نزد خود مسلمانان نيز از معرفت شناسى و روش شناسى خاص آنها تأثير مى‏پذيرد. احمد پاشا در اين زمينه مى‏نويسد:  طبقه‏بندى علوم از موضوعاتى است كه كوشش متفكران در باب فلسفه علم را- با توجه به مراحل قديم و اسلامى و جديد و معاصرش به يك ميزان- نياز دارد. مقصود از طبقه‏بندى علوم، ارزيابى آنها بر حسب موضوع و يافتن نقاط مشترك و غير مشترك به حسب موضوع و روش، و ارتباط آنها با توجه به چارچوب كلى مى‏باشد. پس طبقه‏بندى، عملى روش شناختى است.۴  غرض از مباحث و نقل قول‏هاى فوق آن  بود كه نسبت روش شناسى با فلسفه علم از يك سو، و با مسأله طبقه‏بندى از سوى ديگر آشكار شود. روش شناسى شاخه‏اى از فلسفه علم است، كه مبناى اصلى طبقه‏بندى علوم را تشكيل مى‏دهد.  حال اگر اين خط كلى را بخواهيم در طبقه‏بندى علوم اسلامى و جايگاه سياست در اين بين پى‏گيرى نماييم، بر اساس فرضيه پژوهش مى‏توانيم به دو مسأله اصلى اشاره كنيم:  الف) تأثير مبانى فكرى انديشمندان در طبقه‏بندى دانش‏هاى اسلامى و ديدگاه ايشان درباره سياست (به شكل عام)؛  ب) نسبت عقل و نقل و تأثير آن در طبقه‏بندى دانش‏هاى اسلامى(به شكل  خاص).  تقسيم‏بندى علوم امرى ذوقى و استحسانى نيست، كه به راحتى بتوان از كنار آن گذشت. رضا داورى بر اين اساس، معيار مؤسس بودن فارابى را ديدگاه جامع وى در مبحث طبقه‏بندى علوم مى‏داند.۵ اهميت طبقه‏بندى دانش (و در اين‏جا دانش سياسى) در آن است كه مباحثى محتوايى را به همراه دارد.