مردى در مدينه با دشنام و توهين امام ‏عليه‏السلام را آزار مى‏داد. برخى از ياران امام (ع) پيشنهاد كردند او را از ميان‏ بردارند. اما امام (ع) آنان را از اين كار منع كرد. و از محل كار او درمزرعه‏ اى بيرون مدينه بود، پرسيد آنگاه به چهارپايى سوار شد و خود را به مزرعه‏ او رساند. مرد با ديدن امام فرياد می‏زد زراعت مرا پايمال نكن! اما حضرت‏  اعتنايى نكرد و همچنان جلوتر مى‏ آمد. وقتى روبروى مرد كشاورز رسيد، پياده شد وبا گشاده‏ رويى پرسيد: براى اين مزرعه چقدر خرج كرده‏ اى؟ گفت: صد دينار. فرمود: اميدوارى چقدر سود نصيب تو شود؟ گفت: دويست دينار. حضرت سيصد دينار به او داد و فرمود: زراعت هم از آن خودت; بدان آنچه را كه ‏اميدوارى برداشت كنى، خدا به تو خواهد رسانيد. آن مرد بى درنگ از جا برخاست و سر امام كاظم (ع) را بوسيد و با نهايت پوزش ازامام خواست گناهش را ناديده بگيرد. امام (ع) تبسمى كرد و بازگشت ... روز بعد آن شخص در مسجد نشسته بود كه امام وارد شد. تا  نگاه مرد به امام (ع)افتاد، گفت: خدا بهتر مى ‏داند   ر سالت‏ خود را در كدام خاندان قرار دهد. دوستان باشگفتى پرسيدند كه داستان چيست؟ تا ديروز به امام دشنام مى ‏گفتى. اودوباره امام (ع) را دعا كرد و با دوستانش به ستيزه برخاست. امام (ع) از يارانش پرسيد: كدام بهتر است; نيت‏ شما يا رفتار من؟