شۇڭا، ئوبدان پەملەپ كۆرۈش ئارقىلىق دۈشمەننىڭ ئۇرۇش قىلىش پىلانىنىڭ ئارتۇقچىلىقىنى ۋە نۇقسانىنى بايقاشقا بولىدۇ؛ دۈشمەن قۇشۇنىنى ۋەسۋەسىگە  سېلىش ئارقىلىق دۈشمەننىڭ ھەرىكەت قىلىش قانۇنىيتىنى بىلىشكە بولىدۇ؛ ئەھۋالنى چارلاش ئارقىلىق قەيەرنىڭ پايدىلىق، قەيەرنىڭ پايدىسىز ئىكەنلىكىنى بىلىشكە بولىدۇ؛ كىچىك جەڭ قىلىش ئارقىلىق دۈشمەننىڭ ئەسكىرىي كۈچىنىڭ كۈچلۈك ياكى ئاجىزلىقىنى بىلىشكە بولىدۇ. شۇڭا، يۇرۇش-تۈرۈشۇڭ سېزىلمىگۈدەك دەرىجىدە ئوبدان نىقابلانسۇن؛ يۈرۈش-تۇرۇشۇڭ سېزىلمىسە، ھەرقانچە چوڭقۇر يۇشۇرۇنغان جاسوسمۇ قوشۇنىمىزنىڭ تېگى-تەكتىنى بىلەلمەيدۇ، ھەرقانچە ئەقىللىق دۈشمەنمۇ قوشۇنىمىزغا تاقابىل تۇرغىدەك تۇرىدىغان چارە تاپالمايدۇ. دۈشمەن ئەھۋالىنىڭ  ئۆزگىرىشىگە ئاساسەن تاكتىكىنى جانلىق تەتبىق قىلىپ، قولغا كەلگەن غەلبىنى ئاۋامنىڭ كۆز ئالدىدا نامايەن قىلغان ھالەتتىمۇ، ئۇنىڭدىكى سىرنى ئاۋام بايقىيالمايدۇ. كىشىلەر پەقەت ىزنىڭ دۈشمەننى يېڭىشتىكى ئۇسۇلىمىزنىلا بىلىدۇ، ئەمما دۈشمەننى يېڭىشتە بۇ ئۇسۇلدىن قانداق پايدىلانغانلىقىمىزنى بىلمەيدۇ. دېمەك،ھەر قېتىم غەلبە قازىنىشتا كونا قېلىپتىكى ئۇسۇلنى تەكرارلاپ يۈرمەي، ئۇنى ئوخشاش بولمىغان ئەھۋالغا يارىشا ئۈزلىكسىز ئۆزگەرتىپ بېرىشقا توغرا كېلىدۇ.