امشب قصد دارم درباره يكي  از آدمهايي كه خيلي دوستش دارم ، بنويسم : علي شريعتي يا بطور خلاصه : دكتر .  آشنايي من با اين آدم به 6-7 سال پيش برميگردد . زماني كه من دوم دبيرستان بودم . يادم نيست دقيقاً چه طوري اولين كتابش به دستم رسيد . همين قدر يادمست كه خيلي زود جذبش شدم . يادم است كه در جشنواره فيلم همان سال يك روز براي فيلم " خواهران غريب " پوراحمد چندين ساعت توي صف ايستاده بودم و كل كتاب " تشيع علوي ، تشيع صفوي " دكتر را همانجا خواندم . طي سالهاي آخر دبيرستان بيشتر كتابهاي دكتر و همينطور كتابهايي كه درباره اش نوشته شده بود (  كه مهمترينش " طرحي از يك زندگي " ست كه همسر دكتر نوشته ) را خواندم و واقعاً شيفته اين مرد شده بودم .  اين علاقه باقي بود ولي با آمدنم به دانشگاه پرداختنم به دكتر فروكش كرد و واقعيتش اينست كه يك احساس بي نيازي نسبت به كتابهاي دكتر پيدا كرده بودم و يك كم هم فكر ميكردم كه درست كه او مرد بزرگي بوده و خيلي كارهاي خوب كرده ولي دوره حرفهاش گذشته و ما الآن به حرفهاي جديدتري نياز داريم . البته اين را هم بگويم كه در اين مدت من هنوز همانطور دوستش داشتم .  يك مدت همينجوري گذشت تا چند وقت پيش هوس كردم دوباره  شريعتي بخوانم و كتاب كوير را گرفتم دستم و شروع كردم به خواندن . آقا شديداً من را گرفت و حس كردم كه چه احمق بودم كه اين مدت اين منبع را از خودم دريغ كردم . اين روزها باز هم مثل ايام جواني حواسم به دكتر هست و هر از چند گاهي سري به كتابهاش ميزنم .  راستي توي مدينه هم كتاب ميعاد با ابراهيم را كه مجموعه سخنراني هاي دكتر در سفرهاي حجش است را خواندم كه خيلي حال داد .  خلاصه اگر تا بحال با اين موجود برخوردي نداشتيد ، پيشنهاد ميكنم امتحانش كنيد . چون اگر احياناً خوشتان بيايد ، تأسف ميخوريد كه چرا زودتر به  سراغش نرفته ايد .  شايد بعداً باز هم راجع بهش بنويسم . روحش شاد .