کتاب مذکور بر اين اصل شکل گرفته که دين را نبايد فقط اعتقادي سنتي و انفعالي به يک يا چند موضوع خاص دانست، بلکه اعتقادي است پويا از تجربه اي کمياب که در مجموع به «ايمان» تعبير مي شود.  اقبال در هفت فصل اين کتاب جنبه هاي مختلف و کارآمد چنين ايماني را مي نماياند وآنها را بر اساس نيازهاي زمانه مورد  تجزيه و تحليل قرار مي دهد. بنابراين او دراين کتاب زمانه را به صدر اسلام سوق نمي دهد بلکه اسلام را به اين زمانه مي آورد و سنت هاي آن را قابل تطبيق با عقل نوين و لاجرم تحول پذير مي بيند.از آنجا که اقبال شرق اسلامي را نيازمند انقلاب عقيدتي مي داند بنابراين تجربه هاي معنوي پيشينيان را پاسخگوي بسياري از نيازهاي نسل امروز نمي بيند و درصدد راه حلي است که به نظر وي در«اجتهاد» يافت مي شود. از همين رو او بيش از هر نوانديش ديني بر اين اصل تاکيد ورزيد وآن را در سخنراني ها و نوشته هايش مطرح نمود.  ابرام او  بربازسازي انديشه ديني بسيار بيشتر از چهره هايي مانند سيدجمال، محمد عبده و محمدرشيد رضا بود. پس از او نيز هر آنچه در اين زمينه از سوي نوانديشان ديني بيان شده در واقع طريقي است که او در آثارش به خصوص اين کتاب مي نماياند. اين کتاب حاوي هفت سخنراني است که اقبال لاهوري در زمينه نوانديشي ديني در دانشگاه هاي شبه قاره ايراد كرده است. اين اثر كه به عقيده منتقدان حوزه فلسفه ودين يکي از بزرگترين آثار فلسفي و اسلام شناسي در صد سال اخير به شمار مي آيد اخيراً به چاپ سوم رسيده است.        روزنامه ايران، شماره 4410 به تاريخ 23/10/88، صفحه 12 (انديشه)