«در شام بانگ برآورده مى‏شود كه عرب حجاز (حضرت و يارانش) عليه سفيانى گرد آمده‏اند. سفيانى مى‏پرسد: آنها كى هستند و چه مى‏گويند؟ پاسخ مى‏دهند: آنها جز شتر و خرما چيزى ندارند و ما تا به دندان مسلح هستيم، ما را به سوى آنها بفرست؛ آنگاه سفيانى با لشگرى بالغ بر صد و هفتاد هزار نفر كه به انواع سلاحها مسلح هستند، خارج مى‏شوند. مهدى(عج) نيز با لشكريان خود به سوى او حركت مى‏كند. چون سفيانى به  درياچه طبريه مى‏رسد، خشم خدا و مخلوقات خدا متوجه او مى‏شود، پرندگان با بالهاى خود لشگر او را مى‏زنند و كوهها سنگهاى خود را به سوى آنها فرو مى‏ريزند و فرشتگان با صداى خود بر آنها نهيب مى‏زنند، يك ساعت نمى‏گذرد مگر اين‏كه همه سپاه سفيانى هلاك مى‏شود و از سپاه سفيانى جز خود او حتى يك نفر هم نمى‏ماند. مهدى(عج) او را گرفته، در كنار درياچه طبريه، سر او را مى‏برد». (الزام الناصب/ ص‏201؛ منتخب الأثر/ ص‏183). هم‏چنين در احاديث آمده است كه حتى فرشتگان و جنّيان همراه با حضرت، وارد كارزار و جنگ مى‏شوند و فى‏المثل  جنيانى كه در روز عاشورا از سيدالشهداء(ع) اجازه جنگ خواستند اما آن حضرت موافقت نكرد، در ركاب حضرت حجت(عج) خواهند جنگيد و مردم نيز آنها را خواهند ديد و با آنها گفت‏وگو خواهند كرد. (بنده تعداد زيادى از اين احاديث را در فصل ششم كتاب «اسلام و تجدد» با عنوان «امام زمان(عج) و تمدن جديد» ذكر كرده‏ام)