طبقه‏بندى علوم نزد غزالى‏  غزالى در احياء علوم الدين قصد داشت اضافاتى كه به مرور بر دين افزوده شده را بزدايد. اشرف اصول، سياست است كه به اصلاح و الفت دادن آدميان و مجمع آنها براى يارى دادن بر اسباب معيشت و مضبوط دانستن آنها مى‏پردازد. سياست به مفهوم استصلاحى خود داراى چهار مرتبه است: سياست انبيا، سياست حكام و فقها، سياست علماى آخرت و سياست وعاظ. علوم دينى به دو دسته تقسيم  مى‏شوند: علوم معاملى و علوم مكاشفه. مقصود از دسته اول علومى است كه پس از معرفت به عمل تبديل مى‏شود. كار سياست بررسى اين نوع علم است. علوم با توجه به اين كه انسان از دو بعد ظاهر و باطن تشكيل مى‏شود، به علوم ظواهر (جوارح) و بواطن (دل) تقسيم مى‏شود. علم ظواهر به عبادات و عادات، و علم بواطن به منجيات و مهلكات قابل تقسيم است. تقسيم‏بندى كتاب احياء علوم الدين بر همين اساس انجام شده است.۳۰ غزالى علوم را بر حسب جايگاه يافته‏ها به اصول، فروع، مقدمات و مهمات تقسيم مى‏كند. فقه علمى فرعى و متعلق به مصالح دنياست. از ديدگاه  وى علم كلام صرفاً جهت «حفظ عقيده اهل سنت نسبت به تشويش‏هاى اهل بدعت» مفيد است، و بنابراين فايده خاص ديگرى ندارد.۳۱ موضع غزالى در قبال فلسفه به مراتب شديدتر است. وى برخى فلاسفه را به كفر متهم مى‏كند. به نظر وى، فلاسفه مباحث سياسى خود را كه متعلق به احكام داراى مصلحت در دنياست، از كتب الهى و انبياى سلف اخذ نموده‏اند (و از خود چيزى ندارند).۳۲ از ديدگاه غزالى فلسفه فايده‏اى ندارد، و دستاورد خاصى براى بشر نداشته است. وى فلاسفه را به سه قسم دهريون، طبيعيون و الهيون تقسيم مى‏كند.  همان گونه كه در تقسيم‏بندى  علوم نزد غزالى مشاهده مى‏شود، اثرى از فلسفه اولى و فلسفه مدنى وجود ندارد. در واقع غزالى بى‏مهرى خود به اين دو رشته علمى را در تقسيم‏بندى خود از دانش‏ها نيز نشان داده است. مواضع نظرى غزالى در عملكرد سياسى‏اش نيز مؤثر واقع شد. به عقيده طباطبايى پشت كردن به آرمانخواهى و انديشه عقلى، نتيجه‏اى براى او جز لغزيدن به دام واقع گرايى و سياست قدرت نداشت.۳۳  غزالى را مى‏توان از ديدگاهى ديگر نگريست. وى با كنار گذاشتن تقسيم بندى‏هاى مبتنى بر فلسفه كه از يونان وارد شده بود، با نگاهى درونى و بومى به علوم اسلامى پرداخت.  اين تحول زيربناى حكمت اشراق بود. پس غزالى از اين ديدگاه نقطه عطفى در علوم اسلامى و طبقه‏بندى آن محسوب مى‏شود.