عبدالله در طول زندگى خويش به دنبال كسب علم و دانش  بود. وى علاوه بر اين كه از شاگردان ممتاز و بدون واسطه دانشگاه جعفرى محسوب مى شود; از برادر دانشمند خويش, عبدالكريم ابن ابى يعفور و همچنين از ابوالصامت نيز استفاده كرده است. وى آموخته هاى خود را در يك كتاب عرضه كرده است. تعداد احاديث و رواياتى كه وى در سلسله سند آن ها قرار گرفته است, بالغ برهشتاد و هفت روايت مى شود كه درموضوعات مختلف از جمله: حقوق, اديان, اخلاق, آداب معاشرت و ساير مسأل و احكام مذهبى و اجتماعى مى باشد. ابن ابى يعفور علاوه بر فعاليت هاى فرهنگى و اجتماعى يادشده, در پرورش شاگردانى دانشمند نقش به  سزايى داشت. در اين جا به تعدادى از مشاهير آنان اشاره مى كنيم: هشام بن سالم, حماد بن عثمان, حماد بن عيسى, عبدالله بن سنان, عبدالله بن مسكان, ابوجميله, ابان بن عثمان علإبن رزين, اسحاق بن عمار, جابر مكفوف, عبدالعزيز عبدى و ده ها شخصيت ديگر كه از خرمن پرفيض اين راوى دانشمند و محدث خداجو بهره ها برده اند.(17)