در بين مراسم تشييع تا بهشت رضا بوديم كه يه لحظه به فكر فرو رفتم و خيلي از خودم تعجب كردم كه اولين باريه كه در چنين مراسمي شركت مي‌كنم. (البته حدود سال هفتاد و دو بود كه به تشييع استخوان‌هاي مفقودالجسد محله رفتم و قبل از اون هم شهداي جنگ؛ ولي بعد از اون با اين‌كه شهداي بسياري رو آوردن) بايد بگم كه مصداق أتمّ و أكمل و بارز «شهدا شرمنده‌ايم» شدم.