واین تفاوت از حال حضرت ابراهیم «علیه السلام»نیز روشن است زیرا؛ خداوند متعال ابراهيم را وقتى امام قرار داد كه سالها داراى منصب نبوت بود ومقام نبوت نیز جدای از منصب هدايت به معناى راهنمايى نیست، پس هدايتى كه منصب امام است نمى‏تواند معنایی غير از رساندن به مقصد داشته باشد، و اين معنا يك نوع تصرف تكوينى در نفوس است،  كه با آن تصرف راه را براى بردن دلها به سوى كمال، و انتقال دادن آنها از موقفى به موقفى بالاتر، هموار مى‏سازد.[4]