از «ژاله كاظمى» اثر مكتوب، فيلم و يا اثر هنرى در بخش تصاوير متحرك به جا نمانده است. اما «ابوالحسن تهامى» تأثير او در بخش صداى تصاوير متحرك را با اثر يك كارگردان يا نويسنده زن برابر مى داند. صدايى كه هميشه جوان است. بخصوص اگر در فيلم «چه كسى از ويرجينيا وولف مى ترسد» به جاى اليزابت تيلور باشد يا در فيلم «دو زن» به جاى سوفيا لورن كه خودش علاقه زيادى به آنها داشت. در كنار صدايش، خودش هم دوست داشت هميشه جوان باشد. «تهامى» مى گويد:  «از پيرى و تبعاتش هميشه هراس داشت و دوست نداشت عمرش طولانى شود. در مقابل مى خواست در عرض زندگى، كارهاى به جا ماندنى انجام دهد.» به همين دليل: «با شمشير مرگ بر پيرى غلبه كرد.» هديه اى براى تولد ۶۱ سالگى اش.  ابوالحسن تهامى كه خود دانش آموخته زبان انگليسى از استراليا است و از سال ۱۳۳۶ به عنوان دوبلور در سينماى ايران فعاليت مى كند، درباره كار دوبلور قديمى سينما ـ ژاله كاظمى ـ مى گويد: «كار دوبله او به اين صورت نبود كه پله هاى متعارف را طى كند، يعنى مدتى بنشيند و ببيند كار چگونه است و بعد سراغ كارهاى كوچك  برود.»  صداى «ژاله كاظمى» هميشه با چهره پرآوازه ترين بازيگران روز دنيا همراه بود. «تهامى» درباره شخصيتهايى كه او انتخاب مى كرد، مى گويد: «نقشهايى را مى گفت كه دوست مى داشت. نقشهاى غير برجسته را دوست نداشت و بنابراين بيشتر وقتها نقش اول را دوبله مى كرد.» دليل اين انتخاب را هم توانايى هاى ويژه او بيان مى كند: «به بهترين وجه از عهده كار بر مى آمد. علاوه بر آنكه نقش را مى گفت، حالات و اوصاف و شخصيتهاى جديدى را هم در نقش آفرينى بازيگرانى مثل سوفيا لورن، اليزابت تيلور يا ديگران مى ديد و آن را به شكل خاصى در  فارسى ظاهر و آشكار مى كرد.» تسلطش به زبان انگليسى را دليل درآوردن اين احساس وراى كلام مى داند و به اين فهرست ويژگيهاى ديگرى هم اضافه مى كند: «بسيار باهوش بود. حافظه قوى و درك هنرى بسيار عميقى داشت. بسيار تيزبين بود و در بين سفيد و سياه، صدها لايه خاكسترى مى ديد.»