۳ــ مولاى متقیان على(ع)، در نهج‌البلاغه، هنگام وصف پیامبر اکرم کراراً بر ختم نبوت و رسالت، و پایان یافتن وحى به وجود آن حضرت تأکید کرده است. در خطبۀ اول نهج‌البلاغه با اشاره به سیر پیاپى ارسال پیامبران و انزال کتب آسمانى فرموده است: «الى ان بعث الله محمداً رسول الله صلى الله علیه و آله لانجاز عِدَتِه و تمام نبوّته (تا آنکه  خداوند، رسول خود محمد(ص) را براى محقق ساختن وعدۀ خود و اتمام کار نبوت برانگیخت).»[۱۱] در خطبه ۷۲: «اللهم… اجعل شرایف صلواتک… على محمد عبدک و رسولک الخاتم لما سبق و الفاتح لما انغلق[۱۲] (بار خدایا… بهترین‏ درودهایت… را بر محمد، بنده و رسولت، فرست که خاتم پیامبران پیشین است و گشایندۀ درهاى بسته).» در خطبۀ ۸۷: «ایها الناس خذوها عن خاتم النبیین صلى الله علیه و آله و سلم: انّه یموت… (اى مردم این حدیث را از خاتم پیامبران فراگیرید که مى‏گوید…)».[۱۳] در خطبۀ ۱۳۳: «ارسله على حین فترهٍٍ من الرّسل… فقفّى‏ به الرسل و ختم  به الوحى[۱۴] (خداوند پیامبر اسلام را زمانى فرستاد که پیامبران نبودند… پس او را در پى پیامبران فرستاد و ارسال وحى را با او پایان داد)» و نیز در خطبۀ ۱۷۳: «امین وحیه و خاتم رسله (پیامبر امانتدار وحى الهى و خاتم رسولان او بود).»