7) استاد حسين مدرسى در باره اين اثر مى‏نويسد: تنها نجاشى: 11 از اين كتاب ياد مى‏كند. او كتاب را نديده اما از طريق ابن غضائرى از وجود آن آگاهى يافته بود كه وى هم به نوبه خود از ابن عقده نقل كرده است. گفته‏اند كه اين كتاب را سيف بن عَميرة كه از روات حديث شيعه بوده و در موارد ديگرى نيز روايت او از ابان ديده شده (براى نمونه: كافى: 2/267، 6/204، معجم اوسط طبرانى: 3/371 - 372 [سه روايت‏]) روايت كرده است. عبارتى طولانى به نقل از ابان، ولى از طريق راوى ديگرى در بشارة المصطفى: 141 - 142 در  باره برخى از رخدادهاى مربوط به صفين و نيز خطبه‏اى از امام در آنجا آمده است. نقل ديگرى هم از ابان در توضيح روش ظاهرا متفاوت امام در جنگهاى جمل و صفين در كافى: 3/33 و رجال كشى: 218 هست. با اين همه، كسى ابان را مورخ نخوانده است. يك خبر طولانى در حجم يك رساله كوچك در باره حوادث سقيفه بنى ساعده، محلى در مدينه كه در آن‏جا خلافت ابوبكر صورت داده شد، در دست است كه به نقل از ابان در احتجاج: 1/186 - 203 نقل شده است. اين متن، يك متن مناظراتى فرقه‏اى شيعى است كه به نظر مى‏رسد در جامعه شيعه كوفه در دوره اخير اموى رايج  بوده و بعدها، با تحريرها و طرق مختلف روايت شده است. روايات طولانى ديگرى نيز به نقل از ابان در باره حوادث سقيفه نقل شده كه از جمله اعتراض حضرت زهرا (س) (امالى طوسى: 383 - 384) و خطبه‏اى از امام على (ع) معروف به شقشقيه است كه امام ضمن آن اشاراتى نيز به سقيفه دارد (علل: 1/144 - 146، معانى: 361 - 362) . اين نقلها انسان را وسوسه مى‏كند كه بگويد كلمه «صفين» در نجاشى، تصحيف - يا اشتباه قلمى يا ذهنى وى يا منبع او - از كلمه «سقيفه» بوده باشد و ارجاع نجاشى در واقع اشاره به همان متن تبليغى فرقه‏اى بالا در شرح ديدگاه‏هاى  شيعه در باره رويداد سقيفه باشد.