تفنگت را زمين بگذار  که من بيزارم از ديدار اين خونبار ناهنجار  تفنگِ دست تو يعني زبان آتش و آهن  من اما پيش اين اهريمني ابزار بنيان‌کن  ندارم جز زبان دل، دلي لبريز از مهر  تو  اي با دوستي دشمن    زبان آتش و آهن  زبان خشم و خونريزي‌ست  زبان قهر چنگيزي‌ست  بيا، بنشين، بگو، بشنو سخن، شايد  فروغ آدميت راه در قلب تو بگشايد    برادر! گر که مي‌خواني مرا، بنشين برادروار  تفنگت را زمين بگذار  تفنگت را زمين بگذار تا از جسم تو  اين ديو انسان‌کش برون آيد    تو از آيين انساني چه مي‌داني؟  اگر جان را خدا داده‌ست  چرا بايد تو بستاني؟  چرا بايد که با يک لحظه‌ي غفلت، اين برادر را  به خاک و خون بغلتاني؟    گرفتم در همه احوال حق‌گويي و حق‌جويي  و حق با توست  ولي حق را، برادر جان  به زور اين زبان نافهم آتشبار  نبايد جست...    اگر اين بار شد وجدان خواب‌آلوده‌ات بيدار  تفنگت را زمين بگذار...