نصر بن مزاحم در اين اثر، از كتابهاى مختلفى بهره برده است. از برخى از آنها به تفصيل و از برخى ديگر به اجمال نقل كرده است. وى اين موارد با به تفكيك روشن كرده و تنها در موارد  معدودى نقلهاى آنها را با هم در مى‏آميزد، كارى كه در ميان مورخان آن دوره معمول بوده است. براى مثال، در يك مورد نقلهاى «عمرو بن شَمِر، عمر بن سعد اسدى و محمد بن عبيدالله» را كه با توجه به ساير اسناد كتاب سه منبع مستقل از يكديگر هستند، در هم آميخته است (وقعه: 131) اين كارى است كه در موارد ديگر هم انجام داده است.