چند روزه سعي دارم هي با يه بهانه اي اين وبلاگ رو آپ كنم . اما هيچ بهانه اي دستم نمي ياد . اين روزا واقايع پيش امده پشت سر هم چنان رو اعصابم تاثير گذاشته كه از درون داغونم كرده . فكر نكنم تا حالا اين  همه و اين مدت احساس اعصبانيت كرده باشم اما آره اين چند روزه خيلي اعصبانيم . از دست خيلي چيزا . جالبه تا چند روز پيش خوشحال بودم كه بالاخره دارو هاي تپش قلبم رو دكتر قطع مي كنه اما حالا نااميدم حالا داروهايي رو كه روزانه 2 بار مصرف مي كردم شده روزانه 4 بار تا شايد اين قلب نازنينم با اين فشاري كه بهش اين چند روزه آوردم آروم بگيره . از دستم خيلي شاكي اگه زبون داشت الان هرچي از دهنش مي يومد بهم مي گفت .اما از قلب نازنيم واقعا ممنونم كه اين چند روزو داره طاقت مي ياره . درسته نفسم بند مي ياد و از درد هاي شبانه اش  نمي تونم بخوابم اما بازم با اون كوچكيش داره طاقت مي ياره . دارم با خودم فكر مي كنم چي شد كه اينجوري شد . چرا اين سال بهم نساخت . نمي تونم تا كي مي تونم در مقابل اين مشكلات كه پي درپي از هر طرف داره بهم حمله مي كنه طاقت بيارم . نمي خوام بشكنم .اما از شكستن مي ترسم كه اين بار هم اگه بشكنم ديگه نمي تونم قلب نازنينم رو دوباره بسازم . مامان ميترسه اين بيماري تپش قلب ساده ام اين بار بلاي جونم بشه . نمي دونم هي بهش اطمينان ميدم كه چيزي نيست اما قلب نازنينم چيز ديگه اي ميگه . خدا رو شكر مي كنم كه لااقل دوستاني  هستن كه احساس كنم در كنارم هستن . نمي دونم از يه طرف نياز به زمان دارم از يه طرف سر يك موضوع نبايد پا پس بكشم تا آخر برم . نمي دونم تا كجا من و قلبم طاقت مي ياريم اما مجبورم طاقت داشته باشم . من قوي تر از اين حرفام شايد هم بودم . فقط يك حرف با قلب نازنينم دارم طاقت بيار و بتب چون به تپشت احتياج دارم تنها اميدم تويي ………………