انتظار منجي موعود از سويي عاملي براي پايداري و شکيبايي در برابر سختي­ها و مشکلات عصر غيبت، و از سوي ديگر عاملي براي پويايي، تحرک و آماده­باش هميشگي شيعيان است. بر اساس تعاليم ائمۀ معصومين (عليهم السلام) منتظر، بايد هر لحظه آمادۀ ظهور باشد و زندگي خود را چنان سامان دهد که هر زمان ارادۀ خدا به ظهور تعلّق گرفت، بتواند با سربلندي در پيشگاه حجّت خدا  حاضر شود. آن چه دربارة نقش سازندۀ انتظار گفته شد، تنها زماني مفهوم خود را به درستي باز مي­يابد که بدانيم در مذهب شيعه «منجي موعود» تنها به عنوان انسان برتري که در آخر الزمان زمين را از عدالت پُر مي­سازد و انسان­هاي در بند را رهايي مي­بخشد، مطرح نيست؛ بلکه در اين مذهب او به عنوان تداوم­بخش رسالت انبيا(ع)، وارث اولياي الهي(ع) و در يک کلام، «حجّت خدا» بر روي زمين نيز مطرح است.[37]