تفکر گاهي همراه با ظن و وهم است و گاهي به قله يقين مي رسد، ولي در معارف الهي ظن پذيرفته نيست. چون به حقيقت نمي رساند. زيرا گمان همراه با ناداني است و جهل مانع پيدايش يقين است و در عقايد فقط يقين معتبر است. چون هر عقيده اي سرچشمه و مبادي ويژه خود را دارد. اصولي که زمينه تحقق عقيده را فراهم مي  آورند و از تحقق هر چيزي غير از آن عقيده خاص، جلوگيري مي کنند.