كۈن-تۈنلەپ ئادەملەرنىڭ سۈرەن-شاۋقۇنى بېسىقمايدىغان ئوتتۇز كەنت جىلغىسىنىڭ بىردىنلا جىمىپ قېلىشى ساراسىمە پەيدا قىلىپ، ھەممىنىڭ كۆڭلىنى پاراكەندە قىلىۋەتتى. لى سى كۆك ماتا خالتىسىنى ئۆشنىسىگە ئارتىپ، ھاپىلا-شاپىلا كۈن چىقىش قىرغاقتىكى تاغ باغرىدىن ئايرىلدى، پېشانىسىدىن سىرغىغان تەر بىلەن ئارىلىشىپ كەتكەن ياشلىرىدا نەمدەلگەن چاناقلىرىدىن كۆزلىرى  خىرەلەشتى. جىڭخې دەرياسىدىكى سۇ قۇرۇلۇشىنىڭ تېشىلىشكە ئازلا قالغان نوگايسىمان جىلغىدىكى خۇكو ئېغىزى قۇرۇق جىلغىغا ئايلىنىپ قالدى، جىلغىدا ھەر يوغان رەڭگا-رەڭ قورام تاشلار جىن-ئەرۋاھ مۇئەككەللىرىدەك قورقۇنچلۇق چوقچىيىشىپ تاشلاندۇق پېتى قالدى. دەريانىڭ ئىككى قىرغىقىدىكى بەرخۇت دەرەخلىرىنىڭ قاقشال شاخلىرىغا ئېسىپ قويۇلغان ئەبجەق چېدىر، يىرتىق ئىشتان-كۆينەكلەر ھەممىلا يەردە كۆزگە تاشلىنىپ تۇراتتى. تاغدىكى ئورمانلارنى كېسىۋېتىپ تىكىلگەن چېدىرلار يىغىشتۇرۇۋېتىلگەندىن كېيىن بۈككىدە ئورمانلىقتا قالغان پارچە-پارچە بوشلۇقلار  خۇددى تازنىڭ بېشىغىلا ئوخشاپ قالدى، ھەممىلا يەردە ئەسكى-تۈسكى گۈرجەك-مىتىنلەر تاشلىۋېتىلگەن، ئات-كالىلارنىڭ تىزەكلىرى دۆۋىلىنىپ كەتكەن ئىدى. كۆكتە بىر توپ مادا جىلغا ئۈستىدىن ئەگىپ يۈرۈشەتتى. ئوتتۇز كەنت جىلغىسى بەئەينى مەغلۇب بولۇپ پاتپاراقچىلىقتا قالغان لەشكەرلەردىن قالغان ئۇرۇش مەيدانىغا ئوخشاپ قالغان ئىدى.