1. ساعت 1 شبه و تو فردا صبح بايد پا شي بري سر کار. خوابت نمياد ولي خسته اي. ميگي برم يه کم از اول اين فيلمه رو ببينم، بيام بگيرم بخوابم. بقيهاش بصورت کليشه همتون ميدونين: اصلاً نفهميدم چي شد که ديدم تيتراژ آخر فيلم داره پخش ميشه (خوابم نبرده بود،ها!) و نگاه کردم ديدم ساعت ۳ نصفه شبه. اين است جادوي پرده نقرهاي.  ۲. خلاصه اين دري وريها رو گفتم که بگم ديشب فيلم ocean's eleven (دسته يازده نفري اوشن) رو ديدم. کار پارسال استيون سودربرگ (کارگردان ترافيک، ارين برکوويچ، لايمي،  full frantal، سولاريس، همشهري کين*، عشق،دروغ و نوار ويدئو، خارج از ديد). سودربرگ اين فيلم رو ساخته که اثبات کنه فيلم تماشاگرپسند بفروش هم بلده بسازه و بنظر من و گيشه تونسته اين کار رو بکنه. فيلم هيچ پيام يا حتي نوآوري روايي تا تصويري خاصي هم نداره. فقط قصه يه دزدي بزرگ رو خيلي جذاب و باورکردني تعريف کرده.  ۳. طبق معمول يکي از زندان مياد بيرون و بلافاصله ميره سراغ خلاف. يازده تا خلافکار کاردرست رو هم جمع ميکنه با تخصصهاي جورواجور. کلي سوتي هم وسط کار ميدن ولي درنهايت موفق ميشن حدود ۱۵۰ ميليون دلار از سه  تا کازينو بدزدن.  ۴. يه نکته ديگه هم هست که آدمو پاي فيلم ميشونه: هنرپيشه هاي فيلم. فرض کنين برد پيت، جوليا رابرتز، اندي گارسيا، جورج کلوني، مت ديمون و چند تا آدم ديگه که قيافه همشون برات آشناست، دو ساعت جلوي دوربين بالا پايين برن.  ۴. اين فيلم يه ورژن کلاسيک هم داره که فرانک سيناترا و چندتا آدم معروف ديگه توش بازي کردن. من اون رو نديدم ولي گويا به اين خوبي نيست.