آيا اينا همش يه جورايي شبيه يه فرار نيستن ؟ فرار از چيزي كه نميدونم چيه ؟ يعني از دونستنش هم فرار كردم ؟ يه چيزي كه اصله و اينا (فيلم ، كتاب ، روزنامه ، كوه ، سفر و ... ) همه اگه روي اون بنا بشن ، ميشن اون كارهاي متعالي يا در راستاي تعالي ؟  من كه قضيه رو اينجوري ميبينم . فكر ميكنم يه عمر ( از موقعي كه فرق سيب زميني و ديب دميني رو فهميدم ) با توسل به گول زننده ترين چيزا ( براي اين ميگم گول زننده كه اگه تو صبح تا شوم دنبال يللي-تللي باشي ، احتمال  اينكه حواست بياد سر جاش و به خودت بياي بيشتره تا موقعي كه دلت خوشه بواسطه يه سري چيزا مثل كتاب تو خطي ) از يه چيزي فرار كردم . يه چيزي كه حتي فكر كردن بهشم سخته و فكر نكردن بهش چه راحت . بدون هيچ تلاشي بالاخره ميفتي تو يه لوپ و تا آخر عمرت با همون لوپ حال ميكني و ميشي مصداق ترانه فرهاد خدا بيامرز كه يه بار ديگه هم اينجا نوشتم ( آينه ميگه تو هموني كه يه روز، ميخواستي خورشيدو با دست بگيري ولي امروز شهر شب خونه ات شده ، داري بيصدا تو قلبت ميميري )