بنابراين اينك از سركوب مردم و آزادي خواهان آذربايجان و كردستان تقريبا ٥٧ سال مي گذرد، وظيفه تك تك روشنفكران مترقي و آزاده است كه وجدان خويش را قاضي كرده و از خويش بپرسد: چرا در دهه هاي پاياني هزاره دوم ، حكومتي از قعر تاريخ سر برآورد و بر سرنوشت كشور ما حاكم گشت ؟ آيا از جمله اين دلايل اين نيست كه نه تنها حكومتگران ، بلكه بسياري از انديشمندان و  روشنفكران كشور ما، از يك نوع حكومت متمركز قرون وسطايي دفاع مي كردند و هنوز هم مي كنند؟ (٢) و به همين دليل نيز كافي بود كه به هر جنبشي انگ ((تجزيه طلبي)) زده شود، تا جواز سركوب آن اخذ گردد؟ علاوه بر اين بايد از ((پارس پژواك)) و سايرين پرسيد آيا حاكميت متمركز قرون وسطايي حداقل براي مردم فارس زبان كشور من سعادت و بهزيستي آورد و يا اين كه سبب رشد و شكوفايي اقتصادي ، سياسي و اجتماعي آن ديار گشت ؟ مگر غير از اين است كه تمام ايران با درجات مختلف دچار عقب ماندگي همه جانبه گشته و هنوز هم هستند؟ آيا غير از اين است كه  استبداد بلاي جان همه است و فارس و ترك و كرد و عرب و بلوچ و تركمن و... نمي شناسد؟ مگر شكنجه گران ساواك شاه و ساواماي جمهوري اسلامي فرقي ميان ترك و كرد و بلوچ، تركمن ، عرب و فارس و غيره مي گذاشت و يا مي گذارد؟ آيا نبايد از اين همه واقعيات و نيز از آن همه تجربه درس گرفت ؟ اگر اين همه براي درس آموزي ((پارس پژواك))ها، كافي نيست حداقل توجهي به سياست تحقيرملي مليت هاي تحت ستم در جمهوري اسلامي و بويژه سياست حاكم بر ((سيماي لاريجاني)) در اين زمينه داشته باشند تا دشمني اين عنصر ارتجاعي و عامل بيگانه را در مورد مردم  آذربايجان پيشه كنند.