شنبه طرفاي عصر بيدار شدم. هوا ابري بود. تا چشمم به آسمون افتاد دلم گرفت. سريع لباس پوشيدم و از خونه رفتم بريون. رو به روي خونه يه پارك بود. ولي حوصله پارك رو هم نداشتم. بي هدف چشم به آسفالت دوختم و فقط پاهام رو تكون ميدادم تا آسفالت تكون بخوره. هركس از كنارم رد ميشد و يه متلك ميگفت و ميرفت ولي من گرفته تر از اون بودم كه حتي بخوام سرم رو بالا كنم. چقدر دلم ميخواست بارون بياد. عاشق بارون بودم چون شرم و غرور بلد نبود.ياد اين افتادم كه هروقت بارون ميومد و خواب بودم بهروز زنگ ميزد و بيدارم ميكرد. تازه داشتم دلتنگي رو با تمام وجود حس ميكردم... راهي رو كه اومده بودم داشتم برميگشتم كه از پشت سرم صداي آواز خوندن يكي رو شنيدم. سرم رو برگردوندم تا ببينم كيه. داشت آهنگ خالي ابي رو ميخوند. يه پسر حدود 25 26 ساله با تيپ اسپرت و سر كچل. از قيافه ش همه خلافي ميباريد. داشتم از ترس ميمردم ولي ظاهرم رو حفظ كردم و رفتم اون لاين تا ازش دور ياشم. تا پارك هي از اين لاين خيابون ميرفتم اونور هي ميومدم اينور و اونم دنبالم ميومد. سريع رفتم تو پارك و رو ب رو حوض آب نشستم و به بچه ها نگاه كردم. اونم بيخيال شد و رفت. تو هواي طوفاني بچه ها ميپريدن و تو آب و از سرما ميلرزيدن. دندوناشون بهم مي خورد و لذت ميبردند. بدجور حسوديم شده بود. كاش بازم ميتونستم بچه بشم. ديگه خسته شده بودم. از وقتي بهروز اومده بود تو زندگيم از اين سن متنفر بودم. دلم ميخواست يا بشم 4 5 ساله يا اينقدر بزرگ كه واسه ازدواج با عشقم هيچ بهانه اي نباشه... عشقم؟ حتي نميدونستم الان داره چيكار ميكنه. يهو كف دستم تير كشيد و دستم رو باز كردم يهو يه قطره بارون چكيد كف دستم. قبلا شنيده بودم هركي اولين قطره بارون بچكه كفه دستش تا چهل روز آسمون بهش نگاه ميكنه. سرم رو بالا كردم تا از آسمون تشكر كنم كه خواهرم از تو پنجره علامت داد برم بالا.