آن كس كه سرى پرشور دارد و طبع و مزاجش با آرامش سرسازش ندارد و خاموشى را نپسندد براى توجيه رويكرد و رفتارهايش به شيوه پيامبر(ص) در صدر اسلام و جنبش و قيام هاى شيعيان و به ويژه جنبش و نهضت حسينى استناد كند و آن ديگرى كه مزاجى عافيت طلب و گوشه گير موضوع تقيه و راه و روش امام صادق(ع) يا ديگر پيشوايان كه چنين روشى را برگزيده اند استناد نمايد و به اين صورت رويكردها و رفتارها و كنش ها و واكنش هاى متفاوت اين  پيشوايان تنها ابزارى براى توجيه رويكردها خواهد شد و كسى به سخن كسى گوش فرا نخواهد داد و جامعه و مكتب دچار هرج و مرج و اضطراب مى گردد.