نقل است دو نفر با هم رفيق بودند يكى مبتلا شد به مرض عشق، رفيق مبتلا به ديگرى گفت : برادر تا حال با من رفيق بودى حالا قلب من مبتلا به اين علت  گرديده، اگر خواسته باشى كه عقد اخوت را تحمل نكنى من حرفى ندارم، در جواب گفت: من بجهت اينكه تو مبتلا به خطيئه (21) شده‏اى شما را از دست نخواهم داد بعد بنا گذاشت كه نخورد و نياشامد و استراحت نكند تا خداوند عالم رفيق او را از اين بليه خلاص گرداند چند اربعين (22) به اين نحو مشغول شد تا او را خلاص كرد.