آخوند معتقد بود كه اولاً، حكومت مشروعه در مورد غيرمعصوم منتفى و ممتنع است و تنها از سوى معصوم عليه‏السلام، امكان برپايى دارد، و «چگونه مُسلمِ جرأت تفوّه به مشروعيّتِ سلطنتِ جابره مى‏كند، و حال آن كه از ضروريّات  مذهب جعفرى (ع) غاصبيتِ سلطنتِ شيعه است» (نگر: سياست‏نامه خراسانى، ص چهارده)؛ ثانياً، «به صريح حكم عقل و به فصيح منصوصاتِ شرع، غيرمشروعه عادله مقدّم است بر غيرمشروعه جابره، و به تجربه و تدقيقات صحيحه و غوررسى‏هاى شافيه مبرهن شده كه نُه عُشر تعديات دوره استبداد در دوره مشروطيّت كمتر مى‏شود» (همان، ص چهارده)، ثالثاً، «اگر فرض خلاف واقع بكنيم كه با وضع استبداد [و] اساس ظلم به عادت ديرينه نيز استقلال ايران از تأييد الهى و بركت حجت عصر (عجل‏اللَّه فرجه) باقى خواهد بود، مع ذلك سلطنت مشروطه و عدالت و مساوات در  كليّه امور حسبيّه به شرع أَقرب از استبداد است.» (همان، ص دَه).