آلزايمر بيماري‌ هولناكي‌ است‌ كه‌ آرام‌آرام‌همسر اولم‌ را مي‌كشد، همچنان‌ كه‌ خانواده‌اش‌ راكشت‌. از آنچه‌ بر سر روحيه‌ و حافظه‌ كاترين‌آورده‌، قلبم‌ به‌ درد مي‌آيد، اما ذهنم‌ در عين‌حال‌ خالي‌ است‌. از برخي‌ لحاظ حالا او را بيش‌ اززماني‌ كه‌ با هم‌ بوديم‌ دوست‌ دارم‌; از لحاظ ديگرمي‌كوشم‌ او را همان‌ آدم‌ سابق‌ بدانم‌. عشقم‌ به‌  اوامروز واقعي‌ است‌. نه‌ عشق‌ هاليوودي‌ كه‌ چون‌مردي‌ جوان‌ سالها پيش‌ از جا خوش‌كردن‌آلزايمر در جسم‌ او حس‌ مي‌كردم‌. به‌ گذشته‌ كه‌برمي‌گردم‌، نمي‌دانم‌ آيا هرگز او را از جان‌ و دل‌در آغوش‌ كشيده‌ام‌ يا نه‌. به‌ هيچ‌ يك‌ از دو تن‌مان‌مجال‌ نداده‌ام‌. آنچه‌ بين‌ ما مانده‌ فرزندان‌ ماست‌و آن‌ بسته‌ زنج‌ آور كه‌ براي‌ محكوم‌ كردن‌ من‌فرستاده‌ است‌. امروز تنها نشان‌ از گذشته‌ نام‌اوست‌، اما زود فهميدم‌ كه‌ (كاترين‌ دوميل‌) كمتراز آنچه‌ بود كه‌ مي‌نمود. چهره‌اي‌ پنهاني‌ پشت‌ظاهرش‌ نهفته‌ بود: چهره‌اي‌ ترس‌  خورده‌، ناايمن‌و بزدل‌.