از جمله تحولات مهمى كه در دوران حضرت(عج) رخ  مى‏دهد، اين است كه عقول مردم رشد كرده و يقين، متاعى است كه به وفور در بين مردم توزيع خواهد شد. جامعه اهل يقين، به‏طور طبيعى و خودجوش از بسيارى از گناهان و مفاسد عارى خواهد شد. اگرچه حضرت، با قدرت، حق مظلومان را از ظالمان خواهد گرفت اما در كنار آن، ديگر كسى در فكر ظلم به ديگران نخواهد افتاد. جامعه اهل يقين به دنبال رانت‏خوارى و حرام‏خوارى و حتى بخل و تكاثر نخواهد بود. در جامعه مهدوى(عج) كسانى مى‏خواهند اموالشان را انفاق كنند اما نه فقيرى يافت مى‏شود و نه كسى كه حاضر باشد بخششى را قبول كند. طلا و نقره در محلى  عمومى تلنبار مى‏شود و كسى نيست كه به سراغ آنها برود. باطن زودگذر و فانى دنيا، به همه رخ مى‏نمايد و مردم لذتها و نعمتهاى موجود در آخرت را بر لذتهاى دنيوى ترجيح مى‏دهند. نه‏تنها انسانها اهل ظلم و تجاوز و تعدى نخواهند بود بلكه حيوانات موذى نيز طبيعتى عارى از آزار و اذيت پيدا مى‏كنند. گرگ و ميش در كنار هم مى‏چرند و كودكى، افعى را از سوراخش بيرون مى‏كشد و با او بازى مى‏كند، بدون آن‏كه گزندى متوجه او باشد.