«من اصحاب محمد [صلي الله عليه وآله وسلم] را ديده‏ام، اما هيچ‌كدام از شما را مانند آنان نمى‏بينم، آنها (در تنگناى مشكلات صدر اسلام) موهائى پراكنده و چهره‏هائى غبار آلوده داشتند: شب تا به صبح در حال سجده و قيام به عبادت بودند، گاه پيشانى و گاه گونه‏ها را در پيشگاه خدا به خاك مى‌گذاردند، از وحشت رستاخيز هم‌چون شعله‏هاى آتش، لرزان بودند. پيشانى آنها از سجده‏هاى طولانى پينه بسته بود، و هنگامى كه نام خدا برده مى‏شد آن چنان چشمشان اشكبار مى‏شد كه گريبان  آنها تر مى‏گرديد، و هم‌چون بيد كه از شدت تند باد به خود مى‏لرزد، مى‏لرزيدند (اين‌ها همه) از ترس مسئوليت و اميد به پاداش الهى بود.»