به جاى مشکل گشايى و راززدايى، فقط جنبه غيبى و قدسى را از وحى و قرآن مى زدايد. پويايى علمى، اجتماعى و فرهنگ آفرينى و تمدن سازى قرآن، ناشى از لاهوتى و قدسى دانستن آن بوده است.  پديده فرهنگى يا تاريخمند شمردن قرآن، آن را از مقام کتاب آسمانى به مقام يک کتاب زمينى تنزل مى دهد، بى آنکه مشکلى را حل کند. اين گونه برداشتها و تأويلها از وحى، لاجرم موقت و سليقه اى است و مثل هر تفسيرى متحمل صدق و کذب است.