روشهاى بشرى خطاپذيرند.  براى تحليل وحى نه از تحليل عقلى ـ منطقى و نه از روش تاريخى ـ پديدارشناسى و نه از مجموعه اى مرکب از فلسفه علم، و فلسفه دين، روان شناسى و هرمونتيک و ... مى توان استفاده کرد. علم يا علم طبيعى که اساسش بر عقل و منطق و رياضيات و تجربه است جز در برخى قضايا(تحليلى / همانگويانه) و استدلالهايى که فقط اجمال را به تفصيل و ابهام را به آشکارگى بدل مى کند، ناگزير است با خللها و رخنه هاى سرشتى در روشش کنار بيايد. براى مثال، علم روان شناسى را در نظر بگيريد که، دهها نيت و انگيزه و عمل نيک ما را صحه نمى گزارد; فى الثمل  فداکارى، ايثار، شهادت طلبى يا رحمت و شفقت بسيار و ... را تحت چون و چرا و تحليلهاى علمى خود درمى آورد.