در اين حال ريان بن الصلت و صفوان بن يحيى و محمد بن حكيم و عبد الرحمن بن حجاج و يونس بن عبد الرحمن و افراد بسيارى از بزرگان شيعه و موثقين از آنها، همگى در خانه عبد الرحمن بن حجاج كه در محله بركه ذلول بود گرد آمده گريه مى‏كردند و بر اين مصيبت عظمى كه شهادت امام بود ماتم سرائى نموده مى‏گريستند.در آن هنگام يونس بن عبد الرحمن به آنها گفت: گريه را كنار گذاريد بيائيد فكرى كنيم و در مسائل دينيه تا زمانى كه ابو جعفر (امام جواد) بزرگ نشده است‏به چه كسى رجوع كنيم و چه كسى را مرجع و ملاذ خود قرار دهيم؟ ناگهان ريان بن صلت‏برخاست و گلوى او را محكم بفشرد و چندين لطمه و سيلى‏هاى متواتر به صورت او بنواخت، و گفت: تو همان كسى هستى كه براى ما به ظاهر مؤمن بودى ولى در باطن خود شك و شرك را پنهان مى‏داشتى.اگر امر ابو جعفر از طرف خدا باشد، در اين صورت اگر فرضا طفل يك روزه باشد به منزله عالمى بزرگ و شيخى