معناى فرموده خداوند: (وأدخل النار من عصاه وان أطاعني) به خاطر اين است كسى كه على را دوست ندارد ايمانى ندارد و اطاعت او از من مجازى و دورغين است نه اطاعت حقيقى؛ زيرا اطاعت حقيقى در بقيه اعمال، به اضافه محبت و ولايت على است نه بدون آن. پس كسى كه على را دوست داشته باشد خدا را اطاعت كرده و كسى كه خدا را اطاعت كند نجات يافته است در نتيجه كسى كه على را دوست دارد نجات يافته است. بنابر اين دانسته شد كه حب على عليه السلام ايمان و دشمنى او كفر است و روز قيامت، روز حشر دوست و دشمن است و محبان على  چون گناهى ندارند حسابى ندارند و كسى كه حساب ندارد جايگاهش در بهشت است. اما دشمنان على چون ايمان ندارند؛‌ خداوند به نظر رحمت به او نگاه نمى كند در اين صورت اطاعت او عين معصيت است و جايگاه او در آتش خواهد بود پس دشمن على اگر چه به اندازه حسنات تمام بندگان حسنه داشت باشد هلاك شده و دوستان على اگرچه تا نرمى گوش غرق در گناه باشند؛ نجات يافته است. كجاست در قيامت خبر از گناه با اين ايمان روشن و با وجود اين اكسير؟ پس در قيامت سخن دشمنان على در مقابل گناهشان شنيده نمى‌شود و دوستان او متوقف نمى‌شود و سخنى از گناه او  نيست. پس خوشا به حال دوستان و بدا به حال دشمنان على عليه السلام.