گدايى در عبارتى کوتاه، يعنى کوشش براى بهبود وضعيت اقتصادى به قيمت نابودى کرامت و شخصيت انسان.هرگز يک انسان عزتمند، دست نياز به سوى ديگران دراز نمى کند. براى انسان عزتمند، «با سيلى صورت را سرخ داشتن»بسى دلپذيرتر از آن است که مقابل ديگران، دست نياز بگشايد. گدايى از آنجا که به معناى پذيرفتن وضع حاضر و تسليم در برابر آن است، نوعى تلقين عملى نسبت به اين کار نازيبا است. در نتيجه همين تلقين، هرگز احوال  اقتصادى شخصبهبود نمى يابد و شخص، همواره در فقر و تهى دستى به سر خواهد برد.