اين مهلت خواهي، متضمن معاني عالي و اعلان موضع برحق امام بر آن گروه ستمكار كافر بود، اعلان حقيقت، اعلان توحيد و اعلان محكوميت دشمن بود و در عين حال مهلت و فرصتي براي سپاه عمر سعد بود كه اگر برخي از آنان تا به حال فكر مي‌كردند كه جنگ، با تسليم سيد الشهدا عليه‌السلام و اصحابش به پايان مي‌رسد  و به شمشير كشيدن بر روي آن حضرت، كه با شمشير كشيدن بر روي پيغمبر فرقي ندارد، منتهي نمي‌شود، اكنون كه بر سر دو راهي جهنم و بهشت قرار گرفته‌اند در اين يك شب در كار خود تأمل كنند.