«روزى محمد بن على(عليه السلام) به من فرمود: اى جابر! اندوهگينم و دلم گرفته است. گفتم: اندوهتان به خاطر چيست؟ فرمود: اى جابر! كسى كه لذت شراب ناب الهى را چشيده باشد، از غير خدا روى برتافته و  دلش گرفتار او مى‏شود. اى جابر! مگر اين تحفه دنيا چيست؟ مگر دنيا جز مركبى كه بر آن سوار مى‏شوى يا لباسى كه مى‏پوشى و يا همسرى كه اختيار مى‏كنى چيز ديگرى هم هست؟ اى جابر! خدا جويان بر اين دنيا تكيه نمى‏كنند و به آن دل نمى‏بندند و خيال خود را از آخرت و سختى آن خوش نمى‏دارند. دل فريبيهاى دنيا، دل آنان را هرگز از ياد خدا باز نمى‏دارد، گوش آنان را بر ذكر خدا نمى‏بندد، و زرق و برق دنيا چشمشان را از ديدن نور الهى كور نمى‏كند. از اين روست كه نيكان پاداش دريافت مى‏كنند و رستگار مى‏شوند ... پس بكوش آنچه خدا نزد تو از  دين و حكمتش به زينهار گذاشته پاس دارى». حضرت مى‏فرمود: