شخصى به نام محمّد بن منکدر مى گوید که روزى در هوایى گرم، اطراف مدینه، ابو جعفر محمّد بن على علیه السلام (امام باقر علیه السلام ) را د یدم. وى براى کار کردن از مدینه بیرون آمده بود. با خود گفتم: «سبحان اللّه! بزرگى از بزرگان قریش در چنین هواى گرمى و با چنین حالى در طلب دنیاست، باید نزد وى بروم و او را موعظه کنم.» پس به او نزدیک شدم و سلام کردم. وى در حالى که عرق مى ریخت پاسخ سلامم را داد. پس به او گفتم: «آیا بزرگى از بزرگان قریش در چنین هوا و شرایط دشوارى به دنبال  دنیاست؟! اگر در چنین حالى اجل تو فرا برسد چه خواهى کرد؟» او در پاسخ گفت: «اگر در چنین حالتى مرگم فرا برسد، در شرایطى فرا رسیده است که من در حال اطاعت از خداوند هستم؛ چرا که بر اثر این کار و کوشش، خود و خانواده خود را از تو و مردم بى نیاز مى سازم. من از آن مى ترسم که مرگم در حالى فرا برسد که به نافرمانى خدا مشغول هستم.»