در نزد اهل معرفت، اسما و صفات از قبيل الفاظ و مفاهيم نيست، بلكه حقيقت صفت به كمال وجودى با قطع نظر از ذات بر مى گردد، و تعيّن ذات با اين كمال وجودى، اسم ناميده مى شود، در اين صورت اسما و صفات از قبيل الفاظ و مفاهيم نيست، بلكه دو نوع واقعيت در مقام ربوبى است، خود كمال وجودى صفت، و ذات متعين با اين كمال اسم است. در نتيجه، حقيقت وصف به وجود كمال و حقيقت اسم، تحقق  وتعين ذات به آن كمال