شرمنده آقاي حاتمي‌کيا :  ابراهيم حاتمي‌کيا کارگردانيه که من بيشتر از بقيه کارگردانها دوستش دارم.هم خودشو و هم فيلمهاشو. خيلي هم منتظر بودم اين سريالش (خاک سرخ) شروع شه، ببينم چي کار کرده.سريال شروع شد و من چهارشنبه شبها مي‌نشستم پاي تلويزيون و  قورتش ميدادم. چند قسمت که گذشت، در اثر تبليغات منفي افکارعمومي و خصوصي و مقايسه اين سريال با کار کمال تبريزي (دوران سرکشي) به‌نظرم اومده بود که حاتمي‌کيا تلويزيون رو خوب نمي‌شناسه و نتونسته کار رو دربياره و ازاين حرفها.  اما با ديدن دو،سه قسمت اخير سريال که ريختن عراقيا تو ايران رو نشون ميده، تا حدود زيادي از حرفم برگشتم. به‌نظر من معدود فيلمها يا سريالهايي تا بحال تونسته بودن اون روزهاي اول و کلاٌ مفهوم «حمله» و «اشغال» رو بهاين خوبي و ملموسي نشون بدن. (تنها مورد خيلي موفقي که يادم مياد نيمه اول  «سرزمين خورشيد» احمدرضا درويشه.)  حاتمي‌کيا با کم کردن از اسلوموشنهاي اضافي (که تو قسمتهاي قبل حوصله آدم رو سر ميبرد) و تندتر کردن ريتم روايت، داره به يک کار تلويزيوني کامل نزديک‌تر ميشه.  از ابراهيم حاتمي‌کيا به‌خاطر ثبت و تصوير آبرومندانه يکي از مهمترين بخشهاي تاريخ معاصر ايران ممنونم و به‌خاطر قضاوت شتابزده اوليه شرمنده‌شم.