عجيبه بعد از يك هفته پر فراز و نشيب نمي خواستم با اين نوشته وبلاگم رو آپ كنم . در ذهنم چيز هاي ديگه بود اما واقايع اين چند روز چنان حالم رو گرفته حتي حس آپ كردن هم نمي يومد . ديگه خسته شدم از اين همه نگراني كشيدن هي پاي تلفن نشستن كه شايد خبري بشه   اس ام اس هام كه رفته اون دنيا اين چند روز تلفن ها هم يا نميگيره اگر هم بگيره جواب نميده … همه چيزمثل يك گره كور بهم گره خوره و  راه باز كردن اين گره كور هم نيست . تنها كاري كه از دستم بر مي ياد فقط دعا كردن هست … با خودم مي گويم اين بود حقيقت اگه اين نبود پس چيست اين حقيقت ؟!؟! من ديگه خسته شدم از اين زندگي و دورغ و ريا و اين همه نقشه واقعا خسته شدم احساس مي كنم ديگه نمي تونم نفس بكشم . تا كي ادامه خواهد داشت تا كي ؟؟ اونقدر سوال تو ذهنم هست كه جوابي براشون ندارم .. ديگه مغزم هم كار نمي كنه … كاش مي شد بي خيال همه چيز بشم اما نميشه …. همچنان دارم دعا مي كنم .. و اميدوارم خداوند به دعا هام و فرياد هام جواب بده …   حالا بزرگ ترين سوالي كه تو ذهنم داره هي مي چرخه اينه فرياد يا سكوت ؟!؟!؟! كدوم راه چاره هست الان فرياد كشيدن يا سكوت كردن ؟!؟! تنها جمله اي داره بهم اميد ميده اين جمله هست (( نور اميد تو دلم هنوز روشنه … چون اميدوارم به زندگي ))