امام باقر (عليه السلام) وقتي به عقايد كفرآميز مغيره واقف شد، قسم ياد نمود كه ديگر او را به محضر خود راه ندهد.[36] و با مکاتباتی افشاگرانه به سران اصحاب و شيعه، ايشان را به بيزاري و دوري جستن از مغيره و اصحابش امر نمود. شيعيان به دستور امام (عليه السلام) از مغيره و اصحابش دوري گزيدند و آنان را مغيريه رافضه نام نهادند.[37]