برآيند اين سخنان، آن است كه گويى مرحوم آخوند خراسانى غَفلَةً و فَلتَةً به تأييد و تحكيم مشروطيّت پرداخته و در اثر عدم تمركز حواس و در يك موقعيت غافلگيركننده بر جنبش مشروطه‏خواهى صحّه نهاده است! و البتّه پوشيده نيست كه يك چنين ادّعاى غريب و آسان‏گيرانه،  آن هم در باب آخوند خراسانى كه از گزارش مجاهدات قلمى و قدمى او و دست‏پروردگان او در نصرت نهضت مشروطيّت مى‏توان كتابى فراهم ساخت (و ساخته‏اند)، اگر مزاح نباشد (كه نيست)، مثال بارز كم‏لطفى و سهل‏انگارى در مواجهه با تاريخ محسوب مى‏گردد.