*هر روز، وقتي هوا داره تازه تاريك مي شه نزديك اذان مغرب، صداشو مي شنوم كه ميره كنار پنجره و ناله مي كنه، فكر كنم يك سال نيست كه اينجان، بچه هاي دبستاني داره، شوهرش رو نديدم و از خودش هم به جز اين ناله ها و حرف مامان كه مي گه گويا افسردگي داره چيز ديگه اي نمي دونم!  ولي معمولا  عصرايي كه خونه هستم صداي تلويزيون رو بلند مي كنم، توي اون يكي اتاق نمي رم، هدفون مي ذارم يا با تلفن حرف مي زنم ولي بازم دستايي كه از لاي ميله هاي پنجره طبقه ششم اومدن بيرون و صداي ناله هاش از ذهنم بيرون نميره!  حالا امروز بچه اداش رو در مياورد و اون مي كفت ببين حالا اينم داره مسخره م مي كنه!  حالم گرفته‌ست اساسي!