اين كه: چرا كاردار استعمار پير، مثل موارد پرشمار ديگر - كه در اين كتاب نيز به اشارت از آن سخن رفته است - از واسطه‏ها و كارچاقْ كُن‏هاى نيرنگ‏باز خويش استفاده نكرده و مستقيماً با هفت تير شخصى وارد ميدان شده؟، و اين كه: چرا از براى گرفتن امضايى بدين مهمّى حتّى يك مترجم و يا لااقل يك كاردار عربى‏دان يا فارسى‏دان در كار نبوده است تا حاجت به زبان ايما و  اشارات نباشد؟، و اين كه: چرا كاردار از كُشتن يك مرجع تقليد شيعه در خانه‏اش هيچ هراسى به خود راه نمى‏دهد؟، و اين كه: وقتى انگليس اين‏قدر قدرت دارد كه كاردارش به راحتى واردخانه مرجع شيعيان شود و امضا بخواهد و اگر او نپذيرد بتواند فى‏المجلس آن مرجع را به راحتى بكشد و سَرِ خويش بگير و برود، با دولتى بدين قدرتمندى و مرجعى بدين بى‏محلّى، ديگر چه حاجتى به امضاگرفتن از مرجع مذكور خواهد بود؟ ...، آرى، اين پرسش‏ها پُرسش‏هايى از اين دست على‏الظّاهر در مقابل اين قصّه چندان قوّت خودنمايى نداشته‏اند!