[xxiv][24]ــ لذا وقتى که مثلاً فقیه، رجالى و لغت شناس بزرگ قرن ۱۱ هجرى، فخرالدین طریحى، در فرهنگ نامه مشهورش: «مجمع البحرین» به مدخل «ختم» مى‏رسد بى‏هیچ تردید و درنگى، آیه شریفه «ولکن… خاتم النبیین» را این گونه معنا مى‏کند: «اى آخرهم لیس بعده نبىّ». یعنى (محمد «ص») آخرینِ پیمبران است و پیمبرى پس از او  نیست (مجمع البحرین، تحقیق سید احمد حسینى، چاپ ۲: مکتبه مرتضویه، تهران ۱۳۹۵ق، ۵۳/۶). همین برخورد را دقیقاً در کلام لغت شناس بزرگ قرن ۴ هجرى، ابن فارس، مى‏بینیم که در ذیل واژه «ختم» مى‏نویسد: «و النبى صلى الله علیه و [آله و] سلم خاتم الانبیاء لانّه آخرهم» (معجم مقائیس اللغة، همان، ص ۲۴۵).