از اين روايت در مي‏يابيم وظيفه بيان مصداق‏ها و موارد و نيز تبيين جزئيات بردوش پيامبر (ص) است. همين جهت ‏شيعه را بر آن داشت تا بر سنت پيامبر (ص) تاکيد ورزد; بر عدم امکان اکتفا به قرآن در تشخيص امور پاي فشارد و تلاش خلفاي سده نخستين هجري در ممنوعيت نگارش سنت رسول الله (ص) را اشتباه فاحش بخواند. چنان که مي‏دانيم اين  ممنوعيت‏ سرانجام در اواخر دوران بني اميه برطرف شد و تدوين کتب روايت نزد تمام فرقه‏هاي مسلمان مورد توجه قرار گرفت. قرطبي، از مفسران به نام اهل سنت، در مقدمه تفسيرش چنين روايت مي‏کند: عمران بن حصين به مردي که گمان مي‏کرد کتاب الله به سنت نياز ندارد، گفت: «تو احمقي، آيا حکم نماز ظهر را که بايد چهار رکعت ‏خواند و حمد و سوره‏اش را آشکار نخواند، در قرآن يافته‏اي؟ و به همين گونه به نماز و زکات و مثل آن‏ها اشاره کرد و گفت: آيا اين [امور] را در قرآن روشن شده يافته‏اي؟ همانا کتاب خدا اين امور را مبهم بيان کرد. و سنت  آن را تفسير مي‏کند.»[2]