معمولا هر بعداز ظهر (بجز پنجشنبه و جمعه) حتي واسه يه ربع هم شده سري به پارك محل مي زنيم.خيلي كم پيش مي ياد كه نيمكت خالي واسه نشستن پيدا كنيم و بايد فقط راه بريم كه در اين صورت شما اعتراضي نداري و توي كالسكه در حالي كه لميدي و پستونك محبوبت رو در دهان گذاشتي به تماشاي مردم و خصوصا ني ني ها مشغول مي شي،البته اين پياده روي بايد بسيار محتاتانه انجام بشه واز كنار زمين بازي رد نشيم،چون شما با ديدن اونجا سعي مي كني كمربند ايمني رو باز كرده و به سوي زمين بدوي و پرت كردن حواست هم به سمت پيشي يا گل و يا هواپيما بي فايده است.زمين بازي بسيار بسيار شلوغ است و بچه ها علاوه بر تاب و .. سواري گل كوچيك و واليبال هم بازي مي كنند و اين مسئله براي دختر كوچولوي 18 ماهه من خطرناكه چون ممكنه بچه ها در حين بازي و دويدن بهت برخورد كنند و زمين بخوري يا توپشون بهت بخوره وخداي ناكرده صدمه ببيني.اگه بگم در زمين بازي كوچكترين فرد شما هستي اصلا اغراق نكردم(نزديكترين ني ني از نظر سن و سال به شما 3الي 4 ساله است )وقتهايي كه تسليم خواسته ات كه خوب بيجا هم نيست مي شم ،خودم رو براي يه دوحسابي آماده مي كنم: اول مي ري سمت سرسره(به وسايل ديگه چندان علاقه مند نيستي) اون هم نه اوني كه كوچولو و مخصوص شماست،بلكه بلند ترين سرسره اونجا كه بچه هاي 13-12 ساله بازي مي كنند و سعي داري از پايين بري به سمت بالا و بعد بشيني و سر بخوري و ابدا راضي به بالا رفتن از روي پله ها نيستي....مي ايستي همون پايين و هرچي سعي مي كنم بيارمت كنار با جيغ و داد و گريه كه گاهي دراز كشيدن روي زمين رو هم به همراه داره عقب نشيني مي كنم و اين در حاليه كه بچه ها مرتب در حال سرخوردن و بازي كردن هستند...واي ياسي خدا به داد من برسه اگه يهو چشمت به بچه هايي بخوره كه دارن توپ بازي مي كنند ، در اين صورت به قول مامان نسرين مثل يه يار ذخيره فوتبال كه تازه وارد زمين شده دنبال توپ مي دوي (والبته من يا مامان نسرين هم دنبال تو)و سعي داري شوت كني....فوتباليستهاي زمين بازي كلي بهت مي خندن و بعضي هاشون كه مهربون هستند اجازه مي دن با توپشون بازي كني،بزرگترها كه كنار زمين روي نيمكت نشستند و مراقب بچه هاشونن قربون صدقه ات مي رن و با مهربوني و خنده نگاهت مي كنن.