عبدالله با آن عظمت علمى و فرهنگى و شخصيت نافذى كه در شهر و ديار خود داشت, در برابر فرمان  امام معصوم(ع) تسليم محض بود. در اين زمينه كلام مشهورى از وى نقل شده است كه نهايت اخلاص و ولايت پذيرىاش را نشان مى دهد. وى روزى در محضر امام صادق(ع) نشسته بود و از وجود مقدس آن حضرت بهره مند مى شد. عبدالله در ضمن سخنانش كلامى را بيان كرد كه مورد توجه امام(ع) قرار گرفت; سخنى كه از منتهاى اخلاص وى ريشه گرفته بود و از اعماق جانش بر مى خواست. او به پيشواى ششم عرضه داشت: (اى مولاى من! قسم به خدا! اگر انارى را دو نصف كنى و بفرمايى كه نصف آن حلال و نصف ديگرش حرام است, مطمئنا شهادت خواهم داد كه آن چه را گفتى حلال, حلال  است; و آنچه را كه فرمودى حرام, حرام است; و هيچ گونه چون و چرا نخواهم كرد.) امام صادق(ع) فرمود: (خدا تو را رحمت كند, خدا تو را رحمت كند.)(6)