وصيت فاطمه ‏عليها السلام روزى حضرت زهراعليها السلام فرا رسيدن مرگ خود را با على ‏عليه السلام اعلام كرد. و در اين بين سخنانى از روى صداقت با يكديگر گفتند، و مهر و علاقه‏ى بى پايان خويش را نسبت به هم ابراز داشتند.  در اين جا بود كه احساسات و عواطف آن دو يار مهربان و دو همسر نمونه اسلام چنان تحريك شد كه نتوانستند از گريه خوددارى كنند. ساعتى را با هم گريستند و به ياد دوران كوتاه زندگى زناشويى كه در جهانى از صفا و مهر و علاقه و صداقت و درستى و پاكدامنى و فداكارى بود اشك ريختند، و به ياد زحمات طاقت فرسا و فداكاريها و گرفتاريهاى همديگر ناله كردند، تا شايد به وسيله‏ ى اشكهاى چشم، آتش درونى خود را كه نزديك بود كالبدشان را محترق سازد خاموش كنند.  بعد از آن كه گريه شان آرام‏تر شد، على بن ابيطالب ‏عليه السلام سر همسرش را در  دامن گرفت، فرمود: اى دختر پيغمبر! هر چه ميل دارى وصيت كن و مطمئن باش كه از وصاياى تو تخلف نخواهم كرد. فاطمه‏ عليها السلام به موضوعاتى وصيت نمود كه در اين جا به سه مورد آن اشاره مى ‏كنيم:1- اى پسر عمو! فرزندانم يتيم مى ‏شوند، با آنان مدارا كن.  2- براى من تابوتى تهيه كن كه در موقع حمل جنازه، بدنم پيدا نباشد، و طرز ساختمانش چنين و چنان نباشد.  3- مرا شبانه غسل بده و كفن كن و به خاك بسپار، و اجازه نده اشخاصى كه حقم را غصب كردند و اذيت و آزارم نمودند  بر من نماز بخوانند يا به تشييع جنازه‏ ام حاضر شوند.(40) و نيز آمده كه عرض كرد: برايم سوره ‏ى يس بخوان! پس از آنكه تمام شد بدان كه از اين دنيا رفته ‏ام.(41)  آه! على ‏عليه السلام روى به سوى ديگر مى‏ گرداند تا فاطمه قطرات اشك چشمش را نبيند. اين اندوه و دردى كه آميخته با مهر و محبت فاطمه بود، به صورت اشك از چشم على جارى شد.