نمونه اى از نهى امام محمّد باقر عليه السلام از کارهاى کاذب را در اين حديث مى خوانيم: «عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ اَبِى جَعْفَرٍ عليه السلام اَنَّهُ سُئِلَ عَنِ الرَّجُلِ يَتَقَبَّلُ بِالْعَمَلِ فَلا يَعْمَلُ فِيهِ وَيَدْفَعُهُ اِلى آخَرَ فَيَرْبَحُ فِيهِ؟ قالَ: لا، اِلاَّ اَنْ يَکُونَ قَدْ عَمِلَ فِيهِ شَيْئا؛ محمّد بن مسلم از امامباقر عليه السلام درباره کسى پرسيد که تعهد مى کند کارى را انجام دهد؛ ولى بعدا همان کار را  بدون آنکه بخشى از آن را عهده دارشود، به ديگرى واگذار مى کند و از اين راه، منافعى تحصيل مى کند. امام عليه السلام فرمود: «نه [نمى تواند چنين کارى را انجامدهد؛] مگر آنکه قسمتى از کار را خود انجام داده باشد.»