وقف را در لغت با عبارات گوناگون تعريف کرده‏اند که همه‏ي آنها داراي قدر جامع و مشترکي هستند. در لسان‏العرب مي‏خوانيم: وقف بالمکان وقفا و وقوفا، فهو واقف و الجمع وقف موقوف. وقف الارض علي المساکين... وقفا: حسبها ((1)در مکان توقف کرد. يعني ايستاد. زمين را به مساکين وقف کرد، يعني زمين را  حبس کرد). در المعجم الوسيط آمده است: وقف‏الدار و نحوها: حبسها في سبيل الله(2) (خانه و مانند آن را وقف کرد؛ يعني آن را در راه خدا حبس کرد). در معجم لغة الفقها مي‏خوانيم: الوقف بفتح فسکون مص وقف الشي‏ء و أوقفه: حبسه و احبسه (3) اوقاف و وقوف: آن چيز را وقف کرد؛ يعني حبس کرد. در مصباح‏المنير آمده است: وقفت الدار وقفا: حبستها في سبيل الله (4) (خانه را وقف کردم وقف کردني: حبس کردم آن را در راه خدا).