چون در اين آيه وجوب متابعت را منوط به علم حضرت ابراهيم و نبودن علم در آزر نموده است، بنابراين استفاده ميشود كه هر جاهلى لازم است از عالم پيروى كند.يعنى به جاى اراده و اختيار خود در امور، اختيار و اراده او را مقدم بدارد و جايگزين خواسته‏ها و منويات خود كند.و در اين صورت آن جاهل در اثر متابعت از عالم كامياب شده و از مواهب الهيه كه در صراط مستقيم براى انسان قرار دارد متمتع مى‏گردد.