عبدالله  علاوه بر نشر معارف اهل بيت عليهم السلام و بيان احكام شريعت, در رفع مشكلات مردم تلاش مى كرد و در حل گرفتارىهاى آنان از هيچ كوششى فرو گذارى نمى كرد. روزى براى اداى شهادت ـ در مورد احقاق حق مومنىـ در محكمه قاضى ابويوسف حاضر شد. بعد از انجام شهادت, قاضى ابويوسف با لحنى سرزنشآميز گفت: (اى فرزند ابى يعفور! دلم نمى خواست در مورد تو سخنى را به زبان بياورم, زيرا تو همسايه من هستى. من تو را شخصى بسيار راستگو و اهل عبادت و شب زنده دارى مى دانستم, اما تو و اين خصلت؟!) عبدالله گفت: (اى قاضى! چه خصلتى؟) ابويوسف گفت: