و در برابر این روایت، روایات دیگرى هم در كتابهاى علماى شیعه و اهل سنت آمده كه چون حسن(علیه السّلام)به دنیا آمد، على(علیه السّلام)او را«حرب‏»نامید، و چون رسول خدا(صلّی الله علیه و آله و سلّم)اطلاع یافت‏به على(علیه السّلام)دستور داد آن نام را به‏«حسن‏»تغییر دهد... (3)  و یا اینكه على(علیه السّلام)نام این  نوزاد را«حمزه‏»گذارد و چون حسین به دنیا آمد نام او را«جعفر»گذارد، و پس از آن رسول خدا(صلّی الله علیه و آله و سلّم)على(علیه السّلام)راطلبیده و به او فرمود: به من دستور داده شده كه نام این فرزند خود را تغییر دهم، سپس به على(علیه السّلام)دستور داد كه نام آن دو را«حسن‏»و«حسین‏»بگذارد، و على(علیه السّلام)نیز به دستور آن حضرت عمل كرد... (4)  ولى همان گونه كه صاحب كشف الغمه گفته است، این مطلب بعید به نظر مى‏رسد، و خلاف مشهور و ضعیف است، و مشهور همان است كه در روایت‏بالا ذكر شد، و باقر شریف در كتاب حیاة الحسن  این گونه روایات را از موضوعات و جعلیات دانسته و دلیلهایى بر این مطلب ذكر كرده كه بهتر است‏براى اطلاع بیشتر به همان كتاب مراجعه نمایید. (5)  و در روایات بسیارى از طریق اهل سنت آمده كه این دو نام شریف‏«حسن‏»و«حسین‏»در جاهلیت‏سابقه نداشته و از نامهاى بهشتى است، و متن یكى از آن روایات كه طبرى در كتاب ذخائر العقبى روایت كرده، این گونه است كه عمران بن سلیمان گفته:  «الحسن و الحسین اسمان من اسماء اهل الجنة، ما سمیت‏بهما فى الجاهلیة‏» (6)  (حسن و حسین دو نام از نامهاى اهل بهشت است كه در زمان  جاهلیت‏سابقه نداشته است.)