صدر المتألهين معتقد است اين احاديث، بر دو مطلب دلالت مي‌كنند؛ يكي اين‌كه مردم، در مسايل و مصالح ديني و دنيايي خود،  به امام و حجتي از جانب خداوند نياز دارند، و بدون وجود امام و حجت الهي، زندگي مادي و معنوي آنان، دچار اختلال و فساد و تباهي خواهد شد. ديگري اين كه حيات و بقاي زمين، وابسته به وجود امام و حجت الهي است؛ زيرا وجود او، علت غايي وجود زمين است. در نتيجه چون وجود معلول، بدون وجود علت غايي محال است، وجود زمين نيز بدون وجود امام و حجت الهي محال خواهد بود؛ زيرا امام عليه السلام فرموده است «لو أن الإمام رفع من الأرض ساعة، ماجت بأهلها كما يموج البحر بأهله (كليني، 1388: ج1، ص502)؛ اگر امام، لحظه‌اي از زمين برداشته شود، زمين مانند دريايي كه با امواجش اهلش را فرو مي‌برد، ساكنانش را فرو خواهد برد».