دانش پژوهان و حق جويان، از هرسو به محضر ايشان روي مي آوردند و از دانش خداداديِ امام عليه السلام استفاده مي  کردند. شيعيان و دوستان اهل بيت ـ که تعدادشان در آن زمان زياد شده بود ـ از نقاط مختلف، به ويژه ايران، عراق و مصر به طور حضوري يا از راه نوشتن نامه، مسايل و مشکلاتشان را مطرح کرده، از آن گرامي، رهنمود مي گرفتند.