آن کس که امر به معروف مى کند باید خود امرش به صورت معروف باشد. آورده اند که عمر شبى در مدینه مشغول تجسس بود آواز مردى را از خانه اى شنید از دیوار بالا رفت و دید ساقى و ساغر هر دو جمعند، عمر گفت اى دشمن خدا گمان کردى که خدا گناه تو را مى پوشاند آن مرد گفت: عجله نکن! اگر  من یک گناه کردم تو سه گناه کردى 1 خداى فرمود: لاتجسسو تو تجسس کردى 2 خداى فرمود وأتوا البیوت من ابوابه در خانه ها از در وارد شوید تو بر دیوار شدى و مرا نگریستى 3 خداى فرمود: لاتدخلوا بیوتاً غیر بیوتکم حتى تستأنسوا و تسلّموا على اهله(17) بر غیر خانه خود وارد نشوید مگر انس بگیرید و بر اهلش سلام کنید تو بدان عمل نکردى. عمر شرمنده شد و از او دست برداشت.(18)