« پیامبر صلى الله علیه و آله در دوران كودكى‏ام، مرا در اتاق خصوصى خود مى‏نشاند و در آغوش خود مى‏گرفت و ... گاهى غذا را لقمه لقمه در دهانم مى‏گذاشت، هرگز در گفتارم دروغ و در رفتارم خطایى مشاهده نكرد ... من  همواره به همراه پیامبر صلى الله علیه و آله بودم، همانند فرزندى كه پیوسته در كنار مادر است . آن حضرت هر روز نشانه تازه‏اى از اخلاق نیكویش را برایم آشكار مى‏كرد و به من فرمان مى‏داد كه به او اقتداء كنم . پیامبر صلى الله علیه و آله در هر سالى مدتى را به غار حراء مى‏رفت و به غیر از من هیچ كس او را نمى‏دید . در آن هنگام اسلام جز خانه پیامبر صلى الله علیه و آله به خانه هیچ یك از مكیان راه نیافته بود و تعداد مسلمانان به وجود پیامبر صلى الله علیه و آله و خدیجه و من محدود مى‏شد . من نور وحى و رسالت را مى‏دیدم و بوى نبوت  را استشمام مى‏كردم . هنگامى كه بر حضرت رسول صلى الله علیه و آله وحى نازل شد، من ناله شیطان را شنیدم، از پیامبر صلى الله علیه و آله سؤال كردم: «یا رسول الله! ما هذه الرنة؟ فقال صلى الله علیه و آله: هذا الشیطان قد ایس من عبادته، انك تسمع ما اسمع وترى ما ارى الا انك لست‏بنبى ولكنك لوزیر وانك لعلى خیر; (2) یا رسول الله! این ناله كیست؟ فرمود: صداى ضجه شیطان است كه از پرستش خود مایوس گردید . [و فرمود: على جان!] تو آنچه من مى‏شنوم، مى‏شنوى و آنچه را كه من مى‏بینم، تو نیز مى‏بینى; جز اینكه تو پیامبر نیستى، بلكه  وزیر و جانشین هستى و در راه نیك گام برمى‏دارى  .»