برخی از کلمات سیدالشهدا ع چه در فاصله مدینه تا کربلا و چه در روز عاشورا ، دارای پیامهای موثر و دیدگاههای الهام بخش برای جهاد و کرامت است . این سخنان یا در ضمن خطبه ها آمده است ، یا رجزها و اشعار آن حضرت ، و حالت شعاری به خود گرفته است . می توان هدف حسینی و اندیشه ها و روحیه های عاشورایی را از آنها دریافت و آن فراز های فروزان را شعارهای نهضت عاشورا دانست . برخی از این شعارها چنین است :    علی الاسلام السلام ، اذ بلیت الائمّة براع مثل یزید : این را در پاسخ مروان در مدینه فرمود ، که از آن حضرت می خواست تا با یزید بیعت کند .    والله لو لم یکن ملجا ولا ماوی لما با یعت یزید بن معاویة : در پاسخ برادرش محمد حنفیّه فرمود .    انّی لا اری الموت الاّ سعادة والحیاة مع الظالمین الاّ برما : خطاب به یارانش در کربلا .    الناس عبید الدنیا والدّین لعق علی السنتهم یحو طونه مادرّت معا یشهم فاذا محصّوا بالبلاء قلّ الدّیّانون : در مسیر رفتن به کربلا در منزلگاه ذی حسم .    الاترون انّ الحّق لا یعمل به و انّ الباطل لایتناهی عنه ؟ فلیرغب المومن فی لقاء ربّه محقّا ... : در کربلا خطاب به اصحاب خویش فرمود .    خطّ الموت علی ولد آدم مخطّ القلادة علی الفتاة : از سخنرانی امام حسین ع در مکه پیش از خروج به سوی کوفه ، در میان جمعی از خانواده ، یاران و شیعیان خویش .    من رای سلطانا جائرا مستحلا لحرام الله ، ناکثا عهده مخالفا لسنّة رسول الله یعمل فی عباد الله بالاثم والعدوان فلم یغیّر علیه بفعل ولا قول کان حقا علی الله ان یدخله مدخله  : در منزلگه بیضه ، در مسیر کوفه ، خطاب به سپاه حرّ .    ما الامام ، الاّ العامل بالکتاب والاخذ بالقسط والدّائن بالحقّ والحابس نفسه علی ذات الله : امام این صفات امام راستین را در پاسخ به دعوتنامه های کوفیان نوشت و توسط مسلم بن عقیل به کوفه فرستاد    سأمضی و ما بالموت عار علی الفّتی اذا مانوی حقّا و جاهد مسلما  : شعر از دیگری است ، اما امام حسین ع آن را در پاسخ به تهدیدهای حرّ ، در مسیر کوفه خواند .    رضی الله رضانا اهل البیت ، نصبر علی بلائه و یوفیّنا اجر الصابرین : در خطبه ای که هنگام خروج از مکه ایراد نمود ، خطاب به اصحاب و یاران فرمود .    من کان باذلا فینا مهجته و موطنا علی لقاء الله نفسه فلیر حل معنا : در آستانه خروج از مکه به سوی کوفه فرمود و راه خونین و آمیخته به شهادت را ترسیم فرمود .    انّما خرجت لطلب الاصلاح فی امّة جدّی  : در وصیت نامه سیدالشهدا ع به برادرش محمد حنفیه آمده است که قبل از خروج به سوی مدینه نوشت .    لا اعطیکم بیدی اعطاء الذّلیل ولا اقّر اقرار العبید [ لا افّر فرار العبید ]  : در سخنرانی صبح عاشورا ، خطاب به نیروهای دشمن فرمود ، که خواستار تسلیم شدن آن حضرت بودند .    هیهات منّا الذّلة ، یأبی ذل لنا و رسوله و المومنون ... : در خطاب به سپاه دشمن فرمود ، پس از آنکه خود را سر دو راهی ذلّت و شهادت محیّر دید .    فهل هو الاّ الموت ؟ فمر حبا به : در پاسخ عمر سعد ، که نامه ای به آن حضرت فرستاد و خواستار تسلیم شدن بود .    صبرا بنی الکرام ، فما الموت الاّ قنطرة تعبربکم عن البوس والضّراء الی الجنّان الواسعة والنعیم الدائمة : خطاب به یاران فداکار خویش در صبح عاشورا ، پس از آنکه تعدادی از اصحابش شهید شدند .    الموت خیر من رکوب العار والغار اولی من دخول النّار : که روز عاشورا هنگام پیکار با سپاه دشمن به عنوان رجز حماسی می خواند و شهادت را بر ننگ تسلیم ، ترجیح می داد .    موت فی عزّ خیر من حیاة فی ذلّ : که مرگ سرخ ، به از زندگی ننگین است  .  ان لم یکن لکم دین و کنتم لا تخافون المعاد فکونوا احرارا فی دنیا کم : در آخرین لحظات پیش از شهادت ، وقتی شنید سپاه کوفه به طرف خیمه های حرم او حمله کرده اند ، خطاب به پیروان ابوسفیان چنان فرمود .    هل من ناصر ینصر ذرّیته الأطهار ؟  : هل من ذاّب یذبّ عن حرم رسول الله ؟ : وقتی سیدالشهداع این نصرت خواهی و استغاثه را بر زبا آورد که همه یاران و بستگانش شهید شده بودند .