شخص ناشناس گفت: «همین لحظه!» جابر پرسید: «قبل از نماز یا بعد از نماز؟» آن شخص گفت: «بعد از نماز.» سپس جابر به خواندن نامه مشغول شد؛ اما با خواندن آن، هر لحظه، چهره اش دگرگون و نشانه هاى ناراحتى در رخسارش نمایان مى شد تا اینکه به آخر نامه رسید. او نامه را با خود داشت و ما همچنان به حرکت خود ادامه دادیم. از وقتى جابر نامه را خوانده بود، دیگر او را شادمان ندیدم تا اینکه شب به کوفه رسیدیم و  من در منزل خود به استراحت پرداختم.