چرا به تجمع‌ها مي‌روم؟ (2)  اول بد نيست يكي دو پيش‌فرضم را كه استدلال‌هايم براساس آنهاست مطرح كنم. اول از  همه اين‌كه من فكر مي‌كنم ام‌الفساد، ساختار سياسي ناجور است. يعني با اين‌كه من مي‌پذيرم كار فرهنگي (مثلاً بر روي كودكان پيش‌دبستاني) مي‌تواند نتايج بسيار زيادي در اصلاح (وبهبود) شرايط يك جامعه داشته باشد و هر فردي بهتر است بخشي از توانايي‌هايش را در كارهايي كه به آنها زيربنايي گفته مي‌شود صرف كند ولي اصلاح ساختار سياسي (در حد فهم بشر امروز : حركت به‌سوي حاكميت مردم بر سرنوشت سياسي خودشان) در صورت وقوع، گره‌هاي بسياري از كار فروبسته همان فعاليت‌هاي به‌ظاهر زيربنايي‌تر را نيز خواهد گشود. البته همين‌جا اين نكته  را هم اضافه كنم كه من اصلاً فكر نمي‌كنم كه با رسيدن به اين هدف، مشكلات ديگر عرصه‌ها حل و به طرفة‌العيني بلاد ايران به گلستاني مبدل خواهد گشت. چون حداقل تجربه سينما و تئاتر ايران در پنج سال گذشته پيش رويم هست و مي‌دانم در اين عرصه‌ها علاوه بر آزادي و بيش و پيش از آن به تلاش و فعاليت اصحاب آن رشته نيازست.