«یا جَابِر أَنْزِل الدُّنیا مِنکَ کَمَنزِلٍ نَزَلْتَهُ تُریدُ التَّحوُّلَ وَ هَلِ الدُّنیا ألّا دَابَّةٌ رَکِبْتَهَا فِى مَنامِکَ فاستَیقَظْتَ وَ أَنْتَ عَلَى فِرَاشِکَ غَیرَ رَاکِبٍ وَ لا أحَدٌ یَعبَأُ بِهَا أو کَثَوبٍ لَبِسْتَهُ أو کَجَاریَة وَطِئْتَهَا؛  اى جابر! دنیا را همانند خانه اى فرض کن که [هر  لحظه[ مى خواهى جا به جا شوى. و آیا دنیا غیر از مرکبى است که در خواب سوار آن شده اى و هنگام بیدارى در بستر خود از آن مرکب، خبرى نیست و کسى به آن اعتنا نمى کند و یا همانند لباسى [در نظر بگیر] که زمانى مى پوشى [و آن گاه در مى آورى] و یا همانند کنیزى که با او [یک لحظه[ آمیزش جنسى دارى [که زودگذر است].» «یا جَابِرُ حُبُّنَا أهلَ البَیتِ نِظَامُ الدِّینِ وَجَعَلنَا اللّه ُ وَ اِیَّاکُم مِنَ «الَّذینَ یَخشَونَ رَبَّهُم بِالْغَیْبِ وَ هُم مِنَ السَّاعَةِ مُشفِقُون»» اى جابر! دوستى و محبت ما اهل بیت، دین و آیین را نظم مى بخشد (و بدون رهبرى ما، پیروان ادیان گمراه خواهند شد). خداوند ما و شما را از افرادى قرار دهد که از پروردگارشان در نهان مى ترسند و از قیامت بیم دارند.