نگارنده اين سطور كه استغراب خود را از نشر چُنين مجموعه‏اى آميخته با لغزش‏هاى برجسته و چشمگير تاريخى، آن هم در عرصه فرهنگ دينى، و آن هم در زمان حيات مرحوم آيةاللَّه بهجت و از سوى يكى (يا جمعى) از شاگردان آن مرحوم، به هيچ روى نمى‏تواند پوشيده دارد، در اين گفتار برخى، و تنها برخى، از اين موارد را فرا مى‏نمايد و «اهلِ حلّ و عقد» را به تأمّلى ژرف و دوباره در اين چگونگى كه با آن روياروييم فرا مى‏خواند.