زرارى يعنى منسوب به زراره بن اعين. نخستين بار اين نسبت در كلام امام هادى(ع) خطاب به يكى از نوادگان بكير بن اعين به نام محمدبن سليمان يا پدرش سليمان بن حسن بن جهم بن بكيرـ جد پدرى ابوغالب ـ ديده شد. امام به منظور حفظ جان او و رعايت تقيه, نام اصلى اش را نبرد و او را به زراره ـ عالمترين شخصيت آل اعين ـ منسوب ساخت تا از اين رهگذر تجليلى از مقام شامخ زراره نيز شده باشد. امام در اين باره فرمود: (و اما الزرارى رعاه الله) (و اما زرارى كه خداوند حفظش كند. ) از آن لحظه به بعد  بر ديگر افراد اين خاندان هم زرارى اطلاق گرديد.(9)