اين فاتحان دو روش متفاوت در برخورد با ساكنان افريقيه داشتند: تنى چند، كه عقبة‏بن نافع در رأس آنان بود، على‏رغم خلوص نيت، در مجاهدات خود و تلاش براى گسترش اسلام در ميان بربرها، به آنان اعتماد نمى‏كردند و از شفقت و مدارا پرهيز داشتند. شواهد تاريخى حاكى از اعمال خشونت عقبه و اعتقاد وى به تبليغ اسلام با شمشير است. عبداللّه‏بن سعدبن ابى سرح و زهيربن قيس نيز در اين گروه جاى دارند. شايد به همين دليل، اين سرداران پس از جنگ و گشودن شهرها، شهامت استقرار دايم در آنها را نداشتند. بيان ابن‏عِذارى مراكشى در مورد آغاز ولايت عقبه و سخنى كه از وى در مورد افريقيه نقل كرده است، طرز تفكر عقبه در مورد چگونگى رفتار با بربرها را نشان مى‏دهد؛ وى مى‏نويسد: