على را خبر كنيد اسماء به دو فرزند داغديده زهراعليها السلام كه در مرگ مادر اشك مى ‏ريختند و ندبه مى كردند، عرض كرد:  »اى فرزندان رسول خداصلى الله عليه وآله زود به سراغ پدرتان برويد و او را از مرگ مادرتان باخبر كنيد!«.  آن دو نيز رفتند تا نزديك مسجد رسيدند، در آن وقت صداى خويش را به گريه بلند كردند. گروهى از صحابه دور آنان جمع شدند و از سبب گريه آنها پرسيدند، فرمودند: آخر مادرتان از دنيا  رفت.(42)  على ‏عليه السلام از اين خبر آن چنان دگرگون شد كه بى حال به پشت افتاد، آب به صورتش پاشيدند، وقتى كه حالش خوب شد، با ندايى جانسوز فرمود:  »اى دختر محمد! به چه كسى خود را تسليت بدهم؟ تا زنده بودى مصيبت و اندوه و غم خود را به تو تسليت مى‏دادم، اكنون بعد از تو چگونه آرام بگيرم؟«.(43)  اشاره ‏اى به كربلا  در كربلا نيز وقتى قمر بنى هاشم ‏عليه السلام در كنار علقمه به شهادت رسيد، حسين بن على‏ عليه السلام بود تا خبر شهادت او را خيمه‏ ها برساند؛ لذا آمد عمود  خيمه‏ ى عباس را كشيد، خيمه به زمين آمد، يعنى بدانيد كه عباس را كشتند!  اما حسين جان! كسى نبود آن هنگام كه مظلومانه به شهادت رسيدى، خبر تو را به خيمه ها رساند، از اين رو ذوالجناح به سوى خيمه ‏ها رفت، اهل حرم صداى پاى او را شنيدند، با يكديگر گفتند كه حسين آمد! اما وقتى اسب بدون سوار را ديدند فهميدند كه حسين را نيز كشتند!  لا حَوْلَ وَلا قُوِّةَ اِلّابِاللهِ الْعَلِىِّ العَظيم