دلم براي زمستون تنگ شده. يعني هميشه اين موقعا كه ميشه دلم زمستون مي‌خواد. اونم نه زمستوناي قلابي الآن. نمي‌دونم قديما شماها هم خونه‌تون مثل ما بود يا نه. اون موقعا زمستون واقعاً كانون گرم خانواده تشكيل مي‌شد. همه‌مون مجبور بوديم بشينيم دور بخاري. برقام كه مي‌رفت همه جمع مي‌شديم دور يه گردسوز و مي‌شستيم مشقامونو مي‌نوشتيم. من بنفشه رو ويشگون مي‌گرفتم، اونم دفتر منو خط‌خطي مي‌كرد. از اين دمپايي رو فرشيا كه مامانم مي‌بافت، مي‌پوشيديم (كه هميشه نوك مال من سوراخ بود). زرت و زرت سرما مي‌خورديم  يا خودمونو به سرما خوردن مي‌زديم كه مدرسه نريم ولي اين دكتر فيروزبخش هميشه مي‌فهميد. مي‌شستيم دور و بر خانجان و اون هم بهمون دعاي توسل ياد مي‌داد يا قصه فاطمه‌خانوم (سيندرلاي ايراني) رو تعريف مي‌كرد. شبا هم پاي اوشين و آيينه ‌عبرت خوابمون مي‌برد. يادش به‌خير. كاشكي هيچ وقت تهرون گازكشي نمي‌شد. كاشكي اكبر اين همه نيروگاه نساخته بود. كاشكي خانجان هنوز زنده بود.