سؤال دوم؛ چگونه مى‏توانيم در اين چالش موفق شويم؟ اين چيزى است كه به شما جوانها خيلى ارتباط پيدا مى‏كند. قدرتهايى كه در بخش‏هاى مختلف بايد به‏وجود بياوريم، در درجه‏ى اول قدرت علمى است. دانشگاه‏ها در اين زمينه مسؤوليت دارند. يكى از آقايان اين‏جا گفتند كه بياييم پيمان خلع سلاح را به جاى پيمان عدم اشاعه‏ى سلاح‏هاى هسته‏يى - كه ان.پى.تى است - در دنيا مطرح كنيم. اين ايده‏ى بسيار خوب و جالبى است، گفتنش هم خيلى آسان است؛ اما يك پيمان  بين‏المللى با گفتن ميان چند نفر كه تشكيل نمى‏شود؛ يك نيروى پشتيبانى مى‏خواهد تا اين را به صورت يك پيمان بين‏المللى دربياورد. امريكا و شوروى سابق - دو قدرت درجه‏ى يك آن روز - نشستند راجع به خلع سلاح با همديگر توافق كردند؛ اما چون اراده‏ى عمل نبود، نشد. كى‏ مى‏تواند پيمانى را به عنوان پيمان خلع سلاح مطرح كند، در وسط بگذارد و كشورهاى دنيا را موظف كند به اين پيمان پايبند باشند؟ - البته نه موظفِ حتماً به زور سلاح، بلكه به زور سياست، به زور گفتمان مسلط فرهنگى، به زور تغليب هويت و شخصيت ملى - يك كشور قدرتمند.