با توجه به آنچه گذشت، بهائیان باید به این سؤال اساسى پاسخ گویند که اولاً تناقض آشکار میان کلام بهاء و جانشین وى عباس افندى را چگونه باید حل کرد و ثانیاً حسینعلى بهاء (و پیش از او: على‌محمد باب) چگونه و با چه مجوّزى، پس از گذشت دوازده قرن و اندى از بعثت پیامبر خاتم اسلام و تأسیس دین جاوید او، احکام و مقررات این دین نهایى و ابدى را منسوخ شمرده‏اند و به‌اصطلاح، کتاب آسمانى جدید و شریعت تازه‏اى را (به نام «بیان» و «اقدس» / «بابیت» و «بهائیت») به  جای قرآن و اسلام قرار داده‌‏اند؟! آن هم، بدین گونه که، هنوز چند سال از تأسیس شریعت جدید به دست على‌محمد باب نگذشته و به اصطلاح مرکّب قلم «بیان» خشک نشده بود که احکام و مقرّرات وى را بهاء رسماً نسخ کرد، و کتاب آسمانى! جدیدى با عنوان «اقدس» جاى آن را گرفت!