جابر مى گوید: در محضر امام باقر  علیه السلام بودم که لحظه اى دلم گرفت. عرض کردم: فدایت شوم گاهى بدون اینکه مصیبتى به من برسد یا دچار مشکلى شوم، اندوهگین مى شوم تا آنجا که خانواده و دوستانم، اثرش را در رخسارم مشاهده مى کنند. فرمود: «یا جابِرُ اِنَّ اللّهَ عَزَّ وَجَلَّ خَلَقَ الْمُؤْمِنِینَ مِنْ طِینَةِ الْجَنانِ وَاَجْرَى فِیهِمْ مِنْ رِیحِ رُوحِهِ فَلِذلِکَ الْمُؤْمِنُ اَخُو الْمُؤْمِنِ لاَِبِیهِ وَاُمِّهِ فَاِذا اَصابَ رُوحا مِنْ تِلْکَ الاَْرْواحِ فِى بَلَدٍ مِنَ الْبُلْدانِ حُزْنٌ حَزِنَتْ هذِهِ لاَِنَّها مِنْها؛ آرى اى جابر! خداى عزوجل، مؤمنان را از طینت بهشتى آفرید و از نسیم روح خویش در آنها جارى ساخت؛ از اینرو است که مؤمن برادر پدر و مادرى مؤمن است؛ (زیرا طینت به منزله پدر و نسیم به جاى مادر است و در حقیقت از این والدین، زاده شده اند.) پس هر گاه به یکى از آن ارواح، در نقطه اى، اندوهى رسد، آن روح دیگر اندوهگین شود؛ زیرا از جنس اوست.»