تثليث فلسفه سياسى، اندرزنامه نويسى و شريعت نامه نويسى‏  اروين روزنتال دانش سياسى اسلام را در تقسيم‏بندى سه گانه‏اى تبويب مى‏كند: فلسفه سياسى (به عنوان ميراث فلسفه سياسى يونان -افلاطون و ارسطو- و با ملغمه‏اى از شريعت)، شريعت نامه‏نويسى (يا انديشه خلافت سنى و امامت شيعى با تأكيد بر آموزه‏هاى دينى) و رساله‏هاى آيينه شاهى (يا اندرزنامه نويسى با  تأكيد بر انديشه ايرانشهرى).۴۹  فرهنگ رجايى در حالى كه تثليث فوق را مى‏پذيرد، به اين نكته تذكار مى‏دهد كه جنس اندرزنامه‏ها با دو بديل خود متفاوت است:  در حالى كه شريعت نامه‏ها و يا فلسفه نامه‏ها اختصاصاً به ترتيب توسط فقها و فلاسفه تحرير شده‏اند، اندرزنامه‏ها گاه توسط فقيه مثل نصيحه الملوك، گاه توسط دولتمرد، مثل سياستنامه، و گاه توسط ارباب فلسفه مثل اخلاق جلالى تحرير و ارائه گرديده‏اند.۵۰  طباطبايى در كتاب درآمدى فلسفى بر تاريخ انديشه سياسى در ايران، تقسيم روزنتال را مى‏پذيرد، و به ترتيب فارابى،  خواجه نظام الملك و خنجى را نمايندگان سه نحله فلسفه سياسى، اندرزنامه نويسى و شريعت نامه نويسى معرفى مى‏كند. وى در بررسى «منحنى تحول انديشه سياسى غزالى» درباره تحول انديشه او از سياست شرعى (شريعت نامه) به سياست نامه بحث مى‏كند.۵۱ او در كتاب ابن خلدون و علوم اجتماعى قبول مى‏كند كه تمايز قطعى بين سه نوع دانش فوق صحيح نمى‏باشد، و براى اثبات اين مطلب مى‏نويسد ماوردى هم مثل غزالى نصيحه الملوك نوشت.۵۲  فيرحى با توجه به نكات فوق از اندرزنامه نويسى به عنوان يك شاخه دانش سياسى نفى استقلال مى‏كند و پژوهش خود را بر  دو شاخه فلسفه سياسى و فقه سياسى مبتنى مى‏سازد.۵۳ تفاوت برداشت رجايى و فيرحى در آن است كه رجايى تقسيم سه گانه فوق را مى‏پذيرد ولى توضيح مى‏دهد كه اندرزنامه استقلال ندارد. احتمالاً به نظر او اين تقسيم‏بندى در فهم بهتر انديشه سياسى اسلامى مى‏تواند كارآيى داشته باشد؛ ولى فيرحى اساساً اين تثليث را رد مى‏كند و به جاى آن تقسيم ثنايى (فلسفه سياسى و شريعت نامه نويسى) را جايگزين مى‏نمايد. البته رجايى در ادامه، تقسيم‏بندى جامع‏ترى از انواع دانش‏هاى سياسى ذكر مى‏كند:  ۱. شيوه فقاهتى: در دو گروه شيعه و سنى؛  ۲. شيوه ادبا (يا انديشه اندرزنامه نويسان)، كه بعد از فقها بيشترين تأثير را در تاريخ سياسى اسلام داشته‏اند؛  ۳. شيوه تاريخى: همانند طبرى و جوينى؛۵۴  ۴. شيوه عرفانى: كسانى كه با سياست كارى ندارند، ولى به هر حال بر سياست مؤثر بوده‏اند، همانند حلاج و سهروردى؛  ۵. شيوه فلسفى: همانند شيوه فارابى و ابن سينا و ابن رشد.۵۵  در اين تقسيم‏بندى، به نحوى لازم است علومى همانند سفرنامه نويسى و علم تفسير و حديث را نيز بگنجانيم. به هر حال رجايى به درستى اشاره مى‏كند كه اين تقسيم‏بندى تا مرحله فروپاشى سيطره  فرهنگ اسلامى كارآمدى داشت.  در پايان طبقه‏بندى روزنتال از دانش‏هاى سياسى اسلامى و نقدهاى او لازم است به اين سؤال پاسخ دهيم كه چه نسبتى بين بحث طبقه‏بندى علوم سياسى نزد متفكران دوره ميانه و تقسيم سه گانه روزنتال وجود دارد. براى پاسخ گفتن به سؤال فوق به اين نكته اشاره مى‏كنيم كه طبقه‏بندى علوم مى‏تواند بر اساس موضوع، روش يا غايت انجام شود. اگر در اين بحث، موضوع - محور باشيم، طبقه‏بندى سه‏گانه روزنتال با تقسيم‏بندى دانش‏هاى سياسى نزد خواجه نصير هماهنگى پيدا مى‏كند. از ديدگاه خواجه يك نوع سياست در علوم  اوايل كه فرا زمانى‏اند؛ نوع دوم در نواميس (فقه)، و نوع سوم در آداب قرار مى‏گرفت. اين طبقه‏بندى هماهنگى كاملى با تثليث روزنتال دارد؛ چرا كه آن سه به ترتيب معادل فلسفه سياسى، فقه سياسى (يا شريعت نامه نويسى) و اندرزنامه نويسى قرار مى‏گيرد.  اگر معيار طبقه‏بندى علوم، روش باشد، مى‏توان گفت دو روش اصلى - روش عقلى و نقلى - روياروى يكديگر صف آرايى مى‏كنند. دو رشته علمى معروف در دانش سياسى، فلسفه سياسى و فقه سياسى‏اند. بر اين اساس است كه اندرزنامه نويسى اصالت خود را از دست مى‏دهد و نقد داود فيرحى به تقسيم سه گانه  مذكور معنا پيدا مى‏كند.۵۶ اگر ملاك، غايت باشد، اصولاً تقسيم دوگانه و سه گانه ضرورتى ندارد، چرا كه غايت همه آنها يكى خواهد بود.