چهارشنبه بعد از ظهر خيلي كسل بودم....تا آخر شب بيحال افتاده بودم ...فكر كنم افت فشار داشتم. پنج شنبه ساعت ۱۲ از خواب بيدار شديم .. هم من و هم آقاي همسر و هم گل پسري.. يعني قرار بود پسرمو ببرم آزمايشگاه ..نميدونم چي شده بود كه اصلا حس و حال نداشتم و انگار يه قطره خون هم تو اين رگهاي  بيچاره نبود...... تا عصر خونه بوديم و دم غروب راهي خونه بابام شدم براي ديدار با دختر عموي عزيزم كه از بوشهر اومده بود...آقاي همسر هم از اونجايي كه خونه باباي من نمياد و البته اوقات فراغت خويش را با كامپيوتر سپري ميكنن ترجيحا در خانه تنها موندند و در اقدامي مهربانانه به من توصيه كردن كه در صورت علاقمندي ميتونم شب رو خونه بابام بمونم و با دختر عموجان خوش بگذرونيم..كه البته از اونجايي كه من خونه خودم از همه جاي دنيا راحت ترم اين كارو نكردم و تا حدود ۱۲ شب مهمون بودم و بعد از اون به خونه خودمون برگشتم... جمعه هم  وضع به همين منوال بود و خيلي دير از خواب پاشديم و بعد از انجام كارهاي روزمره و خوردن ناهار قرار بود به ديدن دوست عزيزم كه تازه زايمان كرده و ني ني كوچولوي گلش برم... ساعت ۴ بود كه راهي شدم و آقاي همسر خواستند تا گل پسري رو پيششون بزارم تا با هم خوش بگذرونن.... نزديك خونه دوستم بودم كه تماس گرفت و گفت دارم مي برمش پارك ... لباس چي تنش بپوشم؟؟؟؟ حدود ۲ ساعتي خونه دوستم بود و خدا رو بخاطر سلامتي خودش و بچش شكرگزاري كردم.....واقعا از خوشحاليش خوشحال شدم...وقتي برگشتم خونه ديدم از آقايون خونه خبري نيست بعد از  حدود يك ساعت كه من مشغول پختن غذا بودم اومدن و آقاي همسر گفتن كه لازم به پختن غذا نيست دارم ميرم مرغ و گوشت بخرم بريم خونه خواهر شماره ۲ ايشون و كباب كنيم ... اين خواهر شوهر عزيز از عزيزترين خواهر شوهراي دنياست كه مرتب با زبون شيرينش مارو مورد لطف خودش قرار ميده ... مثلا زمانيكه من دانشگاه قبول شدم و مطلع شد، بارها توي جمع منو سركوفت زد كه سر پيري رفتي دانشگاه ( من ۲۹ سالگي رفتم دانشگاه) البته در سن ۲۲ سالگي تجربه كسب يك مدرك فوق ديپلم را داشتم كه اونو ادامه ندادم ... خلاصه از اونجا كه اصلا حال و حوصله ديدار  با اين عزيز و عزيزان ديگه اي كه در اين جمع حضور داشتن رو نداشتم پختن ناهار فردا و انجام يه سري كارها رو بهانه كرده و از آقاي همسر كسب اجازه نموده و از همراهي ايشان به اين مهماني عذرخواهي كردم..اما پسرمو به بهانه بازي با بچه ها همراه خودش برد و من ماندم و يه عالمه دلتنگي كه براي تسكين دلم نشستم پاي كامپيوتر و فيلمهاي كوچيكي پسرمو مرور كردم و يه عالمه اشك ريختم ... وخلا صه ديشبو تا آخر شب به تنهايي گذروندم .. ساعت ۵/۱۲ هم بچه رو خوابيده تحويل من دادن و گفتن از اونجايي كه خواهر شماره ۳ هم مهموني بوده و همسرشون  تشريف نداشتن براي رسوندن خواهرشون به خونه ميرن و ساعت ۱ نيمه شب برگشتن و خرسند از ديدار خواهران و سپري كردن ساعاتي در كنار ايشان .......دارم سعي ميكنم ارتباطمو باهاشون كم كنم... البته بطور نامحسوس ... اميدوارم موفق بشم.