1. عمل و كردارِ بدون دانش و معرفت ، همانند ((رعدِبى باران )) است .  3. و دانشِ بدون زهد و خشيت ، همچون  ((ثروت بى زكات و غذاى بى نمك و كِشت و كار برسنگ صاف )) است .  4. و دانشْ نزد احمق ، به مانند  ((دُرّ و ياقوت نزد چهارپايان )) است .  5. و دلهاى  سخت شده و قساوت اندود، مانند  ((سنگِ فرورفته در آب )) است . [و همچنان كهآبْ در سنگ نفوذ نمى كند، موعظه نيز در دلهاى قساوت آلود، اثر نمى بخشد.]  6. و موعظه نزد كسى كه به آن ميل و رغبت ندارد، چونان  ((ساز و آهنگ نزد مردگان )) است.  7. و صدقه دادن با مال حرام ، مانند  ((شستن مدفوع با ادرار)) است !  8. و نماز بدون زكاتِ مال ، همسان  ((بدن بى روح )) است .  9. و عمل و كردار بدون توبه [و بازگشت به خداوند] چونان  ((ساختمان بى پايه واساس )) است .  10. آيا مردمان از مكر و تدبير خداوند، غفلت ورزيده و خود را از آن در امان پنداشته اند؟!پس ، كسى خويشتن را از تدبير و كيفر خداوند در امان نمى بيند، مگر مردمان زيانكار.  آيين الهى ، مجموعه اى است داراى ابعاد و اجزاى گوناگون و هماهنگ . اين آيين ، آن گاه سعادتى جاويد و حياتى طيّبه را به ارمغان مى آورد و پيروان خود را به زندگىخجسته رهنمون مى شود و آنان را به قلّه كمال و شهدوصال مى رساند كه به همه ابعاد آن توجّه شود و تمامى قوانين آن جامه عمل بپوشند و رهروان راستين آن به مجموع اجزاى آن دل بسپارند. گرفتن پاره هايى از اوامر و نواهى و قوانين دين و وانهادن پاره هايىديگر، گرچه در برخى از موارد و به همان مقدارِ اءخذ شده ، سودمند است ، امّا نمى تواناز آن انتظارى در خور داشت ، و اى  بسا كه پاره پاره كردن دين و گرفتن برخى از آن ووانهادن بعضى ديگر، نتيجه معكوس بدهد و رهاوردى نامبارك به بار آورد.  از پيكرى  ((مُثله شده )) و پاره پاره ، چه انتظارى مى توان داشت ؟!