تو خونشون بهم گفته بود ميخواد بره دكتر. سرما خورده بود. همش فكر ميكردم حالا تنها چه جوري ميره. نكنه بخواد آمپول بزنه... تو اين سه سال خيلي كم پيش ميومد كه بدون من بره دكتر. وقتي از قبرستون اومدم بيرون از همه زندگي متنفر بودم. بدون اينكه به اينور و اونور نگاه كنم از خيابون رد شدم. ماشين ها با بوقشون فحشم ميدادند. تا صبح بهش اس ام اس دادم و از خاطره هامون گفتم.حتي ميترسيدم صبح چشمش پر خواب باشه و شيشه خورده ها رو نبينه و بره تو پاهاش. بهش اس ام اس دادم گفتم. ظهر كه بلند شدم اس داده بود باز ياد انداختي كه اون رو شكستي خيلي آشغالي. بهش گفتم از اون ميتوني 10تاي ديگه بخري ولي دل من رو كه شكستي چي؟ خلاصه اينقدر التماسش كردم تا من رو دور نندازه. اونم گفت باشه. يه ذره اميدوار شدم. عصر هركاري كردم بهم نگفت كجا ميره. ميخواست بهم حالي كنه كه من ديگه هيچ كاره ام. الانم كه باهاش حرف زدم ازش پرسيدم فقط از سر دلسوزي با من آشتي كردي.خيلي محكم گفت آره.