« و لولا انك امرت بالصبر ونهیت  عن الجزع لانفدنا علیك ماء الشئون ولكان الداء مما طلا والكمد محالفا، وقلالك ولكنه ما لا یملك رده ولا یستطاع دفعه بابى انت وامى اذكرنا عند ربك واجعلنا من بالك; (25) اگر به صبر و بردبارى فرمان نمى‏دادى و از جزع و فزع باز نداشته بودى، آن قدر اشك مى‏ریختیم تا اشكهایمان تمام شود و این درد جانكاه فراق همیشه در دلم تجدید مى‏شد و اندوهم جاودانه مى‏ماند . البته كه اینها در مصیبت تو ناچیز است . چه كنم كه زندگى را بعد از مرگ نمى‏توان دوباره برگرداند و از مرگ نمى‏شود جلوگیرى كرد! پدر و مادرم به فدایت! ما را در محضر خدا  یاد كن و ما را به خاطرت بسپار  .»