وقتي درو باز مي كنم با انبوهي روشني و نور مواجه ميشم .حجم بزرگي از نور پخش شده رو مبلها ،ميز و تو آشپزخونه .اونقدر همه جا روشنه و اونقدر من عاشق نورم و اونقدر تعجب ميكنم كه شك مي كنم نكنه اشتباه اومدم.همش يه ثانيه طول مي كشه تا من يادم بياد پرده ها رو ديروز درآوردم و شستم و هنوز نصبشون نكردم .يادم رفته بود كه پرده ها اينقدر نور رو خفه مي كنند.لااقل خونه تكوني كليشه اي عيد اين حسنو  داره كه بعضي چيزهارو به آدم يادآوري مي كنه. اينكه داريم عادت مي كنيم كه خودمون رو جا بديم تو يه فضاي محدود و از همه طرفم محدودترش كنيم،تا مي تونيم با ديوار و پرده ونرده وپارتيشن و ايزوليشن خودمون از ديگران جدا كنيم، بريم تو غار تنهاييمون و با بي كسيمون روزگاربگذرونيم. چرا اينقدر رابطه هامون كم حجم شده؟