بچه كه بودم، همون سالها كه برنامه كودك ساعت پنج اوج خوشيمون بود، پسر همسايه‌اي داشتيم كه يك كم مشكل ذهني داشت. بعد از ناهارا عقربه ساعتشون رو مي آورد روي ساعت پنج و تلويزيون رو روشن مي كرد و مي نشست جلوش. طفلكي. حالا منم همين حالو دارم. دلم مي‌خواد ساعت اينجارو بكشم رو چهار و فرار كنم، همين اول صبحي!