هميشه ارديبهشت شمال رو براي مسافرت ترجيح ميدم،آفتاب و بوي بهار نارنج و سرسبزي  و بازم آفتاب که عاشقشم توي اين ماه غوغا مي كنه ولي امسال چون به دختركم كه طفلكي از مهد و درس و تكليف زياد بقول خودش خسته شده بود! قول داده بودم عيدبه شمال رفتيم و تو سرما لرزيديم.همانروز اول خبردار شدم كه باباي بابامون كه تنها بازمانده گروه پدر بزرگ مادربزرگها بودچند روزي قبل از عيد فوت كرده و از آنجايي كه مامانم اينا منو خيلي دل نازك و حساس ميدونن بهم نگفتن .آدم فوق العاده مذهبي بود وقتي ميومد خونمون مجبور بوديم روسري سرمون كنيم و نماز بخونيم! ومن كه كمي بزرگتر شدم جلوي اينكار وايسادم خيلي پررويي كردم چون  بچه هاش كه همه يلي هستن هم از نظر هيكلي و هم از نظر شغلي و اجتماعي تا آخر عمرش ازش شديدا حساب مي بردن. اعتراف مي كنم كه رابطه عاطفي نزديكي با اين پدر بزرگم نداشتم وزياد پيشش نمي رفتم ولي ظاهرا هميشه كه مامانم اينا رو مي ديد فقط احوال منو از بين بچه ها مي پرسيد.آدمها چقدر پيچيده اند واقعا! خلاصه بخاطر فوت پدربزرگمون مجبور تكرار مي كنم مجبور شدم به تمام عمو و عمه هاي موجود درشمال و يا مهمان درشمال سربزنم كه كار شاقي بود.خونه بعضياشون سالها بود نرفته بودم چون هيچ نزديكي باهاشون احساس نميكردم. امسال به درك و  شهود جديدي رسيدم ديگه زياد با خواهرها و برادرم هم احساس نزديكي نمي كنم ميدونستم بينمون فاصله افتاده فاصله هايي كه شرايط نامشابه زندگي بعد ازخانه پدري كه انتخاب كرديم ايجاد كرده و غير از اين بود تعجب آور بود. ولي امسال فهميدم كه اين فاصله بيشتر ازاونيه كه فكر مي كردم .احساس بدي ندارم ، ماهركدوم فرصت و شرايط يكساني براي انتخاب آينده داشتيم ومن خودم خواستم كه مستقل و منفك از خانواده رو پاي خودم وايسم خيلي سختي كشيدم ولي از نتيجه اش راضيم .