مؤسس دولت ايوبيان ، صلاح الدين يوسف بن ايوب مشهور به صلاح الدين ايوبي است.شاذي پدر ايوب مردي کرد بود که در شهر دوين (در عربي) در جنوب روان متولد شد اما نويسندگان نسب ‏نامه ‏ي اين خاندان گمان برده‏اند که آنها عرب هستند.  ايوب و برادرش شيرکوه در اواسط قرن ششم هجري به خدمت اتابک نور الدين محمد [زنگي‏] در آمدند و پس از مدتي شيرکوه و برادرزاده ‏اش صلاح الدين ، از طرف نور الدين براي سرکوبي با شورش هائي که در مصر بروز کرده بود به آن ديار روان شدند .  شير کوه و صلاح الدين براي اولين بار در سال 559 ه (1163 م) ، و براي دومين بار در سال 562 ه (1166 م) به مصر رفتند تا آنکه العاضد آخرين خليفه‏ ي فاطمي ـ شيرکوه را براي جبران خدماتش به وزارت خود برگزيد . پس از مرگ ناگهاني شيرکوه ، صلاح الدين در سال 564 هجري وزارت را در دست گرفت و به الملک الناصر ملقب گرديد . او بزودي زمام کارها را در دست گرفت و پس از مدتي العاضد را در سال 567 ه (1171 م) از خلافت خلع کرد و فرمان داد که به نام خليفه‏ ي عباسي المستضي‏ء بالله خطبه بخوانند . با وجود آنکه اين تغيير عظيم با آرامش  تمام انجام يافت ، اما باعث شد که بين صلاح الدين و فرمانده‏اش يعني اتابک نور الدين اختلافاتي بظهور رسد.  اگر نور الدين در سال 569 ه (1173 م) وفات نکرده بود ، بدون ترديد نبردي ميان آندو بوقوع مي ‏پيوست . پس از مرگ نور الدين ، صلاح الدين ايوبي ظاهرا نسبت به الملک الصالح اسماعيل بن نور الدين اظهار اطاعت کرد ولي پس از مدتي استقلال کامل خود را اعلان نمود . در دوران صلاح الدين مذهب اهل تسنن به جاي تشيع که در دوران خلافت فاطميان رسمي شده بود شايع شد و مکه و مدينه نيز که قبل از او تحت نظارت و حکومت خلفاي مصر  قرار داشت در اين دوران همچنان در دست صلاح الدين باقي ماند . در سال 569 ه (1173 م) صلاح الدين ، برادرش تورانشاه را به حکومت يمن منصوب کرد و شعبه‏ ي ايوبيان يمن به همين ترتيب بوجود آمد (به فصل پنجم مراجعه شود) . صلاح الدين پس از آن متوجه ‏ي سوريه شد و در سال 570 هجري وارد دمشق گرديد و عليرغم وجود خاندان نور الدين زنگي، متصرفاتش را وسعت داد تا آنکه بين سالهاي 570 تا 572 ه (1174 ـ 1176 م) حدود مملکت خود را تا رود فرات تثبيت کرد . صلاح الدين تا قبل از وفات الملک الصالح ، پسر نور الدين زنگي در سال 579 ه  (1183 م) بر حلب دست درازي نکرد .در سال 581 ه (1185 م) بر موصل مستولي شد و پادشاهان سرزمين جزيره را به اطاعت خود در آورد . اينک مملکت او که از نيل تا فرات ـ به استثناي برخي قلعه‏ ها که در دست صليبيان بود ـ وسعت داشت ، فرصتي به او داد تا با صليبيان به نبرد برخيزد . صلاح الدين در روز بيست و چهارم ربيع الآخر سال 583 ه (1187 م) در جنگ حطين واقع در غرب درياچه‏ي طبريه ، مسيحيان بيت المقدس را به سختي شکست داد و پس از سه ماه بيت المقدس را تصرف کرد . در اين نبردها تمام قلاع صليبيان ، جز قلعه ‏ي صور توسط صلاح الدين  مفتوح شد و جنگجويان صليب که ياراي مقاومت در برابر صلاح الدين در خود نيافتند . بزودي پريشان و پراکنده شدند.  سقوط بيت المقدس ، اروپائيان را به فکر آغاز جنگ سوم صليبي انداخت . در سال ه (1195 م) پادشاه انگلستان ، ريچارد اول [معروف به ريچارد شيردل‏] و پادشاه فرانسه ، فيليپ اوگوست وارد سرزمين فلسطين شدند و در اثناي محاصره‏ ي قلعه‏ ي عکا بهم رسيدند . نبرد بين صلاح الدين و پادشاهان انگلستان و فرانسه آغاز شد و مدت يکسال و نيم دوام يافت تا آنکه در سال 588 ه (1192 م) يک معاهده‏ ي صلح به نفع صلاح الدين بين  طرفين به امضاء رسيد .22  صلاح الدين ايوبي در روز بيست و هفتم صفر سال 589 هجري (چهارم مارس 1193 م) در دمشق درگذشت.پس از وفاتش ، پسران و برادران و برادرزاده‏ هايش ، مملکت وسيع او را تقسيم کردند . عادل سيف الدين برادر صلاح الدين که در اروپا به نام « سافادن » معروف است توانست به تدريج بر ساير افراد خاندان مستولي شود . طبيعتا در ابتداي فوت صلاح الدين ، فرزندان او به حکومت رسيدند . افضل در دمشق ، و عزيز در قاهره ، و ظاهر در حلب حکومت را در دست گرفتند . عادل سيف الدين در سال 592 ه (1195 م) توانست جاي افضل را  در دمشق اشغال کند و منصور را که پس از عزيز در قاهره به سلطنت نشسته بود در سال 596 ه (1198 م) ساقط نمايد . به اين ترتيب فقط شهر حلب تا سال 658 ه (1259 م) در دست پسران صلاح الدين باقي ماند.  عادل سيف الدين علي برادر صلاح الدين بين سالهاي 592 تا 596 ه (1195 ـ 1199 م) به قسمت اعظم مصر و سوريه تسلط يافت و در سال 596 ه (1199 م) پسر خود اوحد ايوبي را بر حکومت ميافارقين در جزيره منصوب کرد . به اين ترتيب ، سيف الدين بر تمام شعب دولت ايوبيان حکومت عالي يافت تا آنکه در سال 615 ه (1218 م) فوت کرد و دولت او  بوسيله‏ ي اولادش به حکومت هاي مستقلي در منطقه ‏ي مصر و دمشق و کرک و ميافارقين و حصن کيفا تبديل شد . اما ايوبياني که در حمص و حماة و بعلبک و يمن حکم مي ‏راندند از شعبه‏هاي ديگر ايوبيان بودند . ايوبيان مصر که به کرات بر سوريه نيز دست يافتند و از خاندان عادل سيف الدين محسوب مي‏شدند، راه را براي حکمراني مماليک ترک در سال 648 ه (1250 م) گشودند.    تورانشاه در سال 647 ه (1249 م) پس از صالح نجم الدين ايوب حکومت را به دست گرفت . پس از قتل  تورانشاه ، شجرة الدر ازدواج کرد و با لقب سلطان به حکومت مصر دست يافت و آنگاه شجرة الدر را از فرمانروائي خلع کرد . اما سياست روز چنين اقتضاء مي‏ کرد که يکي از افراد خاندان ايوبي را ظاهرا بر مسند فرمانروائي بنشاند . به اين منظور، اشرف موسي از نوادگان ملک الکامل را که کودکي بيش نبود بر تخت فرمانروائي قرار داد تا آنکه در سال 650 ه (1252 م) او را نيز خلع کرد و حکومت ايوبيان مصر را بکلي منقرض نمود.  ايوبيان حلب و ايوبيان مصر بر سر حکومت سوريه با ايوبيان دمشق به نزاع برخاستند اما تمام آنها در سال 658 ه (1239  م) در نبرد با مغولان منهدم شدند و پس از مدتي جانشينان عادل سيف الدين نيز که در ميافارقين حکم مي ‏راندند به همين سرنوشت دچار گشتند تا آنکه مماليک مصر در سال 661 ه (1262 م) با فتح حمص ، اين شعبه را نيز بکلي منقرض کردند.  ايوبيان يمن نيز در سال 626 ه (1228 م) جاي خود را به بني رسول دادند و ايوبيان‏ بعلبک در سال 642 ه (1244 م) ، و ايوبيان کرک در سال 661 ه (1262 م) منقرض شدند و فقط دو حکومت ايوبي در منطقه باقي ماند : اول ايوبيان حماة که از خانواده ‏ي صلاح الدين بودند و تا سال 742 ه (1341 م) دوام  يافتند ، و ابو الفداء مورخ روف نيز از اين خاندان است . دوم ايوبيان حصن کيفا که در جزيره حکومت داشتند و تا سال 930 ه (1523 م) که سليمان قانوني امپراطور عثماني بر آنها تاخت، به حکومت خود ادامه دادند.        48 ـ ايوبيان مصر  569 ـ 650 هجري قمري  564 الناصر صلاح الدين يوسف (دوران حکومت قاهره)  569 الناصر صلاح الدين يوسف (دوران فرمانروائي)  589 العزيز عماد الدين عثمان  595 المنصور محمد  596 العادل اول، سيف الدين ابو بکر  615 الکامل ناصر الدين محمد  635 العادل دوم، سيف الدين ابو بکر  637 الصالح، نجم الدين ايوب  647 المعظم توران شاه  648 شجرة الدر (همسر صالح نجم الدين ايوب) 23  648 ـ 650 الاشرف مظفر الدين موسي 24ايوبيان مصر  شادي بن مروان  نجم الدين ايوب  1 ـ صلاح الدين يوسف/4 ـ العادل اول  2 ـ العزيز عثمان/5 ـ الکامل محمد  3 ـ المنصور محمد/6 ـ العادل دوم/7 ـ صالح ايوب/9 ـ شجرة الدر/المسعود يوسف (از ايوبيان يمن)  8 ـ المعظم  تورانشاه/المنصور خليل  ايوبيان دمشق ـ ايوبيان دمشق  589 ـ 658 هجري قمري  589 الافضل نور الدين علي  592 العادل اول، سيف الدين ابو بکر  596 ـ 615 اتحاد با مصر  615 المعظم شرف الدين عيسي  624 الناصر صلاح الدين داود  626 الاشرف مظفر الدين موسي (از ايوبيان ميافارقين)  635 الصالح، عماد الدين اسماعيل  635 الکامل محمد (از ايوبيان مصر)  635 العادل دوم، سيف الدين ابو بکر (از ايوبيان مصر)  637 الصالح نجم الدين ايوب (از ايوبيان مصر)  637 الصالح عماد الدين  اسماعيل (مرتبه‏ي دوم)  643 الصالح نجم الدين ايوب (مرتبه‏ي دوم)  647 المعظم تورانشاه (از ايوبيان مصر)  648 ـ 658 الناصر صلاح الدين يوسف (از ايوبيان حلب)  (سپس مغولان بر قلمرو آنان مستولي شدند) نجم الدين ايوب  صلاح الدين يوسف/2 ـ العادل اول  1 ـ الافضل علي  3 ـ المعظم عيسي/5 ـ الاشرف موسي/6 ـ الصالح اسماعيل/7 ـ الکامل محمد/مودود  4 ـ الناصر داود/8 ـ العادل دوم/9 ـ الصالح ايوب/الجواد يونس 25  المغيث عمر 26/10 ـ المعظم تورانشاه ـ ايوبيان حلب  589 ـ 658 هجري قمري  589 الظاهر غياث الدين غازي 27  613 العزيز غياث الدين محمد  634 ـ 658 الناصر صلاح الدين يوسف 28 (از ايوبيان دمشق)  (سپس مغولان قدرت را در دست گرفتند)  الناصر صلاح الدين يوسف (صلاح الدين ايوبي)  1 ـ الظاهر غازي  2 ـ العزيز محمد  3 ـ الناصر يوسف/الظاهر غازي  العزيز ـ ايوبيان حماة  574 ـ 742 هجري قمري  574 المظفر اول، تقي الدين عمر  587 المنصور اول محمد  617 الناصر قليچ ارسلان  626 المظفر دوم، تقي الدين محمود  642 المنصور دوم، محمد  683 ـ 698 المظفر سوم، محمد  سپس واليان مماليک مصر از ايوبيان حماة به حکومت منصوب شدند.  710 المؤيد عماد الدين اسماعيل ابو الفداء (مورخ)  733 ـ 742 الافضل ناصر الدين محمد  (سپس مماليک مصر قدرت را کاملا در دست گرفتند)  نجم الدين ايوب  نور الدين شاهنشاه  1 ـ المظفر اول  2 ـ المنصور اول  3 ـ /قليچ ارسلان/4 ـ المظفر دوم  5 ـ المنصور دوم/المظفر علي  6 ـ المظفر سوم/7 ـ المؤيد اسماعيل ابو الفداء  8 ـ الافضل محمد ـ ايوبيان حمص  547 ـ 661 هجري قمري  574 محمد  581 المجاهد شيرکوه  637 المنصور ابراهيم  644 ـ 661 الاشرف مظفر الدين موسي  (سپس مماليک قدرت را در دست گرفتند)  شاذي بن مروان  اسد الدين شيرکوه  1 ـ محمد  2 ـ المجاهد شيرکوه  3 ـ المنصور ابراهيم  4 ـ الاشرف موسي ـ ايوبيان ميافارقين 29  596 ـ 658 هجري قمري  596 الاوحد نجم الدين ايوب  657 الاشرف مظفر الدين موسي  617 المظفر شهاب الدين غازي  628 استيلاي موقت مغولان  642 ـ 658 الکامل ناصر الدين محمد (فتح مغول بطور  نهائي)  نجم الدين ايوب  العادل سيف الدين ابو بکر  1 ـ الاوحد ايوب/2 ـ الاشرف موسي/3 ـ المظفر غازي  4 ـ الکامل محمد ـ ايوبيان حصن کيفا        حصن کيفا يا کيف ، شهري قديمي در جزيره 30 بين ديار بکر و جزيره‏ ي ابن عمر است . احتمالا تاريخ تأسيس قلعه ‏ي اين منطقه به سال 800 قبل از ميلاد مسيح باز مي‏ گردد . قلعه‏ي مزبور به جهت موقعيتش ، در دوران روميها و ساسانيان در اوائل  مسيحيت ، از اهميت فوق العاده‏ اي برخوردار بود و در دوران اسلامي نيز اهميت خويش را همچنان حفظ کرد . در دوران ضعف عباسيان ، خاندان حمدانيان و سپس کردهاي مرواني و آنگاه بني ارتق در سال 495 ه (1101 م) بر آن منطقه مستولي شدند . در ايام بني ارتق، حصن کيفا به اعلي درجه آبادي رسيد و اهميت سياسي فراواني کسب کرد.  در سال 629 هجري (1232 م) الکامل محمد که از ايوبيان مصر بود بر بني ارتق تاخت و آنان را منقرض کرد و حکومت آنديار را به پسر خود صالح نجم الدين ايوب تفويض کرد . اين صالح ايوب اولين حاکم از خاندان ايوبيان حصن  کيفا است . پس از صالح ايوب ، در دوران پسرش تورانشاه که از سال 635 تا 648 ه (1237 ـ 1250 م) حکمراني کرد ، سلجوقيان روم [آسياي صغير] بر شهر آمد يعني مهم ‏ترين مرکز اين دولت مستولي شدند . در دوران موحد بن تورانشاه نيز مغولان در سال 658 ه (1259 م) متوجه جزيره شدند و اين حاکم چاره ‏اي نديد جز آنکه تحت حمايت مغولها قرار گيرد و سکه به نام هلاکوخان ضرب کند . از اين وقت ، دولت ايوبيان حصن کيفار و به ضعف نهاد و چون حاکم هفتم آن خاندان به نام صالح ابو بکر به سال 780 ه (1378 م) از تخت سلطنت به زير آمد ، برادرش  ملک سليمان اول به جايش نشست و با ورود تيمور به الرها (اروفه) به اطاعت او گردن نهاد و به اين وسيله توانست دولت خود را حفظ کند . در نيمه‏ي دوم قرن نهم هجري در سال 866 ه (1461 م)، اوزون حسن آق قيونلو که در اين اوقات قدرتمند شده بود بر حصن کيفا تاخت و سيزدهمين حاکم ايوبي آنجا را بقتل رسانيد و مدت بيست سال بر حصن کيفا حکم راند.اما ايوبيان از اختلافات و اضطراب هائي که پس از وفات اوزون حسن پديد آمده بود استفاده بردند و قدرت خود را دوباره بدست آوردند . به اين ترتيب که خليل دوم پسر ملک سليمان اول ، با کمک کردهائي که  آنها را در « سعردي » جمع ‏آوري کرده بود بر حصن کيفا مستولي شد و شهر مزبور در اين دوره مجددا آباد گرديد و بناهاي عظيم در آنجا بوجود آمد.  خليل پس از مدتي به ديدار حامي خود يعني شاه اسماعيل صفوي رفت ولي در تبريز دستگير و زنداني شد و تا فتح تبريز بدست سلطان سليم عثماني نتوانست از زندان رها شود و به مملکت خود روانه گردد . در اثناي غيبت خليل ، پسر ملک سليمان دوم به حکومت نشسته بود ولي خليل با ورود به حصن کيفا مجددا قدرت را در دست گرفت و پس از مدتي سليمان دوباره به حکمراني رسيد اما نتوانست حکومتي باثبات بر  پا کند زيرا با برادرانش محمد و علي بر سر جانشيني پدر اختلاف بهم رسانيد . در نتيجه به سال 930 ه (1523 م) حصن کيفا را به خسرو پاشا حاکم عثماني ديار بکر تسليم کرد.  به اين ترتيب دولت ايوبيان حصن کيفا نيز منقرض شد و به قلمرو عثمانيان ضميمه‏ گرديد.  مدت حکمراني بسياري از حکام اين خاندان معلوم نيست و مدت فرمانروائي برخي نيز به تقريب معلوم است . بسياري از کتب تاريخ اصولا از ذکر اين خاندان غفلت ورزيده ‏اند و برخي هم بطور بسيار مختصر در اين باب ذکري به ميان آورده ‏اند .    «~ Keifa Extr, des ـ A.Tewhid,Monnaies des Eyoubites de Hisn ~»  «~ Mem du congre internat. de Numismatique etc. Bruxelles 1910 ~»  54 ـ ايوبيان حصن کيفا  629 هجري قمري الصالح نجم الدين ايوب  636 المعظم تورانشاه  648 الموحد تقي الدين عبد الله  658 استيلاي مغولان  ؟ الکامل ابو بکر اول  ؟ العادل مجير الدين محمد  ؟ العادل شهاب الدين غازي  ؟ ـ 780 الصالح ابو بکر دوم  780 العادل فخر الدين (يا عز الدين) سليمان اول  ؟ الاشرف شرف الدين احمد اول  836 الصالح (و سپس الکامل) صلاح الدين خليل اول  856 الناصر  856 الکامل احمد دوم  ؟ ـ 866 العادل خلف  866 استيلاي آق قيونلوها  ؟ خليل دوم  ؟ سليمان دوم  ؟ خليل دوم (مرتبه‏ي دوم)  ؟ حسين  ؟ ـ 930 سليمان دوم (مرتبه‏ي دوم)  (سپس عثمانيان بر قلمرو آنان مستولي شدند) ايوبيان حصن کيفا  الکامل محمد بن العادل اول (از ايوبيان مصر  1 ـ الصالح ايوب  2 ـ توران شاه  3 ـ عبد الله  4 ـ ابو بکر اول  5 ـ محمد  6 ـ غازي  7 ـ ابو بکر دوم/8 ـ سليمان اول/دختر او  9 ـ احمد اول/14 ـ خليل دوم/الظاهر عيسي (از بني ارتق ماردين)  عثمان/10 ـ خليل اول/يحيي/محمد/15 ـ سليمان دوم/علي/محمد/16 ـ حسين  11 ـ الناصر/12 ـ احمد دوم/13 ـ خلف ـ ايوبيان يمن  569 ـ 626 هجري قمري  569 المعظم شمس الدين تورانشاه  577 سيف الاسلام طغتکين احمد  593 معز الدين اسماعيل  598 الناصر ايوب  618 المظفر سليمان  612 ـ 626 المسعود صلاح الدين  يوسف  (سپس بني رسول قدرت را بدست گرفتند)  تورانشاه مؤسس دولت ايوبيان يمن، از سال 574 تا 575 هجري در بعلبک حکومت کرد و سپس به اسکندريه رفت اما چون حکومت يمن را داشت از سوي خود حاکمي بر آن ديار گماشت.در بخش پنجم، ويژه‏ي کشورهاي عربي، از اين خاندان به تفصيل سخن خواهيم گفت.  نجم الدين ايوب  نورالدين شاهنشاه/1 ـ تورانشاه/2 ـ طغتکين/العادل اول  المظفر عمر/3 ـ اسماعيل/4 ـ ايوب/الکامل محمد  شاهنشاه/6 ـ يوسف  5 ـ سليمان        بعلبک در سال 15 يا 16 هجري بدست مسلمانان فتح شد و به ترتيب توسط حکام خلافتهاي امويان و عباسيان و فاطميان اداره گرديد . در ايام فاطميان اين شهر بدست روميها [روميان شرقي بيزانسي‏ها] فتح شد و پس از مدتي امير حلب به نام صالح بن مرداس بر آن ديار مستولي گرديد و آنگاه سلجوقيان و سپس بوريان، بعلبک را فتح کردند.  در سال 533 ه (1138 م) اتابک عماد الدين زنگي آن شهر را فتح کرد و نجم الدين ايوب پدر صلاح الدين را به حکومت آنجا گماشت . نجم الدين ايوب پس از  وفات عماد الدين زنگي در سال 541 ه (1146 م) نتوانست قدرت خود را در آنجا حفظ کند و شهر بدست انر وزير محمد بوري افتاد تا آنکه نور الدين محمود زنگي دوباره بر آنجا مستولي شد و پس از او صلاح الدين ايوبي در سال 570 ه (1174 م) اين شهر را تصرف کرد و حکومت آنجا را به يکي از امرايش به نام محمد بن مقدم تفويض نمود و پس از عصيان محمد بن مقدم ، در سال 574 ه (1178 م) حکومت آنديار را به برادرش تورانشاه داد و از اين هنگام حکومت ايوبيان بعلبک تأسيس شد .  تورانشاه پس از يکسال به فرمان صلاح الدين ، حکومت اسکندرونه را  در دست گرفت و حکومت بعلبک به عز الدين فرخشاه برادرزاده ‏ي صلاح الدين داده شد و تا هنگام مرگ در سال 578 ه (1182 م) در آنجا باقي ماند . پس از مرگ فرخشاه، صلاح الدين پسرش امجد بهرام شاه را به حکومت بعلبک منصوب کرد و بهرام شاه تا سال 627 ه (1129 م) يعني مدت پنجاه سال بر آنجا حکم راند تا آنکه در سال 627 هجري صالح اسماعيل برادر الاشرف موسي (از ايوبيان ميافارقين) حکومت بعلبک را منقرض کرد و حکومتي به نام الاشرف موسي در آنجا تأسيس نمود و پس از مرگ الاشرف در سال 653 ه (1237 م) آنجا را به تصرف کامل خود در آورد .  اما صالح نجم الدين ايوب پسر الکامل محمد (از ايوبيان مصر) در سال 644 ه (1246 م) با قوه‏ ي قهريه بر او فائق آمد و حاکمي از طرف خود بر آنجا گماشت . حکام بعلبک حتي پس از وفات صالح ايوب در سال 647 ه (1249 م) بر آن منطقه حکم راندند تا آنکه اين سلسله از ايوبيان نيز در اثر حمله ‏ي مغول به سال 658 ه (1259 م) منقرض شدند.  روايات مورخين در باب اين دولت، گوناگون است اما در کتاب زير معلومات جامعي در خصوص اين دولت يافتيم :  «~ Baalbak in lslamischer Zeit, BERLIN 1922: Max Sobernheim ~»      1 ـ المعظم تورانشاه/نور الدين شاهنشاه/العادل اول ابو بکر  2 ـ عز الدين فرخ شاه (575 ـ 578) /4 ـ الاشرف موسي (627 ـ 635) /5 ـ الصالح اسماعيل (635 ـ 644)  3 ـ الامجد بهرامشاه (578 ـ 627) ـ ايوبيان کرک  584 ـ 661 ه/1188 ـ 1262 م  کرک که در شرق درياي لوط 31 واقع است، همراه با قلعه‏ي شوبک [ در دوران جنگهاي صليبي در عهد نور الدين زنگي و  اوائل حکومت صلاح الدين ‏] در دست فرانسويان بود . پس از واقعه‏ي حطين در سال 583 ه ( 1187 م ) ( که در غرب درياچه‏ي طبريه واقع شد ) و طي آن کنت رينولد حاکم معروف کرک که نزد اعراب به ارناط معروف است بوسيله ‏ي صلاح الدين ايوبي اسير و کشته شد ، صلاح الدين برادرش عادل اول را به سال 584 ه (1188 م ) به فتح کرک فرمان داد و حکومت آنجا را به او تفويض کرد . به اين ترتيب ، کرک نيز مانند بعلبک يکي از ايالات مخصوص ايوبيان شد و سلسله‏ ي ايوبيان اين منطقه به ايوبيان کرک معروف شدند . حکومت کرک در اولاد عادل  اول برادر صلاح الدين ادامه يافت و چون خود عادل در سال 592 ه (1195 م) به حکومت دمشق منصوب شد ، پسر بزرگش به نام المعظم عيسي جاي او را در کرک اشغال کرد و پس از مرگ پدر به حکومت دمشق رسيد و حکومت کرک را (بنابر روايتي در سال 615 هجري) به فرزندش الناصر داود تفويض کرد . اما ابو الفداء گويد : « داود از سال 624 تا 626 ه (1226 ـ 1228 م) بر دمشق حکومت کرد و چون از حکومت عزل گرديد عمويش الملک الکامل ، حکومت کرک و توابع آنرا در عوض دمشق به او داد » .  خلاصه آنکه پس از کشمکش هاي فراواني که بين پسرانش در گرفت  . و نيز بروز مشکلات متعدد از حکومت معزول گرديد و با سختي و رنج در سال 656 ه (1258 م) بين اعراب درگذشت.در سال 658 هجري مغيث عمر پسر عادل دوم حکومت کرک را بدست گرفت و تا مدتي با آسودگي و آرامش حکومت کرد اما بزودي به علت فعاليتها و حرکات مماليک به سوي سوريه ، نظام امور دچار اختلال شد و از آن روي که مردي بسيار دسيسه‏ گر بود ، سلطان بايبرس بندقداري در سال 661 ه (1262 م) او را به قاهره فرا خواند و امر کرد تا به زندانش انداختند . از آن پس کرک و توابع آن بطور قطع جزء حکومت مصر شد.  از تاريخ زندگاني مغيث عمر  اطلاعات صحيحي در دست نيست . برخي گويند که او در همان سال که به قاهره فرا خوانده شد به فرمان بايبرس مقتول گرديد و فرزندش به نام الملک العزيز يکي از مناطق سرزمين مصر را به اقطاع گرفت.    1 ـ العادل اول (584 ـ 592)  2 ـ المعظم عيسي (592 ـ 615؟) /الکامل محمد از ايوبيان مصر  3 ـ الناصر داود (615 يا 626 ـ 647 متوفاي 656) /العادل دوم، ابو بکر  الامجد محسن/الظاهر شاذي/المقدم علي [عيسي‏] /4 ـ المغيث فتح الدين عمر (648 ـ  661)  العزيز  کتاب : تاريخ دولتهاي اسلامي و خاندان حکومتگر ج 1 ص 118  نويسنده : استانلي لين ‏پل