نيومد ولي هيچي از اشتياق من كم نشد. به ديدنش نياز داشتم. اولين باري بود كه همچين حسي داشتم. بدجور كلافه بودم. شده بودم عين پرنده اي كه خودش رو به در و ديوار قفس خودش رو ميكوبونه. دوباره شب بهش گفتم كه فردا بايد بياي. اما ايندفعه لحنم طلبكارانه نبود بلكه ملتمسانه بود. ازش خواهش كردم نذاره اين اشتياق از بين بره. ساعت 5 صبح راه افتاد و ساعت 10 من تو ماشينش بودم. با روزبه اومده بود. اولش كه زياد تحويلم نگرفت خيلي دلم گرفت. ولي وقتي فرمون رو داد به روزبه و خودش اومد عقب و سرش رو گذاشت رو پاهام انگار دنيا رو بهم دادن. بعد از چند دقيقه هم اون بلند شد و سر من رو گذاشت رو پاهاش. اون موقع بود كه اشكام خيلي راحت افتادن رو شلوارش. اون روز يه آشتي حسابي كرديم و اون برگشت ولي قرار بود فردا صبح دوباره بياد شيراز و اولم بياد دنبالم. سه شنبه هم از ساع 10 تا 1 ظهر با هم بوديم. البته دوستش سعيد هم باهامون بود ولي يه جاهايي تونستيم تنها باشيم. سه شنبه هم كه مامانم اينا از دوبي برميگشتن و اون آخرين ديدارمون حساب ميشد.امروزم موقع برگشتن يكم از جاده دنبال ماشينمون بود...