* چرا قبل از انقلاب بخصوص در زمانى كه موج نوى سينما در اواخر دهه چهل به راه افتاد فيلم بلند نساختيد؟  من يك اشتباه بزرگ در كارم داشتم (از آلبوم شخصى اش عكسى را مى آورد كه مرحوم سهراب شهيد ثالث نوجوانى است كه مو در صورت ندارد و در كنار خسرو سينايى لبخند مى زند) «سهراب شهيد ثالث» كارش را با دستيارى  من آغاز كرد. ما با هم در وين امتحان آكادمى فيلم را داديم كه او به علت بيمارى نتوانست كار را تمام كند و به ايران برگشت. روزى او را در تالار سنگلج و در نمايش «آى باكلاه، آى بى كلاه» ديدم. به من گفت مى خواهد در سفارت آلمان يا فرانسه مترجم يا منشى شود. به او پيشنهاد كردم كه در فيلم «آن سوى هياهو» كه براى بچه هاى ناشنواى مدرسه باغچه بان مى ساختم، دستيارم باشد. خوشحال شد. اما آن زمان بايد عضو وزارت فرهنگ و هنر يا به اصطلاح كارمند آن جا مى شدى تا جزو گروه قرار بگيرى. او را به عنوان دوستم سر صحنه بردم تا دستيارم  باشد. حتى در صحنه پايانى با صداى سهراب فيلم تمام مى شود و ...