پس از استقرار حكومت معاوية‏بن ابى‏سفيان، عمروبن عاص مجدداً والى مصر و افريقيه شد و پس از مرگ او در سال 43 قمرى/ 665 ميلادى، خليفه‏ى اموى، معاوية‏بن حُدَيج را والى افريقيه كرد و مغرب را از مصر جدا و مستقيماً به مركز خلافت متصل نمود.10 در منابع به امارت معاوية‏بن حديج، عقبة‏بن نافع و زُهَيربن قيس از جانب شخص خليفه اشاره شده است، اما بعضى محققين آغاز استقلال ولايت مغرب از مصر را در زمان موسى‏بن نصير و دليل آن‏را عزل عقبة‏بن نافع توسط مَسْلَمة‏بن مُخَلَّد انصارى، والى مصر، و اعزام ابوالمهاجر دينار به جاى وى، هم‏چنين عزل حَسّان‏بن نُعمان توسط عبدالعزيزبن مروان دانسته‏اند. به نظر مى‏رسد در عزل واليان مغرب، نظر والى مصر به عنوان منبع مطّلع اهميت داشته است؛ و با توجه به موفقيت عقبه و حَسّان در مغرب، احتمالاً نقش واليان مصر در عزل آنان به دليل رقابت‏هاى سياسى و از طريق سعايت از واليان مغرب نزد خليفه بوده است كه در منابع به هر دو مورد اشاره كرده‏اند.11