و  اگر ديدى عيب او از قبيل اصرار بر معاصى است ـ نعوذ بالله ـ قيل وجب انقطاعه (15) زيرا كه بنا بوده حب و بغض بينهما لله باشد. (16) بعضى از بزرگان فرموده‏اند باز قطع مكن، چه اينكه طبع انسان گاهى معوج مى‏شود، و گاهى به استقامت مى‏آيد، وانگهى الحال بيشتر احتياج به تو دارد كه دلسوزى كنى و دست او را بگيرى و به لطف او را از گودال معصيت بيرون آرى اجر «من احيا نفسا» (17) را ببرى زيرا كه شرم حضور حاصل از مصاحبت مطلبى است بزرگ، علاوه بر اين آيه شريفه «قوا انفسكم و اهليكم نارا» (18) به اين جاها هم جاريست زيرا كه قرابت با  تو پيدا كرده و لحمه (19) او مثل لحمه نسب گرديده به دلالت قول الصادق عليه السلام فى بعض الاخبار حيث يقول: «مودة يوم ميلة و مودة شهر قرابة و مودة سنة رحم ماسة من قطعها قطعه الله» . (20)