شناخت ويژه امام هفتم حضرت موسى بن جعفر (ع)از خداوند، او را به عبادتى افزون و راز و نيازى عاشقانه با پروردگار سوق‏ مى ‏داد. از اين رو به محض فراغت از كارهاى اجتماعى، به عبادت و نيايش مى ‏پرداخت. هنگامى كه امام به دستور هارون به زندان افتاد، عرض كرد: «پروردگارا! مدتهابود از تو مى‏ خواستم فراغت‏ براى عبادت به من عطا فرمايى، اينك خواسته‏ ام رابرآورده ساختى،  تو را بر اين نعمت سپاس مى ‏گويم.» در عبادت آن بزرگوار همين بس‏كه در زيارتش مى ‏خوانيم: «... الذى كان يحيى الليل بالسهر الى السحر بمواصله‏ الاستغفار حليف السجده الطويله و الدموع الغزيره و المناجات الكثيره و الضراعات‏المتصله‏» آن بزرگوارى كه شب تا صبح به استغفار بيدار و شب زنده‏دار بود و درسجده طولانى با چشم اشك‏بار با خدا به مناجات و راز و نياز و زارى به درگاه خدامشغول بود و اين دعا را بسيار مى ‏خواند: «اللهم انى اسئلك الراحه عند الموت‏و العفو عند الحساب‏» خدايا! آسايش هنگام مرگ و بخشايش هنگام حساب را از  تومى‏ خواهم.