«پس از اينكه حضرت مجتبي عليه‌السلام از كوفه به سمت مدينه عزيمت كرد  من در التزام ركاب آن حضرت بودم و شتري را ديدم كه باري بر آن است و پيشاپيش حضرت، حركت مي‌كند. به حضرت عرض كردم: «جعلت فداك (فدايت شوم)! مگر بار اين شتر چيست كه شما به آن توجه داريد و آن را زير نظر قرار داده‌ايد؟» فرمود: «طومار اسامي شيعيان ماست.» گفتم: «فدايت شوم! مي‌شود آن را به من نشان بدهي تا نام خودم را در آن ببينم؟» فرمود: «آري! فردا صبح نزد من بيا.» از آنجا كه من خود خواندن نمي‌دانستم، برادر زاده‌ام را به همراه خويش بردم. حضرت مجتبي عليه‌السلام فرمود: «اين جوان كيست؟» عرض كردم: «برادرزادة من است؛ او را  آورده‌ام تا نام مرا در آن طومار ببيند.» حضرت مرا امر به نشستن فرمود و دستور داد آن ديوان و دفتري را كه در ميانه است بياورند. برادر زاده‌ام در آن نگريست و گفت: «عمو! اسم من در اين صحيفه است.» گفتم: «من تو را آورده‌ام تا نام من را بجويي وتو نام خود را مي‌خواني؟» جوان چند برگي را ورق زد و سپس نام مرا نيز در آنجا پيدا كرد. من از اين در تعجب ماندم كه چگونه نام او پيش از نام من ثبت شده بود تا اينكه آن جوان در ركاب حضرت سيد الشهدا عليه‌السلام افتخار شهادت يافت و راز آنكه اسم او را در ورق‌ها پيش از نام عمويش، حذيفه  ثبت كرده بودند، معلوم شد.»