بر فرض آن كه صحّت اين قصّه را بپذيريم، بايد از فقيهى چون سيّد يزدى، صاحب العُروةالوثقى، در شگفت شويم كه با چنين مغالطه  بارِدى طرف مقابل را اسكات كرده است و از آخوند صاحب كفايه، با آن همه باريك‏بينى، متعجّب باشيم كه على‏الظاهر در برابر چنان رعد و برق بى‏بارانى خاموش نشسته و سپر انداخته باشد!