در ميان حَنابله، بى‏گمان، افراطيان و كژانديشانى بوده‏اند (و كدام طريقت و مسلك است كه افراطى و  كژانديش در آن به ظهور نرسد؟!). آن حنبليان افراطى و كژانديش - و به تعبيرى: «غالى‏31» - كسانى بودند كه با تَقَسُّر و تَحَجُّر و تمسُّك ظاهرگرايانه به ظواهر آن‏چه درباره صفاتِ الهى نقل شده است و اجتناب از مَشْىِ عَقلانى و ادبى در فهمِ ظرائفِ نصوص شرعى، به تشبيه محض و تجسيم محض گراييدند32، ولى آيا مُعتَقَد خود احمد بن حنبل نيز تجسيم محض بوده است؟