ـــــ مۇشۇ چېچەنلىكىڭ ئۈچۈن بولسىمۇ بىر كېچە قوناي، ـــــ دېدى ئۇلۇغ كىچىك تىنىپ.  قىزىل يەكتەكلىك مۇلازىم بالا خۇشاللىقىدىن سەكرەپ-ئويناقشىپ كەتتى، لى سىنىڭ قولىدىن ئاتنىڭ چۇلۋۇرىنى ئېلىپ، «جانابلىرى مەن بىلەن يۈرسىلە» دېگىنىچە چەبدەسلىك بىلەن ئالدىدا يۈرۈپ تۆت تال پانۇس ئېسىلغان يوغان مىس دەرۋازا ئالدىغا كەلدى. لى سى مۇلازىم بالىغا سوڭدىشىپ دەرۋازىدىن كىرىپلا، شۇنچە يوغان ساراينىڭ قۇپ-قۇرۇق چۆلدەرەپ قالغانلىقىنى كۆردى، تولىمۇ سوغۇق كۆرۈنىدىغان ساراينى خىرە ئاي يورۇقى بىلەن دەھلىزنىڭ ئەگمىسىگە ئېسىپ قويۇلغان بىر پانۇسنىڭ يورۇقىدا كىچىككىنە قورۇدىكى بىرنەچچە ئېغىز چوڭ خانىنىڭ قۇلۇپلانغان  ئىشىكىنىڭ پېچەتلىۋېتىلگەنلىكىنى ئاران كۆرگخلى بولاتتى، قورۇ خىلۋەت تاغ جىلغىسىدىكى ئۆڭكۈرگىلا ئوخشايتتى.