اين همه اعمال جنايتكارانه توسط ((دولتمردان)) مورد استناد ((پارس پژواك)) كه لابد غم پارسيان را نيز دارند، سازماندهي و هدايت شد تا از يك سو ماهيت مترقي آزادي خواهانه و عدالت جويانه و انساني و مدرن جنبش آذربايجان و كردستان را وارونه نشان دهند و از طرف ديگر سركوب آزادي خواهان دو منطقه مزبور را در نظر ساكنان جنوب كشور، سركوب مشتي اشرار جلوه گر سازند. البته دولت قوام فقط به اين اقدامات بسنده نكرد، بلكه هم زمان با آن فشار بر تشكل هاي كارگري و سركوب آن ها را تشديد كرد. چنان كه تنها در سركوب اعتصاب مسالمت آميز ده  ها هزار نفري كارگران جنوب ، به دستور ((دولتمردان)) مورد پسند ((پارس پژواك)) از كارگران ٤٦ نفر كشته و ١٧٠ نفر زخمي گشتند و نيز در شاهي اعتصاب كارگران به خاك و خون كشيده شد. اين ها همه براي ايجاد زمينه سركوب دژهاي اصلي آزادي ، يعني آذربايجان و كردستان بود. و چنين بود كه دولت قوام در كنار اين عمليات ، با بهره گيري از اشتباهات فرقه دموكرات آذربايجان ايران و نيز دو حزب عمده مترقي آن دوره يعني حزب توده ايران و حزب ايران و با استفاده از شرايط مساعد بين المللي يعني حمايت انگليس از سركوب و نيز خروج ارتش شوروي ، يورش  به آذربايجان را سازماندهي كرد. ارتش زير فرمان ((دولتمردان)) دومين جنايات خود را در استان زنجان آغاز نمود. استان زنجان و بويژه شهر زنجان كه طبق توافق نامه بين المللي رهبري فرقه و دولت قوام از فدائيان مسلح خالي گشته و پيشاپيش به دولت قوام واگذار شده بود، از حمله نيروهاي نظامي ((دولتمردان)) كه با توپ و تانك صورت گرفت ، در امان نماند. يورشگران نظامي همراه خوانين ذوالفقاري ، چنان با مردم شهر از پيش تحويل داده شده برخورد كردند كه بدتر از حمله اعراب و مغول ها به ايران بود. سپس نوبت تبريز و بعد اردبيل و ديگر شهرهاي  آذربايجان رسيد.    آقايان ((پارس پژواكي ها))!