روزي كه نوشتم ميرم شمال آنقدر عجله داشتم و همه چيز درهم و برهم بود كه نمي‌دونم چطور شد كه قسمت نظر خواهي رو غير فعال كردم اشتباها. بعد كه برگشتم و چند تا از دوستان گفتن فهميدم چه اشتباهي كردم. منم كه جودي  آبوت. به اندازه او وقتي كه صندوق پستيش رو باز مي‌كرد و مي‌ديد نامه داره ذوق مي‌كنم وقتي مي‌بينم يكي برام چيزي نوشته. اصلا هم الكي نمي‌گم كه برام كامنتهايي كه گذاشته ميشه اهميت نداره و ازين حرفها، خيلي هم داره. من الان تو ذهنم براي همه اونايي كه بهم سر ميزنن يه پروفايل ساختم. تو ذهنم يه تصوري از همشون دارم. با اين اطلاعات كمي كه ميشه تو اين دنياي مجازي فهميد مي دونم كي از چي خوشش مياد، كي چطور فكر مي‌كنه، كي چجور آدميه، اصلا با جزئيات بيشتر كي با ليوان آب مي‌خوره كي از لبه بطري! ! ! كلا آدما برام مهمن و جالب.