زهيربن قيس بلوى نيز مدت‏ها پيش از ولايت بر افريقيه در پادگان برقه مرزدارى كرد و سربازى فداكار در لشكر عقبه بود. او نيز به هنگام مأموريتى كه از جانب عبدالملك‏بن مروان براى بازپس‏گيرى قيروان به او واگذار شده بود، با شجاعت در مقابل سپاه بربر، كه با بيزانس متحد شده بود، جنگيد و آنان را شكست داد و قيروان را بازپس گرفت و بر مغرب اوسط استيلا يافت؛ اما در آن‏جا مستقر نشد و تنها به استرداد قيروان بسنده كرد و گفت: «من فقط براى جهاد آمده‏ام».14 گويى اولين فرماندهان و واليان عرب در افريقيه، استقرار كامل در بلاد فتح شده را در تضاد با هدف معنوى جهاد در راه خدا مى‏دانستند؛ چه تا قبل از ولايت عقبه، لشكر مسلمانان پس از پيش‏روى در مغرب و كسب غنايمى به مصر بر مى‏گشت. عقبة‏بن نافع با تأسيس قيروان در سال 55 قمرى اين شهر را محلى براى گسيل لشكر و تعليم بربرها قرارداد و گويى اين اقدام پيامى براى روميان بود كه حضور مسلمانان در اين ديار هميشگى است. با همه‏ى اين‏ها، عقبه نيز در پيش‏روى‏هاى خود قبل از معركه‏ى تهوده از قيروان حركت كرد و به ساحل اقيانوس اطلس رسيد و در آن‏جا جمله‏ى معروف خود را گفت: