خداى سبحان در يكى از آيات قرآن كريم، هدف ارسال رسولان خود را چنين بيان مى فرمايد: «كان الناس امة واحدة فبعث الله النبيين مبشرين ومنذرين وانزل معهم الكتاب بالحق ليحكم بين الناس فيما اختلفوا فيه » .    در اين كريمه، مساله رفع اختلاف ميان مردم، به عنوان هدف بعثت  انبياء مطرح شده است. اگر اختلاف ميان انسان ها امرى طبيعى و قطعى است چنانكه در پيش گفته شد و اگر رفع اختلاف ها، امرى ضرورى براى ايجاد نظم در جامعه بشرى و دورى از هرج و مرج است، موعظه و نصيحت و مساله گويى صرف نمى تواند مشكل اجتماعى را حل كند و لذا هيچ پيامبر صاحب شريعتى نيامده است مگر آنكه علاوه بر تبشير و انذار، مساله حاكميت را نيز مطرح نموده است. خداى سبحان در اين آيه نمى فرمايد پيامبران به وسيله تعليم يا تبشير و انذار، اختلاف جامعه را رفع مى كنند، بلكه مى فرمايد به وسيله «حكم » اختلافات آن را بر مى دارند;  زيرا حل اختلاف، بدون حكم و حكومت امكان پذير نيست.