سلام .  من نمرده ام و قصد هم ندارم كه اينجا را تعطيل كنم . پس اگر دو سه بار آمديد و ديديد آپ-ديت نشده ، باز هم بيايد ، بالاخره آپ-ديتش ميكنم .  من شخصاً براي قضاوتي كه ديگران درباره ام ميكنند ، خيلي اهميت قائلم . يعني خيلي برايم مهم است كه بقيه راجع به من چي فكر ميكنند . خب طبيعتاً اين اهميتي كه من قائلم قاعدتاً بايد منجر به يك تحركي ( هر چند ناخود آگاه ) براي شناساندن خودم به ديگران بشود . امروز توي  دانشگاه اتفاقي افتاد كه خيلي برايم جالب بود : من روي يكي از نيمكتهاي دانشگاه نشسته بودم و داشتم كتاب ميخواندم . يكي از بچه ها آمد و گفت كه چي داري ميخواني ؟ اسم كتاب را كه ديد ، تعجب كرد و گفت اصلاً فكر نمي كردم تو از اين كتابها بخواني . ( من داشتم درآمدي فلسفي بر تاريخ انديشه سياسي در ايران نوشته سيد جواد طباطبايي را مي خواندم . ) حالا اين آدم كسي است كه من را ميشناسد يا حداقل من فكر ميكردم كه اين طور است .  من اينجا اين سؤال برايم پيش آمد كه واقعاً ما تا كجا مجاز ( و يا حتي مكلف ) هستيم به چيزي به اسم  خودنمايي . نه به معني بد كلمه . به اين معني كه خودمان را حداقل به اطرافيانمان بشناسانيم . اين حتي در نوع رابطه اي كه تو با طرفت برقرار ميكني هم تأثير مستقيم دارد. وقتي يارو از ديدن اين كتاب دست من تعجب ميكند ، طبيعيست كه وقتي پهلوي من مي نشيند از در و ديوار صحبت كند . واقعاً براي من زور داشت كه كسي كه حتي ميتواند دوست من محسوب شود ، از دغدغه هاي اصلي من بيخبر است .