پريروزمرخصي گرفتم كه برم دكتراز يك ماه قبل وقت گرفته بودم .بيمارستان توشهرك غرب بود و بايد بگم انصافا از تموم اين بيمارستانهايي كه من تو اين سالها گذرم بهشون افتاده بود تميزتر و مدرن ترو با نظم وترتيب تر ، پرسنل مهربون و مسئوليت پذيري هم  داشت .جناب دكتر بنده نمونه گيري و آزمايشي هم برام نوشتند كه همونجا انجام دادم ولي نميخواستم در مورد اينا حرف بزنم ميخواستم در مورد هزينه ها بگم.هزينه هاي مربوط به اون دوتا كاري كه من داشتم نسبتا بالا بود وخوشبختانه ما خانوماي شاغل يك كارت عابر بانكي هميشه همرامون هست و هميشه هم تهش يه مبلغي پيدا ميشه كه بهمون اعتماد بنفس بده كه تو موقع نياز بدادمون ميرسه.ولي تو مجسم كن خانومي رو كه خداي نكرده صبح مي خواد بچشو ببره دكتر وآقا هم بيست هزارتومن پول براش گذاشته ،وقتي خانومه نصفشو بابت ويزيت بده بعد هم دكتر يه  آزمايش بنويسه برا بچه فلان مبلغ، اين بينوا تو اون لحظه چه حسي داره وقتي بفهمه پولش نميرسه؟باباهه هم اون سر شهر تو فلان كارخانه سركار، چيكار بايد بكنه؟بره فردا بياد يا بره و قيد آزمايش روبزنه.من ميدونم و هممون ميدونيم كه اين ماجرا مال تو فيلمها نيست، هرروز تواين شهر كنار خودمون و توي شهر هاي ديگه وغالبا با شرايط حادتر و بدتري داره اتفاق مي افته.كم ديديم آدمايي رو كه ميان دكتر و تو چشمشون علاوه بر درد ناشي از بيماري خودشون يا عزيزشون ،ترس از هزينه هاي كمرشكن دوا و درمون رو ميشه براحتي ديد؟ كم ديديم آدمايي روكه  بخاطر نداشتن استطاعت مالي تموم عمرشون با بيماري و مشكلشون ميسازن و سر مي كنن؟ تازه مثالی که من زدم خیلی هم اوضاعش بدنبود!تو اين موقعيتها چيكار ميشه كرد؟