قال رسول اللّه صلى الله علیه و آله :  «مَنْ سَرَّهُ اَنْ یَحْیَا حَیَاتِى وَیَمُوتَ مِیتَتِى وَیَدْخُلَ الْجَنَّةَ الَّتِى وَعَدَنیها رَبِّى وَیَتَمَسَّکَ بِقَضِیبٍ غَرَسَهُ رَبِّى بِیَدِهِ فَلْیَتَوَلَّ عَلِىَّ بْنَ اَبِى طلِبٍ علیه السلام وَاَوْصِیاءَهُ مِنْ بَعْدِهِ فَاِنَّهُمْ لا یُدْخِلُونَکُمْ فِى بابِ ضَلالٍ وَلا یُخْرِجُونَکُمْ مِنْ بابِ هُدىً فَلا تُعَلِّمُوهُمْ فَاِنَّهُمْ اَعْلَمُ مِنْکُمْ وَاِنِّى سَاَلْتُ  رَبِّى اَلاَّ یُفَرِّقَ بَیْنَهُمْ وَبَیْنَ الْکِتابِ حَتّى یَرِدا عَلَىَّ الْحَوْضَ هَکَذا وَضَمَّ بَیْنَ اِصْبَعَیْهِ؛  هر کس دوست دارد که زندگى و مرگش همانند من باشد و به بهشتى داخل شود که پروردگارم به من وعده داده است و به شاخه اى که پروردگارم خود کاشته، تمسک جوید، باید على بن ابى طالب و جانشینان بعد از او را دوست داشته باشد [و از فرامین آنان اطاعت کند]؛ زیرا آنها شما را هرگز در وادى ضلالت داخل نمى کنند و از کانون هدایت بیرون نمى برند. به آنان چیزى نیاموزید؛ زیرا از شما داناترند و من از پروردگارم خواسته ام که میان آنها و قرآن جدایى نیندازد تا در کنار حوض بر من وارد شوند. آن گاه رسول خدا صلى الله علیه و آله دو انگشت (سبابه) خود را به هم چسبانید و فرمود: این چنین!»