(﴿مُّحَمَّدٌ رَّسُولُ اللَّهِ وَالَّذِينَ مَعَهُ… فَضْلاً مِّنَ اللَّهِ وَرِضْوَاناً﴾ يعني با صفاتي که در اين قسمت از آيه بيان شده است خواستار نعمت بيشتر خداوند و طالب رضوان او مي‌باشند، ﴿سِيمَاهُمْ فِي وُجُوهِهِم مِّنْ أَثَرِ السُّجُودِ﴾ يعني نشانه و علامت ايشان در روز قيامت اينست که مواضع سجده آنها بسيار سفيد نوراني است، ﴿ذَلِكَ مَثَلُهُمْ فِي التَّوْرَاةِ﴾ يعني آنچه که از اوصاف ايشان بيان شده، همان است که در تورات، بيان شده است ونيز در  «الانجيل». ﴿فَآزَرَهُ﴾ يعني آنرا محکم و تقويت کرده است و درنتيجه، آن زرع مستحکم شده و بر روي ساقه و ريشه‌اش راست ايستاده است. واحدي مي‌گويد : خداوند اين مثال را در مورد حضرت محمد -صلي الله عليه وسلم- و اصحاب او بيان کرده است و در اين مثال منظور از «ذرع»، خود پيامبر -صلي الله عليه وسلم- و منظور از «شطأ» اصحاب ايشان و مؤمنان پيرامون ايشان است که درمرحله اول دعوت، ضعيف واندک بودند، همانگونه که هر نهالي در اوائل رشد خويش اينگونه است، سپس اعضاي آن همديگر را تقويت کرده و تا آنجا رسيدند که ﴿لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ﴾.  يعني ازدياد تعداد مؤمنان و وحدت و انسجام آنها در اطاعت خداوند اسباب خشم و ناراحتي کفار شده بود»).[۱]