اين كار، توجه نكردن به اين است كه ما در اين مملكت داريم زندگى مي‌كنيم و از نعمتهاى الهى بر اين كشور داريم برخوردار مي‌شويم. آن وقت پولى را كه  در اين كشور به دست مى‌آوريم، مي‌ريزيم توى جيب يك كارگر خارجى، به زيان يك كارگر داخلى. اين معنايش اين است كه ما به نياز داخل، به كارگر داخل كه دارد زحمت مي‌كشد و جنس توليد مي‌كند، بى‌اعتنائى مي‌كنيم، مي‌رويم سراغ كارگر خارجى. اين خيلى عادت بدى است».