پس از توسعه صنعتِ چاپ در سرزمين‏هاى اسلامى همواره عالمان كاردان و متخصص برچاپ و نشر قرآن‏ها نظارت و از نشر كتابتى كه در آن خطا رخ داده بود ممانعت مى‏كردند و با نهادن تصديق و گواهى  خويش مورد تأييد بودن نسخه‏هاى چاپى را خاطرنشان مى‏نمودند. هرچه پيش رفت اين كار قانون‏مندتر شد و در بسيارى از بلاد اسلامى شوراهاى رسمى و تخصصى بر اين كار نظارت كردند و امروز بى گفت و گو جميع نسخه‏هاى قرآن كريم (به قرائتِ حَفْص) كه در ايران و حجاز و عراق و مصر و شام و... و... به چاپ مى‏رسد كاملاً هماهنگ و همسان و اغلب حتى واجد خوشنويسى و صفحه‏بندى يكسان هستند. جزئى‏ترين تفاوت‏هاى رسم‏الخطّى كه دخلى به تفاوت متن‏ها ندارد نيز، با حسّاسيّت و وسواس پيگيرى مى‏شود. ... هزاران هزار نسخه چاپى قرآن كه در خانه‏هاى ما  هست، گواه اين مدعاست. مى‏توان مقايسه كرد و صدقِ اين سخن را دريافت.90