دعا از يكسو انسان را به شناخت پروردگار ( معرفة الله ) كه برترين سرمايه هر انسان است دعوت مى كند . و از سوى ديگر سبب مى شود كه خود را نيازمند او ببيند و در برابرش خضوع كند ، و از مركب غرور و كبر كه سرچشمه انواع بدبختى ها و مجادله در آيات الله است فرود آيد ، و براى خود در برابر ذات پاك او موجوديتى قائل نشود . از سوى دیگر نعمتها را از او ببيند ، و به او عشق ورزد ، و رابطه عاطفى او از اين طريق با ساحت مقدسش محكم گردد . همچنین چون خود را نيازمند و مرهون نعمتهاى خدا مى بيند موظف به  اطاعت فرمانش مى شمرد . و نیز چون مى داند استجابت اين دعا بى قيد و شرط نيست ، بلكه خلوص نيت و صفاى دل و توبه از گناه و بر آوردن حاجات نيازمندان و دوستان از شرائط آن است خودسازى مى كند و در طريق تربيت خويشتن گام بر مى دارد .چرا که دعا به او اعتماد به نفس مى دهد ، و از ياس و نوميدى باز می دارد ، و به تلاش و كوشش بيشتر دعوت مى كند .