هركي عشقش يه جوره و واسه خودش يه چيزه ديگه ست. واسه من و تو هم خيلي تلخي و شيريني داشته. شايد تلخي هاش  بيشتر از شيرينياش بود ولي ما هنوز عاشق هميم. من و تو الان فقط با هم تجربه ي مسافرت و زندگي مشترك رو نداريم مگر نه همه چي رو با هم تجربه كرديم. واسه همينه كه نميتونيم از هم دل بكنيم. به هر جا كه نگاه ميكنيم،هر آهنگي كه گوش ميديم، هر بار كه مريض ميشيم، هروقت كه شاديم يا غمگين به ياد همديگه ميافتيم چون هميشه با هم بوديم. ما خيلي اتفاقي با هم آشنا شديم. حتي يكي از اون حسودا كه خواست ما رو از هم جدا كنه و هنوز چشم نداره ما رو ببينه ان روز شاهد بود كه من از پشت بوم داشتم نگاهت ميكردم.خيلي ها دارند حسرت من و تو رو  ميخورن. من فكر كردم ديگه همه كنار كشيدن ولي همين چندوقت پيش فهميدم كه حسودامون اندازه يه دوست بهمون نزديكن. ولي ما جدا شدني نيستيم هيچ جوره. تعداد دفعاتي كه خواستيم از هم جدا شيم از تعداد موهاي سر بيشتره. ولي نشد و خدا نخوست... هيچكس نميدونه من چندتا سيم كارت شكوندم. شايد اگه ماجراي خودمون و واسه خيليا تعريف كنيم اونا معني واقعي اين جملات كه عشق از تنفر شروع ميشه يا عشق يهو مياد تو دل آدم رو درك كنن. زندگي ما رو بايد كتاب كنند... تو به من فهموندي شايد عشق اول موندگارترين عشق باشه ولي بهترين عشق نباشه...