كوئين‌ در ناز و نعمت‌ زندگي‌ نكرده‌ بود. درمنطقه‌اي‌ فقير در (چياهواي‌) مكزيك‌ متولد شد،از مادري‌ سرخ‌پوست‌ و پدري‌ دورگه‌ كه‌ سال‌هابراي‌ (پانچوويلا) جنگيده‌ بود و حالا آن‌قدرسرخورده‌ شده‌ بود كه‌ دست‌ خانواده‌اش‌ رابگيرد و به‌ كاليفرنيا برود. آنتوني‌ ده‌ ساله‌ بود كه‌پدرش‌ در يك‌ تصادف‌ رانندگي‌ مرد. او كه‌ به‌نسبت‌ هم‌ سالانش‌ حسابي‌ غول‌پيكر بود، شروع‌كرد به‌ انجام‌ انواع‌ و اقسام‌ كارها، از واكس‌ زدن‌گرفته‌ تا كارگري‌ كشتارگاه‌ و قصابي‌، بوكس‌، چرا كه‌جوان‌  باهوشي‌ بود، پس‌ كمي‌ كه‌ بزرگتر شدعلاقه‌اش‌ به‌ درس‌ بيشتر شد، پس‌ بورس‌ گرفت‌ ودر رشته‌ معماري‌ تحصيل‌ كرد و هر چه‌ كتاب‌ دم‌دستش‌ بود، بلعيد. دلش‌ مي‌خواست‌ بازيگر شود،ولي‌ هيچ‌ كس‌ حاضر نبود به‌ جواني‌ كه‌ هنوزانگليسي‌ را با لكنت‌ حرف‌ مي‌زند نقش‌ بدهد. در1936 به‌ طور اتفاقي‌ نقش‌ چند دقيقه‌اي‌ يك‌سرخ‌پوست‌ را بازي‌ كرد و چنان‌ خوب‌ كه‌تحسين‌گري‌ (كوپر)، اسطوره‌ سينماي‌ (وسترن‌)را به‌ همراه‌ داشت‌. كارگردان‌هاي‌ ديگر براي‌دعوت‌ از او مجاب‌ شدند، اما فقط براي‌ نقش‌ سرخ‌پوست‌ها يا بزه‌كارها ياد او مي‌افتادند.  تا اين‌ كه‌در سال‌ 1947 به‌ همراه‌ (مارلون‌ براندو)(اتوبوسي‌ به‌ نام‌ هوس‌) را روي‌ پرده‌ برد و به‌شهرت‌ رسيد. پنج‌ سال‌ بعد هم‌ به‌ خاطر بازي‌(زنده‌ باد زاپاتا) در نقش‌ برادر زاپاتا، برنده‌ اسكارشد. (جاده‌) و (گوژپشت‌ نتردام‌) بازي‌هاي‌ عالي‌بعدي‌ او بودند. حالا همه‌ مي‌دانستند كه‌ كوئين‌ ازپس‌ هر نقشي‌ برمي‌آيد. دهه‌ي‌ 60، دهه‌ي‌كوئين‌ بود. (توپ‌هاي‌ ناوارون‌)، (لورنس‌عربستان‌) و (زورباي‌ يوناني‌) و پخش‌ مكرر آن‌ها،باعث‌ شهرت‌ او در سرتاسر جهان‌ شد. اما او درسرزمين‌هاي‌ اسلامي‌ هم‌ معروف‌ بود. در سال‌1975  زماني‌ كه‌ 60 سال‌ سن‌ داشت‌ در نقش‌(حمزه‌) عموي‌ پيامبر را در فيلم‌ (پيام‌) (كه‌ درايران‌ به‌ محمد رسول‌ا... معروف‌ است‌) بازي‌ كردو سه‌ سال‌ بعد نقش‌ عمر مختار، انقلابي‌ معروف‌الجزاير را در شير صحرا. همين‌ دو فيلم‌ بود كه‌ اورا به‌ اسطوره‌اي‌ حماسي‌ در تاريخ‌ سينماي‌ شرق‌تبديل‌ كرد.