هنگامي که حضرت  امام هادي عليه السلام را از مدينه به سامرا مي بردند، حادثه اي شگفت انگيز در بين راه رخ داد. اين حادثه از اين قرار بود که افراد کاروان، شاهد باريدن باران، در يک روز گرم تابستاني بودند. يک روز به هنگام عبور از بيابان هاي خشک و بي آب و علف که آفتاب گرم کويري، آن را تفتيده ساخته بود، همراهان ديدند که امام عليه السلام عبايش را بر سر کشيد و پاي شترش را بست و خود را براي حفاظت در برابر باران آماده ساخت. در آن هواي گرم تابستاني که هرگز انتظار چنين امري نمي رفت و شواهدي هم دلالتي به وقوع ريزش باران نبود، ناگهان ابرهاي  تيره اي از راه رسيد، باران تندي در گرفت و همه همراهان و سربازان محافظ را در شگفتي فروبرد.