اما از آن سو، گروه يزيديان كه اين منظرة روحاني انصار الله در برابرشان قرار داشت، در عمق ظلمات و تاريكي‌هايي كه در آن غوطه‌ور بودند و «بعضها فوق بعض» بود، آن روشنايي جهانتاب را مي‌ديدند. اگر در آنها صاحب وجداني بود غير از خجلت، سرافكندگي و از خود بيزاري، چه احساسي مي‌توانست داشته باشد؛ آنها نه دستشان به دعا بلند مي‌شد و نه مي‌توانستند با عالم معنويت و لذت احساس به كمال و درك حق، ارتباط  برقرار كنند. آنها چه دعايي مي‌توانستند داشته باشند؟ آيا مي‌توانستند پيروزي بر حق را از حق طلب كنند؟ آيا واقعاً مي‌توانستند از خدا بخواهند كه حسين و يارانش به دست آنها كشته شوند؟ به يقين حتي عمر سعد كه با اين زبان به لشكرش گفت: