جاسوسان اموى و عباسى, مراقب رفت و آمدهاى امام و اصحابشان بودند. اگر كسى تماسى برقرار مى كرد, با كمال احتياط اين عمل را به انجام مى رساند. زيرا دستگاه خلافت اگر فردى را مى شناخت كه با اهل بيت عليهم السلام اظهار محبت مى كند, سرنوشت او با مرگ يا سياهچال و زندان ابد, رقم مى خورد. چنان كه يكى از اطرافيان امام(ع) زير شلاق جان سپرد.(43) به همين خاطر امام از بعضى از شيعيان روى بر مى گرداند و  حتى برخى را مورد سرزنش قرار مى داد.(44)