گريه افراد ضعيف وناتوانى است كه از رسيدن به اهداف خود وامانده‏اند وروح و شهامتى براى پيشرفت در خود نمى‏بينند، مى‏نشينند و عاجزانه گريه سر مى‏دهند، هرگز براى امام حسين عليه السلام چنين گريه‏اى مكن كه او از اين گريه بيزار ومتنفر است، اگر گريه مى‏كنى گريه شوق، عاطفه، وپيوند هدف باشد. ولى مهمتر از سوگوارى، آشنايى به مكتب امام حسين عليه  السلام و ياران او و پيوستگى عملى به اهداف آن بزرگوار است، كه پاك بودن وپاك زيستن ودرست انديشيدن وعمل كردن مى‏باشد.