يكم با بچه ها كلنجار رفتم اعصابم رو به شدت خورد كردند.در اتاق رو باز كردم گفتم :زود باشيد بيرون.بريد پش ماماناتون.مگه حف گوش ميكردند؟؟؟؟؟نميرفتند.منم ول كردم رفتم يه گوشه نشستم نيگاشون كردم.در اتاق باز بود و صدا پائين ميرفت.خواهرم اومد بالا گفت:چرا همچين نشستي هيچ كاري نميكني؟صدا پائين مياد و........... .منم اعصاب خورد شروع كردم .خواهرم در رو بست.منم بلند بلند حرف ميزدم كه به من چه .مگه من مادرشونم؟مگه من كس و كارشونم؟؟؟؟؟؟؟خواهرم گفت:هيس ارومتر صدا ميره پائين.منم اين دفعه شروع كردم به داد زدن و بچه هام  همين طور مارو نگاه ميكردند و جيكشون در نميومد.هي خوارم ميگفت اروم تر تا اينكه ديگه اعصابم روتوتو پر همچين يه جعغ بنفش خوشگل موشگل كشيدم كه بچه ها از بچه ادمم ادم تر سرشونو انداختند پائين و رفتند بيرون.تا اخر مراسم صداشون در نيومد يه كميشون خوابيدند بقيشونم ديگه نه شيطوني كردند نه اذيت.وقتي خواهرم از بقيه پرسيد صداي من پائين اومده يا نه؟گفتند نه. ومن خيالم راحت شد.از بين بچه ها فقط علي بود كه اصلا انگار نه انگار.هر كاري دلش بخواد ميكنه كاريم به كسي نداره.فقط اون بود كه شيطوني نميكرد اما براي ما بساط خنده رو  فراهم اورده بود.وقتي چراغ ها رو خاموش كرديم و شمع روشن كرديم ايستاد وسط و بلند بلند گفت:پس كادو هارو كي ميارن؟؟؟؟؟(فكر ميكرد جشن تولده).