از آنچه كه از اهل معرفت درباره تفاوت اسم و صفت  نقل كرديم، مى توان معنى وحدت اسم و مسمى را در اين مكتب به خوبى دريافت، زيرا صفت در نظر آنان يك رشته كمالات در ذات است كه به صورت مستقل و جدا از ذات تصور مى شود; مانند واقعيت علم و قدرت در حالى كه اسم، ذاتى است كه با اين كمالات معرفى شده و تعيّن مى يابد. در اين صورت اتحاد اسم با مسمى را مى توان به اين صورت تفسير كرد.