خواجه نصير و طبقه‏بندى دانش (سياسى)  تقسيم‏بندى خواجه نصير از حكمت و اقسام آن، تفاوت چندانى با فارابى ندارد. بنابراين سياست مدن نيز قسمى از حكمت عملى محسوب مى‏شود. آنچه وى بر آن تأكيد مى‏كند آن است كه دانش‏هاى مذكور (كه علوم اوايل ناميده مى‏شوند) فرا زمانى‏اند و در مقابل علوم دينى قرار مى‏گيرند. قسم اخير كه زمانمند است، خود به آداب و نواميس تقسيم مى‏شود:  اما آنچه مبدأ آن وضع بود،  اگر سبب وضع اتفاق رأى جماعتى بود بر آن، آن را آداب و رسوم خوانند، و اگر سبب اقتضا رأى بزرگى بود، مانند پيغمبرى يا امامى، آن را نواميس الهى گويند، و آن نيز سه صنف باشد: يكى آنچه راجع با هر نفسى بود به انفراد مانند عبادات و احكام آن، دوم آنچه راجع با اهل منزل بود به مشاركت مانند مناكحات و ديگر معاملات، و سيم آنچه راجع با اهل شهرها و اقليم‏ها بود مانند حدود و سياسات، و اين نوع علم را علم فقه خوانند.۳۴  بنابر آنچه گذشت، حكمت به عنوان دانشى فرا زمانى، به دو قسم نظرى و عملى، و علوم دينى كه زمانمند هستند به  دو قسم آداب و نواميس تقسيم مى‏شوند. سياسات، بخشى از علم نواميس (فقه) است. اين بخش از سياسات غير از سياست مدن (به عنوان قسمى از حكمت عملى) مى‏باشد، چرا كه سياسات به تقلب احوال دگرگون مى‏شوند، ولى سياست مدن زمانمند نيست. قسم اول را فقه مدنى و قسم دوم را فلسفه مدنى مى‏توان ناميد. خواجه اين نوع علوم كه محدود به زمان و مكان و گردش روزگارند را از اقسام حكمت خارج مى‏كند:  و چون مبدأ اين جنس اعمال مجرد طبع نباشد، وضع امت به تقلب احوال و تغلب رجال و تطاول روزگار و تفاوت ادوار و تبدل ملل و دول در بدل افتد، و اين  باب از روى تفصيل خارج افتد از اقسام حكمت، چه نظر حكيم مقصود است بر متتبع قضاياى متول و تفحص از كليات امور كه زوال و انتقال بدان متطرق نشود و به اندراس ملل و انصرام دول مندرس و مبتدل نگردد.»۳۵  دليل آن كه اين اقسام داخل حكمت نيستند، آن است كه در حكمت، تغيير و تبدل راه ندارد. پس آن قسم از مباحث و دانش‏هاى سياسى كه شكل غير زمانى و غير مكانى پيدا كنند، كليت خواهند يافت و داخل حكمت خواهند شد. به همين سبب او چنين اضافه مى‏كند: و از روى اجمال داخل مسائل حكمت عملى باشد.۳۶  خواجه بنابر معيارى ديگر علوم را  بر حسب تحصيل سعادات تقسيم مى‏كند: علم سعادات نفسانى (شامل علم تهذيب اخلاق، منطق، رياضى، علم طبيعى و علم الهى)، علم سعادات بدنى (شامل علم طب و نجوم) و علم سعادات مدنى (مانند علم شريعت از جمله فقه و كلام و اخبار و تنزيل و علوم ظاهر مثل ادب و بلاغت و نحو و نويسندگى و حساب و مساحت و نظاير آن).۳۷