تا چند وقت پيش من به نشونه و اين چيزها خيلي عقيده نداشتم. منظورم نشونه هاييه كه از يه جايي كه نمدوني كجاست برات فرستاده ميشه. حتي تو فيلم ها هم وقتي داستان به اين سمتا مي‌رفت خيلي احساس نزديكي با قضيه نمي‌كردم. مثلاً تو pulp fiction -كه يكي از فيلماي محبوبمه- يه صحنه‌اي هست كه براي يكي از نقش‌هاي اصلي داستان -ساموئل ال. جكسون-اتفاقي ميفته كه شبيه معجزه‌اس: يكي از فاصله چند متري چندتا تير به‌طرفش شليك مي‌كنه و هيچ‌كدوم بهش نمي‌خوره. اين  آقا يه گانگستره و اون بابا رو درجا مي‌كشه ولي بعدش اين رو يك نشونه مي‌گيره و كارشو مي‌ذاره كنار و يك خيابون‌گرد مي‌شه -البته اينا تو فيلم نشون داده نمي‌شن و فقط خود يارو اعلام مي‌كنه-.  يا نمونه ديگه‌اش كل موضوع فيلم دالان سبز green mile.  من قبلاً با اينا چندان ارتباط برقرر نميكردم ولي وقتي يه اتفاقايي براي خودت ميفته، ديگه نمي‌توني چي بگي. (الآن كه فكر مي‌كنم مي‌بينم گويا اين حرفا رو قبلاً اين‌جا نوشتم...درهرصورت) توي مكه و مدينه و اون اولا كه تازه برگشته بودم از اين نشونه‌ها زياد مي‌ديدم. مدتي  بود اين جريان قطع شده بود تا ديشب كه بعد از يه بحث طولاني با دوتا از بچه‌ها در مورد همين مسئله يه اتفاق برام افتاد. نمي‌خوام اون اتفاق رو اينجا نقل كنم چون قاعدتاً براي بيشترتون خنده‌داره ولي براي من خيلي مهم بود. آخوند كاروانمون مي‌گفت خدا يه چيزايي به آدم نشون مي‌ده، اگه ببينيشون و بهشون اهميت بدي، ادامه پيدا مي‌كنه و اگه بي‌محلي كني يا گيج‌بازي دربياري فركانس اين كمكا، نشونه‌ها يا هرچي مي‌خواي اسمشو بذاري مياد پايين.  دوست دارم يه ساعت ديگه هم در اين مورد بنويسم. ولي بي‌خيال. خلاصه حواسمون باشه، يه  جايي تو يكي از كتاباي ديني‌مون نوشته بود عصمت اكتسابيه و به‌نظر من يكي از كمكاي خدا براي كسب كردنش همين اتفاقاس.