اولين كتابي كه يادم مونده پينوكيو ست.بابابزرگت كلاس دوم دبستان كه بودم برام خريد. الان ديگه ندارمش نميدونم چي شد ولي كتابه يادمه جلد زرد رنگي داشت و كمي شبيه به اين كتاب پينوكيويي بودكه براي تو خريدم و هزاربار برات خوندم. راستش بابابزرگ غير ازپينوكيو يه بار ديگه هم برام كتاب خريد. براي من باخانمان اثر هكتور مالو كه هنوز دارمش و كارتونش رو هم تلويزيون پخش كرده ولي تو نديديش اگه ببيني حتما خوشت مياد و يه كتاب براي خاله بزرگه كه اسمش يادم نيست ولي قشنگ بود ، تخيلي بود.مادرجون بيشتر برام كتاب مي خريد هردفعه كه مسافرتي جايي مي رفت برام كتاب سوغاتي مي آورد ،خودم مي خواستم .ولي براي تهيه كتاب من خودم به اندازه كافي خودكفابودم. سال دوم ابتدايي عضو كتابخانه شدم، يه مسافتي مثل... مثل ميدون ولي عصر تا پارك ساعي رو پياده مي رفتم كتابخونه و بر مي گشتم بعضی وقتا هم تاکسی می گرفتم بندرت.بزرگتر كه شدم خاله كوچيكه رو هم همراهم مي بردم فكركنم كتابخونيشو مديون منه همونطوريكه بروز بودن كتابهاشو اينروزها. يادم رفت بگم از كتابفروشي محلمون هم كتاب مي خريدم .يكبار رفتم به پسر صاحب كتابفروشي كه پسرموجه اي بود و بعدها معلم شدگفتم غيراز اين كتابهاي بچه گانه چيزي نداريد؟ كمي نگاهم كرد وپرسيد كلاس چندي ؟منم گفتم چهارم ولي اينها خيلي بچه گانه است. بعد اون با ترديدكتاب كلمبا اثر پروسپه مريمه رو بهم داد.يه دوست خوب هم داشتم كه از ابتدايي تا پايان راهنمايي باهم كتاب ردو بدل مي كرديم البته بيشتر اون، چون كتابهاي داداش بزرگشو مياورد يواشكي باهم مي خونديم .همون روزها باچندتا انتشاراتي هم مكاتبه داشتم برام كتاب مي فرستادن ولی يادم نمياد از چه طريقي باهاشون آشنا شده بودم .يه كتابي كه برام فرستادن وخيلي تو ذهنمه تيستو سبز انگشتي يه.خيلي دوستش دارم قاطي كتابهاي دائيه، عيدكه رفتيم ورش میدارم برای تو.حتما از پسركوچولويي كه دست به هرچيزي ميزنه سبز ميشه خوشت مياد مطمئنم. بعدتر كه رفتم دبيرستان رشته رياضي ازون دوستم جداشدم و لي همش باهم نامه نگاري داشتيم ازين نامه هاي طولاني كه الان از مد افتاده .تا دانشگاه هم ادامه داشت ولي چند ساليه قطع شده نميدونم چرا؟همين دبيرستاني كه گفتم كتابخونه شماره يك شهرمون درست روبروي اون بود. عضو اين كتابخونه شدم و ميتونم بگم كه تمام رمانها-كتابهاي شعر-كتابهاي هنري و هرچيزجالبي كه اونجا پيدا ميشد رو خوندم خداييش هم كتابهاي خوبي داشت. يكبار يه كار بدي كردم كه اينجا اعتراف مي كنم ، از يك عكس نمایش مكبث كه توي يكي از كتابها بود خيلي خوشم اومد مدتي با خودم كلنجار رفتم تا بالاخره اون صفحه رو ازكتاب جداكردم .تعجب مي كنم كه چطوراون آقاي چشم سبز باهوش مسئول كتابخونه موقع تحويل كتاب از ظاهر رنگ پريده ام چيزي نفهميد.مجرمها خودشون خودشون رو لو ميدن نه؟حيف! اگه ميدونستم كه سالها بعد تو هجوم سيل و بارون تموم اون كتابها نابود ميشن صفحات بيشتري رو برا خودم بر مي داشتم!دانشگاه كه قبول شدم كتابخونه دانشگاه به لطف استادهاي ادبيات دانشگاهمون كه زن و شوهر بودند و خيلي هم توانتخاب كتاب باسليقه، پرو پيمان بود.احمد محمود-محمود دولت آبادي-علي اشرف درويشيان و خلاصه خيلي هاي ديگه رو اونجا شناختم و كتابهاشون رو بلعيدم.بعد ازدانشگاه كه براي كار به آن شهرستان بي امكانات رفتم همونجايي كه تورو نجاتت دادم و ازاونجا آوردمت بيرون، تنها منبع تغذيه ام وقتهايي بود كه ماموريت اداري به تهران مي اومدم و به لطف مدیرم زیادهم می اومدم.يكروزش فقط مخصوص خيابان انقلاب بود چه لذتي مي بردم خودمو خفه مي كردم و هرچقدر حق ماموريت مي گرفتم دوبرابرش كتاب مي خريدم يادش بخير.صحبت كتابخوني من كه ميشه بايدحتما به عمو كوچيكه هم اشاره اي بكنم ،همون عمويي كه اينروزها تو فشار مسئوليتهاي زندگي ،نميدونم هنوزم كتاب ميخره يانه.