از نظر لغت شناسان عرب «امام» کسي است که در کارها به او ا قتدا مي‌شود (ابن منظور، 2000: ج1، ص157؛ مصطفي، بي‌تا: ج1، ص27؛ معلوف، 1973: ص17). واژه «امام» در قرآن کاربردهاي گوناگوني دارد و به دو گونه بشري و غير بشري تقسيم مي‌شوند. لوح محفوظ (يس، 12)، راه آشکار (حجر، 79)، و کتاب آسماني (هود، 17)، از معاني اين واژه‌اند. پيشوايان کفر (توبه، 12) و کساني که به دوزخ دعوت مي‌کنند (قصص، 41)، مصاديق باطل امام، و پيامبران الهي (انبياء، 73) و انسان‌هاي شايسته (فرقان، 74)، مصاديق حق امام در قرآن هستند.