يكى حركت امام حسين(ع) را حركت دنيوى در جهت رسيدن به خلافت و حكومت توجيه كند و آن ديگرى صلح امام حسن(ع), كنارگيرى امام زين العابدين(ع) و سوزاندن نامه رهبر قيام و جنبش هاى دوره پايانى حكومت اموى توسط  امام صادق(ع) را نشان از آخروى بودن اسلام و غير دنياى بودن آن تفسير نمايد.