امام هادي عليه السلام در سايه  عبادت و نزديکي به خداوند متعال، به درجه هاي والايي از رشد و کمال رسيده بود. ايشان از حقيقت انديشه هاي انسان ها، عالم طبيعت، جهان پديده ها و حتي گياهان و حيوانات آگاه بود. در همين زمينه، در تاريخ نقل شده که در منزل متوکل و در اطاقش، پرندگاني وجود داشتند که در قفس نگهداري مي شدند. هنگامي که متوکل در حضور امام هادي عليه السلام مي خواست سخن بگويد، پرندگان شروع به سر و صدا مي کردند و مانع صحبت کردن او مي شدند، ولي به محض اين که امام هادي عليه السلام لب به سخن مي گشودند، پرندگان ساکت مي شدند و گويي آن ها نيز به  سخنان دُرافشان و پرگُهر آن بزرگوار، گوش جان مي سپرند.