جود و سخاوت، از بارزترين صفات پيشواى هفتم (ع) بود. امام امكانات مالى خود را كه‏ از راه زراعت و كشاورزى بدست آورده بود، در اختيار نيازمندان مى‏ گذاشت. اين‏ جمله كه «تعجب از كسى است  كه كيسه بخشش موسى به جعفر (ع) به او رسيده باشدولى باز اظهار تنگ‏دستى كند.» در مدينه به صورت ضرب‏المثل درآمده بود. آن بزرگوار، مواد غذايى و ديگر نيازمندیهاى ضرورى را به خانه مستمندان مدينه‏ مىیبرد بى‏ آنكه حتى خود مستمندان بدانند اين نعمتها از كجا رسيده است.