او اشعارى از این قبیل مى خواند. وى به من نگریست و من هم به  او. جابر به من چیزى نگفت و من هم به او حرفى نزدم. وقتى این شاگرد بزرگ امام باقر علیه السلام و دانشمند برجسته را در چنین حالى دیدم، به حالش دلم سوخت و گریه کردم. کودکان و سایر مردم، اطراف ما جمع شدند. جابر، همراه کودکان جست و خیز مى کرد و به میدان بزرگ کوفه (رحبه) آمد. مردم به همدیگر مى گفتند: «جُنَّ جَابِر جُنَّ جَابِر؛ جابر دیوانه شده است.»