كەمىنىلىرى زېمىن كەڭ بولسا ئامبار ئاشلىققا تولۇر، بەگلىك چوڭ بولسا ئاھالە كۆپ، لەشكەر كۈچلۈك، قابىللار يېتۈك بولۇر، دەپ ئاڭلىۋىدىم. بۇ خۇددى تەيشەن تېغى تۇپراق تاللاپ ئولتۇرماي يۈكسەكلىكتە تەڭداشسىز ئاتالغىنىغا؛ دەريا-ئېقىن، كۆل-دېڭىزلار ئېرىق-ئۆستەڭلەرنىڭ ئۆزىگە قوشۇلىشىنى رەت قىلماي ئۇلۇغلۇق-چوڭقۇرلۇق تاپقىنىغا؛ دەۋلەت قۇرماق بولغان ئادەم ئاۋام-رەئىيەتنى قەدىرلەپ  پازىل-ئەردەملەردىن بولالىغانغا ئوخشاشتۇرلەر. دېمەككىم، زېمىننى يۇقىرى-تۆۋەن، مەشرق-مەغرب ئىقلىم، ئاۋام-رەئىيەتنى يات-ئۆز، دەپ ئايرىمىغاندىلا تۆت پەسىلنىڭ ھەممىسى باھار لىباسىغا پۈركىنىپ، تەڭرى پۈتكۈل ئىقلىمغا ئىناق-ئىجىللىق، باي-باياشادلىق ئاتا قىلادۇلەر، مانا بۇ بەش پادشاھ، ئۈچ ئاقساقالنىڭ تەڭداشسىز ئاتالغانلىقىنىڭ تىمسالىدۇرلەر. ھالا بۈگۈنگە يەتكەندە ئالىيلىرىنىڭ كەلگىندى- قابىللارنى قوغلاپ چىقىرىشى رەقىبلەرنى قۇۋۋەتلەندۈرۈپ، مەشرقتىكى بەگلىكلەرنى بېيىتىدۇ، شۇنىڭ بىلەن پۈتكۈل ئىقلىمدىكى ئۆلىما-دانىشمەنلەر چىنغا  ئۆچلۈك قىلىپ چىن بەگلىكىگە يېقىن يولىمايدۇ. پەقىرلىرى ئالىيلىرىنىڭ ئېھتىيات بىلەن ئوبدانراق ئويلىنىپ بېقىشلىرىنى تەۋسىيە قىلىمەن!»