((و من ءايته يريكم البرق خوفا و طمعا))(627)؛ از نشانه هاى اوست كه برق را بيم انگيز و اميدزا بر شما مى نماياند.    - ((و من ءايته يريكم البرق خوفا و طمعا))(628)؛ از نشانه هاى اوست كه برق را بيم انگيز و اميدزا بر شما مى نماياند.  - ((هو الّذى يريكم البرق خوفا و طمعا))(629)؛ او كسى است كه آذرخش را بيم انگيز و اميدآفرين بر شما جلوه گر مى سازد.    ((اءلم تر اءنّ اللّه يزجى سحابا... يكاد سنا برقه يذهب بالاءبصر))(630)؛ آيا ندانسته اى كه خدا تكه هاى ابر را به نرمى مى راند... نزديك است روشنايى برقش ديدگان را نابود كند.    ((اءو كصيّب مّن السّمآء فيه ظلمت و رعد و برق يجعلون اءصبعهم فى ءاذانهم مّن الصّوعق حذر الموت ...))(631)؛ (داستان گرفتارى منافقان همانند داستان گرفتاران در) رگبارى تند از آسمان است كه در آن تاريكى ها و رعد و برق قرار دارد  كه از بيم مرگ از صاعقه ها سرانگشتان خويش را در گوش هايشان كنند... .  در بخش سوم هدف شماره 10 توضيح بيشترى درباره اين مثل ارائه شد.    ((و يسبّح الرّعد بحمده و الملكة من خيفته ...))(632)؛ رعد تسبيح گوى او از سرِ سپاس و بزرگداشت است و فرشتگان نيز از بيم وى (تسبيح گوى اويند).  در اين كه مقصود از تسبيح رعد چيست نظريات گوناگون وجود دارد. برخى از ناآشنايان با ادب و لغت عربى تسبيح را از مادّه ((سباحة )) به معناى شناورى گرفته اند و  تسبيح اشيا را همان تكامل آنها دانسته اند. روشن است كه مفهوم تسبيح هيچ ربطى به شنا و تكامل و... ندارد. تسبيح به معنى منزّه شمردن خداوند است نه غير آن و در آيات بسيارى اين واژه در همين مفهوم به كار رفته است ، همانند:  - ((يسبّح للّه ما فى السّموت و ما فى الاءرض ))(633)؛ آنچه در آسمان و زمين است تسبيح خدا مى كند.  - ((ان مّن شى ء الّا يسبّح بحمده ))(634)؛ هيچ چيز نيست جز آن كه خداى را به سپاس تسبيح گوى است .  برخى كوشيده اند اين تعبيرها را استعارى فرض كنند و گفته اند كه رعد و همه اشيا دليل كمال  خالق خويش اند و حكايت از صفات خداوند مى كنند؛ يعنى گويى به زبان تسبيح و تنزيه صفات الهى را بيان و خداوند را از وجود نقص در ذات مقدسش مبرا مى كنند.  در مقابل ، مشرب ديگرى وجود دارد كه مى گويد: اشيا واقعا شعور دارند و به راستى تسبيح گوى خداوند هستند ولى آدمى آن را در نمى يابد. اين نظر با ظاهر آيات نيز سازگار است :  - ((ان مّن شى ء الّا يسبّح بحمده ولكن لّا تفقهون تسبيحهم ))(635)؛ هيچ چيز نيست جز آن كه خداى را به سپاس گفتن تسبيح گوى است اما شما تسبيح آنها را در نمى يابيد.  تعبير خداوند كه مى فرمايد  ((لّا تفقهون تسبيحهم ))، احتمال دوم را تقويت مى كند؛ زيرا طبق نظر قبلى مقصود از تسبيح حكايت از صفات خالق بود و بديهى است كه اين حكايت را از همه اشيا مى توان فهميد، در حالى كه خداوند مى فرمايد شما تسبيح آنان را نمى فهميد.  البته روشن است كه تسبيح حقيقى موجودات و از آن جمله رعد، با درك عادى ما سازگار نيست و خبر از باطن است كه ادعاى مكاشفات عرفانى (636) و احيانا دلايل عقل نيز بر مشاهده آن شده و با ظاهر قرآن نيز سازگار است . در مورد رعد به ويژه نظر ديگرى نيز وجود دارد و آن اين كه ((رعد)) اسم فرشته اى از  فرشتگان خداوند است و از آن جا كه در ادامه آيه سخن از ملائكه است ، ياد كرد رعد قبل از آن ، از باب ذكر خاص قبل از عام است .  ولى اين احتمال خلاف ظاهر است ، چون رعد معناى عرفى داد كه همان صداى مخصوص ابر (تندر) است ؛ بنابراين براى دست برداشتن از اين مفهوم عرفى مسلّم و تقويت احتمال مذكور به دلايل محكم ترى نياز هست كه وجود ندارد.