ايمان آوردن اکثريت عظيم انسانها در گذشته و حال بر مبناى همين گواهى دل و اقناع قلبى و شهود باطنى و خشيت در برابر امر قدسى بوده است. بحثهاى روشنگر و فلسفى ـ کلامى بعدها و در ميان علما پديد آمده است. پس دعوت به حق و ايمان به غيب، خود بسندگى و اصالت دارد. اين نظر در فلسفه دين به اصالت ايمان( Fideism   ) تعبير  مى شود.