بر اين مبنا نقل است كه يكى از فرزندان ايشان بيمار بود و وضع وخيمى داشت و امام از اين موضوع بسيار ناراحت بود. سرانجام بيمارى او بهبود نيافت و به مرگ او انجاميد. امام از درگذشت او بسيار متأثر شد. صداى شيون و زارى اهل خانه بلند شد. امام به بالين فرزند خود رفت، ولى لحظاتى بعد با چهره‏اى گشاده بيرون آمد كه موجب تعجب برخى از حاضران شد و در اين مورد از ايشان پرسيدند، حضرت فرمود: «ما دوست داريم كه فرزندمان  سلامت باشد، ولى وقتى خواست خدا در مورد ما نازل شد به آنچه او دوست دارد گردن مى‏نهيم».