اهل سنت نیزدر برابر عظمت علمی امام(علیه السلام) سر تواضع فرود آورده­اند. چنانکه ابن عمر در مورد آن حضرت گفته ­است: ایشان خاندانی هستند که موید به تأیید الهی می­باشند. همچنین گفته شده ­است که حکم بن عیینه از بزرگان اهل­سنت در برابر امام باقر(علیه السلام) همانند بچه­ای در برابر معلمش است، چنانکه عالمان در برابر او بی قدر بودند.[20] آن حضرت در مناظرات علمی صریحا از مبانی اعتقادی آن چنان استفاده می­نمود و در بیان آن با نهایت ظرافت عمل می­نمود که تمام افرادی که مغرض نبوده و از دشمنان آن حضرت نبوده باشند به آن کلام ایمان می­آورند. عبدالله بن نافع بن ازرق از سران خوارج، قتاده از مفسران بزرگ اهل­سنت از جمله عالمانی هستند که در برابر آن حضرت حرفی برای گفتن نداشتند. دیگر شاگردان آن حضرت از اهل­سنت عطاء بن أبي رياح، الاعرج، عمرو ابن دينار،أبو إسحاق السبيعي، الزهري، يحيى بن أبي كثير، ربيعة الرأي، ليث بن أبي سليم، ابن جريج، قرة بن خالد، حجاج بن أرطاة، الاعمش، مخول بن راشد، حرب بن سريج، القاسم بن الفضل الحداني، الاوزاعي هستند.[21] به گفته ذهبی آن حضرت یکی از افرادی بودند که بین سیادت و علم و عمل و شرف و وثاقت جمع کرده بود و صلاحیت برای خلافت داشتند.[22] با این حال که قدر و عظمت آن حضرت مورد اعتراف عالمان اهل­سنت است و از ایشان به عنوان امام و مجتهد و کبیرالشأن نیز یاد شده ­است.[23] اما تعصب مذهبی باز جلوی آزادی بیان و قلم نویسنده­ای چون ذهبی را گرفته است و به نظر خود خواسته تا با چشم پوشی از حقایق تارخی و روائی و عقلی، مقام عالمان خودشان را برتر از آن حضرت معرفی کنند و در کلامی تعجب برانگیز گفته است: