من هر چقدر هم كه بخوام بيخيال باشم واقعيت اينه كه اونا خانواده همسر من هستن، پدر بزرگ و مادر بزرگ و عموها و عمه پسرام،‌ چطوري به روي خودم نيارم و به ديدنشون نرم،‌ پس فردا اگه اتفاقي بيفته نميگن عروس نزاشت پسرمون بياد، بخدا ميگن، باور كنين ميگن، در حاليكه خدا شاهده ما اصلاً اينطوري نيستيم، نه من نه خواهرم، عروسمون هم كه وارد زندگيمون شده انقدر بهش رسيدگي ميكنيم و هواشو داريم كه يه موقع چيزي به دلش نياد، از چيزي دلخور نشه، اصلاً نميتونين تصور كنين كه ما چطوري دور و بر عروسمون ميگرديم و هواشو داريم، چرا؟؟ چون عاشق برادر و پسرمون هستيم، چون محبت داريم،‌ چون اگه يه روز ببينيم اخمي به چهره شه دلمون ميگيره، پس چرا خانواده همسر من و خواهري اينطوري نيستن، خدايا چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟