«مَنارجنبان» كه خصوصيّت توجه‏برانگيز آن، «در نظر استادان فن، خيلى [هم‏] عجيب نيست»48 و نظائرى نيز دارد49، و لذا حاجتى نيست تا ابتكار آن را به نابغه‏اى بى‏همال منسوب بداريم، از ابنيه «قرن هشتم هجرى»50 دانسته شده است و شيوه معمارى آن نيز همان است كه در  دوران ايلخانان در بناى مساجد و مدارس و مقابر و مناره‏ها به كار گرفته مى‏شده است.51