ماقاڭ ءبىر رەتكى شايقاس جاعدايىن ماعان اڭگىمەلەپ وتىرىپ بىلاي دەگەن بولاتىن: «ىلە وڭىرىندە جەڭىلىستەرىنە مويىنسال بولماعان گوميىنداڭ ۇكىمەتى قولىنان كەتكەن ۇجىماعىنان ءۇمىتىن ۇزە الماي، قايتا-قايتا شابۋىلعا وتسە دە ەشنارسە وندىرە المادى. تەك ءار رەتتە توبە-توبە ولىكتەرىن قالدىرىپ شەگىنە بەردى. 25-قىركۇيەك تاڭ اتا ءدال بەلگىلەنگەن قىزىل كەزەڭدە گومينداڭ باندىلارى قىسپاققا ءتۇستى. باستىعىم ءابىشتاي ەكەۋمىز الدىڭعى جاقتى بايقاپ-بارلاۋ ءۇشىن كەلە جاتقانىمىزدا گۇرس ەتكەن داۋىسپەن بىرگە ءابىشتاي كوك ءتۇتىن ىشىندە قالدى. باسشىدان ايرىلىۋ وڭاي ەمەس قوي، ءتىرى بولسا ەكەن دەپ اپىل-عۇپىل ارتقا شەگىنىپ، ءابىشتايدىڭ قاسىنا بارسام شەكە تامىرىنان جوسىلا اققان قان بەتىنەن سىرعىپ ايعىزدالىپ، ومىراۋىن جاۋىپ كەتىپتى. بۇل كىسىنىڭ اماندىعىنان قاتتى قۋاندىم. دەسە دە، كور تىشقان سياقتى سەمىز دەنەسىن جاسىرىپ، بۇقتايلاپ، اسكەرلەرىنىڭ ولىكتەرىن اتتاپ-بۇتتاپ جاندال باسىمەن جاڭ شيانجاڭ ماعان قاراي كەلە جاتتى. «قايتۋ كەرەك؟» ءبىر سەكۋنت ۋاقىت ءار ەكى جاققا قىمباتتى ەدى. ءبىرىمىز ولمەسەك بىرىمىزگە تىرلىك جوق. گومينداڭ باندىلارىنىڭ قىرعىنشىلىعى مەن ءابىشتايدىڭ جارالانۋى كەگىمدى ۇشتاپ، قايراتىمدى شىڭداي ءتۇستى. قات-قابات قارىزدى ءبىراق-اق العىم كەلدى دە جاڭ شيانجاڭنىڭ كوزىنە كوزىمدى ءدال قادادىم دا مىلتىعىمنىڭ ماسساسىن باسىپ جىبەردىم. مەڭ-زەڭ نە بولعانىمدى بىلمەي ەسەڭگىرەپ قالعان شاعىمدا قۇلاعىما ءابىشتايدىڭ: «قورىقپا! جاراڭ جەڭىل، اتاقتى جاۋدىڭ ءبىرىن ءوزىڭ جايراتتىڭ، ءبىز جەڭىسكە جەتتىك»دەگەن داۋىسى ەستىلدى.