امام باقر عليه السلام مى فرمايد: «اِنِّى اَجِدُنِى اُمْقِتُ الرَّجُلَ مُتَعَذِّرَ الْمَکاسِبِ، فَيَسْتلْقِى عَلى قَفاهُ وَيَقُول: اللّهُمَّ ارْزُقْنِى، وَيَدَعُ اَنْ يَنْتَشِرَ فِى الاَْرْضِ وَيَلْتَمِسَ مِنْ فَضْلِ اللّهِ، فَالذَّرَّةُ تَخْرُجُ مِنْ حُجرِها تَلْتَمِسُ رِزْقَها؛ من بيزارم از کسى که عذرتراشى مى کند و سراغ کسب و کار نمى رود، و [در خانه[ بر پشت  دراز مى کشد و مى گويد: «خدايا! به من روزى عطا کن!»؛ و سرازير شدن در اطراف کره زمين [براى کسب و کار را] و درخواست از فضل خدا را وامى نهد؛ در حالى که مورچه از خانه اش به طلب روزى خارج مى شود [و روزى اش را با تلاش به دست مى آورد].»