يك‏وقت رئيس‏جمهور كشورى مى‏خواست مشكلات سياسى خودش را براى من تشريح كند. او مى‏گفت كه يكى از رؤساى جمهور گذشته‏ى ما شكر را يك قران گران كرد، عليه او كودتا شد و از بين رفت! من گفتم مشكل او اين بوده كه مردم را با خودش نداشته است. در مملكت ما، جنسهاى  تثبيت‏شده گاهى قيمتشان ده برابر بالا مى‏رود، اما آب هم از آب تكان نمى‏خورد؛ چون مردم پشت سر دستگاهند و به دستگاه اعتماد دارند. گفتم مردم وقتى‏كه پشت سر دستگاهند، ما هم مى‏آييم به آن‏ها مى‏گوييم كه مثلًا اين جنس را قبلًا به اين قيمت مى‏داديم، اما حالا مى‏خواهيم گرانش كنيم؛ مردم قبول مى‏كنند. پنج، شش سال قبل به مردم مى‏گفتيم كه همه بايد به عنوان جهاد مالى به جنگ كمك كنند؛ مردم هم مثل مور و ملخ به طرف بانكها ريختند، تا به حساب مالى شوراى عالى پشتيبانى جنگ پول بريزند.  شما چگونه مى‏خواهيد محبت و اطمينان مردم  را جلب كنيد؟ مردم بايد به من و شما اعتماد داشته باشند. اگر ما دنبال مسائل خودمان رفتيم، به فكر زندگى شخصى خودمان افتاديم، دنبال تجملات و تشريفاتمان رفتيم، در خرج كردن بيت‏المال هيچ حدى براى خودمان قائل نشديم مگر حدى كه دردسر قضائی درست بكند! و هرچه توانستيم خرج كرديم، مگر اعتماد مردم باقى مى‏ماند؟ مگر مردم كورند؟ ايرانيان هميشه جزو هوشيارترين ملتها بوده‏اند؛ امروز هم به بركت انقلاب از هوشيارترينهايند؛ از هوشيارها هم هوشيارترند. آقايان! مگر مردم نمى‏بينند كه ما چگونه زندگى مى‏كنيم؟