«عَنْ زُرارَةَ بْنَ اَعْيَنَ قالَ: سَاَلْتُ اَبا جَعْفَرٍ عليه السلام عَنْ قَوْلِ اللّهِ عَزَّ وَجَلَّ: «يَوْمَ تُبَدَّلُ الاَْرْضُ غَيْرَ الاَْرْضِ» قالَ: تُبَدَّلُ خُبْزَةً نَقِيَّةً يَاْکُلُ مِنْهَا النّاسُ حَتّى يَفْرُغُوا مِنَ الْحِسابِ؛ فَقالَ لَهُ  قائِلٌ: اِنَّهُمْ لَفِى شُغُلٍ يَوْمَئِذٍ عَنِ الاَْکْلِ وَالشُّرْبِ؟ فَقالَ عليه السلام : اِنَّ اللّهَ عَزَّ وَجَلَّ خَلَقَ ابْنَ آدَمَ اَجْوَفَ وَلابُدَّ لَهُ مِنَ الطَّعامِ وَالشَّرابِ. اَهُمْ اَشَدُّ شُغُلاً يَوْمَئِذٍ اَمْ مَنْ فِى النّارِ؟ فَقَدِ اسْتَغاثُوا، وَاللّهُ عَزَّ وَجَلَّ يِقُولُ: «وَ إِن يَسْتَغِيثُوا يُغَاثُوا بِمَآءٍ کَالْمُهْلِ يَشْوِى الْوُجُوهَ بِئْسَ الشَّرَابُ »؛، زراره گويد که از امام محمّد باقر عليه السلام معناى اين سخن خداوند را پرسيدم: «روزى که زمين به زمينى ديگر مبدّل شود»؛  فرمود: «به نان پاکيزه اى تبديل مى شود که مردمان از آن مى خورند تا از حساب آسوده شوند.» گوينده اى گفت: «مردمان در آن روز گرفتارند و به خوردن و نوشيدن نمى توانند بينديشند!» امام عليه السلام فرمود: خداوند، آدمى را ميان تهى آفريد و ناگزير بايد بخورد و بياشامد. آيا اهل محشر گرفتارترند يا کسانى که در دوزخ به سر مى برند؟ اهل دوزخ [نيز] آب مى طلبند و خداوند درباره ايشان مى فرمايد: «اگر آب بطلبند، به آنان آبى داده خواهد شد مانند مس گداخته که چهره ها را مى سوزاند و چه بد شرابى است.»