پس از امضاي چنين قراردادي بود كه پيشه وري رهبر مردم آذربايجان در مصاحبه اي اعلام داشت:  ((...اكنون نهضت ما شكل تازه اي به خود مي گيرد. قوام السلطنه مي خواهد تهران را از راه ارتجاعي به راه ما بياندازد و از اين پس آذربايجان با تمام ايران راه آزادي را در پيش مي گيرد)).(٢) پيشه وري چنان به اجراي قرارداد و صداقت قوام السلطنه باور داشت كه جملات تحسين آميز زير را در تجليل از وي بر زبان جاري ساخت: ((اگر آقاي قوام السطنه در سراسر عمر خود هيچ كاري هم انجام نداده باشد. تنها اين اقدام وي كه تقاضاي ما را در باره زبان آذربايجاني صميمانه پذيرفت، احترام عميق و قلبي مردم ما را نسبت به خود جلب خواهد كرد. تا مدارس ملي ما  برپا است نام او نيز در كنار سران قهرمان فرقه و خلق ما به سر زبان نسل هاي آينده جاري خواهد بود)) (٣) وقتي پيشه وري چنين جملاتي را با آن صفا و صميميت خاص خويش در مورد قوام مي گفت، نمي دانست كه نام برده همراه با ساير دولت مردان مورد نظر ((پارس پژواك)) ((چنگ و دندان)) خويش را تيز مي كردند كه تا گلوي زنان و مردان، كودكان و جوانان خطه آذربايجان و كردستان را بدرند و از كشته ها پشته سازند، تا به اصطلاح تماميت ارضي خاك پرستان را حفظ و از تجزيه واهي جلوگيري كنند. چنان كه تقريبا بعد از ٦ ماه از امضاي قرارداد مي گذشت  كه قوام در هماهنگي با دربار و همراهي خوانين و سران عشاير و نيز ساير جنايتكاران محلي، براي سركوب جنبش حق طلبانه و آزادي خواهانه آذربايجان و كردستان لشكركشي كرد و در اين راه از هيچ جنايتي فروگذاري نكرد. بدين ترتيب قوام پاسخ حسن نيت پيشه وري و مردم آذربايجان را با لشكركشي و قتل عام مردم اين منطقه داد و نشان داد كه قصد وي از امضاي قرارداد مصالحه، فقط به دست آوردن زمان مناسب براي حمله بوده است. و صدالبته خوشبيني پيشه وري و ساير رهبران فرقه، محلي از از اعراب نداشته است.