ابوالحسن حمران بن اعين از مشايخ بزرگ شيعه و حاملان قرآن و اصحاب گرانقدر امام باقر و امام صادق عليهماالسلام بلكه از حواريون آنان بود. اين شخصيت گرانمايه علاوه بر فقه و حديث در نحو و لغت و قرأت نيز تخصص داشت.(28) وى در زمان حيات حضرت صادق(ع)  دارفانى را وداع گفت.(29) صفوان در توصيف حمران گويد: وى با اصحابش در نشستهايى كه تشكيل مى داد, درباره روايات آل محمد(ص) سخن مى گفت. چنانچه متوجه مى شد, آنان به مطالبى جز احاديث اهل بيت مشغول شده اند, بازشان مى داشت. اگر اين كار را تا سه بار تكرار مى كردند, از آن مجلس بر مى خاست و رهايشان مى نمود.()