«يا ابْنَ الْفَضْلِ اِنَّ هذا الاَْمْرِ اَمْرٌ مِنْ اَمْرِ اللّهِ تَعالى وَسِرٌّ مِنْ سِرِّ اللّهِ وَغَيْبٌ مِنْ غَيْبِ اللّهِ وَمَتى اَنَّهُ عَزَّ وَجَلَّ حَكِيمٌ صَدَّقْنا بِأَنَّ اَفْعالَهُ كُلَّها  حِكْمَةٌ وَاِنْ كانَ وَجْهُها غَيْرَ مُنْكَشَفٍ؛ اى پسر فضل! اين امر، امرى از امور الهى است و سرّى از اسرار خداى متعال و غيبى از غيوب پروردگار است و چون [دانستيم كه] خداى عزّ و جلّ حكيم است، تصديق مى‏كنيم كه همه افعال او حكيمانه است؛ اگر چه وجه آن آشكار نباشد.»