يکى از اهداف دين ما در توصيه به کارهاى اقتصادى، ريشه کن ساختن «پديده فقر» است. اسلام هرگز «پديده فقر» را تأييد و بدان توصيه نمى کند. امام باقر عليه السلام در بيانى نيايش  گونه مى گويد: «اَسْئَلُکَ اللّهُمَّ الرَّفاهِيَّةَ فِى مَعِيشَتِى ما اَبْقَيْتَنِى... وَلا تَرْزُقْنِى رِزْقا يُطْغِينِى وَلا تَبْتَلِيَنِى بِفَقْرٍ اَشْقى بِهِ؛ خداوندا! از تو رفاه در زندگى را تا زنده هستم درخواست مى کنم... به من چندان روزى مده که سرکش و گستاخ شوم، و به فقرى نيز گرفتارم مساز که بدبخت شوم.»