پیشانى حسینش را بوسید و به سوى فرات حرکت کرد، مشک را پر از آب کرد، خود نیز تشنه بود، مى‏خواست آب بنوشد: «فذکر عطش الحسین ومن معه فرقى الماء; (۳۰) سپس به یاد تشنگى حسین و همراهان [و  کودکان] افتاد، پس آب را [روى آب] ریخت .» و بر خود خطاب کرد: