همانطور كه ذكر شد، جاحظ اهل شوخی و ظرافت نيز بوده است. در شوخ طبعی او همين بس كه در حق خودش هم از هزل و شوخی تن نزده است. از جمله می نويسد: «روزی زنی زيبا مرا ديد و گفت: اگر قدم رنجه كني و با من بيايي، بسيار سپاس دارم. با او رفتم و او مرا به مردي نشان داد و گفت: مانند اين مرد كن! و خود خداحافظي كرد و به شتاب رفت. من از خداوند دكان پرسيدم: مقصود اين زن چه بود؟ گفت: اين زن پيش من آمد و گفت: صورت شيطان را براي من ترسيم كن! من گفتم: نمونه اي ندارم تا تمثال آن را براي تو بكشم. او گفت: اندكي صبر كن و بيرون رفت و تو را پيش من آورد كه مثل اين بكش!»