(۷) کليني در کتاب الکافي مي گويد: «أن الأئمة يعلمون متى يموتون، وأنهم لا يموتون إلاَّ  باختيار منهم». «ائمه مى داند که چه زماني مى ميرند، و آنها جز با اختيار خودشان نمى ميرند»[۲۱]، و مجلسي در کتابش (بحار الانوار) حديثي را ذکر مى كند که مي گويد: «لم يكن إمام إلاَّ مات مقتولاً أو مسموماً». «هيچ امامي نبوده مگر آن که او را کشته ‌اند يا مسمومش کرده ‌اند»[۲۲]؛ اگر آن گونه که کليني و حر عاملي گفته ‌اند امام غيب مى داند، پس امام آب و غذايي را که به او داده مى شود مى داند و اگر مسموم باشد مى داند که مسموم است، و از خوردن آن پرهيز مى كند، اگر پرهيز نکند و آن را بخورد و بميرد خودکشي کرده است؛ چون او مى  داند که غذا سم دارد! بنابراين پس او خودکشي کرده است، و پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- مى فرمايد: هر کس خودکشي کند به دوزخ مي ‌رود! پس آيا شيعه چنين چيزي را براي ائمه مي ‌پسندند؟!.