زینت عابدان، هزينه زندگى صد خانواده تهيدست مدینه را (بدون این که خود این خانواده‎ها نیز بدانند) عهده دار بود[1].  گروهى از اهل مدينه، از غذايى كه شبانگاهان به دستشان می‎رسيد، گذران معيشت مى‎كردند، امّا آورنده غذا را نمى‎شناختند تا این که پس از در گذشت على بن الحسين (عليه السلام) متوجّه شدند كه آن شخص، امام زين العابدين (عليه السلام) بوده است[2].  آن حضرت شبانه به صورت ناشناس، انبان نان و مواد غذايى را خود به دوش مى‎كشيد و به در خانه فقيران و بينوايان مى‎برد و مى‎فرمود «صدقه پنهانى آتش خشم خدا را خاموش مى‎کند[3].»  اهل مدينه مى‎گفتند: «ما صدقه پنهانى را هنگامى از  دست داديم كه على بن الحسين (علیه السلام) در گذشت[4].»  او در طول این سالها به قدرى انبان حاوى آرد و ديگر مواد غذايى را به دوش كشيده و به در خانه فقيران برده بود كه شانه‎های مبارک او پينه بسته بود، به طورى كه پس از شهادت او، هنگام غسل دادن جنازه‎اش، جلب توجّه مى‎كرد و چون علتش را پرسیدند، دانستند که آنها آثاری از کیسه‎هایی بود که امام برای نیازمندان بر دوش می‎کشیده است[5].