يه روز سرد_پاييزيه، از اون روزايي كه خاكستري نيستم، گوشي پر از آهنگه و من چند ساعتي بيكارم ، ساعت 3 بايد جايي باشم و الان خيلي زوده، تصميم مي گيرم پياده برم.  مسيرش رو دوست دارم، بچگي و نوجواني اينجا و توي اين كوچه‌ها گذشته، راههايي رو بلدم كه فقط مال خودم بودن و دوستام و الان هم ظاهرا اين وضع تغييري نكرده :))))  از جلوي دبستانم رد مي‌شم، چراغهاي كلاس ها روشنن و من به اين فكر مي كنم كه دلنشين‌ترين خاطره‌م از ابتدايي مال زمانيه كه بعد از ظهري  بودم و هوا هم ابري و بنده دستم رو زده بودم زير چونه و فكر مي كردم كه اين روز رو يادم مي مونه يا نه …  به خيابون اصلي كه مي رسم ياد_دوست_محترم ميفتم، مي‌دونم برگشته ،خب بلاخره بايد ياد بگيرم بازي كردن_اين نقش رو، شماره‌ش رو مي گيرم، فكر مي كنم با توجه به اينكه خيلي وقته منو نديده استقبال هم مي كنه!بر مي داره … "به‌به …………………….."  از لحن طلبكارانش خوشم نمياد ولي چيزي نمي گم و به روي خودم هم نميارم، بهش مي گم كه عصر مي خوام برم سينما، مي پرسه با كي؟ مي گم با دوستم مي پرسه چه فيلمي؟ دوست ندارم به كسي  جواب پس بدم! ولي بازم به روي مبارك نميارم.  مي‌گم فلان فيلم!  سريع مي گه چرا اون؟ خب حداقل برو يه فيلم درست حسابي!  به جاي اينكه بگم دوست دارم اين فيلمو مي گم خب بقيه رو رفتم اين يكي مونده …  ميگه كه خبر مي ده و بعد هم تمام!