هشام بن الحكم مى گويد: روزى ابوشاكر ديصانى به من گفت: آيه اى در قرآن است كه باعث تقويت نظر و انديشه ماست. گفتم: اين آيه كدام هست؟ ابوشاكر گفت: (هوالذى فى السمإ اله و فى الارض اله)(10); اوست كه در آسمان خداست و در زمين خدا. هشام مى گويد: متحير ماندم كه در جواب او چه پاسخى بدهم. ايام حج فرا رسيد و روانه خانه خدا شدم. با امام صادق(ع) ملاقات و عرض كردم كه ابوشاكر چنين مى گويد و برداشت او را از آيه بيان كردم. امام صادق(ع) فرمود: اين سخن, سخن زنديق است. هرگاه نزد او رفتى, از او بپرس: نامت در كوفه چيست؟ او  خواهد گفت: فلان. بگو: نامت در بصره چيست؟ بازهم همان نام را تكرار مى كند. بگو: خداى ما نيز چنين است. خداى ماهم در آسمان (اله) است و هم در زمين (اله).