اگر بگويى كه خدا دو تاست, از دو حال خارج نيست: يا هردو در تمام جهات برابرند و يا از تمام جهات مختلف و متمايزند, چون ما امر خلقت را منظم مى بينيم و فلك را درگردش و تدبيرجهان را يكسان; و شب و روز و خورشيد و ماه را مرتب. درستى كار و تدبير و هماهنگى  آن, دلالت كند كه ناظم يكى است. علاوه برآن, لازم است ميانه اى بين دو خدا قأل شوى تا تمايز بين آن ها مشخص شود. بنابراين خداى سومى بايد وجود داشته باشد. و اگر ادعا كنى كه سه خدا وجود دارد, برتو لازم مى شود كه خدايان پنج گانه ملتزم شوى, چون بين خدايان سه گانه بايد تمايز باشد. بدين ترتيب شماره خدايان بالا مى رود و به بى نهايت مى رسد. (15)