باز كسي جواب نداد. ادامه سكوت همه را در معرض خطر قرار مي داد. سرانجام حكيم الممالك مرگ را پيش نظر آورد و با ترديد گفت:     قربانت شوم. انوشيروان را عادل مي گفتند براي اين كه عادل بود.          شاه ابروي خود را در هم كشيد و گفت: آيا ناصرالدين شاه عادل نيست؟        باز سكوت و هم آور جلسه را فراگرفت. پس از مدتي ناگزير حكيم الممالك مرگ خود را درنظر آورد و حرف اول خود را تكرار كرد. شاه بيشتر ابرو درهم كشيد و سؤال نخستين خود را باز بر زبان آورد. مجدداً سكوت مرگبار بر دربار حاكم شد. ناگزير حكيم الممالك شانه هاي خود را حركت داد و دست  خود را باز كرد. آنگاه شاه با كمال تحقير گفت:    اي فلان فلان شده ها! من يقين دارم كه اگر انوشيروان هم مثل شما الواط رشوه خوار و نادرست در دور وبرخود داشت، هيچ وقت ممكن نبود او را عادل بگويند!  همه جواب دادند:  قربانت گرديم. قبله عالم حقيقت را فرمودند!!!