آنچه را گفتیم، علاوه بر کارکرد قرآنى لفظ، مفسران مسلمان و همچنین فرهنگ‏نویسان صاحب‌نام تاریخ اسلام، نیز بدان تصریح کرده‌اند. براى نمونه، ابوالبقاء عکبرى، دانشمند مشهور، در ذیل آیۀ «ولکن خاتم النبیین» نوشته است: «۱ــ خاتَم (به فتح تاء)، یا فعل ماضى از باب مفاعله است؛ یعنى محمد(ص) پیامبران الهى را ختم کرد، ۲ــ یا مصدر است که بنابر این، "خاتم النبیین" به معناى  ختم‌کنندۀ پیامبران خواهد بود؛ زیرا مصدر، در این قبیل موارد، به معناى اسم فاعل است، ۳ــ یا آن طور که دیگر دانشمندان گفته‏اند، خاتم (به فتح تاء) اسم است به معناى آخر آخرین، ۴ــ یا آن گونه که بعضى دیگر گفته‏اند، به معناى اسم مفعول است، یعنى "مختومٌ به النبیون": پیامبران الهى، به پیامبر اسلام، مهر و ختم شده‏اند.»