آدم  حس نياز مطلق به خدا كه پيدا ميكنه يهو يادش مياد كه چقدررررررر نياز به دعا داره و يه مدت يادش رفته بوده اين همه نياز رو و هركي رو ميبينه فقط ميگه: التماس دعا.(در مورد من كه فقط هم آدما منحصر نميشه. مثلا شمعدونيام رو كه ميذارم دم پنجره صبح ها بهشون ميگم دعا كنيد. شايد اونا هم انرژي هايي ساطع ميكنن كه ما نمي بينيم.) ديروز با يكي داشتم چت ميكردم كه دعا كنيد واسم. پرسيد چه دعايي كنم برات. جالب بود كه اين اولين فردي بود كه پرسيد چه دعايي ميخواي در حقت بكنم. منم خوشحال شدم. چون به خاطر يه سري مسائلي كه اين چند  هفته پيش اومده بود واقعا دلم ميخواست دعا بشه برام كه گناهام بخشيده بشن. اول از همه گناهاني كه در حق ديگران كردم و بعد گناهاني كه در حق خودم كردم. بعد از اون فرد پرسيدم كه شما ميخواين چه دعايي براتون بكنم؟ گفت: اينكه كم نيارم و قوي باشم در قبال مشكلات و كمبودها. من هم كه به اين دعا نياز داشتم گفتم: چقدر خوب! حسوديم شد! منم اين دعا رو ميخوام. و قرار شد كه هردومون اين دعاها رو براي هم بكنيم.