امروز بعد از مدت‌ها نشستم يه بازي از  ليگ انگليس ديدم: تاتنهام - چلسي. چلسي رو از زماني كه گوليت بزرگ توش بازي مي‌كرد، دوست دارم. نكته‌اي كه تو اين بازي خيلي توجه منو جلب كرد، نامرادي روزگار بود. جيان‌فرانكو زولا بازيكن ايتاليايي تيم چلسي در سن سي‌و‌چند سالگي مثل يك جوون ميدويد وبازي مي‌كرد. در دقيقه 89 آن‌چنان دويد و خودشو به‌طرف توپ پرت كرد كه انگار نه انگار آخرين دقايق بازيه. همين الآن حتي توي همون فوتبال اروپا هم فقط بازيكن‌هاي خط دفاعي تا سنين بالاي سي نود دقيقه بازي مي‌كنن. اونوقت اين بازيكن با اين توانايي‌ها مدت زياديه (تقريباً شش سال) كهتو تيم ملي ازش خبري نيست در حالي‌كه طي همين سالا زرت و زرت براي چلسي گل زده. نمي‌دونم به‌خاطر بي‌ريختي و كوتولگي (و به‌تبعش كم‌طرفداري)شه كه اين‌قدر بي‌خيالش مي‌شن يا دليل ديگه‌اي داره.