گروه فرهنگ و هنر ـ ساير محمدى: «آشنايى با هنر نمايش در مصر»، «تى .اس.اليوت نمايشنامه منظوم و مذهبى» و «پيشتازى گرايى و تجربه باورى در ادبيات نمايشى» ، «نمادگرايى در ادبيات نمايشى» در دو جلد و «گزاره گرايى يا اكسپرسيونيسم در ادبيات نمايشى» عناوين بخشى از آثار فرهاد ناظر زاده كرمانى است كه  در سال هاى گوناگون چاپ و منتشر شده است. فرهاد ناظر زاده در سال ۱۳۲۶ در تهران متولد شد. در رشته علوم اجتماعى واقتصاد فوق ليسانس داردو دكتراى هنرهاى ارتباطى و نمايشى را از آمريكا گرفت و هم اكنون در دانشكده هنرهاى زيبا تدريس مى كند. «درآمدى بر نمايشنامه شناسى» جديدترين كتاب وى در چهار جلد از سوى انتشارات سمت بزودى منتشر مى شود.  > آقاى ناظر زاده، شما تحقيقات گسترده اى در حوزه ادبيات نمايشى داريد، آيا نمايشنامه هم نوشته ايد؟  \ من نزديك به بيست نمايشنامه نوشته ام كه شش مورد از آنها چاپ شده و بقيه  اجرا شده اند و تعدادى هم هنوز اجرا نشده اند. نزديك به شصت نمايشنامه كوتاه و بلند هم ترجمه كرده ام. ضمن اين كه حدود ۵۰ مقاله تحقيقاتى هم در زمينه تئاتر نوشته ام كه برخى از آنها به زبان هاى خارجى هم ترجمه شده اند.  > نمايش در ايران تداعى گر تعزيه است. آيا نمايش هايى شبيه تعزيه در غرب سابقه دارد؟  \ در هر حوزه جغرافيايى ـ فرهنگى كه ايران هم يك حوزه جغرافيايى و فرهنگى است، شمارى ريختار (فرم يا گونه) تئاترى به وجود مى آيد كه در ايران هم اين ريختارها به وجودآمدند. من درمقاله اى ۹ ريختار نمايشى  درايران رامعرفى كردم كه يكى از آنها نمايش سوگرنج هاى دين سروران است. تعزيه در اين ريختار قابل ارزيابى است. در همه كشورهاى دنيا كه داراى تئاتر هستند. يك ريختار آنهامربوط مى شود به همين سوگرنج هاى دين سروران. اروپايى ها و آمريكايى ها هم اين گونه نمايش را دارند. يك نوع از اين سوگرنج ها كه مربوط مى شود به مصايب حضرت مسيح هر ساله در سوئيس اجرا مى شود. اين ريختار با تعزيه قابل مقايسه و مطالعه تطبيقى است.  > اين دو نوع چه شباهت هايى دارند، در تعزيه روايت كلان وجه غالب را دارد. اما در تئاتر اين گونه نيست.  \  شما ريختارهاى ديگر تئاتر را كه در غرب به وجودآمده با تعزيه مقايسه مى كنيد. در حالى كه اگر نخواهيم مقايسه كنيم بايد نمايش سوگرنج هاى دين سروران يا نمايشى كه غربى ها با دو اصطلاح ميرالك و ميسترى از آن ياد مى كنند، با تعزيه مقايسه كنيم. اين دو ريختار يا دوگونه به هم شباهت دارند. چرا كه هردو اينها سوگ ها و رنج هاى سروران دينى و اولياءالله را به نمايش مى گذارند. در مقايسه بايد ريختارهاى مشابه در ادبيات نمايشى را با يكديگر درنظر گرفت.  > درميان آثار شما كتابى درمورد اليوت داريد، شاعرى كه با منظومه  «سرزمين هرز» در ايران مطرح شد.  > تصميم بر اين بود كتابى بنويسم به نام «ايمان گرايى در ادبيات نمايشى» و بخش هايى از اين كتاب را نوشتم و چاپ كردم و بخش هايى هم مانده كه بايد وسعت بدهم و... اما كتاب «اليوت و نمايشنامه منظوم و مذهبى» كه در اواخر دهه شصت آن را نوشتم، ادبيات نمايشى غرب را پيگيرى كردم. آن شاخه اى كه دربردارنده باورهاى دينى و اخلاقى است. اليوت مهمترين نمايشنامه دينى دنيا را به اعتقادبسيارى نوشته است. اسم آن نمايشنامه «جنايت در كليسا» است. موضوع اين نمايشنامه كشته شدن كشيش اعظم توماس آبكت در  كليسا به دست عوامل شاه هنرى است.  اين نمايشنامه مهمترين و ادبى ترين نمايشنامه دينى است كه تاحالا نوشته شده است. من اين نمايشنامه را ترجمه كردم و شرحى برآن نوشتم و درهمين كتاب آوردم. اين كتاب سه بخش دارد: يكى تاريخ ادبيات نمايشى دينى در غرب، دوم انتخاب اليوت به عنوان يكى از شاخص ترين نويسندگان دينى و نمايشنامه نويسان مذهبى، بخش سوم ترجمه و تفسير نمايشنامه «جنايت در كليسا» است. بخشى از اين كتاب مربوط مى شود به پيشينه فكرى و فرهنگى و ادبى اليوت كه در آنجا مهمترين شعرهاى اليوت را به عنوان نمونه آوردم و نقدكردم  و رگه هاى فكرى اش را دراين شعرها و شعر سرزمين هرز نشان دادم.