مـى گـويد صاحب صـورت، هميـن يك حرف دارد. آيه «و اشهدهـم علـى انفسهم» نيز هميـن را بيان كـرد در آن آيه آمـده است كه خـداى سبحان از انسان ها سـوال مى كند كه را مـى بينيـد، نمـى گـوينـد ما عبديـم، تو ربى بلكه فقط مى گويند تو، نه ايـن كه به عبوديت خود و ربـوبيت حق اعتراف كنند تا بشـود دو چيز.  « وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ  عَلَى أَنْفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ ... (اعراف/172) »  نه «الستـم عبيدى» و «الستـوا بربكـم» نفرمود كه: «مگر نه آن است كه شما بنده ايد و مـن خدايـم» سوال دو چيز نيست و جواب هم دو چيز نيست، هم سوال يك چيز است و هـم جواب: « أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ قَالُوا بَلَى ».اگر آن صورت هر آينه مى تـوانست حرف بزند صاحب صورت از او سـوال مى كرد كه را نشان مى دهى؟ چه خبر است؟ مـى گفت: تـو، نمى گفت مـن و تـو.