اين سخن آخوند  خراسانى و دو همراه همسنگر او در حمايت از نهضت مشروطه، يعنى شيخ محمّد حسين طهرانى - نَجْلِ ميرزا خليل - (ف: 1326 ه''.ق) و شيخ عبداللَّهِ مازندرانى (ف: 1330 ه''.ق)، است؛ يعنى سه تن از مراجع نجف اشرف در آن روزگار.