روزى جمعى از اصحاب در مجلس پيشواى ششم نشسته بودند. سخن از عبدالله ابن ابى يعفور به ميان آمد. مردى از وى بدگويى كرد و او را دشنام داد. امام(ع) از اين سخن شديدا برآشفت و به آن مرد فرمود: (ساكت باش!) بعد چهره مبارك از آن مرد برگرداند و به حاضران فرمود: (اين مرد خيال مى كند شخص باتقوا و پرهيزگارى است و اين چنين از برادر دينى خويش ياد مى كند!) سپس امام ـ از شدت ناراحتى ـ دست مبارك خويش را به  محاسن شريفش كشيد. از آن چندتار مو كنده شد. تارهاى مو در دست حضرت, بود. امام(ع) فرمود: (چه زشت عمرى را به پيرى رسانده ام! اگر به حرف شما يكى را دوست و ديگرى را دشمن بدارم!)(14)