جابر بن عبداللّه‏ انصارى، صحابى رسول خدا(صلى الله عليه و آله) بر بستر بيمارى افتاده و آخرين لحظات زندگانى خود را مى‏گذراند. امام باقر(عليه السلام) به عيادت او رفت و با مهربانى كنارش نشست و فرمود: اى جابر! حالت چه طور است؟  جابر، پيرمردى كه عمرى را در ركاب پيشوايان معصوم (عليهم السلام) گذرانيده بود، عرض كرد: حال پيرمردى را دارم كه پيرى را بر جوانى مى‏پسندد و مرگ را نسبت به زندگانى بيش‏تر دوست دارد و به بيمارى نسبت به تندرستى علاقه بيش‏ترى دارد. او مى‏خواست اين گونه بر ناملايمات شكر گزارد و بگويد كه از هيچ يك از آنها نابردبارى نمى‏كند؛ اما امام باقر(عليه السلام) سخنى فراتر از آن گفت و فرمود: