درباره كسي كه بدم نمياد بجاش باشم:  هميشه يكي از آرزوهام اين بود كه زمان انقلاب رو درك ميكردم.يعني اون موقع زنده بودم و تو سن قابلقبولي هم بودم. درعين حال اين سؤال هم هميشه برام مطرح بود كه اگه من اون موقع بودم، عضو كدوم گروه بودم؟ فدايي بودم يا مجاهد يا اصلاً خطامام. فداييها بهعلت سابقههاي ذهني برام جذابتر بودن ولي يه  چيزي اون وسط بود كه منو به يهور ديگه ميكشوند و اون ماجراي گرفتن سفارت آمريكا بود. كاري كه با وجود اينكه چندروز قبلش فداييا اقدام به انجامش كرده بودن ولي از هيچجا حمايت نشده بودن، در نهايت بهنام دانشجويان پيروخطامام ثبت شد. من مطمئنم اگه اون موقع بودم با اين حركت همراه ميشدم و هنوز هم حسرت اينكه نتونستم اونجا باشم توي دلم هست. در بين آدميي كه تو اون قضيه شركت كرده بودن (البته از بين اونايي كه من ميشناختم) يه نفر برام از بقيه كاردرستتر و آدمحسابيتر بهنظر ميرسيد و با توجه به تاريخ اين نوشته اون آدم مجبوره عباس  عبدي باشه.  روحيهاي كه من از آدمي كه ميره سفارت رو ميگيره انتظار داشتم و برخوردايي كه فكر ميكردم بعداً اين آدم بايد بكنه همه رو تو مشي عبدي ميديدم. وقتي بعداز مردن آقاي خميني و از دست دادن بزرگترين حاميشون سرش تو لاكش فرو نرفت و اونقدر به اكبرشاه دريوري گفت كه سعيد امامي رو فرستاد سراغش و هشت-نه ماه فرستادش انفرادي (با شرايط سخت) و اگه اشتباه نكنم تنها فردي از نيروهاي موسوم به چپ اسلامي بود كه قبل از ۲خرداد زندان رفت. بعدشم كه شد جزو شوراي سردبيري سلام و بعد دوم خرداد هم كه تو خيلي از روزنامهها (صبح  امروز، آفتاب امروز، مشاركت، نوروز) عضو شوراي سردبيري و از افراد مطبوعاتي خيلي موثر بود. اون مناظره جالبش با بري روزن گروگان سابق و تحليل اصوليش از ماجراي گروگانگيري هم فقط از دست خودش برميومد. تو اين چند سال هم كه وارد قدرت نشد (البته يه بار كانديد شد، صلاحيتشو رد كردن) و اين اواخر هم جزو اولين نفراتي بود كه از خاتمي بهطور مستقيم انتقاد كرد.دست آخر هم اين دفاعش كه حداقل مظلومانه بود.  از بين خيلي از آدماي عرصه سياست معاصر ايران، من روحيات ايدهال خودم رو به عباس عبدي از همه نزديكتر ميبينم و فكر ميكنم  بيشتر كنشهاش تو اين سالها نزديك به درستي بوده.  از خدا ميخوام كه زودتر و بهسلامت از زندان درش بياره ان شاءالله.