* آدما دو دستهن، آدمايي كه دوست دارن ازشون عكس گرفته بشه و آدمايي كه دوست ندارن!  كاري به دستهي اول ندارم ولي دستهي دوم خودشون به دو دسته تقسيم مي شن آدمايي كه به هرحال راضي ميشن يا حداقل اينطوري وانمود ميكنن كه راضي شدن و آدمايي كه به هيچ صراطي مستقيم نميشن !  من ميشم جزو اين دستهي آخر، معمولا عكس نمي گيرم، يعني نميذارم ازم عكس بگيرن وگرنه خودم كه زياد از خودم عكس گرفتم تا حالا …  به نظر من، آدماي مثل من آدمايي هستند كه از يك چيزي در وجودشون راضي نيستن، حالا اين ميتونه جسمي يا غير جسمي باشه ولي هرچي هست تمايلي به آشكار كردنش وجود نداره، شايد هم به خاطر همينه كه من فقط خودم هستم كه از خودم عكس ميگيرم و از نتيجهش هم راضي ميشم ( به جزعكساي 3*4 البته!!) .  اولش كه اين كار رو شروع كردم برام بيشتر حالت ارضاي كنجكاوي رو داشت، دوست داشتم بدونم چه شكلي به نظر ميام ولي بعد از يه مدتي اين كنجكاوي تغيير كرد و بيشتر وسيلهاي شد براي_ ثبت_ حالات و احساساتم ، نه فقط صورتم …  اين قضيه  بهانهاي شد براي اينكه به كل ديدم به عكاسي از آدما عوض بشه و فكر كردم مهمترين نكته در عكاسي نشون دادن اون آدميه كه پشت يه نقاب مخفي ميشه.  خب معمولا همه موقع عكاسي ژست ميگيرن و سعي ميكنن بهتر از اوني باشن كه واقعا هستن، آرايش ميكنن، لبخند ميزنن، به دوردستها خيره ميشن، حالت محزون ميگيرن … خلاصه كه شروع ميكنن به بازي كردن و دوربين رو وسيلهاي ميبينن كه قراره اين بازي رو براشون ثبت و نگهداري كنه، اينجاست كه عكاس بايد بتونه بازيگر رو ثبت كنه و نه بازي رو، يه عكس ميتونه از يه سوژهِي خيلي خوش قيافه گرفته بشه  ولي آيا اين عكس ارزش هم داره؟  كاري به جنبهي هاي تكنيكي قضيه ندارم، شايد كاملا بينقص باشه ولي واقعي نيست، روح نداره، زنده نيست، نگاهي كه ثبت شده يه نگاه خاليه.  يه مثال … ادوارد استايكن چهرهنگار معروفي بود، يك بار از J.Pierpont Morgan عكس ميگيره، اين عكس انقدر واقعبينانه گرفته شده بوده كه دقيقا حالت سلطهگر Morgan رو نشون ميداد و خب براي همين آقاهه عكس_ موردنظر رو پاره ميكنه!  از نظر_من اين هنر به حساب مياد نه مجبور كردن آدما به زدن لبخند زوري و مصنوعي زير انواع و اقسام نورها و چراغها، البته …  منكر اين نميشم كه حتي بين كسايي كه اينجور عكس ميگيرن هم آدم نابغه پيدا ميشه!