شخصى به نام محمّد بن منکدر مى گويد که روزى در هوايى گرم، اطراف مدينه، ابو جعفر محمّد بن على عليه السلام (امام باقر عليه السلام )  را د يدم. وى براى کار کردن از مدينه بيرون آمده بود. با خود گفتم: «سبحان اللّه! بزرگى از بزرگان قريش در چنين هواى گرمى و با چنين حالى در طلب دنياست، بايد نزد وى بروم و او را موعظه کنم.» پس به او نزديک شدم و سلام کردم. وى در حالى که عرق مى ريخت پاسخ سلامم را داد. پس به او گفتم: «آيا بزرگى از بزرگان قريش در چنين هوا و شرايط دشوارى به دنبال دنياست؟! اگر در چنين حالى اجل تو فرا برسد چه خواهى کرد؟» او در پاسخ گفت: «اگر در چنين حالتى مرگم فرا برسد، در شرايطى فرا رسيده است که من در حال اطاعت از خداوند هستم؛ چرا که  بر اثر اين کار و کوشش، خود و خانواده خود را از تو و مردم بى نياز مى سازم. من از آن مى ترسم که مرگم در حالى فرا برسد که به نافرمانى خدا مشغول هستم.»