نکتۀ درخور توجه دیگر آن است که حسینعلى بهاء، چنان‌که فوقاً دیدیم، پیامبر اسلام را خاتم «رُسُل» [۳۵] و «انبیا»[۳۶] خوانده و هر دو امر «رسالت و نبوت» را به وى‏ منتهى (و پایان یافته) شمرده است.[۳۷] بنابراین، با توجه به نصوص یادشده از حسینعلى‏ بهاء، جایى براى توجیهات بى‏پایه و مغلطه‏آمیزى چون این مطلب که در آیۀ ۴۰ سوره احزاب، «نبوتِ» پیامبران به وجود پیامبر اسلام ختم شده نه «رسالت» آنان، و آن حضرت «خاتم‌النبیین» است نه «خاتم رسولان»![۳۸] باقى نمى‏ماند.