1. عبد اللّه بن سنان مى‏گويد:  من و پدرم بر امام صادق عليه‏السلام وارد شديم. حضرت فرمود: «فَكَيْفَ اَنْتُمْ اِذا صِرْتُمْ فِى حالٍ لا تَرَوْنَ فِيها اِمامَ هُدىً وَلا عَلَما يُرى وَلا يَنْجُوا مِنْها اِلاَّ مَنْ دَعا دُعاءَ الْغَرِيقِ فَقالَ لَهُ اَبِى اِذا وَقَعَ هذا لَيْلاً فَكَيْفَ نَصْنَعُ فَقالَ اَمّا اَنْتَ فَلا تُدْرِكُهُ فِاِذا كانَ ذَلِكَ فَتَمَسَّكُوا بِما فِى اَيْدِيكُمْ حَتّى يَتَّضِحَ لَكُمُ الاَْمْرُ؛ حال شما چگونه باشد آن‏گاه كه به حالى در آييد كه امام هدايتگر را نبينيد و نشانه [هدايت] را مشاهده نكنيد و هيچ كس نجات نيابد  مگر آنكه دعاى غريق را بخواند! پدرم به امام گفت: در آن شب ظلمانى كه چنين امرى واقع شود، چه كنيم؟ فرمود: امّا تو آن [دوران] را درك نمى‏كنى و چون آن امر واقع گردد، به آنچه كه [از امامت] داريد، متمسك شويد تا امر برايتان روشن گردد.»