تفسير كتاب هاى مقدس آسمانى، دانش دير پايى است كه ريشه در امت هاى پيشين دارد، و در گذشته، وظيفه گروهى،  آموزش دادن كتاب تورات و انجيل، و تفسير آن دو، بود. پس از طلوع ستاره اسلام و تحدّى آورنده آن به وسيله قرآن مجيد، دانش تفسير اين كتاب، به وسيله خود پيامبر گرامى  (صلى الله عليه وآله وسلم) پى ريزى شد، و او نخستين مفسر قرآن است كه در مواردى، پرده از سيماى واقعى برخى از آيات برداشت، و جلال الدين سيوطى (848 ـ 911) رواياتى كه از پيامبر پيرامون تفسير قرآن وارد شده، در كتاب «اتقان» در يك جاگرد آورده است .(1)