افريقيه به دليل موقعيت جغرافيائى، وجود معادن زر و زمين‏هاى حاصل‏خيز به سرعت مورد توجه فاتحان عرب قرار گرفت. از سال 22 قمرى كه عمروبن عاص پس از فتح مصر در حمله‏اى برق‏آسا قسمت‏هايى از افريقيه را گشود،1 تا تكميل نهايى اين فتح در سال 90 قمرى به دست موسى‏بن‏نُصير،2 تحولات سياسى، اجتماعى و فرهنگى بزرگى در اين منطقه رخ داد و اهالى اين سرزمين كه بربر ناميده مى‏شدند،3 نقش مهمى در اين تحولات ايفا كردند. آنان با پذيرش اسلام، در كنار فرماندهان عربى كه اصول عدالت و مساوات را نسبت به آنان رعايت كردند از بذل جان دريغ ننمودند و در فتوحات و تلاش سرداران عرب براى ترويج اسلام، با آنان صادقانه همراهى كردند. از طرفى روحيه‏ى استقلال‏طلبى و جنگ‏آورى بربرها، كه بسيار شبيه اعراب بود، همواره آنان را به مقابله با ظلم و ستم واليان خشونت‏مدار وا مى‏داشت و به مذاهب اسلامى ديگر ـ غير از مذهب اهل تسنن كه مذهب رسمى دستگاه خلافت بود ـ مى‏گرويدند. رواج مذاهبى چون زيدى، اسماعيلى و خوارج كه به تشكيل دول مستقلى چون ادريسيان، فاطميان و بنى‏رستم منجر شد، گواه بر اين مطلب است.