پسر : چي مي‌گفتم؟ . . . آها ، حرف از دكّه بود . داشتم به هله هوله هاش يه نگاهي مي‌نداختم كه يهو يه تك بسته‌ي سيگار نظرمو جلب كرد . امان از دستِ اين تبليغات و بسته بندي‌هاي شيك ، هر آدمي رو زود گول مي‌زنن ـ با خنده ـ حتي سوپرمن رو . . . چه ابهتي داشت . با اون حالت آرامشي كه تو جعبه خوابيده  بود ، با يه اوركتِ تمام قهوه‌اي ، نمي‌تونستم ازش بگذرم ، نه نمي‌تونستم . بالاخره گولش رو خوردم . قبول دارم ، به اين مي‌گن هنر ، بي‌اختيار دستم رو بردم طرفش و تو يه اتفاق سريع خريدمش . درسته من يدونه سيگار خريدم . خب بايد مي‌كشيدمش لابد ، اما كجا؟ همه جا پر از دوربينه ، با ميكروفونهاي ريزِ ذره‌بيني . مثلا الان ممكنه يه دونه از همين ميكروفونها اينجا باشه ، زير يقه‌ي من ، درسته ، دقيقا همين جا . . . پيچيدم تو خيابونِ چهل و چهارم . فكر مي‌كردم اونجا از نگاههاي مزاحم در امان هستم ، اما اونورِ خيابون يه پيرمرده  بود كه همش منو ديد مي‌زد . مي‌خواست خودش رو طبيعي نشون بده ، اما من خيلي زود فهميدم . خودش رو پشتِ اون عينكِ دودي مسخره پنهون كرده بود ، يه عصاي سفيد هم گرفته بود دستش كه من فكر كنم كوره ، جايي رو نمي‌بينه . . . از اونجا هم زدم بيرون ، رفتم پشتِ يه زمينِ بازي,يه پنج شيش تا پسربچه داشتن توش فوتبال بازي مي‌كردن . تا خواستم سيگار رو بردارم ، ديدم صاف چشم دوختن به من و دارن تماشام مي‌كنن , انگاري تا حالا يه سيگاري نديده بودن ، خب بعضي وقتا شرف و وجدان آدم هم به كار مي‌افته , نتونستم جلو اون بچه ها سيگار روشن كنم  . نه نشد, شرف انسان دوستانه ام چنين اجازه‌ايي رو بهم نداد. يه نيم ساعتي رو خوب گشتم تا يه جاي دنج پيدا كنم .....دنج