نویسنده در این اثر کوشیده است جای پای زن را در سروده های سهراب سپهری بیابد و به تحلیل روان شناختی آن دست زند وی معتقد است: '..... سهراب که از آغاز دانندگی وجود این دایمون [ضمیر پنهان آدمی] را در نهانه ی ذهن بیدار و هوشیار خویش دریافته و سر  در پی جستار آن گذاشته بود .