مثال ديگر سيد جمال است.الآن در جهان لا اقل هفته‏اى يك مقاله در باره سيد جمال الدين اسد آبادى نوشته مى‏شود.كشورهاى اسلامى هم به او افتخار مى‏كنند.ايرانيها مى‏گويند سيد جمال مال ماست،افغانيها  مى‏گويند مال ماست،تركها مى‏گويند مال ماست چون در تركيه مرده است.آخرش افغانها پيروز شدند،رفتند استخوانهاى سيد جمال را از تركيه به افغانستان بردند،در صورتى كه سيد جمال خودش را نه به ايران مى‏بست،نه به افغان،نه به ترك و نه به عرب(البته ظاهرا ايرانى بوده)نه به مصر مى‏بست و نه به جاى ديگر.مصريها افتخار مى‏كنند كه بله،سيد جمال آمد به كشور ما و قدرش را شناختند و در اينجا بود كه علمايى مثل محمد عبده به او گرايش پيدا كردند و او توانست‏يك حزب تشكيل بدهد و اصلا اوج گرفتن سيد جمال از اينجا بود،پس ما از همه به سيد جمال  نزديكتر هستيم.ولى در زمان خودش به هر جا كه مى‏رفت،او را طرد مى‏كردند.به ايران خود ما كه آمد،با چه وضع نكبت‏بارى او را تبعيد كردند!مدتها در حضرت عبد العظيم متحصن بود.در زمستان خيلى سردى كه برف بسيار سنگينى هم آمده بود،ريختند و او را از بست‏خارج كردند،سوار قاطر كردند و مثل جدش زين العابدين پاهايش را به شكم قاط‏ر بستند و در آن هواى سرد او را از طريق غرب ايران(همدان و كرمانشاه)از مرز خارج كردند.حتى يك نفر هم چيزى نگفت.حالا هر كسى افتخار مى‏كند كه من در باره سيد جمال مقاله‏اى خواندم.