بعد از وفات عبدالله, امام صادق(ع) به مفضل بن عمر جعفى در كوفه نامه اى نوشت و ضمن تجليل از شخصيت والاى عبدالله, مفضل را به جانشينى وى برگزيد وفرمود: (اى مفضل! همان عهد و قرارى را كه  با عبدالله داشتم, الان به تو واگذار مى كنم. او در حالى از دنيا رفت كه به تعهد خود در قبال خداوند و رسول گرامى اش و به امام زمان خويش وفاكرده بود. درود خدا بر او باد! عبدالله در حالى قبض روح شد كه آثارى پسنديده از خود به يادگار گذاشت. تلاشهايش مورد توجه خداوند قرار گرفت و گناهانش بخشوده شد. او به جهان باقى شتافت. توشه وى رضايت خداوند و رسول(ص) و امام زمانش بود. سوگند به رابطه ام با رسول الله(ص)! درعصرما كسى خاضع تر و فرمانبرتر از او نسبت به دستورات خداوند و پيامبر و امامش نبود. او در طول زندگى اين گونه بود,  تا اين كه خداوند او را قبض روح كرد و در بهشت جاويدان با رسول گرامى(ص) و على(ع) همنشين كرد. آرى, خداوند او را بين دو مسكن (جايگاه پيامبر و على عليهماالسلام )جاى داد, گرچه مسكن ها و درجات آن ها يكى است. خداوند بر رضايت خود از او بيفزايد و از فضل و كرمش او را ببخشد كه من از او راضى هستم.)(20)