البته ايشان در رويگردانى از تفکر تحليلى در فلسفه دين، که امروزه در بين روشنفکران دينى ايران رايج است، ناخودآگاه به جانب ايمان گروى(فيدئيسم) تمايل پيدا کرده است و حوزه دين و ايمان را به کلى از حوزه عقل و انديشه تفکيک مى کند. هرچند تأکيد برنقش قلب و دل آگاهى در ايمان دينى، ريشه در منطق قرآن دارد، اما نقش عقل و انديشه را نيز نبايد فراموش کرد. خطايى که غالباً در اين ميان رخ مى دهد، خلط ميان تعقل و انديشهورزى دينى با عقل فلسفى يا تجربى است. درست است که بسيارى از حقايق دينى  در محدوده «غيب» است و از دسترس عقل و فهم انسان عادى به دور، ولى انسان مؤمن همان ايمان به غيب را نيز بر پايه دانش و عقل روشنگر درمى يابد.