mini|Tradicionalna zastava Vojvodine
Vojvodina, službenim nazivom Autonomna Pokrajina Vojvodina (srp. Аутономна Покрајина Војводина, mađ. Vajdaság Autonóm Tartomány, slvč. Autonómna pokrajina Vojvodina, rum. Provincia Autonomă Voivodina, rusin. Автономна Покраїна Войводина) sjeverna je pokrajina Republike Srbije.

Definirana je kao multietnička i multikonfesionalna teritorijalna autonomija svih svojih građana. Prostire se panonskom nizinom, s površinom od 21.506 km² na kojoj živi nešto manje od dva milijuna stanovnika. Glavni i najveći grad je Novi Sad. Zemljopisno je podijeljena na Srijem, Banat i Bačku, koji su predstavljeni na grbu Vojvodine, kao i na zastavi, a koji su sa svoje strane administrativno podijeljeni u okruge (sjevernobački, južnobački, zapadnobački, sjevernobanatski, srednjobanatski, južnobanatski i srijemski okrug).

Zemljopisni položaj Vojvodine

Vojvodina graniči na sjeveru s Mađarskom, na istoku s Rumunjskom, na jugozapadu s Bosnom i Hercegovinom, a na zapadu s Hrvatskom. Administrativnu granicu pokrajine prema Središnjoj Srbiji uglavnom čine rijeke Dunav i Sava.

Stanovništvo
Većina stanovništva Vojvodine su danas Srbi. Srbi i Hrvati nisu bili takva većina u Kraljevini Jugoslaviji. Nakon 1945. god. je izvršeno etničko čišćenje nad njemačkom etničkom manjinom, što je bio slučaj diljem središnje i istočne Europe, i konfiskacija cjelokupne njihove vrlo bogate imovine, naselio slavenske narode iz pasivnih krajeva u Vojvodinu, ponajviše naseljavajući Srbe). No, kao narodnosno vrlo izmješan teritorij, u Vojvodini žive brojni Mađari, Slovaci, Hrvati, Rumunji, Rusini, Ukrajinci i drugi narodi.

Prema popisu stanovništva iz 2002.Kratki izvještaj Republičkog zavoda za statistiku na engleskom (webrzs.statserb.sr.gov.yu) - pdf Vojvodina je imala 2.031.992 stanovnika. Narodnosno:
 Srbi - 1,321.807 (65,05%)
 Mađari -  290.207 (14,28%)
 Slovaci - 56.637 (2,79%)
 Hrvati, bez onih koji su popisani kao Bunjevci - 56.546 (2,78%) (vidi dolje napomenu)
 Jugoslaveni - 49.881 (2,45%)
 Crnogorci - 35.513 (1,75%)
 Rumunji - 30.419 (1,5%)
 Romi - 29.057 (1,43%)
 Bunjevci - 19.766 (0,97%)
 Rusini - 15.626 (0,77%)
 Makedonci - 11.785 (0,58%)
 Ukrajinci - 4.635 (0,23%)
 Muslimani - 3.634 (0,18%)
 Nijemci - 3.154 (0,16%)
 Slovenci - 2.005 (0,1%)
 Albanci - 1.695 (0,08%)
 Bugari - 1.694 (0,08%)
 Česi - 1.684 (0,08%)
 Rusi - 940 (0,05%)
 Goranci - 606 (0,03%)
 Bošnjaci - 417 (0,02%)
 Vlasi - 101
 ostali - 5,311 (0,26%)
 mjesno opredjeljeni - 10,154 (0,5%)
 neizjašnjeno - 55,016 (2,71%)
 nepoznato - 23,774 (1,17%)

Napomena - u službenom popisu nema stavke zbroja Hrvati + Bunjevci bilo radi službene politike Srbije, bilo radi samih ljudi koji se tako izjašnjavaju. Na sličan način iako ne postoji država Jugoslavija, iako je dotična nacionalnost (umjetno) stvorena tek u 20. stoljeću, neki ljudi se tako izjašnjavaju. Slijedi demografska povijest Vojvodine, koja također razvidno oslikava ovu problematiku.

Prema popisu stanovništva iz 2011.Republika Srbija, Republički zavod za statistiku: Rezultati izvještaja   Vojvodina je imala 1.931.809 stanovnika. Narodnosno:
 Srbi - 1.289.635 (66,76%)
 Mađari -  251.136 (13,00%)
 Slovaci - 50.321 (2,60%)
 Hrvati - 47.033 (2,43%)
 Romi - 42.391 (2,19%)
 Rumunji - 25.410 (1,32%)
 Crnogorci - 22.141 (1,15%)
 Bunjevci - 16.469 (0,85%)
 Rusini - 13.928 (0,72%)
 Jugoslaveni - 12.176 (0,63%)
 Makedonci - 10.392 (0,54%)
 Ukrajinci - 4.202 (0,22%)
 Muslimani - 3.360 (0,17%)
 Nijemci - 3.272 (0,17%)
 Albanci - 2.251 (0,12%)
 Slovenci - 1.815 (0,09%)
 Bugari - 1.489 (0,08%)
 Goranci - 1.179 (0,06%)
 Rusi - 1.173 (0,06%)
 Bošnjaci - 780 (0,04%)
 Vlasi - 170 (0,01%)
 ostali - 6.710 (0,35%)
 mjesno opredjeljeni - 28.567 (1,48%)
mini|299x299px|Etnička karta Vojvodine 1910.
 neizjašnjeno - 81.018 (4,19%)
 nepoznato - 14.791 (0,77%)

Demografska povijest

Prema popisu stanovništva iz 1981. Vojvodina je imala 2.034.772 stanovnika, od čega su Srbi činili 54,4 %, Mađari 18,9 %, Hrvati 5,4 %, Slovaci 3,4 %, Rumunji 2,3 %, Crnogorci 2,1 %, Rusini 0,9 % i drugi.

Prema popisu stanovništva iz 1991. broj stanovnika Vojvodine se smanjio na 2.012.517, uglavnom zbog niskog nataliteta. Tada je etnički sastav bio sljedeći: Srbi 57,2 %, Mađari 16,9 %, Hrvati, 3,7 %, Slovaci 3,2 %, Crnogorci 2,2 % i drugi.

Pravno ustrojstvo AP Vojvodine

Najviši pravni akt u Vojvodini je Statut pokrajine (iznad kojeg je Ustav Republike Srbije), no uskoro se očekuje donošenje Osnovnog zakona AP Vojvodine. Najviše zakonodavno tijelo je Skupština, u koju se slobodnim izborima bira 120 zastupnika i u kojoj su ravnopravni svi službeni jezici (zahvaljujući simultanim prevoditeljskim službama). Do usvajanja novog Statuta 14. prosinca 2009., najviše izvršno tijelo je bilo Izvršno vijeće, koje je preimenovano u pokrajinsku Vladu na čijem čelu je Predsjednik, a koju čine pokrajinski sekretari.

AP Vojvodina je članica Vijeća europskih regija pri Parlamentu EU, kao prva, i zasad jedina, regija koja je postala članica, a da matična država nije u tom trenutku bila član EU ili Vijeća Europe. Također, suosnivač je i Regionalnog vijeća euroregije DKMT (Dunav-Kereš-Moriš-Tisa), koji okuplja i nekoliko županija iz Mađarske i Rumunjske, te čiji je zadatak da se međusobno pomažu u regionalnom gospodarskom, kulturnom i ekološkom razvoju, kao i da zajednički nastupaju na teritoriju EU.

U Vojvodini je službeno šest jezika: srpski (ćirilično pismo uz latinično), mađarski (latinica), hrvatski (latinica), slovački (latinica), rumunjski (latinica) i rusinski (ćirilica). Izvršno vijeće je osnivač i izdavač novina na službenim jezicima i to : Дневник (Dnevnik) na srpskom jeziku i Magyar Szó (Mađarska riječ) na mađarskom su dnevne novine, a tjednici su Hrvatska riječ (na hrvatskom), Hlas Ľudu (Glas naroda na slovačkom), Libertatea (Sloboda na rumunjskom) i Руске слово (Rusinska riječ na rusinskom). Zavode za kulturu u Vojvodini imaju ovi narodi: Hrvati (sjedište u Subotici), Mađari (Vajdasági Magyar Művelődési Intézet, sjedište u Senti), Rumunji (Institutul de Culturã al Românilor din Voivodina, sjedište u Zrenjaninu), Rusini (Zavod za kulturu voйvodяnskih Rusnacoh, sjedište u Novom Sadu) i Slovaci (Ústav pre kultúru vojvodinských Slovákov, sjedište u Novom Sadu).(srpski) Zavodi za kulturu nacionalnih manjina Vojvodine  Pokrajinsko tajništvo za kulturu i javno informiranje

Radi zaštite prava nacionalnih manjina, 10. srpnja 2013. kreirano je Pokrajinsko vijeće nacionalnih zajednica.

Prema popisu stanovništva iz 2011. godine, etnički sastav stanovništva Vojvodine bio je sljedeći: Srbi (66,76%), Mađari (13%), Slovaci (2,60%), Hrvati (2,43%), i drugi.

Osim većinskih Srba, u Vojvodini živi preko 25 nacionalnih ili etničkih zajednica, koje, sve zajedno, čine oko 35% vojvođanskog stanovništva.

Povijest

Opći pregled

Područje Vojvodine je naseljeno prije oko 50.000 godina. Uz arheološke lokalitete (Gomolava kod Hrtkovaca, rimsko i hazarsko naselje kod Čelareva, rimski grad Sirmium (Srijemska Mitrovica) i mnogi drugi), Vojvodinu krase i brojni pravoslavni samostani, posebno na Fruškoj Gori zbog čega je i nazvana Srpska Sveta Gora, kao i vojne utvrde od rimskog doba do današnjih dana, od kojih je najljepša i najočuvanija Petrovaradinska tvrđava, izgrađena 1692. godine. Uz nju se nalazi i mjesto poznate bitke Vezirac, gdje je austrijska vojska pod vodstvom Eugena Savojskog pobijedila tursku vojsku pod vodstvom Damad-Ali Paše zahvaljujući čudu pripisanom Djevici Mariji, kada je 5. kolovoza 1716. tursku vojsku zameo snijeg, i kako su bili nepripremljeni, lako su pobijeđeni. Na tom se mjestu uzdiže crkva Marije Sniježne/Snežne koja je jedinstvena u Vojvodini jer ima i pravoslavni i katolički oltar te se u njoj održavaju i mise i liturgije. Nedaleko odatle se nalaze i Srijemski Karlovci, nekada centar srpske kulture i duhovnosti u Austro-Ugarskoj Monarhiji i neko vrijeme sjedište srpske patrijaršije.

U povijesti su područjem Vojvodine vladale mnoge države: Dacija, Rimsko Carstvo, Hunsko Carstvo, Avarski Kanat, Kraljevstvo Gepida, Franačka, Panonska Hrvatska, Velika Moravska, Bizant, Bugarska, Mađarska, Osmansko (Tursko) Carstvo, Austrija, Austro-Ugarska, Država Slovenaca, Hrvata i Srba. Od 1918. godine Vojvodina je dio Kraljevstva Srba, Hrvata i Slovenaca.

Ime "Vojvodina" na srpskom jeziku označava područje kojim upravlja vojvoda. Povijesno ime Vojvodine je bilo Srpska Vojvodina, ali zbog toga što je Vojvodina danas dio Srbije izgubila se potreba za odrednicom "srpska". U srpskom jeziku se koriste još dvije varijante imena Vojvodine, a to su: vojvodovina i vojvodstvo. Zadnja riječ je istovjetna poljskoj riječi wojewodztwo, što bi se na hrvatski moglo prevesti kao "pokrajina".

Prije rimskog osvajanja, Vojvodinu su nastanjivala ilirska, tračka i keltska plemena. Od ilirskih plemena treba spomenuti Panonce, po kojima je dobila ime rimska pokrajina Panonija. Rimljani su ovladali ovim područjem u prvom stoljeću prije Krista. Šeste godine poslije Krista, ilirska plemena s ovog područja su podigla veliki ustanak protiv rimske vlasti. Vođe ovog ustanka bili su Baton i Pines. Oni bi ujedno bili i prvi poznati Vojvođani zabilježeni u povijesti.

U antičko doba današnja se Vojvodina sastojala od dviju geopolitičkih cjelina. Područje Srijema bilo je unutar granice Rimskoga Carstva, dok su krajevi sjeverno od Dunava, tj. današnji Bačka i Banat, bili izvan tih granica.

Sirmijum (današnja Srijemska Mitrovica) je bio vrlo važan rimski grad. Bio je to glavni grad rimske pokrajine Panonije i jedan od četiri glavna grada Rimskog Carstva. U Sirmiumu ili njegovoj okolici rođeno je šest rimskih careva: Decije (249. – 251.), Aurelijan (270. – 275.), Prob (276. – 282.), Maksimilijan Herkulije (285. – 310.), Konstancije II. (337. – 361.) i Gracijan (367. – 383.). Ovi carevi su po podrijetlu bili romanizirani Iliri.

Slavenska plemena su naselila područje Vojvodine u šestom i sedmom stoljeću. Među ovim slavenskim doseljenicima nalazili su se i Hrvati i Srbi, a ostala slavenska plemena za koja se zna da su živjela na području Vojvodine bila su: Bodrići, Severani i Braničevci.

U 6. stoljeću je na području Srijema postojala bizantska pokrajina Panonija, čiji je glavni grad bio Sirmijum.

U 9. stoljeću cijeli Srijem je kratkotrajno bio dio države Ljudevita Posavskog (Posavske Hrvatske), koju podvrgavaju Franci čineći iz nje vazalnu državu, no sa smanjenim granicama, naime istočni dio Srijema su zauzeli Bugari. Ostatak teritorija Vojvodine je bio dio Bugarske. Bugarski vojvoda Salan je vladao na području Bačke, a glavni grad njegove vojvodine je bio Titel. Drugi bugarski vojvoda koji je vladao Banatom zvao se Glad. Njegova rezidencija se nalazila u gradu Vidinu na teritoriju današnje Bugarske. Gladov potomak je bio banatski vojvoda Ahtum, posljednji vladar koji se suprotstavio uspostavljanju neposredne vlasti Ugarskog Kraljevstva. Ahtum je bio pravoslavni kršćanin.

U jedanaestom stoljeću na područjima istočnog i srednjeg Srijema vladao je Sermon, vazal makedonskog cara Samuila. Sermon je kovao svoje zlatnike na području današnje Srijemske Mitrovice. Nakon što je Bizant porazio Samuila, Sermon je uhvaćen i ubijen jer se nije htio pokoriti novoj vlasti.

Ugarska osvaja ovo područje od početka 10. stoljeća. Bačka pada pod mađarsku vlast u desetom stoljeću, nakon što su Mađari porazili Salana. Banat dolazi pod ugarsku vlast u jedanaestom stoljeću, poslije Ahtumova poraza, a istočni Srijem tek u dvanaestom stoljeću, kada ga Ugarska osvaja od Bizanta. Prije mađarskog osvajanja, na teritoriju istočnog Srijema je postojala bizantska tema, srijemska tema. Zapadni Srijem je bio dio hrvatske Kraljevine Slavonije koja se širila prema grad Mitrovicu, da bi ga obuhvatila u dvanaestom stoljeću.

U prvoj polovici 15. stoljeća, neki gradovi i mjesta na području današnje Vojvodine su čak bili u posjedu srpskih despota, vazala ugarskih kraljeva: Stefana Lazarevića i Đurđa Brankovića.

 Tursko doba
Srbi na području Vojvodine nisu bili dio starosjediteljskog stanovništva već su se počeli doseljavati tek od 14. stoljeća. Radi turskih osvajanja njihov broj se sve više i više povećavao. Radi zbjegova mađarskog i hrvatskog stanovništva ugarski kraljevi su na to područje naseljavali Srbe. Nakon što su Turci osvojili istočnohrvatska područja u Srijemu tijekom prve polovice 16. stoljeća, u kojem su u ono vrijeme živjeli Hrvati, Mađari i Srbi, dolazi do još jednog vala demografskih promjena. Dio srijemskih Hrvata se preselio na zapad ili na sjever, u krajeve izvan dosega izravne ratne ugroze. Drugi dio Hrvata nije ostao odan kršćanstvu, nego je prešao na islam tijekom stoljeća vladanja turske vlasti. Dio tih Hrvata koji se nisu poslije rekristijanizirali, poslije je oblikovao novi etnicitet kojeg je formirao vjerski identitet. Treći dio srijemskih Hrvata je ostao i uspio se očuvati, odoljevši svim vjerskim i asimilacijskim pritiscima. Oni su se nalazili oko današnjih naselja: Erdevika, Golubinaca, Kamenice, Karlovaca, Mitrovice, Morovića, Petrovaradina, Rume i Slankamena. Četvrti i peti dio Hrvata čini onaj dio Hrvata koji je uspio opstati, a da se pritom nije islamizirao i da je ostao vjeran kršćanstvu, ali nije ostao uz katoličanstvo, male su zajednice koje su prešle na kalvinizam: u Grgurevcima, Karlovcima i Petrovaradinu odnosno zajednice Hrvata koje su prešle na pravoslavlje: u Dobrincima, Golubincima, Manđelosu,  Velikoj Remeti i Vognju. Za ove dvije zadnje kršćanske zajednice situacija je bila povoljnija, jer nisu pripadale vjeri neposrednih susjednih država s kojima je Osmansko Carstvo često bilo u ratu: katoličanstvu (Hrvatsko-Ugarska, Habsburška Monarhija, Mletačka Republika, Poljska), a pripadale su državama i narodima koje su bile osmanski saveznici, jer su te države bile neprijatelji njihovih neprijatelja.HNV RS  Mario Bara: Hrvati u Vojvodini

Poslije turskog osvajanja Srbije (1459. godine), srpski titularni despoti su nastavili upravljati svojim barunskim prodručjima na teritoriju Vojvodine i dijelova Slavonije sve do 1535. godine. Tijekom ovog razdoblja dolazi do prvog masovnog srpskog naseljavanja Vojvodine gdje dolazi srpsko stanovništvo koje ne želi živjeti pod otomanskom okupacijom.

Poslije Mohačke bitke (1526. godine) i pada Banata (1552. godine), cjelokupni teritorij današnje Vojvodine potpada pod tursku vlast. Ubrzo poslije Mohačke bitke, na povijesnu scenu stupa samozvani srpski car, Ivan Crni. Prije te bitke on je bio vođa grupe srpskih plaćenika i nakon nje on iskorištava anarhiju u Ugarskoj kako bi osvojio područje današnje Vojvodine. Njegova "država" je obuhvaćala Bačku, dio Banata i maleni dio današnjeg srpskog Srijema. Iako je njegova država i vladavina trajala samo 10 mjeseci on je vremenom postao legendarna ličnost. Srpski povjesničari ga smatraju začetnikom današnje Vojvodine, a u Subotici mu je podignut spomenik s natpisom: "Tvoja je misao pobijedila" (njegova misao je današnja Vojvodina).

Nakon turskih osvajanja u 17. stoljeću na područje Vojvodine se naseljavaju hrvatsko pleme Bunjevci. Oni se naseljavaju oko Dunava i u području znanom kao "Bajski trokut" na području današnje Mađarske te na području Subotice i Sombora s druge strane sadašnje granice. Hrvati se također naseljavaju i oko Pečuha u Baranji. Izbjegli Hrvati pojačavaju udjel starosjediteljskog hrvatskog pučanstva.

Tijekom turske vladavine, Hrvati, Mađari i Srbi su uglavnom živjeli u selima, dok je gradsko stanovništvo pretežno bilo muslimansko. Na području Banata postojala je turska pokrajina nazvana Temišvarski elajet, dok su se na teritoriji Srijema i Bačke nalazili Srijemski i Segedinski sandžak. Srbi u Banatu su podigli veliki ustanak protiv turske vlasti 1594. godine.

Vrijeme naseljavanja i seoba

Poslije Karlovačkog (1699.) i Požarevačkog mira (1718.), teritorij Vojvodine dolazi pod austrijsku vlast. Južni dijelovi današnje Vojvodine su uključeni u vojnu granicu, dok je Banat bio zasebna austrijska pokrajina između 1718. i 1778. godine. Iz ovog razdoblja su poznate i dvije velike seobe Srba u Austrijsko Carstvo (1690. i 1739. godine). Srbima je tada priznato pravo na posebno vojvodstvo, odnosno teritorijalnu autonomiju na području Ugarske. Međutim radi nesuglasica u ovlasti austrijskog cara koji je ujedno bio i ugarski kralj ovo je pravo ostvareno tek u revoluciji 1848. – 1849. godine.

Tokom Rakocijevog ustanka (između 1703. i 1711. godine), Vojvodina je bila poprište krvavog rata između mađarskih ustanika i Srba, koji su se borili na strani Austrijskog Carstva. U ovom ratu su osobito stradali Srbi u Bačkoj. Rakocijevi ustanici su spaljivali srpska sela, a Srbe tjerali u progonstvo. Glavni zapovjednik vojnih odreda koji su se borili protiv Srba u Bačkoj, Darvaš, je zapisao: "Sva velika mjesta Rascije i s ove i s one strane Dunava i Tise popalili smo".

Za vrijeme turske vladavine stanovništvo Vojvodine su činili pretežno Hrvati i Srbi, s malo muslimanskog stanovništva po gradovima. Za vrijeme austrijske vlasti, regija je planski naseljavana, najprije njemačkim, nizozemskim i mađarskim stanovništvom, a zatim i drugim, pretežno slavenskim pukom. Zbog ove kolonizacije Vojvodina je postala jedna od etnički najmješovitijih regija Europe. Međutim, bilo je i iseljavanja iz Vojvodine: poslije ukidanja Potisko-Pomoriške vojne granice, Srbi iz bačkog Potisja su se odselili u Rusiju (1752. godine), a na to područje se doseljavaju Mađari. Osobito mnogo Mađara doselilo se poslije 1867. godine, kada je Ugarska dobila autonomiju u okviru Habsburškog Carstva. 1690. godine se na teritorij tadašnje vojne granice doseljavaju Srbi i Makedonci koji bježe od turske odmazde na Kosovu, južnoj Srbiji i Makedoniji. Pod vođstvom patrijarha srpskog Arsenija III Čarnojevića dobivaju od austrijskog dvora dozvolu za naseljavanje i dobivaju čak i zemlju, ali pod uvjetom da budu graničari. Naseljavaju se najprije na jugu Bačke i u sjevernom Srijemu, a nakon toga i u južnom Banatu. Ubrzo potom, 1745. godine, sa sjevera i sjeveroistoka monarhije doseljavaju se Slovaci protestanti, koji su trbuhom za kruhom došli na donju zemlju, usto i bježeći od progona većinskog katoličkog puka, pretežno češkog, a zatim i Rusini iz potkarpatske regije. Povlačenjem vojne granice na Savu i Dunav velik broj Srba se seli u južni Srijem.

Između šesnaestog i devetnaestog stoljeća, dok je uža Srbija bila pod turskom okupacijom Vojvodina je postala kulturno središte srpskog naroda. Posebno značajni kulturni centri bili su: Srijemski Karlovci, Novi Sad i fruškogorski manastiri (samostani). U prvoj polovici devetnaestog stoljeća Novi Sad je bio najveći srpski grad (oko 1820. Novi Sad je imao 20,000 stanovnika, od kojih su dvije trećine bili Srbi).

Početci autonomije

U 19. stoljeću, kada Europu potresaju revolucije, i u južnoj Ugarskoj dolazi do sličnih događaja.

mini|Samoproglašeno područje Srpske Vojvodine iz 1848.

Ističući pravo srpskoga naroda u Austriji i Ugarskoj na autonomni politički i kulturni razvoj 15. V. 1848. Narodna skupština u Karlovcima odlučila je od Srijemske županije, Vojne krajine u Srijemu, Baranje i Bačke s bečejskim i šajkaškim okruzima, te Banatom s Vojnom krajinom i kikindskim okrugom proglasiti Srpskom Vojvodinom. Također je proklamiran savez Srpske Vojvodine s Kraljevinom Hrvatskom, Slavonijom i Dalmacijom. Vojvodinom je trebao upravljati srpski vojvoda kojega će birati Zemaljski sabor u Zagrebu. Za vojvodu je izabran Stevan Šupljikac, Karlovačka mitropolija je uzdignuta na stupanj patrijaršije, a tadašnji mitropolit, Josif Rajačić, proglašen je za srpskog patrijarha. Izabran je narodni odbor kao privremena vlada Vojvodine.

Mađarska vlada je cijeli pokret srpskog naroda proglasila buntovničkim i odlučila slomiti ga vojno. Srbi su pružili energični otpor i u današnjoj Vojvodini je bjesnio pravi rat. Vojvođanskim Srbima došli su u pomoć dobrovoljci iz Kneževine Srbije, na čelu s vojvodom Stevanom Knićaninom. Nepopustljivost mađarske vlade iskoristilo je srpsko vodstvo na čelu s patrijarhom Rajačićem. Kad je austrijski car proglasio Mađare buntovnicima, srpske trupe iz Vojvodine uključile su se u carsku vojsku i sudjelovale su u gušenju revolucije u Mađarskoj.

mini|Područje Srpskoga Vojvodstva i Tamiškoga Banata od 1849. do 1860.

Centralistički austrijski ustav od 4. ožujka 1849. potvrdio je osnivanje Srpskog Vojvodstva i Tamiškoga Banata (Landesregierungsblatt für Die serbische Wojwodschaft und das Temeser Banat) koje je obuhvaćalo Bodrošku, Torontalsku, Tamišku i Krašovsku županiju i Rumski i Iločki okrug Srijemske županije. Vojvodstvo je dobilo status posebnog upravnog područja pod upravom pokrajinske vlasti bečkog ministarstva. Carskim patentom od 18. studenog 1849. austrijski car svojem naslovu dodao je i titulu velikog vojvode. Premda formalno autonomno, Srpsko Vojvodstvo je pod neposrednim nadzorom Austrije, njime upravlja austrijski guverner sa sjedištem u Temišvaru, službeni jezik mu je njemački. Sa stajališta austrijskoga dvora u Srpskom Vojvodstvu govore se službeno njemački i ilirski jezik. Austrija je 27. prosinca 1860. ukinula Srpsko Vojvodstvo, a njegova područja priključila Ugarskoj.

Austro-ugarskom nagodbom (1867.) i Hrvatsko-ugarskom nagodbom (1868.) ojačao je položaj Ugarske. Područje Banata i Bačke stavljeno je pod upravu Ugarske, dok je Srijem pripao Austriji i pod upravom je Hrvatske.

Poslije ukidanja Srpskog Vojvodstva, na političku scenu Vojvodine stupa Svetozar Miletić, politički vođa vojvođanskih Srba, koji je zbog svoje borbe za prava srpskog i drugih nemađarskih naroda tadašnje Ugarske uhićen i poslan na robiju.

Kraljevina SHS i Jugoslavija

1918. godine, na Velikoj skupštini Srba, Bunjevaca i drugih Slavena Banata, Bačke i Baranje, održanoj 25. i 26. studenog u Novom Sadu, donosi se odluka o prisajedinjenju Vojvodine kraljevini Srbiji iako je već oprije bila dio Države SHS. Ta je odluka bila jedan od pritisaka na ostale južne Slavene i poslužila je kao vrlo efektivna prijetnja prilikom promjene Naputka u Adresu, kojim su dane veće ovlasti srpskom kralju. Skupštinu je činilo 757 zastupnika, od tog broja 578 Srba, 84 Bunjevaca, 62 Slovaka, 21 Rusin, 6 Nijemaca, 3 Šokca, 2 Hrvata, i 1 Mađar. Interesantno je primijetiti da tijekom ove skupštine koje se održavala u doba srpske okupacije Srbi su tek drugi narod po veličini na ovom području, a imaju 3/4 glasova u skupštini.

1. prosinca 1918. kao dio Srbije pristupila novoosnovanoj Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca. Vojvodina bi bila veća, da Nikola Pašić nije prepustio Bajski trokut Madžarskoj državi, jer "njemu nisu potrebni toliki Katolici". Većinsko stanovništvo Bajskog trokuta činili su Hrvati.Ista je stvar bila i s gradom Pečuhom i većim djelom Baranje. Unatoč hrvatskoj većini, taj je kraj ostavljen Madjarskoj. Dio Baranje koji je pripao Kraljevini SHS iako je također imao hrvatsku većinu i nalazio se u gospodarskom dosegu Osijeka prepušten je Vojvodini. Da nije bilo upornih hrv. političara na Versailleskoj konferenciji sudbinu Bajskog trokuta bi podijelili i grad Subotica (u kojoj su Hrvati bili većina od 15. st. do 70-tih godina 20. stoljeća) i današnja hrv. Baranja. Kolonizacija koja je slijedila je naseljavala Srbe iz "manje razvijenih krajeva" monarhije kao što su Lika, Bosna, Crna Gora i Makedonija.

Bačka, Banat i Baranja imale su isti financijsko-pravni i porezni sustav kao Hrvatska i Slavonija (Srijem) do 1928. godine. Kao temeljno građansko zemaljsko pravo korišteno je Tripartitno pravo (zajedno s Međimurjem i Prekmurjem), a ova su područja kao i Slovenija jedina su imala dohodarinu i dohodovni porez. Vlast je smišljeno iskorištavala prethodno navedena područja kako bi iz njih crpla ogromnu imovinsku korist. Vladala je ogromna činovnička samovolja Tek od 1928. u državi postoji jedinstvo poreznih propisa, omjer od 90% zaposlenih Srba u svim činovničkim službama, pošti (80%), vojsci ne mijenja se.

Kraljevom Uredbom o podjeli zemlje na oblasti iz 1922. područje koje se danas zove Vojvodina podijeljeno je na tri oblasti. Oblast sa sjedištem u Novome Sadu obuhvaćala je južnu Baranju, zapadnu i središnju Bačku. Oblast sa sjedištem u Beogradu obuhvaćala je istočnu Bačku, sjeverni i jugozapadni Banat te nešto prostora do rijeke Kolubare. Oblast sa sjedištem u Smederevom obuhvaćala je jugoistočni Banat te sjedištu istoimeni okrug.

Oblasna samouprava (Oblasna skupština, Oblasni odbor - izvršno tijelo) uspostavljena je tek u veljači 1927., ukinuta je 1929. Veliki župani pojedinih oblasti imenovani od veljače 1924. do veljače 1927.

Kralj Aleksandar I. 1929. godine raspušta parlament i donosi takozvani oktroirani ustav kojim sebi daje ogromnu vlast, preimenuje državu u kraljevinu Jugoslaviju i dijeli je na banovine.

Zakonom o nazivu i podjeli Kraljevine na upravna područja iz 1929. oformljena je među ostalim i Dunavska banovina koja je iz razloga stvaranja nacionalne većine po mjeri vladajuće nacionalne buržoazije stvorena od prethodne tri oblasti bez zapadnoga i manjega dijela središnjega Srijema (iako je do tada Srijem bio posebna oblast), ali s gotovo cijelom Šumadijom, osim Uprave grada Beograda, sve do Kraljeva i Čačka, uključivala je zapadni dio Požarevačke oblasti kao i značajan dio Kragujevačke oblasti.

1931. dodatno je proširen opseg Dunavske banovine na gotovo cijeli Srijem, izuzev krajnjega zapadnoga dijela koji se i danas nalazi u Hrvatskoj (osim sela Jamena).

Stanovništo Dunavske banovine prema narodnosti bilo je sljedeće: Hrvati i Srbi (56,9%), Mađari (18,2%), Nijemci (16,3%). Srpski hegemonisti u vlasti su pokušali izmijeniti nacionalni sastav pokrajine Bačke tako da bi krajeve gdje nije bilo Srba ili gdje su bili manjina pretvorili u većinski srpske te tako nacionalizirali pokrjinu. U Bačkoj su vlasti podigle između 1918. i 1941. godine veći broj kolonija koje su nastanjavale obitelji srpskih dobrovoljaca. Kolonije su smjestile oko naselja Rastine, Alekse Šantića, dijela Novog Žednika i Vajske, Mišićeva, Velebita, Rastina, Novi Žednik (dio) te drugih naselja.Pro tempore - časopis studenata povijesti, No.4 Listopad 2007. Mario Bara: Đilasova komisija i sudbina bačkih Hrvata, str. 50. Usporedi Juraj Andrassy: "Hrvati Bačke i Baranje u svjetlu statistike" i Marina Štambuk-Škalić: "Hrvatska istočna granica u dokumentima 1945. - 1947.", Fontes (izvori za hrvatsku povijest), Zagreb, 1 (1995). str.153–329.

Nakon stvaranja Banovine Hrvatske zapadni i središnji Srijem su ušli u sastav Dunavske banovine. Ostatak Vojvodine je trebao biti autonoman, no to je spriječio drugi svjetski rat. Raspadom Kraljevine Jugoslavije Vojvodina je podijeljena između njemačkih okupacijskih vlasti (Banat), Hortijeve Mađarske (Bačka) i NDH (Srijem).

Banat je predstavljao posebnu autonomnu oblast kojom je upravljala njemačka nacionalna manjina iako je formalno i dalje bio dio Srpske države (1941. – 1944.).

Od početka Narodnooslobodilačke borbe do studenoga 1943. Vojvodina se označavala kao moguća republika unutar buduće socijalističke Jugoslavije. Glavni štab Hrvatske imao je nadzor nad Narodnooslobodilačkim pokretom Srijema do 1943., jer se područje Srijema trebalo vratiti pod nadležnost Hrvatske; poslije nad ovim pokretom nadležnost preuzima Glavni štab Vojvodine.

Vojvodina je tijekom Narodnooslobodilačke borbe, s ustrojenim Pokrajinskim narodnooslobodilačkim odborom (od studenoga 1943.), dobila u okviru oslobodilačkog pokreta autonomiju kao pokrajina, s obzirom na povijesno, ekonomsko i kulturno značenje, kao i postojanje većeg broja pripadnika nacionalnih manjina. Skupština izaslanika naroda Vojvodine 31. srpnja 1945. u Novom Sadu odlučila je da Autonomna Vojvodina uđe u sastav Federalne Srbije.

Tijekom rata ubijena je, nestala ili prognana gotovo cijela židovska populacija Vojvodine, a počinjeni su veliki zločini i nad ostalim stanovništvom.

Nakon poraza fašističke vlasti i dolaska komunista na čelu s Josipom Brozom Titom, dolazi do protjerivanja nesrpskog pučanstva i ubojstava istaknutijih pojedinaca (većina Vojvođanskih Nijemaca, popularni Folksdojčeri protjerani su u Njemačku). Umjesto njih, u njihove napuštene kuće doseljava se novi val srpskog stanovništva, kolonista, iz Like, Bosne i Hercegovine i Crne Gore.

Poslijeratna Vojvodina

mini|Vojvodina danas

Vojvodina je poslije drugog svjetskog rata priključena Srbiji, iako je imala velik udio Nesrba.
Sjeverna Bačka je bila etnički hrvatska, ali se njeno nepriključivanje Hrvatskoj objašnjavalo "ekonomskom racionalnošću". Također, Srbi su željeli priključiti i cijeli Srijem i Baranju, ali su u tome spriječeni radom nepristrane komisije i etničkim popisom stanovništva. Unatoč svemu Vojvodini je priključen grad i kotar Šid (koji je bio u Banovini Hrvatskoj) i i
Istočni Srijem (koji je bio mješovit kao dio NDH).

Predstavnici naroda Vojvodine su se na skupštini izaslanika naroda Vojvodine u Novom Sadu 30. i 31. srpnja 1945. godine izjasnili za uključenje Autonomne Vojvodine u Federalnu državu Srbiju (češće se spominje naziv Federalna Srbija iako je prethodno naveden naziv službeni), iako je bilo i govora o tome da Vojvodina dobije status republike, postojala je također i namjera da bivša Dubrovačka Republika dobije status barem pokrajine, čime je ušutkano protivljenje hrvatskog SK.

Vojvodina postaje autonomna pokrajina Federalne Srbije s ograničenom autonomijom (1945. godine). Umjesto ranijeg imena (Dunavska banovina), pokrajini je vraćen prethodni naziv – Vojvodina. Glavni grad pokrajine je ostao Novi Sad, a pokrajina je dobila današnje granice, koje uključuju istočni Srijem, zapadni Banat, Bačku i vrlo mali dio Mačve, na desnoj obali rijeke Save, dok je grad Zemun izuzet iz Srijema i priključen izravno Srbiji kao i Pančevački rit koji je izuzet iz Banata. Ustavom iz 1963. godine Vojvodina dobiva i vlastiti Ustavni sud.

Ustavom iz 1974. pokrajine dobivaju gotovo ista prava kao i republike, a pokrajinski statut dignut je na razinu Ustava SAP Vojvodine.  "Događanje naroda" odnosno Jogurt revolucija 1988. dovodi do instaliranja tvrdolinijaških jugo-unitarista i prinudne uprave u pokrajini, izabrani dužnosnici daju ostavke kako bi svoja mjesta ustupili Miloševićevim aparatčicima.  Autonomija Vojvodine u odnosu na Srbiju slabi i tijekom 1989. godine, da bi donošenjem Ustava Srbije iz 1990. bila smanjena na razinu iz 1946. odnosno zapravo ukinuta jednostranom i protuustavnom odlukom režima Slobodana Miloševića. O protuustavnosti se Ustavni sud SFRJ nažalost nije izjasnio, ali je 1988. imao vremena izjasniti se o neustavnosti odredbe o hrvatskom književnom jeziku u Ustavu SR Hrvatske.

1990-ih velikosrpski šovinisti su za vrijeme napada na Hrvatsku raznim mjerama zastrašivanja i fizičkih prijetnja etnički očistili velik dio Vojvodine od njenih Hrvata, iako je ta nacionalna zajednica bila izrazito mirna. Velikosrbi su od Hrvata etnički očistili Srijem u velikoj mjeri, a u manjoj mjeri i Bačku i Banat. Procjene o broju Hrvata koji su bili protjerani iz Vojvodine variraju, od 45.000Klasje naših ravni br.1-2/2003., str. 94, prema "Građanski list", Novi Sad  do većih 70.000. Antihrvatska politika se nije zaustavljala samo na prijetnjama, nego se i drugim mjerama negiralo postojanje Hrvata. Tako hrvatska manjina uopće nije bila priznatom manjinom. Dnevnik  Jednako pravo na parče hleba, 28. veljače 2002. Pored toga su velikosrpske vlasti u SRJ, kasnije SiCG, razbijale hrvatsku nacionalnu zajednicu promicanjem izmišljenih nacija na štetu hrvatske, na način da su podupirale prikazivanje hrvatskih etničkih skupina Bunjevaca i Šokaca kao posebne nacije, kojima su odricale ikakvu vezu s Hrvatima. Ipak, vremenom se situacija poboljšala, posebice nakon što su pokretači rata na Hrvatsku i Hrvate završili u haaškom zatvoru.

Dolaskom novih demokratskih snaga na vlast u Srbiji i Vojvodini, nakon 5. listopada 2000., dolazi do normalizacije odnosa između Izvršnog Vijeća Vojvodine i Vlade Republike Srbije, jer je na osnovi izbornih rezultata od 120 poslaničkih mjesta u Skupštini APV, 118 pripalo koaliciji Demokratska opozicija Srbije (DOS), a po jedno Socijalističkoj partiji Srbije (SPS) Slobodana Miloševića i Jugoslavenskoj udruženoj ljevici (JUL) njegove supruge Mirjane Marković. Donošenjem takozvanog Omnibus Zakona vraćena je Ustavom zajamčena nadležnost AP Vojvodine nad 128 značajnih oblasti u okviru gospodarstva, prometa, kulture, medija, obrazovanja i drugih.

Vojvodina je uspjela očuvati svoj multietnički karakter, usprkos protjerivanju velikog djela hrvatskog pučanstva 90-tih i stvaranju novih nacija "Bunjevaca" i "Šokaca" od lokalnih Hrvata, odnosno potpunom službenom neprihvaćanju postojanja Hrvata u Srbiji.Subotičke  Prilozi za raspravu o (raz)gradnji pozorišta (V)Hrvatska riječ Nastavak "memorandumske" logike
Tolerancija je prava crta starosjeditelja (nađoša, Lala), u suprotnosti s kolonistima (dođošima). U Vojvodini je i nastala izreka Komšija, pa Bog....

Literatura

 Dr Aleksa Ivić, Istorija Srba u Vojvodini, Novi Sad, 1929.
 Drago Njegovan, Prisajedinjenje Vojvodine Srbiji, Novi Sad, 2004.
 Lazo M. Kostić, Srpska Vojvodina i njene manjine, Novi Sad, 1999.
 Radmilo Petrović, Vojvodina, Beograd, 2003.
 Predrag Medović, Praistorija na tlu Vojvodine, Novi Sad, 2001.
 Jovan M. Pejin, Iz prošlosti Kikinde, Kikinda, 2000.
 Opća enciklopedija, Jugoslavenski leksikografski zavod, Zagreb, 1982.
 Hrvatska revija (ur.), Hrvati u Vojvodini s manje prava od narodnih manjina, 18/1968.

Politika

 Vojvođanski pokrajinski izbori 2004. godine

 Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica AP Vojvodine
 Vijeće europskih regija
 Hrvatska riječ Postoje li hrvatski toponimi u Vojvodini?
 Radio-Subotica  Osnivanje Zavoda za kulturu vojvođanskih Hrvata
  Nacrt Osnovnog zakona APV
  Dnevnik  ''Živeti zajedno' - Nacionalne manjine u Vojvodini: Hrvati - Pravi test vojvođanske tolerancije
  Manjine u Vojvodini  Koliko se poznajemo?

Ostali projekti

Kategorija:Administrativna podjela Srbije

According to the 2011 Population List of the Republic of Serbia, Republican Statistical Bureau: Results of the Vojvodina report had 1,931,809 inhabitants.

Question: how many people lived in vojvodina in 2011

how many people lived in vojvodina in 2011

Question: when did the vojvodina census take place

when did the vojvodina census take place

Question: who publishes the census results of vojvodina

who publishes the census results of vojvodina

Question: when was the population list of the republic of serbia published

when was the population list of the republic of serbia published

Question: what is the largest city in serbia

Question: what is the name of the 2011 census

Question: vojvodina is the capital of which country

2011.Republika Srbija , Republički zavod za statistiku : Rezultati izvještaja

vojvodina is the capital of which country

Question: what was the population of vojvodina in 2011

what was the population of vojvodina in 2011

According to the 2011 Population List of the Republic of Serbia , Republican Statistical Bureau : Results of the Vojvodina report had 1,931,809 inhabitants .

ZAVODI ZA KULTURU NACIONALNIH MANJINA VOJVODINE
U 2008. godini počeli su delatnost zavodi za kulturu pet nacionalnih manjina Vojvodine: vojvođanskih Mađara, Slovaka, Rumuna, Rusina i Hrvata. Ove zavode osnovala je Skupština Autonomne Pokrajine Vojvodine zajedno sa nacionalnim savetom ovih nacionalnih zajednica Odlukom o osnivanju Zavoda za kulturu vojvođanskih Mađara, Slovaka, Rumuna, Rusina i Hrvata («Službeni list APV», broj 7/08) radi očuvanja, unapređenja i razvoja kulture ovih nacionalnih zajednica.
Zavodi za kulturu nacionalnih manjina u ovoj formi ne egzistiraju ni u jednoj zemlji u okruženju.
Osnivanje i podsticanje delatnosti zavoda za kulturu vojvođanskih Mađara, Slovaka, Rumuna, Rusina i Hrvata svedoči o zalaganju za očuvanje multikulturnog identiteta Vojvodine, za pluralizam u kulturi i otvoreno društvo.
Realizovanim projektima naučnih, stručnih, razvojnih i primenjenih istraživanja u oblasti kulture, umetnosti i nauke, kao i organizovanjem kulturno – umetničkih programa, ovi zavodi već su dali značajan doprinos negovanju i očuvanju nacionalnog identiteta i kulture pripadnika različitih nacija koje žive u Vojvodini, a, istovremeno, doprineli bogaćenju i razvijanju multikulturalnosti u Vojvodini, kao i dostupnosti bogatstva tih kultura svim građanima.
Zavod za kulturu vojvođanskih Mađara - Vajdasági Magyar Művelődési Intézet
Poštanska 18, 24400 Senta;
telefon: 024 816 790;
telefaks: 024 816 390;
direktor Jene Hajnal
osnivač: Skupština AP Vojvodine i Nacionalni savet mađarske nacionalne manjine
Zavod za kulturu vojvođanskih Slovaka - Ústav pre kultúru vojvodinských Slovákov
Njegoševa 16, II sprat, 21000 Novi Sad;
telefon: 021 54 55 70 i 021 54 55 71;
telefaks: 021 54 55 72;
direktor Milina Sklabinski
osnivač: Skupština AP Vojvodine i Nacionalni savet slovačke nacionalne manjine
Zavod za kulturu vojvođanskih Rumuna - Institutul de Cultură al Românilor din Voivodina
Miroslava Tirše 4, p.fah 16, 23000 Zrenjanin;
telefon: 023 528 691;
telefaks: 023 528 692;
direktor Kosta Rošu
osnivač: Skupština AP Vojvodine i Nacionalni savet rumunske nacionalne manjine
Zavod za kulturu vojvođanskih Rusina - Zavod za kulturu voйvodяnskih Rusnacoh
Stražilovska 9, 21000 Novi Sad;
telefon: 021 522 908 i 064 24 11 245;
telefaks: 021 661 78 93;
direktor Miroslav Keveždi
osnivač: Skupština AP Vojvodine i Nacionalni savet rusinske nacionalne manjine
Zavod za kulturu vojvođanskih Hrvata - Zavod za kulturu vojvođanskih Hrvata
Harambašićeva 14, 24000 Subotica;
telefon: 024 535 533;
telefaks: 024 535 533;
direktor dr Tomislav Žigmanov
osnivač: Skupština AP Vojvodine i Nacionalni savet hrvatske nacionalne manjine

Question: who is the founder of the serbian and hungarian newspapers

who is the founder of the serbian and hungarian newspapers

Question: what is the name of the daily serbian newspapers

what is the name of the daily serbian newspapers

Question: what is the name of the romanian newspaper in vojvodina

what is the name of the romanian newspaper in vojvodina

Question: who publishes the daily newspapers in vojvodina

who publishes the daily newspapers in vojvodina

Question: when is libertatea published in vojvodina

when is libertatea published in vojvodina

Question: what is the hungarian word for daily newspapers

what is the hungarian word for daily newspapers

Question: what is the official language of vojvodina

what is the official language of vojvodina

Question: what is the name of the slovak daily newspaper

what is the name of the slovak daily newspaper

Question: what is the name of the people living in vojvodina

what is the name of the people living in vojvodina

Question: where is the city of vojvodina located

Question: where is the city for culture of vojvodina located

where is the city for culture of vojvodina located

The Executive Council is the founder and publisher of the newspapers in the official languages and that is : Diary ( Diary ) in Serbian and Magyar Szó ( Hungarian word ) in Hungarian are daily newspapers , and weekends are Croatian word ( in Croatian ) , Voice of the People ( Voice of the People in Slovak ) , Libertatea ( Freedom in Romanian ) and Russian letter ( Russian word in Russian ) .

Institutions for Culture in Vojvodina have these peoples : the Croats ( city in Subotica ) , the Hungarians ( Vajdasági Magyar Művelődési Intézet , headquarters in Senti ) , Romania ( Institutul de Culturã al Românilor din Voivodina , headquarters in Zrenjanina ) , Russia ( City for Culture of Vojvodinskih Rusnacoh , headquarters in Novom Sadu ) and Slovakia ( City for Culture of Vojvodinských Slovákov , headquarters in Novom Sadu).(Serbian ) Institutions for Culture of National Minorities of Vojvodina Provincial Secretariat for Culture and Public Information

The Executive Council is the founder and publisher of the newspapers in the official languages and that is : Diary (Diary) in Serbian and Magyar Szó (Hungarian word) in Hungarian are daily newspapers, and weekends are Croatian word (in Croatian), Voice of the People (Voice of the People in Slovak), Libertatea (Freedom in Romanian) and Russian letter (Russian word in Russian). Institutions for Culture in Vojvodina have these peoples: the Croats (city in Subotica), the Hungarians (Vajdasági Magyar Művelődési Intézet, headquarters in Senti), Romania (Institutul de Culturã al Românilor din Voivodina, headquarters in Zrenjanina), Russia (City for Culture of Vojvodinskih Rusnacoh, headquarters in Novom Sadu) and Slovakia (City for Culture of Vojvodinských Slovákov, headquarters in Novom Sadu).(Serbian) Institutions for Culture of National Minorities of Vojvodina Provincial Secretariat for Culture and Public Information

Question: the small communities of the croats that remained faithful to christianity but did not

They were located around today’s settlements: Erdevika, Golubinaca, Kamenice, Karlovaca, Mitrovice, Morovića, Petrovaradina, Rume and Slankamena.

the small communities of the croats that remained faithful to christianity but did not

Question: what religion did the fourth and fifth part of the croats remain faithful to

what religion did the fourth and fifth part of the croats remain faithful to

Question: what religion did the fifth part of the croats remain faithful to

what religion did the fifth part of the croats remain faithful to

Question: what religion do the majority of the croats belong to

what religion do the majority of the croats belong to

Question: which part of the croats survived

"Četvrti i peti dio Hrvata čini onaj dio Hrvata koji je uspio opstati , a da se pritom nije islamizirao i da je ostao vjeran kršćanstvu , ali nije ostao uz katoličanstvo , male su zajednice koje su prešle na kalvinizam : u Grgurevcima , Karlovcima i Petrovaradinu odnosno zajednice Hrvata koje su prešle na pravoslavlje : u Dobrincima , Golubincima

Question: what did the fourth and fifth part of the croats remain faithful to

Christianity, but did not remain with Catholicism

Christianity , but did not remain with Catholicism

what did the fourth and fifth part of the croats remain faithful to

Question: which part of the croats survived the war

which part of the croats survived the war

Question: what did the fourth and fifth part of the croats not do

what did the fourth and fifth part of the croats not do

They were located around today ’s settlements : Erdevika , Golubinaca , Kamenice , Karlovaca , Mitrovice , Morovića , Petrovaradina , Rume and Slankamena .

The fourth and fifth part of the Croats makes that part of the Croats who managed to survive , and that he did not Islamize and that he remained faithful to Christianity , but did not remain with Catholicism , are small communities that have passed to Calvinism : in the Grgurevci , Karlovci and Petrovaradini or the communities of the Croats that have passed to Orthodoxy : in the Dobrinci , Golubinci , Mandelosu , the Great Remeti and Vognu .

Oni su se nalazili oko današnjih naselja: Erdevika, Golubinaca, Kamenice, Karlovaca, Mitrovice, Morovića, Petrovaradina, Rume i Slankamena.

They were located around today’s settlements: Erdevika, Golubinaca, Kamenice, Karlovaca, Mitrovice, Morovića, Petrovaradina, Rume and Slankamena. The fourth and fifth part of the Croats makes that part of the Croats who managed to survive, and that he did not Islamize and that he remained faithful to Christianity, but did not remain with Catholicism, are small communities that have passed to Calvinism: in the Grgurevci, Karlovci and Petrovaradini or the communities of the Croats that have passed to Orthodoxy: in the Dobrinci, Golubinci, Mandelosu, the Great Remeti and Vognu.

They were located around today’s settlements: Erdevika, Golubinaca, Kamenice, Karlovaca, Mitrovice, Morovića, Petrovaradina, Rume and Slankamena.

The population of the Danube Mines according to nationality was as follows: Croats and Serbs (56.9%), Hungarians (18.2%), Germans (16.3%).

Question: what was the population of croats and serbs in vojvodina in

The population of the Danube Mines according to nationality was as follows: Croats and Serbs (56.9%), Hungarians (18.2%), Germans (16.3%).

what was the population of croats and serbs in vojvodina in

Question: what percentage of the population of vojvodina is german

what percentage of the population of vojvodina is german

Question: what is the name of the province in which serbian hegemonists tried to

what is the name of the province in which serbian hegemonists tried to

Question: what is the population of hungarians in vojvodina

what is the population of hungarians in vojvodina

Question: who tried to change the national composition of vojvodina

who tried to change the national composition of vojvodina

Question: counties where there was a minority converted into what

counties where there was a minority converted into what

Question: what was the population of the danube mines according to nationality

what was the population of the danube mines according to nationality

Question: who made up 16.3% of the population of vojvodina in

who made up 16.3% of the population of vojvodina in

The population of the Danube Mines according to nationality was as follows : Croats and Serbs ( 56.9 % ) , Hungarians ( 18.2 % ) , Germans ( 16.3 % ) .

Serbian hegemonists in power tried to change the national composition of the province of Bačka so that the counties where there was no Serbs or where there was a minority were converted into majority Serbs and thus nationalized the cover .

Stanovništo Dunavske banovine prema narodnosti bilo je sljedeće: Hrvati i Srbi (56,9%), Mađari (18,2%), Nijemci (16,3%).

The population of the Danube Mines according to nationality was as follows: Croats and Serbs (56.9%), Hungarians (18.2%), Germans (16.3%). Serbian hegemonists in power tried to change the national composition of the province of Bačka so that the counties where there was no Serbs or where there was a minority were converted into majority Serbs and thus nationalized the cover.

The population of the Danube Mines according to nationality was as follows: Croats and Serbs (56.9%), Hungarians (18.2%), Germans (16.3%).

The anti-Croatian policy not only stopped on threats, but also other measures negated the existence of the Croats.

Question: how many croats were displaced from vojvodina

The anti-Croatian policy not only stopped on threats, but also other measures negated the existence of the Croats.

how many croats were displaced from vojvodina

Question: how many classes of our level no. 1-2/2003 are there

how many classes of our level no. 1-2/2003 are there

Question: what did the anti-croatian policy stop on

what did the anti-croatian policy stop on

Question: where did the croats move to after the war

where did the croats move to after the war

Question: what is the name of the list of displaced croats

what is the name of the list of displaced croats

Question: what policy negated the existence of the croats in vojvodina

what policy negated the existence of the croats in vojvodina

The estimates of the number of the Croats who were displaced from Vojvodina vary , from 45,000Classes of our level No . 1 - 2/2003 , page 94 , according to the " Građanski list " , Novi Sad to more than 70,000 .

The anti - Croatian policy not only stopped on threats , but also other measures negated the existence of the Croats .

Antihrvatska politika se nije zaustavljala samo na prijetnjama, nego se i drugim mjerama negiralo postojanje Hrvata.

The estimates of the number of the Croats who were displaced from Vojvodina vary, from 45,000Classes of our level No. 1-2/2003, page 94, according to the "Građanski list", Novi Sad to more than 70,000. The anti-Croatian policy not only stopped on threats, but also other measures negated the existence of the Croats.

The anti-Croatian policy not only stopped on threats, but also other measures negated the existence of the Croats.

Vojvodina managed to preserve its multiethnic character, despite the extinguishment of the great work of the Croatian nation of the 90s and the creation of new nations "Bunjevac" and "Shokac" from the local Croats, i.e. the complete official non-acceptance of the existence of the Croats in Serbia.Subotique Prilozi for discussion on (raz)building theatre (V)Croatian word Continuation of "memorandum" logic Tolerance is the right chart of the elders (nađoša, Lala), in contrast to the colonists (dođošima).

Question: what is the name of the croatian nation which has managed to preserve its mult

what is the name of the croatian nation which has managed to preserve its mult

Question: who is the president of vojvodina

Question: the creation of new nations "bunjevac" and "shokac

the creation of new nations "bunjevac" and "shokac

Question: in which country are the croats located

Question: what are the names of the elders

Question: what are the colonists called in vojvodina

what are the colonists called in vojvodina

Question: who created the new nations buljevac and shokac

who created the new nations buljevac and shokac

Question: what is the right chart of the elders

Vojvodina managed to preserve its multiethnic character , despite the extinguishment of the great work of the Croatian nation of the 90s and the creation of new nations " Bunjevac " and " Shokac " from the local Croats , i.e. the complete official non - acceptance of the existence of the Croats in Serbia . Subotique Prilozi for discussion on ( raz)building theatre ( V)Croatian word Continuation of " memorandum " logic Tolerance is the right chart of the elders ( nađoša , Lala ) , in contrast to the colonists ( dođošima ) .

Official website AP Vojvodina Council of European Regions Croatia word Is there a Croatian toponym in Vojvodina?

Radio

Republika Srbija
Autonomna Pokrajina Vojvodina
Skupština AP Vojvodine
Biblioteka zakona
Vladike Platona bb
21000 Novi Sad
RADNA VERZIJA PREDNACRTA OSNOVNOG ZAKONAAUTONOMNE POKRAJINE VOJVODINE
Polazeći od uverenja da je donošenje ovog Osnovnog zakona, koji je sastavni deo ustavnog sistema Republike Srbije, značajan čin u procesu razvoja Vojvodine kao višenacionalne, višekulturne, demokratske i ekološki održive evropske regije zasnovane na principima demokratije, socijalne pravde, vladavine prava i prosperitetne tržišne privrede,
da u savremenim procesima evropskih integracija građani i sve nacionalne zajednice Vojvodine izražavaju svoju čvrstu rešenost da ostvaruju svoje neotuđive i slobode i prava, svoje individualne i kolektivne, na pravu zasnovane interese, u demokratskoj Autonomnoj Pokrajini Vojvodini kao sastavnom delu Republike Srbije;
Skupština Autonomne Pokrajine Vojvodine na sednici ____________________ donosi
OSNOVNI ZAKONAUTONOMNE POKRAJINE VOJVODINE
I OSNOVNE ODREDBE
Član 1.
U Autonomnoj Pokrajini Vojvodini građani i njene nacionalne zajednice neposredno ostvaruju svoje slobode, prava i dužnosti garantovane Ustavom Republike Srbije i Osnovnim zakonom Autonomne Pokrajine Vojvodine.
Autonomna Pokrajina Vojvodina je autonomni i sastavni deo Republike Srbije.
Autonomna Pokrajina Vojvodina je pravno lice sa pravima utvrđenim Osnovnim zakonom i ustavom..
Alternativa Radne grupe za izvršnu vlast i pokrajinske organe uprave: Poslednji stav menja se i glasi:
"Autonomna Pokrajina Vojvodina je neotuđivi deo Republike Srbije".
Član 2.
Na osnovu Osnovnog zakona i Ustava Republike Srbije Autonomna Pokrajina Vojvodina se udružuje u evropske regije.
Zakonom se uređuje postupak za uspostavljanje svih oblika transgranične i transregionalne saradnje.
Ratifikovani međunarodni ugovori i opšte prihvaćena pravila međunarodnog prava se neposredno primenjuju u Autonomnoj Pokrajini Vojvodini.
Alternativa Radne grupe za izvršnu vlast i pokrajinske organe uprave: Prvi stav menja se i glasi:
"Na osnovu Ustava Republike Srbije i Osnovnog zakona Autonomna Pokrajina Vojvodina se, uz prethodnu saglasnost Vlade Republike Srbije može udružiti u evropske regije".
Drugi stav menja se i glasi:
"Zakonom Republike Srbije uređuje se postupak za uspostavljanje svih oblika transgranične i transregionalne saradnje".
NAPOMENA: Zavisno od ustavnih rešenja u Ustavnoj povelji ili drugom konstitutivnom aktu Saveza Srbije i Crne Gore ugradiće se odgovarajuća dopuna prvog stava.
Član 3.
U skladu sa pravima i dužnostima Autonomne Pokrajine Vojvodine utvrđenim Ustavom Republike Srbije i Osnovnim zakonom, Autonomna Pokrajina Vojvodina samostalno uređuje i ostvaruje zakonodavnu i izvršnu vlast, kao i sudsku vlast iz svoje nadležnosti.
Nadležnosti za koja nije izričito utvrđeno da ih obavljaju organi Republike Srbije, a koje se stiču ostaviranjem prava i interesom gađana Vojvodine, u nadležnosti su organa Autonomne Pokrajine Vojvodine.
Nadležnosti za koje nije Ustavom, Osnovnim zakonom i zakonom utvrđeno da su u nadležnosti organa Republike, odnosno Pokrajine, u nadležnosti su organa jedinica lokalne samouprave.
Član 4.
Organi Autonomne Pokrajine Vojvodine rade u skladu sa principima demokratije i vladavine prava, podele i ravnoteže vlasti i depolitizacije uprave.
Član 5.
Teritorija Autonomne Pokrajine Vojvodine ne može se menjati bez saglasnosti dvotrećinske većine u svakom od veća Skupštine Autonomne Pokrajine Vojvodine.
NAPOMENA: Ovaj princip ulazi i u Ustav Republike Srbije.
Alternativa Radne grupe za izvršnu vlast i pokrajinske organe uprave: "Teritorija Autonomne Pokrajine Vojvodine se ne može menjati bez prethodno pribavljenog mišljenja Skupštine Autonomne Pokrajine Vojvodine". (Prihvata se da ovaj princip bude sastavni deo i Ustava Republike Srbije).
Član 6.
U Autonomnoj Pokrajini Vojvodini su, u ravnopravnoj službenoj upotrebi srpski, mađarski, hrvatski, slovački, rumunski, i rusinski jezik i pisma.
Način obezbeđivanja ravnoprave službene upotrebe jezika i pisma uređuje se zakonom.
U jedinicama lokalne samouprave jezici nacionalnih zajednica, osim jezika iz stava 1 ovog člana, takođe mogu biti u službenoj upotrebi, u skladu sa zakonom i statutom jedinica lokalne samouprave.
Autonomna Pokrajina Vojvodina se posebno stara o zaštiti jezika, pisma i kulture ostalih nacionalnih zajednica uključujući romsku, nemačku i jevrejsku nacionalnu zajednicu.
Alternativa Radne grupe za izvršnu vlast i pokrajinske organe uprave:
Član 6 menja se i glasi:
"U Autonomnoj Pokrajini Vojvodini su, u ravnopravnoj službenoj upotrebi srpski, mađarski, romski, hrvatski, slovački, rumunski i rusinski jezik i pisma.
Način obezbeđivanja ravnopravne službene upotrebe jezika i pisma uređuje se zakonom Republike Srbije i zakonom Autonomne Pokrajine Vojvodine".
Član 7.
Autonomna Pokrajina je odgovorna za uravnoteženi regionalni razvoj Pokrajine.
Autonomna Pokrajina Vojvodina donosi plan regionalnog razvoja pokrajine i prostorni plan pokrajine
Alaternativa Radne grupe za izvršnu vlast i pokrajinske organe uprave:
Stav 1 menja se i glasi:
"Autonomna Pokrajina Vojvodina neposredno je odgovorna za uravnoteženi regionalni razvoj".
Stav 2 menja se i glasi:
"Autonomna Pokrajina Vojvodina donosi plan regionalnog razvoja i prostorni plan uz prethodnu saglasnost Narodne Skupštine Republike Srbije".
Član 8.
Osnovna jedinica teritorijalne lokalne samouprave u Autonomnoj Pokrajini Vojvodini je seoska, odnosno gradska opština.
Seoske opštine mogu da se udružuju u zajednice sela, radi obavljanja zajedničkih poslova.
Složena jedinica teritorijalne lokalne samouprave je grad.
Opštine se interesno udružuju sa gradom i čine gradski okrug (distrikt, oblast). Radi obavljanja zajedničkih poslova gradski okruzi se mogu udruživati u regionalne zajednice.
ALTERNATIVA: Jedinice teritorijalne lokalne samouprave u Autonomnoj Pokrajini Vojvodini su opštine, gradovi, zajedice opština i gradova i regioni.
NAPOMENA: U seoskim područjima to su mesne zajednice.
Član 9.
Autonomna Pokrajina Vojvodina ima sudsku i ustavno-sudsku zaštitu svog autonomnog statusa.
Član 10.
Autonomna Pokrajina Vojvodina ima svoje simbole koji se uređuju zakonom.
Zakon iz stava jedan ovog člana se donosi dvotrećinskom većinom od ukupnog broja poslanika Skupštine Autonomne Pokrajine Vojvodine.
Isticanje simbola Autonomne Pokrajine Vojvodine se vrši uz isticanje državnih obeležja Republike Srbije.
Član 11.
Glavni grad Autonomne Pokrajine Vojvodine je Novi Sad.
II SLOBODE I PRAVA ČOVEKA I GRAĐANINA I LIČNA I KOLEKTIVNA PRAVA NACIONALNIH ZAJEDNICA
NAPOMENA:Unošenje odredaba slobode i prava čoveka i građanina i lična i kolektivna prava nacionalnih zajednica u Osnovni zakon ne isključuje nego pretpostavlja unošenje najvećeg broja identičnih odredaba u Ustav Republike Srbije
1. SLOBODE I PRAVA ČOVEKA I GRAĐANINA
Član 12.
Slobode i prava čoveka i građanina uređene međunarodnim pravnim aktima kojima je pristupila naša zemlja, opšteprihvaćenim pravilima međunarodnog prava i Ustavom države neposredno se primenjuju na teritoriji Autonomne Pokrajine Vojvodine.
Član 13.
Osnovnim zakonom, u okviru prava i dužnosti Autonomne Pokrajine Vojvodine utvrđuju se i druga prava i slobode, a posebno individualna i kolektivna prava nacionalnih zajednica i njihovih pripadnika.
Član 14.
U skladu sa stupnjem ekonomskog i društvenog razvoja Autonomne Pokrajine Vojvodine kao celine i pojedinih jedinica lokalne samouprave, te opštim mogućnostima društva, obezbeđuje se posebna briga, staranje i pomoć socijalno ugroženim društvenim grupama i pojedincima. Dužnost svih građana, svih organa vlasti, svih ustanova i organizacija je da pomažu i učestvuju u ovom vidu društvene solidarnosti.
Član 15.
Obezbeđuje se svestrana zaštita ljudskih sloboda i prava kojima se garantuje pravo svakoga na sudsku i ustavno-sudsku zaštitu, obavezu svih nosilaca vlasti i javnih ovlašćenja da se u skladu sa svojim nadležnostima toga pridržavaju, kao i dužnost društvene zajednice kao celine da stvara uslove za unapređenje ljudskih sloboda i prava i svestrani razvoj ljudske ličnosti.
Član 16.
Zajemčuje se pravo na odbranu u svim fazama postupka pred sudom ili drugim nadležnim organima.
Okrivljeni ima pravo da se tokom postupka koristi svojim jezikom i pismom, da mu se sve optužbe i druge relevantne činjenice saopšte na njegovom jeziku, da mu se obezbedi mogućnost da tok čitavog postupka prati na svom jeziku.
Niko ko je dostižan sudu ili drugom nadležnom organu ne može biti kažnjen, ako mu nije obezbeđeno da bude saslušan i data mogućnost da se brani.
Okrivljeni ima pravo da uzme branioca, a zakon utvrđuje u kojim slučajevima okrivljeni mora imati branioca koji se obezeđuje na račun troškova postupka.
Član 17.
Građanima se zajemčuje sloboda kretanja i nastanjivanja na teritoriji Vojvodine. Sloboda kretanja i nastanjivanja obuhvata i njihovo pravo da napuste teritoriju Vojvodine i da se u nju vrate po sopstvenoj odluci.
Pripadnici nacionalnih zajednica imaju pravo da održavaju svestrane veze sa svojim sunarodnicima i državama u kojima oni žive. Organi Autonomne Pokrajine Vojvodine će se starati da obezbeđuju mogućnosti za održavanje i razvijanje veza nacionalnih zajednica sa njihovim sunarodnicima i državama u kojima oni žive.
Ograničavanje slobode kretanja i nastanjivanja moguće je samo zakonom radi vođenja krivičnog postupka, sprečavanja širenja zaraznih bolesti, zaštite životne sredine, zaštite javnog poretka ili bezbednosti zemlje.
Član 18.
Građanima je zajemčena sloboda izražavanja nacionalne pripadnosti i slobodno izražavanje i razvijanje nacionalne kulture, upotreba i negovanje sopstvenog jezika i pisma.
Niko nije dužan da se izjašnjava o svojoj nacionalnoj pripadnosti niti da se opredeljuje za pojedinu nacionalnu zajednicu.
Kažnjivo je svako propagiranje ili na bilo koji način izraženo sprovođenje nacionalne neravnopravnosti, vršenje pritiska na građane u svrhu njihovog nacionalnog opredeljivanja, raspirivanje nacionalne, rasne ili verske mržnje i netrpeljivosti.
Član 19.
Sloboda udruživanja je opšta i obuhvata osnivanje i aktivnost političkih stranaka, udruženja građana i organizacija na nacionalnoj osnovi.
Član 20.
Čovek samostalno ili zajedno sa drugim licima ima pravo na podnošenje peticija i predloga, kao i preuzimanje inicijativa upućenih svim organima vlasti i nosiocima javnih ovlašćenja.
Organi Autonomne Pokrajine Vojvodine su dužni da odgovore licima koja su njima uputila peticije, predloge, inicijative iz stava 1 ovog člana.
Član 21.
Lica nesposobna za rad i bez sredstava za izdržavanje, imaju pravo na socijalnu zaštititu iz sredstava Autonomne Pokrajine Vojvodine i jedinica lokalne samouprave, u skladu sa zakonom.
Član 22.
Autonomna Pokrajina Vojvodina i jedinice lokalne samouprave podstiču i staraju se o populacionoj politici u skladu sa potrebama reprodukcije stanovništva.
Autonomna Pokrajina Vojvodina i jedinice lokalne samouprave, pomažu podizanje i vaspitanje dece, saglasno svojim mogućnostima osnivanjem odgovarajućih ustanova, davanjem materijalne pomoći i stručnom brigom o vaspitanju, kao i poštovanju i ostvarivanju prava deteta..
Član 23.
Svako je dužan da se pridržava ustava, Osnovnog zakona i zakona.
Član 24.
Stranci u Autonomnoj Pokrajini Vojvodini imaju sve ljudske slobode i prava izuzev onih koje su Ustavom i Osnovnim zakonom određena kao prava građana, a imaju obavezu da se pridržavaju Ustava države, Osnovnog zakona i zakona.
DEO 2. POSEBNA PRAVA NACIONALNIH ZAJEDNICA
Član 25.
Autonomna Pokrajina Vojvodina, jedinice lokalne samouprave, svi organi vlasti i nosioci javnih ovlašćenja dužni su da donose odgovarajuće akte i preduzimaju odgovarajuće mere za unapređenje pune i efektivne nacionalne ravnopravnosti nacionalnih zajednica i suzbijanje diskriminacije u svim vidovima prema njima.
Preduzeti akti i mere za postizanje pune i efektivne nacionalne ravnopravnosti nacionalnih zajednica neće se smatrati diskriminacijom.
Nacionalne zajednice koje su posebno ugrožene u svom ekonomskom i socijalnom položaju mogu se javnim sredstvima pomagati radi poboljšanja uslova njihovog života i korišćenja njihovih opštih i posebnih prava.
Član 26.
U organima Autonomne Pokrajine Vojvodine i ustanovama koje ona osniva, javnim službama, organima jedinica lokalne samouprave, obezbeđuje se proporcionalna zastupljenost pripadnika nacionalnih zejednica u skladu sa zakonom.
Član 27.
Autonomna Pokrajina Vojvodina podstiče međunacionalnu toleranciju i zajedništvo i preduzima mere između ostalog u oblasti obrazovanja, informisanja i kulture radi unapređenja uzajamnog poštovanja, razumevanja i saradnje među svim ljudima pripadnicima nacionalnih zajednica koji žive na njenoj teritoriji.
Član 28.
Zabranjena je i kažnjiva po zakonu asimilacija pripadnika nacionalnih zajednica, koja je suprotna slobodi nacionalnog opredeljenja i izražavanja nacionalnoj pripadnosti.
Odgovarajućom ekonomskom i kulturnom politikom, aktivnošću organa vlasti, javnih ustanova i organizacija Autonomna Pokrajina Vojvodina dužna je da štiti pripadnike nacionalnih zajednica od asimilacije.
Član 29.
Organi Autonomne Pokrajine Vojvodine prilikom određivanja prostornih i drugih planova razvoja su dužni da vode računa o posebnostima područja naseljenih pripadnicima nacionalnih zajednica koje su brojčano u manjini.
Zabranjeno je utvrđivanje granica jedinica teritorijalne organizacije i izbornih jedinica s ciljem ograničavanja ili otežavanja ostvarivanja prava nacionalnih zajednica i njihovih pripadnika.
Zabranjene su mere koje mogu imati za posledicu promenu nacionalne strukture stanovništva a koje mogu otežati ostvarivanje prava nacionalnih zajednica.
Član 30.
Skupština i Vlada Autonomne Pokrajine Vojvodine najmanje dva puta godišnje razmatraju stanje u oblasti ostvarivanja prava nacionalnih zajednica i njihovih pripadnika.
Organi Autonomne Pokrajine Vojvodine, u okviru svojih nadležnosti i u sklopu svojih redovnih delatnosti, prate ostvarivanje prava nacionalnih zajednica i njihovih pripadnika i o tome obaveštavaju Skupštinu, Vladu Autonomne Pokrajine Vojvodine i zaštitnika sloboda i prava građana i nacionalnih zajednica.
Organ Autonomne Pokrajine Vojvodine nadležan za poslove statistike jednom godišnje objavljuje poblikaciju sa zbirom podataka o ostvarivanju prava nacionalnih zajednica i njihovih pripadnika na teritoriji Autonomne Pokrajine Vojvodine.
Član 31.
Predškolsko, osnovno, srednje, više i visoko obrazovanje obezbeđuje se na srpskom jeziku i na ostalim jezicima nacionalnih zajednica.
Način i uslovi za ostvarivanje obrazovanja na jezicima nacionalnih zajednica uređuju se zakonom koji se donosi većinom glasova svih poslanika oba veća Skupštine Autonomne Pokrajine Vojvodine.
Član 32.
Radi ostvarivanja sloboda i obaveštavanja javnosti u Autonomnoj Pokrajini Vojvodini, kao i jedinicama lokalne samouprave, organi vlasti su dužni da pomažu osnivanje štampe i drugih sredstava javnog informisanja na srpskom i ostalim jezicima nacionalnih zajednica.
Član 33.
U oblastima obrazovanja, kulture, javnog informisanja i upotrebe jezika i pisma nacionalne zajednice mogu ostvarivati pravo na samoupravu, na način utvrđen zakonom.
Autonomna Pokrajina Vojvodina će deo svojih nadležnosti iz oblasti iz stava 1. ovog člana poveriti organima samouprave naconalnih zajednica.
Obim poverenih ovlašćenja organima samouprave, kao i visina sredstava za ostvarivanje tih ovlašćenja, utvrđuju se sporazumom organa samouprave nacionalne zajednice i Skupštine Autonomne Pokrajine Vojvodine.
Član 34.
Nacionalne zajednice, bilo preko svojih pripadnika ili političih i drugih organizacija, imaju pravo da se obraćaju nadležnom sudu radi zaštite svojih prava, što uključuje i mogućnost ulaganja svih pravnih sredstava, kao i ustavnu žalbu.
Alternativa II Radne grupe za izvršnu vlast i pokrajinske organe uprave: Brisati deo od člana 12. do člana 34. Evropski ustavni standardi kao i međunarodne konvencije o ljudskim pravima zahtevaju garanciju državnog ustava.
III SOCIJALNO-EKONOMSKO UREĐENjE
Član 35.
Socijalno-ekonomsko uređenje se zasniva na principima socijalne tržišne privrede.
Član 36.
Proizvodnja i raspodela privrednih dobara koja služe zadovoljavanju neophodnih životnih potreba građana je pod nadzorom organa Autonomne Pokrajine Vojvodine i jedinica lokalne samouprave.
Merama nadzora Autonomne Pokrajine Vojvodine i jedinica lokalne samouprave, privredni subjekti koji se bave proizvodnjom i raspodelom privrednih dobara koja služe zadovoljavanju neophodnih životnih potreba građana ne mogu se dovoditi u neravnopravan ekonomski položaj.
Član 37.
Zagarantovana je sloboda obavljanja privrednih delatnosti, sloboda ugovaranja i sloboda osnivanja preduzeća i drugih privrednih subjekata.
Član 38.
Zabranjeni su sporazumi preduzeća i odluke njihovih udruženja, kojima se na nedopušten način stvara ili iskorišćava monopolski ili drugi povlašćeni položaj na tržištu, ili se na drugi način sprečava ili ograničava konkurencija na štetu drugih preduzeća i potrošača.
Zabranjena je nelojalna konkurencija.
Član 39.
Planom razvoja Autonomne Pokrajine Vojvodine utvrđuju se ciljevi razvoja i opšti okviri za donošenje mera ekonomske politike, koje donose organi Autonomne Pokrajine Vojvodine u skladu sa ustavom i zakonom.
Prostorno planiranje od značaja za celu teritoriju Vojvodine ostvaruje se prostornim planom Autonomne Pokrajine Vojvodine.
Član 40.
U okviru svojih prava i dužnosti Autonomne Pokrajine Vojvodine obezbeđuje ostvarivanje jedinstvenog tržišta i učestvuje u uređivanju jedinstvenog carinskog, monetarnog, deviznog i spoljnotrgovinskog sistema, kao i u utvrđivanju zajedničke politike u tim oblastima.
Član 41.
Radi potpunijeg ostvarivanja svojih prava i dužnosti Autonomna Pokrajina Vojvodina može, u skladu sa zakonom, učestvovati kao akcionar odnosno član u privrednim društvima i drugim privrednim subjektima.
NAPOMENA: Treba da bude sadržano i u Ustavu Srbije.
Član 42.
Autonomna Pokrajina Vojvodina i jedinice lokalne samouprave podstiču razvoj zadrugarstva zasnovanog na samopomoći i solidarnosti.
Autonomna Pokrajina Vojvodina i jedinice lokalne samouprave podstiču i pomažu zadrugarstvo i druge oblike zajedničkog poslovanja, naročito u poljoprivredi, proizvodnji hrane, zanatstvu i uslužnim delatnostima.
Član 43.
Mala i srednja preduzeća i drugi privredni subjekti u poljoprivredi, zanatstvu, industriji i trgovini se zakonom i merama ekonomske politike štite i podržavaju, posebno u njihovim nastojanjima da očuvaju samostalnost i unaprede svoje poslovanje na osnovama zadružne samopomoći.
Član 44.
Radi što ravnomernijeg zadovoljenja privrednih potreba svih stanovnika i drugih korisnika, mogu se za određena područja osnivati vodne zadruge i druge organizacije javnog prava na zadružnoj osnovi.
Ove organizacije su samoupravne organizacije korisnika u skladu sa zakonom.
Član 45.
Preduzeća i drugi privredni subjekti se udružuju u privredne komore i strukovna udruženja na način utvrđen zakonom.
Privrednim komorama i strukovnim udruženjima upravljaju njihovi članovi.
Član 46.
Autonomna Pokrajina Vojvodina zakonom propisuje obavezno osiguranje i može osnivati ili potpomagati osiguravajuće organizacije.
Član 47.
U troškovima izgradnje i održavanja puteva, železničkih pruga, osnovne mreže kanala i drugih objekata od interesa za Autonomnu PokrajinuVojvodinu, Autonomna Pokrajina Vojvodina učestvuje u skladu sa zakonom.
Član 48.
Sva prirodna bogatstva u Vojvodini pripadaju građanima Vojvodine.
Pravo korišćenja prirodnih bogatstava se ni na koga ne može trajno preneti.
Građevinskim zemljištem upravlja, raspolaže i uređuje način njegovog korišćenja jedinica lokalne samouprave u skladu sa zakonom.
Građevisnko zemljište može biti u svim oblicima svojine.
ALTERNATIVA: briše se stav 4.
Član 49.
Za prirodna bogatstva, zemljište i nekretnine nacionalnog značaja, kulturno-istorijske spomenike i prirodne retkosti, vode i vodotoke kao i železničke, drumske i vodne puteve, vodovode i mreže za prenos električne i druge energije koja su u državnoj svojini, titulari prava na teritoriji Autonomne Pokrajine Vojvodine su Autonomna Pokrajina Vojvodina i jedinice lokalne samouprave, u skladu sa zakonom.
Član 50.
Pravo korišćenja rudnog blaga, izvora energije, železničkih, drumskih i vodnih puteva, vodovoda i mreže za prenos električne i druge energije pripada, po pravilu, institucijama javnog prava.
Zakonom se uređuje raspolaganje prirodnim bogatstvima od strane organa Autonomne Pokrajine Vojvodine i organa jedinica lokalne samouprave.
Član 51.
Zakonom Autonomne Pokrajine Vojvodine uređuje se privatizacija sredstava u društvenoj i državnoj svojini u preduzećima i drugim subjektima sa sedištem na teritoriji Autonomne Pokrajine Vojvodine.
Član 52.
Režim korišćenja sredstava u državnoj svojini uređuje se zakonom.
Režim korišćenja sredstava za koja je neophodno jedinstvo funkcionisanja tehničko-tehnološkog sistema uređuje se na osnovu prethodno pribavljenog mišljenja organa Autonomne Pokrajine Vojvodine.
Član 53.
Sredstva u privatnoj svojini mogu biti prevedena u državnu svojinu samo u zakonom uređenom postupku eksproprijacije, uz naknadu koja ne može biti manja od tržišne.
Član 54.
Posedovanje i korišćenje poljoprivrednog zemljišta uređuje se zakonom
Obim posedovanja i korišćenja poljoprivrednog, građevinskog i drugog zemljišta se može ograničiti zakonom.
ALTERNATIVA: brisati stav 2.
Zabranjena je svaka zloupotreba prava svojine ili prava korišćenja poljoprivrednog, građevinskog ili drugog zemljišta.
ALTERNATIVA: dodati novi stav 4: Povećanje vrednosti zemljišta, koje je nastalo bez rada i ulaganja sredstava vlasnika, služi zadovoljenju potreba društva, na način propisan zakonom.
Član 55.
Strana pravna i fizička lica mogu sticati pravo svojine pod uslovima koji se utvrđuju zakonom.
Sredstva u svojini stranih pravnih i fizičkih lica ne mogu biti predmet nacionalizacije, a eksproprisati se mogu samo po istim uslovima po kojima se mogu eksproprisati sredstva domaćih lica.
Prava stranih pravnih i fizičkih lica se ne mogu, protivno njihovoj volji, umanjivati izmenama zakona i drugih propisa.
Strana lica mogu slobodno da osnivaju privredna društva i druge organizacione oblike za vršenje delatnosti, kao i da pribavljaju akcije i udele u njima.
Stranom licu se jamči pravo na iznošenje dobiti i povraćaj vrednosti uloženog kapitala u skladu sa zakonom.
Član 56.
Pravo korišćenja i raspolaganja sredstvima u državnoj svojini na teritoriji Autonomne Pokrajine Vojvodine imaju Autonomna Pokrajina Vojvodina i jedinice lokalne samouprave, u skladu sa zakonom.
Član 57.
Narodna banka Vojvodine je ustanova jedinstvenog monetarnog sistema. Narodna banka Vojvodine, zajedno sa Narodnom bankom Srbije, učestvuje u utvrđivanju jedinstvene emisione i monetarno-kreditne politike.
Narodna banka Vojvodine samostalno utvrđuje i sprovodi mere za realizaciju ciljeva zajedničke emisione i monetarno-kreditne politike.
Status i rad Narodne banke Vojvodine se uređuju zakonom.
Član 58.
Narodna banka Vojvodine vrši nadzor nad radom banaka i drugih finansijskih organizacija u Autonomnoj Pokrajini Vojvodini.
Banke i druge finansijske organizacije su dužne da se pridržavaju odluka koje donosi Narodna banka Vojvodine.
Član 59.
Za podsticanje privrednog i društvenog razvoja zakonom se osniva Razvojna banka Vojvodine.
Član 60.
Budžet Autonomne Pokrajine Vojvodine se zasniva na načelima ujednačenosti prihoda i rashoda, štedljivosti, ekonomičnosti i konjukturnoj podsticajnosti.
Skupština Autonomne Pokrajine Vojvodine ostvaruje stalnu kontrolu poštovanja budžetskih načela.
Član 61.
Autonomna Pokrajina Vojvodina se stara o detaljnom planiranju javnih potreba kao i o finansijskim sredstvima potrebnim za njihovo zadovoljavanje.
Planiranje javnih potreba i finansijskih sredstava za njihovo zadovoljavanje uređuje se zakonom.
Planirane javne potrebe i javni izdaci se kontinuirano preispituju sa stanovišta neophodnosti, delotvornosti i finansijske podnošljivosti.
Član 62.
Sistem javnih prihoda i rashoda Autonomne Pokrajine Vojvodine uređuje se zakonom.
Član 63.
Autonomna Pokrajina Vojvodina i jedinice lokalne samouprave stiču svoje prihode:
Jedinica lokalne samouprave svojim statutom uređuje prikupljanje i korišćenje sredstava po osnovu mesnog samodoprinosa, u skladu sa zakonom.
Član 64.
Porezi se utvrđuju srazmerno poreskoj platežnoj sposobnosti poreskih obveznika, uz uvažavanje principa solidarnosti.
Porezi se tako određuju da su zajedno sa doprinosima i drugim socijalnim davanjima podnošljivi za poreskog obveznika, da ne slabe njegovu volju za ostvarivanjem prihoda i sticanjem imovine i da podstiču njegovo staranje o sopstvenim intresima i potrebama.
Nedopuštene su poreske privilegije u korist pojedinog poreskog obveznika.
Član 65.
Zakonom se utvrđuju vrste poreza kao i učešće jedinica lokalne samouprave u poreskim prihodima.
Zakonom se može propisati pravo jedinice lokalne samouprave da svojim odlukama utvrđuju poresku stopu za određenu vrstu poreza, u okviru raspona poreskih stopa propisanih zakonom.
Član 66.
Autonomna Pokrajina Vojvodina uređuje i preko svojih organa ubira sve vrste poreza i akciza na svojoj teritoriji, izuzev poreza na promet.
Porez na promet i akcize, koji se uređuju zakonom Republike Srbije ubiraju poreski organi Autonomne Pokrajine Vojvodine.
Učešće Pokrajine i jedinica lokalne samouprave u korišćenju sredstava ubranih po osnovu poreza na promet i akciza prikupljenih na teritoriji Autonomne Pokrajine Vojvodine, utvrđuje se zakonom Republike Srbije.
ALTERNATIVA: preformulisati stav 3, određivanjem procentualnog učešća Pokrajine i jedinica lokalne samouprave u korišćenju sredstava ubranih po osnovu poreza na promet i akciza.
Član 67.
Poljoprivredno, šumsko i vodno zemljište služe opštem dobru.
Poljoprivredno zemljište ne može menjati svoju namenu.
Izuzetno, namena poljoprivrednog zemljišta se može izmeniti na osnovu zakona, ali samo za zadovoljavanje neophodnih potreba društva koje se na drugi način nisu mogle zadovoljiti.
Član 68.
Autonomna Pokrajina Vojvodina i jedinice lokalne samoprave pomažu poljoprivrednicima podsticanjem tehničko-tehnoloških uslova njihovog života i rada, poboljšavanjem stručnog obrazovanja, podržavanjem zadrugarstva i podsticanjem proizvodnje i prodaje njihovih proizvoda.
Politikom zaštitnih cena i drugim merama, uključujući obrazovanje robnih rezervi i preduzimanjem drugih mera tržišne zaštite, poljoprivrednicima se osigurava odgovarajući dohodak, srazmerno vrednosti rada i kapitala koje ulažu.
Posebnim merama se sprečava masovnija prezaduženost poljoprivrednika i poljoprivrednih gazdinstava kao i otklanjanje posledica delovanja elementarnih nepogoda.
Član 69.
Vode i vodotoci predstavljaju prirodno bogatstvo i pod posebnom su zaštitom.
Zakonom se uređuje sistem upravljanja vodama.
Korišćenje voda od značaja za Autonomnu Pokrajinu Vojvodinu i Republiku Srbiju se ostvaruje na osnovu usaglašenog plana korišćenja.
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Alternativa I III poglavlje
III SOCIJALNO-EKONOMSKO UREĐENjE (od čl. 35-55)
Član 35.
Socijalno-ekonomsko uređenje je autonomni deo socijalno ekonomskog uređenja Republike Srbije, koje se zasniva na socijalnoj, tržišnoj privredi i privatnoj svojini kao glavnom svojinskom obliku i slobodi privređivanja.
Član 36.
Za zadovoljavanje opštih potreba i obezbeđenje opštih interesa postoji državna svojina čiji titulari saglasno Osnovnom zakonu i ustavu jesu jedinice lokalne samouprave, Autonomna Pokrajina Vojvodina i Republika Srbija.
Član 37.
Zabranjeno je stvaranje i iskorišćavanje monopolskog ili drugog povlašćenog položaja na tržištu. Zaštita slobode privređivanja i tržišta od monopola i drugih povlašćenih položaja na tržištu, uređuje se zakonom.
Član 38.
Autonomna Pokrajina Vojvodina donosi plan razvoja, kojim utvrđuje ciljeve razvoja i opšte okvire za donošenje mera ekonomske politike.
Član 39.
Autonomna Pokrajina Vojvodina i jedinice lokalne samouprave podstiču i pomažu zadrugastvo i druge oblike zajedničkog poslovanja, posebno u poljoprivredi, proizvodnji hrane, zanatstvu i uslužnim delatnostima.
Član 40.
Radi što ravnomernijeg zadovoljavanja privrednih potreba svih stanovnika i drugih korisnika mogu se za određena područja osnivati vodne zadruge i druge organizacije javnog prava na zadružnoj osnovi.
Član 41.
Preduzeća i drugi privredni subjekti se udružuju u privredne komore i strukovna udruženja na način utvrđen zakonom.
Privrednim komora i strukovnim udruženjima upravljaju njihovi članovi.
Član 42.
Autonomna Pokrajina Vojvodina zakonom uređuje obavezno osiguranje i može osnivati ili potpomagati osiguravajuće organizacije.
NAPOMENA: zakonodavnoj materiji nije mesto u Osnovnom zakonu.
Član 43.
Pravo korišćenja prirodnih bogatstava se ni na koga ne može trajno preneti.
Gradsko građevinsko zemljište može biti u svim oblicima svojine.
Gradskim građevinskim zemljištem u državnoj svojini upravlja, raspolaže i uređuje način njegovog korišćenja jedinica lokalne samouprave u skladu sa zakonom.
Član 44.
Autonomna Pokrajina Vojvodina i jedinice lokalne samouprave, u skladu sa zakonom, su titulari prava svojine nad prirodnim bogatstvima, zemljištem i nekretninama od nacionalnog i pokrajinskog značaja, kulturno-istorijskim spomenicima, prirodnim retkostima, vodama i vodotocima koji su u državnoj svojini.
Samo zakonom se može propisati poseban režim korišćenja predmeta državne svojine iz stava jedan ovog člana.
Član 45.
Zakonom Autonomne Pokrajine Vojvodine uređuje se postupak privatizacije u preduzećima i drugim subjektima sa sedištem na teritoriji Autonomne Pokrajine Vojvodine.
Član 46.
Imovina Autonomne Pokrajine Vojvodine čine nepokretne i pokretne stvari, novac i prava u državnoj svojini:
Član 47.
Za podsticanje privrednog i društvenog razvoja zakonom se osniva Razvojna banka Vojvodine.
Član 48.
Budžet Autonomne Pokrajine Vojvodine se zasniva na načelima ujednačenosti prihoda i rashoda, štedljivosti, ekonomičnosti i konjukturne podsticajnosti.
Skupština Autonomne Pokrajine Vojvodine vrši kontrolu poštovanja budžetskih načela.
Član 49.
Planiranje javnih potreba i finansijskih sredstava za njihovo zadovoljavanje uređuje se zakonom.
Planirane javne potrebe i javni izdaci se kontinuirano preispituju sa stanovišta neophodnosti, delotvornosti i finansijske podnošljivosti.
Član 50.
Javni prihodi i rashodi Autonomne Pokrajine Vojvodine uređuju se zakonom.
Član 51.
Vrste poreza kao i učešće jedinica lokalne samouprave u poreskim prihodima uređuje se zakonom.
Pravo jedinice lokalne samouprave da svojim odlukama utvrđuju poresku stopu za određenu vrstu poreza, u okviru raspona poreskih stopa propisanih zakonom miže se propisati zakonom.
Član 52.
I alternativa, ceo član ide u Ustav Republike Srbije.
II alternativa:
Autonomna Pokrajina Vojvodina uređuje i preko svojih organa ubira sve vrste poreza na svojoj teritoriji, izuzev poreza na promet.
Učešće Pokrajine i jedinica lokalne samouprave u korišćenju sredstava ubranih po osnovu poreza na promet i akciza prikupljenih na teritoriji Pokrajine, utvrđuje se zakonom Republike Srbije.
Porez na promet i akcize, koji se uređuju zakonom Republike Srbije ubiraju poreski organi Autonomne Pokrajine Vojvodine. (ovaj stav ide u Republički Ustav)
III Aleternativa:
Autonomna Pokrajina Vojvodina uređuje i preko svojih organa ubira sve vrste poreza na svojoj teritoriji, izuzev poreza na promet.
Porez na promet i akcize, koji se uređuju zakonom Republike Srbije ubiraju poreski organi Pokrajine.
Autonomna Pokrajina Vojvodina i jedinice lokalne samouprave učestvuju ------% u korišćenju sredstava ubranih na teritoriji Autonomne Pokrajine Vojvodine po osnovu poreza na promet i akcize.
Član 53.
Namena poljoprivrednog zemljišta ne može se menjati.
Izuzetno, namena poljoprivrednog zemljišta se može izmeniti na osnovu zakona, ali samo za zadovoljavanje neophodnih potreba društva, koje se na drugi način nisu mogle zadovoljiti.
Član 54.
Autonomna Pokrajina Vojvodina i jedinice lokalne samouprave pomažu poljoprivrednicima podsticanjem tehničko-tehnoloških uslova njihovog života i rada, poboljšavanjem stručnog obrazovanja, podržavanjem zadrugarstva i podsticanjem proizvodnje i prodaje njihovih proizvoda.
Član 55.
Sistem upravljanja vodama uređuju se zakonom.
Korišćenje voda od značaja za Autonomnu Pokrajinu i Republiku Srbiju se vrši na osnovu usaglašenog plana korišćenja.
Alternativa Radne grupe za izvršnu vlast i pokrajinske organe uprave: Brisati čitav deo o socijalno-ekonomskom uređenju (članovi 35-55). Ova materija se uređuje Ustavom Republike Srbije. Prihvatljivo je da komisija sačini spisak principa na kojoj ova oblast treba da počiva, te da oni budu uvršteni u novi Ustav Republike Srbije.
---------------------------------------------------------------------------------------------------
IV PRAVA I DUŽNOSTI AUTONOMNE POKRAJINE
Član 70.
Autonomna Pokrajina Vojvodina preko svojih organa i organizacija:
ALTERNATIVA: člana 70:
Autonomna Pokrajina Vojvodina preko svojih organa i organizacija:
ALTERNATIVA: brisati
ALTERNATIVA: brisati
Alternativa Radne grupe za izvršnu vlast i pokrajinske organe uprave:
Tačka A menja se i glasi:
"donosi Osnovni zakon Autonomne Pokrajine Vojvodine uz prethodnu saglasnost Narodne Skupštine Republike Srbije".
Alternativa:
"donosi Osnovni zakon autonomne Pokrajine Vojvodine uz prethodno pribavljeno mišljenje Narodne Skupštine Republike Srbije".
Tačka B. menja se i glasi:
"uređuje i obezbeđuje dodatne mere za ostvarivanje ustavnih sloboda i prava čoveka i građanina i ravnopravnost srpskog naroda i nacionalnih zajednica"
Alineja 1. menja se i glasi:
"sprovođenje plana i programa ekonomskog i društvenog razvoja autonomne pokrajine, te osniva razvojnu banku Vojvodine u skladu sa Ustavom i zakonom Republike Srbije";
Alineja 3. se briše.
Alineja 5. se briše.
Alineja 6. menja se i glasi:
"službenu evidenciju državljana Republike Srbije koji žive na teritoriji AP Vojvodine u skladu sa zakonom Republike Srbije;"
Alineja 8. se briše.
Alineja 17. se briše.
Alineja 27. se briše.
Alineja 39. se briše.
Briše se deo pod imenom ALTERNATIVA, do člana 71.
Član 71. se briše.
Član 74. se briše.
Član 75. se briše.
Član 71.
Autonomna Pokrajina, preko svojih organa, u skladu sa međunarodnim pravom, ustavom i Osnovnim zakonom izvršava zakone i druge propise države u sledećim oblastima:
Član 72.
Sve funkcije vlasti i upravljanja društvenim poslovima u okviru prava i dužnosti Republike Srbije, koje nisu uređene i ne vrše ih organi Republike Srbije, Autonomna Pokrajina Vojvodina će urediti svojim propisima i obezbediti njihovo vršenje dok to Republika Srbija ne učini.
Član 73.
U oblastima koje se načelno uređuju zakonima Republike Srbije Autonomna Pokrajina Vojvodina donosi svoje zakone koji se neposredno primenjuju i moraju biti u skladu sa republičkim zakonima.
V ORGANI AUTONOMNE POKRAJINE VOJVODINE
1. SKUPŠTINA AUTONOMNE POKRAJINE VOJVODINE
Član 74.
Skupština Autonomne Pokrajine Vojvodine je nosilac zakonodavne vlasti u Autonomnoj Pokrajini Vojvodini i najviši izraz demokratske volje građana i nacionalnih zajednicaAutonomne Pokrajine Vojvodine.
Član 75.
Skupština, u okviru prava i dužnosti Autonomne Pokrajine Vojvodine, na osnovu Osnovnog zakona:
Alternativa:
daje mišljenje na promenu Ustava Republike Srbije koje se odnose na položaj, prava i obaveze Autonomne Pokrajine Vojvodine;
Alternativa Radne grupe za izvršnu vlast i pokrajinske organe uprave:
Brišu se alineje: 2, 5, 6, 7,9, 11, 15, i 16.
Član 76.
Skupštinu Autonomne Pokrajine Vojvodine čine Veće građana i Veće nacionalnih zajednica.
U Veće građana se bira 94 poslanika, a u Veće nacionalnih zajednica 32 (26) poslanika.
Alternativa Radne grupe za izvršnu vlast i pokrajinske organe uprave:
Član 76. menja se i glasi:
"Skupština Autonomne Pokrajine Vojvodine je jednodoma i čini je 126 poslanika".
Alternativa:
"Skupštinu Autonomne Pokrajine Vojvodine čini Dom građana i Dom nacionalnih zajednica. U Dom građana bira se 94 poslanika, a u Dom nacionalnih zajednica 36 poslanika.
Član 77.
Veće građana se bira proporcionalnim sistemom na osnovu jedinstvene kandidatske liste za teritoriju Autonomne Pokrajine Vojvodine.
U Veću građana svaka jedinica lokalne samouprave mora biti zastupljena sa najmanje jednim poslanikom.
Član 78.
U Veće nacionalnih zajednica poslanici se biraju iz nacionalnih zajednica. U grupi poslanika iz nacionalnih zajednica je 10 (7) poslanika iz srpske, 6 (5) poslanika mađarske,4 (3) poslanika slovačke, 4 (3) poslanika hrvatske, 2 poslanika rumunske, 2 poslanika romske, 2 poslanika rusinske nacionalne zajednice i 2 poslanika iz nacionalnih zajednicaa utvrđenih zakonom.
Alternativa Radne grupe za izvršnu vlast i pokrajinske organe uprave:
Član 78. menja se i glasi:
"U Domu nacionalnih zajednica poslanici se biraju iz nacionalnih zajednica. U grupi poslanika iz nacionalnih zajednica je 10 poslanika iz srpske, 6 poslanika mađarske, 6 poslanika romske, 4 poslanika slovačke, 4 poslanika hrvatske, 2 poslanika rumunske, 2 poslanika rusinske nacionalne zajednice, i 2 poslanika iz nacionalnih zajednica utvrđenih pokrajinskim zakonom".
Član 79.
Prava i dužnosti Skupštine Autonomne Pokrajine Vojvodine ostvaruju se u samostalnom delokrugu veća, ravnopravnom delokrugu veća i zajedničkom delokrugu oba veća.
Član 80.
Veće građana ravnopravno sa Većem nacionalnih zajednica:
Alternativa:
Alternativa Radne grupe za izvršnu vlast i pokrajinske organe uprave:
Primedba na član 80.
Alineja 5. se briše.
Član 81.
Veće građana i Veće nacionalnih zajednica u zajedničkoj sednici oba veća Skupština Autonomne Pokrajine Vojvodine:
Član 82.
U samostalnom delokrugu Veća građana su svi poslovi iz okvira prava i dužnosti Skupštine koji nisu stavljeni u samostalni delokrug Veća nacionalnih zajednica, ravnopravni i zajednički delokrug oba veća.
Član 83.
Samostalni delokrug Veća nacionalnih zajednica obuhvata: predlaganje i donošenja zakona i drugih opštih akata Veću građana iz delokruga tog Veća a kojima se uređuju pitanja od interesa za nacionalne zajednice; pokretanje postupka za ocenu ustavnosti i zakonitosti propisa kojima se uređuju prava nacionalnih zajednica, pripadnika tih zajednica i davanje preporuka za unapređivanje položaja nacionalnih zajednica.
Član 84.
Odluka o poslovima iz ravnopravnog delokruga veća doneta je ako je izglasana u oba veća u istovetnom tekstu.
Ako se u postupku odlučivanja ne postigne saglasnost, razmatranje i odlučivanje u oba veća se ponavlja u roku od osam dana. Ako se ni u ponovljenom odlučivanju ne postigne saglasnost obrazuje se paritetna komisija od članova oba veća koja donosi predlog u roku od 15 dana. Ako se ni na taj način ne postigne saglasnost privremeno se primenjuje tekst zakona odnosno odluke usvojen u Veću građana. Zakon odnosno odluka koji se privremeno primenjuju ostaju na snazi do konačnog usvajanja u oba veća, a najduže jednu godinu od početka primene.
Član 85.
Ako se za vreme privremene primene zakona odnosno odluke, taj zakon ili odluka ne usvoji u oba veća u skladu sa Osnovnim zakonom, Skupštini Autonomne Pokrajine Vojvodine prestaje mandat.
Član 86.
Odluka iz zajedničkog delokruga donosi se na zajedničkoj sednici oba veća, kojoj prisustvuje većina poslanika iz svakog veća, osim kada je Osnovnim zakonom drugačije predviđeno.
Član 87.
Poslanici u Skupštini Autonomne Pokrajine Vojvodine se biraju na četiri godine.
Izbori za poslanike moraju se održati nakasnije 30 dana pre isteka mandata Skupštine. Dopunski izbori se uređuju zakonom.
Za vreme ratnog stanja, neposredne ratne opasnosti ili vanrednog stanja mandat poslanika se produžava dok takvo stanje traje ili dok ne budu stvoreni uslovi za izbor novih poslanika.
Član 88.
Poslanik uSkupštini uživa imunitet.
Poslanik ne može biti pozvan na odgovornost, pritvoren ili kažnjen za izraženo mišljenje ili glasanje u Skupštini.
Poslanik ne može biti pritvoren bez odobrenja Skupštine osim ako se zatekne u vršenju krivičnog dela za koje je propisana kazna zatvora u trajanju dužem od pet godina.
Protiv poslanika koji se pozove na imunitet ne može se bez odobrenja Skupštine pokrenuti krivični ili drugi potupak u kome se može izreći kazna zatvora.
Skupština može odlučiti da se imunitet primeni, kad oceni da je to potrebno i kada se poslanik nije pozvao na imunitet.
Član 89.
Poslanik ima pravo i dužnost da učestvuje u radu Skupštine i njenih radnih tela, da bira i da bude biran u radna tela Skupštine i veća, da podnosi predloge zakona i drugih opštih akata, da predlaže i učestvuje u pretresanju drugih pitanja iz nadležnosti Skupštine, odnosno veća u skladu sa Osnovnim zakonom i zakonom.
Poslanik ima pravo da postavlja pitanja Vladi i pojedinim ministrima odnosno funkcionerima samostalnih pokrajinsih organa koja se odnose na njihov rad.
Član 90.
Funkcija poslanika je nespojiva sa funkcijom u izvršnim organima i organima uprave, sudovima i u javnim službama. Zakonom se može predvideti i drugi osnov nespojivosti u slučaju sukoba interesa.
Član 91.
Skupština i veća AP Vojvodine obrazuju stalna i povremena radna tela. Obrazovanje, sastav, delokrug i način rada radnih tela uređuje se Poslovnikom Skupštine ili posebnom odlukom Skupštine i veća.
Član 92.
Skupština ima predsednika i potpredsednike koje bira iz redova poslanika na vreme od četiri godine. Svako veće ima predsednika i potpredsednika koje bira iz reda poslanika veća na vreme od četiri godine.
Skupština i veća imaju sekretara, koji ne može biti poslanik.
Član 93.
Predsednik Skupštine predstavlja Skupštinu, određuje dan početka redovnog zasedanja Skupštine i veća, saziva sednice Skupštine u redovnom i vanrednom zasedanju i predsedava im; potpisuje ukaz o proglašenju zakona; potpisuje druga akta koja donosi Skupština, raspisuje izbore za Skupštinu u skladu sa zakonom, obavlja i druge poslove određene zakonom, odlukom Skupštine ili Poslovnikom.
Član 94.
Predsednik veća saziva sednice i potpisuje akte koje je donelo veće. Sednice veća saziva predsednik veća na osnovu odluke veća, po zahtevu predsednika Skupštine, po zahtevu Predsednika Autonomne Pokrajine Vojvodine, Vlade i na zahtev 15 poslanika i po sopstvenoj inicijativi.
Predsednik veća predsedava i rukovodi radom sednice veća.
Član 95.
Redovna zasedanja Skupštine su prolećno i jesenje. Prolećno zasedanje počinje prve nedelje marta i traje najduže do treće nedelje juna. Jesenje zasedanje počinje druge nedelje septembra i traje najdalje do treće nedelje decembra.
Vanredno zasedanje skupštine se saziva na predlog najmanje 25 poslanika, zajednički predlog predsednika veća, Vlade, određenog broja jedinica lokalne samouprave utvrđene zakonom i na predlog nacionalnih zajednica u skladu sa zakonom.
Član 96.
Skupština Autonomne Pokrajine Vojvodine odlučuje većinom glasova na sednici kojoj prisustvuje većina od ukupnog broja poslanika, osim u slučajevima kada se traži posebna većina utvrđena Osnovnim zakonom.
Član 97.
Rad Skupštine je javan.
Izuzetno pod uslovima utvrđenim zakonom i Poslovnikom može se odlučiti da se isključi javnost.
Član 98.
Skupština donosi zakone, deklaracije, rezolucije, odluke i zaključke, plan razvoja Pokrajine i prostorni plan Pokrajine.
Član 99.
Zakonodavna inicijativa pripada Vladi, poslaniku i većima u slučajevima utvrđenim Osnovnim zakonom.
Pravo da podnesu predlog zakona ima i najmanje 5000 građana koji imaju biračko pravo.
Član 100.
Predlog zakona kojeg podnese poslanik, veće ili građani može se razmatrati u Skupštini tek pošto Vlada da svoje mišljenje.
Predlog teksta zakona kojeg podnese poslanik, veće ili građani staviće se na dnevni red sednice skupštine najdocnije u roku od 60 dana od dana prijema predloga u Skupštinu. Vlada je obavezna da u tom roku dostavi Skupštini mišljenje o predlogu zakona.
Član 101
Predlog zakona koji je dostavljen Skupštini predhodno razmatra nadležno radno telo koje daje mišljenje.
Član 102.
Predlog zakona ne može se staviti na dnevni red Skupštine pre nego što protekne 15 dana od dana prijema teksta zakona u Skupštini.
Izuzetno, kada to zahteva opšti interes ili kada obaveza na donošenje zakona proizilazi iz republičkog zakona, taj rok može biti kraći.
Član 103.
Poslanik ima pravo da podnosi amandmane na predlog zakona a koji se podnosi u pismenom obliku sa obrazloženjem, najmanje pet dana pre održavanja sednice Skupštine. Ako su rokovi za sazivanje sednice skraćeni poslanik može podneti amandman jedan dan pre održavanja sednice Skupštine.
Amandmani se ne mogu podnositi na predlog zakona ako se njime samo smanjuju javni prihodi ili se samo povećavaju javni rashodi.
Član 104.
Poslovnikom Skupštine Autonomne Pokrajine Vojvodine se uređuju: sazivanje, tok sednice i način odlučivanja; postupak izbora i razrešenja predsednika i potpredsednika, njihova prava i dužnosti; postupak izbora i razrešenja funkcionera i drugih lica koje bira Skupština; način ostvarivanja prava i dužnosti poslanika, obrazovanje prava i dužnosti poslaničkih grupa; organizacija, sastav i delokrug radnih tela Skupštine; postupak donošenja zakona, budžeta i drugih opštih akata; odnos Skupštine i Vlade; sazivanje vanredne sednice; obezbeđivanje javnosti rada; rad u uslovima ratne opasnosti, rata i vanrednog stanja; organizaciju službe i druga pitanja organizacije i rada Skupštine.
Poslovnikom Skupštine mogu se dati odgovarajuća ovlašćenja pojedinim telima.
2. PREDSEDNIK AUTONOMNE POKRAJINE VOJVODINE
Član 105.
Predsednik Autonomne Poktrajine Vojvodine:
Član 106.
Predsednika Autonomne Pokrajine Vojvodine bira Skupština Autonomne Pokrajine Vojvodine na period od četiri godine putem tajnog glasanja.
Isto lice ne može biti birano dva puta za predsednika Autonomne Pokrajine Vojvodine.
Predsednik Autonomne Pokrajine Vojvodine ne može obavljati drugu javnu funkciju niti profesionalnu delatnost. Ovo ograničenje se ne odnosi na lica koja se bave umetnošću ili naukom.
Za vreme vršenja predsedničke funkcije, predsednik ne može biti član ni jedne političke stranke.
Član 107.
Predsednik Autonomne Pokrajine Vojvodine uživa imunitet kao pokrajinski poslanik.
O imunitetu predsednika Autonomne Pokrajine Vojvodine odlučuje Skupština Autonomne Pokrajine Vojvodine.
Skupština Autonomne Pokrajine Vojvodine može razrešiti predsednika Autonomne Pokrajine Vojvodine kada utvrdi da je povredio Osnovni zakon ili Ustav Republike Srbije.
Član 108.
Predsednik Autonomne Pokrajine Vojvodine može podneti ostavku na funkciju.
Predsedniku Autonomne Pokrajine Vojvodine prestaje mandat danom podnošenja ostavke ili razrešenja.
U slučaju prestanka mandata predsednika Autonomne Pokrajine Vojvodine do izbora novog predsednika Autonomne Pokrajine Vojvodine, kao i u slučaju njegove privremene sprečenosti da obavlja ovu funkciju, tu finkciju obavlja predsednik Skupštine Autonomne Pokrajine Vojvodine.
Postupak izbora i razrešenja Predsednika Autonomne Pokrajine Vojvodine utvrđuje se zakonom Autonomne Pokrajine Vojvodine.
ALTERNATIVA: brisati deo predsednik Autonomne Pokrajine Vojvodine.
Primedba Radne grupe za izvršnu vlast i pokrajinske organe uprave:
Odredbe o Predsedniku AP Vojvodine se brišu (članovi 105-108)
Brišu se članovi 119-143.
Brišu se članovi 145-154.
3. VLADA AUTONOMNE POKRAJINE VOJVODINE
Član 109.
Vlada Autonomne Pokrajine Vojvodine:
Član 110.
Vladu AP Vojvodine sačinjavaju predsednik, potpredsednik i pokrajinski ministri.
Pokrajinska Vlada obrazuje se na četiri godine.
Član pokrajinske Vlade ne može obavljati drugu javnu funkciju ili profesionalnu delatnost.
Član pokrajinske Vlade uživa imunitet kao pokrajinski poslanik.
O imunitetu člana pokrajinske Vlade odlučuje pokrajinska Vlada.
Član 111.
Pokrajinska Vlada se obrazuje nakon izbora Skupštine AP Vojvodine.
Kandidat za predsednika Pokrajinske Vlade izlaže svoj program i sastav pokrajinske Vlade Skupštini AP Vojvodine.
Pokrajinska Vlada je obrazovana kada Skupština AP Vojvodine izabere predsednika i članove pokrajinske Vlade, većinom glasova svih pokrajinskih poslanika.
Član 112.
Predsednik pokrajinske Vlade rukovodi radom pokrajinske Vlade.
Za svoj rad i rad pokrajinske Vlade predsednik kao i potpredsednici Pokrajinske vlade, odgovaraju Skupštini AP Vojvodine.
Pokrajinski ministri odgovaraju Skupštini AP Vojvodine za rad pokrajinskih ministarstava.
Predsednik pokrajinske Vlade može postaviti u Skupštini AP Vojvodine pitanje poverenja pokrajinskoj Vladi.
Pokrajinskoj vladi kojoj nije izglasano poverenje prestaje mandat.
Član 113.
Skupština AP Vojvodine može izglasati nepoverenje pokrajinskoj Vladi.
Predlog za glasanje o nepoverenju može podneti najmanje 20 pokrajinskih poslanika.
O nepoverenju pokrajinskoj vladi može se glasati najranije tri, a najkasnije deset dana od podnošenja predloga.
Nepoverenje pokrajinskoj Vladi je izglasano kada je za to glasala većina od ukupnog broja pokrajinskih poslanika.
Pokrajinskoj Vladi kojoj je izglasano nepoverenje prestaje mandat.
Član 114.
Skupština AP Vojvodine može izglasati nepoverenje potpredsedniku pokrajinske Vlade ili pokrajinskom ministru.
Postupak izglasavanja nepoverenja za potpredsednika pokrajinske Vlade ili pokrajinskog ministra je isti kao postupak za izglasavanje nepoverenja pokrajinskoj vladi.
Član 115.
Predsednik pokrajinske Vlade može podneti ostavku Skupštini Autonomne Pokrajine Vojvodine.
Ostavka predsednika pokrajinske Vlade povlači istovremeni prestanak mandata celoj pokrajinskoj Vladi.
Član 116.
Pokrajinska Vlada kojoj je prestao mandat nastavlja da obavlja poslove do obrazovanja nove pokrajinske Vlade.
Član 117.
Pokrajinska ministarstva izvršavaju pokrajinske zakone, druge propise i opšte akte Skupštine AP Vojvodine i pokrajinske Vlade, rešavaju u upravnim stvarima, vrše upravni nadzor i obavljaju druge upravne poslove utvrđene Osnovnim zakonom, Ustavom Republike Srbije kao i republičkim zakonom.
Pokrajinski ministar koji rukovodi pokrajinskim ministarstvom odgovoran je za rad tog pokrajinskog ministarstva.
Član 118.
Vlada, u skladu sa zakonom može osnivati kao samostalne organe uprave: uprave, upravne ustanove, inspektorate, direkcije i dr.
Posebnim zakonom uređuje se organizacija i rad ovih organa.
VI VLADAVINA PRAVA I ZAKONITOST
Član 119.
Osnovni zakon Autonomne Pokrajine Vojvodine mora biti u skladu sa Ustavom Republike Srbije i ne može biti suprotan Ustavnoj povelji (napomena: odnosno drugom dokumentu koji uređuje ustavno uređenje zajedničke države Srbije i Crne Gore).
Pokrajinski zakoni moraju biti u skladu sa Osnovnim zakonom a ne mogu biti suprotni republičkim zakonima.
Član 120.
Statuti jedinica lokalne samouprave moraju biti u saglasnosti sa Osnovnim zakonom, a ne mogu biti suprotni zakonu.
Svi drugi propisi i opšti akti moraju biti u saglasnosti sa zakonom.
Član 121.
Zakon, drugi propis ili opšti akt ne može imati povratno dejstvo.
Samo zakonom se može odrediti da pojedine njegove odredbe, ako to zahteva opšti interes utvrđen u postupku donošenja zakona, imaju povratno dejstvo.
Član 122.
Kažnjiva dela utvrđuju se i kazne izriču prema zakonu, odnosno drugom propisu koji je važio u vreme izvršenja dela, osim ako je novi zakon, odnosno propis blaži za učinioca.
Član 123.
Pokrajinski organi, organi jedinica lokalne samouprave i organizacije koje vrše javna ovlašćenja, mogu u pojedinačnim stvarima rešavati o pravima i obavezama ili, na osnovu zakona, primenjivati prinude ili ograničenja samo u zakonom propisanom postupku u kome je svakome data mogućnost da brani svoja prava i interese.
Član 124.
Svako ima pravo na jednaku zaštitu svojih prava u postupku pred sudom, nadležnim organom, i organizacijama koje vrše javna ovlašćenja kada rešavaju o njegovom pravu, obavezi i interesu.
Svakome je zajemčeno pravo na žalbu ili drugo pravno sredstvo protiv odluka suda, pokrajinskih organa, organa jedinica lokalne samouprave ili organizacija kada ih donose u vršenju javnih ovlašćenja kojima se rešava o pravu, obavezi ili na zakonu zasnovanom interesu.
Zakonom se, izuzetno, u određenim slučajevima, može isključiti pravo na žalbu, ako je na drugi način obezbeđena zaštitia prava i zakonitosti.
Član 125.
Zakoni i drugi pokrajinski propisi objavljuju se u službenom glasilu, a propisi i drugi opšti akti jedinica lokalne samouprave objavljuju se na način utvrđen statutom.
Zakon, drugi propis ili opšti akt stupa na snagu najranije osmog dana od dana objavljivanja, osim ako iz naročito opravdanih razloga nije predviđeno da ranije stupa na snagu.
Član 126.
Pokrajinski zakoni i drugi propisi objavljuju se u autentičnom tekstu na jezicima nacionalnih zajednica, u skladu sa zakonom.
Statutom jedinice lokalne samouprave se određuje na kojim jezicima se pored srpskog objavljuju propisi i opšta akta.
Član 127.
O zakonitosti konačnih upravnih akata odlučuje nadležan sud u upravnom sporu, ako zakonom nije predviđena druga sudska zaštita.
Član 128.
Svako ima pravo na naknadu štete koju mu nezakonitim ili nepravilnim radom pričini službeno lice, nadležni organ ili organizacija koja vrši javna ovlašćenja u skladu sa zakonom.
Štetu je dužna da nadoknadi Autonomna Pokrajina Vojvodina, odnosno jedinica lokalne samouprave.
Oštećeni ima pravo da, u skladu sa zakonom, zahteva naknadu i neposredno od lica koje je pričinilo štetu.
Član 129.
Sudsku vlast vrše sudovi. Sudovi se ustanovljavaju zakonom u skladu sa Osnovnim zakonom.
Sudovi štite slobodu i prava građana, kao i prava i interese drugih pravnih subjekata i obezbeđuju zakonitost.
Član 130.
U vršenju sudske funkcije sudovi su nezavisni i sude samo na osnovu Ustava i zakona.
Član 131.
Redovni sudovi su sudovi opšte nadležnosti i posebni sudovi.
Zabranjeno je ustanovljavanje vanrednih sudova.
Nadležnost, sastav, organizacija i postupak pred redovnim sudom uređuju se zakonom, u skladu sa Ustavom.
Član 132.
Sudovi opšte nadležnosti su prvostepeni, Apelacioni sud i Vrhovni sud Vojvodine.
Član 133.
Postupak pred sudom je javan.
Samo radi zaštite javnog morala, čuvanja opštih interesa i zaštite maloletnika, zakonom se može odrediti isključenje javnosti.
Član 134.
Sud sudi u veću, osim kada je zakonom određeno da sudi sudija pojedinac.
Član 135.
Sudijska funkcija je stalna
Sudiji prestaje sudijska funkcija na njegov zahtev ili kada ispun uslove predviđene zakonom za sticanje prava na starosnu penziju.
Član 136.
Sudija uživa imunitet u skladu sa zakonom.
Sudijska funkcija je nespojiva sa drugom profesionalnom ili privrednom delatnošću.
Pored sudijske funkcije sudija se može baviti samo naučnim i umetničkim radom.
Sudijska funkcija je nespojiva sa članstvom u političkim strankama.
Član 137.
Sudija ne može biti razrešen protiv svoje volje, osim kada je osuđen za krivično delo koje ga na osnovu mišljenja Saveta pravosuđa čini nedostojnim za vršenje sudijske funkcije i za svako krivično delo izvršeno sa umišljanjem. Sudija se može razrešiti kada Savet pravosuđa u zakonom utvrđenom postupku utvrdi da nestručno i nesavesno obavlja svoju funkciju ili kada trajno izgubi radnu sposobnost.
Član 138.
Ustanovljava se Savet pravosuđa.
Članovi Saveta za pravosuđe imenuju se iz reda istaknutih pravnika (profesori univerziteta, bivši i sadašnji nosioci pravnih funkcija, advokati i dr.) a predlažu ih pravni fakulteti, advokatske komore i stručna udruženja.
Ministar pravde je po službenoj dužnosti član pravosudnog Saveta.
Savet pravosuđa predlaže Skupštini predsednike sudova, sudije i javne tužioce, imenuje sudije porotnike i zamenike javnih tužilaca i vrši druge poslove određene zakonom.
Sastav i način rada Saveta pravosuđa uređuje se zakonom.
Savet pravosuđa, u skladu sa zakonom, utvrđuje ispunjenost opštih i posebnih uslova za sticanje sudijskog zvanja.
Za izbor sudija, osim sudija vrhovnog suda, raspisuje se javni konkurs.
Članstvo u Savetu za pravosuđe je nespojivo sa članstvom u političkim strankama.
Član 139.
Vrhovni sud Vojvodine je najviši sud u Pokrajini u okviru prava i dužnosti Pokrajine.
Vrhovni sud Vojvodine sastoji se od opšteg odeljenja i odeljenja za posebnu zaštitu ustavnosti i zakonitosti.
Odeljenje za posebnu zaštitu ustavnosti i zakonitosti ocenjuje saglasnost pokrajinskih zakona i drugih propisa sa osnovnim zakonom.
Vrhovni sud Vojvodine ostvaruje saradnju sa Vrhovnim sudom Srbije radi ujednačavanja sudske prakse u primeni zakona.
Alternativa:
SUDSKI SISTEM U AP VOJVODINI
Skupština Republike Srbije imenuje sudije opštinskog suda na teritoriji Autonomne Pokrajine Vojvodine na osnovu predloga Skupštine Autonomne Pokrajine Vojvodine.
Član 140.
Javno tužilaštvo je samostalni organ koji goni učinioce krivičnih dela i drugih zakonom određenih kažnjivih dela, ulaže pravna sredstva radi zaštite ustavnosti i zakonitosti i preduzima druge radnje za koje je ovlašćen zakonom.
ALTERNATIVA: Na komisiji razmotriti da li uvesti termin državni tužilac.
Član 141.
Javno tužilaštvo je inokosni organ.
Osnivanje, nadležnost i organizacija javnog tužilaštva uređuje se zakonom.
Javni tužilac i njegovi zamenici ne mogu obavljati drugu profesionalnu ili privrednu delatnost.
Pored funkcije javnog tužioca, odnosno zamenika javnog tužioca, javni tužilac i njegovi zamenici mogu se baviti naučnim i umetičkim radom.
Funkcija javnog tužioca i njegovih zamenika naspojiva je sa članstvom u političkim strankama.
Član 142.
Javne tužioce imenuje Skupština.
Javni tužilac se imenuje po istom postupku po kome se vrši izbor sudija.
Funkcija javnog tužioca i njegovih zamenika prestaje pod istim uslovima kao i funkcija sudija.
ALTERNATIVA: Brisati odredbe o sudskoj vlasti i javnom tužilaštvu, jer Pokrajine treba da ima samostalnu pravosudnu funkciju.
Član 143.
Pokrajinski ombudsman je samostalni organ Autonomne Pokrajine Vojvodine, koji prati ostvarivanje ljudskih prava i sloboda i prava nacionalnih zajednica i stara se o njihovom poštovanju i unapređenju u skladu sa zakonom.
Član 144.
Pokrajinskog ombudsmana predlaže Vlada.
Funkcija pokrajinskog ombudsmana je nespojiva sa članstvom u političkim strankama.
O svome radu i stanju u oblasti ljudskih prava i sloboda pokrajinski ombudsman podnosi izveštaj Skupštini.
Organizacija način rada i postupak uređuju se zakonom.
VII TERITORIJALNA ORGANIZACIJA I LOKALNA SAMOUPRAVA
Član 145.
Ovim Osnovnim zakonom garantuje se stanovnicima pravo na lokalnu samoupravu i pravo da putem svojih slobodno izabranih predstavnika upravljaju javnim poslovima od opšteg i zajedničkog interesa.
Teritorijalnu organizaciju Autonomne Pokrajine Vojvodine kao oblike i jedinice lokalne i funkcionalne samouprave, uređuje zakon.
Osnov teritorijalne organizacije jedinice lokalne samouprave u Autonomnoj Pokrajini Vojvodini su opštine i gradovi, a zajednica je oblik interesnog udruživanja opština sa gradom.
O promeni teritorije jedinice lokalne samouprave prethodno odlučuju građani, referendumom.
Član 146.
Opštine, i gradovi Autonomne Pokrajine Vojvodine imaju finansijsku samostalnost u skladu sa zakonom.
Član 147.
Prava i dužnosti lokalne samouprave su:
Član 148.
Lokalna samouprava ima svoju imovinu, koja obuhvata:
Član 149.
Lokalnoj samoupravi pripadaju izvorni javni prihodi.
Pokrajinskim zakonom će se urediti izvorni javni prihodi lokalne samouprave.
Ukoliko izvorni javni prihodi lokalne samouprave nisu dovoljni za zadovoljavanje potreba lokalne samouprave, autonomna pokrajina će obezbediti sredstva iz svojih prihoda.
Član 150.
Lokalna samouprava u Autonomnoj Pokrajini Vojvodini obavljaju i one poslove koje im povere Autonomna Pokrajina Vojvodina ili država zakonom.
Za vršenje poverenih poslova Autonomna Pokrajina Vojvodina i država obezbeđuje potrebna sredstva.
Autonomna Pokrajina Vojvodina i Republika Srbija zadržavaju prava nadzora nad prenetim nadležnostima u skladu sa zakonom.
Član 151.
Alternativa: Gradski distrikt su interesno i funkcionalno udružene opštine i grad.
Opštine i gradovi se interesno povezuju u zajednice i regione u skladu sa zakonom.
Gradovi u Autonomnoj Pokrajini Vojvodini su: Ada, Apatin, Bačka Topola, Bačka Palanka, Bečej, Bela Crkva, Kanjiža, Kikinda, Kovin, Kula, Novi Bečej, Novi Kneževac, Novi Sad, Pančevo, Ruma, Senta, Sombor, Sremska Mitrovica, Stara Pazova, Subotica, Šid, Vrbas, Vršac, Zrenjanin, a određeni prema svom položaju, veličini, strukturi aktivnosti i opremljenosti za vršenje gradskih funkcija.
ALTERNATIVA: Samo navesti kriterijume bez navođenja koji su to gradovi.
Član 152.
Prava i dužnosti gradskog distrikta su:
Član 153.
Gradski distrikti mogu da se udružuju radi obavljanja zajedničkih funkcija. Funkcije i način njihovog obavljanja urediće se sporazumom o udruživanju.
Član 154.
Skupštinu gradskog distrikta čine predstavnici opština i gradskog distrikta uređuje se statutom u skladu sa Osnovnim zakonom, zakonom, odnosno Ustavom.
ALTERNATIVA. Ceo odeljak brisati iz osnovnog zakona, jer je u suprotnosti sa evropskom poveljom o lokalnoj samoupravi.
VIII PROMENA OSNOVNOG ZAKONA
Član 155.
Predlog da se pristupi promeni Osnovnog zakona Autonomne Pokrajine Vojvodine mogu podneti 10.000 birača sa prebivalištem u Autonomnoj Pokrajini Vojvodini, Veće Skupštine Autonomne Pokrajine Vojvodine, 20 poslanika Skupštine Autonomne Pokrajine Vojvodine i Vlada Autonomne Pokrajine Vojvodine.
O predlogu da se pristupi promeni Osnovnog Zakona odlučuje Skupština Autonomne Pokrajine Vojvodine na zajedničkoj sednici većinom glasova svih poslanika.
Član 156.
O predlogu akta o promeni Osnovnog zakona odlučuje se u oba veća Skupštine Autonomne Pokrajine Vojvodine većinom glasova svih poslanika u oba veća Skupštine Autonomne Pokrajine Vojvodine.
Ako akt za promenu Osnovnog zakona Autonomne Pokrajine Vojvodine nije usvojen, o istom predlogu se ne može odlučivanje ponoviti pre isteka jedne godine od dana kada predlog nije usvojen.
Član 157.
Promenu Osnovnog zakona Autonomne Pokrajine Vojvodine proglašava predsednik Autonomne Pokrajine Vojvodine.
IX PRELAZNE I ZAVRŠNE ODREDBE
Član 158.
Za primenu Osnovnog zakona i njegovih promena donosi se poseban zakon Skupštine Autonomne Pokrajine Vojvodine dvotrećinskom većinom glasova poslanika u oba doma.
Član 159.
Osnovni zakon ne može stupiti na snagu pre stupanja na snagu novog Ustava Republike Srbije.

Question: what is the toponym for croatia

Official website AP Vojvodina Council of European Regions Croatia word Is there a Croatian toponym in Vojvodina?

Radio

Question: what is the meaning of the word vojvodina

Radio

what is the meaning of the word vojvodina

Question: the duchy of vojvodina is in which country

Radio

the duchy of vojvodina is in which country

Question: who are the croats in the duchy of vojvodina

Radio

who are the croats in the duchy of vojvodina

Question: what is the official language of the duchy of vojvodina

Radio

what is the official language of the duchy of vojvodina

Question: what is the name of the official website of the duchy of vojv

Radio

what is the name of the official website of the duchy of vojv

Question: what is the motto of the duchy of vojvodina

Radio

what is the motto of the duchy of vojvodina

Question: what is the duchy of vojvodina called

Radio

Official website AP Vojvodina Council of European Regions Croatia word Is there a Croatian toponym in Vojvodina ?

-Subotica Establishment of the Institute for the Culture of the Duchy Croats Design of the Basic Law APV Diary " Live Together " - National Minorities in the Duchy : Croats - True Test of Duchy Tolerance of the Duchy in the Duchy How much do we know ?

Službena stranica AP Vojvodine Vijeće europskih regija Hrvatska riječ Postoje li hrvatski toponimi u Vojvodini?

Official website AP Vojvodina Council of European Regions Croatia word Is there a Croatian toponym in Vojvodina? Radio -Subotica Establishment of the Institute for the Culture of the Duchy Croats Design of the Basic Law APV Diary "Live Together" - National Minorities in the Duchy: Croats - True Test of Duchy Tolerance of the Duchy in the Duchy How much do we know?

Official website AP Vojvodina Council of European Regions Croatia word Is there a Croatian toponym in Vojvodina?

Radio

|
||
||
||
|
ŽIVETI
ZAJEDNO
NACIONALNE
MANJINE U VOJVODINI: HRVATI
Pravi test vojvođanske tolerancije
Devedesetih godina prošlog veka, uz ratni vihor u bivšoj SFRJ, iz naše
pokrajine, prvenstveno iz Srema, pod direktnim ili indirektnim pritiskom
različitih paravojnih formacija, parlamentarnih i vanparlamentarnih
stranaka, ali i prećutnim odobravanjem režima, iseljeno je oko 15.000
Hrvata. Mesta s većinskim hrvatskim življem pretvorena su u ona
s malim brojem starosedelaca
Hrvatsko
stanovništvo u AP Vojvodini potiče od populacije koja se, u različitim
vremenskim intervalima i sa različitih područja današnjih država Hrvatske
i Bosne i Hercegovine, naseljavala na teritoriju Bačke, Srema i, u neznatnom
broju, Banata (Starčevo, Opovo, Boka, Perlez...). Veliki broj Hrvata,
naročito onih na severu Bačke, potomci su stanovništva koje se tokom
17. veka doseljavalo iz zapadne Bosne, Dalmacije i, naročito, Dalmatinske
zagore. Deo njih predstavlja današnje bunjevačko stanovništvo, od kojih
se neki deklarišu kao Hrvati, a neki kao i autohton narod. NJihovi pratioci
u seobama bili su bosanski i segedinski franjevci. Istorija govori da
su godine 1687, u matičnoj knjizi sačuvanoj u Subotičkoj biskupiji,
zabeležena i prva krštenja: Katarina Parčetić i Tomo Pastorović - kršteni
kao Hrvati.
Zbog teških uslova života od turskom okupacijom u Bosni, i pojačane
islamizacije hrišćana, Šokci se, predvođeni franjevačkim sveštenstvom,
sele u Bačku, Baranju i druge ugarske županije. Od 1543. do 1650. godine
kao njihova naselja se pominju: Obrovac, Plavna, Miranić i Matarić.
Šokačko (hrvatsko) stanovništvo istovremeno je naseljavalo i delove
Slavonije i zapadnog Srema, gde ih je u prvoj polovini 18. veka bilo
relativno malo. Po tadašnjoj administrativnoj podeli, koja je uključivala
i delove Srema, značajniji broj njih naseljavao je vukovarski srez,
a nešto manje iločki i šidski. Početkom 18. veka obnovljene su župe
u Tovarniku, Sotinu i Moroviću. U većem broju Hrvati su naseljavali
i Kukujevce, a nakon odlaska Turaka novoosnovana katolička župa Ilok
imala je u svom sastavu naseljena mesta Sot, Berkasovo, LJubu, Gibarac
i Mitrovicu.
Opet
- denacionalizacija
Premeštanjem vlastelinstva barona Marka Pejačića, sredinom 18. veka,
iz Mitrovice u Novu Rumu, pored mađarskog stanovništva doseljavaju se
i prve hrvatske porodice u Rumu. Kolonizacija se, zatim, nastavlja:
u Hrtkovce, Nikince, Bešku, Golubince, Novi Slankamen, Petrovaradin,
Beočin i druga mesta u Sremu. Pošto su prepoznali tradiciju narodnog
organizovanja Bunjevaca kao svoju, vojvođanski Hrvati smatraju Ivana
Antunovića, isto kao i Bunjevci, prvim narodnim borcem za osnovna nacionalna
prava pred pretećom denacionalizacijom i prvim preporoditeljem. Posle
Austro-ugarske (1867) i Hrvatsko-ugarske (1868) nagodbe, tadašnja politička
elita Bunjevaca odlučila se za korišćenje neutralnog naziva “Bunjevac”
u borbi za nacionalna prava.
|
|
Brojke
i procenti
Brojke kojima raspolažu političke institucije i dalje je baziran
na popisu iz 1991. godine. Zbog toga bismo morali više pažnje
posvetiti podacima o procentima populacije, nego samim brojkama,
budući da su neuporedivo tačniji.
Tako 93 odsto Hrvata živi u opštini Subotica (pre 11 godina bilo
ih je 16.369), u Novom Sadu (8.848), opštinama Sombor (8.693),
Šid (6.047), Inđija (4.640), Apatin (4.354), Ruma (3.810)... Više
od pet odsto populacije Hrvati su činili u opštinama Sremski Karlovci
(18 procenata), Šid (16), Apatin (13), Bač (11), Subotica (10),
Inđija (10), Sombor (9), Ruma (7), Beočin (6) i Stara Pazova (5).
Tokom sedamdesetih godina izlaze prvi bunjevački listovi “Bunjevačke
i šokačke novine” (1870-1873), “Bunjevačka i šokačka vila” (1871-1876),
političko-zabavni list “Misečna kronika” (1872) i “Subotički glasnik”
(1871-1876). Izdavački saradnici su bili đakovački biskup Štrosmajer,
hrvatski ban Ivan Mažuranić, sremski književnik i župnik Ilija Okrugović
i drugi. U cilju negovanja ilirskog jezika, kako se tada nazivao, a
isto ime korišćeno je u hrvatskim krajevima, štampano je više čitanki
za pučke škole i “Gramatika ilirskog jezika”. Preporoditelji koji su
radili na tome bili su: Ambrozije Šarčević, Augustin Mamužić, Kalor
Milodanović, Stipan Grgić, župnici Blaž Modrošić, Ivan Palić i Matija
Mamužić.
Bački Hrvati prvi put su se politički okupili 1880. godine, osnivanjem
Bunjevačke stranke, da bi 1884. godine Lazar Mamužić, najpre poslanik
u Ugarskom saboru, kao prvi Bunjevac, bio izabran za gradonačelnika
Subotice. Znajući da ne mogu računati na pomoć države, izrazito nesklone
onima koji nisu pripadnici vladajućeg naroda, bački Hrvati odlučuju
se na osnivanje privatnih škola na narodnom jeziku. Široku akciju na
tom polju vodio je Odbor pod rukovodstvom Paje Kujundžića 1913. godine.
Već sledeće godine, ministar prosvete odobrio je upotrebu njihovog jezika
u školstvu.
Prvi svetski rat ometa dalji razvoj školstva na maternjem jeziku, pa
tek u novembru 1919. godine profesor Ivan Vojnić - Tunić osniva Bunjevačku
gimnaziju, a Kata Tampert - Sudarević uvodi hrvatski jezik u gradsku
školu. Ta dostignuća su kratko trajala, jer je nakon stvaranja Kraljevine
Srba, Hrvata i Slovenaca, posle prvobitnog oduševljenja, nastalo razočarenje.
Na političkom planu, tada se isticala Mačekova Hrvatska seljačka stranka,
a na kulturnom značajna izdavačka aktivnost i rad velikog broja društava.
U toku postojanja Kraljevine SHS, hrvatske organizacije slabe i postepeno
se gase, da bi taj proces bio završen posle Drugog svetskog rata, iako
su tada osnovane nove hrvatske institucije u Vojvodini: Hrvatsko kazalište
i novine “Hrvatska riječ” u Subotici HKUD “Matija Gubec” u Tavankutu,
dok je hrvatski jezik ponovo uveden kao nastavni. Uslovljena tadašnjim
“dirigovanjem sloboda”, ta dostignuća ipak se postepeno gase u drugoj
polovini pedesetih godina.
Kako parirati Nemcima
Hrvati se i u drugim krajevima pokrajine nastoje organizovati i afirmisati
kao ravnopravan narod tadašnje Habzburške monarhije. U doba opšteg privrednog
napretka Monarhije i naseljavanja Nemaca, u 19. veku, nastaje period
njihove dominacije, kao ekonomsko i kulturno naprednijeg. To je iniciralo
potrebu za osnivanjem škola, kulturno-prosvetnih društava, ali i privrednih
institucija Srba i Hrvata, kako bi se što širi krug zemljoradnika, koji
su činili ogroman broj stanovništva, organizovao, opismenio i držao
korak sa ekonomski jačim Nemcima.
|
|
Kultura,
umetnost
Osim u Subotici, kulturno-umetnička i prosvetna društva (centri)
Hrvata postoje u gotovo svim mestima sa značajnim procentom hrvatskog
stanovništva: u Somboru, Baču, Sonti, Tavankutu, Golubincima,
Rumi, Bačkom Bregu, Bačkom Monoštoru, Sremskoj Mitrovici i Svetozaru
Miletiću. Uglavnom su to društva koja imaju dramsko, likovno,
folklorno i muzičko odeljenje. Novoosnovana kulturno-umetnička
društva Hrvata su KUD “Šokadija” iz Sonte, HKC “Srijem” iz Sremske
Mitrovice, HKUD “Stipan Knezi Šimeta” iz Svetozar Miletića, nevladino
društvo “Krov” i “Prosvjetno-znanstveni klub” i društvo privrednika
“Krobiznis” iz Subotice.
Posle Drugog svetskog rata, sudbina Hrvata u Sremu slična je onima u
Bačkoj. Uglavnom se gubi hrvatski predznak i organizacije se postepeno
gase. To je naročito došlo do izražaja devedesetih godina prošlog veka
i rata na teritoriji SFRJ. Tada je iz Vojvodine, prvenstveno iz Srema,
pod direktnim, ili indirektnim pritiskom različitih paravojnih formacija,
parlamentarnih i vanparlamentarnih stranaka, ali i prećutnim odobravanjem
vladajućeg režima, iseljeno više hiljada Hrvata. Procene kažu da je
tada Srem napustilo 15.000 Hrvata, a mesta sa većinskim življem su pritiscima,
pretnjama, nekada i ubistvima, pretvorena u ona sa malim brojem hrvatske
populacije. Nešto povoljnija situacija bila je u Bačkoj, pogotovo na
severu, ali je i tamo nekoliko hiljada Hrvata napustilo svoje domove
i posede. Samo deo njih uspeo je da zameni kuće i imanja. Po završetku
rata, prestao je i masovniji odlazak hrvatske populacije iz Vojvodine,
sem u pojedinim slučajevima, kakvih je bilo i ranije. Za sada ne postoji
zvanična statistika iz koje bi se videlo koliko je tačno Hrvata napustilo
Vojvodinu, a približni odgovori iz ovogodišnjeg popisa još nisu obrađeni.
Kada je političko angažovanje u pitanju, u Vojvodini deluju dve organizacije:
Demokratski savez Hrvata Vojvodine i Hrvatski narodni savez, obe sa
sedištem u Subotici. Prva je osnovana u avgustu 1990. godine i spada
među prve registrovane političke stranke u Srbiji. Od 1993. godine DSHV
je član Savezne unije evropskih manjina, dok je HNS osnovan kasnije
- 1998. godine. Osam odbornika DSHV i pet odbornika HNS učestvuju u
radu Skupštine opštine Subotica. U sedištu Autonomne pokrajine Vojvodine
poslanik je predsednik DSHV, a pokrajinski poslanik je i član HNS, koji
ujedno obavlja funkciju predsednika skupštinskog Odbora za međunacionalne
odnose.
Funkcije ne prate demografiju
Ipak, broj Hrvata u organima vlasti u Vojvodini zaostaje za njihovim
procentom u ukupnoj strukturi stanovništva: ni jedan predsednik opštine
nije Hrvat, dva potpredsednika jesu (dva odsto), u opštinskim skupštinama
odborničku funkciju obavlja 28 Hrvata (1,8), a njih šest su članovi
izvršnih iodbora u opštinama (1,8). U opštinskim sudovima radi sedam
sudija (opet 1,8 odsto), u okružnim dvojica (2,2), tri opštinska javna
tužioca su Hrvata (3) i jedan sudija trgovinskog suda (2). U pokrajinskim
organima uprave zaposleno je osam Hrvata (0,3!).
|
|
Čekajući
„Hrvatsku riječ”
U sredstvima javnog informisanja stvari takođe imaju tolerantnu
tendenciju, koja je, istina, još u razvitku. Tako je od decembra
1999. godine zastupljen hrvatski jezik u programu Radio Subotice,
svaki dan sem vikenda, dva sata dnevno. Do maja 2001. godine program
je trajao pola časa. Emisijom “TV tjednik”, februara 2001. godine
pokrenut je televizijski program na hrvatskom, na jednoj lokalnoj
subotičkoj televiziji. Dvadesetominutna emisija posle je skinuta
sa programa, zbog prelaska na “letnju šemu”, a u avgustu je počelo
emitovanje “TV divana” - u realizaciji TV Novi Sad. Polučasovna
emisija na programu je svake druge subote, a reprizira se nedeljom.
Partijski mesečnik DSHV “Glas ravnice” pojavio se 1990. godine,
a tokom tri-četiri godine izlaženja, imao je sve manje stranica
i neredovnije se štampao. Dvonedeljnik “Žig”, sa tekstovima na
hrvatskom, srpskom i dijalektom bunjevačke ijekavice, pojavio
se 1994. godine. I za njega je karakteristično neredovno izlaženje,
ponovno pokretanje 2000. godine, i ponovno gašenje marta 2001.
godine. Od izdanja na hrvatskom pomenućemo katolički mesečnik
“Zvonik”, koji, i pored materijalnih teškoća, redovno izlazi.
Tu je i glasilo “Miroljub” u izdanju Kulturno-umetničkog društva
“Vladimir Nazor” iz Sombora.
Inicijativa za izdavanje nedeljnika na hrvatskom jeziku “Hrvatska
riječ”, čiji bi osnivač bila Skupština APV, u fazi je realizacije.
Izlazak prvog broja očekuje se u toku 2002. godine.
Kada je u pitanju službena upotreba hrvatskog jezika, opštinskim Statutom
Subotice bilo je predviđeno da na teritoriji te opštine bude uveden
u službenu upotrebu. Republički ustavni sud je 2001. godine poništio
taj deo Statuta, ali je odlukom odbornika SO Subotica, prvenstveno kao
rezultat nastojanja hrvatskih političkih stranaka, njihov jezik ponovo
uvršten u službene. Slična inicijativa tih stranaka, koja se odnosila
na uvođenje hrvatskog u krug službenih jezika u radu pokrajinskih organa,
usvojena je na sednici Skupštine APV 2002. godine, i očekuje se saglasnost
na odgovarajuću izmenu Statuta APV u tom smislu.
Ni u jednoj školi u Vojvodini hrvatski nije nastavni jezik. U organizaciji
Hrvatskog akademskog društva, 2001. godine, pokrenut je kurs hrvatskog
jezika i književnosti, koji je trajao do kraja školske godine. Kurs
je prvenstveno bio namenjen učenicima koji su se odlučili za nastavak
školovanja na nekoj od visokoškolskih ustanova u Hrvatskoj. Od školske
2002/3. godine planira se organizovanje nastave na hrvatskom jeziku
u nekim školama na teritoriji opštine Subotica.
Centralna vojvođanska organizacija za očuvanje hrvatske kulture, jezika,
običaja i tradicije “Matica hrvatska Subotica” osnovana je 1995. pod
imenom “Bunjevačka matica”. Sadašnji naziv nosi od 1998. godine, i objavljuje
časopis za umetnost i znanost “Klasje naših ravni” četiri puta godišnje,
i “Bilten” Matice, u kome su tekstovi o njenim aktivnostima.
Igor Mihaljević
|
|

Radio

Radio

Radio